Inicio Blog Página 72

[:es]Casa en Sanxenxo | Ameneiros Rey · HH arquitectos[:gl]Casa en Sanxenxo | Ameneiros Rey · HH arquitectos[:en]House in Sanxenxo | Ameneiros Rey · HH arquitectos[:]

[:es]

Casa en Sanxenxo Ameneiros Rey · HH arquitectos o3 ext03

Esta vivienda en Sanxenxo, se plantea inicialmente como segunda residencia para ser usada como lugar de encuentro. Situada en una parcela en pendiente, con orientación norte-sur y vistas al océano.

El proyecto busca hacer una pieza doméstica, compacta al exterior y liberada en el interior. Se ubica en la parte más elevada de la parcela para incorporar al máximo las mejores vistas.

Se distribuye en dos plantas, invirtiendo el programa tradicional de la vivienda:

Los dormitorios situados en planta baja, todos abiertos a un único espacio, usando una puertas correderas en esquina que los singularizan a la vez que los hace participes del mismo espacio cuando están abiertas.

En planta alta, un único espacio diáfano abierto al paisaje, con todos los espacios comunes de la vivienda (salón, estar, comedor, cocina, estudio y aseo). Vistas enmarcadas al Sur protegidas con una pérgola en la terraza y una visera de hormigón en un ventanal. Se filtra el soleamiento sin perder iluminación.

Como final de recorrido, las escaleras desembarcan en la azotea, usada como terraza mirador y solárium.

La materialidad se trabaja desde la economía de medios y la sencillez constructiva, donde el material se muestra sin acabados. Sistemas constructivos tradicionales de estructura de muros portantes y losas de hormigón.

Elección y colocación de materiales marcados por ubicación en ambiente marino y zona muy venteada.

El cerramiento es una fachada transventilada de madera de ciprés, sin acabado, sin cepillar, con doble cámara de aire. Se elige madera de ciprés por ser una madera local, estable, no se carcome y resistente a hongos e insectos. Tradicionalmente ligada a la construcción de barcos o al empleo en ambiente marino, descartando el pino y cualquier otra madera de origen tropical.

Obra: Casa en Sanxenxo
Autor: Ameneiros Rey · HH arquitectos (Ismael Ameneiros Rodriguez + Santiago Rey Conde)
Colaboradores: Tamara Vila Dacal y David Robles Redondo (arquitectos)
Emplazamiento: Padriñan, Sanxenxo, Galicia, España
Construcción: Seistag Innovación S.L.
Carpintería: Juan Varela Pampin
Fecha construcción: 2016
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ ameneirosrey.com[:gl]

Casa en Sanxenxo Ameneiros Rey · HH arquitectos o3 ext03

Esta vivenda en Sanxenxo, exponse inicialmente como segunda residencia para ser usada como lugar de encontro. Situada nunha parcela en pendente, con orientación norte-sur e vistas ao océano.

O proxecto busca facer unha peza doméstica, compacta ao exterior e liberada no interior. Sitúase na parte máis elevada da parcela para incorporar ao máximo as mellores vistas.

Distribúese en dúas plantas, investindo o programa tradicional da vivenda:

Os dormitorios situados en planta baixa, todos abertos a un único espazo, usando unha portas correderas en esquina que os singularizan á vez que os fai participes do mesmo espazo cando están abertas.

En planta alta, un único espazo diáfano aberto á paisaxe, con todos os espazos comúns da vivenda (salón, estar, comedor, cociña, estudo e aseo). Vistas enmarcadas ao Sur protexidas cunha pérgola na terraza e unha visera de formigón nunha ventá. Fíltrase o soleamiento sen perder iluminación.

Como final de percorrido, as escaleiras desembarcan na azotea, usada como terraza miradoiro e solárium.

A materialidad trabállase desde a economía de medios e a sinxeleza construtiva, onde o material móstrase sen acabados. Sistemas construtivos tradicionais de estrutura de muros portantes e laxas de formigón.

Elección e colocación de materiais marcados por localización en ambiente mariño e zona moi venteada.

O cerramento é unha fachada transventilada de madeira de ciprés, sen acabado, sen cepillar, con dobre cámara de aire. Elíxese madeira de ciprés por ser unha madeira local, estable, non se carcome e resistente a fungos e insectos. Tradicionalmente ligada á construción de barcos ou ao emprego en ambiente mariño, descartando o piñeiro e calquera outra madeira de orixe tropical.

Obra: Casa en Sanxenxo
Autor: Ameneiros Rey · HH arquitectos (Ismael Ameneiros Rodriguez + Santiago Rey Conde)
Colaboradores: Tamara Vila Dacal y David Robles Redondo (arquitectos)
Emprazamento: Padriñan, Sanxenxo, Galicia, España
Construción: Seistag Innovación S.L.
Carpintería: Juan Varela Pampin
Data construción: 2016
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ ameneirosrey.com[:en]

Casa en Sanxenxo Ameneiros Rey · HH arquitectos o3 ext03

This housing in Sanxenxo, appears initially as the second residence to be used as place of meeting. Placed in a plot in earring, with orientation north – south and conference to the ocean.

The project seeks to do a domestic piece, compacts on the outside and liberated in the interior. It is located in the highest part of the plot to incorporate to the maximum better conference.

It is distributed in two plants, investing the traditional program of the housing:

The bedrooms placed in ground floor, all opened for the only space, using one sliding doors in corner that they them distinguish simultaneously that does them participants of the same space when they are opened.

In high plant, the only diaphanous space opened for the landscape, with all the common spaces of the housing (lounge, to be, dining room, kitchen, study and bathroom). Conference framed in the southern part protected with a pergola in the terrace and a visor of concrete in a large window. The incident solar radiation filters without losing lighting.

As end of tour, the stairs land in the roof used as terrace viewing-point and solarium.

One works the materiality from the economy of means and the constructive simplicity, where the material appears without ended. Constructive traditional systems of structure of walls ambles and slabs of concrete.

Choice and placement of materials marked by location in marine environment and very sniffed zone.

The closing is a front transventilada of wood of cypress, without ended, without brushing, with double chamber of air. Wood of cypress is chosen for being a local, stable wood, does not decay and resistant to fungi and insects. Traditionally tied to the construction of ships or to the employment in marine environment, rejecting the pine and any other wood of tropical origin.

Work: House in Sanxenxo
Author: Ameneiros Rey · HH arquitectos (Ismael Ameneiros Rodriguez + Santiago Rey Conde)
Collaborators: Tamara Vila Dacal y David Robles Redondo (arquitectos)
Location: Padriñan, Sanxenxo, Galicia, Spain
Building company: Seistag Innovación S.L.
Woodwork: Juan Varela Pampin
Dates construction: 2016
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ ameneirosrey.com[:]

MatMap

0

[:es]

MatMap

MatMap es una plataforma web que conecta empresas con materiales que ya no necesitan con profesiones creativos capaces de aplicarlos al sector de la construcción.

De manera que los usuarios tendrán la posibilidad de anunciar aquellos materiales que deseen vender y estos a su vez aparecerán geolocalizados con la información relativa a su disponibilidad y cantidad, para que cualquier diseñador, arquitecto o constructor pueda acceder a ellos y cubrir las necesidades de sus proyectos actuales.

La arquitecta María Martínez es la artífice de esta joven startup que, como intermediaria, ofrece la posibilidad a distribuidores y a empresas de demolición de anunciar aquellos materiales, tanto nuevos (por ejemplo, sobrantes de stock) cómo reutilizados que se quieren vender y que se muestran clasificados en un catálogo con la información relativa a su disponibilidad y a su cantidad.

De esta manera, cualquier diseñador, arquitecto o constructor puede acceder a estos materiales y cubrir las necesidades de sus proyectos a pequeña escala de una manera económica y responsable con el medioambiente, ya que reduce considerablemente la generación de residuos. Además, la startup ayuda al vendedor a gestionar el transporte del producto.

Los materiales con los que trabajan actualmente a través de su catálogo son maderas, cerámicas y metales, así como láminas de caucho, paneles y revestimientos decorativos y tubos de cartón duros. Según indica Martínez, el equipo tiene en mente también dar uso a las redes sociales para aportar consejos a los posibles compradores sobre cómo utilizar los tipos de producto que ofrecen.

De momento, MatMap está trabajando activamente en la Comunitat Valenciana en la captación de clientes, pero en los próximos meses pretende ampliar su ámbito de influencia al resto del país.

La economía circular aplicada al sector de la construcción español. 

MatMap toma ejemplo del sistema de economía circular que funciona en países como Holanda. Un cambio de modelo productivo que pretende dejar a un lado la fabricación de bienes de forma lineal (extracción, fabricación, utilización y eliminación), para lograr minimizar la generación de residuos, haciendo que vuelvan al proceso de producción (reutilización, reparación o reciclaje).

“La idea es que si, por ejemplo, la lavadora se te rompe por una pieza que se puede cambiar, no haya que tirar el electrodoméstico para comprar otro nuevo, es decir, evitar generar residuos, pero llevado al sector de la construcción”,

explica Marc Martínez , CFO de la empresa.

[:gl]

MatMap

MatMap é unha plataforma web que conecta empresas con materiais que xa non necesitan con profesións creativos capaces de aplicalos ao sector da construción.

De maneira que os usuarios terán a posibilidade de anunciar aqueles materiais que desexen vender e estes á súa vez aparecerán xeolocalizados coa información relativa á súa dispoñibilidade e cantidade, para que calquera deseñador, arquitecto ou construtor poida acceder a eles e cubrir as necesidades dos seus proxectos actuais.

A arquitecta María Martínez é a artífice desta nova startup que, como intermediaria, ofrece a posibilidade a distribuidores e a empresas de demolición de anunciar aqueles materiais, tanto novos (por exemplo, sobrantes de stock) como reutilizados que se queren vender e que se mostran clasificados nun catálogo coa información relativa á súa dispoñibilidade e á súa cantidade.

Desta maneira, calquera deseñador, arquitecto ou construtor pode acceder a estes materiais e cubrir as necesidades dos seus proxectos a pequena escala dunha maneira económica e responsable co medioambiente, xa que reduce considerablemente a xeración de residuos. Ademais, a startup axuda ao vendedor para xestionar o transporte do produto.

Os materiais cos que traballan actualmente a través do seu catálogo son madeiras, cerámicas e metais, así como láminas de caucho, paneis e revestimentos decorativos e tubos de cartón duros. Segundo indica Martínez, o equipo ten en mente tamén dar uso ás redes sociais para achegar consellos aos posibles compradores sobre como utilizar os tipos de produto que ofrecen.

De momento, MatMap está a traballar activamente na Comunitat Valenciana na captación de clientes, pero nos próximos meses pretende ampliar o seu ámbito de influencia ao resto do país.

A economía circular aplicada ao sector da construción español. 

MatMap toma exemplo do sistema de economía circular que funciona en países como Holanda. Un cambio de modelo produtivo que pretende deixar ao carón a fabricación de bens de forma lineal (extracción, fabricación, utilización e eliminación), para lograr minimizar a xeración de residuos, facendo que volvan ao proceso de produción (reutilización, reparación ou reciclaxe).

“A idea é que se, por exemplo, a lavadora rómpeseche por unha peza que se pode cambiar, non haxa que tirar o electrodoméstico para comprar outro novo, é dicir, evitar xerar residuos, pero levado ao sector da construción”,

explica Marc Martínez , CFO da empresa.

[:en]

MatMap

MatMap is a web platform that connects companies with materials that already they do not need with professions creative capable of applying them to the sector of the construction.

So that the users will have the possibility of announcing those materials that they should want to sell and these in turn will appear geolocalizados with the information relative to his availability and quantity, in order that any designer, architect or builder could agree to them and to cover the needs of his current projects.

The arquitecta Maria Martínez is the maker of this young woman startup that, since intermediary, offers the possibility to distributors and to companies of demolition of announcing those materials, so much new (for example, surpluses of stock) how re-used that they want to sell and that they prove to be classified under a catalogue with the information relative to his availability and to his quantity.

Hereby, any designer, architect or builder can accede to these materials and cover the needs of his projects on a small scale in an economic and responsible way with the environment, since the generation of residues reduces considerably. In addition, the startup helps the seller to manage the transport of the product.

The materials with those who work nowadays across his catalogue are wood, ceramics and metals, as well as sheets of rubber, panels and decorative coatings and hard pipes of carton. As Martínez indicates, the equipment has in mind give also use to the social networks to contribute advices to the possible buyers on how using the types of product that they offer.

At the moment, MatMap is employed actively at the Comunitat Valenciana at the clients’ capture, but in the next months it tries to extend his area of influence to the rest of the country.

The circular economy applied to the Spanish sector of the construction. 

MatMap takes example of the system of circular economy that works in countries as Holland. A change of productive model who tries to leave aside the manufacture of goods of linear form (extraction, manufacture, utilization and elimination), to manage the generation of residues to minimize, doing that return to the process of production (reutilization, repair or recycling).

“The idea is that if, for example, the washer breaks you for a piece that can change, it is not necessary to throw the domestic appliance to buy new other one, that is to say, to avoid to generate residues, but taken to the sector of the construction”,

Marc Martínez explains, CFO of the company.

[:]

[:es]Aprendizajes | Landa Hernández Martínez[:gl]Aprendizaxes | Pedro Hernández[:en]Learning | Pedro Hernández[:]

[:es]

“En internet hay mucha basura”.
— Un antiguo profesor ante la pregunta de un alumno si se podía aprender fuera de las aulas universitarias.

Hay en YouTube una entrevista al escritor Isaac Asimov que, fuera de contexto, se reproduce ocasionalmente por las redes sociales. En ella, el ruso asegura que el futuro — o lo que podría ser nuestro presente — pasa por un mundo donde el acceso a la información sea posible sin esfuerzo desde cualquier lugar — lo que podría ser nuestro internet — . Ello permitiría reformular completamente los criterios con los que el aprendizaje se realiza.

La arquitectura, como otras muchas disciplinas, se centra, aún hoy, en las figuras del maestro, como aquel que tiene el conocimiento, y del aprendiz, quien debe poner su esfuerzo en la reproducción de modelos “clásicos” que idealizan, frecuentemente, la arquitectura como un proceso de gran esfuerzo mental.

Por ello, y volviendo a Asimov, la red es hoy vista como una oportunidad y como una amenaza, en la medida que el profesor deja de tener la autoridad completa sobre la producción de un conocimiento que se encuentra, además, alterado y desordenado y donde las cosas ya no siguen viejas secuencias lógicas o históricas.

Herramientas como Pinterest ofrecen a los alumnos un catálogo completo de soluciones que — más o menos torpemente — “sólo” deben copiar y acoplar como parte de su trabajo. En un momento donde todo está — no necesariamente de forma correcta — a golpe de click, urge pensar en qué significa esto para la comprensión y la producción de la arquitectura.

La forma de pensamiento se encuentra, por tanto, alterada por las nuevas tecnologías, que imponen una inmediatez de tiempo a la que la universidad no estaba acostumbrada. Después de todo, el mundo ya ha cambiado: la información no nos llega hoy como si pasáramos de una página a otra — como sería en un libro — sino que se superpone y se cuela a través de múltiples estímulos: redes sociales, webs, etc.

La atención, en definitiva, está saturada. La red ha impuesto un modelo donde se puede ir saltando de una idea a otra de forma continua y fugaz en donde algunos ven una falta de compromiso

¿Cómo operar entonces frente una carrera “de fondo”, larga en el tiempo, como es arquitectura? ¿Es realmente posible involucrarse con algo de forma plena?

Si, además, tenemos acceso a una ingente cantidad de información, donde una nueva idea desplaza a otra, ¿elegir no se torna casi siempre una tarea complicada? Y es que en el mundo post-Netflix, lo queremos todo ya y de la forma más accesible posible, fuera de las frustraciones y limitaciones que supone el esfuerzo de dedicarse a una carrera demasiado larga sin satisfacciones a corto plazo y lo mismo para un el modelo universitario con horarios regulados.

Pensar en estas lógicas puede llevar a imaginar un mundo donde, si necesitamos más clases, sólo habría que escribir al profesor a su correo para que nos las ponga; si no me gusta este profesor, tendría que poder votarla con una carita enojada o con pocas estrellas. Este sería pues un desarrollo estimulante, que pone a la universidad contra cartas cosas mucho tiempo asentadas.

¿Es ir demasiado lejos?

Toca tomar posición mientras las líneas se siguen definiendo: o vemos la universidad como un escenario autónomo que “ensaya” el proyecto o nos empapamos por completo de las nuevas fórmulas instantáneas. La solución no es fácil y no es una u otra, sino una posición intermedia que tome cosas de todas las partes, que asuma que el mundo ya ha cambiado y seguirá cambiando.

Es difícil, pero es o eso o apuntarnos a las clases que un octogenario Frank Gehry que desde el año pasado anda metido a youtuber: el arquitecto asegura que, al igual con un tutorial para aprender a tocar un instrumento o maquillarse para estar a la moda, el acceso al conocimiento de la arquitectura pasa por una módica suscripción. Quizás, así, si acierta y tiene éxito, sabremos entonces que ser arquitecto era casi tan fácil — y cuestionable — como acercarse a una pantalla.

¿Será posible? ¿Enseñanza a la carta y universidad como servicio?

Pedro Hernández · arquitecto
Ciudad de México. Enero 2018

[:gl]

“Na internet hai moito lixo”.
— Un antigo profesor ante a pregunta dun alumno se se podía aprender fóra das aulas universitarias.

Hai en YouTube unha entrevista ao escritor Isaac Asimov que, fóra de contexto, reprodúcese ocasionalmente polas redes sociais. Nela, o ruso asegura que o futuro — ou o que podería ser noso presente — pasa por un mundo onde o acceso á información sexa posible sen esforzo desde calquera lugar — o que podería ser noso internet — . Iso permitiría reformular completamente os criterios cos que a aprendizaxe se realiza.

A arquitectura, como outras moitas disciplinas, céntrase, aínda hoxe, nas figuras do mestre, como aquel que ten o coñecemento, e do aprendiz, quen debe poñer o seu esforzo na reprodución de modelos “clásicos” que idealizan, frecuentemente, a arquitectura como un proceso de gran esforzo mental.

Por iso, e volvendo a Asimov, a rede é hoxe vista como unha oportunidade e como unha ameaza, na medida que o profesor deixa de ter a autoridade completa sobre a produción dun coñecemento que se atopa, ademais, alterado e desordenado e onde as cousas xa non seguen vellas secuencias lóxicas ou históricas.

Ferramentas como Pinterest ofrecen aos alumnos un catálogo completo de solucións que — máis ou menos torpemente — “só” deben copiar e axustar como parte do seu traballo. Nun momento onde todo está — non necesariamente de forma correcta — a golpe de click, urxe pensar en que significa isto para a comprensión e a produción da arquitectura.

A forma de pensamento atópase, por tanto, alterada polas novas tecnoloxías, que impoñen unha inmediatez de tempo á que a universidade non estaba afeita. Despois de todo, o mundo xa cambiou: a información non nos chega hoxe coma se pasásemos dunha páxina a outra — como sería nun libro — senón que se superpón e cóase a través de múltiples estímulos: redes sociais, webs, etc.

A atención, en definitiva, está saturada. A rede impuxo un modelo onde se pode ir saltando dunha idea a outra de forma continua e fugaz onde algúns ven unha falta de compromiso

Como operar entón fronte unha carreira “de fondo”, longa no tempo, como é arquitectura? É realmente posible involucrarse con algo de forma plena?

Se, ademais, temos acceso a unha inxente cantidade de información, onde unha nova idea despraza a outra, elixir non se torna case sempre unha tarefa complicada? E é que no mundo post- Netflix, querémolo todo xa e da forma máis accesible posible, fóra das frustracións e limitacións que supón o esforzo de dedicarse a unha carreira demasiado larga sen satisfaccións a curto prazo e o mesmo para un o modelo universitario con horarios regulados.

Pensar nestas lóxicas pode levar a imaxinar un mundo onde, se necesitamos máis clases, só habería que escribir ao profesor ao seu correo para que nolas poña; se non me gusta este profesor, tería que poder votala cunha carita enojada ou con poucas estrelas. Este sería pois un desenvolvemento estimulante, que pon á universidade contra cartas cosas moito tempo asentadas.

É ir demasiado lonxe?

Toca tomar posición mentres as liñas séguense definindo: ou vemos a universidade como un escenario autónomo que “ensaia” o proxecto ou nos empapamos por completo das novas fórmulas instantáneas. A solución non é fácil e non é unha ou outra, senón unha posición intermedia que tome cousas de todas as partes, que asuma que o mundo xa cambiou e seguirá cambiando.

É difícil, pero é ou iso ou apuntarnos ás clases que un octoxenario Frank Gehry que desde o ano pasado anda metido a youtuber: o arquitecto asegura que, ao igual cun tutorial para aprender a tocar un instrumento ou maquillarse para estar á moda, o acceso ao coñecemento da arquitectura pasa por unha módica subscrición. Quizais, así, se acerta e ten éxito, saberemos entón que ser arquitecto era case tan fácil — e cuestionable — como achegarse a unha pantalla.

Será posible? Ensino á carta e universidade como servizo?

Pedro Hernández · arquitecto
Cidade de México. Xaneiro 2018

[:en]

“In Internet there is a lot of garbage”.
— A former teacher before the question of a pupil if it was possible to learn out of the university classrooms.

There is in YouTube an interview to the writer Isaac Asimov who, out of context, reproduces occasionally for the social networks. In her, the Russian assures that the future – or what might be our present – happens for a world where the access to the information is possible without effort from any place – what might be our Internet-. It would allow to re-formulate completely the criteria with which the learning is realized.

The architecture, as other many disciplines, centres, still today, on the figures of the teacher, as that one that has the knowledge, and of the apprentice, who must put his effort in the reproduction of “classic” models who idealize, frequently, the architecture as a process of great mental effort.

For it, and returning to Asimov, the network is today a sight as an opportunity and as a threat, in the measure that the teacher stops having the complete authority on the production of a knowledge that is, in addition, upset and untid and where the things already old women do not follow logical or historical sequences.

Tools like Pinterest offer to the pupils a complete catalogue of solutions that – more or less stubbornly -“only” they must copy and connect as part of his work. In a moment where everything is – not necessarily of correct form – to blow of click, it is urgent to think what means this for the comprehension and the production of the architecture.

The form of thought is, therefore, altered by the new technologies, which impose an immediacy of time to which the university was not accustomed. After everything, the world already has changed: the information does not come to us today as if we were happening from a page to other one – since it would be in a book – but it is superposed and slips past across multiple stimuli: social networks, webs, etc.

The attention, definitively, is saturated. The network a model has imposed where it is possible to be jumping from an idea to other one of constant and fleeting form where some of them see a lack of commitment

How forehead at the time produces a career “of bottom”, does it talk in the time, since it is an architecture? Is it really possible to interfere with something of full form?

If, in addition, we have access to an enormous quantity of information, where a new idea displaces other one, to choose does not complicated task return almost always? And it is that in the world post-Netflix, we want everything already and of the as accessible as possible form, out of the frustrations and limitations that there supposes the effort to devote itself to a too long career without short-term satisfactions and the same thing for one the university model with regular schedules.

To think about these logics can lead to imagining a world where, if we need more classes, only it would be necessary to write to the teacher to his mail in order that it puts us; if I do not like this teacher, it have that to be able to vote for her with an angry sweet little face or with few stars. East would be so a stimulant development, which it puts to the university against letters sew a lot of time seated.

Is it to go too far?

It has to take position while the lines continue being defined: or we see the university as an autonomous scene that “tests” the project or soak completely in the new instantaneous formulae. The solution is not easy and is not one or other one, but an intermediate position that takes things of all the parts, which it assumes that the world already has changed and it will continue changing.

It is difficult, but it is or it or to sign to the classes that an octogenarian Frank Gehry who from last year covers punch below the ribs to youtuber: the architect assures that, with a tutorial to learn to have an instrument or to make up to be to the mode, the access to the knowledge of the architecture happens to the equal one for a reasonable subscription. Probably, this way, if it succeeds and is successful, we will know then that to be an architect was almost so easy – and questionably – as approaching a screen.

Will it be possible? Education à la carte and university like service?

Pedro Hernández · arquitecto
Ciudad de México. Enero 2018

[:]

[:es]El ojo del cíclope | Jorge Meijide[:gl]O ollo do cíclope | Jorge Meijide[:en]The eye of the cyclops | Jorge Meijide[:]

[:es]

Ilustración de El medio es el masaje, el clásico de Marshall McLuhan
Ilustración de El medio es el masaje, el clásico de Marshall McLuhan

Ojos que no ven, corazón que no siente…

no me reconozco, estoy ajeno a mí mismo. No me reconozco porque mi alrededor es ajeno a mí. Gente hace cosas a mi alrededor. Mucha gente, muchas cosas, otras cosas, cosas duplicadas, cosas multiplicadas. La vida del otro  es ajena.

¡Cómo si no, yo no soy el otro!

La mirada te  sitúa en relación con los demás. La mirada desde dentro, la mirada externa pasa y se va como el aire. No se queda y deja el aroma. No como el olor. El olor es recordado, es penetrante y persistente. A veces la vida del otro se queda. Pero no son tú. Tú eres tú y los demás son los demás. Ni soy yo. Hay quien se funde con  el otro y ya no es uno mismo.

¿Quién es uno mismo sin quedarse aislado? ¿Quién puede permitirse ser solamente uno mismo?

Aislamiento. Separación. Observar siempre da cierta ventaja, observar da distancia, pero tú también eres ellos, y tú y ellos es -son, sois- lo mismo. Hay quien se esfuerza en ser diferente a los demás y cuanto más lo intenta más parecido es. Mirar por mirar es un ejercicio interesante, una terapia, hasta que, otra vez, te das cuenta de que te miras a ti mismo.

La ventana es un ojo, es un marco. Lo que se ve es otra cosa. Alicia a través del espejo. Una película. James Stewart, inmóvil en todo menos en el ojo, observa vidas. Sentado mira. Uno mira ventanas, mira calle, mira gente en sus vidas.

El Nagakin te mira ¿qué otra cosa puede hacer con tantos ojos si no? El Nagakin es ahora pequeño, íntimo. Como una caja de recuerdos. Una caja de memoria dentro de un cajón en un armario de la buhardilla, guardado y permanente.

Documental La Torre Cápsula de Nakagin Eikyô, influencias japonesas
Documental La Torre Cápsula de Nakagin Eikyô, influencias japonesas

Cada ventana es una. La premisa, la proposición es, era, lo que se ve. Tokio es denso, muy denso y espeso. Está lleno. Uno no es uno, son muchos. En el Nagakin es lo contrario, uno es uno. Una ventana, una cápsula, son una persona; es una torre individual, un edificio unipersonal; es una comunidad unipersonal, conjunto de individualidades.

¿Qué es si no la colectividad más que un conjunto -asociado y disociado a la vez- de individualidades?

Uno y los demás. Ortega nos recordaba con profunda lucidez filosófica la relación del espectador con la escena contemplada. Ambos son necesarios. Uno es en función del otro, de la otra. Observar y ser observado. Actuar y mirar. Ver y ser visto.

¿Existe algo si no lo observamos? ¿Existe algo cuando no lo vemos?

Schrödinger se frotaría las manos. El austríaco, más tarde irlandés, nos confunde, pero en el fondo sabemos que el árbol caído en el bosque, aunque no lo oigamos, ni lo veamos, está caído y sigue caído, seguirá caído. El gato no está muerto y vivo a la vez.

¿O sí?

El gallego duda si sube o baja, decía Sota. El de Duchamp baja lentamente, eternamente. La incertidumbre no es certeza -ni lo contrario-. La vista tampoco lo es. Santo Tomás lo atestigua, la llaga es real. El tacto fue necesario.

Mirar y ver son dos cosas distintas. Tocar es otra cosa. Mirar es atestiguar, ver es comprender; como hablar es pronunciar, decir es enunciar y contar es convencer. Y así muchas cosas.

Nada es lo que parece y nada es lo que nos dicen. Aún así seguimos mirando y seguimos viendo; seguimos hablando y seguimos contando. Alguien nos oirá, alguien nos entenderá, y quizás alguien, uno, solo uno, nos comprenderá.

Esperaremos pues.

Jorge Meijide . Arquitecto
Coruña. Noviembre 2017

Texto para el número 14 de la revista engawa a propósito de una imagen del edificio Nagakin propuesta como tema por Filipe Magalhāes y Ana Luisa Soares. Escrito en junio de 2013 y revisado en noviembre de 2017.

[:gl]

Ilustración de El medio es el masaje, el clásico de Marshall McLuhan
Ilustración de O medio é a masaxe, el clásico de Marshall McLuhan

Ollos que non ven, corazón que non sente…

non me recoñezo, estou alleo a min mesmo. Non me recoñezo porque o meu ao redor é alleo a min. Xente fai cousas á miña ao redor. Moita xente, moitas cousas, outras cousas, cousas duplicadas, cousas multiplicadas. A vida do outro é allea.

Como se non, eu non son o outro!

A mirada sitúache en relación cos demais. A mirada desde dentro, a mirada externa pasa e vaise como o aire. Non queda e deixa o aroma. Non como o cheiro. O cheiro é lembrado, é penetrante e persistente. Ás veces a vida do outro queda. Pero non son ti. Ti es ti e os demais son os demais. Nin son eu. Hai quen se funde co outro e xa non é un mesmo.

Quen é un mesmo sen quedar illado? Quen pode permitirse ser soamente uno mesmo?

Illamento. Separación. Observar sempre dá certa vantaxe, observar dá distancia, pero ti tamén es eles, e ti e eles é -son, sodes- o mesmo. Hai quen se esforza en ser diferente aos demais e canto máis o tenta máis parecido é. Mirar por mirar é un exercicio interesante, unha terapia, ata que, outra vez, dásche conta de que che miras a ti mesmo.

A xanela é un ollo, é un marco. O que se ve é outra cousa. Alicia a través do espello. Unha película. James Stewart, inmóbil en todo menos no ollo, observa vidas. Sentado mira. Un mira xanelas, mira rúa, mira xente nas súas vidas.

O Nagakin mírache que outra cousa pode facer con tantos ollos se non? O Nagakin é agora pequeno, íntimo. Como unha caixa de recordos. Unha caixa de memoria dentro dun caixón nun armario da bufarda, gardado e permanente.

Documental La Torre Cápsula de Nakagin Eikyô, influencias japonesas
Documental A Torre Cápsula de Nakagin Eikyô, influencias xaponesas

Cada xanela é unha. A premisa, a proposición é, era, o que se ve. Tokio é denso, moi denso e espeso. Está cheo. Un non é un, son moitos. No Nagakin é o contrario, un é un. Unha xanela, unha cápsula, son unha persoa; é unha torre individual, un edificio unipersonal; é unha comunidade unipersonal, conxunto de individualidades.

Que é se non a colectividade máis que un conxunto -asociado e disociado á vez- de individualidades?

Un e os demais. Ortega lembrábanos con profunda lucidez filosófica a relación do espectador coa escena contemplada. Ambos son necesarios. Un é en función do outro, da outra. Observar e ser observado. Actuar e mirar. Ver e ser visto.

Existe algo se non o observamos? Existe algo cando non o vemos?

Schrödinger fregaríase as mans. O austríaco, máis tarde irlandés, confúndenos, pero no fondo sabemos que a árbore caída no bosque, aínda que non o oiamos, nin o vexamos, está caído e segue caído, seguirá caído. O gato non está morto e vivo á vez

Ou si?

O galego dubida se sobe ou baixa, dicía Sota. O de Duchamp baixa lentamente, eternamente. A incerteza non é certeza -nin o contrario-. A vista tampouco o é. Santo Tomás testemúñao, a chaga é real. O tacto foi necesario.

Mirar e ver son dúas cousas distintas. Tocar é outra cousa. Mirar é testemuñar, ver é comprender; como falar é pronunciar, dicir é enunciar e contar é convencer. E así moitas cousas.

Nada é o que parece e nada é o que nos din. Aínda así seguimos mirando e seguimos vendo; seguimos falando e seguimos contando. Alguén nos oirá, alguén nos entenderá, e quizais alguén, un, só un, comprenderanos.

Esperaremos pois.

Jorge Meijide . Arquitecto
Coruña. Novembreo 2017

Texto para o número 14 da revista engawa a propósito dunha imaxe do edificio Nagakin proposta como tema por Filipe Magalhāes e Ana Luisa Soares. Escrito en xuño de 2013 e revisado en novembro de 2017.

[:en]

Ilustración de El medio es el masaje, el clásico de Marshall McLuhan
Illustration of The way is the massage, the Marshall McLuhan’s classic one

Out of sight, out of mind…

I do not recognize myself, am foreign to me itself. I do not recognize myself because my around it is foreign to me. People do things around me. Many people, many things, other things, duplicated things, multiplied things. The life of other one is foreign.

How if not, I am not other one!

The look places you in relation with the others. The look from inside, the external look happens and goes away as the air. The aroma does not remain and stops. Not as the smell. The smell is remembered, is penetrating and persistent. Sometimes the life of other one remains. But they are not you. You you are you and the others are the others. I am not even I. There is the one who fuses with other one and already it is not one itself.

The one who is one itself without remaining isolated? The one who can allow be only one same?

Isolation. Separation. To observe always gives certain advantage, to observe gives distance, but you also are they, and you and they it is – they are, you are – the same thing. There is the one who strains in being different from the others and the more it tries it the more similar it is. To look for looking is an interesting exercise, a therapy, until, again, you realize that you look to you itself.

The window is an eye, is a frame. What one sees is another thing. Alicia across the mirror. A movie. James Stewart, immobile in everything less in the eye, observes lives. Sat gun-sight. One looks at windows, gun-sight is quiet, people look in his lives.

The Nagakin looks at you what another thing can it do with so many eyes if not? The Nagakin is now small, intimate. As a box of recollections. A box of memory inside a booth in a cupboard of the garret, guarded and permanent.

Documental La Torre Cápsula de Nakagin Eikyô, influencias japonesas
Documentary The Tower Nakagin Eikyô’s Capsule, Japanese influences

Every window is one. The premise, the proposition is, it was, which one sees. Tokyo is dense, very dense and thick. It is full. One is not one, they are great. In the Nagakin it is the opposite, one is one. A window, a capsule, they are a person; it is an individual tower, an individual building; it is an individual community, set of individualities.

What is if not the collectivity more than a set – associate and separated to the time – of individualities?

One and the others. Imperial sand grouse us reminded with deep philosophical brilliancy the relation of the spectator with the contemplated scene. Both are necessary. One is depending on other one, of other one. To observe and to be observed. To act and to look. To see and to be seen.

Does something exist if we do not observe it? Does something exist when we do not see it?

Schrödinger would rub the hands. The Austrian, later Irish, confuses us, but in the bottom we know that the tree fallen in the forest, though we neither hear it, we do not even see it, it is fallen and is still fallen, it will be still fallen. The cat is not dead and I live simultaneously.

Do you?

The Galician doubts if it rises or goes down, he was saying Jack. That of Duchamp goes down slowly, eternally. The uncertainty is not a certainty – not the opposite-. The sight it is not either. Santo Tomás testifies it, the sore is royal. The tact was necessary.

El gallego duda si sube o baja, decía Sota. El de Duchamp baja lentamente, eternamente. La incertidumbre no es certeza -ni lo contrario-. La vista tampoco lo es. Santo Tomás lo atestigua, la llaga es real. El tacto fue necesario.

Look and to see are two different things. Touching is another thing. Looking is to testify, to see is to understand; since speaking is to declare, to say is to enunciate and to count is to convince. And this way many things.

Nothing is what seems and nothing is what they say to us. Nonetheless we continue looking and see; we continue speaking and count. Someone will hear us, someone us will understand, and probably someone, one, only one, will understand us.

We will wait so.

Jorge Meijide . Architect
Coruña. November 2017

Text for the number 14 of the magazine engawa about an image of the building Nagakin proposed as topic for Filipe Magalhaes and Ana Luisa Soares. Written in June, 2013 and checked in November, 2017.

[:]

[:es]Promoción VEREDES10 de Editeca, escuela de formación online[:gl]Promoción VEREDES10 de Editeca, escola de formación online[:en]Promotion VEREDES10 of Editeca, school of formation online[:]

[:es]

Promoción VEREDES10 de Editeca10

Hoy lectores de veredes, os adelantamos la próxima promoción disponible en la web y las RRSS que se activará el próximo 1 de abril y estará vigente hasta el 31 de mayo de 2018.

Tú, lector de veredes, podrás disfrutar de un 10% de descuento en los cursos de BIM y realidad virtual de Editeca, escuela de formación online. Para ello, tendrás que usar el cupón VEREDES10 en el momento del pago.

¿Cómo?

Muy sencillo, seleccionas el curso que te interesa, cubresel formulario que es muy sencillo, introduces el código promocional VEREDES10 en el apartado indicado, y automáticamente  ¡obtendrás tu descuento!

¿A qué es sencillo? De todas formas si tienes cualquier problema desde Editeca, escuela de formación online no tendrán ningún problema en ayudarte para que realices satisfactoriamente tu compra o responderte a cualquier consulta que tengas.

Promoción-VEREDES10-de-Editeca

[:gl]

Promoción VEREDES10 de Editeca10

Hoxe lectores de veredes, adiantámosvos a próxima promoción dispoñible na web e as RRSS que se activará o próximo 1 de abril e estará vixente ata o 31 de maio de 2018.

Ti, lector de veredes, poderás gozar dun 10% de desconto nos cursos de BIM e realidade virtual de Editeca, escola de formación online. Para iso, terás que usar o cupón VEREDES10 no momento do pago.

Como?

Moi sinxelo, seleccionas o curso que che interesa, cubresel formulario que é moi sinxelo, introduces o código promocional VEREDES10 no apartado indicado, e automaticamente obterás o teu desconto!

Muy sencillo, seleccionas el curso que te interesa, cubresel formulario que es muy sencillo, introduces el código promocional VEREDES10 en el apartado indicado, y automáticamente  ¡obtendrás tu descuento!

A que é sinxelo? De todos os xeitos se tes calquera problema desde Editeca, escola de formación online non terán ningún problema en axudarche para que realices satisfactoriamente a túa compra ou responderche a calquera consulta que teñas.

Promoción-VEREDES10-de-Editeca

[:en]

Promoción VEREDES10 de Editeca10

Today readers of veredes, we you advance the next available promotion in the web and the RRSS that will be activated next April 1 and will be in force until May 31, 2018.

You, reader of veredes, will be able to enjoy 10 % of discount in BIM’s courses and virtual reality, by Editeca, school of formation online. For it, you will have to use the coupon VEREDES10 in the moment of the payment.

How?

Very simple, you select the course in that you are interested, cover the form that is very simple, introduce the promotional code VEREDES10 in the indicated paragraph, and automatically you will obtain your discount!

To what is it simple? Of all forms if you have any problem from Editeca, school of formation online will not have any problem in helping yourself in order that you realize satisfactorily your purchase or to answer you to any consultation that you should have.

Promoción-VEREDES10-de-Editeca

[:]

[:es]Casa Entrelineas | OLA estudio[:gl]Casa Entreliñas | OLA estudio[:en]House Between-lines | OLA estudio[:]

[:es]

Casa Entrelineas OLA estudio o3 ext03
Casa Entrelineas | OLA estudio

Situada en Santiago de Compostela, Galicia. La casa entrelineas surge del deseo de sistematizar y agilizar las soluciones constructivas. Nuestros clientes contaban con un presupuesto ajustado por lo que, en cierto sentido, debíamos escapar de la retórica constructiva y todo aquello que no fuese esencial.

Casa Entrelineas | OLA estudio
Casa Entrelineas | OLA estudio

Esta vivienda es un sistema sencillo, tanto  de implantación como constructivo. Pautas de orden fácilmente repetibles  y sin tecnologías complejas. Su forma surge de los usos interiores pudiendo variarse en virtud de estos.

En una parcela plana y verde se eleva una plataforma de hormigón, una losa sobre la que se colocan un conjunto de muros, de termoarcilla, paralelos y equidistantes. Sobre ellos la estructura de madera laminada y la cubierta de teja tradicional y plana. Los frentes se tapan dependiendo del deseo del cliente de privacidad, entrada de luz y vistas.

Casa Entrelineas | OLA estudio
Casa Entrelineas | OLA estudio

El espacio para la vivienda ya está definido por estos muros, la cubierta vista de madera y los frentes.

Casa Entrelineas | OLA estudio
Casa Entrelineas | OLA estudio

Nada por aquí, nada por allá. Un sistema flexible y adaptable a diferentes necesidades, atmósferas y presupuestos.

Obra: Casa Entrelineas
Autor: Óscar López Alba (OLA estudio)
Ubicación: Santiago de Compostela. Galicia. España.
Año: 2016
Superficie: 168.00 m2
Fotografía: Héctor Santos-Diez
Otros: Enrique Ramos (aparejador), Consalpa (constructora).
+ olaestudio.com[:gl]

Casa Entrelineas OLA estudio o3 ext03

Situada en Santiago de Compostela, Galicia. A casa entreliñas xorde do desexo de sistematizar e axilizar as solucións construtivas. Os nosos clientes contaban cun orzamento axustado polo que, en certo sentido, debiamos escapar da retórica construtiva e todo aquilo que non fose esencial.

Esta vivenda é un sistema sinxelo, tanto de implantación como construtivo. Pautas de orde facilmente repetibles e sen tecnoloxías complexas. A súa forma xorde dos usos interiores podendo variarse en virtude destes.

Nunha parcela plana e verde elévase unha plataforma de formigón, unha laxa sobre a que se colocan un conxunto de muros, de termoarcilla, paralelos e equidistantes. Sobre eles a estrutura de madeira laminada e a cuberta de tella tradicional e plana. As frontes tápanse dependendo do desexo do cliente de privacidade, entrada de luz e vistas.

O espazo para a vivenda xa está definido por estes muros, a cuberta vista de madeira e as frontes.

Nada por aquí, nada por alá. Un sistema flexible e adaptable a diferentes necesidades, atmosferas e orzamentos.

Obra: Casa Entreliñas
Autor: Óscar López Alba (OLA estudio)
Emprazamento: Santiago de Compostela. Galicia. España.
Ano: 2016
Superficie: 168.00 m2
Fotografía: Héctor Santos-Diez
Outros: Enrique Ramos (aparellador), Consalpa (constructora).
+ olaestudio.com[:en]

Casa Entrelineas OLA estudio o3 ext03

Located in Santiago de Compostela, Galicia. The house between-lines arises from the desire to systematize and expedite the constructive solutions. Our clients had a tight budget so, in a sense, we had to escape from constructive rhetoric and anything that was not essential.

This home is a simple system, both implantation and constructive. Order patterns easily repeatable and without complex technologies. Its form arises from the interior uses being able to be varied by virtue of these.

In a flat and green plot rises a concrete platform, a slab on which are placed a set of walls, of thermoclay, parallel and equidistant. On them the structure of laminated wood and the traditional and flat tile roof. Fronts are covered depending on the client’s desire for privacy, light and views.

The space for housing is already defined by these walls, the  wooden ceiling and the fronts.

Nothing in my pockets, nothing up my sleeves. A flexible system adaptable to different needs, atmospheres and budgets.

Work: House Between-lines
Author: Óscar López Alba (OLA estudio)
Location: Santiago de Compostela. Galicia. Spain.
Year: 2016
Built-up area: 168.00 m2
Photography: Héctor Santos-Diez
Others: Enrique Ramos (ingineer), Consalpa (constructor).
+ olaestudio.com[:]

Genially

0

[:es]

genially-o1

«La herramienta para crear experiencias de comunicación interactivas que enamoran a tu audiencia. Comunica, educa y engancha como no lo has hecho jamás. Es momento de darle vida a tus contenidos.»

Genially es una herramienta web gratuita que permite apoyar el proceso enseñanza aprendizaje a través de la creación de recursos educativos como infografías, pósters, presentaciones, entre otros.

Su facilidad de uso y la posibilidad de crear diferentes tipos de contenidos interactivos convierten a esta herramienta en una opción versátil y apropiada para quien necesite presentar cualquier clase de información de manera atractiva y ordenada.

Está disponible completamente en español.

¿Para qué puedo usar Genially?

Una única plataforma para todo tipo de contenidos interactivos. Para presentar, interaccionar, explicar, difundir, etc.

¿Quién crea ya contenidos geniales?

Muchos ya comunican, educan y enganchan a su audiencia con contenidos interactivos.

Corporaciones.

Crea contenidos increibles que enganchan a tu público. Con resultados monitorizables.

Media.

Crea contenidos enriquecidos con interactividad que favorecen la retención y la viralidad.

Educación.

Crea presentaciones interactivas, Mapas Mentales,… Los recursos didácticos del S.XXI.

Diseñadores.

Crea diseños interactivos y animados que favorecen la componente visual.

genially-o2

«La comunicación visual capta la atención más eficazmente».

Su decálogo.

Somos creativos por naturaleza

Somos seres sociales, seres comunicadores

Ante la saturación de contenidos: la innovación

Somos seres visuales

Somos seres exploradores

La vida no tiene una sola dimensión, la comunicación tampoco

La comunicación es una experiencia

Recordamos las historias, y nos encantan

No hay creatividad sin diversión

No hay éxito sin innovación

¡Contar grandes historias nunca ha sido tan sencillo!

[:gl]

genially-o1

«A ferramenta para crear experiencias de comunicación interactivas que namoran á túa audiencia. Comunica, educa e engancha como non o fixeches xamais. É momento de darlle vida aos teus contidos.»

Genially é unha ferramenta web gratuíta que permite apoiar o proceso ensino aprendizaxe a través da creación de recursos educativos como infografías, pósteres, presentacións, entre outros.

A súa facilidade de uso e a posibilidade de crear diferentes tipos de contidos interactivos converten a esta ferramenta nunha opción versátil e apropiada para quen necesite presentar calquera clase de información de maneira atractiva e ordenada.

Está dispoñible completamente en español.

Para que podo usar Genially?

Unha única plataforma para todo tipo de contidos interactivos. Para presentar, interaccionar, explicar, difundir, etc.

Quen crea xa contidos xeniais?

Moitos xa comunican, educan e enganchan á súa audiencia con contidos interactivos.

Corporacións.

Crea contidos increibles que enganchan ao teu público. Con resultados monitorizables.

Media.

Crea contidos enriquecidos con interactividade que favorecen a retención e a viralidad.

Educación.

Crea presentacións interactivas, Mapas Mentais,… Os recursos didácticos do S. XXI.

Deseñadores.

Crea deseños interactivos e animados que favorecen a compoñente visual.

genially-o2

«A comunicación visual capta a atención máis eficazmente».

O seu decálogo.

Somos creativos por natureza

Somos seres sociais, seres comunicadores

Ante a saturación de contidos: a innovación

Somos seres visuais

Somos seres exploradores

A vida non ten unha soa dimensión, a comunicación tampouco

A comunicación é unha experiencia

Lembramos as historias, e encántannos

Non hai creatividade sen diversión

Non hai éxito sen innovación

Contar grandes historias nunca foi tan sinxelo!

[:en]

genially-o1

«The tool to create interactive experiences of communication in that they inspire love to your hearing. He reports, educates and hooks since you it have never done. It is a moment to give him life to your contents.»

Geniallyis a web free tool that allows to support the process education learning across the creation of educational resources as infografías, posters, presentations, between others.

His facility of use and the possibility of creating different types of interactive contents turn to this tool in a versatile and appropriate option for the one who needs to present any class of information of an attractive and tidy way.

It is available completely in Spanish.

Why can I use Genially?

The only platform for all kinds of interactive contents. To present, to intergesticulate, to explain, to spread, etc.

The one who does believe already brilliant contents?

Many people already report, educate and hook to his hearing with interactive contents.

Corporations.

Believe incredible contents that hook your public. With results monitorizables.

Media.

Believe contents enriched with interactivity that favor the retention and the viralidad.

Education.

Believe interactive presentations, Mental Maps… The didactic resources of the S.XXI.

Designer.

Believe interactive and animated designs that favor visual componente.

genially-o2

«The visual communication catches the attention more effectively».

His decalogue.

We are creative for nature

We are social beings, beings communicators

Before the saturation of contents: the innovation

We are visual beings

We are exploratory beings

The life does not have an alone dimension, the communication either

The communication is an experience

We remember the histories, and we are charmed with them

There is no creativity without amusement

There is no success without innovation

Countting big histories has never been so simple!

[:]

[:es]Cuando todo se hunde | José Ramón Hernández Correa[:gl]Cando todo se afunde | José Ramón Hernández Correa[:en]When everything sinks | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]

Me propongo no hablar de cosas tristes en este blog. Principalmente porque eso no sirve para nada; ni siquiera para desahogarse. Llorar es bueno, incluso higiénico, pero quejarse de todo es de nenazas, o de futbolistas. Además, ¿qué voy a decir? Todos lo sabemos. ¿Para qué insistir? Así que no entraré a ese trapo.

La vida es muy injusta, naturalmente que sí. Eso ya lo aprendí de niño con los programas de Félix Rodríguez de la Fuente. La parejita de lirones caretos estaba tan contenta preparando su madriguera y acopiando comida para el invierno y de repente llegaba el buitre leonado y ¡zasca! No hay derecho. Esto no debería ser así. Justo cuando les habías cogido cariño a los lirones, no me fastidies.
Todo es así de cruel. Es la vida.

Hombre llorando | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

Los arquitectos hemos tenido mucho trabajo y mucha prosperidad hace unos años, y de repente se terminó todo. No es que hayamos bajado un cincuenta, un sesenta un setenta por ciento. Es que ha hecho pum y nos hemos quedado a dos velas. Y los últimos trabajos que hicimos ni los cobramos ni los cobraremos nunca, pero tenemos que seguir pagando, y pagando, y pagando.

Bueno, esto es así.
Ya está. Se acabó.
Claro. Y qué le vamos a hacer. Además de esto mucha gente padece enfermedades injustísimas y toda suerte de desgracias que no merecen. ¿Por qué? Así ha sido siempre, pero ahora parece que es más. Todo es más gris, más triste, más injusto, y todo colabora a que estemos con un desánimo y un pesimismo terribles, que tiñen todos los aspectos y nos amargan aún más nuestra vida.

No se puede decir nada. No tengo derecho a decir nada más, ni siquiera a intentar quitarle hierro a todo esto, porque lo tiene. Tiene muchísimo hierro.

Personas que no sólo no pueden ganarse la vida, no pueden subsistir, sino que, sobre todo, se sienten inútiles, se sienten fracasadas, se sienten incompetentes, torpes, tontas, fallidas, estúpidas, ignorantes.

¡No! ¡Eso sí que no!

Gente que se pone a estudiar inglés, o informática, o lo que sea, porque necesita decirse a sí misma que la culpa no es suya. ¡Pues claro que no es culpa suya! ¡Estaría bueno! Gente válida, que sabía (y sabe) calcular una estructura de hormigón, que sabía (y sabe) vender un piso, alquilar una plaza de garaje, preparar un contrato de compraventa, hacer unas maestras en un paño, montar la ferralla de una viga o clavar una estaca para un replanteo. Y ahora resulta que no saben nada. Hay que reinventarse. Hay que reconvertirse, nos dicen.

Os lo advierto: No me digáis que tengo que reinventarme. Si apreciáis vuestra integridad física no me lo digáis. Pues claro que nos estamos reinventando todos, a cada momento y a la fuerza, aceptando trabajos y haciendo chorradas que jamás habríamos sospechado, dando más vueltas que un tonto, gastando gasolina para nada, de acá para allá, llamando mil veces para ver si nos pagan al menos una parte de las facturas que nos deben (y pasando más vergüenza que nuestros deudores, y no cobrando ni un chavo de nadie), yendo a cursillos chorras que organizan los colegios, las escuelas, los institutos y los viveros de empresa, haciéndonos emprendedores quienes siempre lo hemos sido, que nos hemos pasado la vida ahí, en el ruedo, esperando al toro a portagayola sin más armas que un lápiz, un escalímetro y una calculadora, y que jamás hemos tenido miedo a ningún miura ni a ningún vitorino. Lo que pasa es que se acabaron los toros y ahora nos toca torear garrapatas y mosquitos, que no sólo es más difícil, sino que además, hagas lo que hagas y por más que trabajes y sufras, no se pueden torear, ni puedes conseguir de ellos ninguna oreja ni ningún rabo.

Estamos acostumbrados a darnos cabezazos contra un muro, pero ya no encontramos ni el muro para abrirnos la cabeza. Por favor, una buena pared para estampar en ella la sesera. No pedimos más.

Siempre estamos diciendo que estudiamos una carrera difícil, muy exigente, pero apasionante, y que hemos ejercido una profesión no menos difícil, no menos exigente y no menos apasionante. Ahora, sin embargo, sentimos que vivimos una época muy dificil y muy exigente, pero nada apasionante, y nos hemos desapasionado completamente. Se nos han caído todos los palos del sombrajo y nos hemos dado cuenta de que no hay nada.

Y sin embargo…

Y sin embargo yo no había visto hasta ahora a tantos arquitectos entusiasmados por la arquitectura. En la época disparatada del boom estábamos todos demasiado ocupados haciendo adosados, o lo que fuera, y no teníamos tiempo ni de hojear nuestros libros, ni de leer, ni de pensar.

Ahora, por el contrario, nos queda menos dinero para comprar libros, pero más tiempo para leer los que compramos entonces, y a los que no hicimos el caso que merecen.

Ahora muchos arquitectos (jóvenes y no tanto) suben y suben fotos de arquitectura a facebook y a twitter, tienen blogs, entran en debates… aman la arquitectura más que nunca y la muestran y comentan.

Por otra parte, había entonces demasiados arquitectos que caminaban varios centímetros por encima del suelo, y no deja de ser consolador que por fin hayan tomado tierra y se hayan vuelto humanos. Era una cosa muy rara tener que soportarlos y sufrirlos.

Yo veo y leo a compañeros muy enamorados de la arquitectura, muy entregados a ella, muy inteligentes y con mucho talento. Ojalá se pudiera vivir de esto. Ojalá el mero amor a la arquitectura fuera en sí mismo una forma de vida. (Casi lo es, sólo que no paga la hipoteca ni los zapatos).

Homero, que era un hacha diciendo perogrulladas con un gran aliento, dice en la Odisea (canto VII) que

«no hay cosa más inoportuna que el maldito estómago, que nos incita por fuerza a acordarnos de él»,

y como también era un hacha repitiendo los conceptos, lo vuelve a decir en el canto XVII:

«Cuando tiene apetito, no es posible acallar al maldito estómago que tantas desgracias suele acarrear a los hombres».

Y otra vez en el mismo canto:

«El miserable estómago, el maldito estómago, que proporciona males sin cuento a los hombres».

La idea es que los seres humanos seríamos capaces de hacer heroicos gestos y de afrontar especulativas filigranas si no fuera por la necesidad que tenemos de llenar el estómago todos los días; necesidad que nos lleva a vender crecepelo de puerta a puerta, a ser cronistas deportivos o incluso a trabajar.

Bien. Vale. Eso es indiscutible. No lo puedo olvidar ni despreciar. No puedo hacer un canto de amor a la arquitectura y decir a mis compañeros que disfruten con su contemplación y con su estudio aunque no tengan los mínimos ingresos imprescindibles para afrontar las más perentorias necesidades de la vida.

Pero sí que me atrevo a hablarles de otro Homero: Un filósofo práctico. Un «pobre hombre» (para mí un hombre rico, feliz y privilegiado donde los haya) que sueña con paraísos sencillos: la cerveza, la tele, haraganear los domingos (y el resto de la semana), comer… Trabaja poco, y los errores que comete se acaban solucionando por sí solos. Su mujer le adora y sus amigos también.

¿Quién da más?

Cuando todo se derrumba, cuando ya no sabemos dónde mirar ni dónde agarrarnos, aparece la voz autorizada de Homer, su ejemplo poderoso:

-¡Que no cunda el pánico! Recuperaré el dinero vendiendo uno de mis hígados. Puedo vivir con uno.
Porque Homer sí sabe lo que quiere, y cómo conseguirlo, y nos enseña a todos.
-Toda la vida he tenido un sueño: conseguir todos mis objetivos.
Y no se arruga porque a otros les vaya mejor que a él. Qué va.
-Tendrá todo el dinero del mundo, pero hay algo que nunca podrá comprar… ¡Un dinosaurio!
Es conformista, plácido, feliz. Nada de reinventarse, nada de hacer cursillos estúpidos:
-Hijos: Lo intentasteis al máximo y fracasasteis. La lección es: No intentarlo nunca.
Y cuando, a pesar de todo ello, el mundo se derrumba:
-Normalmente no rezo, pero si estás ahí sálvame, Superman.

José Ramón Hernández Correa
Doctor Arquitecto y autor de Arquitectamos locos?
Toledo · septiembre 2013[:gl]

Propóñome non falar de cousas tristes neste blog. Principalmente porque iso non serve para nada; nin sequera para desafogarse. Chorar é bo, mesmo hixiénico, pero queixarse de todo é de nenazas, ou de futbolistas. Ademais, ¿que vou dicir? Todos o sabemos. ¿Para que insistir? Así que non entrarei a ese trapo.

A vida é moi inxusta, naturalmente que si. Iso xa o aprendín de neno cos programas de Félix Rodríguez de la Fuente. A parelliña de leiróns caretos estaba tan contenta preparando o seu tobo e acopiando comida para o inverno e de súpeto chegaba o voitre leonado e zasca! Non hai dereito. Isto non debería ser así. Xusto cando lles colleras cariño aos leiróns, non me amoles.
Todo é así de cruel. É a vida.

Home chorando | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

Os arquitectos tivemos moito traballo e moita prosperidade hai uns anos, e de súpeto rematou todo. Non é que baixásemos un cincuenta, un sesenta un setenta por cento. É que fixo pum e quedamos a dous velas. E os últimos traballos que fixemos nin os cobramos nin os cobraremos nunca, pero temos que seguir pagando, e pagando, e pagando.

Ben, isto é así.
Xa está. Rematouse.
Claro. E que lle imos facer. Ademais disto moita xente padece enfermidades inxustas e toda sorte de desgracias que non merecen. ¿Por que? Así foi sempre, pero agora parece que é máis. Todo é máis gris, máis triste, máis inxusto, e todo colabora a que esteamos cun desánimo e un pesimismo terribles, que tinguen todos os aspectos e amárgannos aínda máis nosa vida.

Non se pode dicir nada. Non teño dereito a dicir nada máis, nin sequera a tentar quitarlle ferro a todo isto, porque o ten. Ten moitísimo ferro.

Persoas que non só non poden gañarse a vida, non poden subsistir, senón que, sobre todo, senten inútiles, senten fracasadas, senten incompetentes, torpes, parvas, erradas, estúpidas, ignorantes.

¡Non! Iso si que non!

Xente que se pon a estudar inglés, ou informática, ou o que sexa, porque necesita dicirse a si mesma que a culpa non é súa. Pois claro que non é culpa súa! Estaría bo! Xente válida, que sabía (e sabe) calcular unha estrutura de formigón, que sabía (e sabe) vender un piso, alugar unha praza de garaxe, preparar un contrato de compravenda, facer unhas mestras nun pano, montar a ferralla dunha viga ou cravar unha estaca para un reformulo. E agora resulta que non saben nada. Hai que reinventarse. Hai que reconverterse, dinnos.

Advírtovolo: Non me digades que teño que reinventarme. Se apreciades a vosa integridade física non mo digades. Pois claro que nos estamos reinventando todos, a cada momento e á forza, aceptando traballos e facendo parvadas que xamais sospeitariamos, dando máis voltas que un parvo, gastando gasolina para nada, de acá cara alá, chamando mil veces para ver se nos pagan polo menos unha parte das facturas que nos deben (e pasando máis vergoña que os nosos debedores, e non cobrando nin un chavo de ninguén), indo a cursos chorras que organizan os colexios, as escolas, os institutos e os viveiros de empresa, facéndonos emprendedores quen sempre o fomos, que nos pasamos a vida aí, no rodo, esperando ao touro a portagayola sen máis armas que un lapis, un escalímetro e unha calculadora, e que xamais tivemos medo a ningún miura nin a ningún vitorino. O que pasa é que se acabaron os touros e agora tócanos tourear garrapatas e mosquitos, que non só é máis difícil, senón que ademais, fagas o que fagas e por máis que traballes e sufras, non se poden tourear, nin podes conseguir deles ningunha orella nin ningún rabo.

Estamos afeitos darnos cabezazos contra un muro, pero xa non atopamos nin o muro para abrirnos a cabeza. Por favor, unha boa parede para estampar nela a sesera. Non pedimos máis.

Sempre estamos a dicir que estudamos unha carreira difícil, moi esixente, pero apaixonante, e que exercemos unha profesión non menos difícil, non menos esixente e non menos apaixonante. Agora, con todo, sentimos que vivimos unha época moi dificil e moi esixente, pero nada apaixonante, e habémosnos/habémonos desapasionado completamente. Caéronsenos todos os paus do sombrajo e démonos conta de que non hai nada.

E con todo…

E con todo eu non vira ata agora a tantos arquitectos entusiasmados pola arquitectura. Na época disparatada do boom estabamos todos demasiado ocupados facendo encostados, ou o que fóra, e non tiñamos tempo nin de hojear os nosos libros, nin de ler, nin de pensar.

Agora, pola contra, quédanos menos diñeiro para comprar libros, pero máis tempo para ler os que compramos entón, e aos que non fixemos o caso que merecen.

Agora moitos arquitectos (novos e non tanto) soben e soben fotos de arquitectura a facebook e a twitter, teñen blogues, entran en debates… aman a arquitectura máis que nunca e móstrana e comentan.

Por outra banda, había entón demasiados arquitectos que camiñaban varios centímetros por encima do chan, e non deixa de ser consolador que por fin tomasen terra e volvéronse humanos. Era unha cousa moi rara ter que soportalos e sufrilos.

Eu vexo e leo a compañeiros moi namorados da arquitectura, moi entregados a ela, moi intelixentes e con moito talento. Oxalá se puidese vivir disto. Oxalá o mero amor á arquitectura fóra en si mesmo unha forma de vida. (Case o é, só que non paga a hipoteca nin os zapatos).

Homero, que era un machada dicindo perogrulladas cun gran alento, di na Odisea (canto VII) que

«non hai cousa máis inoportuna que o maldito estómago, que nos incita por forza a acordarnos del»,

e como tamén era un machada repetindo os conceptos, volve dicir no canto XVII:

«Cando ten apetito, non é posible acalar ao maldito estómago que tantas desgrazas adoita carrexar aos homes».

E outra vez no mesmo canto:

«O miserable estómago, o maldito estómago, que proporciona males sen conto aos homes».

A idea é que os seres humanos seriamos capaces de facer heroicos xestos e de afrontar especulativas filigranas se non fóra pola necesidade que temos de encher o estómago todos os días; necesidade que nos leva a vender crecepelo de porta a porta, a ser cronistas deportivos ou mesmo a traballar.

Ben. Vale. Iso é indiscutible. Non o podo esquecer nin desprezar. Non podo facer un canto de amor á arquitectura e dicir aos meus compañeiros que gocen coa súa contemplación e co seu estudo aínda que non teñan os mínimos ingresos imprescindibles para afrontar as máis perentorias necesidades da vida.

Pero si que me atrevo a falarlles doutro Homero: Un filósofo práctico. Un «pobre home» (para min un home rico, feliz e privilexiado onde os haxa) que soña con paraísos sinxelos: a cervexa, a tele, haraganear os domingos (e o resto da semana), comer… Traballa pouco, e os erros que comete acábanse solucionando por si sós. A súa muller adóralle e os seus amigos tamén.

Quen dá máis?

Cando todo derrúbase, cando xa non sabemos onde mirar nin onde agarrarnos, aparece a voz autorizada de Homer, o seu exemplo poderoso:

-Que non renda o pánico! Recuperarei o diñeiro vendendo un dos meus fígados. Podo vivir cun.
Porque Homer si sabe o que quere, e como conseguilo, e ensínanos a todos.
-Toda a vida tiven un soño: conseguir todos os meus obxectivos.
E non se engurra porque a outros lles vaia mellor que a el. Que vai.
-Terá todo o diñeiro do mundo, pero hai algo que nunca poderá comprar… Un dinosauro!
É conformista, plácido, feliz. Nada de reinventarse, nada de facer cursos estúpidos:
-Fillos: Tentástelo ao máximo e fracasastes. A lección é: Non tentalo nunca.
E cando, a pesar de todo iso, o mundo derrúbase:
-Normalmente non rezo, pero se estás aí sálvame, Superman.

José Ramón Hernández Correa
Doutor Arquitecto e autor de Arquitectamos locos?
Toledo · septembro 2013[:en]

I propose not to speak of sad things in this blog. Principally because it does not serve for anything; not at least to relax. Crying is good, even hygienic, but to complain about everything is of nenazas, or of football players. In addition, what am I going to say? We all know it. Why to insist? So I will not enter to this rag.

The life is very unjust, naturally that yes. It already I learned it of child with Félix Rodríguez de la Fuente programs of the Source. The parejita of dormice caretos was so satisfied preparing his burrow and gathering food for the winter and suddenly the tawny vulture was coming and zasca! There is no right. This should not be like that. Rightly when you they had taken fondness to the dormice, do not bother me. Everything is like that of cruelly. It is the life.

Man is crying | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

The architects we have had a lot of work and many prosperity a few years ago, and suddenly it finished quite. It is not that we have lowered fifty, one sixty seventy per cent. It is that it has done bang and we have remained to two candles. And the last works that we did neither are received by us we nor will receive them ever, but we have to continue paying, and paying, and paying.

Well, this is like that.
Already it is. It was ended.
Clear. And what we are going to do to him. Besides this many people suffer the unmost just diseases and all luck of misfortunes that do not deserve. Why? This way it has been always, but now it seems that it is more. Everything is more gray, sadder, more unjust, and everything contributes to that we are with a terrible discouragement and a pessimism, which all the aspects dye and they us embitter furthermore our life.

It is not possible to say anything. I do not have right to say anything more, not at least to trying to take iron from all that, because it has it. It has a lot of iron.

Persons who not only cannot gain the life him, cannot survive, but, especially, they feel useless, feel failed, feel incompetent, awkward, silly, unsuccessful, stupid, ignorant.

Not! It yes that not!

People that English puts to study, or computer science, or what is, because it needs to be said to yes same that the fault is not his. So it is clear that it is not a his fault! It be be good! Valid people, who knew (and it can) calculate a structure of concrete, which it knew (and it can) sell a floor, rent a parking lot, prepare a contract of sale, do a few teachers in a cloth, mount the ferralla of a girder or fix a stake for one I restate. And now it turns out that they do not know anything. It is necessary to reinvent. There is that reconvertirse, they say to us.

I you warn it: do not say to me that I have to reinvent myself. If you estimate your physical integrity do not say it to me. So clear that us we all are reinventing, to every moment and by force, accepting works and doing foolishness that we would never have suspected, giving more returns that an idiot, spending petrol for nothing, of here for there, being calling times thousand to see if they pay to us at least a part of the invoices that owe us (and spending more shame than our debtors, and receiving a guy of nobody), going to workshops chorras that organize the colleges, the schools, the institutes and the fish-ponds of company, making us enterprising who always we it have been, that we have spent the life to ourselves there, in the turn, waiting to the bull to portagayola ado you arm that a pencil, an escalímetro and a calculator, and that we are never had afraid either to any miura or to any vitorino. What happens is that the bulls were ended and now we have to fight ticks and mosquitos, which not only it is more difficult, but in addition, you do what you do and however much you work and suffer, cannot be fought, you nor can obtain of them either any ear or any tail.

We are accustomed to giving us butts against a wall, but already we find not even the wall to open the head us. Please, a good wall to stamp on her the brain. We do not ask any more.

Always we are saying that we study a difficult, very demanding, but exciting career, and that we have exercised a not less difficult, not less demanding and not less exciting profession. Now, nevertheless, we feel that we live a very difficult and very demanding, but not exciting at all epoch, and us is the lacking in passion one completely. All the sticks of the shelter from the sun have fallen and we have realized that there is nothing.

And nevertheless…

And nevertheless I had not seen till now so many architects filled with enthusiasm by the architecture. In the ludicrous epoch of the boom we all were the too busy ones making leaned, or what was, and we did not have time neither to turn the pages of our books, neither to read, to think.

Now, on the contrary, we still have less money to buy books, but more time to read those that we buy then, and to which we did not do the case that they deserve.

Now many architects (young women and not so much) raise and raise photos of architecture to facebook and to twitter, have blogs, enter debates … they love the architecture more on that and they never show and comment.

On the other hand, there were at the time too many architects who were travelling several centimeters over the soil, and he does not stop being soother that finally they have landed and human beings have turned. It was a very rare thing to have to support and suffer them them.

I see and read companions very in love with the architecture, very devoted to her, very intelligent and with very much talent. Ojalá could be lived of this. Ojalá the mere love to the architecture out in yes same it forms a of life. (Almost it it is, only that pays neither the mortgage nor the shoes).

Homero, that was an axe saying platitudes with a great breath, he says in the Odyssey (I sing the VIIth) that

«there is no thing more inopportune than the damned stomach, which it incites for force us remind of him»,

and as also it was an axe repeating the concepts, it turns it to saying in the singing the XVIIth:

«When it has appetite, it is not possible to silence to the damned stomach that is in the habit of transporting so many misfortunes to the men».

And again in the same singing:

«The wretched stomach, the damned stomach, which it provides males without I count the men».

The idea is that the human beings we would be capable of doing heroic gestures and of confronting speculative filigranes if it was not for the need that we have to fill the stomach every day; need that leads us to selling crecepelo from door to door, to being sports chroniclers or even to working.

Well. It costs. It is indisputable. I can neither forget it nor to despise. I cannot make a singing love to the architecture and say to my companions who should enjoy his contemplation and his study though they do not have the minimal indispensable income to confront the most urgent needs of the life.

But yes that I dare to speak to them of another Homero: A practical philosopher. A «poor man» (for me a rich, happy and privileged man where them there exists) that dreams of simple paradise: the beer, the TV, to waste time every Sunday (and the rest of the week), to eat… It works little, and the mistakes that it commits end up by being solved for yes alone. His wife adores him and his friends also.

The one who does give more?

When everything is ruined, when already we do not know where to look not where to fight, there appears Homer’s authorized voice, his powerful example:

– That does not spread the panic! I will recover the money selling one of my livers. I can live with one. Because Homer yes knows what wants, and how to obtain it, and it teaches all to us.
– The whole life I am had sleepy: to obtain all my aims. And it does not wrinkle because to others it they goes better than to him. What goes.
– It will have all the money of the world, but there is something that it will never be able to buy … a dinosaur! He is a conformist, placidly, happily. Nothing of be reinventing, nothing of doing stupid workshops:
– Children: you tried It to the maximum and failed. The lesson is: to never try it. And when, regardless it, the world is ruined:
– Normally I do not pray, but if you are there save me, Superman.

José Ramón Hernández Correa
PhD Architect and author of Arquitectamos locos?
Toledo · september 2013[:]

On-tuición | Sergio de Miguel

[:es]

Artis struisvogel leest krant van oppasser, 1951. Imagen de Noske, J.D. Anefo
Artis struisvogel leest krant van oppasser, 1951. Noske, J.D. Anefo

Nuestra naturaleza nos ha proporcionado una destreza innata. La capacidad de utilizar un tipo de conocimiento profundo, perceptivo e inexplicable, por el que llegamos a entender e imaginar realidades sin tener que acudir a elaborados razonamientos.

Una suerte de creatividad instantánea que, mostrándose independiente del conocimiento adquirido, aflora secretamente a veces como una feliz corazonada y siempre como una chispa de lucidez. Una sorprendente capacidad de visión y respuesta por la que de manera instintiva se totalizan y vinculan todo tipo de estímulos.

Nuestro complejo cerebro no es simétrico. Con sus dos lados formalmente iguales, actúa con cada hemisferio de manera totalmente disociada y complementaria. El cerebro izquierdo agrupa nuestra fuerza racional. Asume y perfecciona el razonamiento lógico, el lenguaje verbal y la capacidad de cálculo.

Almacena y relaciona datos y conceptos, es capaz de comprender y, en un alarde de eficiencia, faculta la expresión. Posibilita, en suma, habitar el mundo a través de las ideas. Y en el otro lado, en paralelo, el cerebro derecho adopta una actitud integradora para vencer la complejidad.

Se centra en formar categorías, crear analogías, evocar y combinar todas aquellas imágenes que proceden de la memoria. Al tiempo que procesa e involucra en el pensamiento la influencia de nuestras muchas sensaciones y emociones. Desde allí se capta y emite la comunicación no verbal, se cultiva el dominio de la memoria visual, se elabora el entramado del lenguaje simbólico. Gestando, con todo ello, la aparición y uso de nuestros más hondos instintos.

Somos a la vez racionales e irracionales. Ordenados y espontáneos. Planificadores e intuitivos. Disciplinados pero libres. Y es desde la unificada conexión de nuestros dos cerebros donde reside nuestra más reveladora capacidad de imaginar, crear e inventar.

Estamos inmersos en una cultura que premia por encima de todo la razón, nuestra capacidad para establecer relaciones entre ideas mediante la ortodoxa acumulación de conocimientos, en claro detrimento de todo aquello que suponga manejar y proponer aciertos insospechados, en contra de todas aquellas acciones intuitivas que nacen de nuestra más sutil condición humana.

Además, demasiadas veces se nos invita a esforzarnos en deducir cual es la única y más correcta respuesta a cada problema. Aquella que quien detenta el poder desea indisimuladamente que encontremos por encima de cualquier riesgo resolutivo. La consecuencia inmediata de éstas dinámicas es una restricción sistemática de la expansión individual, la generalización de una absurda desconexión con respecto a la propia capacidad de encontrar respuestas vivas. En numerosas ocasiones, por el simple hecho de diferir de los automatismos comúnmente aceptados, se desecha toda opción no inmediata y se impone un sistemático freno a nuestra capacidad creativa.

Si se continúa haciendo tanto énfasis en el desarrollo de técnicas y estrategias centradas únicamente en lo racional, y con triste asiduidad se sanciona la aplicación activa de la intuición, el valor de las sorpresas eficaces, se estará destruyendo nuestra más valiosa arma creativa y propositiva.

Se invierten excesivos recursos en formar un mundo lleno de personas que usan apenas la parte más evidente de sus potencial propositivo. Cuando lo que es verdaderamente necesario es ensalzar a todos aquellos que son capaces de romper con los hábitos para alcanzar nuevos y más elevados niveles de libertad. De pensar y actuar más allá de lo inmediato y convencional.

Es cierta la máxima que asevera que la sabiduría del ser humano está muy por encima de su intelecto. Es necesario transmitir que la intuición además de poder aprenderse, también, se puede y debe entrenar. Que tal misión requiere perder el visceral miedo a equivocarse y tener una decidida actitud de conexión con aquellos procesos intelectuales en los que nada está decidido, actuar con la expectativa de que todo puede ser.

Las intuiciones son siempre hábiles atajos, activados por una resuelta atención e intención, a través de los cuales el cerebro decide más rápida y acertadamente. Caminos fortuitos de resolución en los que lo conmovedor se impone a lo razonable, y lo inesperado vence a lo previsible.

Sergio de Miguel, Doctor arquitecto
Madrid, febrero 2016
Publicado en Grupo docente y de investigación para la arquitectura Grupo 4! de la ETSAM.[:gl]

Artis struisvogel leest krant van oppasser, 1951. Imagen de Noske, J.D. Anefo
Artis struisvogel leest krant van oppasser, 1951. Noske, J.D. Anefo

A nosa natureza proporcionounos unha destreza innata. A capacidade de utilizar un tipo de coñecemento profundo, perceptivo e inexplicable, polo que chegamos a entender e imaxinar realidades sen ter que acudir a elaborados razoamentos.

Unha sorte de creatividade instantánea que, mostrándose independente do coñecemento adquirido, aflora secretamente ás veces como unha feliz corazonada e sempre como unha faísca de lucidez. Unha sorprendente capacidade de visión e resposta pola que de maneira instintiva se totalizan e vinculan todo tipo de estímulos.

O noso complexo cerebro non é simétrico. Cos seus dous lados formalmente iguais, actúa con cada hemisferio de maneira totalmente disociada e complementaria. O cerebro esquerdo agrupa a nosa forza racional. Asume e perfecciona o razoamento lóxico, a linguaxe verbal e a capacidade de cálculo.

Almacena e relaciona datos e conceptos, é capaz de comprender e, nun alarde de eficiencia, faculta a expresión. Posibilita, en suma, habitar o mundo a través das ideas. E no outro lado, en paralelo, o cerebro dereito adopta unha actitude integradora para vencer a complexidade.

Céntrase en formar categorías, crear analogías, evocar e combinar todas aquelas imaxes que proceden da memoria. Á vez que procesa e involucra no pensamento a influencia de nosas moitas sensacións e emocións. Desde alí cáptase e emite a comunicación non verbal, cultívase o dominio da memoria visual, elabórase o armazón da linguaxe simbólica. Xestando, con todo iso, a aparición e uso dos nosos máis fondos instintos.

Somos á vez racionais e irracionais. Ordenados e espontáneos. Planificadores e intuitivos. Disciplinados pero libres. E é desde a unificada conexión dos nosos dous cerebros onde reside nosa máis reveladora capacidade de imaxinar, crear e inventar.

Estamos inmersos nunha cultura que premia por encima de todo a razón, a nosa capacidade para establecer relacións entre ideas mediante a ortodoxa acumulación de coñecementos, en claro detrimento de todo aquilo que supoña manexar e propoñer acertos insospeitados, en contra de todas aquelas accións intuitivas que nacen de nosa máis sutil condición humana.

Ademais, demasiadas veces convídasenos a esforzarnos en deducir cal é a única e máis correcta resposta a cada problema. Aquela que quen detenta o poder desexa indisimuladamente que atopemos por encima de calquera risco resolutivo. A consecuencia inmediata destas dinámicas é unha restrición sistemática da expansión individual, a xeneralización dunha absurda desconexión con respecto á propia capacidade de atopar respostas vivas. En numerosas ocasións, polo simple feito de diferir dos automatismos comunmente aceptados, refúgase toda opción non inmediata e imponse un sistemático freo á nosa capacidade creativa.

Se se continúa facendo tanto énfase no desenvolvemento de técnicas e estratexias centradas unicamente no racional, e con triste asiduidade sanciónase a aplicación activa da intuición, o valor das sorpresas eficaces, estarase a destruír nosa máis valiosa arma creativa e propositiva.

Invístense excesivos recursos en formar un mundo cheo de persoas que usan apenas a parte máis evidente dos seus potencial propositivo. Cando o que é verdadeiramente necesario é enxalzar a todos aqueles que son capaces de romper cos hábitos para alcanzar novos e máis elevados niveis de liberdade. De pensar e actuar máis aló do inmediato e convencional.

É certa a máxima que asevera que a sabedoría do ser humano está moi por encima do seu intelecto. É necesario transmitir que a intuición ademais de poder aprenderse, tamén, pódese e debe adestrar. Que tal misión require perder o visceral medo a equivocarse e ter unha decidida actitude de conexión con aqueles procesos intelectuais nos que nada está decidido, actuar coa expectativa de que todo pode ser.

As intuicións son sempre hábiles atallos, activados por unha resolta atención e intención, a través dos cales o cerebro decide máis rápida e acertadamente. Camiños fortuítos de resolución nos que o conmovedor imponse ao razoable, e o inesperado vence ao previsible.

Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, febreiro 2016
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.[:en]

Artis struisvogel leest krant van oppasser, 1951. Imagen de Noske, J.D. Anefo
Artis struisvogel leest krant van oppasser, 1951. Noske, J.D. Anefo

Our nature has provided an innate skill to us. The aptitude to use a type of deep, perceptive and inexplicable knowledge, for which we manage to understand and imagine realities without having to come to elaborated reasonings.

A luck of instantaneous creativity that, showing him independently from the acquired knowledge, shows secretly sometimes as a happy hunch and always as a spark of brilliancy. A surprising capacity of vision and response for which in an instinctive way they totalize and link all kinds of stimuli.

Our complex brain is not symmetrical. With his two formally equal sides, it acts with every hemisphere of a totally separated and complementary way. The left brain groups our rational force. It assumes and perfects the logical reasoning, the verbal language and the capacity of calculation.

It stores and relates information and concepts, is capable of understanding and, in an ostentation of efficiency, authorizes the expression. It makes possible, in sum, to live the world across the ideas. And in another side, in parallel, the right brain adopts an of integration attitude to conquer the complexity.

It centres on forming categories, on creating analogies, on evoking and combining all those images that come from the memory. At the time that it processes and involves in the thought the influence of our many sensations and emotions. From there the not verbal communication is caught and issues, there is cultivated the domain of the visual memory, there is elaborated the studding of the symbolic language. Preparing, with all this, the appearance and use of our more deep instincts.

We are simultaneously rational and irrational. Tidy and spontaneous. Planners and intuitive. Disciplined but free. And it is from the unified connection of our two brains where our more rewatching aptitude to imagine resides, creating and inventing.

We are immersed in a culture that rewards over everything the reason, our aptitude to establish relations between ideas by means of the orthodox accumulation of knowledge, in clear detriment of all that that supposes handling and proposing unsuspected successes, in opposition to all those intuitive actions that they are born of our subtler human condition.

In addition, too many times we are invited us to strengthen in deduces which is the only one and more correct response to every problem. That one that the one who holds the power wishes undiscreet to find over any decisive risk. The immediate consequence of dynamic these is a systematic restriction of the individual expansion, the generalization of an absurd disconnection with regard to the own aptitude to find alive answers. In numerous occasions, for the simple fact of differing from the automatisms commonly accepted, any not immediate option is rejected and there is imposed a systematic brake to our creative capacity.

If it is continued doing so many emphasis in the development of technologies and strategies centred only on the rational thing, and with sad assiduity there is sanctioned the active application of the intuition, the value of the effective surprises, our more valuable creative weapon will be destroyed and propositiva.

They invest excessive resources in forming a world full persons’ that they use scarcely the part more evident of his potential propositivo. When what is really necessary it is ensalzar to all those that are capable of breaking with the habits to reach new and more high levels of freedom. Of thinking and acting beyond the immediate and conventional thing.

There is true the maxim that it affirms that the wisdom of the human being is very over his intellect. It is necessary to transmit that the intuition beside being able to be learned, also, can and to must train. That such a mission needs to lose the visceral fear of a determined attitude of connection mistaking and being had by those intellectual processes in which nothing is decided, act with the expectation of which everything can be.

The intuitions are always skilful short-cuts activated by a decisive attention and intention, across which the brain decides more rapid and acertadamente. Fortuitous ways of resolution in which the touching thing is imposed to the reasonable thing, and the unexpected thing wins to the predictable thing.

Sergio de Miguel, PhD architect
Madrid, february 2016
Published in educational Group and of investigation for the architecture Grupo 4! of the ETSAM.[:]

50 Housing Floor Plans

[:es]

50 Housing Floor Plans o1

50 Housing Floor Plans es la segunda baraja de la colección de a+t research group destinada a promover la ciudad compacta y la vivienda deseable.

Contiene 50 plantas de edificios de vivienda colectiva recientes (2000-2017) de diferentes tamaños y formas (Z-shape, Butterfly, Spine, Empty Circle, Cactus…), así como 50 unidades de vivienda extraídas de los proyectos.

50 Housing Floor Plans o2

Criterios de Privacidad & Exterioridad estimadas.

a+t research group analiza todos los proyectos en términos de Privacidad y Exterioridad, los dos comportamientos más definitorios de la vivienda deseable.

Cada una de las cartas de la baraja muestra una planta y una unidad de vivienda de un proyecto.

El anverso de cada carta estima el nivel de Privacidad de las viviendas teniendo en cuenta:

– los núcleos de circulación vertical

– la superficie de circulación horizontal

– las alturas reales del proyecto

– y el número de viviendas por planta.

50 Housing Floor Plans o3

El reverso estima el nivel de Exterioridad de la unidad de vivienda en función de:

– la proporción de superficie exterior

– la proporción de fachada

– el número de orientaciones

– las anchuras de los huecos

– y la profundidad de la vivienda.

Las unidades están en sistema métrico decimal y en sistema anglosajón.

 “50 Housing Floor Plans es nuestra apuesta por difundir la vivienda colectiva en la que desearíamos vivir. No es una baraja para jugar. Es una baraja para vivir mejor”.

a+t research group.

La colección de cartas forma parte de la serie Densidad, iniciada por a+t en 2002 y considerada la investigación sobre vivienda colectiva de referencia en todo el mundo.

[:gl]

50 Housing Floor Plans o1

50 Housing Floor Plans é a segunda baralla da colección de a+t research group  destinada a promover a cidade compacta e a vivenda desexable.

Contén 50 plantas de edificios de vivenda colectiva recentes (2000-2017) de diferentes tamaños e formas (Z- shape, Butterfly, Spine, Empty Circle, Cactus…), así como 50 unidades de vivenda extraídas dos proxectos.

50 Housing Floor Plans o2

Criterios de Privacidade & Exterioridad estimadas.

a+t research group analiza todos os proxectos en termos de Privacidade e Exterioridade, os dous comportamentos máis definitorios da vivenda desexable.

Cada unha das cartas da baralla mostra unha planta e unha unidade de vivenda dun proxecto.

O anverso de cada carta estima o nivel de Privacidade das vivendas tendo en conta:

– os núcleos de circulación vertical

– a superficie de circulación horizontal

– as alturas reais do proxecto

– e o número de vivendas por planta.

50 Housing Floor Plans o3

O reverso estima o nivel de Exterioridade da unidade de vivenda en función de:

– a proporción de superficie exterior

– a proporción de fachada

– o número de orientacións

– as anchuras dos ocos

– e a profundidade da vivenda.

As unidades están en sistema métrico decimal e en sistema anglosaxón.

 “50 Housing Floor Plans é a nosa aposta por difundir a vivenda colectiva na que desexariamos vivir. Non é unha baralla para xogar. É unha baralla para vivir mellor”.

a+t research group.

A colección de cartas forma parte de serie Densidade, iniciada por a+ t en 2002 e considerada a investigación sobre vivenda colectiva de referencia en todo o mundo.

[:en]

50 Housing Floor Plans o1

50 Housing Floor Plans is the second pack of the a+t research group collection aiming to promote the compact city and the desirable dwelling.

Containing 50 floor plans from recent collective housing buildings (2000-2017) with different sizes and forms (Z-shape, Butterfly, Spine, Empty Circle, Cactus…), in addition to 50 housing units taken from projects.

50 Housing Floor Plans o2

Criteria for Estimated Privacy & Exterior-ness.

a+t research group analyses all of the projects in terms of Privacy and Exterior-ness, the two behaviours which best define the desirable dwelling.

Each card in the pack shows the floor plan and a housing unit of a project.

Front of each card estimates the level of Privacy of the dwellings taking into account:

– vertical circulation cores

– horizontal circulation floor area

– real project heights

– number of housing units per storey

50 Housing Floor Plans o3

Back of each card estimates the level of Exterior-ness of the housing unit in terms of:

– exterior space %

– facade %

– number of orientations

– width of openings

– depth of the housing unit

Imperial and metric systems are used. The compact size of the pack (13×8 cm / 5×3 in) makes it easy to quickly compare and identify the advantages of each different floor plan.

50 Housing Floor Plans is our bid to disseminate the collective housing in which we would like to live. It is not a pack of playing cards. It is a pack for better living».

a+t research group.

The collection of cards is part of the Density series, first published by a+t in 2002 and considered to be a leading reference work on collective housing worldwide.

[:]

[:es]Rehabilitación de vivienda tradicional en Moscoso | Liqe arquitectura[:gl]Rehabilitación de vivenda tradicional en Moscoso | Liqe arquitectura[:en]Rehabilitation of traditional housing in Moscoso | Liqe arquitectura[:]

[:es]

Rehabilitación de vivienda tradicional en Moscoso Liqe arquitectura o12 ext 7

Habitualmente un proyecto consiste en crear algo de la nada; pero en otras ocasiones, como en esta vivienda, consiste en potenciar algo que ya estaba ahí antes de llegar nosotros.

Una vivienda alargada, de piedra, con un potente balcón hacia el valle, al norte. Un  cobertizo volado, apoyado en una deformada y excesivamente larga viga de madera, con tres fachadas de piedra y una de madera, al sur. El Cruceiro Grande, donde se unen las tres procesiones, en la calle, al este. Y un impresionante hórreo apoyado en vigas de piedra bajo el cual se entra al jardín, al oeste. Y en el centro: la “eira”, el patio de trabajo, abrigado del viento, protagonista de todo.

El proyecto consiste, esta vez, en prolongar la vida de estos elementos en un mundo que ya no les es propio. Hórreo y crucero quedarán como vestigios del pasado. El patio pasará a ser la recepción de la vivienda, el centro de la vida de relación.

El cobertizo ya no es necesario como almacén, convirtiéndose en dormitorio. Para ello nace una pieza de unión: una pasarela que enlaza ambos cuerpos en un continuo transparente que muerde la fachada de piedra de la vivienda abarcando dos ventanas existentes, y prolongándose hasta absorber la nueva fachada portante con estructura de madera que cierra el cobertizo. Un único gesto que aporta transparencia; y con ella iluminación, calefacción natural y relación visual; a la vez que se integra con la edificación tradicional y se filtra respecto del exterior mediante el empleo de un sistema de lamas que extiende la fachada del hórreo por toda la vivienda hacia el techo del balcón y el cierre del garaje, unificando la actuación.

La escalera existente en el patio, se traslada al interior de la vivienda, adosándose por el lado opuesto del muro actual, facilitando la transición entre el exterior y el interior, materializada en la progresiva transformación del granito hacia la madera de castaño: del frío exterior al cálido interior.

Una vez dentro, tres grandes correderas ejercen de segundo filtro de privacidad, separando un espacio de comedor y cocina que evoca el mundo de las bodegas y las cuadras que originalmente ocupaban los niveles bajos mediante el uso de un forjado de bovedillas tipo revoltón de hormigón. Se combinan pavimentos de gres en tonos grises con piezas de madera en carpintería y pavimentos, potenciando la transición hacia la planta alta, en la que la madera va tomando protagonismo.

Arriba, un gran corredor interior replica al situado en el exterior, caracterizándose por la búsqueda constante de continuidad espacial: En vertical se genera una doble altura hacia el despacho en el desván, y se fomenta una cascada de luz hacia la planta baja con un pavimento transparente. En horizontal se introduce el patio en la vivienda a través de la transparencia de la pasarela, formando un continuo de luz que contrasta con los pequeños huecos con los que contaba la planta alta antes de la reforma.

Obra: Rehabilitación de vivienda tradicional en Moscoso
Autor: Liqe Arquitectura (Javier Couto Granja)
Colaboradores: Darío Iglesias Pereiras, Alexandre Cameselle Vila, María José Núñez Corbal
Año: 2017
Emplazamiento: Moscoso, Pontevedra, Galicia, España
Fotografía: Roi Alonso / Lique Arquitectura
+ liqe.es

[:gl]

Rehabilitación de vivienda tradicional en Moscoso Liqe arquitectura o12 ext 7

Habitualmente un proxecto consiste en crear algo da nada; pero noutras ocasións, como nesta vivenda, consiste en potenciar algo que xa estaba aí antes de chegar nós.

Unha vivenda alongada, de pedra, cun potente balcón cara ao val, ao norte. Un alpendre voado, apoiado nunha deformada e excesivamente longa viga de madeira, con tres fachadas de pedra e unha de madeira, ao sur. O Cruceiro Grande, onde se unen as tres procesións, na rúa, ao leste. E un impresionante hórreo apoiado en vigas de pedra baixo o cal se entra ao xardín, ao oeste. E no centro: a “eira”, o patio de traballo, abrigado do vento, protagonista de todo.

O proxecto consiste, esta vez, en prolongar a vida destes elementos nun mundo que xa non lles é propio. Hórreo e cruceiro quedarán como vestixios do pasado. O patio pasará a ser a recepción da vivenda, o centro da vida de relación.

O alpendre xa non é necesario como almacén, converténdose en dormitorio. Para iso nace unha peza de unión: unha pasarela que enlaza ambos os corpos nun continuo transparente que morde a fachada de pedra da vivenda abarcando dúas xanelas existentes, e prolongándose ata absorber a nova fachada portante con estrutura de madeira que pecha o alpendre. Un único xesto que achega transparencia; e con ela iluminación, calefacción natural e relación visual; á vez que se integra coa edificación tradicional e fíltrase respecto do exterior mediante o emprego dun sistema de lamas que estende a fachada do hórreo por toda a vivenda cara ao teito do balcón e o peche do garaxe, unificando a actuación.

A escaleira existente no patio, trasládase ao interior da vivenda, encostándose polo lado oposto do muro actual, facilitando a transición entre o exterior e o interior, materializada na progresiva transformación do granito cara á madeira de castiñeiro: do frío exterior ao cálido interior.

Unha vez dentro, tres grandes correderas exercen de segundo filtro de privacidade, separando un espazo de comedor e cociña que evoca o mundo das adegas e as cuadras que orixinalmente ocupaban os niveis baixos mediante o uso dun forxado de bovedillas tipo revoltón de formigón. Combínanse pavimentos de gres en tons grises con pezas de madeira en carpintería e pavimentos, potenciando a transición cara á planta alta, na que a madeira vai tomando protagonismo.

Arriba, un gran corredor interior replica ao situado no exterior, caracterizándose pola procura constante de continuidade espacial: En vertical xérase unha dobre altura cara ao despacho no faiado, e foméntase unha fervenza de luz cara á planta baixa cun pavimento transparente. En horizontal introdúcese o patio na vivenda a través da transparencia da pasarela, formando un continuo de luz que contrasta cos pequenos ocos cos que contaba a planta alta antes da reforma.

Obra: Rehabilitación de vivenda tradicional en Moscoso
Autor: Liqe Arquitectura (Javier Couto Granja)
Colaboradores: Darío Iglesias Pereiras, Alexandre Cameselle Vila, María José Núñez Corbal
Ano: 2017
Emprazamento: Moscoso, Pontevedra, Galicia, España
Fotografía: Roi Alonso / Lique Arquitectura
+ liqe.es

[:en]

Rehabilitación de vivienda tradicional en Moscoso Liqe arquitectura o12 ext 7

Usually a project involves creating something out of nothing; but sometimes, as in this case, it is about strengthening something that was already there.

A long stone building, with a powerful balcony facing the valley, to the north. An elevated shed leaning on a warped and also excessively long wood beam, with three facades made out of stone and one out of wood, to the south. The Cruceiro Grande, where three religious processions become one, is out on the street, to the east. And an impressive Hórreo supported in stone beams under which one enters the garden, to the west. And then, in the centre: the «eira«, the work yard, sheltered from the wind, the main focus of everything around it.

This time the project is about prolonging the life of these elements in a world that is no longer their own. Hórreo and Cruceiro will remain as traces of the past. The patio will become the entrance to the home, the hub of human activity.

The shed is no longer needed as a warehouse, and it transforms into a bedroom. For this purpose a linking piece is born: a bridge that links both bodies in a transparent continuum that snaps into the stone façade of the house, that covers two existing windows, and that continues until absorbing the new supporting facade with a wooden structure that marks off the shed. A single gesture that brings transparency; and with it light, natural heating and visual connection; while at the same time being integrated with the traditional building and filtering from the outside through fins that continue the Hórreo façade throughout the house and towards the balcony roof and the garage wall, unifying the work.

The current staircase sitting in the courtyard is moved to the interior of the house, placed on the opposite face of the same wall, easing the transition between outside and inside, taking form with the gradual transformation of granite into chestnut wood: from the cold exterior to the warm interior.

Once inside, three large sliding panels work as a second privacy filter, closing a dining area and a kitchen that evoke the cellars and stables that originally occupied the lower levels of the house, by using rows of concrete vaults for the ceiling. Ceramic floor tiles are combined in grey tones with items made of wood in doors, windows and pavements, enhancing the transition to the upper floor, where wood presence grows larger.

Above it all, a large corridor in the inside replicates the one located outside, defined by the constant search for spatial continuity: Vertically a double height space is generated towards the office located in the attic, and a cascade of light is eased towards the ground floor with a transparent pavement. Horizontally the patio is inserted into the house thanks to the transparency of the walkway, giving birth to a light continuum that contrasts with the pre-existing small openings in the first floor.

Work: Rehabilitation of traditional housing in Moscoso
Author: Liqe Arquitectura (Javier Couto Granja)
Collaborators: Darío Iglesias Pereiras, Alexandre Cameselle Vila, María José Núñez Corbal
Year: 2017
Location: Moscoso, Pontevedra, Galicia, España
Photography: Roi Alonso / Lique Arquitectura
+ liqe.es

[:]

[:es]VII Premio Rafael Manzano de Nueva Arquitectura Tradicional[:gl]VII Premio Rafael Manzano de Nova Arquitectura Tradicional[:en]VII Rafael Manzano Prize for New Traditional Architecture[:]

[:es]

Bases Premio Rafael Manzano derquitectura Tradicional 2018

El Premio Rafael Manzano de Nueva Arquitectura Tradicional 2018 se otorga a profesionales vivos cuya obra encarne los principios de la arquitectura y el urbanismo clásicos y tradicionales en el mundo contemporáneo.

El conjunto de la obra del candidato elegido no sólo debe estar dirigido a la preservación y rehabilitación del patrimonio arquitectónico y urbano tradicional español, sino también a contribuir a la continuidad de las tradiciones constructivas y arquitectónicas que lo configuran.

El Premio toma su nombre del arquitecto Rafael Manzano Martos, quien ha dedicado su vida profesional a la preservación del patrimonio arquitectónico y urbano español tanto a través de la restauración como del diseño de nuevas arquitecturas basadas en ese patrimonio.

El premio se concederá atendiendo a la contribución que el premiado haya realizado al campo de la arquitectura y el urbanismo dentro del respeto a sus principios tradicionales, bien en la restauración de monumentos, espacios públicos y entornos urbanos de valor artístico e histórico, o bien en la realización de obras de nueva planta o espacios públicos que, basadas en las tradiciones locales, se integren armónicamente en dichos entornos.

El ganador del premio recibirá 50.000 euros y una placa conmemorativa.

El Premio Rafael Manzano de Nueva Arquitectura Tradicional es una iniciativa organizada por INTBAU (International Network for Traditional Building, Architecture & Urbanism), red internacional que promueve la construcción, la arquitectura y el urbanismo tradicionales, y cuyo patrono y fundador es S.A.R. el Príncipe de Gales.

El premio se organiza gracias al apoyo del Richard H. Driehaus Charitable Lead Trust, mediante una donación a la Chicago Community Foundation para el Richard H. Driehaus Charitable Fund., la colaboración de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (Madrid), la Fundaçao Serra Henriques, Hispania Nostra y el Consejo Superior de Colegios de Arquitectos de España.

Desde 2012, el premio ha sido otorgado a arquitectos que desarrollan su ejercicio profesional en España y, desde 2017, gracias a la colaboración de la Fundaçao Serra Henriques y al alto patrocino de Su Excelencia el Presidente de la República Portuguesa, la convocatoria se amplió a los arquitectos que ejercen en Portugal.

Bases y más  información en la web del premio. 

[:gl]

Bases Premio Rafael Manzano derquitectura Tradicional 2018

O Premio Rafael Manzano de Nova Arquitectura Tradicional 2018 outórgase a profesionais vivos cuxa obra encarne os principios da arquitectura e o urbanismo clásicos e tradicionais no mundo contemporáneo.

O conxunto da obra do candidato elixido non só debe estar dirixido á preservación e rehabilitación do patrimonio arquitectónico e urbano tradicional español, senón tamén a contribuír á continuidade das tradicións construtivas e arquitectónicas que o configuran.

O Premio toma o seu nome do arquitecto Rafael Manzano Martos, quen dedicou a súa vida profesional á preservación do patrimonio arquitectónico e urbano español tanto a través da restauración como do deseño de novas arquitecturas baseadas nese patrimonio.

O premio concederase atendendo á contribución que o premiado realizase ao campo da arquitectura e o urbanismo dentro do respecto aos seus principios tradicionais, ben na restauración de monumentos, espazos públicos e contornas urbanas de valor artístico e histórico, ou ben na realización de obras de nova planta ou espazos públicos que, baseadas nas tradicións locais, intégrense armónicamente nas devanditos contornas.

O gañador do premio recibirá 50.000 euros e unha placa conmemorativa.

O Premio Rafael Manzano de Nova Arquitectura Tradicional é unha iniciativa organizada por INTBAU (International Network for Traditional Building, Architecture & Urbanism), rede internacional que promove a construción, a arquitectura e o urbanismo tradicionais, e cuxo patrón e fundador é S.A. R. o Príncipe de Gales.

O premio organízase grazas ao apoio do Richard H. Driehaus Charitable Lead Trust, mediante unha doazón á Chicago Community Foundation para o Richard H. Driehaus Charitable Fund., a colaboración da Real Academia de Belas Artes de San Fernando (Madrid), a Fundaçao Serra Henriques, Hispania Nostra e o Consello Superior de Colexios de Arquitectos de España.

Desde 2012, o premio foi outorgado a arquitectos que desenvolven o seu exercicio profesional en España e, desde 2017, grazas á colaboración da Fundaçao Serra Henriques e ao alto patrocino da súa Excelencia o Presidente da República Portuguesa, a convocatoria ampliouse aos arquitectos que exercen en Portugal.

Bases e máis información na web do premio. 

[:en]

Bases Premio Rafael Manzano derquitectura Tradicional 2018

The Rafael Manzano Prize of New Traditional Architecture is mainly aimed to promote in Spain and Portugal traditional architecture as a tool for upgrading the contemporary practice, both in the restoration of architecture or urban ensembles and in new built works which, based on local traditions, are able to harmoniously draw on the context where they are built.

This award does not intend to honor the architects whose works best represent the latest architectural trends, or those whose interventions involve avant-garde transformations of our heritage. On the contrary, it is addressed to those architects whose work has contributed to the preservation, continuation and adaptation to contemporary needs of the building, architectural and urban traditions which define the identity of the places where they were built.

Thus, they are practitioners who, instead of seeking notoriety and novelty through their works, play an important role which is not sufficiently honored because the results, often remain unnoticed, precisely due to their evident continuity with the past.

This award is trying to rectify this situation in both countries, honoring those who have been developing this kind of work, and helping to promote a better practice in the preservation works of our architectural and landscape heritage, while its particular traditional identity is more threatened than ever because of the progressive homogenization it is suffering.

The winner is awarded a €50,000 prize and a commemorative plaque, thanks to the generosity of the American philanthropist Richard H. Driehaus.

OIt is organised by INTBAU (the International Network for Traditional Building, Architecture & Urbanism), thanks to the support of the Richard H. Driehaus Charitable Trust, through a contribution to the Chicago Community Foundation for the Richard H. Driehaus Charitable Fund, with the collaboration of the Real Academia de Bellas Artes de San Fernando, the Fundação Serra Henriques, the Council of Architecture Institutes of Spain and Hispania Nostra and with the high patronage of His Excellency the President of the Portuguese Republic.

It was first awarded in 2012 in a ceremony held at the Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (Madrid), where it has been held each year since then. In 2017, thanks to the collaboration of the Fundação Serra Henriques and the Ordem dos Arquitectos, and with the high patronage of His Excellency the President of the Portuguese Republic, the prize was extended to Portugal, being granted to practitioners in either of the two countries.

Bases and more information in the web of the prize. 

[:]

[:es]Arquitecturas del dolor | Íñigo García Odiaga[:gl]Arquitecturas da dor | Íñigo García Odiaga[:en]Architectures of the pain | Íñigo García Odiaga[:]

[:es]

Serre Road Cemetery, Edwin Lutyens (1869-1944)
Serre Road Cemetery, Edwin Lutyens (1869-1944)

El final de la primera guerra mundial en 1918, dio paso a un próspero periodo de cambios políticos y revoluciones sociales. Todos estos cambios tuvieron su reflejo en el arte y en la arquitectura, y sería imposible dar una explicación medianamente lógica de las vanguardias rusas, el constructivismo o el estilo internacional, sin el contexto histórico surgido tras la Gran Guerra. Pero si en algo destacó la gran contienda Europea, fue en la tragedia humana que generó la contienda bélica, hasta ser considerada el quinto conflicto más mortífero de la historia de la humanidad.

Para reparar las secuelas del conflicto bélico había sin duda una gran tarea de reconstrucción, pero también la arquitectura sería necesaria para atender las necesidades del recuerdo, de la memoria o de la identidad. En definitiva, las necesidades del alma. Como dijo Óscar Tusquets:

“Hacer arquitectura para los muertos, o mejor, para los vivos que no quieren olvidar a sus muertos, ha sido siempre muy agradecido”.

En estos casos, la tensión del proyecto se debate entre dos cuestiones. La inmensa carga simbólica, pelea entre lo sencillo de su función concreta, y la complicación de traer al proyecto lo trascendental y metafísico. Es desde ésta dualidad, desde la que la arquitectura funeraria ha construido grandes monumentos a todo lo largo de la historia de la humanidad.

Cuando el gobierno británico atisbaba ya, la victoria en la guerra, seleccionó un equipo de arquitectos para formar la Commonwealth War Graves Commission, cuya misión sería diseñar los monumentos que conmemorasen a los fallecidos durante el conflicto. Tres de los arquitectos más destacados de la época, Sir Herbert Baker, Sir Reginald Blomfield, y Sir Edwin Lutyens pasaron a formar parte de este departamento. Lutyens se había encargado de diseñar anteriormente los símbolos del poder colonial del imperio británico, así que conocía perfectamente el ansia simbólica y conmemorativa de este encargo. A ellos se les encomendó rendir con sus proyectos, homenaje a los fallecidos en las batallas de la guerra, pero también el de custodiar en esos espacios la memoria colectiva del horror de la guerra.

Son más de cien los cementerios y monumentos que Lutyens y sus compañeros diseñaron a lo largo de los años, y a pesar de sus diferentes dimensiones y emplazamientos todos guardan una cierta familiaridad, como si su genética mantuviese un código unitario.

Los tres primeros proyectos se construyeron en Le Treport, Forceville y Louvencourt. De ellos, el levantado en Forceville resultó ser el más exitoso. Los arquitectos crearon un cementerio amurallado con lápidas uniformes en un jardín. Para conmemorar todos los credos y ninguno al mismo tiempo, Edwin Lutyens recurrió a las geometrías de las estructuras clásicas griegas, que con tanta claridad había aprendido en sus estudios sobre el Partenón de Atenas. De este modo resolvió con ese lenguaje unitario y clásico todo un catálogo de templetes, cenotafios, graderíos, escalinatas, pináculos, ermitas o vallados que los cementerios requerían.

Pero la aportación más emocionante de estos proyectos, se debe al paisajismo. Para el desarrollo de esta parte del proyecto fue clave la figura de Gertrude Jekyll, una influyente mujer dedicada a la horticultura, la jardinería, así como al arte y la escritura. Jekyll destacó por su adscripción al Movimiento Arts & Crafts, gracias a lo cual conoció al arquitecto, Sir Edwin Lutyens, con el cual había creado numerosos jardines para villas en la campiña inglesas.

Serre Road Cemetery, Edwin Lutyens (1869-1944)
Serre Road Cemetery, Edwin Lutyens (1869-1944)

Las tumbas individuales se disponen, en lo posible, en filas rectas y marcadas por lápidas uniformes, la gran mayoría de los cuales están realizadas con piedra blanca Portlan. Pequeñas diferencias formales, entre las piezas explican la condición cristiana, musulmana, judía o atea del fallecido. Esta rigurosidad formal y geométrica de las filas y columnas de lápidas, convierte al conjunto en una escultura sobre el paisaje verde. Idea apoyada por la ausencia de cualquier forma de pavimentación entre las filas, lo que contribuye a una simplicidad minimalista, que aún hoy cien años más tarde, dota a la intervención de un lenguaje rotundo y contemporáneo. Sin estos proyectos, entendidos desde el punto de vista paisajístico, en los que la naturaleza se convierte en un material más del proyecto, sería difícil entender el Land Art actual o el trabajo de artistas contemporáneos como el de Richard Long o Walter de María.

Si cualquier memorial es un espacio de meditación, los de los campos de batalla de la guerra del catorce, son particularmente sobrecogedores. Los inmensos campos plantados de cruces, parecen batallones sobre las laderas. Pero el paisaje de barrizales, trincheras y alambradas, que se levantaba en esos lugares durante la contienda, es ahora una pradera artificial.

Un tapiz surrealista donde la hierba ha ocultado, construyendo una falsa naturalidad, un terreno herido por la barbarie humana que esos lugares, ahora bucólicos vivieron en su máxima expresión. Tal vez, ese sea el legado que la Gran Guerra aportó al campo de la arquitectura, el de hacer del dolor un material de construcción.

Íñigo García Odiaga. Arquitecto
San Sebastián. Abril 2014

Publicado en ZAZPIKA abril.2014[:gl]

Serre Road Cemetery, Edwin Lutyens (1869-1944)
Serre Road Cemetery, Edwin Lutyens (1869-1944)

O final da primeira guerra mundial en 1918, deu paso a un próspero período de cambios políticos e revolucións sociais. Todos estes cambios tiveron o seu reflexo na arte e na arquitectura, e sería imposible dar unha explicación medianamente lóxica das vangardas rusas, o constructivismo ou o estilo internacional, sen o contexto histórico xurdido tras a Gran Guerra. Pero se en algo destacou a gran contenda Europea, foi na traxedia humana que xerou a contenda bélica, ata ser considerada o quinto conflito máis mortífero da historia da humanidade.

Para reparar as secuelas do conflito bélico había sen dúbida unha gran tarefa de reconstrución, pero tamén a arquitectura sería necesaria para atender as necesidades do recordo, da memoria ou da identidade. En definitiva, as necesidades da alma. Como dixo Óscar Tusquets:

“Facer arquitectura para os mortos, ou mellor, para os vivos que non queren esquecer aos seus mortos, foi sempre moi agradecido”.

Nestes casos, a tensión do proxecto se debate entre dúas cuestións. A inmensa carga simbólica, pelexa entre o sinxelo da súa función concreta, e a complicación de traer ao proxecto o transcendental e metafísico. É desde esta dualidade, desde a que a arquitectura funeraria ha construído grandes monumentos a todo o longo da historia da humanidade.

Cando o goberno británico atisbaba xa, a vitoria na guerra, seleccionou un equipo de arquitectos para formar a Commonwealth War Graves Commission, cuxa misión sería deseñar os monumentos que conmemorasen aos falecidos durante o conflito. Tres dos arquitectos máis destacados da época, Sir Herbert BakerSir Reginald Blomfield, e Sir Edwin Lutyens pasaron a formar parte deste departamento. Lutyens encargouse de deseñar anteriormente os símbolos do poder colonial do imperio británico, así que coñecía perfectamente o ansia simbólica e conmemorativa deste encargo. A eles encomendóuselles render cos seus proxectos, homenaxe aos falecidos nas batallas da guerra, pero tamén o de custodiar neses espazos a memoria colectiva do horror da guerra.

Son máis de cen os cemiterios e monumentos que Lutyens e os seus compañeiros deseñaron ao longo dos anos, e a pesar das súas diferentes dimensións e emprazamentos todos gardan unha certa familiaridade, coma se a súa xenética mantivese un código unitario.

Os tres primeiros proxectos construíronse en Le Treport, Forceville e Louvencourt. Deles, o levantado en Forceville resultou ser o máis exitoso. Os arquitectos crearon un cemiterio amurallado con lápidas uniformes nun xardín. Para conmemorar todos os credos e ningún ao mesmo tempo, Edwin Lutyens recorreu ás xeometrías das estruturas clásicas gregas, que con tanta claridade aprendera nos seus estudos sobre o Partenón de Atenas. Deste xeito resolveu con esa linguaxe unitaria e clásica todo un catálogo de fornelos, cenotafios, bancadas, escalinatas, pináculos, ermidas ou valados que os cemiterios requirían.

Pero a achega máis emocionante destes proxectos, débese ao paisajismo. Para o desenvolvemento desta parte do proxecto foi clave a figura de Gertrude Jekyll,  unha influente muller dedicada á horticultura, a xardinería, así como á arte e a escritura. Jekyll destacou pola súa adscrición ao Movemento Arts & Crafts, grazas ao cal coñeceu ao arquitecto, Sir Edwin Lutyens, co cal creara numerosos xardíns para vilas na campiña inglesas.

Serre Road Cemetery, Edwin Lutyens (1869-1944)
Serre Road Cemetery, Edwin Lutyens (1869-1944)

As tumbas individuais dispóñense, no posible, en filas rectas e marcadas por lápidas uniformes, a gran maioría dos cales están realizadas con pedra branca Portlan. Pequenas diferenzas formais, entre as pezas explican a condición cristiá, musulmá, xudía ou atea do falecido. Esta rigorosidade formal e xeométrica das filas e columnas de lápidas, converte ao conxunto nunha escultura sobre a paisaxe verde. Idea apoiada pola ausencia de calquera forma de pavimentación entre as filas, o que contribúe a unha simplicidade minimalista, que aínda hoxe cen anos máis tarde, dota á intervención dunha linguaxe rotunda e contemporánea. Sen estes proxectos, entendidos desde o punto de vista paisaxístico, nos que a natureza se converte nun material máis do proxecto, sería difícil entender o Land Art actual ou o traballo de artistas contemporáneos como o de Richard Long ou Walter de María..

Se calquera memorial é un espazo de meditación, os dos campos de batalla da guerra do catorce, son particularmente sobrecogedores. Os inmensos campos plantados de cruces, parecen batallóns sobre as ladeiras. Pero a paisaxe de bulleirais, trincheiras e aramados, que se levantaba neses lugares durante a contenda, é agora unha pradería artificial.

Un tapiz surrealista onde a herba ocultou, construíndo unha falsa naturalidade, un terreo ferido pola barbarie humana que eses lugares, agora bucólicos viviron na súa máxima expresión. Talvez, ese sexa o legado que a Gran Guerra achegou ao campo da arquitectura, o de facer da dor un material de construción.

Íñigo García Odiaga. Arquitecto
San Sebastián. Abril 2014

Publicado en ZAZPIKA abril.2014[:en]

Serre Road Cemetery, Edwin Lutyens (1869-1944)
Serre Road Cemetery, Edwin Lutyens (1869-1944)

The end of the first world war in 1918, gave step to a prosperous period of political changes and social revolutions. All these changes had his reflection in the art and in the architecture, and it would be impossible to give a moderately logical explanation of the Russian forefronts, the constructivism or the international style, without the historical context arisen after the Great War. But if in something the great European contest stood out, it was in the human tragedy that generated the warlike contest, up to being considered to be the most deadly fifth conflict of the history of the humanity.

To repair the sequels of the warlike conflict there was undoubtedly a great task of reconstruction, but also the architecture would be necessary to attend to the needs of the recollection, of the memory or of the identity. Definitively, the needs of the soul. As he said Óscar Tusquets:

“To do architecture for the dead men, or better, for the alive ones who do not want to forget his dead men, it has been always very grateful”.

In these cases, the tension of the project is debated between two questions. The immense symbolic load, it fights between the simple of his concrete function, and the complication of bringing to the project the transcendental and metaphysical thing. There is from this one duality, from which the funeral architecture has constructed big monuments to everything long of the history of the humanity.

When the British government was watching already, the victory in the war, it selected an equipment of architects to form the Commonwealth War Serious Commission, whose mission would be to design the monuments that they were commemorating to the deceased during the conflict. Three of the architects most distinguished from the epoch,  Sir Herbert BakerSir Reginald Blomfield, and Sir Edwin Lutyens happened to form a part of this department. Lutyens had taken charge designing previously the symbols of the colonial power of the British empire, so it knew perfectly the symbolic and commemorative anxiety of this order. One entrusted them to exhaust with his projects, honoring the deceased in the battles of the war, but also of guarding in these spaces the collective memory of the horror of the war.

They are more than hundred the cemeteries and monuments that Lutyens and his companions designed throughout the years, and in spite of his different dimensions and emplacements they all guard a certain familiarity, as if his genetics was supporting an unitary code.

The first three projects constructed themselves in Le Treport, Forceville and Louvencourt. Of them, raised in Forceville it turned out to be the most successful. The architects created a cemetery walled with uniform tablets in a garden. To commemorate all the creeds and none at the same time, Edwin Lutyens resorted to the geometries of the classic Greek structures, which with so many clarity he had learned in his studies on the Parthenon of Athens. Thus it solved with this unitary and classic language the whole catalogue of templetes, cenotaphs, graderíos, perrons, pinnacles, hermitages or fences that the cemeteries were needing.

But the most exciting contribution of these projects, owes to the landscape painting. For the development of this part of the project the figure of Gertrude Jekyll was key, an influential woman dedicated to the horticulture, the gardening, as well as to the art and the writing. Jekyll emphasized for his adscription the Arts & Crafts Movement, thanks to which it knew the architect, Sir Edwin Lutyens, with whom it had created numerous gardens for villas in the field Englishwomen.

Serre Road Cemetery, Edwin Lutyens (1869-1944)
Serre Road Cemetery, Edwin Lutyens (1869-1944)

The individual tombs arrange, in the possible thing, in rows straight and marked by uniform tablets, the great majority of which are realized by white stone Portlan. Small formal differences, between the pieces they explain the Christian, Moslem, Jewish or atheistic condition of the deceased. This formal and geometric rigor of the rows and columns of tablets, it turns to the set in a sculpture on the green landscape. Idea supported by the absence of any form of paving between the rows, which he contributes to a minimalist simplicity, which still today hundred years later, it endows to the intervention of a round and contemporary language. Without these projects understood from the landscape point of view, in which the nature turns into one more material of the project, it would be difficult to understand the current Land Art or the work of contemporary artists as that of Richard Long or Walter de María.

If any brief is a space of meditation, those of the battlefields of the war of fourteen, they are particularly impressive. The immense fields planted of crossings, look like battalions on the hillsides. But the landscape of clay-pits, trenches and wire fences, which was getting up in these places during the contest, is now an artificial meadow.

A surrealistic tapestry where the grass has concealed, constructing a false naturalness, an area hurt by the human barbarism that these places, now bucolic they lived in his maximum expression. Maybe, this it is the legacy that the Great War contributed to the field of the architecture, of doing of the pain a material of construction.

Íñigo García Odiaga. Architect
San Sebastián. April 2014

It´s published in ZAZPIKA April 2014[:]

[:es]Secuencialidad | Marcelo Gardinetti[:gl]Secuencialidade | Marcelo Gardinetti[:en]Sequential | Marcelo Gardinetti[:]

[:es]

Il Redentore | Fotografía: Marcelo Gardinetti
Il Redentore | Fotografía: Marcelo Gardinetti

Una condición destacada en el diseño de Il Redentore es que alcanza la unidad de conjunto mediante una hábil disposición de partes autónomas. Esta cualidad que se manifiesta en el trazado de la planta, en la sucesión amalgamada de volúmenes y en la composición estratificada de fachada, responde al ajustado equilibrio que alcanza Palladio en su madurez proyectual. Cada parte tiene una raíz compositiva propia, subordinada a un orden longitudinal que permite la consecución de un espacio homogéneo.

La iglesia tuvo su origen en una declaración del senado de Venecia, que propone su construcción para venerar con un cortejo anual el fin de una epidemia que mató a más de 40.000 venecianos. El edificio debía armonizar con la vista sesgada que ofrece el terreno a la Piazza San Marco. Por esa razón se le pidió a Palladio un proyecto de planta centralizada, -que fue descartado porque algunos miembros de la iglesia recusaban el origen pagano de la forma-, y otro en cruz latina, que fue el que finalmente aprobaron las autoridades. Si bien responde a esta forma, el proyecto de Palladio enlaza una planta rectangular con una centralizada.

El primer tramo del edificio lo ocupa una nave rectangular, ampliada con tres capillas a cada lado. No hay naves laterales, las capillas se abren en el muro mediante bóvedas de cañón sobre el muro. Palladio rechaza la tradición medieval de soportes mediante columnas y aplica una técnica de la antigüedad romana al sostener la bóveda mediante muros moldeados. Una serie rítmica de columnas corintias aplicadas sostiene la cornisa continua que le da unidad al espacio. Los basamentos de las columnas tienen una altura menor a lo habitual para no entorpecer la vista y apoyar el carácter unitario de la nave. Por encima, ventanas bajo bóvedas bañan de luz el espacio. Al final del recorrido, una columna ubicada a cada lado de la abertura reconstruye la forma rectangular de la nave y acota el paso al siguiente espacio.

El segundo tramo tiene las características de un espacio de planta circular aunque se trata de una estructura triconque. Es un crucero que soporta una cúpula. En ese espacio se ubica la tribuna. A izquierda y derecha del eje, el muro toma una forma semicircular. El tercer lado del triconque es un muro pantalla constituido por cuatro columnas que Palladio interpone para limitar el espacio del coro sin romper la unidad espacial del conjunto.

Il Redentore, Andrea Palladio
Il Redentore, Andrea Palladio

El tercer tramo, virtualmente separado del espacio del templo, es más modesto y goza de mayor privacidad. Mantiene el ancho de la nave, pero es más bajo. Los muros laterales se unen en el extremo en semicírculo manteniendo la jerarquía axial del espacio.

Por fuera, la progresión de volúmenes consigue una unidad morfológica indisoluble. Las partes están modeladas plásticamente evitando todo contraste. El muro exterior de ladrillo está decorado con columnas aplicadas. Los contrafuertes elevados sobre el techo de las capillas mantienen un orden rítmico hasta llegar a la cúpula, que está secundada por dos torres a cada lado para realzar el carácter unitario de la composición.

La fachada es una composición cuasi pictórica de planos superpuestos. El frontis principal esta aplicado contra un ático rectangular. Contiene otro menor que enmarca la puerta de acceso. Por detrás, uno más bajo y más ancho sigue el espacio de las capillas. En un plano por detrás y por debajo del ático, dos medios frontones repiten la forma de los contrafuertes. Toda la fachada se apoya sobre un podio que se proyecta hacia afuera en todo el ancho de la nave para desarrollar el espacio de transición.

Palladio concibe un edificio con una inédita tensión dinámica. El criterio de secuencialidad que exhibe la disposición volumétrica, la espacialidad interior, la disposición de la planta, el criterio de funcionalidad y la composición de fachada constituyen una lección compositiva que destaca la arquitectura de Palladio del resto de sus contemporáneos.

Il Redentore, Andrea Palladio
Il Redentore, Andrea Palladio

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. Marzo 2018

[:gl]

Il Redentore | Fotografía: Marcelo Gardinetti
Il Redentore | Fotografía: Marcelo Gardinetti

Unha condición destacada no deseño de Il Redentore é que alcanza a unidade de conxunto mediante unha hábil disposición de partes autónomas. Esta calidade que se manifesta no trazado da planta, na sucesión amalgamada de volumes e na composición estratificada de fachada, responde ao axustado equilibrio que alcanza Palladio na súa madurez proyectual. Cada parte ten unha raíz compositiva propia, subordinada a unha orde lonxitudinal que permite a consecución dun espazo homoxéneo.

A igrexa tivo a súa orixe nunha declaración do senado de Venecia, que propón a súa construción para venerar cun cortexo anual o fin dunha epidemia que matou a máis de 40.000 venecianos. O edificio debía harmonizar coa vista nesgada que ofrece o terreo á Piazza San Marco. Por esa razón pedíuselle a Palladio un proxecto de planta centralizada, -que foi descartado porque algúns membros da igrexa recusaban a orixe pagá da forma-, e outro en cruz latina, que foi o que finalmente aprobaron as autoridades. Aínda que responde a esta forma, o proxecto de Palladio enlaza unha planta rectangular cunha centralizada.

O primeiro tramo do edificio ocúpao unha nave rectangular, ampliada con tres capelas a cada lado. Non hai naves laterais, as capelas ábrense no muro mediante bóvedas de canón sobre o muro. Palladio rexeita a tradición medieval de soportes mediante columnas e aplica unha técnica da antigüidade romana ao soster a bóveda mediante muros moldeados. Unha serie rítmica de columnas corintias aplicadas sostén a cornixa continua que lle dá unidade ao espazo. Os basamentos das columnas teñen unha altura menor ao habitual para non entorpecer a vista e apoiar o carácter unitario da nave. Por encima, xanelas baixo bóvedas bañan de luz o espazo. Ao final do percorrido, unha columna situada a cada lado da abertura reconstrúe a forma rectangular da nave e acouta o paso ao seguinte espazo.

O segundo tramo ten as características dun espazo de planta circular aínda que se trata dunha estrutura triconque. É un cruceiro que soporta unha cúpula. Nese espazo sitúase a tribuna. A esquerda e dereita do eixo, o muro toma unha forma semicircular. O terceiro lado do triconque é un muro pantalla constituído por catro columnas que Palladio interpón para limitar o espazo do coro sen romper a unidade espacial do conxunto.

Il Redentore, Andrea Palladio
Il Redentore, Andrea Palladio

O terceiro tramo, virtualmente separado do espazo do templo, é máis modesto e goza de maior privacidade. Mantén o ancho da nave, pero é máis baixo. Os muros laterais únense no extremo en semicírculo mantendo a xerarquía axial do espazo.

Por fóra, a progresión de volumes consegue unha unidade morfológica indisoluble. As partes están modeladas plásticamente evitando todo contraste. O muro exterior de ladrillo está decorado con columnas aplicadas. Os contrafuertes elevados sobre o teito das capelas manteñen unha orde rítmica ata chegar á cúpula, que está secundada por dúas torres a cada lado para realzar o carácter unitario da composición.

A fachada é unha composición case pictórica de planos superpostos. O frontis principal esta aplicado contra un ático rectangular. Contén outro menor que enmarca a porta de acceso. Por detrás, un máis baixo e máis ancho segue o espazo das capelas. Nun plano por detrás e por baixo do ático, dous medios frontóns repiten a forma dos contrafuertes. Toda a fachada apóiase sobre un podio que se proxecta cara a fóra en todo o ancho da nave para desenvolver o espazo de transición.

Palladio concibe un edificio cunha inédita tensión dinámica. O criterio de secuencialidad que exhibe a disposición volumétrica, a espacialidad interior, a disposición da planta, o criterio de funcionalidade e a composición de fachada constitúen unha lección compositiva que destaca a arquitectura de Palladio do resto dos seus contemporáneos.

Il Redentore, Andrea Palladio
Il Redentore, Andrea Palladio

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. Marzo 2018

[:en]

Il Redentore | Fotografía: Marcelo Gardinetti
Il Redentore | Photography: Marcelo Gardinetti

A condition emphasized in Il Redentore’s design is that it reaches the unit of set by means of a skilful disposition of autonomous parts. This quality that demonstrates in the tracing of the plant, in the succession amalgamated of volumes and in the composition stratified of front, answers to the exact balance that Palladio reaches in his maturity proyectual. Every part has a root compositiva own, subordinated to a longitudinal order that allows the attainment of a homogeneous space.

The church had his origin in a declaration of the senate of Venice, which proposes his construction to venerate with an annual courtship the end of an epidemic that killed more than 40.000 Venetians. The building had to harmonize with the slanted sight that offers the area to the Piazza San Marcos. For this reason there was asked Palladio a project of centralized plant, – that was rejected because some members of the church were rejecting the pagan origin of the form-, and other one in Latin cross, which was the one that finally the authorities approved. Though it answers to this form, Palladio’s project connects a rectangular plant with a centralized.

The first section of the building it occupies a rectangular ship extended with three chapels to every side. There are no lateral ships, the chapels are opened in the wall tunnel vaults on the wall. Palladio rejects the medieval tradition of supports by means of columns and applies a technology of the Roman antiquity on having supported the vault by means of molded walls. A rhythmic series of Corinthian applied columns supports the constant cornice that gives him unit to the space. The basements of the columns have a minor height to the habitual thing not to obstruct the sight and to support the unitary character of the ship. Above, windows under vaults bathe of light the space. At the end of the tour, a column located to every side of the opening reconstructs the rectangular form of the ship and annotates the step to the following space.

The second section has the characteristics of a space of circular plant though it is a question of a structure triconque. It is a cruise that supports a dome. In this space the platform is located. To left side and right of the axis, the wall takes a semicircular form. The third side of the triconque is a wall screen constituted by four columns that Palladio interposes to limit the space of the choir without breaking the spatial unit of the set.

Il Redentore, Andrea Palladio
Il Redentore, Andrea Palladio

The third section virtually separated from the space of the temple, is more modest and enjoys major privacy. It supports the width of the ship, but it is lower. The lateral walls join in the end in semicircle supporting the axial hierarchy of the space.

Externally, the progression of volumes obtains a morphologic indissoluble unit. The parts are shaped plastically avoiding any contrast. The exterior wall of brick is decorated by applied columns. The buttresses raised on the ceiling of the chapels support a rhythmic order up to coming to the dome, which is helped by two towers to every side to heighten the unitary character of the composition.

The front is a composition cuasi pictorial of superposed planes. The principal front this one applied against a rectangular attic. There contains another minor who frames the door of access. Behind, the lower and broader one follows the space of the chapels. In a plane behind and below the attic, two half frontons repeat the form of the buttresses. The whole front rests on a podium that is projected towards out in the whole width of the ship to develop the space of transition.

Palladio conceives a building with an unpublished dynamic tension. The criterion of secuencialidad that exhibits the volumetric disposition, the interior espacialidad, the disposition of the plant, the criterion of functionality and the composition of front constitute a lesson compositiva that emphasizes Palladio’s architecture of the rest of his contemporary ones.

Il Redentore, Andrea Palladio
Il Redentore, Andrea Palladio

Marcelo Gardinetti . architect
La Plata. March 2018

[:]

[:es]¿Qué es el urbanismo feminista? Por Col·lectiu Punt 6[:gl]Que é o urbanismo feminista? Por Col·lectiu Punt 6[:en]What is the urbanism feminist? By Col·lectiu Punt 6[:]

0

[:es]

Incorporar en la planificación y el diseño urbano las necesidades y experiencias de todas las personas, visibilizando la vida cotidiana de las mujeres (desde sus diferentes realidades) que tradicionalmente no se ha tenido en cuenta.

– Guión: Col·lectiu Punt 6.

– Realización audiovisual: Carme Gomila de Cooperativa de Tècniques.

– Equipo de rodaje: Carme Gomila y Susanna González.

– Montaje y composición: Carme Gomila – Síntesis gráfica, dibujo y animación: Tonina Matamalas.

– Financia: Proyecto de Educación para el desarrollo 2015, financiado por la Direcció de Justícia Global i Cooperació Internacional del Ajuntament de Barcelona.

– Con el apoyo de: Centro de Cooperació al desenvolupament de la Universitat Politécnica de Catalunya.

[:gl]

Incorporar na planificación e o deseño urbano as necesidades e experiencias de todas as persoas, visibilizando a vida cotiá das mulleres (desde as súas diferentes realidades) que tradicionalmente non se tivo en conta.

– Guión: Col·lectiu Punt 6.

– Realización audiovisual: Carme Gomila de Cooperativa de Tècniques.

– Equipo de rodaxe: Carme Gomila e Susanna González.

– Montaxe e composición: Carme Gomila – Síntese gráfica, debuxo e animación: Tonina Matamalas.

– Financia: Proxecto de Educación para o desenvolvemento 2015, financiado pola Direcció de Justícia Global i Cooperació Internacional do Ajuntament de Barcelona.

– Co apoio de: Centro de Cooperació al desenvolupament da Universitat Politécnica de Catalunya.

[:en]

Incorporating in the planning and the urban design the needs and experiences of all the persons, visibilizando the daily life of the women (from his different realities) that traditionally has not been born in mind.

– Script: Col·lectiu Punt 6.

– Audio-visual accomplishment: Carme Gomila by Cooperativa de Tècniques.

– Film crew: Carme Gomila and Susanna González.

– Assembly and composition: Carme Gomila – Graphical synthesis, drawing and animation: Tonina Matamalas.

– Finance: Project of Education for the development 2015, financed for Direcció de Justícia Global i Cooperació Internacional of Ajuntament de Barcelona.

– With the support of: Centro de Cooperació al desenvolupament of the Universitat Politécnica de Catalunya.

[:]

Admiral House | Molina Designs + L.A Green Designs

[:es]

El proyecto está localizado en la ciudad de Los Ángeles a unas pocas millas de Venice Beach, en un sector donde en la última década presenta un gran crecimiento debido a su ubicación privilegiada de estar entre el sector de la costa del océano Pacifico y el centro de la ciudad.

Admiral House Molina Designs + L.A Green Designs o1

El área donde se ubica el proyecto es un sector tradicional donde abundan los estilos de casas con techos (piched roof), y donde se puede encontrar una gran variedad de ejemplos de lo que constituye el estilo de la casa unifamiliar en el sur de California. Estas áreas residenciales tradicionales, con los nuevos desarrollos urbanos van cambiando su morfología, presentando en general una visión caótica al no compaginarse los nuevos proyectos con las características particulares de las áreas existentes.

Un alto porcentaje de estos nuevos desarrollos, presentan la tendencia “box type house design” o casa en forma de cubo/caja, que aparecen a nivel local y en el plano internacional como una alternativa o tendencia muy utilizada por la arquitectura contemporánea.

La aparición de estos tipos de viviendas “box Type house”, en sectores como el de Mar Vista, deterioran y destruyen la lectura morfológica coherente y armónica que se presenta en el área. Esto ha forzado que en algunas ciudades del área metropolitana de Los Ángeles se implementen reglamentos y planes especiales con guías de diseño para hacer compatible y armónico la incorporación de nuevos proyectos a la morfología urbana tradicional.

La premisa principal para el proyecto es

“ser un aporte contemporáneo a un sector tradicional de características muy definidas”.

Se buscó que el proyecto tuviera afinidad con los estilos de vivienda que existen en el área a través de aspectos como: los materiales, la conformación de su fachada en techo con pendiente, la presencia del porche como elemento de fachada, la colocación del garaje en el frente, etc.

Otros aspectos fueron:

La conformación de la fachada principal utiliza la figura básica de un pentágono, desde nuestra infancia esta ha sido la representación gráfica de la casa, para que su aspecto o imagen hacia la calle mostrara incuestionablemente lo que contiene.

Un proyecto donde se evitará las visuales hacia los espacios más privados de la casa (habitaciones en segundo piso), creando unas fachadas laterales cerradas.

En la parte central de la casa se ubicaron dos patios a lado y lado de la escalera que sirven para la ventilación y la iluminación natural de todos los espacios.

Obra: Admiral House
Arquitectos: Molina Designs
Ubicación: Los Angeles, Estados Unidos.
Año: 2017
Superficie construida: 2812 SQ. FT
Arquitecto a cargo: Carlos Alberto Molina Londoño
Fotógrafo: Pierre Galant
Colaboradores:
– Equipo: Arq. Elvia Arango Gil – Arq. Jeison González Patiño
– Cliente: L.A Green Designs
– Construcción: L.A Green Designs
– Ingeniería Estructural: Leedco Engineers, Inc.
+ molinadesigns.com
+ molinadesign.com.co[:gl]

O proxecto está localizado na cidade de Los Ángeles a unhas poucas millas de Venice Beach, nun sector onde na última década presenta un gran crecemento debido á súa localización privilexiada de estar entre o sector da costa do océano Pacifico e o centro da cidade.

Admiral House Molina Designs + L.A Green Designs o1

A área onde se sitúa o proxecto é un sector tradicional onde abundan os estilos de casas con teitos ( piched roof), e onde se pode atopar unha gran variedade de exemplos do que constitúe o estilo da casa unifamiliar no sur de California. Estas áreas residenciais tradicionais, cos novos desenvolvementos urbanos van cambiando a súa morfoloxía, presentando en xeral unha visión caótica ao non compaxinarse os novos proxectos coas características particulares das áreas existentes.

Unha alta porcentaxe destes novos desenvolvementos, presentan a tendencia “box type house design” ou casa en forma de cubo/caixa, que aparecen a nivel local e no plano internacional como unha alternativa ou tendencia moi utilizada pola arquitectura contemporánea.

A aparición destes tipos de vivendas “box Type house”, en sectores como o de Mar Vista, deterioran e destrúen a lectura morfológica coherente e harmónica que se presenta na área. Isto forzou que nalgunhas cidades da área metropolitana de Los Ángeles impleméntense regulamentos e plans especiais con guías de deseño para facer compatible e harmónico a incorporación de novos proxectos á morfoloxía urbana tradicional.

A premisa principal para o proxecto é

“ser unha achega contemporánea a un sector tradicional de características moi definidas”.

Buscouse que o proxecto tivese afinidade cos estilos de vivenda que existen na área a través de aspectos como: os materiais, a conformación da súa fachada en teito con pendente, a presenza do soportal como elemento de fachada, a colocación do garaxe na fronte, etc.

Outros aspectos foron:

A conformación da fachada principal utiliza a figura básica dun pentágono, desde a nosa infancia esta foi a representación gráfica da casa, para que o seu aspecto ou imaxe cara á rúa mostrase incuestionablemente o que contén.

Un proxecto onde se evitará as visuais cara aos espazos máis privados da casa (habitacións en segundo piso), creando unhas fachadas laterais pechadas.

Na parte central da casa situáronse dous patios a lado e lado da escaleira que serven para a ventilación e a iluminación natural de todos os espazos.

Obra: Admiral House
Arquitectos: Molina Designs
Emprazamento: Los Angeles, Estados Unidos.
Ano: 2017
Superficie construida: 2812 SQ. FT
Arquitecto a cargo: Carlos Alberto Molina Londoño
Fotógrafo: Pierre Galant
Colaboradores:
– Equipo: Arq. Elvia Arango Gil – Arq. Jeison González Patiño
– Cliente: L.A Green Designs
– Construcción: L.A Green Designs
– Enxeñeria Estructural: Leedco Engineers, Inc.
+ molinadesigns.com
+ molinadesign.com.co[:en]

The project is located in the city of Los Angeles to a few Venice Beach’s miles, in a sector where in the last decade he presents a great growth due to his privileged location of Pacific Ocean and the downtown are between the sector of the coast of the ocean.

Admiral House Molina Designs + L.A Green Designs o1

The area where the project is located is a traditional sector where the styles of houses abound with ceilings (piched roof), and where it is possible to find a great variety of examples of what constitutes the style of the one-family house in the south of California. These residential traditional areas, with the new urban developments they are changing his morphology, presenting in general a chaotic vision on not having agreed the new projects with the particular characteristics of the existing areas.

A high percentage of these new developments, they present the trend “box type house design” or he marries in the shape of bucket / box, which they appear to local level and in the international plane as an alternative or trend very used by the contemporary architecture.

The appearance of these types of housings “box Type house”, in sectors as that of Mar Vista, they spoil and destroy the morphologic coherent and harmonic reading that one presents in the area. This has forced that in some cities of the metropolitan area of Los Angeles implement regulations and special plans with guides of design to make compatible and harmonic the incorporation of new projects to the urban traditional morphology.

The principal premise for the project is

“to be a contemporary contribution to a traditional sector of very definite characteristics”.

There was looked that the project had affinity with the styles of housing that exist in the area across aspects as: the materials, the conformation of his front in ceiling with earring, the presence of the porch as element of front, the placement of the garage in the front, etc.

Other aspects were:

The conformation of the main face uses the basic figure of a pentagon, from our this infancy it has been the graphical representation of the house, in order that his aspect or image towards the street was showing unquestionably what it contains.

A project where the visual ones will be avoided towards the spaces most deprived of the house (rooms in the second floor), creating a few lateral closed fronts.

In the central part of the house two courts were located to side and side of the stairs that serve for the ventilation and the natural lighting of all the spaces.

Work: Admiral House
Architects: Molina Designs
Location: Los Angeles, Estados Unidos.
Year: 2017
Built-up area: 2812 SQ. FT
Head architect: Carlos Alberto Molina Londoño
Photography: Pierre Galant
Collaborators:
– Team: Arq. Elvia Arango Gil – Arq. Jeison González Patiño
– Client: L.A Green Designs
– Construction: L.A Green Designs
– Structural engineering: Leedco Engineers, Inc.
+ molinadesigns.com
+ molinadesign.com.co[:]

[:es]n+1. Tendencias compulsivas. José María Echarte[:gl]n+1. Tendencias compulsivas. José María Echarte[:en]n+1. Compulsive trends. José María Echarte[:]

0

[:es]

n+1. Tendencias compulsivas. José María Echarte

A veces los arquitectos nos hemos creído tanto el papel de genio inalcanzable y heroico —que alguien diseñó para nosotros— que hemos acabado por olvidar a aquel niño, aquella niña, que pintaba casas de tiza en el suelo. Que preguntaba siempre por qué.

Estos textos, compulsivos, indignados, serios y divertidos, escritos desde un profundo amor por la arquitectura, forman parte de una reflexión constante sobre la disciplina, entendida como un ecosistema complejo que va de la política a la moda, de las universidades a los estudios donde toda una generación de jóvenes profesionales rema a ritmo de galera, de nuestros lugares comunes —de los que reírse, cómplices— a nuestros fantasmas más oscuros —de los que desprenderse, juntos—.

Dejen salir al niño curioso que todos hemos sido. Al que dibujaba casas de tiza. Y, sobre todo, al que preguntaba siempre por qué. No tengan miedo. Todo va a salir bien.

José María Echarte Ramos, (Almería 1973), arquitecto por la ETSA Madrid en 2000, es Profesor de Proyectos y Teoría & Crítica en la Universidad Rey Juan Carlos y coeditor de n+1, Blog de Arquitectura y Crítica. Ha desarrollado su labor en el campo de la obra pública, la Administración, la docencia y la crítica. En este ámbito plantea una investigación que pretende ir más allá de lo proyectual y puramente estético, entendiendo la arquitectura como un ecosistema socioeconómico complejo.

[:gl]

n+1. Tendencias compulsivas. José María Echarte

Ás veces os arquitectos crémonos tanto o papel de xenio inalcanzable e heroico —que alguén deseñou para nós— que acabamos por esquecer a aquel neno, aquela nena, que pintaba casas de xiz no chan. Que preguntaba sempre por que.

Estes textos, compulsivos, indignados, serios e divertidos, escritos desde un profundo amor pola arquitectura, forman parte dunha reflexión constante sobre a disciplina, entendida como un ecosistema complexo que vai da política á moda, das universidades aos estudos onde toda unha xeración de mozos profesionais rema a ritmo de galera, dos nosos lugares comúns —dos que rirse, cómplices— ás nosas pantasmas máis escuras —dos que desprenderse, xuntos—.

Deixen saír ao neno curioso que todos fomos. Ao que debuxaba casas de xiz. E, sobre todo, ao que preguntaba sempre por que. Non teñan medo. Todo vai saír ben.

José María Echarte Ramos, (Almería 1973), arquitecto pola ETSA Madrid en 2000, é Profesor de Proxectos e Teoría & Crítica na Universidade Rey Juan Carlos e coeditor de n+1, Blogue de Arquitectura e Crítica. Desenvolveu o seu labor no campo da obra pública, a Administración, a docencia e a crítica. Neste ámbito expón unha investigación que pretende ir máis aló do proyectual e puramente estético, entendendo a arquitectura como un ecosistema socioeconómico complexo.

[:en]

n+1. Tendencias compulsivas. José María Echarte

Sometimes the architects we have believed ourselves so much the paper of unattainable and heroic genius – that someone designed for us – that we have finished for forgetting that child, that girl, who was painting houses of chalk in the soil. That was asking always why.

These texts, compulsive, indignant, serious and enterteining, writings from a deep love for the architecture, form a part of a constant reflection on the discipline understood as a complex ecosystem that goes from the politics to the mode, from the universities to the studies where the whole generation of professional young women rema to pace of galley, of our common places – at which to laugh, accomplices – to our darker ghosts – with which to part, together-.

Stop to go out for the curious child that we all have been. To the one that was drawing houses of chalk. And, especially, whom he was asking always why. Do not be afraid. Everything is OK to going out.

José María Echarte Ramos, (Almeria 1973), architect for the ETSA Madrid in 2000, is A Teacher of Projects and Theory and Critique in the King Juan Carlos University and coeditor of n+1, Blog of Architecture and Critique. It has developed his labor in the field of the public work, the Administration, the teaching and the critique. In this area it raises an investigation that proyectual tries to go beyond and purely aesthetically, understanding the architecture as a socioeconomic complex ecosystem.

[:]

La arquitectura de las palabras | Miguel Ángel Díaz Camacho

The Century is Over. Evolutionary Tree of Twentieth-Century Architecture, Charles Jencks, Architectural Review, julio 2000, pág. 77.
The Century is Over. Evolutionary Tree of Twentieth-Century Architecture, Charles Jencks, Architectural Review, julio 2000, pág. 77.

Nuestra vida transcurre bajo el firmamento de las palabras: vivimos en el lenguaje. Con frecuencia pensamos torpemente en la palabra como un mero utensilio a través del cual tratamos de explicitar nuestros mensajes y nuestros argumentos, pobre palabrería alrededor de -pongamos- la arquitectura. Sin embargo, en ocasiones pareciera que estos conjuntos ordenados de letras formaran con anterioridad y por sí mismos, si no una arquitectura, sí al menos un lugar, un preámbulo luminoso de la existencia de objetos, paisajes o habitaciones. Para José Ángel Valente, antes que nada, la palabra será luz:

«luz,

donde aún no forma

su innumerable rostro lo visible».1

Las relaciones entre arquitectura y lenguaje han sido convenientemente estudiadas en numerosos textos, artículos e incluso mapas desde la academia2. Algunos arquitectos han cultivado sus propias palabras y esperado pacientemente sus frutos: Buckminster Fuller en su Diccionario de Sinergias propone una colección de términos inventados que habrían de estimular su propia arquitectura: tensegritylivingry, dymaxion

A veces necesitamos inventar un diccionario, patentar la singularidad de unas ideas desde la instauración de ciertas contraseñas o neologismos. Palabras llave. En otras ocasiones será la propia arquitectura la que soporte -no sin sorpresa- palabras sencillas e inesperadas, mensajes que consigan desvelar el mundo desde lo alto: recordemos que -por algún motivo- Álvaro Siza acepta el conocido Bonjour Tristesse en Berlín a finales de los ochenta.

Palabras patrimonio.

Sobre la libertad de las palabras, su autonomía respecto a nosotros, no parece sencillo aventurar ni una sola respuesta ni conclusión3. Quizá la concreción del ejemplo nos asista: la palabra «lugar» designaba en su origen -hace miles de años- un claro en el bosque. Tal vez la energía contenida en esta sola palabra sea capaz de enunciar el sentido primero de la arquitectura, un estado de las cosas previo a las intervenciones de los hombres, quién sabe si anterior incluso a nuestra existencia:

«pues más allá de nuestro sueño

las palabras, que no nos pertenecen,

se asocian como nubes

que un día el viento precipita

sobre la tierra

para cambiar, no inútilmente, el mundo».4

Como si en las palabras habitara ya el principio de toda estructura: palabras disolución. Conviene advertir, no inútilmente, la arquitectura de las palabras.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Diciembre 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notas:

1 José Ángel Valente, Palabra, en «Material memoria«, 1979.

2 Ver Adrian Forty, «Words and Buildings: a Vocabulary of Modern Architecture«, Londres, Thames & Hudson, 2004.

3 El «idioma» supone una apropiación particular del lenguaje común a todos los hombres, una primera privatización colectiva de las palabras.

4 José Ángel Valente, No inútilmente, en «La memoria y los signos», 1966.

[:es]Ciudad radiante. Le Corbusier agredido | Landa Hernández Martínez[:gl]Cidade radiante. Le Corbusier agredido | Pedro Hernández [:en]Radiant city. Attacked Le Corbusier | Pedro Hernández [:]

[:es]

Ciudad radiante. Le Corbusier agredido | Landa Hernández Martínez Maqueta de madera de la Ciudad radiante de Le Corbusier (E 1.500) 30x30x40 cm
Maqueta de madera de la Ciudad radiante de Le Corbusier (E 1.500), 30x30x40 cm

Toda maqueta es una prospección a futuro, una promesa, un deseo, la imagen ideal de un pensamiento de lo que deberá ser la arquitectura. Arquitectura antes de la arquitectura o arquitectura sin un lugar o arquitectura en cualquier lugar.

Construir una maqueta es anticipar ese futuro; es establecer de antemano (y sin riesgo de equivocarse) una determinada concepción del mundo o de un territorio; una representación a escala de una idea que devendrá espacio tangible, real, habitable. Como apunta el escritor y periodista Juan José Millas:

“En las maquetas no hay huelguistas, ni manifestantes, ni pobres, no hay cacas de perro, no hay viento, jamás llueve, no hace ni frío ni calor. De la maqueta no llegan gritos de contribuyentes indignados preguntando a las autoridades de dónde van a sacar el dinero para la obra faraónica que se proponen perpetrar. En las maquetas, los retretes están siempre limpios y los árboles son de hoja perenne y el agua del estanque es cristalina.”

Por eso la maqueta es la herramienta preferida de políticos y arquitectos que, que como no pueden controlar el mundo que les rodea, prefieren imaginarlo en miniatura, respondiendo a lo que decía Bachelard:

“[poseemos] el mundo tanto más cuanta mayor habilidad tenga[mos] para miniaturizarlo”.

La destrucción (parcial) de la maqueta no sólo contestaría a la idea establecida por Millas, sino que trata de posicionarse en la voluntad de que la arquitectura no puede solidificar modelos ideales, limpios y ordenados.

Si una maqueta es, como ya se ha dicho, una mirada al futuro, la maqueta quemada representa entonces la propia noción de fracaso: Una promesa frustrada, un futuro imperfecto, una utopía sin utopía.

Ciudad radiante. Le Corbusier agredido | Landa Hernández Martínez Maqueta de madera de la Ciudad radiante de Le Corbusier (E 1.500), 30x30x40 cm
Maqueta de madera de la Ciudad radiante de Le Corbusier (E 1.500), 30x30x40 cm

Pedro Hernández · arquitecto
Ciudad de México. Mayo 2014

[:gl]

Maqueta de madera de la Ciudad radiante de Le Corbusier (E 1.500) 30x30x40 cm
Maqueta de madeira da Ciudad radiante de Le Corbusier (E 1.500), 30x30x40 cm

Toda maqueta é unha prospección a futuro, unha promesa, un desexo, a imaxe ideal dun pensamento do que deberá ser a arquitectura. Arquitectura antes da arquitectura ou arquitectura sen un lugar ou arquitectura en calquera lugar.

Construír unha maqueta é anticipar ese futuro; é establecer de antemán (e sen risco de equivocarse) unha determinada concepción do mundo ou dun territorio; unha representación a escala dunha idea que devirá espazo tanxible, real, habitable. Como apunta o escritor e xornalista Juan José Millas:

“Nas maquetas non hai folguistas, nin manifestantes, nin pobres, non hai cacas de can, non hai vento, xamais chove, non fai nin frío nin calor. Da maqueta non chegan berros de contribuíntes indignados preguntando ás autoridades de onde van sacar o diñeiro para a obra faraónica que se propoñen perpetrar. Nas maquetas, os retretes están sempre limpos e as árbores son de folla perenne e a auga do estanque é cristalina.”

Por iso a maqueta é a ferramenta preferida de políticos e arquitectos que, que como non poden controlar o mundo que lles rodea, prefiren imaxinalo en miniatura, respondendo ao que dicía Bachelard:

“[posuímos] o mundo tanto máis canta maior habilidade teña[ mos] para miniaturizarlo”.

A destrución (parcial) da maqueta non só contestaría á idea establecida por Millas, senón que trata de posicionarse na vontade de que a arquitectura non pode solidificar modelos ideais, limpos e ordenados.

Se unha maqueta é, como xa se dixo, unha mirada ao futuro, a maqueta queimada representa entón a propia noción de fracaso: Unha promesa frustrada, un futuro imperfecto, unha utopía sen utopía.

Maqueta de madera de la Ciudad radiante de Le Corbusier (E 1.500), 30x30x40 cm
Maqueta de madeira de la Ciudad radiante de Le Corbusier (E 1.500), 30x30x40 cm

Pedro Hernández · arquitecto
Cidade de México. Maio 2014

[:en]

Maqueta de madera de la Ciudad radiante de Le Corbusier (E 1.500) 30x30x40 cm
Model of wood of the radiant City by Le Corbusier (E 1.500), 30x30x40 cm

Any model is an exploration to future, a promise, a desire, the ideal image of a thought of what will have to be the architecture. Architecture before the architecture or architecture without a place or architecture in any place.

Constructing a model is to anticipate this future; it is to establish in advance (and without risk of being wrong) a certain conception of the world or of a territorio; a representation to scale of an idea that will develop tangible, royal, inhabitable space. Since there appears the writer and journalist Juan José Millas:

“In the models there are neither strikers, nor demonstrators, nor poor, there are no shits of dog, there is no wind, it never rains, does neither cold nor heat. From the model there do not come shouts of indignant contributors asking the authorities wherefrom they are going to extract the money for the pharaonic work that they propose to perpetrate. In the models, the lavatories are always clean and the trees are of everlasting leaf and the water of the reservoir is crystalline.”

Because of it the model is the favorite tool of politicians and architects who, that since they cannot control the world that they makes a detour, prefer imagining it in miniature, answering to what Bachelard was saying:

“(We) [possess] the world so much more all the major skill has [have] to miniaturize it”.

The (partial) destruction of the model not only would answer to the idea established by Miles, but it tries to be positioned in the will of which the architecture cannot harden ideal, clean and tidy models.

If a model is, since already a look has been said, to the future, the burnt model represents then the own notion of failure: A frustrated promise, an imperfect future, a Utopia without Utopia.

Maqueta de madera de la Ciudad radiante de Le Corbusier (E 1.500), 30x30x40 cm
Model of wood of the radiant City by Le Corbusier

Pedro Hernández · arquitecto
Ciudad de México. Mayo 2014

[:]

[:es]Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online[:gl]Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escola de formación online[:en]Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, school of formation online[:]

[:es]

En esta nueva entrega de Baliza, nos adentramos en dos mundos que están en pleno auge, la formación y el BIM, para ello que mejor forma de hacerlo que de la mano del joven arquitecto zaragozano Rafael González del Castillo Sancho (1988). Este arquitecto formado en la ETSA Madrid, cuenta con Master BIM y Máster MBA, es ya todo un veterano no solo como profesional de la arquitectura (ha trabajado para varias empresas nacionales e internacionales de diversos sectores), a pesar de corta edad, en el emprendimiento.

A sus espaldas cuenta con proyectos como Designing the Future, DTFmagazine una revista de arquitectura e innovación que lleva ya 14 números publicados vendiendo en Europa y América. Entre 2014 y 2015 lanza más negocios: Fast Wood Festival, taller de construcción en madera, REVIT a la carta, plataforma de docencia de REVIT y La Neoteca, estudio de diseño & arquitectura enfocado a empresas, especializado en marketing y tecnologías.

Pero hoy charlaremos sobre uno de sus últimos proyectos, Editeca, escuela de formación online, que imparte enseñanza sobre Revit, BIM y Realidad Virtual a alumnos de España y América con programas tales como: Master BIM Manager Online y Master Realidad Virtual Online.

Este crisol de conocimiento multidisciplinar le ha llevado a ganar diferentes premios (cabe destacar 2013 recibe el Premio a la Mente Joven Más Brillante de España en el IV Congreso de Mentes Brillantes del Teatro Price de Madrid), impartir cursos en universidades y empresas, ponente en varias conferencias sobre emprendimiento joven y ser jurado en concursos nacionales e internacionales de arquitectura.

Sin más preámbulos os dejamos con la charla mantenida con Rafael.

veredes Entrevista a Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online o3
Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online
¿Cómo, cuándo y por qué surge Editeca?

Editeca es una Escuela de Diseño, Ingeniería,TECnología y Arquitectura de habla hispana en formato online.

En 2015 nace REVIT a la carta para formar a grupos y empresas españolas en REVIT debido a la gran demanda para pasarse de CAD a la metodología BIM. Empezamos a formar en la Universidad Politécnica de Madrid, la Universidad Rey Juan Carlos y en la Universidad de Zaragoza un año más tarde. En 2016 lanzamos nuestros primeros cursos online que triunfaron en internet debido a la gran calidad formativa. Más adelante en 2017 ampliamos los cursos de REVIT a otros softwares BIM. Así nació BIM a la carta (BIMAC). Finalmente el crecimiento fue tan vertiginoso gracias a nuestra efectiva metodología online que nos propusimos abrir una Escuela de Diseño, Ingeniería, Tecnología y Arquitectura.

Nuestra oferta formativa está compuesta por cursos y máster divididos en 3 áreas: BIM, Realidad Virtual e Impresión 3D. Nuestros cursos online ofrecen la ventaja de formación sin fecha de inicio y sin horarios para que el alumno se forme a su ritmo. Nuestra formación es continua y práctica uniendo teoría, ejercicios, tutorías personalizadas y el desarrollo de proyectos reales. Formación online, personalizada y adaptada para que el alumno pueda hacerla a su ritmo: cómo, cuándo y dónde quiera. Nuestros másteres son totalmente personalizables. Contamos con varias especialidades, que se adaptan a las necesidades de cada alumno. Al finalizar, otorgamos un Certificado de Máster de nuestra escuela y certificaciones oficiales adicionales como la Certificación Oficial de Autodesk.

¿Te encontraste con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Sí, como cualquier negocio, es muy difícil empezar, sabiendo qué demanda el mercado, qué puedes ofrecer, quién eres y qué vendes.

Por otro lado, están las trabas burocráticas, encontrar un buen equipo con quien te entiendas bien o afrontar las subidas y bajadas de las ventas. Hace unos 2 años decidí dejar mi trabajo para emprender y me propuse aguantar 2 inviernos. Actualmente estoy muy contento con la decisión, pero durante esos 2 años ganaba muchísimo menos de lo que me pagaban en el estudio. Es un riesgo que cada uno debe asumir, puede ser que luego te vaya bien o no.

Yo trabajo de sol a sol y lo doy todo por el negocio, es un compromiso mío. Cuando mi equipo se va de la oficina yo todavía permanezco ahí gestionando la empresa, sin embargo es algo que me gusta y que disfruto. Los fines de semana desconecto.

veredes Entrevista a Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online o5
Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online
¿Cómo detectaste la necesidad de este servicio?

Fue un poco tangencial, incluso podría decir que accidental: Yo me había hecho un Máster BIM, pero encontré un trabajo donde no se trabajaba en BIM.

Un día una amiga me recomendó para dar clases a un grupo de estudiantes de arquitectura: 20 horas en un fin de semana, fue un gran esfuerzo por parte de todos. A partir de ahí decidí crearme una web y moverla entre mis contactos. Poco a poco empezaron a lloverme solicitudes para hacer formación presencial y pensé:

“Esto sólo lo puedo hacer en Madrid y Zaragoza, ¿qué sucede con el resto de ciudades que no pueden hacer una formación presencial en Madrid?”

Entonces decidí crear un curso online, el cual no tuvo ninguna venta en varios meses. A base de esfuerzo, mucho movimiento y contactos empezó a tomar fuerza, a ser recomendado boca a boca, hasta que al final fui sacando más y más cursos ya que nuestra metodología gustaba mucho al ser muy flexible y personalizada. Finalmente un amigo que quería formarse me preguntó:

“¿y no tienes más cursos?”

Él me dio la idea de crear un Máster BIM online a base de más cursos, así que empecé a reclutar a otros docentes que confiaban en mi metodología y sacamos el Máster BIM online que a día de hoy es nuestro formato más exitoso y recomendado.

¿Cuáles son vuestras referencias?

Nuestras referencias siempre son organismos privados, ya sea para el diseño, la comunicación o modelos de negocio. No nos fijamos en universidades públicas ya que tienen un sistema complejo. Somos un equipo con perfiles técnicos reconvertidos, así que todo nuestro grafismo y metodología sigue una línea afín a la arquitectura y la ingeniería.

También avanzamos gracias a la prueba y el error: lo que gusta a los alumnos, lo que le gustaría que mejoráramos o lo que no les parece tan importante. Estamos al servicio de nuestros alumnos constantemente y nos pueden contactar por muchas vías (teléfono, mail, foro o mensaje por la plataforma).

Ellos son quienes marcan el ritmo de la relación,

¡que tampoco nos gusta ser pesados!

¿A qué segmento de clientes te diriges? ¿Cuáles son los servicios más demandados?

Nos dirigimos fundamentalmente a todo el sector de la construcción: arquitectos, ingenieros, aparejadores, delineantes, interioristas… Aunque también tenemos alumnos que son informáticos, artistas o publicistas para el sector de la realidad virtual. Toda persona apasionada por las nuevas tecnologías tiene cabida en Editeca.

Sobre los países, tenemos alumnos en España y en América Latina, aunque también tenemos alumnos hispanoparlantes que están en países con otro idioma y se forman en español con nosotros. Lo más demandado es el Máster BIM online y dentro del temario estaría arquitectura, instalaciones MEP y últimamente mediciones y presupuesto BIM.

¿Cómo y para qué utilizas las “nuevas tecnologías”? ¿La “red” ha facilitado tu labor?

Utilizamos las nuevas tecnologías para poder mejorar nuestras metodologías de trabajo y hacerlas más efectivas. Uno de nuestros principios es “automatizar y optimizar”. La red ha facilitado que nuestra formación llegue a alumnos que no podrían hacer esta misma formación en formato presencial.

Nuestros docentes son profesores en universidades españolas o internacionales y recogen todo ese contenido para transformarlo en un formato online, por eso siempre decimos que ofrecemos “formación de calidad a precios asequibles”:

Queremos hacer llegar la mejor formación a aquel alumno que no puede venir a Madrid o Barcelona a formarse.

¿Cómo es el día a día en Editeca?

Somos un equipo multidisciplinar. Tenemos varias personas trabajando en las oficinas y muchos colaboradores en la red. En la escuela somos un equipo joven enganchados a la nuevas tecnologías, estamos siempre conectados y descubriendo nuevos softwares, plug-ins, gadgets…

Tenemos profesionales de marketing, diseño, informática, comunicación y educación. Nos gusta ser flexibles, al igual que la formación que ofrecemos en Editeca, además usamos varias plataformas online para comunicarnos, asignarnos tareas, contactar con los alumnos, resolver dudas…

Podríamos decir que tenemos una estructura de start-up.

Equipo Editeca
Equipo Editeca
¿Compaginas o complementas esta actividad con otras labores o en otros campos?

Sí, aunque cada vez menos, estoy tan contento con el equipo y con nuestra labor en Editeca, que voy delegando los otros negocios en mis otros socios. Actualmente estamos más enfocados en DTFmagazine y La Neoteca, sin embargo Fast Wood Festival está cedida a un grupo de estudiantes de arquitectura, ingeniería y diseño que lo gestionan en una Asociación sin ánimo de lucro, mi labor sólo es asesoría.

La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?

Bajo mi punto de vista, tenemos que enfocarnos en avanzar y ser productivos, para eso hay que intentar conseguir el mimo fin (que es la materialización de un edificio) de la forma más óptima posible gracias al BIM, la VR, la impresión 3D o cualquier otro sistema. Yo me he formado en una universidad pública, de la que estoy muy orgulloso, para luego pasar a la formación privada.

Considero que desde hace un tiempo en adelante, el sistema público no va a poder cubrir las necesidades que el mercado demanda ya que tiene poco margen de maniobra para cambiar sus planes de estudios. Además la universidad pública está formada por muchos funcionarios y profesores titulares con antigüedad, que para explicar conceptos que no cambian es estupendo.

Sin embargo para explicar las nuevas tecnologías no tanto. Por eso nosotros recogemos esa formación actualizada.

En las universidades europeas, normalmente los profesores adjuntos son profesionales jóvenes que están dando clase varios años pero no toda la vida, de esta manera los conceptos se actualizan y siempre muy frescos.

¿Cómo veis el futuro de la arquitectura?¿Y el de la profesión?

En varias ocasiones he comentado que la arquitectura está sufriendo y va a sufrir muchos cambios. Esto es debido a la crisis económica pero también debido a las nuevas tecnologías. Nosotros en Editeca llevamos meses buscando un Community Manager que sea un perfil técnico (delineante, arquitecto, ingenierio…) y nos está costando mucho encontrarlo. Por otro lado en el equipo somos arquitectos e ingenieros (telecomunicación y aeronaútico) reconvertidos en marketing digital, diseño gráfico, administración de empresas, informáticos o incluso comerciales.

En varias charlas BIM hablo sobre los futuros perfiles que ya son demandados y que lo serán más en el futuro, es el caso del arquitecto programador, del investigador BIM, del analista de datos, del gestor de eficiencia energética…

¿Qué mejoras crees que son fundamentales y que deberían ser puestas en marcha de forma inmediata?

Creo que sería estupendo que las universidades se abrieran más y que hubiera menos “titulitis”, que una persona que estudia ingeniería informática pueda hacer la mayoría de asignaturas de Arquitectura u otra rama. También sería idóneo que se “eliminaran” las asignaturas y se aprendiese de manera más horizontal, por ejemplo con un proyecto anual que se fuera vertiendo de las diferentes ramas y profesores de diversas áreas. Esto se está implantando en el Máster habilitante de la ETSAM y me parece una idea maravillosa.

¡Qué bonito sería que cada alumno personalizase su formación y trazase su propio camino!

Por ejemplo en las universidades europeas, puedes elegir muchas asignaturas de otras titulaciones, manteniendo siempre unas troncales. También conviven alumnos del último curso con los del primer curso impartiendo la misma materia de proyectos, cada uno a su nivel.

veredes Entrevista a Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online o4 infografía-cursosBIM
Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online
Como “emprendedor” ¿qué opinas de los arquitectos que “abren y/o recuperan”nuevos campos y/o enfoques de la profesión?

Son unos aventureros, son los que van a marcar el futuro y quienes van a descubrir el camino que seguiremos los demás. Ser tangenciales o innovadores hace que crezcamos como sociedad. Somos unos privilegiados de que existan este tipo de personas en nuestra sociedad.

¿Estáis contentos con la trayectoria realizada hasta ahora?¿Qué proyectos de futuro te(os) esperan?

Sí, estamos muy contentos, de hecho hemos superado nuestras expectativas. Estamos creciendo orgánicamente gracias a las recomendaciones de nuestros alumnos de cursos y másteres BIM. El futuro recae en expandir nuestra metodología online en otras áreas, ya que está muy testada y funciona.

En Editeca tenemos 3 horizontes:

Horizonte 1:
Sacar nuevas formaciones relacionadas con BIM y Realidad Virtual.

Horizonte 2:
Exportar nuestra metodología a otras áreas relacionadas con el Diseño/Ingeniería/Arquitectura/Nuevas Tecnologías.

Horizonte 3:
Sacar nuevos productos relacionados con la Arquitectura/Ingeniería: publicaciones, plug-ins, gadgets… ¡Sería tan estupendo tener un departamento de I+D!

Para acabar, ¿qué les aconsejaríais a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

Que además de enfocarse en sus estudios, que diversifiquen en otras áreas: teatro, cine, diseño, comunicación, marketing, psicología urbana… Creo que comenzar siendo un perfil multidisciplinar abre muchos caminos y finalmente recorrerás el que te vaya marcando la vida. A mí me encanta enseñar y el BIM, pero no pensaba que me iba a dedicar a ser formador y consultor BIM.

veredes Entrevista a Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online o1
Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online

Rafael González del Castillo Sancho  · Editeca, escuela de formación online
Marzo 2018

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Rafael su tiempo y predisposición con este pequeño espacio.

[:gl]

Nesta nova entrega de Baliza, penetrámonos en dous mundos que están en pleno auxe, a formación e o BIM, para iso que mellor forma de facelo que da man do novo arquitecto zaragozano Rafael González del Castillo Sancho (1988). Este arquitecto formado na ETSA Madrid, conta con Master BIM e Máster MBA, é xa todo un veterano non só como profesional da arquitectura (traballou para varias empresas nacionais e internacionais de diversos sectores), a pesar de curta idade, no emprendemento.

Ás súas costas conta con proxectos como Designing the Future, DTFmagazine unha revista de arquitectura e innovación que leva xa 14 números publicados vendendo en Europa e América. Entre 2014 e 2015 lanza máis negocios: Fast Wood Festival, taller de construción en madeira, REVIT á carta, plataforma de docencia de REVIT e A Neoteca, estudo de deseño & arquitectura enfocado a empresas, especializado en márketing e tecnoloxías.

Pero hoxe charlaremos sobre un dos seus últimos proxectos, Editeca, escola de formación online, que imparte ensino sobre Revit, BIM e Realidade Virtual a alumnos de España e América con programas tales como: Master BIM Manager Onlinee Master Realidade Virtual Online.

Este crisol de coñecemento multidisciplinar levoulle a gañar diferentes premios (cabe destacar 2013 recibe o Premio á Mente Nova Máis Brillante de España no IV Congreso de Mentes Brillantes do Teatro Price de Madrid), impartir cursos en universidades e empresas, relatora en varias conferencias sobre emprendemento novo e ser xurado en concursos nacionais e internacionais de arquitectura.

Sen máis preámbulos deixámosvos coa charla mantida con Rafael.

veredes Entrevista a Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online o3

Como, cando e por que xorde Editeca?

Editeca é unha Escola de Deseño, Inxeñería,TECnoloxía e Arquitectura de fala hispana en formato online..

En 2015 nace REVIT á carta para formar a grupos e empresas españolas en REVIT debido á gran demanda para pasarse de CAD á metodoloxía BIM. Empezamos a formar na Universidade Politécnica de Madrid, a Universidade Rey Juan Carlos e na Universidade de Zaragoza un ano máis tarde. En 2016 lanzamos os nosos primeiros cursos online que triunfaron na internet debido á gran calidade formativa. Máis adiante en 2017 ampliamos os cursos de REVIT a outros softwares BIM. Así naceu BIM á carta ( BIMAC). Finalmente o crecemento foi tan vertixinoso grazas a nosa efectiva metodoloxía online que nos propuxemos abrir unha Escola de Deseño, Enxeñería, Tecnoloxía e Arquitectura.

A nosa oferta formativa está composta por cursos e máster divididos en 3 áreas: BIM, Realidade Virtual e Impresión 3D. Os nosos cursos online ofrecen a vantaxe de formación sen data de inicio e sen horarios para que o alumno fórmese ao seu ritmo. A nosa formación é continua e práctica unindo teoría, exercicios, titorías personalizadas e o desenvolvemento de proxectos reais. Formación online, personalizada e adaptada para que o alumno poida facela ao seu ritmo: como, cando e onde queira. Os nosos másteres son totalmente personalizables. Contamos con varias especialidades, que se adaptan ás necesidades de cada alumno. Ao finalizar, outorgamos un Certificado de Máster da nosa escola e certificacións oficiais adicionais como a Certificación Oficial de Autodesk.

Atopaches con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

Si, como calquera negocio, é moi difícil empezar, sabendo que demanda o mercado, que podes ofrecer, quen es e que vendes.

Doutra banda, están as trabas burocráticas, atopar un bo equipo con quen che entendas ben ou afrontar as subidas e baixadas das vendas. Fai uns 2 anos decidín deixar o meu traballo para emprender e propúxenme aguantar 2 invernos. Actualmente estou moi contento coa decisión, pero durante eses 2 anos gañaba moitísimo menos do que me pagaban no estudo. É un risco que cada un debe asumir, pode ser que logo che vaia ben ou non.

Eu traballo de sol a sol e douno todo polo negocio, é un compromiso meu. Cando o meu equipo vaise da oficina eu aínda permanezo aí xestionando a empresa, con todo é algo que me gusta e que gozo. Os fins de semana desconecto.

veredes Entrevista a Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online o5

Como detectaches a necesidade deste servizo?

Foi un pouco tanxencial, mesmo podería dicir que accidental: Eu facíame un Máster BIM, pero atopei un traballo onde non se traballaba en BIM.

Un día unha amiga recomendoume para dar clases a un grupo de estudantes de arquitectura: 20 horas nun fin de semana, foi un gran esforzo por parte de todos. A partir de aí decidín crearme unha web e movela entre os meus contactos. Aos poucos empezaron a choverme solicitudes para facer formación presencial e pensei:

“Isto só o podo facer en Madrid e Zaragoza, que sucede co resto de cidades que non poden facer unha formación presencial en Madrid?”

Entón decidín crear un curso online, o cal non tivo ningunha venda en varios meses. A base de esforzo, moito movemento e contactos empezou a tomar forza, a ser recomendado boca a boca, ata que ao final fun sacando máis e máis cursos xa que a nosa metodoloxía gustaba moito ao ser moi flexible e personalizada. Finalmente un amigo que quería formarse preguntoume:

“e non tes máis cursos?”

El deume a idea de crear un Máster BIM online a base de máis cursos, así que empecei a recrutar a outros docentes que confiaban na miña metodoloxía e sacamos o Máster BIM online que a día de hoxe é o noso formato máis exitoso e recomendado.

Cales son as vosas referencias?

As nosas referencias sempre son organismos privados, xa sexa para o deseño, a comunicación ou modelos de negocio. Non nos fixamos en universidades públicas xa que teñen un sistema complexo. Somos un equipo con perfís técnicos reconvertidos, así que todo o noso grafismo e metodoloxía segue unha liña afín á arquitectura e a enxeñería.

Tamén avanzamos grazas á proba e o erro: o que gusta aos alumnos, o que lle gustaría que mellorásemos ou o que non lles parece tan importante. Estamos ao servizo dos nosos alumnos constantemente e pódennos contactar por moitas vías (teléfono, mail, foro ou mensaxe pola plataforma).

Eles son quen marca o ritmo da relación,

que tampouco nos gusta ser pesados!

A que segmento de clientes diríxesche? Cales son os servizos máis demandados?

Dirixímonos fundamentalmente a todo o sector da construción: arquitectos, enxeñeiros, aparelladores, delineantes, interioristas… Aínda que tamén temos alumnos que son informáticos, artistas ou publicistas para o sector da realidade virtual. Toda persoa apaixonada polas novas tecnoloxías ten cabida en Editeca.

Sobre os países, temos alumnos en España e en América Latina, aínda que tamén temos alumnos hispanofalantes que están en países con outro idioma e fórmanse en español connosco. O máis demandado é o Máster BIM online e dentro do temario estaría arquitectura, instalacións MEP e ultimamente medicións e orzamento BIM.

Como e para que utilizas as “novas tecnoloxías”? A “rede” facilitou o teu labor?

Utilizamos as novas tecnoloxías para poder mellorar as nosas metodoloxías de traballo e facelas máis efectivas. Un dos nosos principios é “automatizar e optimizar”. A rede facilitou que a nosa formación chegue a alumnos que non poderían facer esta mesma formación en formato presencial.

Os nosos docentes son profesores en universidades españolas ou internacionais e recollen todo ese contido para transformalo nun formato online, por iso sempre dicimos que ofrecemos “formación de calidade a prezos alcanzables”:

Queremos achegar a mellor formación a aquel alumno que non pode vir a Madrid ou Barcelona a formarse.

Como é o día a día en Editeca?

Somos un equipo multidisciplinar. Temos varias persoas traballando nas oficinas e moitos colaboradores na rede. Na escola somos un equipo novo enganchados ás novas tecnoloxías, estamos sempre conectados e descubrindo novos softwares, plug- ins, gadgets…

Temos profesionais de márketing, deseño, informática, comunicación e educación. Gústanos ser flexibles, do mesmo xeito que a formación que ofrecemos en Editeca, ademais usamos varias plataformas online para comunicarnos, asignarnos tarefas, contactar cos alumnos, resolver dúbidas…

Poderiamos dicir que temos unha estrutura de start-up.

Equipo Editeca
Equipo Editeca

Compaxinas ou complementas esta actividade con outros labores ou noutros campos?

Si, aínda que cada vez menos, estou tan contento co equipo e co noso labor en Editeca, que vou delegando os outros negocios nos meus outros socios. Actualmente estamos máis enfocados en DTFmagazine e La Neoteca con todo Fast Wood Festival está cedida a un grupo de estudantes de arquitectura, enxeñería e deseño que o xestionan nunha Asociación sen ánimo de lucro, o meu labor só é asesoría.

A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla ( LSP, Bolonia, paro, precariedade laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?

Baixo o meu punto de vista, temos que enfocarnos en avanzar e ser produtivos, para iso hai que tentar conseguir o mimo fin (que é a materialización dun edificio) da forma máis óptima posible grazas ao BIM, a VR, a impresión 3D ou calquera outro sistema. Eu formeime nunha universidade pública, da que estou moi orgulloso, para logo pasar á formación privada.

Considero que desde hai un tempo en diante, o sistema público non vai poder cubrir as necesidades que o mercado demanda xa que ten pouca marxe de manobra para cambiar os seus plans de estudos. Ademais a universidade pública está formada por moitos funcionarios e profesores titulares con antigüidade, que para explicar conceptos que non cambian é estupendo.

Con todo para explicar as novas tecnoloxías non tanto. Por iso nós recollemos esa formación actualizada.

Nas universidades europeas, normalmente os profesores adxuntos son profesionais mozos que están a dar clase varios anos pero non toda a vida, desta maneira os conceptos actualízanse e sempre moi frescos.

Como vedes o futuro da arquitectura?E o da profesión?

En varias ocasións comentei que a arquitectura está a sufrir e vai sufrir moitos cambios. Isto é debido á crise económica pero tamén debido ás novas tecnoloxías. Nós en Editeca levamos meses buscando un Community Manager que sexa un perfil técnico (delineante, arquitecto, inxeñeiro…) e estanos custando moito atopalo. Doutra banda no equipo somos arquitectos e enxeñeiros (telecomunicación e aeronaútico) reconvertidos en márketing dixital, deseño gráfico, administración de empresas, informáticos ou mesmo comerciais.

En varias charlas BIM falo sobre os futuros perfís que xa son demandados e que o serán máis no futuro, é o caso do arquitecto programador, do investigador BIM, do analista de datos, do xestor de eficiencia enerxética…

Que melloras crees que son fundamentais e que deberían ser postas en marcha de forma inmediata?

Creo que sería estupendo que as universidades se abrisen máis e que houbese menos “titulitis”, que unha persoa que estuda enxeñería informática poida facer a maioría de materias de Arquitectura ou outra rama. Tamén sería idóneo que se “eliminasen” as materias e aprendésese de maneira máis horizontal, por exemplo cun proxecto anual que se fose vertiendo das diferentes ramas e profesores de diversas áreas. Isto estase implantando no Máster habilitante da ETSAM e paréceme unha idea marabillosa.

Que bonito sería que cada alumno personalizase a súa formación e trazase o seu propio camiño!

Por exemplo nas universidades europeas, podes elixir moitas materias doutras titulacións, mantendo sempre unhas troncais. Tamén conviven alumnos do último curso cos do primeiro curso impartindo a mesma materia de proxectos, cada un ao seu nivel.

veredes Entrevista a Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online o4 infografía-cursosBIM

Como “emprendedor” que opinas dos arquitectos que “abren e/ou recuperan”novos campos e/ou enfoques da profesión?

Son uns aventureiros, son os que van marcar o futuro e quen vai a descubrir o camiño que seguiremos os demais. Ser tangenciales ou innovadores fai que crezamos como sociedade. Somos uns privilexiados de que existan este tipo de persoas na nosa sociedade.

Estades contentos coa traxectoria realizada ata agora?Que proxectos de futuro che(vos) esperan?

Si, estamos moi contentos, de feito superamos as nosas expectativas. Estamos a crecer orgánicamente grazas ás recomendacións dos nosos alumnos de cursos e másteres BIM. O futuro recae en expandir a nosa metodoloxía online noutras áreas, xa que está moi testada e funciona.

En Editeca temos 3 horizontes:

Horizonte 1:
Sacar novas formacións relacionadas con BIM e Realidade Virtual.

Horizonte 2:
Exportar a nosa metodoloxía a outras áreas relacionadas co Deseño/Enxeñería/Arquitectura/Novas Tecnoloxías.

Horizonte 3:
Sacar novos produtos relacionados coa Arquitectura/Enxeñería: publicacións, plug- ins, gadgets… Sería tan estupendo ter un departamento de I+D!

Para acabar, que lles aconsellariades aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?

Que ademais de enfocarse nos seus estudos, que diversifiquen noutras áreas: teatro, cinema, deseño, comunicación, márketing, psicoloxía urbana… Creo que comezar sendo un perfil multidisciplinar abre moitos camiños e finalmente percorrerás o que che vaia marcando a vida. A min encántame ensinar e o BIM, pero non pensaba que me ía a dedicar a ser formador e consultor BIM.

veredes Entrevista a Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online o1

Rafael González del Castillo Sancho  · Editeca, escola de formación online
Marzo 2018

Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Rafael o seu tempo e predisposición con este pequeno espazo.

[:en]

In this new delivery of Buoy, we enter two worlds that are in full summit, the formation and the BIM, for it that better way of it doing that of the hand of the young person architect zaragozano Rafael González del Castillo Sancho (1988). This architect formed in the ETSA Madrid, possesses Master BIM and Máster MBA, is already the whole not alone veteran as professional of the architecture (it has worked for several domestic and international enterprises of diverse sectors), in spite of short age, in the emprendimiento.

To his backs it possesses projects as Designing the Future, DTFmagazine a magazine of architecture and innovation that takes already 14 published numbers selling in Europe and America. Between 2014 and 2015 it throws more business: Fast Wood Festival, workshop of construction in wood, REVIT à la carte, platform of REVIT’s teaching and The Neoteca, study of design and architecture focused on companies, specialized in marketing and technologies.

But today we will chat on one of his last projects, Editeca, school of formation online, that gives education on Revit, BIM and Virtual Reality to pupils of Spain and America with such programs as: Master BIM Manager Online y Master Realidad Virtual Online.

This crucible of multidisciplinary knowledge has led him to gaining different prizes (it is necessary to stand out 2013 receives the Prize to the Most brilliant Young Mind of Spain in the Congress IV of Brilliant Minds of the Theatre Price of Madrid), to give courses in universities and companies, referee in several conferences on emprendimiento young woman and to be sworn in national and international contests of architecture.

Ado preambles we leave you with the chat supported with Rafael.

veredes Entrevista a Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online o3

How, when and why does Editeca arise?

Editeca is aEscchool of Design, Ingineering,TECnology y Architecture of Spanish-speaking in format online.

In 2015 REVIT is born à la carte to form to groups and Spanish companies in REVIT due to the great demand to pass of CAD to the methodology BIM. We start forming in the Technical University of Madrid, the University King Juan Carlos and in the University of Saragossa one year later. In 2016 we throw our first courses online that triumphed in Internet due to the great formative quality. Hereinafter in 2017 we extend REVIT’s courses to other softwares BIM. This way BIM was born à la carte (BIMAC). Finally the growth was so dizzy thanks to our effective methodology online that we proposed to open a School of Design, Engineering, Technology and Architecture.

Our formative offer is composed by courses and master divided in 3 areas: BIM, Virtual Reality and Impression 3D. Our courses online offer the advantage of formation without from date and without schedules in order that the pupil is formed to his pace. Our formation is constant and practical joining theory, exercises, personalized tutorships and the development of royal projects. Formation online, personalized and adapted in order that the pupil could do it to his pace: how, when and where it wants. Our Masters are totally customizable. We rely on several specialities, that they adapt to the needs of every pupil. On having finished, we grant Máster’s Certificate of our school and official additional certifications as Autodesk’s Official Certification.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

Yes, like any business, it is very difficult to begin, knowing what demands the market, what you can offer, who you are and what you sell.

On the other hand, the bureaucratic hobbles are, a good equipment finds with whom you understand yourself well or to confront the raises and descents of the sales. Approximately 2 years ago I decided to leave my work to undertake and proposed to last 2 winters. Nowadays I am very satisfied with the decision, but during these 2 years it was winning much less than they were paying me in the study. It is a risk that each one must assume, can be that then it you is OK or not.

I work from morning till night and give everything for the business, it is my commitment. When my equipment goes away of the office I still continue managing there the company, nevertheless it is something that I like and that I enjoy. The weekends I disconnect.

veredes Entrevista a Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online o5

How did you detect the need of this service?

It was a bit tangential, enclosed it might say that accidental: I had done to me a Máster BIM, but I found a work where one was not employed at BIM.

One day a friend recommended me to give lessons to a group of students of architecture: 20 hours in a weekend, it was a great effort on the part of all. From there I decided to create a web and to move her between my contacts. Little by little me requests started raining to do formation presencial and I thought:

“This only I can do it in Madrid and Saragossa, what does happen with the rest of cities that they cannot do a formation presencial in Madrid?”

Then I decided to create a course online, which did not have any sale in several months. Based on effort, very much movement and contacts it started taking force, mouth-to-mouth resuscitation being recommended, until ultimately I was extracting more and more courses since the being liked our methodology much very flexible and personalized. Finally a friend who wanted to be formed asked me:

“And do not you have any more courses?”

He gave to me the idea of creating a Máster BIM online based on more courses, so I started recruiting other teachers who were trusting in my methodology and we extract the Master BIM online that a today is our more successful and recommended format.

Which are your references?

Our references always are private organisms, already be for the design, the communication or models of business. We do not concentrate on public universities since they have a complex system. We are an equipment with technical re-turned profiles, so all our graphic design and methodology follows a related line to the architecture and the engineering.

Also we advance thanks to the test and the mistake: what the pupils like, which he would like that we were improving or what it does not seem to them to be so important. We are to the service of our pupils constant and they can contact us for many routes (telephone, e-mail, forum or message for the platform).

They are those who mark the pace of the relation,

That we do not like to be heavy either!

To what clients’ segment do you go? Which are the services more defendants?

We go fundamentally to the whole sector of the construction: Architects, Engineers, Riggers, Draughtsmen, Interior designer … Though also we have pupils who are IT, Artists or You Publicize for the sector of the Virtual reality. Every person got mad about the new technologies has content in Editeca.

On the countries, we have pupils in Spain and in Latin America, though also we have Spanish-speaking pupils who are in countries with another language and are formed in Spanish by us. The more demanded is the Máster BIM online and inside the agenda it would be architecture, facilities MEP and lately measurements and budget BIM.

How and why do you use the “new technologies”? Has “network” facilitated your labor?

We use the new technologies to be able to improve our methodologies of work and make them more effective. One of our beginning is “to automate and to optimize”. The network has facilitated that our formation comes to pupils who might not do the same formation in format presencial.

Our teachers are teachers in Spanish or international universities and gather all this content to transform it into a format online, because of it always we say that we offer “qualit formation to attainable prices”:

We want to make come the best formation to that pupil who cannot come to Madrid or Barcelona to be formed.

How is it day after day in Editeca?

We are a multidisciplinary equipment. We have several persons being employed at the offices and many collaborators at the network. In the school we are a young equipment hooked to new technologies, are connected always and discovering new softwares, plug-ins, gadgets …

We have professionals of marketing, design, computer science, communication and education. We like to be flexes, as the formation that we offer in Editeca, in addition we use several platforms online to communicate, to assign tasks to us, to contact the pupils, to solve doubts …

We might say that we have a structure of start-up.

Equipo Editeca
Editeca Team

Do you arrange or complement this activity with other labors or in other fields?

Yes, though less and less, I am so satisfied with the equipment and with our labor in Editeca, that I am delegating other business in my other partners. Nowadays we are more focused in DTFmagazine and La Neoteca,, nevertheless Fast Wood Festival is yielded to a group of students of architecture, engineering and design who manage it in a Non-profit association, my labor only is an advising.

The architecture, it has opened many fronts of battle (LSP, Bologna, unemployment, labor precariousness, Spades, ETSAs, emigration, communication, etc), will not they be too much for the existing polarization inside the same one?

Under my point of view, we have to focus in advancing and being productive, for it it is necessary to try to obtain the caress end (that is the materialization of a building) of the as ideal as possible form thanks to the BIM, the VR, the impression 3D or any other system. I have been formed in a public university, of which I am very proud, then to go on to the private formation.

I consider that for a time in forward, the public system is not going to be able to cover the needs that the market demands since it has little room for maneuver to change his study plans. In addition the public university is formed by many civil servants and titular teachers by antiquity, which to explain concepts that do not change is marvellous.

Nevertheless to explain the new technologies not so much. Because of it we gather this updated formation.

In the European universities, normally the assistant teachers are young professionals who are giving lessons several years but not the whole life, hereby the concepts get up-to-date and always very fresh.

How do you see the future of the architecture? And that of the profession?

In several occasions I have commented that the architecture is suffering and being going to suffer many changes. This is due to the economic crisis but also due to the new technologies. We in Editeca go months looking for a Community Manager that is a technical profile (draughtsman, architect, ingenierio …) and it is difficult to us to find it very much. On the other hand in the equipment we are architects and engineers (telecommunication and aeronaútico) re-turned into digital marketing, graphical design, administration of companies, IT or even commercial.

In several chats BIM I speak on the future profiles that already are demanded and that it will be more in the future, it is the case of the architect programmer, of the investigator BIM, of the analyst of information, of the manager of energy efficiency …

What improvements you believe that they are fundamental and that they should be started of immediate form?

I think that it would be marvellous that the universities were opened more and that there was fewer “titulitis”, that a person who studies IT engineering could do the majority of subjects of Architecture or another branch. Also it would be suitable that “were eliminating” the subjects and it was learned in a more horizontal way, for example with an annual project that should be spilt of the different branches and teachers of diverse areas. This is implanted in the Máster habilitante of the ETSAM and looks like to me a wonderful idea.

Nice what would be that every pupil was personalizing his formation and was planning his own way!

For example in the European universities, you can choose many subjects of other qualifications, supporting always the main some. Also there coexist pupils of the last course with those of the first course giving the same matter of projects, each one to his level.

veredes Entrevista a Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online o4 infografía-cursosBIM

As “entrepreneur” what do you think of the architects who “open and / or recover new fields and / or approaches of the profession?

They are a few adventurers, are those who are going to mark the future and those who are going to discover the way that we will follow the others. To be tangential or innovative does that we grow as company. We are the privileged some of which this type of persons exist in our company.

Are you satisfied with the path realized till now? What projects of future do you wait for (you)?

Yes, we are very satisfied, in fact we have overcome our expectations. We are growing organically thanks to the recommendations of our pupils of courses and másteres BIM. The future relapses in expanding our methodology online in other areas, since it is very tested and works.

In Editeca we have 3 horizons:

Horizon 1:
Extracting new formations related to BIM and Reality Virtual.

Horizon 2:
Exporting our methodology to other areas related to the Design/Engineering/Architecture/New Technologies.

Horizon 3:
Extracting new products related to the Architecture/engineering: publications, plug-ins, gadgets … it would be so marvellous to have a department of research and development!

Finishing, what would you advise the current students and future professionals of architecture?

That beside focusing in his studies, which they diversify in other areas: theatre, cinema, design, communication, marketing, urban psychology … I Think that to start by being a multidisciplinary profile opens a lot of ways and finally you will cross the one that is marking the life. I am charmed with teaching and the BIM, but he was not thinking that I was going away to dedicating to being forming and a consultant BIM.

veredes Entrevista a Rafael González del Castillo Sancho · Editeca, escuela de formación online o1

Rafael González del Castillo Sancho  · Editeca, School of formation online
March 2018

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Rafael his time and predisposition with this small space.

[:]

[:es]Espai Gut, centro terapéutico en Terrassa | estudi08014[:gl]Espai Gut, centro terapéutico en Terrassa | estudi08014[:en]Espai Gut, therapeutic center in Terrassa | estudi08014[:]

[:es]

Proyecto de transformación de un local de 26x10m situado en la planta baja de una ‘casa de cós’ del barrio de Ca n’Aurell de Terrassa, el ensanche más antiguo de la ciudad, muy cercano al centro histórico.

El edificio es de 1.925 y destaca su estructura de hormigón armado, muy innovadora para la época, que salva luces de hasta 10m. Sin embargo, las sucesivas transformaciones del local a lo largo de los años han ido ocultando la estructura original tras una superposición caótica de tabiques, falsos techos y revestimientos diversos.

Debemos segregar el espacio en dos locales con accesos independientes. El principal, de unos 180m2, es un ‘coworking’ de profesionales de la psicología que contiene, por un lado, un ámbito con consultas privadas y, por el otro, un espacio diáfano donde desarrollar actividades para grupos: talleres, conferencias, exposiciones, etc. El segundo local, de unos 50m2, es de alquiler.

Más allá del programa, el proyecto está fundamentalmente condicionado por la escasez de luz natural y un presupuesto muy ajustado, en torno a los 500 €/m2.

Espai Gut, centro terapéutico en Terrassa estudi08014 o11 F1

La propuesta se estructura en cuatro ámbitos que definen una secuencia de espacios encadenados.

El primero es una estancia exterior bajo techo. Un espacio sin un uso definido a través del cual se accede a ambos locales. Se concibe como una prolongación de la calle que permite una transición gradual entre exterior e interior. Un ‘espacio intermedio’ característico de nuestro entorno climático y cultural.

El segundo ámbito está formado por un único espacio diáfano de 35m2 con una altura libre de 4.40m donde se prevé el desarrollo de actividades para grupos. Se puede compartimentar con un sistema de cortinas para el desarrollo simultáneo de usos incompatibles a priori: comedor, talleres, charlas, circulaciones, sala de espera, etc.

El tercer ámbito es la zona de servicios: una cocina-office, un aseo adaptado y un almacén articulados a través de un pasillo de techo bajo y una materialidad diferenciada del resto del proyecto para reforzar su carácter de transición.

El cuarto ámbito, situado al fondo del local, es la zona de consultas: siete despachos de dimensiones variables entre 7 y 13m2 organizados en torno a un espacio central situado bajo un lucernario. Un esquema arquetípico de planta central formada por un conjunto de habitaciones situadas alrededor de un vacío que aporta luz y ventilación y que puede ser interpretado como una octava habitación, de modo que las estancias se encadenan y desaparecen las zonas de circulación.

Espai Gut, centro terapéutico en Terrassa estudi08014 o22 F11

La estrategia material y constructiva se basa, por un lado, en desvelar la estructura original; en segundo lugar, llevar luz natural a todas las estancias; finalmente, mejorar el comportamiento energético de un edificio con una construcción muy deficiente de origen.

La primera acción -casi un exorcismo- es retirar todos aquellos elementos constructivos acumulados a lo largo de los años que no forman parte del edificio original. En los dos primeros ámbitos -más diáfanos- se dejarán los techos y algunas paredes originales vistas.

Los nuevos tabiques cerámicos, con una altura de 2,20m, se pintan de blanco para potenciar la luminosidad. A partir de esta cota, los cerramientos se completan con bastidores de madera de pino cerrados con vidrio para que la luz circule entre las distintas estancias. Algunos rincones donde se busca crear un ambiente más cálido se resuelven con tableros de OSB.

Se plantean una serie de estrategias pasivas para reducir la demanda energética. En primer lugar, debido a su uso discontinuo, se opta por no climatizar los espacios comunes, que pasan a funcionar como ‘espacios tampón’ de los ‘interiores puros’. En segundo lugar, se evacua el aire caliente de la zona de consultas por ‘efecto chimenea’ a través de una extracción forzada situada en la parte alta del lucernario. Finalmente, se aísla la envolvente por el interior con 10cm de lana de roca, eliminando los puentes térmicos.

Obra: Espai Gut, centro terapéutico en Terrassa
Situación: Ca n’Aurell, Terrassa (BCN)
Superficie: 240m2
Presupuesto: 120.000€
Fecha proyecto: Noviembre 2016 – abril 2017
Fecha obra: abril 2017 – octubre 2017
Autores: estudi08014 (Adrià Guardiet, Sandra Torres)
Colaborador estructuras: Xavier Gimferrer
Colaborador instalaciones: Silvia Ros
Constructor : Zenlet (Josep Font)
Promotor: Espai Gut
Fotografías: Pol Viladoms
+ estudi08014.com

[:gl]

Proxecto de transformación dun local de 26×10 m situado na planta baixa dunha ‘casa de cós’ do barrio de Ca n’Aurell de Terrassa, o ensanche máis antigo da cidade, moi próximo ao centro histórico.

O edificio é de 1.925 e destaca a súa estrutura de formigón armado, moi innovadora para a época, que salva luces de ata 10m. Con todo, as sucesivas transformacións do local ao longo dos anos foron ocultando a estrutura orixinal tras unha superposición caótica de tabiques, falsos teitos e revestimentos diversos.

Debemos segregar o espazo en dous locais con accesos independentes. O principal, duns 180m2, é un ‘ coworking’ de profesionais da psicoloxía que contén, por unha banda, un ámbito con consultas privadas e, polo outro, un espazo diáfano onde desenvolver actividades para grupos: talleres, conferencias, exposicións, etc. O segundo local, duns 50m2, é de aluguer.

Máis aló do programa, o proxecto está fundamentalmente condicionado pola escaseza de luz natural e un orzamento moi axustado, ao redor dos 500 €/m2.

Espai Gut, centro terapéutico en Terrassa estudi08014 o11 F1

A proposta estrutúrase en catro ámbitos que definen unha secuencia de espazos encadeados.

O primeiro é unha estancia exterior baixo teito. Un espazo sen un uso definido a través do cal se accede a ambos os locais. Concíbese como unha prolongación da rúa que permite unha transición gradual entre exterior e interior. Un ‘espazo intermedio’ característico da nosa contorna climática e cultural.

O segundo ámbito está formado por un único espazo diáfano de 35m2 cunha altura libre de 4.40 m onde se prevé o desenvolvemento de actividades para grupos. Pódese compartimentar cun sistema de cortinas para o desenvolvemento simultáneo de usos incompatibles a priori: comedor, talleres, charlas, circulacións, sala de espera, etc.

O terceiro ámbito é a zona de servizos: unha cociña- office, un aseo adaptado e un almacén articulados a través dun corredor de teito baixo e unha materialidad diferenciada do resto do proxecto para reforzar o seu carácter de transición.

O cuarto ámbito, situado ao fondo do local, é a zona de consultas: sete despachos de dimensións variables entre 7 e 13m2 organizados ao redor dun espazo central situado baixo un lucernario. Un esquema arquetípico de planta central formada por un conxunto de habitacións situadas ao redor dun baleiro que achega luz e ventilación e que pode ser interpretado como unha oitava habitación, de modo que as estancias encadéanse e desaparecen as zonas de circulación.

Espai Gut, centro terapéutico en Terrassa estudi08014 o22 F11

A estratexia material e construtiva baséase, por unha banda, en desvelar a estrutura orixinal; en segundo lugar, levar luz natural a todas as estancias; finalmente, mellorar o comportamento enerxético dun edificio cunha construción moi deficiente de orixe.

A primeira acción -case un exorcismo- é retirar todos aqueles elementos construtivos acumulados ao longo dos anos que non forman parte do edificio orixinal. Nos dous primeiros ámbitos -máis diáfanos- deixaranse os teitos e algunhas paredes orixinais vistas.

Os novos tabiques cerámicos, cunha altura de 2,20 m, píntanse de branco para potenciar a luminosidade. A partir desta cota, os cerramentos complétanse con bastidores de madeira de piñeiro pechados con vidro para que a luz circule entre as distintas estancias. Algúns recunchos onde se busca crear un ambiente máis cálido resólvense con taboleiros de OSB.

Exponse unha serie de estratexias pasivas para reducir a demanda enerxética. En primeiro lugar, debido ao seu uso descontinuo, óptase por non climatizar os espazos comúns, que pasan a funcionar como ‘espazos tampón’ dos ‘interiores puros’. En segundo lugar, se evacua o aire quente da zona de consultas por ‘efecto cheminea’ a través dunha extracción forzada situada na parte alta do lucernario. Finalmente, íllase a envolvente polo interior con 10cm de la de roca, eliminando as pontes térmicas.

Obra: Espai Gut, centro terapéutico en Terrassa
Emprazamento: Ca n’Aurell, Terrassa (BCN)
Superficie: 240m2
Presuposto: 120.000€
Data proxecto: Novembro 2016 – abril 2017
Data obra: abril 2017 – outubro 2017
Autores: estudi08014 (Adrià Guardiet, Sandra Torres)
Colaborador estructuras: Xavier Gimferrer
Colaborador instalacións: Silvia Ros
Constructor : Zenlet (Josep Font)
Promotor: Espai Gut
Fotografías: Pol Viladoms
+ estudi08014.com

[:en]

Refurbishment of a ground floor located in the neighborhood of Ca n’Aurell, in the city center of Terrassa, close to Barcelona.

The building is from 1925 and highlights its reinforced concrete structure, very innovative for its time, with spans up to 10 meters. However, the successive transformations of the space over the years have hidden the original structure after a chaotic superposition of partitions and false ceilings.

We must segregate the space into two premises with independent accesses. The main one, with a surface of about 180sqm, is a workspace for psychologists that includes, on the one hand, an area with private consultations and, on the other, an open space to develop activities for groups: workshops, conferences, exhibitions, etc. The second premise, about 50sqm, is for renting.

Beyond the program, the project is basically conditioned by the lack of natural light and a very tight budget, of around €500/m2.

Espai Gut, centro terapéutico en Terrassa estudi08014 o11 F1

The proposal is organised into four functional areas that define a sequence of chained spaces.

The first one is an outdoor covered space without specific use through which you can access both premises. It is conceived as an extension of the street that defines a gradual transition between exterior and interior. An ‘intermediate space’ suited to our climatic and cultural environment.

The second area is a single open space of 35sqm with a free height of 4.40m where to develop activities for groups. It can be segregated with a curtains system for the simultaneous development of incompatible uses a priori as dining room, workshops, talks, circulations, waiting room, etc.

In the third area the services are placed: a kitchen diner, an adapted toilet and a storage room, which are connected through a low-ceiling corridor. This area has a different materiality from the rest of the project in order to remark its secondary role.

In the fourth area, at the back, the consultations are located: seven offices of variable dimensions between 7 and 13sqm organised around a central space located under a skylight. An archetypical central plan formed by a set of rooms located around a void that provides light and ventilation. It also can be interpreted as an eighth room resulting in a structure of linked rooms where the circulation areas disappear.

Espai Gut, centro terapéutico en Terrassa estudi08014 o22 F11

The material and constructive strategy aims to reveal the original structure, to bring natural light to everywhere and to improve the energy behavior of the building.

The first action -almost an exorcism- is to remove all those constructive elements accumulated over the years that are not part of the original building. In the first two areas the ceilings and some original walls will be left uncoated.

The new ceramic walls, 2.20m high, are painted white to enhance the natural light. From 2.20m up, the walls are completed with pine wood frames and glass in order to bring the light to all corners of the project. Some points where it’s convenient to create a warmer atmosphere are solved with OSB boards.

A series of passive strategies in order to reduce energy consumption are defined. In the first place, the common spaces are not heated, becoming ‘buffer spaces’ that improve the energetic behavior of the ‘100% indoor spaces’. Secondly, hot air in the consulting area is evacuated by the ‘chimney effect’ through a forced extraction located in the skylight. Finally, insulation is improved and thermal bridges are eliminated by placing 10cm of rock-wool on the inside face of the skin.

Work: Therapeutic Center in Terrassa
Site: Ca n’Aurell, Terrassa (BCN)
Surface: 240m2
Budget: €120,000
Project: November 2016 – April 2017
Construction: April 2017 – October 2017
Authors: estudi08014 (Adrià Guardiet, Sandra Torres)
Structure consultant: Xavier Gimferrer
Services consultant: Silvia Ros
Contractor: Zenlet (Josep Font)
Client: Espai Gut
Photos: Pol Viladoms
+ estudi08014.com

[:]

[:es]III Congreso Nacional del Futuro del Arquitecto[:gl]III Congreso Nacional do Futuro do Arquitecto[:en]The IIIrd National Congress of the Future of the Architect[:]

0

[:es]

La Asociación de Estudiantes y Jóvenes Arquitectos ASEJA convoca el III Congreso Nacional del Futuro del Arquitecto.

III Congreso Nacional del Futuro del Arquitecto Portada

Los profesionales de la arquitectura debatirán los días 11, 12 y 13 de Abril en la capital granadina sobre el estado de la profesión, la formación del arquitecto y las nuevas perspectivas del sector.

Un congreso que aglutinará a profesionales y estudiantes llegados de todo el territorio español y que pretende reunir en un mismo foro a profesionales, representantes de la profesión, de las universidades y de las administraciones públicas encargadas de regular la profesión y la arquitectura en nuestro país. Contará con una estructura de mesas redondas los primeros días, e importantes personalidades y organizaciones del mundo de la arquitectura en nuestro país asistirán al mismo.

Una de las principales novedades en esta edición del congreso ha sido la introducción de un Espacio de Emprendimiento que permitirá conectar a los Jóvenes y demás asistentes con empresas y expertos sobre emprendimiento, coorganizado junto a UGR emprendedora. Una actividad central en la programación ya que

‘los arquitectos tenemos una formación amplia y multifacética que nos da habilidades y destrezas para solucionar diferentes problemas de manera creativa. Tenemos que aprender a aplicar nuestra creatividad para desembarcar en el mundo empresarial y empaparnos de la cultura emprendedora’

nos comenta Jorge Contreras Ubric, presidente de la Asociación de Estudiantes y Jóvenes Arquitectos ASEJA y coordinador del congreso.

También se ha conocido el tema que estará presente en el Espacio Comunica que en esta tercera edición versará sobre la ‘Accesibilidad universal y el diseño para todos’, coorganizado junto con La Ciudad Accesible, permitirá que expertos del ámbito de la accesibilidad expongan sus investigaciones y recuerden en el contexto del foro, la importancia de la responsabilidad social de los arquitectos con la sociedad.

III Congreso Nacional del Futuro del Arquitecto twitter
#IIICNFA

La Asociación de Estudiantes y Jóvenes Arquitectos es una organización volcada en la realización de diferentes proyectos en el ámbito de la arquitectura en el plano local y global, en colaboración con diversas organizaciones e instituciones. En su actividad diaria trabajan en establecer nexos de conexión entre el mundo académico y profesional. Es una asociación dirigida y gestionada por jóvenes arquitectos y estudiantes de arquitectura.

Toda la información en iiicnfa.asejagr.com

[:gl]

A Asociación de Estudantes e Novos Arquitectos ASEJA convoca o III Congreso Nacional do Futuro do Arquitecto.

III Congreso Nacional del Futuro del Arquitecto Portada

Os profesionais da arquitectura debaterán os días 11, 12 e 13 de Abril na capital granadina sobre o estado da profesión, a formación do arquitecto e as novas perspectivas do sector.

Un congreso que aglutinará a profesionais e estudantes chegados de todo o territorio español e que pretende reunir nun mesmo foro a profesionais, representantes da profesión, das universidades e das administracións públicas encargadas de regular a profesión e a arquitectura no noso país. Contará cunha estrutura de mesas redondas os primeiros días, e importantes personalidades e organizacións do mundo da arquitectura no noso país asistirán ao mesmo.

Unha das principais novidades nesta edición do congreso foi a introdución dun Espazo de Emprendemento que permitirá conectar aos Mozos e demais asistentes con empresas e expertos sobre emprendemento, coorganizado xunto a UGR emprendedora. Unha actividade central na programación xa que

‘os arquitectos temos unha formación ampla e multifacética que nos dá habilidades e destrezas para solucionar diferentes problemas de maneira creativa. Temos que aprender a aplicar a nosa creatividade para desembarcar no mundo empresarial e empaparnos da cultura emprendedora’

coméntanos Jorge Contreras Ubric, presidente da Asociación de Estudantes e Novos Arquitectos ASEJA e coordinador do congreso.

Tamén se coñeceu o tema que estará presente no Espazo Comunica que nesta terceira edición versará sobre a ‘Accesibilidade universal e o deseño para todos’, coorganizado xunto coa Cidade Accesible, permitirá que expertos do ámbito da accesibilidade expoñan as súas investigacións e lembren no contexto do foro, a importancia da responsabilidade social dos arquitectos coa sociedade.

III Congreso Nacional del Futuro del Arquitecto twitter
#IIICNFA

A Asociación de Estudantes e Novos Arquitectos é unha organización envorcada na realización de diferentes proxectos no ámbito da arquitectura no plano local e global, en colaboración con diversas organizacións e institucións. Na súa actividade diaria traballan en establecer nexos de conexión entre o mundo académico e profesional. É unha asociación dirixida e xestionada por novos arquitectos e estudantes de arquitectura.

Toda a información en iiicnfa.asejagr.com

[:en]

The Association of Students and Young Architects ASEJA summons the Congress III National of the Future of the Architect.

III Congreso Nacional del Futuro del Arquitecto Portada

The professionals of the architecture will debate on the 11th, April 12 and 13 in the from Granada capital on the condition of the profession, the formation of the architect and the new perspectives of the sector.

A congress that will agglutinate professionals and students come from the whole Spanish territory and that tries to assemble in the same forum professionals, representatives of the profession, of the universities and of the public administrations entrusted to regulate the profession and the architecture in our country. It will possess a structure of round tables the first days, and important personalities and organizations of the world of the architecture in our country will attend the same one.

One of the principal innovations in this edition of the congress has been the introduction of Espacio de Emprendimiento that will allow to connect the Young persons and other assistants with companies and experts on emprendimiento, coorganizado together with enterprising UGR. A central activity in the programming since

‘the architects we have a wide and many-sided formation that gives us skills and skills to solve different problems of a creative way. We have to learn to apply our creativity to land in the managerial world and to soak in the enterprising culture’

Jorge Contreras Ubric comments us, president of the Association of Students and Young Architects ASEJA and coordinator of the congress.

Also there has been known the topic that will be present in the Espacio Comunica that in this third edition it will turn on the ‘universal Accessibility and the design for all’, coorganizado together with The Accessible City, it will be allowed that expert of the area of the accessibility they expose his investigations and remember in the context of the forum, the importance of the social responsibility of the architects with the company.

III Congreso Nacional del Futuro del Arquitecto twitter
#IIICNFA

The Association of Students and Young Architects is an organization overturned in the accomplishment of different projects in the area of the architecture in the local and global plane, in collaboration with diverse organizations and institutions. At his daily activity they are employed in establishing links of connection between the academic and professional world. He is an association directed and managed by young architects and students of architecture.

All the information in  iiicnfa.asejagr.com

[:]

[:es]Historia Universal de la Infamia [III] | José Ramón Hernández Correa[:gl]Historia Universal da Infamia [III] | José Ramón Hernández Correa[:en]Universal history of the Turpitude [III] | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]https://veredes.es/blog/historia-universal-de-la-infamia-ii-jose-ramon-hernandez-correa/

Finalizo la trilogía (I, II) que prometí, no porque no haya muchas más infamias, sino porque creo que vale con una de cada uno de los tres grandes. Y remato la serie con alivio, porque no está bien contar tantos trapos sucios.

Lilly Reich (1885–1947) | Fuente: moma.org
Lilly Reich (1885–1947) | Fuente: moma.org

A Mies van der Rohe se le ha acusado a menudo de haber sido demasiado dócil con los nazis. Esto tiene matices discutibles, pero mucha relación con la que yo considero su verdadera infamia, así que empezaré por ahí. A Walter Gropius le sucedió Hannes Meyer en la dirección de la Bauhaus. Si la escuela, libre y vanguardista, había sido siempre más bien de izquierdas, bajo la dirección de Meyer lo fue ya decididamente. En pleno apogeo de los nazis, Hannes Meyer radicalizó la ideología política de la Bauhaus hasta límites intolerables por aquellos. En 1930 le expulsaron, y no estaban seguros aún de cerrar la Bauhaus. Mies les convenció de alguna manera de que la escuela se podía «reconducir» y serle útil al Reich.

(En esa delicada relación están los elementos más criticables, en el sentido de que Mies traicionó a la Bauhaus y se la entregó a los nazis, pero también se puede hacer otra lectura y defender que él hizo todo lo posible por salvarla, y que la negociación con los nazis era inevitable. Yo, hasta ahí, le doy a Mies el beneficio de la duda).

Una vez defenestrado Meyer, Mies fue nombrado director. Lo primero que hizo fue una criba feroz de alumnos y profesores, hasta erradicar la ideología política de la Bauhaus. Mies era apolítico, y más en esos tiempos. («Apolítico» puede entenderse en este contexto como «más bien de derechas», pero tibio y sin ganas de líos).

Algunos profesores no esperaron a que les despidieran, y dimitieron. Muchos alumnos se amotinaron, y fueron expulsados. Mejor dicho: Mies fue mucho más radical. Expulsó absolutamente a todos los alumnos, y posteriormente abrió un período de matrícula en el que examinó personal y concienzudamente a cada aspirante, para asegurarse de que las tonterías izquierdistas se habían terminado para siempre.

Mies contrató a Lilly Reich como profesora de Interiorismo y Decoración.

La había conocido en 1924, y le había impresionado profundamente (tanto que al poco tiempo abandonó a su mujer y a sus tres hijas por ella). Lilly había comenzado su carrera como diseñadora de moda, donde aprendió a valorar materiales, texturas, colores… lo que le sirvió de mucho para pasarse posteriormente al diseño de muebles y al acondicionamiento de espacios.

A Mies, siempre tan consciente y tan amante de los materiales, pero aún anclado a los tradicionales, le enseñó a valorar los tejidos, el vidrio, el acero, etc. Inmediatamente empezaron a trabajar juntos. Lilly le lanzó al diseño de muebles, y fue fundamental en proyectos tan fantásticos como el Pabellón de Barcelona o la casa Tugendhat.

Pero, aparte de lo que Lilly le aportó a Mies en el campo de la arquitectura, en lo personal le hizo reconsiderar su vida y su futuro. Se supone que vivieron una tórrida historia de amor, pero el único testimonio gráfico es este, que muy tórrido, lo que se dice muy tórrido, no parece. Vamos, que no es como para derretirse de emoción. (No conozco -y juraría que no existe- ninguna otra fotografía en que aparezcan los dos).

Lilly Reich y Mies van der Rohe
Lilly Reich y Mies van der Rohe

Vida personal, vida profesional, incertidumbre ante el futuro… Años convulsos (que diría un clásico).

Philip Johnson (que era filonazi, y en ese momento lo era mucha gente) en 1933 escribió con entusiasmo que Mies tenía que ser el arquitecto del Tercer Reich. En ese momento Hitler aún no conocía a Albert Speer (estaba empezando a ver algunas cosas suyas). ¿Os imagináis si le hubiera hecho caso a Johnson? ¿Os imagináis si alguien le hubiera presentado en ese momento a Mies? La vida y la casualidad tienen estas cosas, y Mies estaba dispuesto a todo, y seguro que habría celebrado con entusiasmo ser el arquitecto del régimen.

Los nazis aún no sabían qué querían en materia de arte y de arquitectura, pero pronto se vio que la vanguardia no les gustaba nada, y la Bauhaus no duró ni siquiera bajo la dirección servil de Mies. A Hitler, que era un artista aficionado sin talento, sin cultura y sin imaginación, y que había querido ser arquitecto pero no tenía ninguna aptitud, le tiraba lo clasicote-mazacote, y la hábil elegancia de Speer con el neoclasicismo le acabó de definir arquitectónicamente. (Pero Mies era un gran admirador de Schinkel, y habría sido perfectamente capaz de traicionar la línea moderna y ejercer el neoclasicismo sin inmutarse).

Mies no se marchó corriendo a América, como Gropius, porque mantuvo las esperanzas de un futuro con los nazis. Su comportamiento a este respecto hoy se ve ridículo e incluso bochornoso, pero hay que comprender que en esos momentos la mayoría de la gente pensaba que era posible vivir y medrar con los nazis.

Mies hizo muchos y variados esfuerzos por conciliarse con la política artística del Reich, con encajar en ella. Pero los nazis eran contradictorios y brutales: Por una parte les interesaba la funcionalidad, la eficacia y la monumentalidad con tintes modernos, pero por otra querían un renacimiento nacionalista simbólico y enfático. Los esfuerzos de Mies nos lo muestran ahora como un bobo o, todavía peor, como un cobarde.

Por aquella época su vida parecía no correr peligro, pero tampoco tenía encargos, ni daba clases, ni nada.

Al poco tiempo, le llamaron de América y, ahora sí, se agarró a la oportunidad.

Tras un carteo que duró casi todo el año 1936, en el que se le ofrecía una cátedra para finalmente perderla por los pelos, en 1937 el matrimonio Resor le encargó una casa de verano en Wyoming y, sobre todo, le invitó a EE.UU. justo cuando Alemania olía ya a pólvora de una manera insoportable. Mies hizo las maletas a toda velocidad y se marchó corriendo.

A su mujer y a sus hijas ya las había abandonado hacía tiempo, pero estas eran ya mayores y podrían hacerse cargo de su madre. En cuanto a Lilly Reich, ¿por qué se marchó sin ella? La dejó en Alemania, en medio del peligro, sola, enamorada de él.

En América vio otro mundo. Había paz y tranquilidad. La gente le respetaba, le querían hacer encargos y tenía un par de universidades para elegir cátedra.

En abril de 1938 volvió a Alemania para arreglar rápidamente algunas cosas y volverse al paraíso, y se encontró con que los nazis ya se habían aclarado: Juzgaban toda la vanguardia como arte degenerado y la relacionaban con el judaísmo y el comunismo. Sí, le recordaban, y también le emparentaban con los judíos y los comunistas de la extinta Bauhaus. Mies se dio cuenta de que se había metido en la trampa y de que se la estaba jugando, y de que tal vez no pudiera volver ya a América.

En agosto, antes de volver, tenía que pasar por la comisaría de policía para recoger su pasaporte (que había entregado previamente) con su visado de emigración. Le dio tanto miedo que le estuvieran esperando para detenerle que mandó a un amigo. Este recogió el pasaporte, pero cuando llegó a la casa de Mies para dárselo se lo encontró muerto de miedo, ante dos oficiales de la Gestapo que le estaban interrogando y se lo iban a llevar precisamente por estar sin pasaporte.

Afortunadamente, se pudo aclarar la cosa, y los oficiales de la Gestapo dieron por bueno el visado y le dejaron.

Naturalmente, con el pasaporte visado en el bolsillo, Mies se fue otra vez a América corriendo, dejando todo atrás, sin conocer a nadie. Sálvese el que pueda. Sus mujeres se quedaban en el infierno.

Historia Universal de la Infamia [III] Lilly Reich o2
Lilly Reich

Lilly Reich, con grandes trabajos, se ocupó de ir al estudio abandonado de Mies y rescatar los dibujos y los papeles, y clasificarlos y ordenarlos meticulosamente. (Gracias a ella hoy existe el archivo de Mies). También luchó por defender los derechos de sus muebles (que se pirateaban mucho), y de conseguir cobrar algo de dinero que llevaba a la esposa de Mies. Luchó por defender todo lo de Mies, mientras este, en América, se olvidaba de ella. Una llamada desde allí podría haberla salvado, podría haberla llevado también a ella a la salvación, pero Mies no quería estar atado a nadie. No quería que nadie le molestara.

Al año siguiente, en la nochevieja de 1939, conoció a Lora Marx, de quien se enamoró. Nunca vivió con ella. Mies no soportaba ya vivir con nadie. Vivía solo, en una habitación de hotel, con sus cuadros debajo de la cama. Le gustaba encontrarse con Lora, pero que luego se fuera a su casa.

Mies vivió como un rey mientras que su esposa y Lilly pasaban hambre y miedo, en el horrible Berlín de la guerra mundial. No hizo nada por ayudarlas. (Tampoco podía enviarles dinero ni comida tal como estaba la cosa).

Lilly Reich pasó la guerra trabajando como pudo. Los nazis estaban interesados en la prefabricación y en la estandarización, que enlazaba con el espíritu Neufert de la Bauhaus y con la Werkbund, y ella pudo trabajar precaria y anónimamente en trabajos rutinarios de modulación métrica, intentando ser útil y cumplir su deber. Cuidó siempre del legado de Mies y luchó con gran fuerza y valentía. Poco después de acabada la guerra, con Berlín destruido y la moral hundida, murió de cáncer en 1947, enamorada aún y siempre de Mies van der Rohe.

La esposa de Mies, Ada, con todos sus esfuerzos y penurias, fue capaz de ocultar a unos judíos en su pequeño apartamento durante una temporada.

Todas fueron heroínas.

(Si durante todo mi relato habéis pensado que era tendencioso y sesgado, y, pese a todo, habéis intentado ser comprensivos con Mies, mirad su actitud y la de Lora Marx, y, sobre todo, mirad el fondo de la foto con mucha atención. Infamia).
(Si durante todo mi relato habéis pensado que era tendencioso y sesgado, y, pese a todo, habéis intentado ser comprensivos con Mies, mirad su actitud y la de Lora Marx, y, sobre todo, mirad el fondo de la foto con mucha atención. Infamia).

José Ramón Hernández Correa
Doctor Arquitecto y autor de Arquitectamos locos?
Toledo · mayo 2012

[:gl]

Historia Universal da Infamia [II] | José Ramón Hernández Correa

Finalizo a triloxía (I, II) que prometín, non porque non haxa moitas máis infamias, senón porque creo que vale cunha de cada un dos tres grandes. E remato a serie con alivio, porque non está ben contar tantos trapos sucios.

Lilly Reich (1885–1947) | Fuente: moma.org
Lilly Reich (1885–1947) | Fuente: moma.org

A Mies van der Rohe acusóuselle a miúdo de ser demasiado dócil cos nazis. Isto ten matices discutibles, pero moita relación coa que eu considero a súa verdadeira infamia, así que empezarei por aí. A Walter Gropius sucedeulle Hannes Meyer na dirección da Bauhaus. Si a escola, libre e vanguardista, fora sempre máis ben de esquerdas, baixo a dirección de Meyer foino xa decididamente. En pleno apoxeo dos nazis, Hannes Meyer radicalizou a ideoloxía política da Bauhaus ata límites intolerables por aqueles. En 1930 expulsáronlle, e non estaban seguros aínda de pechar a Bauhaus. Mies convenceulles dalgún xeito de que a escola podíase «reconducir» e serlle útil ao Reich.

(Nesa delicada relación están os elementos máis criticables, no sentido de que Mies traizoou á Bauhaus e entregoulla aos nazis, pero tamén se pode facer outra lectura e defender que el fixo todo o posible por salvala, e que a negociación cos nazis era inevitable. Eu, ata aí, doulle a Mies o beneficio da dúbida).

Unha vez defenestrado Meyer, Mies foi nomeado director. O primeiro que fixo foi unha criba feroz de alumnos e profesores, ata erradicar a ideoloxía política da Bauhaus. Mies era apolítico, e máis neses tempos. («Apolítico» pode entenderse neste contexto como «máis ben de dereitas», pero morno e sen ganas de leas).

Algúns profesores non esperaron a que lles despedisen, e dimitiron. Moitos alumnos se amotinaron, e foron expulsados. Mellor devandito: Mies foi moito máis radical. Expulsou absolutamente a todos os alumnos, e posteriormente abriu un período de matrícula no que examinou persoal e concienzudamente a cada aspirante, para asegurarse de que as bobadas esquerdistas termináronse para sempre.

Mies contratou a Lilly Reich como profesora de Interiorismo e Decoración.

Coñecéraa en 1924, e impresionáballe profundamente (tanto que ao pouco tempo abandonou á súa muller e ás súas tres fillas por ela). Lilly comezara a súa carreira como deseñadora de moda, onde aprendeu a valorar materiais, texturas, cores… o que lle serviu de moito para pasarse posteriormente ao deseño de mobles e ao acondicionamento de espazos.

A Mies, sempre tan consciente e tan amante dos materiais, pero aínda ancorado aos tradicionais, ensinoulle a valorar os tecidos, o vidro, o aceiro, etc. Inmediatamente empezaron a traballar xuntos. Lilly lanzoulle ao deseño de mobles, e foi fundamental en proxectos tan fantásticos como o Pavillón de Barcelona ou a casa Tugendhat.

Pero, á parte do que Lilly achegoulle a Mies no campo da arquitectura, no persoal fíxolle reconsiderar a súa vida e o seu futuro. Suponse que viviron unha tórrida historia de amor, pero o único testemuño gráfico é este, que moi tórrido, o que se di moi tórrido, non parece. Imos, que non é como para derretirse de emoción. (Non coñezo -e xuraría que non existe- ningunha outra fotografía en que aparezan os dous).

Lilly Reich y Mies van der Rohe
Lilly Reich e Mies van der Rohe

Vida persoal, vida profesional, incerteza ante o futuro… Anos convulsos (que diría un clásico).

Philip Johnson (que era filonazi, e nese momento o era moita xente) en 1933 escribiu con entusiasmo que Mies tiña que ser o arquitecto do Terceiro Reich. Nese momento Hitler aínda non coñecía a Albert Speer (estaba a empezar a ver algunhas cousas súas). Imaxinádesvos se lle fixese caso a Johnson? Imaxinádesvos se alguén lle presentase nese momento a Mies? A vida e a casualidade teñen estas cousas, e Mies estaba disposto a todo, e seguro que celebraría con entusiasmo ser o arquitecto do réxime.

Os nazis aínda non sabían que querían en materia de arte e de arquitectura, pero pronto se viu que a vangarda non lles gustaba nada, e a Bauhaus non durou nin sequera baixo a dirección servil de Mies. A Hitler, que era un artista afeccionado sen talento, sen cultura e sen imaxinación, e que quixera ser arquitecto pero non tiña ningunha aptitude, tiráballe o clasicote-mazacote, e a hábil elegancia de Speer co neoclasicismo acaboulle de definir arquitectónicamente. (Pero Mies era un gran admirador de Schinkel, e sería perfectamente capaz de traizoar a liña moderna e exercer o neoclasicismo sen inmutarse).

Los nazis aún no sabían qué querían en materia de arte y de arquitectura, pero pronto se vio que la vanguardia no les gustaba nada, y la Bauhaus no duró ni siquiera bajo la dirección servil de Mies. A Hitler, que era un artista aficionado sin talento, sin cultura y sin imaginación, y que había querido ser arquitecto pero no tenía ninguna aptitud, le tiraba lo clasicote-mazacote, y la hábil elegancia de Speer con el neoclasicismo le acabó de definir arquitectónicamente. (Pero Mies era un gran admirador de Schinkel, y habría sido perfectamente capaz de traicionar la línea moderna y ejercer el neoclasicismo sin inmutarse).

Mies non se marchou correndo a América, como Gropius, porque mantivo as esperanzas dun futuro cos nazis. O seu comportamento a este respecto hoxe vese ridículo e mesmo bochornoso, pero hai que comprender que neses momentos a maioría da xente pensaba que era posible vivir e medrar cos nazis.

Mies fixo moitos e variados esforzos por conciliarse coa política artística do Reich, con encaixar nela. Pero os nazis eran contraditorios e brutais: Por unha banda interesáballes a funcionalidade, a eficacia e a monumentalidad con tinguiduras modernas, pero por outra querían un renacemento nacionalista simbólico e enfático. Os esforzos de Mies móstrannolo agora como un bobo ou, aínda peor, como un covarde.

Por aquela época a súa vida parecía non correr perigo, pero tampouco tiña encargos, nin daba clases, nin nada.

Ao pouco tempo, chamáronlle de América e, agora si, agarrouse á oportunidade.

Tras un carteo que durou case todo o ano 1936, no que se lle ofrecía unha cátedra para finalmente perdela polos pelos, en 1937 o matrimonio Resor encargoulle unha casa de verán en Wyoming e, sobre todo, convidoulle a EE.UU. xusto cando Alemaña cheiraba xa a pólvora dunha maneira insoportable. Mies fixo as maletas a toda velocidade e marchouse correndo.

Á súa muller e ás súas fillas xa as abandonaba facía tempo, pero estas eran xa maiores e poderían facerse cargo da súa nai. En canto a Lilly Reich, por que se marchou sen ela? Deixouna en Alemaña, no medio do perigo, soa, namorada del.

En América viu outro mundo. Había paz e tranquilidade. A xente respectáballe, queríanlle facer encargos e tiña un par de universidades para elixir cátedra.

En abril de 1938 volveu a Alemaña para arranxar rapidamente algunhas cousas e volverse ao paraíso, e atopouse con que os nazis xa se aclararon: Xulgaban toda a vangarda como arte degenerado e relacionábana co xudaísmo e o comunismo. Si, lembrábanlle, e tamén lle emparentaban cos xudeus e os comunistas da extinta Bauhaus. Mies deuse conta de que se meteu na trampa e de que lla estaba xogando, e de que talvez non puidese volver xa a América.

En agosto, antes de volver, tiña que pasar pola comisaría de policía para recoller o seu pasaporte (que entregara previamente) co seu visado de emigración. Deulle tanto medo que lle estivesen esperando para deterlle que mandou a un amigo. Leste recolleu o pasaporte, pero cando chegou á casa de Mies para darllo atopoullo morto de medo, ante dous oficiais da Xestapo que lle estaban interrogando e íanllo a levar precisamente por estar sen pasaporte.

Afortunadamente, púidose aclarar a cousa, e os oficiais da Xestapo deron por bo o visado e deixáronlle.

Naturalmente, co pasaporte visado no peto, Mies foise outra vez a América correndo, deixando todo atrás, sen coñecer a ninguén. Sálvese o que poida. As súas mulleres quedaban no inferno.

Historia Universal de la Infamia [III] Lilly Reich o2
Lilly Reich

Lilly Reich, con grandes traballos, ocupouse de ir ao estudo abandonado de Mies e rescatar os debuxos e os papeis, e clasificalos e ordenalos meticulosamente. (Grazas a ela hoxe existe o arquivo de Mies). Tamén loitou por defender os dereitos dos seus mobles (que se pirateaban moito), e de conseguir cobrar algo de diñeiro que levaba á esposa de Mies. Loitou por defender todo o de Mies, mentres leste, en América, esquecíase dela. Unha chamada desde alí podería salvala, podería levala tamén a ela á salvación, pero Mies non quería estar atado a ninguén. Non quería que ninguén lle molestase.

Ao ano seguinte, na noitevella de 1939, coñeceu a Lora Marx, de quen se namorou. Nunca viviu con ela. Mies non soportaba xa vivir con ninguén. Vivía só, nunha habitación de hotel, cos seus cadros debaixo da cama. Gustáballe atoparse con Lora, pero que logo se fose á súa casa.

Mies viviu como un rei mentres que a súa esposa e Lilly pasaban fame e medo, no horrible Berlín da guerra mundial. Non fixo nada por axudalas. (Tampouco podía enviarlles diñeiro nin comida tal como estaba a cousa).

Lilly Reich pasou a guerra traballando como puido. Os nazis estaban interesados na prefabricación e na estandarización, que enlazaba co espírito Neufert da Bauhaus e coa Werkbund, e ela puido traballar precaria e anonimamente en traballos rutineiros de modulación métrica, tentando ser útil e cumprir a súa deber. Coidou sempre do legado de Mies e loitou con gran forza e valentía. Pouco despois de acabada a guerra, con Berlín destruído e a moral afundida, morreu de cancro en 1947, namorada aínda e sempre de Mies van der Rohe.

A esposa de Mies, Ada, con todos os seus esforzos e penurias, foi capaz de ocultar a uns xudeus no seu pequeno apartamento durante unha tempada.

Todas foron heroínas.

(Si durante todo mi relato habéis pensado que era tendencioso y sesgado, y, pese a todo, habéis intentado ser comprensivos con Mies, mirad su actitud y la de Lora Marx, y, sobre todo, mirad el fondo de la foto con mucha atención. Infamia).
(Se durante todo o meu relato pensastes que era tendencioso e nesgado, e, a pesar de todo, tentastes ser comprensivos con Mies, mirade a súa actitude e a de Lora Marx, e, sobre todo, mirade o fondo da foto con moita atención. Infamia).

José Ramón Hernández Correa
Doutor Arquitecto e autor de Arquitectamos locos?
Toledo · maio 2012

[:en]

Universal history of the Turpitude [II] | José Ramón Hernández Correa

I finish the trilogy (I, II) that I promised, not because there should no be many any more turpitudes, but because I believe that it costs with one of each one of the three big ones. And I finish off the series with relief, because it is not nice to count so many dirty rags.

Lilly Reich (1885–1947) | Fuente: moma.org
Lilly Reich (1885–1947) | Fuente: moma.org

To Mies van der Rohe one has accused him of having been often too docile with the Nazi. This has debatable shades, but many relation with which I consider his real turpitude, so I will begin thereabouts. Hannes Meyer happened to Walter Gropius in the direction of the Bauhaus. If the school, free and ultramodern, had been always rather of left sides, under Meyer’s direction it it was already firmly. In full height of the Nazi, Hannes Meyer toughened the political ideology of the Bauhaus up to intolerable limits for those. In 1930 they expelled him, and they were not sure still of closing the Bauhaus. Grain convinced them somehow that the school could «re-behave» and him to be useful to the Reich.

(In this delicate relation the most open to criticism elements are, to the effect that Grain betrayed the Bauhaus and she was delivered to the Nazi, but also another reading can make to him and defend that he did everything possible for saving it, and that the negotiation with the Nazi was inevitable. I, up to there, give him to Grain the benefit of the doubt).

Once defenestrado Meyer, Grain he was nominated the director. The first thing that it did was a fierce sieve of pupils and teachers, up to eradicating the political ideology of the Bauhaus. Grain was apolítico, and more in these times. («Apolitical» can understand in this context as » rather of rights «, but lukewarm and without desire of messes).

Some teachers did not hope that they were dismissing them, and resigned. Many pupils were stirred up, and were expelled. Rather: Grain was much more radical. He expelled absolutely all the pupils, and later it opened a period of matriculation in the one that examined personnel and concienzudamente to every aspirant, to insure itself that the leftist bilges had finished forever.

Mies Mies contracted Lilly Reich as Interiorismo’s teacher and Decoration.

It had known her in 1924, and had impressed him deeply (so much that to a little time left his wife and his three daughters for her). Lilly had begun his career as fashionable designer, where it learned to value materials, textures, colors … what used him as much to pass later to the design of furniture and to the conditioning space.

To Mies, always so conscious and so lover of the materials, but still anchored to the traditional ones, taught him to value the fabrics, the glass, the steel, etc. Immediately they started working together. Lilly threw him to the design of furniture, and was fundamental in projects as fantastic as the Pavilion of Barcelona or the house Tugendhat.

But, apart from what Lilly contributed him to Mies in the field of the architecture, in the personal thing it made him reconsider his life and his future. It is supposed that they lived through a torrid history of love, but the only graphical testimony is this, that very torrid, which is said very torrid, it does not seem. We go, that is not like to melt of emotion. (I do not know – and he would swear that there does not exist – any other photography in which the two appear).

Lilly Reich y Mies van der Rohe
Lilly Reich and Mies van der Rohe

Personal life, professional life, uncertainty before the future… Convulsed Years (that the classic one would say).

Philip Johnson (who was filonazi, and in this moment great age people) in 1933 wrote keenly that Grain had to be the architect of the Third Reich. In this moment Hitler still did not know Albert Speer (it was starting seeing any his things). Do you imagine if it had noticed Johnson? Do you imagine if someone him had presented in this moment to Grain? The life and the chance have these things, and Grain was arranged to everything, and insurance that he would have celebrated to be keenly the architect of the regime.

The Nazi still did not know what they wanted as for art and architecture, but prompt one saw that they did not like the forefront anything, and the Bauhaus did not last not at least under the servile direction of Grain. To Hitler, who was artist fond without talent, without culture and without imagination, and that had wanted to be an architect but did not have any aptitude, it was throwing clasicote-barilla, and Speer’s skilful elegance with the Neoclassicism had just defined him architectonically. (Pero Mies was a great admirer of Schinkel, and it would have been perfectly capable of betraying the modern line and of exercising the Neoclassicism without turning pale).

Mies did not leave running to America, as Gropius, because it supported the hopes of a future with the Nazi. His behavior in this regard today meets ridiculous and even sultry, but it is necessary to understand that about these moments the majority of the people was thinking that it was possible to live and to grow with the Nazi.

Mies did many and varied efforts for gaining with the artistic politics of the Reich, in spite of fitting in her. But the Nazi were contradictory and brutal: On one hand they were interested in the functionality, the efficiency and the monumentalidad with modern dyes, but for other one they wanted a nationalistic symbolic and emphatic renaissance. The efforts of Mies show it to us now as a fool or, even worse, as a coward.

In that epoch his life seemed not to run risk, but it did not have orders either, nor was giving neither lessons, or anything.

To a little time, they called him of America and, now yes, it fought to the opportunity.

After a correspondence that lasted almost all the year round 1936, in which one was offering him a chair finally to lose it for the hair, in 1937 the marriage Resister entrusted him a summer house in Wyoming and, especially, he invited him to just USA when Germany was smelling already to gunpowder of an unbearable way. Mies did the suitcases full speed and left running.

Already it had left his wife and his daughters was doing time, but these were already major and they might take charge of his mother. As for Lilly Reich, why did it leave without her? It left her in Germany, in the middle of the danger, alone, in love with he.

In America it saw another world. There was peace and tranquility. The people were respecting him, they wanted to do orders to him and it had a couple of universities to choose chair.

In April, 1938 it returned to Germany to arrange rapidly some things and to turn to the paradise, and met that the Nazi already had caught on: They were Judging the whole forefront as degenerate art and were relating her to the Judaism and the communism. Yes, they reminded him, and also they were relating him with the Jews and the communists of the extinct Bauhaus. Mies realized that it had got into the trap and that she was played, and that maybe could not return already to America.

In August, before returning, it had to happen for the policeman’s police station to gather his passport (that had delivered before) with his visa of emigration. He was afraid that were waiting for him to stop him that it sent a friend. This one gathered the passport, but when it came to the Mies´ house to give it to him one found it scared to death, before two officials of the Gestapo who were interrogating him and being going to take it to him precisely for being without passport.

Lucky, it was possible to clarify the thing, and the officials of the Gestapo gave for the visa good and left him.

Naturally, with the passport visa in the pocket, Mies went away again to America running, leaving everything behind, without knowing anybody. There be saved the one that could. His wives were remaining in the hell.

Historia Universal de la Infamia [III] Lilly Reich o2
Lilly Reich

Lilly Reich, with big works, was busy with going to the study left of Mies and with rescuing the drawings and the papers, and with classifying them and with arranging them meticulously. (Thanks to her today the file of Mies exists). Also it fought to defend the rights of his furniture (that were pirated very much), and of managing to receive something of money that was taking the Mies´wife. Everything fought to defend it from Mies, while this one, in America, he forgot her. A call from there might have saved it, might have taken her also to her to the salvation, but Mies did not want to be tied to anybody. It did not want that he could not stand anybody.

On the following year, in the nochevieja of 1939, it knew Lora Marx, with whom he fell in love. It never lived with her. Grain was not supporting already to live with anybody. It was living alone, in a room of hotel, with his pictures under the bed. It liked to find with Female parrot, but that then went away to his house.

Mies lived as a king whereas his wife and Lilly were spending hunger and fear, in the horrible Berlin of the world war. It did not do anything for them helping. (It could send neither money nor food such as the thing was).

Lilly Reich spent the war working since it could. The Nazi were interested in the prefabricación and in the standardization, which Neufert de la Bauhaus was connecting with the spirit and with the Werkbund, and she could work precariously and anonymous in routine works of metric modulation, trying to be useful and to fulfill his duty. It took care always of the Mies´legacy and fought against great force and valor. Soon after ended the war, with destroyed Berlin and the sunked morality, died of cancer in 1947, inspired love still and always with Mies van der Rohe.

The Mies´wife, Ada, with all his efforts and penuries, was capable of concealing a few Jews in his small apartment during a season.

They all were heroines.

(Si durante todo mi relato habéis pensado que era tendencioso y sesgado, y, pese a todo, habéis intentado ser comprensivos con Mies, mirad su actitud y la de Lora Marx, y, sobre todo, mirad el fondo de la foto con mucha atención. Infamia).
(If during all my statement you have thought that it was tendentious and slanted, and, despite everything, you have tried to be comprehensive with Mies, look at his attitude and that of Lora Marx, and, especially, look at the bottom of the photo with many attention. Turpitude).

José Ramón Hernández Correa
PhD Architect and author of Arquitectamos locos?
Toledo · may 2012

[:]

[:es]Lógica difusa | Miquel Lacasta[:gl]Lóxica difusa | Miquel Lacasta[:en]Diffuse logic | Miquel Lacasta[:]

[:es]

Casas flotantes de Laurent Chehere, una imagen onírica imposible de reducir a un código binario de argumentos | laurentchehere.com
Una de las casas flotantes de Laurent Chehere, una imagen onírica imposible de reducir a un código binario de argumentos. Gracias a la fotógrafa Eva Germán por la referencia | Fuente: laurentchehere.com

La esencia de la lógica difusa reside en la expresión todo es cuestión de grado, en clara oposición a la lógica probabilística pura en que todo es 0 ó 1, verdadero o falso. En otras palabras la lógica difusa utiliza expresiones que no son ni totalmente ciertas ni completamente falsas, en definitiva podría decirse que la lógica difusa es la lógica aplicada a conceptos que pueden tomar un valor cualquiera de veracidad dentro de un conjunto de valores que oscilan entre dos extremos, la verdad absoluta y la falsedad total.

La lógica difusa es directamente subsidiaria del concepto de multivalencia, cuyo contrario es la bivalencia, donde solo hay dos valores, dos posibles maneras de solucionar una cuestión. Por el contrario la multivalencia admite por definición más de dos opciones. En la bivalencia se requiere que se realicen ciertos esfuerzos para adecuar una respuesta a los dos valores posibles: si o no, 1 ó 0, verdadero o falso. Remite directamente a una lógica binaria. Mientras, la multivalencia permite respuestas tipo: más o menos, o, un poco, mucho, bastante.

El pensamiento binario, bivalente, es reduccionista y provoca la pérdida de información al elaborar un juicio o dar una respuesta, ya que redondea los valores para llegar a alguna de las dos respuestas contrapuestas. En cambio, el razonamiento difuso permite el uso de valores intermedios y sobre todo hace posible que un valor pertenezca a dos conjuntos complementarios a la vez.

La lógica difusa en definitiva permite poder manejar cuestiones subjetivas para convertirlas en grados, en niveles. Esta característica hace que sea la herramienta ideal para el tratamiento de datos provenientes de una investigación en el campo social, por ejemplo, donde las situaciones y dinámicas no pueden ser tratadas como verdaderas o falsas absolutas, sino que remiten directamente a una cuestión de grado. También es muy importante la lógica difusa en la programación de software de búsqueda, como el mismísimo Google, donde se realizan búsquedas a partir de aproximaciones, o incluso a partir de errores, gramaticales o conceptuales, y el programa es capaz de interpretar la entrada de datos y dar un ámbito de respuestas muy cercano al buscado. Esta capacidad de adivinar lo que estoy buscando es una propiedad que puede parametrizarse a partir de la programación con lógica difusa.

La lógica difusa fue propuesta por el matemático azerbaiyano y más tarde nacionalizado estadounidense, Lotfi Zadeh en 1965 cuando era chairman del Department of Electrical Engineering and Electronics Research Laboratory de la Universidad de California, Berkeley, en un artículo titulado Fuzzy Sets.Más tarde, en 1968, publica una ampliación del primer artículo en el Journal of Mathematical Analysis and Applications llamado Probability Measures of Fuzzy Events.

En el primer artículo Zadeh empieza definiendo el título del mismo como:

«Un conjunto difuso son una clase de objetos con un grado continuo de pertenencia. Este conjunto difuso está caracterizado por una función de pertenencia que asigna a cada objeto un nivel de grado de pertenencia entre 0 y 1. Las nociones de inclusión, un ión, intersección, complementariedad, relación, convexidad, etc., son aplicables a estos conjuntos, y varias propiedades de estas nociones pueden ser establecidas en el contexto de los conjuntos difusos».

A este difuso principio del artículo sobre los conjuntos difusos, también llamados conjuntos borrosos, le sigue en la introducción un texto un poco más clarificador.

«Habitualmente la clase de objetos que nos encontramos en el mundo físico real, no tiene definido con precisión el criterio de pertenencia. Por ejemplo, la clase animales incluye claramente a los perros, los caballos, los pájaros, etc. como miembros, y también claramente excluye objetos tipo rocas, fluidos, plantas, etc. Sin embargo, objetos como la estrella de mar, una bacteria, etc. tienen un status ambiguo con respecto a la clase de animal que son. El mismo tipo de ambigüedad surge en el caso de un número como el 10 en relación a la clase de números reales que son más grandes que 1.

Claramente, la clase de todos los números que son mayores que 1 o la clase de las mujeres hermosas o la clase de los hombres altos, no constituyen una clase o un conjunto en el sentido matemático usual del término. Sin embargo estas clases imprecisamente definidas juegan un importante papel en el pensamiento humano, particularmente en el dominio de los patrones de reconocimiento, la comunicación de la información y la abstracción.

El propósito de esta nota es explorar a nivel preliminar, algunas de las propiedades y las implicaciones de un concepto que puede ser usado para tratar con el concepto de clase, del tipo mencionado anteriormente. El concepto en cuestión es tal que un conjunto difuso, es una clase con un grado continuo de pertenencia.  Eso viene a querer decir que un objeto de esa clase puede pertenecer a varios conjuntos a la vez».

En el segundo artículo mencionado, Zadeh clarifica el ámbito cercano de la teoría de la probabilidad a la que los conjuntos difusos se dirige afirmando que si bien la noción de evento y su probabilidad de suceso constituye el concepto más básico de la teoría de la probabilidad, en la experiencia diaria, uno suele encontrarse con situaciones donde

«el evento es más bien difuso, que no algo perfectamente definido».7

La indefinición de lo que puede significar un día templadopor ejemplo, amplía el campo de aplicación de la teoría de la probabilidad si se aplica conjuntamente con la lógica difusa. Es decir, para algunas personas el día templado puede parecerles algo fresco, y para otras el día templado, demasiado caluroso. Aplicando estrictamente la teoría de la probabilidad, la posibilidad de encontrarse con un día templado es bien remota en cuanto a la satisfacción de los resultados se refiere. Si se aplica la lógica borrosa, es probable que el proceso sea más complejo y por tanto los resultados más matizados pero no dejará partes importantes de la información de lado para llegar a un resultado preciso.

En definitiva la lógica difusa asume que la realidad a estudiar es mucho más compleja que ciertas condiciones de laboratorioque de tan abstractas, corren el riesgo de ser poco aplicables a dinámicas complejas. A este proceso Zadeh lo llama eventos difusos.

A partir de estos dos textos, la lógica difusa o la teoría de los conjuntos difusos desarrolló un gran avance a finales de los años 70 y principios de los 80, seguramente por su capacidad para parametrizar afirmaciones lingüísticas de una cierta vaguedad –por ejemplo permitiendo establecer un rango a lo que significa una persona joven, una persona madura y una persona vieja– y por la posibilidad más tarde de incorporar operadores lógicos como los modificadores lingüísticos AND, OR THEN en el lenguaje de programación de software.

De lo dicho hasta ahora, se deduce también que la lógica difusa debería ser la propia del operar proyectual de la arquitectura, el urbanismo y el paisaje contemporáneo. Los proyectos que operan sobre la realidad no se distinguen de la realidad misma. Se fundamentan en el manejo de la complejidad como única solución posible, para dar respuestas pertinentes. Nada en la realidad es reducible a un código binario, ni tan siquiera las operaciones más básicas o más simples. Es por eso que sorprende que mucha de la arquitectura actual todavía se juzga y se procesa desde lo binario, cuando parece imposible cerrar en una sola contraposición, la densidad argumental de un proyecto.  En realidad podría decirse que la lógica difusa es la piedra angular de una nueva modernidad.

Miquel Lacasta. Doctor arquitecto
Barcelona, noviembre 2013

Notas:

Ver PEREZ PUEYO, Rossana, Procesado y Optimización de Espectros Raman Mediante Técnicas de Lógica Difusa: Aplicación a la Identificación de Materiales Pictóricos, tesis doctoral del Departamento de Teoría del Senyal i Comunicacions, UPC, Universitat Politécnica de Catalunya, Barcelona, 2005.

2 DIEGOLI, Samantha, El comportamiento de los grupos pequeños de trabajo bajo la perspectiva de la complejidad: Modelos descriptivos y estudio de casostesis doctoral de la División de Ciencias de la Salud, Facultad de Psicología del Departamento de Psicología Social de la Universitat de Barcelona, 2003.

ZADEH, Lotfi, “Fuzzy Sets”, Information and Control, núm. 8, 1965, pp. 338-353.

ZADEH, Lotfi, “Probability Measures of Fuzzy Events”, Journal of Mathematical Analysis and Aplications, Vol. 23, núm. 2, Agosto 1968, pp. 421-427.

5 Op. Cit., ZADEH, 1965, p. 338.

6 Ibídem, p. 339.

7 Op. Cit., ZADEH, 1968, p. 421.

[:gl]

Casas flotantes de Laurent Chehere, una imagen onírica imposible de reducir a un código binario de argumentos | laurentchehere.com
Unha das casas flotantes de Laurent Chehere, unha imaxe onírica imposible de reducir a un código binario de argumentos. Gracias a fotógrafa Eva Germán pola referencia | Fuente: laurentchehere.com

A esencia da lóxica difusa reside na expresión todo é cuestión de grao, en clara oposición á lóxica probabilística pura en que todo é 0 ou 1, verdadeiro ou falso. Noutras palabras a lóxica difusa utiliza expresións que non son nin totalmente certas nin completamente falsas, en definitiva podería dicirse que a lóxica difusa é a lóxica aplicada a conceptos que poden tomar un valor calquera de veracidade dentro dun conxunto de valores que oscilan entre dous extremos, a verdade absoluta e a falsidade total.1

A lóxica difusa é directamente subsidiaria do concepto de multivalencia, cuxo contrario é a bivalencia, onde só hai dous valores, dúas posibles maneiras de solucionar unha cuestión. Pola contra a multivalencia admite por definición máis de dúas opcións. Na bivalencia requírese que se realicen certos esforzos para adecuar unha resposta aos dous valores posibles: se ou non, 1 ou 0, verdadeiro ou falso. Remite directamente a unha lóxica binaria. Mentres, a multivalencia permite respostas tipo: máis ou menos, ou, un pouco, moito, bastante.2

O pensamento binario, bivalente, é reducionista e provoca a perda de información ao elaborar un xuízo ou dar unha resposta, xa que redondea os valores para chegar a algunha das dúas respostas contrapostas. En cambio, o razoamento difuso permite o uso de valores intermedios e sobre todo fai posible que un valor pertenza a dous conxuntos complementarios á vez.

A lóxica difusa en definitiva permite poder manexar cuestións subxectivas para convertelas en graos, en niveis. Esta característica fai que sexa a ferramenta ideal para o tratamento de datos provenientes dunha investigación no campo social, por exemplo, onde as situacións e dinámicas non poden ser tratadas como verdadeiras ou falsas absolutas, senón que remiten directamente a unha cuestión de grao. Tamén é moi importante a lóxica difusa na programación de software de procura, como o mismísimo Google, onde se realizan procuras a partir de aproximacións, ou mesmo a partir de erros, gramaticales ou conceptuais, e o programa é capaz de interpretar a entrada de datos e dar un ámbito de respostas moi próximo ao buscado. Esta capacidade de adiviñar o que estou a buscar é unha propiedade que pode parametrizarse a partir da programación con lóxica difusa.

A lóxica difusa foi proposta polo matemático acerbaixano e máis tarde nacionalizado estadounidense, Lotfi Zadeh en 1965 cando era chairman do DDepartment of Electrical Engineering and Electronics Research Laboratory da Universidade de California, Berkeley, nun artigo titulado Fuzzy Sets.Máis tarde, en 1968, publica unha ampliación do primeiro artigo no Journal of Mathematical Analysis and Applications llamado Probability Measures of Fuzzy Events.

No primeiro artigo Zadeh empeza definindo o título do mesmo como:

«Un conxunto difuso son unha clase de obxectos cun grao continuo de pertenza. Este conxunto difuso está caracterizado por unha función de pertenza que asigna a cada obxecto un nivel de grao de pertenza entre 0 e 1. As nocións de inclusión, un ión, intersección, complementariedade, relación, convexidade, etc., son aplicables a estes conxuntos, e varias propiedades destas nocións poden ser establecidas no contexto dos conxuntos difusos».

A este difuso principio do artigo sobre os conxuntos difusos, tamén chamados conxuntos borrosos, séguelle na introdución un texto un pouco máis clarificador.

«Habitualmente a clase de obxectos que nos atopamos no mundo físico real, non ten definido con precisión o criterio de pertenza. Por exemplo, a clase animais inclúe claramente aos cans, os cabalos, os paxaros, etc. como membros, e tamén claramente exclúe obxectos tipo rocas, fluídos, plantas, etc. Con todo, obxectos como a estrela de mar, unha bacteria, etc. teñen un status ambiguo con respecto á clase de animal que son. O mesmo tipo de ambigüidade xorde no caso dun número como o 10 en relación á clase de números reais que son máis grandes que 1.

Claramente, a clase de todos os números que son maiores que 1 ou a clase das mulleres fermosas ou a clase dos homes altos, non constitúen unha clase ou un conxunto no sentido matemático usual do termo. Con todo estas clases imprecisamente definidas xogan un importante papel no pensamento humano, particularmente no dominio dos patróns de recoñecemento, a comunicación da información e a abstracción.

O propósito desta nota é explorar a nivel preliminar, algunhas das propiedades e as implicacións dun concepto que pode ser usado para tratar co concepto de clase, do tipo mencionado anteriormente. O concepto en cuestión é tal que un conxunto difuso, é unha clase cun grao continuo de pertenza.  Iso vén querer dicir que un obxecto desa clase pode pertencer a varios conxuntos á vez».

No segundo artigo mencionado, Zadeh clarifica o ámbito próximo da teoría da probabilidade á que os conxuntos difusos diríxese afirmando que aínda que a noción de evento e a súa probabilidade de suceso constitúe o concepto máis básico da teoría da probabilidade, na experiencia diaria, un adoita atoparse con situacións onde

«o evento é máis ben difuso, que non algo perfectamente definido».7

A indefinición do que pode significar un día tépedo, por exemplo, amplía o campo de aplicación da teoría da probabilidade se se aplica conxuntamente coa lóxica difusa. É dicir, para algunhas persoas o día tépedo pode parecerlles algo fresco, e para outras o día tépedo, demasiado caloroso. Aplicando estritamente a teoría da probabilidade, a posibilidade de atoparse cun día tépedo é ben remota en canto á satisfacción dos resultados refírese. Se se aplica a lóxica borrosa, é probable que o proceso sexa máis complexo e por tanto os resultados máis matizados pero non deixará partes importantes da información de lado para chegar a un resultado preciso.

En definitiva a lóxica difusa asume que a realidade para estudar é moito máis complexa que certas condicións de laboratorio, que de tan abstractas, corren o risco de ser pouco aplicables a dinámicas complexas. A este proceso Zadeh chámao eventos difusos.

A partir destes dous textos, a lóxica difusa ou a teoría dos conxuntos difusos desenvolveu un gran avance a finais dos anos 70 e principios dos 80, seguramente pola súa capacidade para parametrizar afirmacións lingüísticas dunha certa vaguedad –por exemplo permitindo establecer un rango ao que significa unha persoa nova, unha persoa madura e unha persoa vella– e pola posibilidade máis tarde de incorporar operadores lóxicos como os modificadores lingüísticos AND, OR e THEN na linguaxe de programación de software.

Do devandito ata agora, dedúcese tamén que a lóxica difusa debería ser a propia do operar proyectual da arquitectura, o urbanismo e a paisaxe contemporánea. Os proxectos que operan sobre a realidade non se distinguen da realidade mesma. Fundaméntanse no manexo da complexidade como única solución posible, para dar respostas pertinentes. Nada na realidade é reducible a un código binario, nin tan sequera as operacións máis básicas ou máis simples. É por iso que sorprende que moita da arquitectura actual aínda se xulga e procésase desde o binario, cando parece imposible pechar nunha soa contraposición, a densidade argumental dun proxecto.  En realidade podería dicirse que a lóxica difusa é a pedra angular dunha nova modernidade.

Miquel Lacasta. Doutor arquitecto
Barcelona, novembro 2013

Notas:

Ver PEREZ PUEYO, Rossana, Procesado e Optimización de Espectros Raman Mediante Técnicas de Lóxica Difusa: Aplicación a Identificación de Materiais Pictóricos, tesis doctoral del Departamento de Teoría del Senyal i Comunicacions, UPC, Universitat Politécnica de Catalunya, Barcelona, 2005.

2 DIEGOLI, Samantha, O comportamento dos grupos pequenos de traballo baixo a perspectiva da complexidade: Modelos descriptivos e estudos de casostese doutoral da División de Ciencias da Saude, Facultade de Psicología do Departamento de Psicoloxía Social da Universitat de Barcelona, 2003.

ZADEH, Lotfi, “Fuzzy Sets”, Information and Control, núm. 8, 1965, pp. 338-353.

ZADEH, Lotfi, “Probability Measures of Fuzzy Events”, Journal of Mathematical Analysis and Aplications, Vol. 23, núm. 2, Agosto 1968, pp. 421-427.

5 Op. Cit., ZADEH, 1965, p. 338.

6 Ibídem, p. 339.

7 Op. Cit., ZADEH, 1968, p. 421.

[:en]

Casas flotantes de Laurent Chehere, una imagen onírica imposible de reducir a un código binario de argumentos | laurentchehere.com
One of Laurent Chehere’s houseboats, an oneiric image impossible to reduce to a binary code of arguments. Thanks to the photographer Eve Germán for the reference | Source: laurentchehere.com

The essence of the diffuse logic resides in the expression everything is a question of degree, in clear opposition to the logic probabilística pure in that everything is 0 ó 1, really or falsely. In other words the diffuse logic uses expressions that are neither totally true nor completely false, definitively it might be said that the diffuse logic is the logic applied to concepts that can take a value any of veracity inside a set of values that range between two ends, the absolute truth and the total falsehood.

The diffuse logic is directly subsidiary of the concept of multivalency, which opposite is the bivalency, alone where there are two values, two possible ways of solving a question. On the contrary the multivalency admits for definition more than two options. In the bivalency there is needed that certain efforts are realized to adapt a response to both possible values: if or not, 1 ó 0, real or false. He sends directly to a binary logic. While, the multivalency allows answers type: more or less, or, a bit, very much, enough.

The binary, bivalent thought, it is reduccionista and provokes the loss of information on having elaborated a judgment or having given a response, since it rounds the values to come to someone of two opposite answers. On the other hand, the diffuse reasoning allows the use of intermediate values and especially it makes possible that a value belongs to two complementary sets simultaneously.

The diffuse logic definitively allows to be able to handle subjective questions to turn them into degrees, in levels. This characteristic does that it is the ideal tool for the processing of information from an investigation in the social field, for example, where the situations and dynamics cannot be treated like real or false absolute, but they send directly to a question of degree. Also the diffuse logic is very important in the programming software of search, as the very same Google, where searches are realized from approximations, or even from mistakes, grammatical or conceptual, and the program is capable of interpreting the entry of information and of giving an area of answers very near to the looked one. This aptitude to guess for what I am looking is a property that can be parametrized from the programming by diffuse logic.

The diffuse logic was proposed by the Azerbaijani and later nationalized American mathematician, Lotfi Zadeh in 1965 when it was chairman of the Department of Electrical Engineering and Electronics Research Laboratory of the University of California, Berkeley, in a qualified article Fuzzy Sets.Later, in 1968, publishes an extension of the first article in the Journal of Mathematical Analysis and Applications llamado Probability Measures of Fuzzy Events.

In the first article Zadeh it starts by defining the title of the same one as:

«A diffuse set they are a class of objects with a constant degree of belonging. This diffuse set is characterized by a function of belonging that assigns to every object a level of degree of belonging between 0 and 1. The notions of incorporation, an ión, intersection, complementarity, relation, convexity, etc., they are applicable to these sets, and several properties of these notions can be established in the context of the diffuse sets».

To this diffuse beginning of the article about the diffuse sets, also called blurry sets, clarifier follows in the introduction one more text.

«Habitually the class of objects that we are in the physical royal world, does not have the criterion of belonging defined accurately. For example, the class animal includes clearly to the dogs, the horses, the birds, etc. As members, and also clearly type excludes objects rocks, fluids, plants, etc. Nevertheless, objects as the starfish, a bacterium, etc. They have an ambiguous status with regard to the class of animal that they are. The same type of ambiguity arises in case of a number as 10 in relation to the class of royal numbers that are bigger than 1.

Clearly, the class of all the numbers that are major that 1 or the class of the beautiful women or the class of the high men, they do not constitute a class or a set in the mathematical usual sense of the term. Nevertheless these classes imprecisamente definite play an important paper in the human thought, particularly in the domain of the bosses of recognition, the communication of the information and the abstraction.

The intention of this note is to explore to preliminary level, some of the properties and the implications of a concept that can be used to treat with the concept of class, of the type mentioned previously. The concept in question is such that a diffuse set, it is a class with a constant degree of belonging. It it comes to want to say that an object of this class can belong to several sets simultaneously».

In the second mentioned article, Zadeh clarifies the nearby area of the theory of the probability to which the diffuse sets it goes affirming that though the notion of event and his probability of event constitutes the most basic concept of the theory of the probability, in the daily experience, one is in the habit of meeting situations where

«The event is rather diffuse, that not slightly perfectly definite».7

The lack of definition of what it can mean a moderate day, for example, extends the field of application of the theory of the probability if it is applied together with the diffuse logic. That is to say, for some persons the moderate day can to them look like something fresh, and for others the moderate, too warm day. Applying strictly the theory of the probability, the possibility of being with a moderate day is remote well as for the satisfaction of the results refers. If the blurry logic is applied, it is probable that the process is more complex and therefore the most variegated results but it will not leave important parts of the information of side to come to a precise result.

Definitively the diffuse logic assumes that the reality to studying is much more complex than true laborator conditions, that of so abstract, they traverse the risk of being slightly applicable to complex dynamics. To this process Zadeh it is called it diffuse events.

From these two texts, the diffuse logic or the theory of the diffuse sets it developed a great advance at the end of the 70s and beginning of the 80, surely for his aptitude to parametrize linguistic affirmations of a certain vagueness – for example example allowing to establish a range to what a young person means, a person matures and an old person – and for the possibility later of incorporating logical operators like the modifiers linguistic AND, OR and THEN in the language of programming software.

Of the above mentioned thing till now, there is deduced also that the diffuse logic should be the own one of to operate proyectual of the architecture, the urbanism and the contemporary landscape. The projects that operate on the reality do not differ from the reality itself. They are based on the managing of the complexity as the only possible solution, to give pertinent answers. Nothing in the reality is reducible to a binary code, not so even the most basic or simpler operations. It is because of it that it is surprised that great of the current architecture still it is judged and is processed from the binary thing, when it seems to be impossible to close in an alone contraposition, the plot density of a project. Actually it might be said that the diffuse logic is the angular stone of a new modernity.

Miquel Lacasta. PhD architect
Barcelona, november 2013

Notes:

Ver PEREZ PUEYO, Rossana, Accused and Optimization of Spectra Technical Raman Mediante of Diffuse Logic: Application to the Identification of Pictorial Materials, doctoral thesis of the Department of Teoría del Senyal i Comunicacions, UPC, Universitat Politécnica de Catalunya, Barcelona, 2005.

2 DIEGOLI, Samantha, The behavior of the small groups of work under the perspective of the complexity: descriptive Models and study of cases, doctoral thesis of the Division of Sciences of the Health, Faculty of Psychology of the Department of Social Psychology of the Universitat de Barcelona, 2003.

ZADEH, Lotfi, “Fuzzy Sets”, Information and Control, núm. 8, 1965, pp. 338-353.

ZADEH, Lotfi, “Probability Measures of Fuzzy Events”, Journal of Mathematical Analysis and Aplications, Vol. 23, núm. 2, Agosto 1968, pp. 421-427.

5 Op. Cit., ZADEH, 1965, p. 338.

6 Ibídem, p. 339.

7 Op. Cit., ZADEH, 1968, p. 421.

[:]

e n g a w a # 22

[:es]

e n g a w a # 22 veredes

En 1917 dos cartógrafos ingleses llegan a un pueblo de Gales con el propósito de medir la altura de la montaña Pfynnon Garw. La decepción del pueblo es mayúscula cuando, tras realizar las oportunas mediciones, anuncian que a Pfynnon Garw le faltan 15 pies para considerarse montaña. El pueblo menoscabado en su orgullo decide ponerse manos a la obra y aumentar la altura de su colina y convertirla en montaña. Esta historia forma parte del argumento de la película El inglés que subió una colina y bajó una montaña, dirigida por Christopher Monger y protagonizada por Hugh Grant. La historia cuenta, como unos pocos centímetros separaban una simple colina de una montaña.

Medir, además de permitir diferenciar entre colinas y montañas nos permite establecer un inicio y al mismo tiempo un final. Medir significa conocer la finitud de las cosas, su pequeñez. Medir nos permite comprender la distancia entre objetos, establecer un límite entre eso y aquello, entre tú y yo. Medir es en definitiva una forma de comprensión.

Medir nos permite comprender la importancia de unos simples centímetros.

Por todo ello agradecemos enormemente la generosa propuesta de Dario Zeruto, donde como en la medida, todo cabe.

En este número encontrarán algunas de las observaciones hechas, pero también descubrirán nuevas formas de medir.

Verán que medir puede ser una acción subversiva, que en 80cm cabe lo inconmensurable, que grande y pequeño a veces es una diferenciación vana, que medir puede convertirse en una tarea inabarcable y que la cinta métrica no siempre es el mejor método para comprender la arquitectura.

Editorial

Medir · Dario Zeruto

(At) Fake States · Montse Solano

80cm – Adriana Vázquez Balló

Madera de boj · Javier de las Heras Solé

Tres frases y un abismo · François Guynot de Boismenu

Trayectoria de aproximación lineal · Javier Mosquera

Medir · Pablo Twose

La medida de todas las cosas · Rubén Páez

Mesure / Medida · Emmanuele Delabranche

On scalar reference · Joel Kerner

Dom van der Laan: El número plástico y la otra vía de la modernidad · Arianna Grondona

De algunas cosas · Roberto Cides

Lo cotidiano · Víctor Díaz-Asensio

engawa 22 está disponible online y en versión papel.

Aprovechamos para recordaros que ya está abierta la convocatoria para el siguiente número de la revista: engawa 23, donde contaremos con la colaboración especial de La Ampliadora, escuela social de fotografía de Granada.

[:gl]

e n g a w a # 22 veredes

En 1917 dous cartógrafos ingleses chegan a un pobo de Gales co propósito de medir a altura da montaña Pfynnon Garw. A decepción do pobo é maiúscula cando, tras realizar as oportunas medicións, anuncian que a Pfynnon Garw fáltanlle 15 pés para considerarse montaña. O pobo menoscabado no seu orgullo decide poñerse ao choio e aumentar a altura do seu outeiro e convertela en montaña. Esta historia forma parte do argumento da película O inglés que subiu un outeiro e baixou unha montaña, dirixida por Christopher Monger e protagonizada por Hugh Grant. A historia conta, como uns poucos centímetros separaban un simple outeiro dunha montaña.

Medir, ademais de permitir diferenciar entre outeiros e montañas permítenos establecer un inicio e ao mesmo tempo un final. Medir significa coñecer a finitud das cousas, a súa pequeñez. Medir permítenos comprender a distancia entre obxectos, establecer un límite entre iso e aquilo, entre ti e eu. Medir é en definitiva unha forma de comprensión.

Medir permítenos comprender a importancia duns simples centímetros.

Por todo iso agradecemos enormemente a xenerosa proposta de Dario Zeruto, onde como na medida, todo cabe.

Neste número atoparán algunhas das observacións feitas, pero tamén descubrirán novas formas de medir.

Verán que medir pode ser unha acción subversiva, que en 80cm cabe o inconmensurable, que grande e pequeno ás veces é unha diferenciación va, que medir pode converterse nunha tarefa inabarcable e que a cinta métrica non sempre é o mellor método para comprender a arquitectura.

Editorial

Medir · Dario Zeruto

(At) Fake States · Montse Solano

80cm – Adriana Vázquez Balló

Madeira de boj · Javier de las Heras Solé

Tres frases e un abismo · François Guynot de Boismenu

Traxectoria de aproximación lineal · Javier Mosquera

Medir · Pablo Twose

A medida de tódalas cousas · Rubén Páez

Mesure / Medida · Emmanuele Delabranche

On scalar reference · Joel Kerner

Dom van der Laan: El número plástico y la otra vía de la modernidad · Arianna Grondona

Dalgunhas cousas · Roberto Cides

O cotián · Víctor Díaz-Asensio

engawa 22 está dispoñible online e en versión papel.

Aproveitamos para lembrarvos que xa está aberta a convocatoria para o seguinte número da revista: engawa 23, onde contaremos coa colaboración especial da La Ampliadora, escola social de fotografía de Granada.

[:en]

e n g a w a # 22 veredes

In 1917 two English cartographers come to a people of Wales with the intention of measuring the height of the mountain Pfynnon Garw. The disappointment of the people is capital when, after realizing the opportune measurements, they announce that Pfynnon Garw lacks 15 feet to be considered to be a mountain. People reduced in his pride it decides to put on hands to the work and to increase the height of his hill and to turn her into mountain. This history forms a part of the argument of the movie The Englishman that raised a hill and lowered a mountain directed by Christopher Monger and led by Hugh Grant. The history counts, since a few centimeters were separating a simple hill of a mountain.

Measuring, beside allowing to differ between hills and mountains allows us to establish a beginning and at the same time an end. To measure means to know the finitud of the things, his smallness. To measure allows us to understand the distance between objects, to establish a limit between it and that one, just between us. Measuring is definitively a form of comprehension.

Measuring allows us to understand the importance of a few simple centimeters.

For all this we are grateful enormously for Dario Zeruto‘s generous offer, where as in the measure, everything fits.

In this number they will find some of the made observations, but also they will discover new ways of measuring.

They will see that measuring can be a subversive action, which in 80cm fits the immeasurable thing, which big and small sometimes is a vain differentiation, which to measure can turn into a task inabarcable and which the metric tape not always is the best method to understand the architecture.

Editorial

Medir · Dario Zeruto

(At) Fake States · Montse Solano

80cm – Adriana Vázquez Balló

Madera de boj · Javier de las Heras Solé

Tres frases y un abismo · François Guynot de Boismenu

Trayectoria de aproximación lineal · Javier Mosquera

Medir · Pablo Twose

La medida de todas las cosas · Rubén Páez

Mesure / Medida · Emmanuele Delabranche

On scalar reference · Joel Kerner

Dom van der Laan: El número plástico y la otra vía de la modernidad · Arianna Grondona

De algunas cosas · Roberto Cides

Lo cotidiano · Víctor Díaz-Asensio

engawa 22 is available online and paper version.

We are useful you to remember that already the summons are opened for the following number of the magazine: engawa 23, where we will possess the special collaboration of La Ampliadora social school of photography of Granada.

[:]

[:es]Vivienda unifamiliar en Rúa da Proba | Díaz+Díaz[:gl]Vivenda unifamiliar en Rúa da Proba | Díaz+Díaz[:en]House in Rúa da Proba | Díaz+Díaz[:]

[:es]

Vivienda unifamiliar en Rúa da Proba Díaz+Díaz o9 exto4

Vivienda unifamiliar en planta baja en el municipio de Oleiros, que se implanta en el terreno considerando las condiciones de partida de la parcela, entendiendo el lugar y buscando la mejor orientación.

La parcela tiene una planta irregular y con una ligera pendiente hacia su interior, con un acceso por la zona este desde el el vial principal.

El acceso desde el vial principal se realiza aproximadamente en el nexo de unión entre el área de vivienda y el de garaje, facilitando tanto el acceso rodado hacia la zona de garaje, como el peatonal hacia el interior de la vivienda.

Para la edificación se plantea un volumen de hormigón con una envolvente en zinc de junta alzada y elementos de madera. Con una disposición en “U” que se desarrolla paralelamente al vial de acceso y al camino de servicio situado en los lindes Norte y Oeste del terreno, abriéndose hacia el interior de la parcela buscando la mejor orientación de la misma.

La vivienda se compone únicamente de una planta baja que se divide en tres áreas principales, el garaje, la vivienda y una terraza cubierta.

De igual modo, la forma geométrica y la disposición de la vivienda en la parcela, favorecen que se cierre en sus orientaciones Noroeste y Noreste para ganar privacidad, y se abra al Sur hacia la urbanización de la parcela a través de carpinterías con sistema corredizo.

El área destinada a vivienda se sitúa a continuación del garaje y se alinea paralelo al camino de servicio. Este volumen dispone de dos zonas diferenciadas; una caja de madera que recoge los espacios privados, como son el dormitorio principal con su correspondiente baño y vestidor, el estudio, un baño principal y una zona que contiene la lavandería, almacén, instalaciones y taller.

En cambio, la zona de día consiste en una zona más transparente y acristalada que incluye las zonas de salón y cocina.

Por último, el área dedicada a la terraza cubierta se sitúa a continuación de la vivienda, con la posibilidad de establecer una conexión directa con la cocina-salón.

Este espacio se cierra en su orientación Noroeste y se abre a la urbanización de la parcela y a la piscina exterior, aprovechando la luz y el calor.

Obra: Vivienda unifamiliar en Rúa da Proba
Autor: Díaz y Díaz Arquitectos (Gustavo Díaz García y Lucas Díaz Sierra)
Colaboradores: Pablo Mera Montecelos, Daniel Orosa Pico, Miguel Ángel Sendín Bacon
Arq. Técnico: Pablo Sanjurjo Morodo
Paisajista: Aritz Sáez Arostegui
Constructora: Ábaco CR
Año: 2016-2017
Emplazamiento: Oleiros, A Coruña, Galicia, España
Fotografías: Juan Rodríguez
+ diazydiazarquitectos.com [:gl]

Vivienda unifamiliar en Rúa da Proba Díaz+Díaz o9 exto4

Vivenda unifamiliar en planta baixa no municipio de Oleiros, que se implanta no terreo considerando as condicións de partida da parcela, entendendo o lugar e buscando a mellor orientación.

A parcela ten unha planta irregular e cunha lixeira pendente cara ao seu interior, cun acceso pola zona este desde o o viario principal.

O acceso desde o viario principal realízase aproximadamente no nexo de unión entre a área de vivenda e o de garaxe, facilitando tanto o acceso rodado cara á zona de garaxe, como o peonil cara ao interior da vivenda.

Para a edificación exponse un volume de formigón cunha envolvente en zinc de xunta alzada e elementos de madeira. Cunha disposición en “Ou” que se desenvolve paralelamente ao viario de acceso e ao camiño de servizo situado nos lindes Norte e Oeste do terreo, abríndose cara ao interior da parcela buscando a mellor orientación da mesma.

A vivenda componse unicamente dunha planta baixa que se divide en tres áreas principais, o garaxe, a vivenda e unha terraza cuberta.

De igual modo, a forma xeométrica e a disposición da vivenda na parcela, favorecen que se peche nas súas orientacións Noroeste e Nordés para gañar privacidade, e se abra ao Sur cara á urbanización da parcela a través de carpinterías con sistema corredizo.

A área destinada a vivenda sitúase a continuación do garaxe e alíñase paralelo ao camiño de servizo. Este volume dispón de dúas zonas diferenciadas; unha caixa de madeira que recolle os espazos privados, como son o dormitorio principal co seu correspondente baño e vestidor, o estudo, un baño principal e unha zona que contén a lavandería, almacén, instalacións e taller.

En cambio, a zona de día consiste nunha zona máis transparente e acristalada que inclúe as zonas de salón e cociña.

Por último, a área dedicada á terraza cuberta sitúase a continuación da vivenda, coa posibilidade de establecer unha conexión directa con cocíñaa-salón.

Este espazo péchase na súa orientación Noroeste e ábrese á urbanización da parcela e á piscina exterior, aproveitando a luz e a calor.

Obra: Vivenda unifamiliar en Rúa da Proba
Autor: Díaz e Díaz Arquitectos (Gustavo Díaz García y Lucas Díaz Sierra)
Colaboradores: Pablo Mera Montecelos, Daniel Orosa Pico, Miguel Ángel Sendín Bacon
Arq. Técnico: Pablo Sanjurjo Morodo
Paisaxista: Aritz Sáez Arostegui
Constructora: Ábaco CR
Ano: 2016-2017
Emprazamento: Oleiros, A Coruña, Galicia, España
Fotografías: Juan Rodríguez
+ diazydiazarquitectos.com [:en]

Vivienda unifamiliar en Rúa da Proba Díaz+Díaz o9 exto4

Housing in ground floor in Oleiros’s municipality, which is implanted in the area considering the conditions of item of the plot, understanding the place and looking for the best orientation.

The plot has an irregular plant and with a light slope towards his interior, with an access for the zone this one from the road principal one.

The access from the road principal one is realized approximately in the link of union between the area of housing and that of garage, facilitating so much the access rolled towards the zone of garage, as the pedestrian one towards the interior of the housing.

For the building a volume of concrete appears with the surrounding one in zinc of lifted meeting and elements of wood. With a disposition in «U» that develops parallel to the road one of access and to the way of service placed in the boundaries North and West of the area, being opened towards the interior of the plot looking for the best orientation of the same one.

The housing consists only of a ground floor that is divided in three principal areas, the garage, the housing and a covered terrace.

Of equal way, the geometric form and the disposition of the housing in the plot, favor that Northwest and North-east is closed in his orientations to gain privacy, and be opened in the southern part towards the urbanization of the plot across carpentries by sliding system.

The area destined for housing places later of the garage and lines up parallel to the way of service. This volume has two differentiated zones; a box of wood that gathers the private spaces, since they are the principal bedroom with his corresponding bath and dressing room, the study, a principal bath and a zone that contains the laundry, store, facilities and workshop.

On the other hand, the zone by day consists of a more transparent and glazed zone that includes the zones of lounge and kitchen.

Finally, the area dedicated to the covered terrace places later of the housing, with the possibility of establishing a direct connection with the kitchen-lounge.

This space is closed in his orientation Northwest and is opened for the urbanization of the plot and for the exterior swimming pool, taking advantage of the light and the heat.

Work: Housing in Rúa da Proba
Author: Díaz y Díaz Arquitectos (Gustavo Díaz García y Lucas Díaz Sierra)
Collaborators: Pablo Mera Montecelos, Daniel Orosa Pico, Miguel Ángel Sendín Bacon
Technical architect: Pablo Sanjurjo Morodo
Landscape painter: Aritz Sáez Arostegui
Building company: Ábaco CR
Year: 2016-2017
Location: Oleiros, A Coruña, Galicia, Spain
Photography: Juan Rodríguez
+ diazydiazarquitectos.com [:]

[:es]Joaquín Vaquero Palacios. La belleza de lo descomunal. Asturias, 1954-1980[:gl]Joaquín Vaquero Palacios. A beleza do descomunal. Asturias, 1954-1980[:en]Joaquín Vaquero Palacios. The beauty of the extraodinary thing. Asturias, 1954-1980[:]

0

[:es]

Joaquín Vaquero Palacios, integración artística en la Central hidroeléctrica de Salime (Asturias), 1954-1980. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín
Joaquín Vaquero Palacios, integración artística en la Central hidroeléctrica de Miranda (Asturias), 1956-1962. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín

Esta exposición, que puede verse en el Museo ICO del 15 de febrero al 6 de mayo de 2018, muestra el concepto de obra total desarrollado por Vaquero Palacios en torno a las cinco centrales hidroeléctricas realizadas en Asturias.

La exposición se centra en el trabajo que, fruto de 30 años de colaboración con Hidroeléctrica del Cantábrico, materializó en cinco centrales eléctricas asturianas concebidas como obras de arte total.

Joaquín Vaquero Palacios, integración artística en la Central hidroeléctrica de Salime (Asturias), 1954-1980. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín
Joaquín Vaquero Palacios, integración artística en la Central hidroeléctrica de Salime (Asturias), 1954-1980. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín

Joaquín Vaquero Palacios (Oviedo, 1900-Madrid, 1998), arquitecto, pintor y escultor, fue un creador total que abordó el proceso creativo de modo global.

Prolífico en todas las disciplinas, esta exposición se centra en el trabajo que, fruto de treinta años de colaboración con Hidroeléctrica del Cantábrico, materializó en cinco centrales eléctricas asturianas concebidas como obras de arte total: Salime (1945-1955) –uno de los mejores ejemplos de arquitectura industrial española adscrita al Movimiento Moderno–, Miranda (1956-62), Proaza (1964-68), Aboño (1969-1980) y Tanes (1980).

Murales, esculturas, mobiliario, diseño industrial –en solitario o con la colaboración de su hijo, Joaquín Vaquero Turcios– y, en algunos casos, incluso la arquitectura, convierten a Vaquero Palacios en un hombre renacentista que fue capaz de transformar las enormes estructuras de estas centrales eléctricas en auténticas catedrales industriales del siglo XX.

Joaquín Vaquero Palacios, integración artística en la Central hidroeléctrica de Miranda (Asturias), 1956-1962. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín
Joaquín Vaquero Palacios, integración artística en la Central hidroeléctrica de Proaza (Asturias), 1964-1968. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín

HORARIOS Y DÍAS DE VISITA
De martes a sábado: 11.00 – 20.00 h.
Domingo y festivos: 10.00 – 14.00 h.[:gl]

Joaquín Vaquero Palacios, integración artística en la Central hidroeléctrica de Salime (Asturias), 1954-1980. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín
Joaquín Vaquero Palacios, integración artística na Central hidroeléctrica de Miranda (Asturias), 1956-1962. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín

Esta exposición, que pode verse no Museo ICO do 15 de febreiro ao 6 de maio de 2018, mostra o concepto de obra total desenvolvido por Vaqueiro Palacios ao redor das cinco centrais hidroeléctricas realizadas en Asturias.

A exposición céntrase no traballo que, froito de 30 anos de colaboración con Hidroeléctrica do Cantábrico, materializou en cinco centrais eléctricas asturianas concibidas como obras de arte total.

Joaquín Vaquero Palacios, integración artística en la Central hidroeléctrica de Salime (Asturias), 1954-1980. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín
Joaquín Vaquero Palacios, integración artística na Central hidroeléctrica de Salime (Asturias), 1954-1980. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín

Joaquín Vaquero Palacios (Oviedo, 1900-Madrid, 1998), arquitecto, pintor e escultor, foi un creador total que abordou o proceso creativo de modo global.

Prolífico en todas as disciplinas, esta exposición céntrase no traballo que, froito de trinta anos de colaboración con Hidroeléctrica do Cantábrico, materializou en cinco centrais eléctricas asturianas concibidas como obras de arte total: Salime (1945-1955) –un dos mellores exemplos de arquitectura industrial española adscrita ao Movemento Moderno–, Miranda (1956-62), Proaza (1964-68), Aboño (1969-1980) e Tanes (1980).

Murais, esculturas, mobiliario, deseño industrial –en solitario ou coa colaboración do seu fillo, Joaquín Vaquero Turcios– e, nalgúns casos, incluso a arquitectura, converten a Vaqueiro Palacios nun home renacentista que foi capaz de transformar as enormes estruturas destas centrais eléctricas en auténticas catedrais industriais do século XX.

Joaquín Vaquero Palacios, integración artística en la Central hidroeléctrica de Miranda (Asturias), 1956-1962. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín
Joaquín Vaquero Palacios, integración artística na Central hidroeléctrica de Proaza (Asturias), 1964-1968. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín

HORARIOS E DÍAS DE VISITA
De martes a sábado: 11.00 – 20.00 h.
Domingo e festivos: 10.00 – 14.00 h.[:en]

Joaquín Vaquero Palacios, integración artística en la Central hidroeléctrica de Salime (Asturias), 1954-1980. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín
Joaquín Vaquero Palacios, Artistic integration in Hydroelectric power station in Miranda (Asturias), 1956-1962. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Photography: Luis Asín

This exhibition, which can turns in the ICO Museum from February 15 to May 6, 2018, there shows the concept of total work developed for Denim Palaces concerning five hydroelectric power stations realized in Asturias.

The exhibition centres on the work that, fruit of 30 years of collaboration with Hidroeléctrica del Cantábrico, it materialized in five Asturian electric power stations conceived as works of total art.

Joaquín Vaquero Palacios, integración artística en la Central hidroeléctrica de Salime (Asturias), 1954-1980. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín
Artistic integration in Hydroelectric power station in Salime (Asturias), 1954-1980. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Photography: Luis Asín

Joaquín Vaquero Palacios (Oviedo, 1900 – Madrid, 1998), architect, painter and sculptor, was a total creator who approached the creative process of a global way.

Prolific of all the disciplines, this exhibition centres on the work that, fruit of thirty years of collaboration with Hidroeléctrica del Cantábrico, it materialized in five Asturian electric power stations conceived as works of total art: Salime (1945-1955) – one of the best examples of industrial architecture Spanish woman assigned to the Modern Movement-, Miranda (1956-62), Proaza (1964-68), Aboño (1969-1980) and Tanes (1980).

Murals, sculptures, furniture, industrial design – in solitary or with the collaboration of his son, Joaquín Vaquero Turcios– and, in some cases, even the architecture, they turn Cowherd Palaces into a Renaissance man who was capable of transforming the enormous structures of these electric power stations into authentic industrial cathedrals of the 20th century.

Joaquín Vaquero Palacios, integración artística en la Central hidroeléctrica de Miranda (Asturias), 1956-1962. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Fotografía: Luis Asín
Joaquín Vaquero Palacios, Artistic integration in Hydroelectric power station in Proaza (Asturias), 1964-1968. © Joaquín Vaquero Palacios, VEGAP, Madrid, 2018 © Photography: Luis Asín

SCHEDULES AND DAYS OF VISIT
From Tuesday until Saturday: 11.00 – 20.00 h.
On Sunday and festive: 10.00 – 14.00 h.[:]

[:es]Historia Universal de la Infamia [II] | José Ramón Hernández Correa[:gl]Historia Universal da Infamia [II] | José Ramón Hernández Correa[:en]Universal history of the Turpitude [II] | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]https://veredes.es/blog/historia-universal-de-la-infamia-i-jose-ramon-hernandez-correa/

Eileen Gray
Eileen Gray

Se suponía que esto iba a ser un espacio sobre teoría y crítica de arquitectura, pero al final también tiene cotilleos. Y es que yo soy muy fan y muy mitómano, y las vidas de mis héroes me interesan incluso más que sus obras.

(Creo que sería un estupendo colaborador en la sección de arquitectura de Telecinco, suponiendo que tal cosa pudiera existir algún día).

En mi sórdido recorrido por la ignominia de los más grandes, hoy me toca hablaros de Le Corbusier.

Pero antes os tengo que hablar de Eileen Gray, una decoradora irlandesa, experta en lacados, diseñadora de muebles y de tejidos, y que las escasísimas veces que tuvo que diseñar una casa lo hizo magistralmente, sin despeinarse, con una facilidad pasmosa.

E.1027
E.1027

Cada vez que leáis una reseña sobre Eileen Gray leeréis la palabra «lesbiana» para empezar. (Creo que el enlace que he puesto a la wikipedia es uno de los poquísimos sitios en que no se dice). A mí eso me duele. Yo tardé bastantes años y bastantes libros en enterarme, por casualidad, de que Louis Henry Sullivan era homosexual, pero con Eileen Gray basta que leamos una pequeña nota para que nos lo digan. ¿Por qué? Uno diría que hay alguien que piensa que ser lesbiana equivale a ser un marimacho y, por lo tanto, a una especie de pseudohombre, y que solo así se entiende que pueda haber habido una mujer en el Movimiento Moderno capaz de hacer casas tan buenas como las que hacían los hombres.

No sé. Tal vez haya algo de eso. Armémonos de paciencia, porque aún no hemos empezado a contar las humillaciones y vejaciones que tuvo que soportar esta mujer.

Eileen Gray fue una de las personas más sensibles y más innovadoras en el campo del «diseño total del espacio», entendiendo por tal cosa el mobiliario, la luz, las texturas, los colores, los tejidos… Abarcó un campo en el que los arquitectos del Movimiento Moderno apenas habían reflexionado por entonces, y llegó a logros prodigiosos.

Era un espíritu libre, que no quería estar atada a nadie ni a nada. Nunca quiso casarse, y vivió sucesivas historias de amor que a los pánfilos como Le Corbusier les dejaban estupefactos.

Una de estas historias la tuvo con Jean Badovici, un arquitecto rumano que…

-Espera, espera. ¿No habías dicho que Eileen Gray era lesbiana?
-Sí. Y repito que así lo dicen sus biografías.
-¿Y este Badovici?
-Pues eso, que la Gray debía de ser lesbiana pero menos. De todas formas, no apearéis del burro a quienes tienen ese puntito morboso. Lo más que conceden algunos es que fue «bisexual», que sabe Dios qué pretenden que signifique. Yo preferiría que a la gente se le dejaran sus gónadas y costumbres en paz, pero no puede ser. Telecinquismo puro. Menciono esto porque me parece fundamental para entender una parte de la obsesión del Corbu.

E.1027
E.1027

Sigamos. Jean Badovici era arquitecto de formación, pero sobre todo era crítico, y editor de la importantísima revista L’Architecture Vivante; y era amigo de Le Corbusier, de quien había publicado muchas obras.

Eileen y Jean estaban muy enamorados. Se construyeron una estupenda casa en la costa azul para vivir en ella su amor. La casa fue diseñada por ambos, aunque al parecer lo fue principalmente por Eileen, y Jean se limitó a poner la «profesión», solucionando detalles técnicos. Desde luego, tanto la elección del lugar como las ideas principales de la configuración de la casa, y todo el acondicionamiento interior fueron obra exclusiva de Eileen. (También fue ella quien costeó la obra).

A la casa la llamaron E.1027, que parece un nombre muy técnico y muy frío, pero que esconde el anagrama de sus iniciales. (E de Eileen, 10 de la letra J = Jean, 2 de la letra B = Badovici, y 7 de la letra G = Gray).

E.1027
E.1027

La casa fue construida entre 1926 y 1929. Por aquella época, como he dicho, Badovici tenía mucha relación con Le Corbusier, y le invitó varias veces a la casa.

El Corbu se quedó literalmente conmocionado tanto por la casa como por la autora. (Sabía que Badovici no era capaz de hacer eso). Jamás hasta entonces había visto tal integración del diseño de mobiliario, alfombras, tapices y cortinas con la arquitectura moderna en un todo fantástico. Por otra parte, el emplazamiento era de ensueño, las vistas magníficas, y la sensación de estar en esa casa era de alegría, de luz, de espacio, de amor, de felicidad en suma.
Por otra parte, Le Corbusier era un paleto, y nunca había conocido a una mujer como Eileen.

(Yo juraría que no se enamoró de ella, pero sí que le obsesionó, incluso le debió de dar algo de miedo).

E.1027
E.1027

El caso es que Le Corbusier se hacía invitar a esa casa a menudo, e insinuaba que tal pared quedaría muy bien con uno de sus murales. Esas insinuaciones ponían frenética a Eileen, que había pensado cada detalle de la casa y que la quería justo como era, sin necesidad de que nadie viniera a meterle mano ni a pintarrajear.

Entre 1938 y 1939 Le Corbusier, por fin, pintó una serie de murales en la casa. Eileen, impotente, se desesperó.

El amor entre Eileen y Jean se había terminado hacía años. (Escribo como un redactor de ¡Hola!, ¿verdad?). Eileen se había marchado de allí, y la casa había quedado a nombre de Badovici. (Vaya chollo). Para colmo, Le Corbusier, que seguía obsesionado por la casa, se ofreció (otra vez) para pintar unos murales gratis. Le Corbusier era el arquitecto más famoso del mundo, y como pintor también era muy valorado.

¿A quién le amargaba el dulce de que regalara unos murales? (¿Que a quién le amargaba? A Eileen, ¿pero qué importaba Eileen?).

Historia Universal de la Infamia [II] José Ramón Hernández Correa Eileen Gray o4
E.1027

Traicionada por su antiguo amor, Eileen tuvo que enterarse de que el intruso estaba saliéndose con la suya, manchurreando las paredes de su casa, rompiendo todas sus ideas y todas sus intenciones y todos sus logros artísticos y espaciales.

Para más gracia, mirad cómo se hizo fotografiar Le Corbu, feliz y vencedor, pintando por fin las virginales paredes, violando por fin a la E.1027 y a Eileen.

Esto es de psicoanálisis. (Vamos, hasta yo me atrevo a hacer un diagnóstico).
Uno de los murales es precisamente una escena de desnudos femeninos, mujeres (¿lesbianas?) entregadas, receptivas, expectantes. (Me imagino al Corbu poniéndose como un choto).

E.1027
E.1027

Le Corbusier publicó los murales en su Oeuvre Complete, sin ni siquiera mencionar el nombre de Eileen Gray, y volvió a hacer lo mismo en la revista L’Architecture d’Aujour d´hui. Y aún se permitió escribir sobre el escaso valor de los muros inciales, que habían sido revitalizados y animados por su pincel. (Pero se preocupó de no mostrar las fotos de sus murales sin más, sino en perspectiva con los espacios de la casa).

Todo esto enfureció a Eileen. Pero todavía más: Uno de los frescos había sido pintado en la entrada, sobre uno abstracto geométrico de Eileen. Y, todavía más: Dada la fama y la trascendencia de todo lo que hacía el Corbu, mucha gente llegó a pensar que la casa era obra suya. Le Corbusier lo desmintió a medias, y acabó escribiendo que la obra era de Jean Badovici y de Helen (sic) Gray. Ni quiso escribir bien su nombre.

E.1027
E.1027

Luego, con la Segunda Guerra Mundial, la casa fue chabolizada por las tropas alemanas, que la dejaron casi destruida.

En 1952 Le Corbusier construyó una cabaña de vacaciones justo encima de la casa E.1027, a muy pocos metros. Dice que la diseñó como un regalo a su esposa, pero lo único que pensaba era estar encima de la casa que le obsesionaba, estar encima (una vez más) de Eileen.

Le Corbusier entraba a menudo en la casa, restauraba sus murales y reacondicionaba lo que le daba la gana.

Cuando murió Badovici, la casa pasó a ser propiedad de una hermana suya, monja, y Le Corbusier intentó comprarla, o que la comprara algún amigo, sobre todo para preservar los frescos. Cuando la casa fue adquirida finalmente por Madame Schelbert, ajena a toda esa historia y amiga de Le Corbusier (que manipuló la subasta engañando al mismísimo Onassis), este fomentó aún más su relación como buen vecino, y siguió opinando, manipulando y manoseando la casa hasta el mismo día de su muerte.

Parece ser que el 27 de agosto de 1965 Le Corbusier salió de su cabaña y desayunó en la E.1027 con la señora Schelbert, y desde ahí bajó al mar para nadar un rato. Es muy posible que al sentir el ataque al corazón su última mirada fuera a esta casa que le había vuelto loco durante décadas.

E.1027
E.1027

José Ramón Hernández Correa
Doctor Arquitecto y autor de Arquitectamos locos?
Toledo · mayo 2012

https://veredes.es/blog/historia-universal-de-la-infamia-iii-jose-ramon-hernandez-correa/[:gl]Historia Universal da Infamia [I] | José Ramón Hernández Correa

Eileen Gray
Eileen Gray

Supoñíase que isto ía ser un espazo sobre teoría e crítica de arquitectura, pero ao final tamén ten murmuracións. E é que eu son moi fan e moi mitómano, e as vidas dos meus heroes interésanme mesmo máis que as súas obras.

(Creo que sería un estupendo colaborador na sección de arquitectura de Telecinco, supoñendo que tal cousa puidese existir algún día).

No meu sórdido percorrido pola ignominia dos máis grandes, hoxe tócame falarvos de Le Corbusier.

Pero antes téñovos que falar de Eileen Gray, unha decoradora irlandesa, experta en lacados, deseñadora de mobles e de tecidos, e que as escasísimas veces que tivo que deseñar unha casa fíxoo maxistralmente, sen despeitearse, cunha facilidade abraiante.

E.1027
E.1027

Cada vez que leades unha recensión sobre Eileen Gray leredes a palabra «lesbiana» para empezar. (Creo que a ligazón que puxen á wikipedia é un dos poquísimos sitios en que non se di). A min iso dóeme. Eu tardei bastantes anos e bastantes libros en decatarme, por casualidade, de que Louis Henry Sullivan era homosexual, pero con Eileen Gray basta que leamos unha pequena nota para que nolo digan. Por que? Un diría que hai alguén que pensa que ser lesbiana equivale a ser un marimacho e, por tanto, a unha especie de pseudohombre, e que só así se entende que poida haber unha muller no Movemento Moderno capaz de facer casas tan boas como as que facían os homes.

Non sei. Talvez haxa algo diso. Armémonos de paciencia, porque aínda non empezamos a contar as humillacións e vexacións que tivo que soportar esta muller.

Eileen Gray foi unha das persoas máis sensibles e máis innovadoras no campo do «deseño total do espazo», entendendo por tal cousa o mobiliario, a luz, as texturas, as cores, os tecidos… Abarcou un campo no que os arquitectos do Movemento Moderno apenas reflexionaran por entón, e chegou a logros prodixiosos.

Era un espírito libre, que non quería estar atada a ninguén nin a nada. Nunca quixo casar, e viviu sucesivas historias de amor que aos pánfilos como Le Corbusier deixábanlles estupefactos.

Unha destas historias tívoa con Jean Badovici, un arquitecto romanés que…

-Espera, espera. Non dixeras que Eileen Gray era lesbiana?
-Si. E repito que así o din as súas biografías.
-E este Badovici?
-Pois iso, que a Gray debía de ser lesbiana pero menos. De todos os xeitos, non apearedes do burro a quen ten ese puntiño morboso. O máis que conceden algúns é que foi «bisexual», que sabe Divos que pretenden que signifique. Eu preferiría que á xente deixásenselle as súas gónadas e costumes en paz, pero non pode ser. Telecinquismo puro. Menciono isto porque me parece fundamental para entender unha parte da obsesión do Corbu.

E.1027
E.1027

Sigamos. Jean Badovici  era arquitecto de formación, pero sobre todo era crítico, e editor da importantísima revista L’Architecture Vivante; e era amigo de Le Corbusier, de quen publicara moitas obras.

Eileen e Jean estaban moi namorados. Construíronse unha estupenda casa na costa azul para vivir nela o seu amor. A casa foi deseñada por ambos, aínda que ao parecer foino principalmente por Eileen, e Jean limitouse a poñer a «profesión», solucionando detalles técnicos. Desde logo, tanto a elección do lugar como as ideas principais da configuración da casa, e todo o acondicionamento interior foron obra exclusiva de Eileen. (Tamén foi ela quen custeou a obra).

Á casa chamárona E.1027, que parece un nome moi técnico e moi frío, pero que esconde o anagrama das súas iniciais. (E de Eileen, 10 da letra J = Jean, 2 da letra B = Badovici, e 7 da letra G = Gray).

E.1027
E.1027

A casa foi construída entre 1926 e 1929. Por aquela época, como dixen, Badovici tiña moita relación con Le Corbusier, e convidoulle varias veces á casa.

Le Corbu quedou literalmente conmocionado tanto pola casa como pola autora. (Sabía que Badovici non era capaz de facer iso). Xamais ata entón vira tal integración do deseño de mobiliario, alfombras, tapices e cortinas coa arquitectura moderna nun todo fantástico. Por outra banda, o emprazamento era de ilusión, as vistas magníficas, e a sensación de estar nesa casa era de alegría, de luz, de espazo, de amor, de felicidade en suma.
Por outra banda, Le Corbusier era un paleto, e nunca coñecera a unha muller como Eileen.

(Eu xuraría que non se namorou dela, pero si que lle obsesionou, mesmo lle debeu de dar algo de medo).

E.1027
E.1027

O caso é que Le Corbusier facíase convidar a esa casa a miúdo, e insinuaba que tal parede quedaría moi ben cun dos seus murais. Esas insinuacións poñían frenética a Eileen, que pensara cada detalle da casa e que a quería xusto como era, sen necesidade de que ninguén viñese meterlle man nin a pintarrajear.

Entre 1938 e 1939 Le Corbusier, por fin, pintou unha serie de murais na casa. Eileen, impotente, desesperouse.

O amor entre Eileen e Jean terminouse facía anos. (Escribo como un redactor de Ola!, verdade?). Eileen marchouse de alí, e a casa quedara a nome de Badovici. (Vaia choio). Aínda por riba, Le Corbusier, que seguía obsesionado pola casa, ofreceuse (outra vez) para pintar uns murais gratis. Le Corbusier era o arquitecto máis famoso do mundo, e como pintor tamén era moi valorado.

A quen lle amargaba o doce de que regalase uns murais? (Que a quen lle amargaba? A Eileen, pero que importaba Eileen?).

Historia Universal de la Infamia [II] José Ramón Hernández Correa Eileen Gray o4
E.1027

Traizoada polo seu antigo amor, Eileen tivo que decatarse de que o intruso estaba a se saír coa súa, manchurreando as paredes da súa casa, rompendo todas as súas ideas e todas as súas intencións e todos os seus logros artísticos e espaciais.

Para máis graza, mirade como se fixo fotografar Le Corbu, feliz e vencedor, pintando por fin as virginales paredes, violando por fin á E.1027 e a Eileen.

Isto é de psicanálise. (Imos, ata eu atrévome a facer un diagnóstico).
Un dos murais é precisamente unha escena de espidos femininos, mulleres (lesbianas?) entregadas, receptivas, expectantes. (Imaxínome ao Corbu poñéndose como un choto).

E.1027
E.1027

Lle Corbusier publicou os murais no seu Oeuvre Complete, sen nin sequera mencionar o nome de Eileen Gray, e volveu facer o mesmo na revista L’Architecture d’Aujour d´hui. E aínda se permitiu escribir sobre o escaso valor dos muros inciales, que foran revitalizados e animados polo seu pincel. (Pero preocupouse de non mostrar as fotos dos seus murais sen máis, senón en perspectiva cos espazos da casa).

Todo isto enfureció a Eileen. Pero aínda máis: Un dos frescos fora pintado na entrada, sobre un abstracto xeométrico de Eileen. E, aínda máis: Dada a fama e a transcendencia de todo o que facía o Corbu, moita xente chegou a pensar que a casa era obra súa. Le Corbusier desmentiuno a medias, e acabou escribindo que a obra era de Jean Badovici e de Helen (sic) Gray. Nin quixo escribir ben o seu nome.

E.1027
E.1027

Logo, coa Segunda Guerra Mundial, a casa foi chabolizada polas tropas alemás, que a deixaron case destruída.

En 1952 Le Corbusier construíu unha cabana de vacacións xusto encima da casa E.1027, a moi poucos metros. Di que a deseñou como un agasallo á súa esposa, pero o único que pensaba era estar encima da casa que lle obsesionaba, estar encima (unha vez máis) de Eileen.

Le Corbusier entraba a miúdo na casa, restauraba os seus murais e reacondicionaba o que lle daba a gana.

Cando morreu Badovici, a casa pasou a ser propiedade dunha irmá súa, monxa, e Le Corbusier tentou comprala, ou que a comprase algún amigo, sobre todo para preservar os frescos. Cando a casa foi adquirida finalmente por Madame Schelbert, allea a toda esa historia e amiga de Lle Corbusier (que manipulou a poxa enganando ao mismísimo Onassis), leste fomentou aínda máis a súa relación como bo veciño, e seguiu opinando, manipulando e manoseando a casa ata o mesmo día da súa morte.

Parece ser que o 27 de agosto de 1965 Le Corbusier saíu da súa cabana e almorzou na E.1027 coa señora Schelbert, e desde aí baixou ao mar para nadar un intre. É moi posible que ao sentir o ataque ao corazón a súa última mirada fóra a esta casa que lle volvía tolo durante décadas.

E.1027
E.1027

José Ramón Hernández Correa
Doutor Arquitecto eautor de Arquitectamos locos?
Toledo · maio 2012

Historia Universal da Infamia [III] | José Ramón Hernández Correa[:en]Universal history of the Turpitude [I] | José Ramón Hernández Correa

Eileen Gray
Eileen Gray

It was supposed that this was going to be a space on theory and critique of architecture, but ultimately it has more gossips that other things. And it is that I am very a fan and very mythomaniac, and in the lives of my heroes I am interested even more than his works.

(I believe that he would be a marvellous collaborator in the section of Telecinco’s architecture, supposing that such a thing could exist some day).

In my sordid tour for the ignominy of the biggest, today I have to speak to you of Le Corbusier.

But before I have to speak to you about Eileen Gray, an Irish interior decorator, expert in lacquers, designer of furniture and about fabrics, and that the scantiest times that a house had to design did it masterfully, without despeinarse, with an amazing facility.

E.1027
E.1027

Whenever you read a review on Eileen Gray you will read the «lesbian» word to begin. (I believe that the link that I have put to the wikipedia is one of the very little sites in which it is not said). It hurts me. I was late enough years and enough books in finding out, accidentally, that Louis Henry Sullivan was homosexual, but with coarse Eileen Gray that we read a small note in order that they say it to us. Why? One would say that there is someone who thinks that to be a lesbian is equivalent to be a mannish woman and, therefore, to a pseudoman’s species, and that alone like that understands itself that there could have been a woman in the Modern Movement capable of doing houses as good as those that the men were doing.

Do not be. Maybe there is something of it. Armémonos of patience, because still we have not started counting the humiliations and vexations that this woman had to support.

Eileen Gray was one of the most sensitive and more innovative persons in the field of the «total design of the space», understanding for such a thing the furniture, the light, the textures, the colors, the fabrics… It included a field in which the architects of the Modern Movement scarcely had thought for then, and came to prodigious achievements.

It was a free spirit, which wanted to be tied neither to anybody nor to anything. It never wanted to marry, and lived through successive histories of love that the dimwitted ones like Le Corbusier were making speechless.

One of these histories had with Jean Badovici, a Rumanian architect that…

Una de estas historias la tuvo con Jean Badovici, un arquitecto rumano que…

– Wait, wait. Had not you said that Eileen Gray was lesbian?
– Yes. And I repeat that like that his biographies say it.
– And this Badovici?
– So it, that the Gray must be a lesbian but less. Of all forms, you will not dismount from the donkey to whom they have this morbid point. More that they grant some it is that it was «bisexual», that God knows what they claim that it means. I would prefer that his gonads and customs were left the people in peace, but it cannot be. Pure Telecinquismo. I mention this because it seems to me to be fundamental to understand a part of the obsession of the Corbu.

E.1027
E.1027

Let’s continue. Jean Badovici was an architect of formation, but especially it was critical, and publisher of the most important magazine, L’Architecture Vivante; and he was a friend of Le Corbusier, of whom it had published many works.

Eileen and Jean were very in love. A marvellous house was constructed on the blue coast to live in her his love. The house was designed by both, though apparently it it was principally for Eileen, and Jean limited himself to putting the «profession», solving technical details. Both the local choice and the principal ideas of the configuration of the house, and the whole interior conditioning they were An Eileen’s exclusive work. (Also it was she who financed the work).

At the house they called her And 1027, that looks like a very technical and very cold name, but that hides the anagram of his initials. (And of Eileen, 10 of the letter J = Jean, 2 of the letter B = Badovici, and 7 of the letter G = Gray).

E.1027
E.1027

The house was constructed between 1926 and 1929. In that epoch, since I have said, Badovici had relation great with Him Corbusier, and he him invited several times to the house.

The Corbu remained literally shocked both for the house and for the authoress. (It knew that Badovici was not capable of doing it). Till then it had never seen such an integration of the design of furniture, carpets, tapestries and curtains with the modern architecture in the quite fantastic one. On the other hand, the emplacement was of dream, the magnificent sights, and the sensation of being in this house performed happiness, light, space, love, happiness in sum. On the other hand, Le Corbusier was a deer, and it had never known a woman as Eileen.

(I would swear that one did not inspire love of her, but yes that it obsessed him, even it must him have given something of fear).

E.1027
E.1027

The case is that Le Corbusier was making invite him to this house often, and it was hinting that such a wall would stay very well with one of his murals. These insinuations were making frantic Eileen, who had thought every detail of the house and who just person wanted it as was, without need of that nobody was coming to put hand not to daubing.

Between 1938 and 1939 Le Corbusier, finally, painted a series of murals in the house. Eileen, impotent, despaired.

The love between Eileen and Jean had finished was doing years. (I write as an editor of Hello!,, truth?). Eileen had left of there, and the house had stayed addressed to Badovici. (Bargain goes). For limit, Le Corbusier, which was still obsessed with the house, offered to paint (again) a few murals gratis. Le Corbusier was the most famous architect of the world, and as painter also it was very valued.

To whom was it embittering the sweet of which it was giving a few murals? (That whom was it embittering? To Eileen, but what was Eileen importing?).

Historia Universal de la Infamia [II] José Ramón Hernández Correa Eileen Gray o4
E.1027

Betrayed by his former love, Eileen had to find out that the intruder was leaving with his, manchurreando the walls of his house, breaking all his ideas and all his intentions and all his artistic and spatial achievements.

For more grace, look how one made photograph Him Corbu, happily and winning, painting finally the virginal walls, violating finally to it And 1027 and to Eileen.

This is of psychoanalysis. (We go, even I dare to do a diagnosis). One of the murals is precisely a scene of feminine nudes, women (lesbians?) dedicated, receptive, expectant. (I imagine to the Corbu putting as a calf).

E.1027
E.1027

Le Corbusier published the murals in his Oeuvre Complete, without at least to mention Eileen Gray’s name, and L’Architecture d’Aujour d´hui returned to do the same thing in the magazine d’hui. And still it was allowed write on the scanty value of the walls inciales, that had been revitalized and encouraged by his paintbrush. (But it worried about not showing the photos of his murals ado, but in perspective with the spaces of the house).

All that enraged Eileen. But even more: One of the fresh air had been identical with the entry, on the abstract geometric one with Eileen. And, even more: Given the reputation and the transcendency of everything what the Corbu was doing, many people managed to think that the house was a his work. Le Corbusier desmintió by half, and he ended up by writing that the work belong to Jean Badovici and to Helen (sic) Gray. It did not even want to write well his name.

E.1027
E.1027

Then, with the Second World war, the house was chabolizada for the German troops, which made her almost destroyed.

In 1952 Le Corbusier constructed a cabin of vacations rightly on the house And 1027, to few meters. He says that he her designed as a gift to his wife, but the only thing that he was thinking was to be on the house that was obsessing him, to be it raises (once again) of Eileen.

Le Corbusier was entering often the house, was restoring his murals and was re-conditioning what was giving him the desire.

When Badovici died, the house happened to be a property of his sister, nun, and Le Corbusier tried to buy, or that some friend was buying, especially to preserve the fresh air. When the house was acquired finally by Madame Schelbert, foreign to all this history and Le Corbusier´s friend (that manipulated the auction cheating the very same Onassis), this one promoted furthermore his relation as good neighbor, and continued thinking, manipulating and handling the house until the same day of his death.

It seems to be that on August 27, 1965 Le Corbusier went out of his cabin and had breakfast in her And 1027 with the lady Schelbert, and from there it went down to the sea to swim awhile. It is very possible that on having felt the heart attack his last look was to this house that madman had turned during decades.

E.1027
E.1027

José Ramón Hernández Correa
PhD Architect and author of Arquitectamos locos?
Toledo · may 2012

Universal history of the Turpitude [III] | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]Cambiar la educación para cambiar la ciudad (II) | Stepienybarno [:gl]Cambiar a educación para cambiar a cidade (II) | Stepienybarno [:en]Changing the education to change the city (II) | Stepienybarno [:]

[:es]https://veredes.es/blog/cambiar-la-educacion-para-cambiar-la-ciudad-i-stepienybarno/

Escuela Montessori, Delf, Herman Hertzberger, 1960
Escuela Montessori, Delf, Herman Hertzberger, 1960

En el anterior post intentábamos dar un breve repaso de los hitos más importantes que encontrábamos al echar una mirada atrás en el apasionante mundo de la arquitectura y la educación. En dicho texto nos paseábamos por casi todo el siglo XX hasta llegar a los años ochenta y es ahí donde hoy queremos recoger el testigo e intentar plantarnos en la actualidad. Para ello, echaremos una mirada a lo que sucede en países en vías de desarrollo de los que, sin duda, podemos aprender muchísimo. A su vez, entender la escuela como uno de los principales espacios públicos y la importancia del edificio educacional como gran maestro, en sí mismo, nos parecen temas bonitos sobre los que profundizar.

La idea original era terminar el artículo metidos de lleno en lo que es la educación expandida y el edupunk, pero, visto que se nos alargaba demasiado, hemos decidido dejar este apasionante tema para una tercera entrega.

Así que, si os animáis, estaríamos encantados de que nos acompañaseis en dicho viaje.

Escuela en Bangladesh _ Obra de Anna Heringer
Escuela en Bangladesh _ Obra de Anna Heringer | Fotografía: Escola METI – Anna Heringer + Eike Roswag. Imagem © Kurt Hoerbst | Fuente: archdaily.com.br

Como bien es sabido, uno de los aspectos más interesantes de la arquitectura educativa es comprobar cómo ciertas “ambigüedades” aportan mucho más al proyecto que una serie de espacios de dimensiones fijas e inflexibles programas. La relación con el exterior,  el estar fuera pero con la sensación de estar dentro y viceversa o el  estudio correcto de la iluminación natural son mecanismos arquitectónicos que no salen en las normativas, y que, desde un punto de vista cuantitativo, son muy difíciles de evaluar. De hecho, como casi siempre ocurre en la arquitectura, lo más importante no es aquello que se puede medir y reglar sino los aspectos cualitativos de los proyectos.

Por ello, queremos rescatar algunas intervenciones que hacen de la indefinición del espacio colectivo de las escuelas una de las armas más poderosas de su arquitectura. A su vez, esta actitud a la hora de proyectar va de la mano de actuales sistemas educativos que heredan lo mejor de métodos como Montessori y Waldorf y que la arquitectura no puede dejar de lado sino que se tiene que convertir en una fiel traductora de ideas y pensamientos pedagógicos.

Igualmente interesante nos resultan aquellos edificios en los que lo que rodea a la propia arquitectura es tan importante como ella y, de hecho, en muchos casos es lo que hace que realmente humildes pero intensas obras se conviertan en grandes proyectos arquitectónicos.

Así que, si os parece, vamos con el primer proyecto que traemos hoy ponemos encima del tablero.

Si nos trasladamos hasta Bangladesh podemos encontrarnos con la escuela que Anna Heringer proyectó para dar respuesta a las necesidades de l@s más pequeñ@s. En esta ocasión el espíritu de comunidad se ve reafirmado y consolidado desde la misma construcción del edificio ya que en él participan los miembros de la comunidad.

De esta forma, la identidad de un pueblo se ve consolidada, y el sentimiento de pertenencia se acrecenta al ir aumentando el orgullo de saberse participes de la construcción del edificio que sacará del analfabetismo a l@s hij@s de quienes lo están construyendo. La autoconstrucción se convierte en el mejor detonante de la toma de conciencia del sentimiento de comunidad.

Igualmente interesante nos parece el cuidadoso uso de que se hace de los materiales locales, así como de las técnicas de construcción del lugar.

Ampliación de escuela en Dano _ Obra de Diébédo Francis Kéré
Ampliación de escuela en Dano _ Obra de Diébédo Francis Kéré | Fotografías: Francis Kéré / Erik Jan Ouwerkerk | Fuente: tectonica.archi

Y no podíamos hablar de Heringer sin traer a primer plano otro arquitecto con el que parece mimetizarse en su pensamiento, discurso y obra: Diébédo Francis Kéré. Este joven y entusiasta arquitecto, originario de Burkina Faso, tiene una obra muy comprometida socialmente, en la que destaca el buen manejo de la escasez de medios económicos, el respeto por la tradición y el empleo de mano de obra social. A su vez, hay que destacar que Keré creció en un pequeño poblado de la capital junto a otros doce hermanos en la más absoluta de las miserias.

Aun así, su padre se empeñó en que fuera a la escuela y por lo que vemos el hoy arquitecto no perdió el tiempo. Fue el primer habitante del poblado en superar el analfabetismo y con el tiempo, una vez terminados sus estudios como carpintero, tuvo la oportunidad de estudiar arquitectura en Berlín dónde llegó a crear la asociación “Schulbausteine für Gando” (“Ladrillos para la escuela en Gando”) con la ayuda de sus compañeros de promoción. Desde ella, consiguieron fondos para levantar la primera escuela en su poblado natal y desde el año 2004 ha seguido comprometido con sus raíces ayudando a cientos de niñ@s a tener una oportunidad en la vida, impensable pocos años atrás.

Otro proyecto que nos parece, especialmente, sugerente es el jardín de infancia del arquitecto italiano Giovanni D’Ambrosio en Kerobokan, Bali. Nuevamente, la escasez de recursos del lugar no supone un hándicap para el proyecto sino más bien un todo un reto. Con unos materiales muy contenidos y ningún exceso formal el proyecto se genera  en torno a un gran “viga – macetero” en la que incrustan sus raíces las plantas trepadoras que se deslizan a 40 centímetros de la cubierta. De esta forma, la vegetación va dando sombra a la chapa metálica y cobija una más que necesaria corriente de aire continua que hace que no se caliente en exceso el ambiente interior.

A su vez, la escuela encierra en su interior una pequeña huerta con plantas autóctonos que hace que los alumnos se conviertan en sus únicos y felices cuidadores. Así, los niños como agricultores y la arquitectura hermanada con la naturaleza forman un tandem perfecto para que la sabiduría y el juego estén siempre presentes en la escuela.

Jardín de infancia en Kerobokan, Bali _ Obra de Giovanni D’Ambrosio
Jardín de infancia en Kerobokan, Bali _ Obra de Giovanni D’Ambrosio | Fuente: arc1.uniroma1.it

Y después de este recorrido por países en situaciones de extrema vulnerabilidad, volvemos a occidente y nos plantamos en Rivas Vaciamadrid. El proyecto de la agencia madrileña de arquitectura Ecosistema Urbano,  surge con el doble reto de convertirse, por un lado, “en una fuente de aprendizaje para los ciudadanos, educando en el ahorro energético y la optimización de los recursos naturales” y, por otro, llegar a ser un verdadero lugar de interacción social. 

Rivas Vaciamadrid _ Obra de Ecosistema Urbano
Rivas Vaciamadrid _ Obra de Ecosistema Urbano |Fotografía: Emilio P. Doiztua  Javier de Paz | Fuente: arquitecturaviva.com

Para terminar este pequeño viaje arquitectónico-educativo, lo haremos de la mano de los arquitectos suizos Rosan Bosch y su nada convencional escuela Vittra en Estocolmo. En ella llevan al extremo la dinamización de los corredores, halls o pasillos, haciéndoles perder su habitual condición de paso y transición, para convertirlos en lugares de estancia donde jugar aprendiendo y aprender jugando.

De esta forma, el espacio abierto y flexible vuelve a ganar la batalla a los espacios cerrados y abocados a una única función. A su vez, dentro de estos lugares colectivos aparecen otros espacios con un carácter más íntimo e introvertido pero que se consiguen con sutiles manipulaciones del espacio general y no con la compartimentación habitual del mismo. Igualmente, los desniveles, anfiteatros e innumerables nichos y recovecos se convierten en perfectos escenarios que l@s niñ@s hacen suyos con extrema facilidad.

Escuela Vittra _ Obra de Rosan Bosch
Escuela Vittra _ Obra de Rosan Bosch | Fuente: rosanbosch.com

En fin, esperamos que este pequeño análisis de obras de arquitectura educacional, desde el punto de vista de lo comunitario y la apropiación de los espacios de manera alternativa haya sido de vuestro agrado y, como siempre, estaremos encantados de recibir vuestros comentarios al respecto.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, Agosto 2017

Artículo publicado originalmente en la Plataforma de La Ciudad Viva.

[:gl]

Escuela Montessori, Delf, Herman Hertzberger, 1960
Escola Montessori, Delf, Herman Hertzberger, 1960

No anterior post tentabamos dar un breve repaso dos fitos máis importantes que atopabamos ao botar unha mirada atrás no apaixonante mundo da arquitectura e a educación. No devandito texto paseabámonos por case todo o século XX ata chegar aos anos oitenta e é aí onde hoxe queremos recoller a testemuña e tentar plantarnos na actualidade. Para iso, botaremos unha mirada ao que sucede en países en vías de desenvolvemento dos que, sen dúbida, podemos aprender moitísimo. Á súa vez, entender a escola como un dos principais espazos públicos e a importancia do edificio educacional como gran mestre, en si mesmo, parécennos temas bonitos sobre os que profundar.

A idea orixinal era terminar o artigo metidos de cheo no que é a educación expandida e o edupunk,  pero, visto que se nos alongaba demasiado, decidimos deixar este apaixonante tema para unha terceira entrega.

Así que, se vos animades, estariamos encantados de que nos acompañásedes na devandito viaxe.

Escuela en Bangladesh _ Obra de Anna Heringer
Escola en Bangladesh _ Obra de Anna Heringer

Como ben é sabido, un dos aspectos máis interesantes da arquitectura educativa é comprobar como certas “ambigüidades” achegan moito máis ao proxecto que unha serie de espazos de dimensións fixas e inflexibles programas. A relación co exterior, o estar fose pero coa sensación de estar dentro e viceversa ou o estudo correcto da iluminación natural son mecanismos arquitectónicos que non saen nas normativas, e que, desde un punto de vista cuantitativo, son moi difíciles de avaliar. De feito, como case sempre ocorre na arquitectura, o máis importante non é aquilo que se pode medir e regular senón os aspectos cualitativos dos proxectos.

Por iso, queremos rescatar algunhas intervencións que fan da indefinición do espazo colectivo das escolas unha das armas máis poderosas da súa arquitectura. Á súa vez, esta actitude á hora de proxectar vai da man de actuais sistemas educativos que herdan o mellor de métodos como Montessori e Waldorf e que a arquitectura non pode deixar de lado senón que se ten que converter nunha fiel tradutora de ideas e pensamentos pedagóxicos.

Igualmente interesante resúltannos aqueles edificios nos que o que rodea á propia arquitectura é tan importante como ela e, de feito, en moitos casos é o que fai que realmente humildes pero intensas obras convértanse en grandes proxectos arquitectónicos.

Así que, se vos parece, imos co primeiro proxecto que traemos hoxe poñemos encima do taboleiro.

Se nos trasladamos ata Bangladesh podemos atoparnos coa escola que Anna Heringer proxectou para dar resposta ás necesidades de l@ s máis pequeñ@s. Nesta ocasión o espírito de comunidade vese reafirmado e consolidado desde a mesma construción do edificio xa que nel participan os membros da comunidade.

Desta forma, a identidade dun pobo vese consolidada, e o sentimento de pertenza se acrecenta ao ir aumentando o orgullo de saberse participes da construción do edificio que sacará do analfabetismo a l@ s hij@ s de quen o está construíndo. A autoconstrucción convértese no mellor detonante da toma de conciencia do sentimento de comunidade.

Igualmente interesante parécenos o coidadoso uso de que se fai dos materiais locais, así como das técnicas de construción do lugar.

Ampliación de escuela en Dano _ Obra de Diébédo Francis Kéré
Ampliación da escola en Dano _ Obra de Diébédo Francis Kéré

E non podiamos falar de Heringer sen traer a primeiro plano outro arquitecto co que parece mimetizarse no seu pensamento, discurso e obra: Diébédo Francis Kéré. Este mozo e entusiasta arquitecto, orixinario de Burkina Faso, ten unha obra moi comprometida socialmente, na que destaca o bo manexo da escaseza de medios económicos, o respecto pola tradición e o emprego de man de obra social. Á súa vez, hai que destacar que Keré creceu nun pequeno poboado da capital xunto a outros doce irmáns na máis absoluta das miserias.

Aínda así, o seu pai empeñouse en que fóra á escola e polo que vemos o hoxe arquitecto non perdeu o tempo. Foi o primeiro habitante do poboado en superar o analfabetismo e co tempo, unha vez terminados os seus estudos como carpinteiro, tivo a oportunidade de estudar arquitectura en Berlín onde chegou a crear a asociación “Schulbausteine für Gando” (“Ladrillos para a escola en Gando”) coa axuda dos seus compañeiros de promoción. Desde ela, conseguiron fondos para levantar a primeira escola no seu poboado natal e desde o ano 2004 seguiu comprometido coas súas raíces axudando por centos de niñ@ s a ter unha oportunidade na vida, impensable poucos anos atrás.

Outro proxecto que nos parece, especialmente, suxestivo é o xardín de infancia do arquitecto italiano Giovanni D’Ambrosio en Kerobokan, Bali. Novamente, a escaseza de recursos do lugar non supón un hándicap para o proxecto senón máis ben un todo un reto. Cuns materiais moi contidos e ningún exceso formal o proxecto xérase ao redor dunha gran “viga – macetero” na que incrustan as súas raíces as plantas trepadoras que se deslizan a 40 centímetros da cuberta. Desta forma, a vexetación vai dando sombra á chapa metálica e acubilla unha máis que necesaria corrente de aire continua que fai que non se quente en exceso o ambiente interior.

Á súa vez, a escola encerra no seu interior unha pequena horta con plantas autóctonos que fai que os alumnos se convertan nos seus únicos e felices coidadores. Así, os nenos como agricultores e a arquitectura hermanada coa natureza forman un tandem perfecto para que a sabedoría e o xogo estean sempre presentes na escola.

Jardín de infancia en Kerobokan, Bali _ Obra de Giovanni D’Ambrosio
Xardín de infancia en Kerobokan, Bali _ Obra de Giovanni D’Ambrosio

E despois deste percorrido por países en situacións de extrema vulnerabilidade, volvemos a occidente e plantámonos en Rivas Vaciamadrid. O proxecto da axencia madrileña de arquitectura Ecosistema Urbano, xorde co dobre reto de converterse, por unha banda, “nunha fonte de aprendizaxe para os cidadáns, educando no aforro enerxético e a optimización dos recursos naturais” e, por outro, chegar a ser un verdadeiro lugar de interacción social.

Rivas Vaciamadrid _ Obra de Ecosistema Urbano
Rivas Vaciamadrid _ Obra de Ecosistema Urbano

Para terminar esta pequena viaxe arquitectónica-educativo, farémolo da man dos arquitectos suízos Rosan Bosch e o seu nada convencional escola Vittra en Estocolmo. Nela levan ao extremo a dinamización dos corredores, halls ou corredores, facéndolles perder a súa habitual condición de paso e transición, para convertelos en lugares de estancia onde xogar aprendendo e aprender xogando.

Desta forma, o espazo aberto e flexible volve gañar a batalla aos espazos pechados e abocados a unha única función. Á súa vez, dentro destes lugares colectivos aparecen outros espazos cun carácter máis íntimo e introvertido pero que se conseguen con sutís manipulacións do espazo xeral e non coa compartimentación habitual do mesmo. Igualmente, os desniveis, anfiteatros e innumerables nichos e recunchos convértense en perfectos escenarios que l@ s niñ@ s fan seus con extrema facilidade.

Escuela Vittra _ Obra de Rosan Bosch
Escola Vittra _ Obra de Rosan Bosch

En fin, esperamos que esta pequena análise de obras de arquitectura educacional, desde o punto de vista do comunitario e a apropiación dos espazos de maneira alternativa fose de voso agrado e, como sempre, estaremos encantados de recibir os vosos comentarios respecto diso.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, Agosto 2017

Artigo publicado orixinalmente na Plataforma da Cidade Viva.

[:en]

Escuela Montessori, Delf, Herman Hertzberger, 1960
Montessori School, Delf, Herman Hertzberger, 1960

In the previous post we were trying to give a brief revision of the most important milestones that we were finding on having thrown a look behind in the exciting world of the architecture and the education. In the above mentioned text we us were walking along almost all the 20th century up to coming an eighties and it is there where today we want to gather the witness and to try to stand firm at present. For it, we will throw a look to what it happens in developing countries of whom, undoubtedly, we can learn very much. In turn, to understand the school as one of the principal public spaces and the importance of the educational as great main building, in yes same, they look like to us nice topics on which to penetrate.

The original idea was to finish the article put squarely into what is the expanded education and the edupunk, but, seen that was getting longer us too much, we have decided to leave this exciting topic for a third delivery.

So, if you encourage, we would be been charmed with of that you were accompanying us in the above mentioned trip.

Escuela en Bangladesh _ Obra de Anna Heringer
School in Bangladesh _ Anna Heringer´s work

Good is known, one of the most interesting aspects of the educational architecture is to verify how certain “ambiguities” contribute much more to the project that a series of spaces of fixed dimensions and inflexible programs. The relation with the exterior, to be out but with the sensation of being inside and vice versa or the correct study of the natural lighting are architectural mechanisms that do not go out in the regulations, and that, from a quantitative point of view, are very difficult to evaluate. In fact, since almost always it happens in the architecture, the most important thing is not that one that can measure and rule but the qualitative aspects of the projects.

For it, we want to rescue some interventions that do of the lack of definition of the collective space of the schools one of the most powerful weapon of his architecture. In turn, this attitude at the moment of projecting goes of the hand of current educational systems that inherit the better of methods as Montessori and Waldorf and that the architecture cannot leave of side but it has to turn into a faithful translator of ideas and pedagogic thoughts.

Equally interesting they us turn out to be those buildings in that what makes a detour to the own architecture is so important as she and, in fact, in many cases it is what does that really humble but intense works turn into big architectural projects.

So, if it seems to you, we go with the first project that we bring today we put on the board.

If we move up to Bangladesh we can meet the school that Anna Heringer projected to give response to the needs of the smallest. In this occasion the spirit of community meets reaffirmed and consolidated from the same construction of the building since in him the members of the community take part.

Of this form, the identity of a people meets consolidated, and the feeling of belonging acrecenta on having been increasing the pride of to be known participants of the construction of the building that will extract of the illiteracy the children of those who are constructing it. The autoconstruction turns into the best explosive one of the capture of conscience of the feeling community.

Equally interesting it looks like to us the careful use of which it is done of the local materials, as well as of the technologies of local construction.

Ampliación de escuela en Dano _ Obra de Diébédo Francis Kéré
Extension of school in Dano _ Diébédo Francis Kéré´s work

And we could not speak about Heringer without another architect brought to the first plane with the one that seems to change color in his thought, speech and work: Diébédo Francis Kéré. This young person and enthusiast architect, original of Burkina Faso, has a work very compromised socially, in that stands out the good managing of the shortage of economic means, the respect for the tradition and the employment of social workforce. In turn, it is necessary to emphasize that Keré grew in a small settlement of the capital together with other twelve brothers in the most absolute of the miseries.

Even this way, his father got involved that was to the school and for what we see the today architect did not lose the time. He was the first inhabitant of the settlement in overcoming the illiteracy and with the time, once finished his studies as carpenter, had the opportunity to study architecture in Berlin where it managed to create the association “Schulbausteine für Gando” “Bricks for the school in Gando”) with the help of his companions of promotion. From her, they obtained funds to raise the first school in his natal settlement and from the year 2004 he has been still compromised with his roots helping hundreds of children to have an opportunity in the life, unthinkable a few years behind.

Another project that seems to us to be, specially, suggestive is the infant school of the Italian architect Giovanni D’Ambrosio in Kerobokan, Bali. Again, the shortage of local resources a hándicap does not suppose for the project but rather the whole challenge. With a few very contained materials and no formal excess the project is generated concerning the great one “girder – flower-pot stand” in that his roots incrust the climbing plants that slip to 40 centimeters of the cover. Of this form, the vegetation is giving shade to the metallic sheet and shelters one more than necessary constant draught that does that the interior environment does not warm up in excess.

In turn, the school encloses in his interior a small garden with plants autochthonous that does that the pupils turn into his only and happy keepers. This way, the children like farmers and the architecture related with the nature form a perfect tandem in order that the wisdom and the game are always present in the school.

Jardín de infancia en Kerobokan, Bali _ Obra de Giovanni D’Ambrosio
Infant school in Kerobokan, Bali _ Giovanni D’Ambrosio’s Work

And after this tour for countries in situations of extreme vulnerability, we return to west and reach Rivas Vaciamadrid. The project of the agency of Madrid of architecture Ecosistema Urbano, it arises with the double challenge of turning, on the one hand, “into a source of learning for the citizens, pupil into the energetic saving and the optimization of the natural resources” and, for other one, of managing to be a real place of interaction social.e Giovanni D’Ambrosio

Rivas Vaciamadrid _ Obra de Ecosistema Urbano
Rivas Vaciamadrid _Ecosistema Urbano´s work

To finish this small architectural – educational trip, we will do it of the hand of the Swiss architects Rosan Bosch and his not conventional at all school Vittra in Stockholm. In her they take to the end the dynamization of the corridors, halls or corridors, making them lose his habitual condition of step and transition, to turn them into places of stay where to play learning and to learn playing.

Of this form, the opened and flexible space returns to gain the battle to the spaces closed and doomed to the only function. In turn, inside these collective places other spaces appear with a more intimate and introverted character but that are obtained by subtle manipulations of the general space and not by the habitual compartimentación of the same one. Equally, the differences, amphitheatres and innumerable niches and turns turn into perfect scenes that the children make his with extreme facility.

Escuela Vittra _ Obra de Rosan Bosch
Vittra School _ Rosan Bosch´s work

In end, we wait that this small analysis of works of educational architecture, from the point of view of the community thing and the appropriation of the spaces of an alternative way it has been of your pleasure and, since always, we will be been charmed with of receiving your comments in the matter.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects
Estella, August 2017

Article published originally in the Platform of La Ciudad Viva.

[:]

[:es]Gimnasio Maravillas. La Aventura del Saber[:gl]Ximnasio Marabillas. A Aventura do Saber[:en]Maravillas Gymnasium. The Adventure of knowing[:]

0

[:es]

La Dirección General de Patrimonio ha declarado el gimnasio Maravillas, del arquitecto Alejandro de la Sota, Bien de Interés Cultural. Aunque se ha convertido en un centro de peregrinación para cientos de arquitectos de todo el mundo, el gimnasio madrileño es poco conocido por los ciudadanos.

La protección del edificio se enmarca en un proyecto para divulgar la arquitectura moderna. Alejandro de la Sota aprovechó al máximo el espacio y convirtió un encargo convencional en un hito. Le pidieron un gimnasio y él les dio un polideportivo, unas aulas, unas pistas al aire libre y un sótano que se convertiría más tarde en una piscina.

En vez de usar pilares, empleó grandes cerchas invertidas y en sus huecos, colgadas sobre el gimnasio, metió varias aulas con forma de auditorio. Los materiales de construcción se dejaron por primera vez a la vista en un innovador gesto de coherencia y austeridad que influyó sobremanera en posteriores generaciones de arquitectos.

[:gl]

A Dirección Xeral de Patrimonio declarou o ximnasio Marabillas, do arquitecto Alejandro da Sota, Ben de Interese Cultural. Aínda que se converteu nun centro de peregrinación para centos de arquitectos de todo o mundo, o ximnasio madrileño é pouco coñecido polos cidadáns.

A protección do edificio enmárcase nun proxecto para divulgar a arquitectura moderna. Alejandro de la Sota aproveitou ao máximo o espazo e converteu un encargo convencional nun fito. Pedíronlle un ximnasio e el deulles un polideportivo, unhas aulas, unhas pistas ao aire libre e un soto que se convertería máis tarde nunha piscina.

No canto de usar alicerces, empregou grandes cerchas investidas e nos seus ocos, colgadas sobre o ximnasio, meteu varias aulas con forma de auditorio. Os materiais de construción deixáronse por primeira vez á vista nun innovador xesto de coherencia e austeridade que influíu excesivamente en posteriores xeracións de arquitectos.

[:en]

The Headquarter of Heritage has declared the Maravillas gymnasium You astonish, of the architect Alejandro de la Sota, Good of Cultural Interest. Though it has turned into a center of peregrination for hundreds of architects of the whole world, the gymnasium of Madrid is little known by the citizens.

The protection of the building places in a project to spread the modern architecture. Alejandro de la Sota took advantage to the maximum of the space and turned a conventional order into a milestone. They asked for a gymnasium him and he gave to them the polysport one, a few classrooms, a few tracks outdoors and a basement that would turn later into a swimming pool.

Instead of using props, it used big reversed cerchas and in his hollows, hung on the gymnasium, put several classrooms with form of audience. The materials of construction were left by the first time at sight in an innovative gesture of coherence and austerity that influenced exceedingly later generations of architects.

[:]