IniciotvImprescindibles. Josep Lluís Sert: un sueño nómadaImprescindibles. Josep Lluís Sert: un soño...

[:es]Imprescindibles. Josep Lluís Sert: un sueño nómada[:gl]Imprescindibles. Josep Lluís Sert: un soño nómade[:en]Imprescindibles. Josep Lluís Sert: a nomadic dream[:]

[:es]

Josep Lluís Sert fue el primer arquitecto español de fama internacional.

Apóstol del racionalismo en España”.

Apóstol del racionalismo en España y Decano de la Facultad de Arquitectura de Harvard durante casi dos décadas, Sert fue también un hombre lleno de contradicciones. Un espíritu contestatario. Verso libre en un mundo dominado por la copia y la reproducción seriada.

Arquitecto de vanguardia.

Como todos los exiliados, fue un vitalista de espíritu triste”.

Miembro de una conocida familia aristocrática y destacado militante republicano, Sert tuvo el atrevimiento de ser un arquitecto de vanguardia en un país donde gobernaba el conservadurismo estético más absoluto.

Fue católico y libertario. Fue también, como todos los exiliados, un vitalista de espíritu triste, un artesano del sentido común al que le tocó vivir en un mundo extremo.

Del exilio al prestigio mundial.

Viajó, emigró, huyó. Se refugió donde pudo: París, La Habana, Nueva York y finalmente Boston.

Hijo del conde de Sert y sobrino en segundo grado del primer marqués de Comillas, Josep Lluís tuvo que esconderse en Estados Unidos tras la Guerra Civil.

Y allí fue capaz de reconstruir una carrera profesional que le llevó a convertirse en uno de los arquitectos más importantes de su generación.

Uno de los arquitectos más importantes de su generación”.

Sert abrió puertas, cultivo amistades y representó a España durante décadas en los círculos más selectos de la arquitectura contemporánea. Un hombre, en definitiva, al que sólo le quedo por cumplir un sueño…

“Como muchos arquitectos, en el fondo soy un pintor”.1

¿Cómo surge la idea?

La idea de hacer un documental sobre la figura del arquitecto Josep Lluís Sert surgió por dos motivos. El primero fue la necesidad de reivindicar la figura de un creador que, por razones diversas, ha quedado un tanto al margen de la historia de la arquitectura española.

Sert es un arquitecto que disfruta de una gran popularidad entre los arquitectos”.

Es evidente que el exilio ha jugado un papel importante en ese sentido, pero no deja de ser extraño que una figura como la suya disfrute de un reconocimiento tan limitado.

Sert es un arquitecto que todavía disfruta hoy de una gran popularidad entre los arquitectos, un profesional con una vida apasionante que, sin embargo, jamás ha recibido el reconocimiento que sí obtuvieron en su día otros exiliados ilustres.

Arquitecto y persona.

Lo que nos interesa aquí, más allá de su arquitectura, es su trayectoria vital. Y por eso precisamente se impone un segundo motivo.

Sert muestra un desapego inusitado por la arquitectura”.

Mientras barajaba la idea de hacer este documental cayó en mis manos un libro titulado Josep Lluís Sert. Conversaciones y escritos. Lugares de encuentro para las artes.

El libro, editado por Patricia Juncosa, está formado por un conjunto de entrevistas en las que Sert habla sobre su relación con el arte y con los artistas.

Se trata de un libro en el que Sert muestra un desapego inusitado por la arquitectura, un conjunto de textos en los que se escucha la voz de un hombre inquieto, con una cierta conciencia del marco en el que debía encajar su trabajo.

La historia de un exilio interior y exterior que consiste en tratar de conciliar dos mundos irreconciliables”.

Ahí está el Sert más humano. Y ahí está la historia que queremos contar desde el principio: la historia de una huida que parece no acabar nunca, la historia de un exilio interior y exterior que consiste en tratar de conciliar dos mundos irreconciliables.

Una historia, en definitiva, que arranca en un momento indeterminado de la niñez de Sert.

En el libro de Patricia Juncosa hay varios niveles de lectura. Por un lado está la descripción minuciosa de los problemas que preocuparon al Sert arquitecto. Pero por otro también podemos encontrar la lista de los temas que siempre reclamaron la atención del Sert humanista.

En el libro vemos al adulto inquieto y meticuloso, es verdad, pero también al muchacho que observaba a su tío, el muralista Josep Maria Sert, y sentía una profunda emoción.

1. “Like many architects, I’m a painter at heart.” Declaraciones de Sert en el artículo “A House Epitomizes a Way of Life” (Una casa personifica una forma de vida). Washington Post, 24 de septiembre de 1967.

Por PABLO BUJOSA / IMPRESCINDIBLES.

 [:gl]

Josep Lluís Sert foi o primeiro arquitecto español de fama internacional.

“Apóstolo do racionalismo en España”.

Apóstolo do racionalismo en España e Decano da Facultade de Arquitectura de Harvard durante case dúas décadas, Sert foi tamén un home cheo de contradicións. Un espírito contestatario. Verso libre nun mundo dominado pola copia e a reprodución seriada.

Arquitecto de vangarda.

“Como todos os exiliados, foi un vitalista de espírito triste”.

Membro dunha coñecida familia aristocrática e destacado militante republicano, Sert tivo o atrevemento de ser un arquitecto de vangarda nun país onde gobernaba o conservadurismo estético máis absoluto.

Foi católico e libertario. Foi tamén, como todos os exiliados, un vitalista de espírito triste, un artesán do sentido común ao que lle tocou vivir nun mundo extremo.

Do exilio ao prestixio mundial.

Viaxou, emigrou, fuxiu. Refuxiouse onde puido: París, A Habana, Nova York e finalmente Boston.

Fillo do conde de Sert e sobriño en segundo grao do primeiro marqués de Comiñas, Josep Lluís tivo que esconderse en Estados Unidos tras a Guerra Civil.

E alí foi capaz de reconstruír unha carreira profesional que lle levou a converterse nun dos arquitectos máis importantes da súa xeración.

“Un dos arquitectos máis importantes da súa xeración”.

Sert abriu portas, cultivo amizades e representou a España durante décadas nos círculos máis selectos da arquitectura contemporánea. Un home, en definitiva, ao que só lle quedo por cumprir un soño…

“Como moitos arquitectos, no fondo son un pintor”.1

Como xorde a idea?

A idea de facer un documental sobre a figura do arquitecto Josep Lluís Sert xurdiu por dous motivos. O primeiro foi a necesidade de reivindicar a figura dun creador que, por razóns diversas, quedou un tanto á marxe da historia da arquitectura española.

“Sert é un arquitecto que goza dunha gran popularidade entre os arquitectos”.

É evidente que o exilio xogou un papel importante nese sentido, pero non deixa de ser estraño que unha figura como a súa goce dun recoñecemento tan limitado.

Sert é un arquitecto que aínda goza hoxe dunha gran popularidade entre os arquitectos, un profesional cunha vida apaixonante que, con todo, xamais recibiu o recoñecemento que si obtiveron no seu día outros exiliados ilustres.

Arquitecto e persoa.

O que nos interesa aquí, máis aló da súa arquitectura, é a súa traxectoria vital. E por iso precisamente imponse un segundo motivo.

“Sert mostra un desapego inusitado pola arquitectura”.

Mentres barallaba a idea de facer este documental caeu nas miñas mans un libro titulado Josep Lluís Sert. Conversas e escritos. Lugares de encontro para as artes.

O libro, editado por Patricia Juncosa, está formado por un conxunto de entrevistas nas que Sert fala sobre a súa relación coa arte e cos artistas.

Trátase dun libro no que Sert mostra un desapego inusitado pola arquitectura, un conxunto de textos nos que se escoita a voz dun home inquieto, cunha certa conciencia do marco no que debía encaixar o seu traballo.

“A historia dun exilio interior e exterior que consiste en tratar de conciliar dous mundos irreconciliables”.

Aí está o Sert máis humano. E aí está a historia que queremos contar desde o principio: a historia dunha fuxida que parece non acabar nunca, a historia dun exilio interior e exterior que consiste en tratar de conciliar dous mundos irreconciliables.

Unha historia, en definitiva, que arrinca nun momento indeterminado da nenez de Sert.

No libro de Patricia Juncosa hai varios niveis de lectura. Por unha banda está a descrición minuciosa dos problemas que preocuparon ao Sert arquitecto. Pero por outro tamén podemos atopar a lista dos temas que sempre reclamaron a atención do Sert humanista.

No libro vemos ao adulto inquieto e meticuloso, é verdade, pero tamén ao raparigo que observaba ao seu tío, o muralista Josep Maria Sert, e sentía unha profunda emoción.

1. “Like many architects, I’m a painter at heart.” Declaracións de Sert no artigo “A House Epitomizes a Way of Life” (Unha casa personifica nunha forma de vida). Washington Post, 24 de setembro de 1967.

Por PABLO BUJOSA / IMPRESCINDIBLES.

[:en]

Josep Lluís Sert was the first Spanish architect of international reputation.

“Apostle of the rationalism in Spain”.

Apostle of the rationalism in Spain and Dean of the Faculty of Harvard’s Architecture during almost two decades, Sert was also a man full of contradictions. A rebellious spirit. Free verse in a world dominated by the copy and the reproduction seriada.

Architect of forefront.

“As all the exiles, it was a vitalist of sad spirit”.

Member of a known aristocratic family and out-standing republican militant, Sert had the presumption of being an architect of forefront in a country where it was governing the most absolute aesthetic conservatism.

It was catholic and libertarian. It was also, as all the exiles, a vitalist of sad spirit, a craftsman of the common sense to whom he had to live in an extreme world.

From the exile to the world prestige.

He travelled, emigrated, fled. It sheltered where it could: Paris, Havana, New York and finally Boston.

Son of the count of Sert and nephew in the second degree of the first Marquess of Inverted commas, Josep Lluís had to hide in The United States after the Civil war.

And there it was capable of reconstructing a professional career that led him to turning into one of the most important architects of his generation.

“One of the most important architects of his generation”.

Sert opened doors, I cultivate friendship and it represented Spain during decades in the most select circles of the contemporary architecture. A man, definitively, the one that only still has for fulfilling a dream…

“As many architects, in the bottom I am a painter”.1

How does idea arise?

The idea of doing a documentary on the figure of the architect Josep Lluís Sert arose for two motives. The first one was the need to claim the figure of a creator who, for diverse reasons, has stayed rather to the margin of the history of the Spanish architecture.

“Sert is an architect who enjoys a great popularity between the architects”.

It is evident that the exile has played an important paper in this sense, but he does not stop being a stranger that a figure like his enjoyment of such a limited recognition.

Sert is an architect who still enjoys today a great popularity between the architects, a professional an exciting life that, nevertheless, has never received the recognition that yes other illustrious exiles obtained in his day.

Architect and person.

What we are interested here, beyond his architecture, is his vital path. And because of it precisely the second motive is imposed.

“Sert shows an unusual indifference for the architecture”.

While it was shuffling the idea of doing this documentary there fell in my hands a qualified book Josep Lluís Sert. Conversations and writings. Places of meeting for the arts.

The book edited by Patricia Juncosa, is formed by a set of interviews in which Sert speaks on his relation with the art and with the artists.

It is a question of a book in which Sert shows an unusual indifference for the architecture, a set of texts in which there is listened the voice of an anxious man, with a certain conscience of the frame into which it had to fit his work.

“The history of an interior and exterior exile that consists of trying to harmonize two irreconcilable worlds”.

There the most human Sert is. And there there is the history that we want to count from the beginning: the history of a flight that never seems to finish, the history of an interior and exterior exile that consists of trying to harmonize two irreconcilable worlds.

One tells the history, definitively, that starts in an indeterminate moment of Sert’s childhood.

In Patricia Juncosa’s book there are several levels of reading. On the one hand there is the meticulous description of the problems that worried the Sert architect. But for other one also we can find the list of the topics that always claimed the attention of the humanist Sert.

In the book we see the anxious and meticulous adult, it is true, but also to the boy who was observing his uncle, the muralista Josep Maria Sert, and he was feeling a deep emotion.

1. “Like many architects, I’m a painter at heart.” Sert’s declarations in the article “A House Epitomizes a Way of Life” (Una casa personifica una forma de vida). Washington Post, on September 24, 1967.

By PABLO BUJOSA / IMPRESCINDIBLES.

[:]

veredes
veredeshttps://veredes.es/
Surge enero de 2009 como búsqueda de satisfacer el conocimiento de la actividad arquitectónica y tangentes que se generan. La idea es crear un espacio para divulgar los diversos proyectos en busca de nueva inspiración y de intercambio.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS