Inicio Blog Página 70

[:es]Guía de Arquitectura de Madrid[:gl]Guía de Arquitectura de Madrid[:en]Architecture Guide of Madrid[:]

0

[:es]

Guía de Arquitectura de Madrid o1

Desde el año 1984, el Colegio Oficial de Arquitectos de Madrid edita la que sin duda es la más completa y profesional Guía de Arquitectura de Madrid. Nuestra estrecha relación con la Arquitectura y los arquitectos a nivel estatal nos permite disponer de contenidos de gran valor didáctico y cultural, y su correcta difusión y puesta en valor han sido y serán siempre preocupaciones fundamentales para la corporación.

Los tiempos han cambiado, y aunque el amor por el papel sigue latente, entendemos que la difusión de contenidos culturales, debe adecuarse a las nuevas tecnologías para mejorar su promoción y conocimiento entre la sociedad.

Guía de Arquitectura de Madrid o2

En el COAM llevamos un tiempo esbozando las líneas maestras que puedan definir la adecuación de la Guía de Arquitectura de Madrid a las nuevas tecnologías, con el fin de desarrollar un proyecto que creemos puede ser de gran interés cultural, pedagógico y turístico: la App Arquitectura de Madrid.

La App Arquitectura de Madrid es una aplicación para dispositivos móviles ideada para descubrir la ciudad y sus edificios emblemáticos desde la palma de la mano.

Guía de Arquitectura de Madrid o3

Se puede utilizar mientras se recorre la ciudad para obtener información sobre edificios, seguir itinerarios recomendados o desde casa para consultar datos y planificar recorridos. Su contenido se divide principalmente en dos áreas: edificios e itinerarios, pudiendo acceder a la información de distintas maneras según las opciones disponibles.

Los edificios contenidos se pueden visualizar accediendo a un listado en el que aparecerán ordenados de forma alfabética, cronológica y por zonas de la ciudad. Al consultar cada uno de los 150 edificios de partida, aparece una ficha que contiene:

· Galería de imágenes.
· Nombre del edificio.
· Año de construcción.
· Movimiento arquitectónico.
· Autor.
· Breve descripción.
· Vídeo breve del autor (en caso de que sea posible).
· Galería de planos.
· Dirección.
· Transporte público.
· Itinerario sugerido al que pertenece.
· Enlace a la web oficial de quien ocupe el edificio.
· Botón favoritos (agrega el edificio a una lista de favoritos para consultar más tarde o crear recorridos personalizados).
· Botón mapa (abre la localización del edificio el Google Maps para obtener indicaciones de cómo llegar).

Guía de Arquitectura de Madrid o4

Para facilitar el conocimiento de la ciudad a través de su arquitectura planteamos una serie de itinerarios sugeridos, en base a la experiencia del COAM en la elaboración de las guías y las visitas guiadas de la Semana de la Arquitectura. En este momento existen 17 itinerarios entre los que se encuentran: Madrid de los Austrias, laboratorios de vivienda, el Madrid “Moderno” o rehabilitando la cultura.

Al seleccionar alguno de los itinerarios recomendados encontramos:

· Galería de imágenes.
· Nombre del itinerario.
· Siglo en el que se encuadra.
· Movimiento arquitectónico.
· Mapa del recorrido.
· Breve descripción.
· Listado de edificios pertenecientes (por orden de visita).
· Botón favoritos (agrega el itinerario a una lista de favoritos).
· Botón mapa (abre el itinerario en Google Maps para obtener indicaciones de cómo llegar).

Guía de Arquitectura de Madrid o5

Todos los edificios están geolocalizados y podemos consultar su ubicación sobre un mapa interactivo de Google Maps. De este modo además de mostrar la dirección exacta de cualquier obra podemos obtener indicaciones de cómo llegar.

También existe la opción de geolocalizar nuestra posición para ver sobre el mapa qué edificios de interés tenemos alrededor.

Para hacer más intuitivo el uso de App y el acceso a la información, se incluye la opción descubrir la ciudad mediante realidad aumentada.

Guía de Arquitectura de Madrid o6

Gracias a esta tecnología y a través de la cámara del dispositivo móvil, se muestran fotografías de los edificios que se encuentran a nuestro alrededor, indicando la distancia a la que se sitúan y la dirección en la que acercarnos a su posición.

La rica variedad de sinergias que surgen de la nueva forma de descubir Madrid será sin duda foco atractivo de grandes operadores públicos y privados de la ciudad, con los que estableceremos contacto para promover acciones culturales y de difusión que den soporte y mantengan viva la App.

Guía de Arquitectura de Madrid o7

De este modo la App Arquitectura de Madrid, desarrollada para plataformas Android e iOS y disponible en español e inglés, se convertirá en una herramienta de cabecera para estudiantes y profesionales de la arquitectura, ciudadanos y turistas.

[:gl]

Guía de Arquitectura de Madrid o1

Desde o ano 1984, o Colexio Oficial de Arquitectos de Madrid edita a que sen dúbida é a máis completa e profesional Guía de Arquitectura de Madrid. A nosa estreita relación coa Arquitectura e os arquitectos a nivel estatal permítenos dispoñer de contidos de gran valor didáctico e cultural, e a súa correcta difusión e posta en valor foron e serán sempre preocupacións fundamentais para a corporación.

Os tempos cambiaron, e aínda que o amor polo papel segue latente, entendemos que a difusión de contidos culturais, debe adecuarse ás novas tecnoloxías para mellorar a súa promoción e coñecemento entre a sociedade.

Guía de Arquitectura de Madrid o2

No COAM levamos un tempo esbozando as liñas mestras que poidan definir a adecuación da Guía de Arquitectura de Madrid ás novas tecnoloxías, co fin de desenvolver un proxecto que cremos pode ser de gran interese cultural, pedagóxico e turístico: a App Arquitectura de Madrid.

A App Arquitectura de Madrid é unha aplicación para dispositivos móbiles ideada para descubrir a cidade e os seus edificios emblemáticos desde a palma da man.

Guía de Arquitectura de Madrid o3

Pódese utilizar mentres se percorre a cidade para obter información sobre edificios, seguir itinerarios recomendados ou desde casa para consultar datos e planificar percorridos. O seu contido divídese principalmente en dúas áreas: edificios e itinerarios, podendo acceder á información de distintas maneiras segundo as opcións dispoñibles.

Os edificios contidos pódense visualizar accedendo a unha listaxe no que aparecerán ordenados de forma alfabética, cronolóxica e por zonas da cidade. Ao consultar cada un dos 150 edificios de partida, aparece unha ficha que contén:

· Galería de imaxes.
· Nome do edificio.
· Ano de construción.
· Movemento arquitectónico.
· Autor.
· Breve descrición.
· Vídeo breve do autor (no caso de que sexa posible).
· Galería de planos.
· Dirección.
· Transporte público.
· Itinerario suxerido ao que pertence.
· Ligazón á web oficial de quen ocupe o edificio.
· Botón favoritos (agrega o edificio a unha lista de favoritos para consultar máis tarde ou crear percorridos personalizados).
· Botón mapa (abre a localización do edificio o Google Maps para obter indicacións de como chegar).

Guía de Arquitectura de Madrid o4

Para facilitar o coñecemento da cidade a través da súa arquitectura expomos unha serie de itinerarios suxeridos, en base á experiencia do COAM na elaboración das guías e as visitas guiadas da Semana da Arquitectura. Neste momento existen 17 itinerarios entre os que se atopan: Madrid dos Austrias, laboratorios de vivenda, o Madrid “Moderno” ou rehabilitando a cultura.

Ao seleccionar algún dos itinerarios recomendados atopamos:

· Galería de imaxes.
· Nome do itinerario.
· Século no que se encadra.
· Movemento arquitectónico.
· Mapa do percorrido.
· Breve descrición.
· Listaxe de edificios pertencentes (por orde de visita).
· Botón favoritos (agrega o itinerario a unha lista de favoritos).
· Botón mapa (abre o itinerario en Google Maps para obter indicacións de como chegar).

Guía de Arquitectura de Madrid o5

Todos os edificios están xeolocalizados e podemos consultar a súa localización sobre un mapa interactivo de Google Maps. Deste xeito ademais de mostrar a dirección exacta de calquera obra podemos obter indicacións de como chegar.

Tamén existe a opción de xeolocalizar a nosa posición para ver sobre o mapa que edificios de interese temos ao redor.

Para facer máis intuitivo o uso de App e o acceso á información, inclúese a opción descubrir a cidade mediante realidade aumentada.

Guía de Arquitectura de Madrid o6

Grazas a esta tecnoloxía e a través da cámara do dispositivo móbil, móstranse fotografías dos edificios que se atopan ao noso ao redor, indicando a distancia á que se sitúan e a dirección na que achegarnos á súa posición.

A rica variedade de sinerxias que xorden da nova forma de descubir Madrid será sen dúbida foco atractivo de grandes operadores públicos e privados da cidade, cos que estableceremos contacto para promover accións culturais e de difusión que dean soporte e manteñan viva a App.

Guía de Arquitectura de Madrid o7

Deste xeito a App Arquitectura de Madrid, desenvolvida para plataformas Android e iOS e dispoñible en español e inglés, converterase nunha ferramenta de cabeceira para estudantes e profesionais da arquitectura, cidadáns e turistas.

[:en]

Guía de Arquitectura de Madrid o1

Since 1984, the Official College of Architects of Madrid publishes what is undoubtedly the most complete and professional Architecture Guide of Madrid. Our close relationship with architecture and architects at the state level allows us to have content of great didactic and cultural value, and its correct dissemination and value have always been and will be fundamental concerns for the corporation.

Times have changed, and although the love for paper is still latent, we understand that the dissemination of cultural content must adapt to new technologies to improve its promotion and knowledge among society.

Guía de Arquitectura de Madrid o2

At COAM we have been sketching for some time the master lines that may define the adaptation of the Madrid Architecture Guide to new technologies, in order to develop a project that we believe may be of great cultural, pedagogical and tourist interest: the Architecture App from Madrid.

The App Architecture of Madrid is an application for mobile devices designed to discover the city and its emblematic buildings from the palm of your hand.

Guía de Arquitectura de Madrid o3

It can be used while touring the city to obtain information about buildings, follow recommended itineraries or from home to consult data and plan routes. Its content is divided mainly into two areas: buildings and itineraries, being able to access information in different ways according to the available options.

The buildings contained can be viewed by accessing a list in which they will appear arranged alphabetically, chronologically and by areas of the city. When consulting each one of the 150 starting buildings, a file appears that contains:

· Image gallery.
· Name of the building.
· Year of construction.
· Architectural movement.
· Author.
· Short description.
· Short video of the author (if possible).
· Gallery of plans.
· Address.
· Public transport.
· Suggested itinerary to which it belongs.
· Link to the official website of who occupies the building.
· Favorites button (add the building to a list of favorites to consult later or create custom tours).
· Map button (opens the location of the building on Google Maps to get directions on how to get there).

Guía de Arquitectura de Madrid o4

To facilitate the knowledge of the city through its architecture we propose a series of suggested itineraries, based on the experience of the COAM in the preparation of the guides and the guided visits of the Week of Architecture. At this moment there are 17 itineraries among which are: Madrid de los Austrias, housing laboratories, the “Modern”  Madrid or rehabilitating culture.

When selecting one of the recommended itineraries we find:

· Image gallery.
· Name of the itinerary.
· Century in which it is framed.
· Architectural movement.
· Map of the route.
· Short description.
· List of buildings belonging (in order of visit).
· Favorites button (adds the itinerary to a list of favorites).
· Map button (opens the itinerary in Google Maps to get directions on how to get there).

Guía de Arquitectura de Madrid o5

All the buildings are geolocated and we can check their location on an interactive map of Google Maps. In this way in addition to showing the exact address of any work we can get directions on how to get there.

There is also the option to geolocate our position to see on the map what buildings of interest we have around.

To make the use of App and access to information more intuitive, the option to discover the city through augmented reality is included.

Guía de Arquitectura de Madrid o6

Thanks to this technology and through the camera of the mobile device, photographs of the buildings that are around us are shown, indicating the distance to which they are located and the direction in which to approach their position.

The rich variety of synergies that arise from the new way of discovering Madrid will undoubtedly be the attractive focus of large public and private operators in the city, with whom we will establish contact to promote cultural and dissemination actions that support and keep the App alive.

Guía de Arquitectura de Madrid o7

In this way the App Architecture of Madrid, developed for Android and iOS platforms and available in Spanish and English, will become a tool of header for students and professionals of architecture, citizens and tourists.

[:]

[:es]Centro de día para enfermos de alzheimer en Benavente | studio VR Architecture[:gl]Centro de día para enfermos de alzheimer en Benavente | studio VR Architecture[:en]Day care center for people with alzheimer’s disease in Benavente | studio VR Architecture[:]

[:es]

Centro de día para enfermos de alzheimer en Benavente studioVRa o14 exto1

El nuevo Centro de día para en enfermos de Alzheimer de Benavente (Zamora) surge ante el creciente envejecimiento que sufre la población en su comarca. En el momento del diseño todavía no existía ningún esquema probado que estructurase esta tipología, aunque dicho crecimiento había sido progresivo en los últimos años en muchas regiones del país, de ahí que el programa inicial solo especificase la inclusión de espacios para la estimulación cognitiva y física y áreas para comer y reposar para 50 usuarios. Por ello, la primera tarea fue comprender el funcionamiento de esta tipología y cristalizarlo en un esquema arquitectónico.

Otra característica importante de partida fue la ubicación del Centro dentro en una doble situación limítrofe (territorial y urbana). Por un lado, la localidad se ubica en la periferia de la gran meseta castellana por lo que está dotada de una topografía particular, entre lomas, valles y planicies, y una histórica condición de cruce de caminos, con la distribución de algunas de las principales arterias del país. A su vez, la parcela también se sitúa en un lugar limítrofe dentro del municipio, en una loma con cierta pendiente entre una zona de expansión y tierras de cultivo, lo que enfatiza nuevamente la conjunción de paisajes en el edificio.

Todo ello motivó el posicionamiento del edificio en la parte superior de la parcela para facilitar que un estrato de la misma pudiese girar rasgando la pendiente hasta crear una nueva planicie. Posteriormente, en un segundo movimiento, parte de dicho estrato se eleva verticalmente una planta para proteger al edificio en su frente urbano. De esta forma se crea una nueva línea de horizonte, verdadera protagonista del proyecto, que simbolizaba la sinergia de la comunidad frente a esta enfermedad a la vez que dialoga con el paisaje.

Una vez en la superficie, el estrato emergente se excava para albergar los diferentes espacios que se dividen en cuatro zonas según sus niveles de privacidad y uso. Por un lado, dos grandes muros de contención se extienden hacia el exterior para marcar la entrada y separar los espacios públicos (diferenciados a su vez en administrativo y salas polivalentes) de los privados. Mientras que estos últimos se articulan alrededor de dos pasillos de gran anchura, aunque diversa para caracterizarlos y fomentar la orientación, concebidos como las estancias más importantes dentro del funcionamiento terapéutico del Centro.

A partir de cada uno de ellos se accede al resto de espacios privados, uno da acceso a las estancias de uso frecuentes (aulas, baños geriátricos, patios-estancias…) y el otro a los espacios ocasionales (sala de estar, comedor…). Todos ellos proyectados según las necesidades específicas de personas con la enfermedad de Alzheimer. Así se desarrolla un esquema claro y rotundo que optimiza el funcionamiento del edificio, permitiendo el uso simultáneo, sencillo e independiente de las diferentes zonas, y el aprovechamiento de sus recursos energéticos.

En el interior adquieren gran importancia aquellos elementos que ayudan a cualificar el espacio y hacerlo más reconocible y cómodo para el paciente, como pueden ser la continuidad de la línea de barandillas en los pasillos, los patios-aulas que permiten desarrollar actividades en el exterior a la vez que obtener ventilación e iluminación natural o el uso de materiales que mejoran el confort del usuario y la utilización del Centro. En este sentido, las aulas cobran un valor especial tanto por su disposición espacial como por la utilización de los grandes ventanales que conectan el espacio excavado con el horizonte lejano.

El resto de la parcela (desarrollándose en una segunda fase) es un gran jardín de dos niveles. No obstante, ambos están concebidos conjuntamente, incluso la parte superior se extiende sobre la cubierta-aljibe, debido a su común origen conceptual. De esta forma el edificio se relaciona con el paisaje tanto formal como materialmente. Pero, sobre todo, esta zona se concibe como la estancia más grande del Centro ya que en ella se fomentan las actividades al aire libre, lo que garantiza a los usuarios el contacto directo con el exterior y el paisaje de su memoria.

Obra: Centro de Día para Enfermos de Alzheimer
Autores: studioVRA (Rubén García Rubio & Sonsoles Vela Navarro)
Emplazamiento: C/ Baños de Montemayor 10b, Benavente, (Zamora, España)
Año: Proyecto 2008-9 – Construcción 2010-17
Cliente: Asociación de Familiares y Enfermos de Alzheimer de Benavente y Comarca Junta de Castilla y León
Superficie: 1470 m2 (construidos) + 2999 m2 espacios exteriores
Presupuesto: 1.695.296, 94 € (PEM Proyecto Ejecución)
Colaboradores: Enrique Juanes, Arquitecto (PB y E y Estructura), Miguel Martínez Monedero, Arquitecto (PB)
Aparejador: Rocío Movilla Gangoso – Rubén de Dios Andrés
Constructora/Contratista: Huerga Roman SL (hasta finalización estructura), Construcciones P. Sánchez Rodríguez SL
Estructura: Rubiera – Jorge Pellitero Vázquez, Ingeniero de caminos puertos y canales
Instalaciones: Ventilación y Aire Acondicionado: Clima-Dur SL, Calefacción y Fontanería: Empresarial Saneamientos, Cortes SL, Electricidad y Telecomunicaciones: Taller Eléctrico Casa SL, Antiincenios: SIMI Seguridad SL
Carpinteria: Aluminios Cortizo SA
Iluminación: Taller Eléctrico Casa SL -Irelux
Fotografía: Javier Bravo Fotografía | Rubén García Rubio (studioVRA)
+ studioVRA.com

Premios:
– 1º Premio “Concurso de Ideas Restringido (2009)”.
– Premio “20+10+X Architecture Awards 8th Cycle (2010)”.
– Mención de Honor “III Premios de Construcción Sostenible de Castilla y León (2010)”.
– Seleccionado “Premios Endesa a la Promoción Inmobiliaria más Sostenible -Promoción No Residencial- (2012)”.
– Mención de Honor “SARCH Architecture Award 2018” (2018).
– Seleccionado “German Design Awards’19” (2018).
– Premio “X Premios de Arquitectura y Urbanismo de Castilla y León” (2018).

[:gl]

Centro de día para enfermos de alzheimer en Benavente studioVRa o14 exto1

O novo Centro de día para en enfermos de Alzheimer de Benavente (Zamora) xorde ante o crecente envellecemento que sofre a poboación na súa comarca. No momento do deseño aínda non existía ningún esquema probado que estruturase esta tipoloxía, aínda que devandito crecemento fora progresivo nos últimos anos en moitas rexións do país, por iso é polo que o programa inicial só especificase a inclusión de espazos para a estimulación cognitiva e física e áreas para comer e repousar para 50 usuarios. Por iso, a primeira tarefa foi comprender o funcionamento desta tipoloxía e cristalizalo nun esquema arquitectónico.

Outra característica importante de partida foi a localización do Centro dentro nunha dobre situación limítrofe (territorial e urbana). Por unha banda, a localidade sitúase na periferia da gran meseta castelá polo que está dotada dunha topografía particular, entre lombas, vales e planicies, e unha histórica condición de cruzamento de camiños, coa distribución dalgunhas das principais arterias do país. Á súa vez, a parcela tamén se sitúa nun lugar limítrofe dentro do municipio, nunha lomba con certa pendente entre unha zona de expansión e terras de cultivo, o que salienta novamente a conxunción de paisaxes no edificio.

Todo iso motivou o posicionamento do edificio na parte superior da parcela para facilitar que un estrato da mesma puidese virar rasgando a pendente ata crear unha nova planicie. Posteriormente, nun segundo movemento, parte do devandito estrato elévase verticalmente unha planta para protexer ao edificio na súa fronte urbana. Desta forma créase unha nova liña de horizonte, verdadeira protagonista do proxecto, que simbolizaba a sinerxia da comunidade fronte a esta enfermidade á vez que dialoga coa paisaxe.

Unha vez na superficie, o estrato emerxente escávase para albergar os diferentes espazos que se dividen en catro zonas segundo os seus niveis de privacidade e uso. Por unha banda, dous grandes muros de contención esténdense cara ao exterior para marcar a entrada e separar os espazos públicos (diferenciados á súa vez en administrativo e salas polivalentes) dos privados. Mentres que estes últimos articúlanse ao redor de dous corredores de gran anchura, aínda que diversa para caracterizalos e fomentar a orientación, concibidos como as estancias máis importantes dentro do funcionamento terapéutico do Centro.

A partir de cada un deles accédese ao resto de espazos privados, un dá acceso ás estancias de uso frecuentes (aulas, baños xeriátricos, patios-estancias…) e o outro aos espazos ocasionais (sala de estar, comedor…). Todos eles proxectados segundo as necesidades específicas de persoas coa enfermidade de Alzheimer. Así se desenvolve un esquema claro e rotundo que optimiza o funcionamento do edificio, permitindo o uso simultáneo, sinxelo e independente das diferentes zonas, e o aproveitamento dos seus recursos enerxéticos.

No interior adquiren gran importancia aqueles elementos que axudan a cualificar o espazo e facelo máis reconocible e cómodo para o paciente, como poden ser a continuidade da liña de varandas nos corredores, os patios-aulas que permiten desenvolver actividades no exterior á vez que obter ventilación e iluminación natural ou o uso de materiais que melloran o confort do usuario e a utilización do Centro. Neste sentido, as aulas cobran un valor especial tanto pola súa disposición espacial como pola utilización das grandes ventás que conectan o espazo escavado co horizonte afastado.

O resto da parcela (desenvolvéndose nunha segunda fase) é un gran xardín de dous niveis. Con todo, ambos están concibidos conxuntamente, incluso a parte superior esténdese sobre a cuberta- aljibe, debido á súa común orixe conceptual. Desta forma o edificio relaciónase coa paisaxe tanto formal como materialmente. Pero, sobre todo, esta zona concíbese como a estancia máis grande do Centro xa que nela foméntanse as actividades ao aire libre, o que garante aos usuarios o contacto directo co exterior e a paisaxe da súa memoria.

Obra: Centro de Día para Enfermos de Alzheimer
Autores: studioVRA (Rubén García Rubio & Sonsoles Vela Navarro)
Emprazamento: C/ Baños de Montemayor 10b, Benavente, (Zamora, España)
Ano: Proxecto 2008-9 – Construción 2010-17
Cliente: Asociación de Familiares e Enfermos de Alzheimer de Benavente e Comarca Junta de Castilla y León
Superficie: 1470 m2 (construidos) + 2999 m2 espazos exteriores
Presuposto: 1.695.296, 94 € (PEM Proxecto Execución)
Colaboradores: Enrique Juanes, Arquitecto (PB e E y Estrutura), Miguel Martínez Monedero, Arquitecto (PB)
Aparellador: Rocío Movilla Gangoso – Rubén de Dios Andrés
Constructora/Contratista: Huerga Roman SL (hasta finalización estructura), Construcciones P. Sánchez Rodríguez SL
Estrutura: Rubiera – Jorge Pellitero Vázquez, Enxeñeiro de camiños portos e canles
Instalacións: Ventilación e Aire Acondicionado: Clima- Dur SL, Calefacción e Fontanería: Empresarial Saneamentos, Cortes SL, Electricidade e Telecomunicacións: Taller Eléctrico Casa SL, Antiincenios: SIMI Seguridade SL
Carpinteria: Aluminios Cortizo SA
Iluminación: Taller Eléctrico Casa SL -Irelux
Fotografía: Javier Bravo Fotografía | Rubén García Rubio (studioVRA)
+ studioVRA.com

Premios:

– 1º Premio “Concurso de Ideas Restrinxido (2009)”.
– Premio “20+10+X Architecture Awards 8 th Cycle (2010)”.
– Mención de Honra “III Premios de Construción Sustentable de Castela e León (2010)”.
– Seleccionado “Premios Endesa á Promoción Inmobiliaria máis Sustentable -Promoción Non Residencial- (2012)”.
– Mención de Honra “ SARCH Architecture Award 2018” (2018).
– Seleccionado “ German Design Awards’19” (2018).
– Premio “X Premios de Arquitectura e Urbanismo de Castela e León” (2018).[:en]

Centro de día para enfermos de alzheimer en Benavente studioVRa o14 exto1

The new Day Care Center for People with Alzheimer’s Disease in Benavente (Zamora, Spain) arises from the aging of the region’s population. When designed, there was no proven scheme for this typology, despite the growth of the disease in recent years in some regions of the country. Hence, the initial program only specified for the inclusion of spaces for cognitive and physical stimulation activities, with dining and rest area for fifty users. Therefore, the first task was to understand the logic of this typology and crystallize it into an architectural scheme.

Another important starting point was the location of the Center within a double boundary situation (territorial and urban). On the one hand, the town is located on the periphery of the great Castilian plateau, so it is endowed with a particular topography: between hills, valleys and plains, with a historic condition of crossing roads, and some of the main arterial roads of the country. On the other hand, the plot is also located within a municipal boundary area, on a hill with a steep slope between an expansion area and farmland. This situation emphasizes again the conjunction of landscapes in the building.

All of these ideas motivated the positioning of the building in the upper part of the plot, in order to facilitate a stratum of it to rotate and tear the slope to create a new plain area. Then, in a second movement, part of that stratum rises another level vertically to protect the building on its urban front. Thus, a new line of the horizon is created, a main subject of the building, which not only symbolizes the synergy of the community in the face of this disease, but also dialogues with the landscape.

Once on the surface, the emerging stratum is excavated to house the different spaces. These are divided into four zones according to their degrees of privacy and use. On the one hand, two large retaining walls extend outwards to mark the entrance and separate the public spaces (differentiated as administrative and multipurpose areas) from the private ones. While the latter are articulated around two corridors of great width, their diversity assists in spatially orienting visitors.

These spaces are conceived as the most important «rooms» with therapeutic functioning in the Center. From each of them, the rest of the private spaces can be accessed. One provides access to the most frequently used rooms (classrooms, geriatric bathrooms, courtyards), and the other to the lesser-used spaces (dining area, rest area). All of them are designed according to the specific needs of people with Alzheimer’s disease. Thus, it is designed with a clear and resounding scheme that optimizes the operation of the building, allowing for simple, simultaneous and independent use of the different areas, and a maximized use of its energy resources.

Inside the building, a great significance is given to the design elements that help to qualify the space and make it more recognizable and comfortable for the user. For example, the continuity of the railings in the corridors, the courtyards (classrooms) that allow inhabitants to engage in activities while in clean air and natural lighting, or the use of materials that improve the comfort of the user and the use of the Center. In this sense, the classrooms gain importance for their position, and for their use of the large windows that connect the excavated space to the landscape.

The rest of the plot (developing in a second phase) is a large two-level garden. However, both are conceived together due to their common conceptual origin, and the upper garden extends itself over the green roof and water storage. Hence, the building is related to the landscape both formally and materially. This area is conceived as the largest room in the Center, as it encourages outdoor activities, and assures users direct contact with the outside and the landscape of their memory.

Work: Day care center for people with alzheimer’s disease in Benavente
Authors: studioVRA (Rubén García Rubio & Sonsoles Vela Navarro)
Location: C/ Baños de Montemayor 10b, Benavente, (Zamora, Spain)
Year: Projecto 2008-9 – Construction 2010-17
Developer: Asociación de Familiares y Enfermos de Alzheimer de Benavente y Comarca Junta de Castilla y León
Superficie: 1470 m2 (construidos) + 2999 m2 espacios exteriores
Budget: 1.695.296, 94 € (PEM Proyecto Ejecución)
Collaborators: Enrique Juanes, Architect (Scheme and Detail Design + Structure), Miguel Martínez Monedero, Architect (Scheme Design)
Surveyors: Rocío Movilla Gangoso – Rubén de Dios Andrés
Contractor: Huerga Roman SL (until structure), Construcciones P. Sánchez Rodríguez SL
Structure: Rubiera – Jorge Pellitero Vázquez, civil ingineer
Mechanical systems: Ventilating and Air Condition Systems: Clima-Dur SL, Heating and Water Systems: Empresarial Saneamientos Cortes SL, Electrical Systems: Taller Eléctrico Casa SL, Fire Protection Systems: SIMI Seguridad SL
Carpentry: Aluminios Cortizo SA
Lighting: Taller Eléctrico Casa SL -Irelux
Photography: Javier Bravo Fotografía | Rubén García Rubio (studioVRA)
+ studioVRA.com

Awards:

– 1º Prize “Invited Competition (2009)”
– Award “20+10+X Architecture Awards 8th Cycle (2010)”
– Honorable Mention “III Sustainable Construction Awards Castile and Leon (2010)”
– Shortlisted “Endesa Awards Most Sustainable Property Development – No Residential- (2012)”
– Honorable Mention “SARCH Architecture Award 2018” (2018)
– Selected “German Design Awards’19” (2018)
– Award “10th Architecture and Urban Planning Awards of Castile and Leon” (2018)[:]

[:es]AlfaroSiza. Ideas encontradas[:gl]AlfaroSiza. Ideas atopadas[:en]AlfaroSiza. Ideas found[:]

0

[:es]AlfaroSiza. Ideas encontradas

El pasado jueves 24 de mayo se inauguró la exposición AlfaroSiza. Ideas encontradas en el Espai Alfaro de Godella reflexiona sobre la relación entre los dos creadores a partir de un diálogo sobre la propia obra respectiva.

Se podrá visitar hasta el 27 de octubre de 2018, y cuyos comisarios son Fran Silvestre y António Choupina.

La muestra recoge un estudio comparativo de la faceta creativa de Álvaro Siza y Andreu Alfaro.

«Se estructura a partir de la comparación o la relación entre las diferentes disciplinas, desde las más evidentes, sus respectivos trabajos en el campo del dibujo, a la relación entre la escultura de Alfaro y la arquitectura de Siza o los propios trabajos creativos de ambos en el campo escultórico. A mí, trabajando en el proyecto, me resultó revelador descubrir y ver como cada uno de los edificios de Siza tenía su reflejo en la escultura de Alfaro”.

[:gl]AlfaroSiza. Ideas encontradas

O pasado xoves 24 de maio inaugurouse a exposición AlfaroSiza. Ideas atopadas no Espai Alfaro de Godella reflexiona sobre a relación entre os dous creadores a partir dun diálogo sobre a propia obra respectiva.

Poderase visitar ata o 27 de outubro de 2018, e cuxos comisarios son Fran Silvestre e António Choupina.

Se podrá visitar hasta el 27 de octubre de 2018, y cuyos comisarios son Fran Silvestre y António Choupina.

A mostra recolle un estudo comparativo da faceta creativa de Álvaro Siza e Andreu Alfaro.

«Estrutúrase a partir da comparación ou a relación entre as diferentes disciplinas, desde as máis evidentes, os seus respectivos traballos no campo do debuxo, á relación entre a escultura de Alfaro e a arquitectura de Siza ou os propios traballos creativos de ambos no campo escultórico. A min, traballando no proxecto, resultoume revelador descubrir e ver como cada un dos edificios de Siza tiña o seu reflexo na escultura de Alfaro”.

[:en]AlfaroSiza. Ideas encontradas

Last Thursday, May 24, the AlfaroSiza. Ideas found exhibition was inaugurated in Espai Alfaro de Godella reflects on the relationship between the two creators through a dialogue about the respective work itself.

It will be possible to visit until October 27, 2018, and whose curators are Fran Silvestre and António Choupina.

The exhibition includes a comparative study of the creative facet of Álvaro Siza and Andreu Alfaro.

«It is structured from the comparison or the relationship between the different disciplines, from the most obvious ones, their respective works in the field of drawing, to the relationship between Alfaro’s sculpture and Siza’s architecture or the creative works of both In the sculptural field, it was revealing for me, working on the project, to discover and see how each one of Siza’s buildings had its reflection in Alfaro’s sculpture”.

[:]

[:es]Nada hasta África | Íñigo García Odiaga[:gl]Nada hasta África | Íñigo García Odiaga[:en]At all up to Africa | Íñigo García Odiaga[:]

[:es]

Nada hasta África | Íñigo García Odiaga Can Lis was,1972, Jørn Utzon
Can Lis, 1972, Jørn Utzon

Cuentan que a Jørn Utzon le gustaba exclamar

“Nada hasta África”,

mientras observaba el mar desde lo alto de los acantilados donde se sitúa su primera casa en Can Lis, Mallorca. Tal vez sea esta expresión la mejor forma de describir el paisaje en el que se sitúa la casa, ya que aunque aquellos que la han visitado saben que se llega a la casa cruzando el pequeño barrio residencial de Porto Petro, el contexto de la casa es el acantilado y el mar, además del tiempo.

Un tiempo ancestral, primitivo, casi primigenio, un tiempo contradictoriamente atemporal. Utzon utilizó los materiales del lugar, bloques pétreos extraídos de las canteras cercanas, vigas y dinteles de hormigón armado y baldosas de arcilla acompañando las losas de piedra del suelo. Al fin y al cabo utilizó materiales comprados en los almacenes de construcción locales, pero que en las manos del maestro se convirtieron en arquitectura.

Su proyecto es en esa doble vertiente una síntesis del lugar, de un lugar amplio que engloba el paisaje, la artesanía, los materiales y la cultura del mediterráneo. La casa parece la de un pastor de la Grecia clásica y al mismo tiempo es un templo cretense, una ruina descubierta en un yacimiento y una atalaya para ver el horizonte. Es todas esas cosas y ninguna de ellas.

Pero sí es una máquina para ver el Mediterráneo, que juega con la luz del mar que se queda atrapada en las ranuras que la sierra abrió en las piedras al ser cortadas y que Utzon no dejó a los albañiles lijar para mantener esa honestidad de la antigüedad.

Auditorio en Llinars del Vallès, Alvaro Siza Nada hasta África | Íñigo García Odiaga
Auditorio en Llinars del Vallès, Alvaro Siza

Es una decisión que puede acercarse a la tomada por Álvaro Siza en el auditorio de Llinás del Vallés, donde sus los ladrillos han sido colocados al revés mostrando su reverso, con el código de fabricación y las marcas de la extrusionadora.

La textura gana a la abstracción industrial, remarcando lo vivo del material y su proceso de fabricación, a pesar de las máquinas, cercano al adobe primitivo. Y es por esa naturalidad por lo que la casa de Utzon es a un mismo tiempo antigua y moderna, atemporal, como lo es el mediterráneo y la propia África.

Nada hasta África | Íñigo García Odiaga Can Lis, 1972, Jørn Utzon
Can Lis, 1972, Jørn Utzon

Íñigo García Odiaga. Arquitecto
San Sebastián. Febrero 2016

[:gl]

Can Lis was,1972, Jørn Utzon
Can Lis, 1972, Jørn Utzon

Contan que a Jørn Utzon gustáballe exclamar

“Nada ata África”,

mentres observaba o mar desde o alto dos cantís onde se sitúa a súa primeira casa en Can Lis, Mallorca. Talvez sexa esta expresión a mellor forma de describir a paisaxe no que se sitúa a casa, xa que aínda que aqueles que a visitaron saben que se chega á casa cruzando o pequeno barrio residencial de Porto Petro, o contexto da casa é o cantil e o mar, ademais do tempo.

Un tempo ancestral, primitivo, case primigenio, un tempo contraditoriamente atemporal. Utzon utilizou os materiais do lugar, bloques pétreos extraídos das canteiras próximas, vigas e dinteles de formigón armado e baldosas de arxila acompañando as laxas de pedra do chan. Á fin e ao cabo utilizou materiais comprados nos almacéns de construción locais, pero que nas mans do mestre convertéronse en arquitectura.

O seu proxecto é nesa dobre vertente unha síntese do lugar, dun lugar amplo que engloba a paisaxe, a artesanía, os materiais e a cultura do mediterráneo. A casa parece a dun pastor da Grecia clásica e ao mesmo tempo é un templo cretense, unha ruína descuberta nun xacemento e unha atalaia para ver o horizonte. É todas esas cousas e ningunha delas.

Pero si é unha máquina para ver o Mediterráneo, que xoga coa luz do mar que queda atrapada nas ranuras que a serra abriu nas pedras ao ser cortadas e que Utzon non deixou aos albaneis lijar para manter esa honestidade da antigüidade.

Auditorio en Llinars del Vallès, Alvaro Siza
Auditorio en Llinars del Vallès, Alvaro Siza

É unha decisión que pode achegarse á tomada por Álvaro Siza no auditorio de Llinás do Vallés, onde os seus os ladrillos foron colocados ao revés mostrando o seu reverso, co código de fabricación e as marcas da extrusionadora.

A textura gaña á abstracción industrial, remarcando o vivo do material e o seu proceso de fabricación, a pesar das máquinas, próximo ao adobe primitivo. E é por esa naturalidade polo que a casa de Utzon é a un mesmo tempo antiga e moderna, atemporal, como o é o mediterráneo e a propia África.

Can Lis, 1972, Jørn Utzon
Can Lis, 1972, Jørn Utzon

Íñigo García Odiaga. Arquitecto
San Sebastián. Febreiro 2016

[:en]

Can Lis was,1972, Jørn Utzon
Can Lis, 1972, Jørn Utzon

They tell that it liked to exclaim Jørn Utzon

“At all up to Africa”,

while it was observing the sea from the top of the cliffs where his first house places in Can Lis, Majorca. Maybe it is this expression the best way of describing the landscape in the one that places the house, since though those who have visited her know that it comes near to the house crossing the small residential neighborhood of I Carry Petro, the context of the house is the cliff and the sea, besides the time.

An ancient, primitive, almost original time, a time contradictory atemporal. Utzon used the local materials, stony blocks extracted from the nearby quarries, girders and lintels of reinforced concrete and tiles of clay accompanying the slabs of stone of the soil. In the end it used materials bought in the local stores of construction, but that in the hands of the teacher turned into architecture.

His project is in this double slope a local synthesis, of a wide place that includes the landscape, the crafts, the materials and the culture of the Mediterranean one. The house looks like it of a shepherd of the classic Greece and at the same time it is a Cretan temple, a ruin discovered in a deposit and a watchtower to see the horizon. It is all these things and none of them.

But yes it is a machine to see the Mediterranean, which plays with the light of the sea that remains caught in the grooves that the saw opened in the stones on having been cut and that Utzon did not leave the bricklayers to sand to support this honesty of the antiquity.

Auditorio en Llinars del Vallès, Alvaro Siza
Public Auditorium in Llinars del Vallès, Alvaro Siza

It is a decision that can approach the seizure for Álvaro Siza in Llinás del Vallés’s audience, where his bricks have been placed upside-down showing his back, with the code of manufacture and the brands of the extrusionadora.

The texture wins to the industrial abstraction, noticing the alive of the material and his manufacturing process, in spite of the machines, near to the primitive adobe. And it is for this naturalness for what Utzon’s house is to the same time ancient and modern, atemporal, since it it is the Mediterranean one and the own Africa

Can Lis, 1972, Jørn Utzon
Can Lis, 1972, Jørn Utzon

Íñigo García Odiaga. Architect
San Sebastián. February 2016

[:]

[:es]Jacinto Esteva, cineasta y arquitecto | Jorge Gorostiza[:gl]Xacinto Esteva, cineasta e arquitecto | Jorge Gorostiza[:en]Jacinto Esteva, filmmaker and architect | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

 Jacinto Esteva La Escuela de Barcelona y sus gramáticas | Fuente: dirigidopor.es
Jacinto Esteva, La Escuela de Barcelona y sus gramáticas | Fuente: dirigidopor.es

A veces en los grandes almacenes de provincias se producen hallazgos insospechados. Hace muy poco visitando la cada vez más reducida sección de vídeos de uno de ellos, encontré una joya, sepultada entre enormes cajas de series populares, la edición que han hecho la Filmoteca de Catalunya y Cameo con la obra de Jacinto Esteva.

Una edición realmente muy cuidada, primorosa -como se decía antes-, con un libro de setenta y dos páginas, y cuatro DVDs que recogen toda la actividad cinematográfica de Esteva, incluyendo hasta sus anuncios publicitarios, acompañada de muchos extras, entre ellos, entrevistas a muchos de sus colaboradores y colegas como Ricardo Bofill.

Hay que añadir que esta edición quedó segunda en la lista de las mejores del años, según los críticos de caimán cuadernos de cine.

Para los aficionados al cine es una gran suerte que todavía haya instituciones como la Filmoteca de Catalunya, dirigida por Esteve Riambau, que además de tener una programación envidiable, siguen realizando exposiciones, y editando libros y DVDs que dan a conocer la obra de cineastas interesantes, algo que seguramente debido a la crisis -la gran excusa- casi no hacen, o no pueden hacer, otras instituciones similares.

Jacinto Esteva Grewe estudió cuatro cursos de arquitectura en Ginebra y después se especializó en Urbanismo en la Sorbona de París, desgraciadamente falleció muy joven, con solo cuarenta y nueve años, pero trabajó mucho y tuvo la suerte de que su hija Daría haya batallado para que su legado se conserve y difunda. La verdad es que no he visto aún sus películas, pero estoy seguro que será fascinante explorar y descubrir las influencias arquitectónicas que haya en su cine.

Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, diciembre 2017
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad[:gl]

 Jacinto Esteva La Escuela de Barcelona y sus gramáticas | Fuente: dirigidopor.es
Jacinto Esteva, A Escola de Barcelona e as súas gramáticas | Fonte: dirigidopor.es

Ás veces nos grandes almacéns de provincias prodúcense achados insospeitados. Fai moi pouco visitando a cada vez máis reducida sección de vídeos dun deles, atopei unha xoia, sepultada entre enormes caixas de series populares, a edición que fixeron a Filmoteca de Cataluña e Cameo coa obra de Xacinto Esteva.

Unha edición realmente moi coidada, primorosa -como se dicía antes-, cun libro de setenta e dúas páxinas, e catro DVDs que recollen toda a actividade cinematográfica de Esteva, incluíndo ata os seus anuncios publicitarios, acompañada de moitos extras, entre eles, entrevistas a moitos dos seus colaboradores e colegas como Ricardo Bofill.

Hai que engadir que esta edición quedou segunda na lista das mellores do anos, segundo os críticos de caimán cadernos de cinema.

Para os afeccionados ao cinema é unha gran sorte que aínda haxa institucións como a Filmoteca de Cataluña, dirixida por Esteve Riambau, que ademais de ter unha programación envexable, seguen realizando exposicións, e editando libros e DVDs que dan a coñecer a obra de cineastas interesantes, algo que seguramente debido á crise -a gran escusa- case non fan, ou non poden facer, outras institucións similares.

Jacinto Esteva Grewe estudou catro cursos de arquitectura en Xenebra e despois especializouse en Urbanismo na Sorbona de París, desgraciadamente faleceu moi nova, con só corenta e nove anos, pero traballou moito e tivo a sorte de que a súa filla Daría haxa batallado para que o seu legado consérvese e difunda. A verdade é que non vin aínda as súas películas, pero estou seguro que será fascinante explorar e descubrir as influencias arquitectónicas que haxa no seu cinema.

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, decembro 2017
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad[:en]

 Jacinto Esteva La Escuela de Barcelona y sus gramáticas | Fuente: dirigidopor.es
Jacinto Esteva, La Escuela de Barcelona and his grammars | Source: dirigidopor.es

Sometimes in the department store of provinces unsuspected findings take place. It does very little visiting increasingly limited section of videoes of one of them, I found a jewel buried between enormous boxes of popular series, the edition that they have done the Film library of Catalonia and Cameo with Jacinto Esteva‘s work.

A really very elegant, exquisite edition – as it was said before-, with a book of seventy two pages, and four DVDs who gather the whole Esteva‘s cinematographic activity, including up to his advertising announcements, accompanied of many extras, between them, you interview many of his collaborators and colleagues as Ricardo Bofill.

It is necessary to add that this edition remained second in the list of the best of the años, according to the critics of caimán cuadernos de cine.

For the fans of the cinema it is a great luck that still there are institutions as the Film library of Catalonia, directed by Esteve Riambau, which beside having an enviable programming, continue realizing exhibitions, and editing books and DVDs that announce the work of interesting filmmakers, something that surely due to the crisis – the great excuse – almost they do not do, or they cannot do, other similar institutions.

Jacinto Esteva Grewe studied four courses of architecture in Geneva and later it specialized itself in Urbanism in the Sorbona of Paris, unfortunately it expired very young, with only forty nine years, but it worked very much and was lucky of that his daughter Daría has battled in order that his legacy remains and spreads. The truth is that I have not seen still his movies, but I am sure that will be fascinating to explore and to discover the architectural influences that exist in his cinema.

Jorge Gorostiza, PhD architect.
Santa Cruz de Tenerife, december 2017
Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad[:]

California Crazy. American Pop Architecture

0

[:es]

California Crazy. American Pop Architecture

“Combine una población librepensadora con el deseo de reinventarse a sí misma y obtendrá el caldo de cultivo perfecto para que prospere lo arrebatador y lo sorprendente”.

Jim Heimann

En los albores de la era automovilística, la pasión de los estadounidenses por los viajes dio lugar a una nueva ola de imaginativos empresarios que atendían las necesidades de este nuevo medio de transporte. Desde la década de 1920 comenzaron a aparecer edificios llamativos que atraían a los viajeros con refrigerios, provisiones, souvenirs o una comida rápida. Las convenciones arquitectónicas de la época hicieron que se calificase a estas construcciones de carretera de “monstruosidades”.

No obstante, florecieron, especialmente a lo largo de la franja sur del país (conocida como el Sunbelt, el cinturón del sol) y en particular en el sur de California, donde los propietarios dieron rienda suelta a sus impulsos creativos en forma de gigantes y excéntricas construcciones: desde búhos, muñecas, cerdos y barcos, hasta cafeteras y frutas. La carga simbólica era cándida, sin embargo fueron marginados por la historia. Pero, en los últimos 40 años, las anomalías arquitectónicas californianas han recuperado su integridad y vuelven a ser celebradas en este recién revisado compendio de edificios.

California Crazy. American Pop Architecture

California Crazy está repleto de los mejores ejemplos de este género arquitectónico e incluye ensayos que exploran las influencias precursoras de aquel estilo arquitectónico emergente. También se describen los paisajes y actitudes poco convencionales de las carreteras de Los Ángeles y Hollywood que permitieron la aparición de estos edificios.

Además, cuenta con el ensayo definitivo de David Gebhard, quien definió este movimiento vernáculo hace casi 40 años. El concepto de California Crazy abarca además arquitectura doméstica, señalización excéntrica y el coche como objeto original.

Sobre el editor.

El antropólogo cultural e historiador del diseño gráfico Jim Heimann es editor ejecutivo de TASCHEN America y autor de numerosos libros sobre arquitectura, cultura popular y la historia de la Costa Oeste, Los Ángeles y Hollywood. Su inigualable colección privada se ha exhibido en museos de todo el mundo y en decenas de libros.

[:gl]

California Crazy. American Pop Architecture

“Combine unha poboación librepensadora co desexo de reinventarse a si mesma e obterá o caldo de cultivo perfecto para que prospere o arrebatador e o sorprendente”.

Jim Heimann

Nos albores da era automobilística, a paixón dos estadounidenses polas viaxes deu lugar a unha nova onda de imaxinativos empresarios que atendían as necesidades deste novo medio de transporte. Desde a década de 1920 comezaron a aparecer edificios rechamantes que atraían aos viaxeiros con refrixerios, provisións, lembranzas ou unha comida rápida. As convencións arquitectónicas da época fixeron que se cualificase a estas construcións de estrada de “monstruosidades”.

Con todo, floreceron, especialmente ao longo da franxa sur do país (coñecida como o Sunbelt, o cinto do sol) e en particular no sur de California, onde os propietarios deron renda solta aos seus impulsos creativos en forma de xigantes e excéntricas construcións: desde bufos, bonecas, porcos e barcos, ata cafeteiras e froitas. A carga simbólica era cándida, con todo foron marxinados pola historia. Pero, nos últimos 40 anos, as anomalías arquitectónicas californianas recuperaron a súa integridade e volven ser celebradas neste recentemente revisado compendio de edificios.

California Crazy. American Pop Architecture

California Crazy está repleto dos mellores exemplos deste xénero arquitectónico e inclúe ensaios que exploran influéncialas precursoras daquel estilo arquitectónico emerxente. Tamén se describen as paisaxes e actitudes pouco convencionais das estradas de Los Ángeles e Hollywood que permitiron a aparición destes edificios.

Ademais, conta co ensaio definitivo de David Gebhard, quen definiu este movemento vernáculo hai case 40 anos. O concepto de California Crazy abarca ademais arquitectura doméstica, sinalización excéntrica e o coche como obxecto orixinal.

Sobre o editor.

O antropólogo cultural e historiador do deseño gráfico Jim Heimann é editor executivo de TASCHEN America e autor de numerosos libros sobre arquitectura, cultura popular e a historia da Costa Oeste, Los Ángeles e Hollywood. A súa inigualable colección privada exhibiuse en museos de todo o mundo e en decenas de libros.

[:en]

California Crazy. American Pop Architecture

“Combine a free-thinking population with the desire to reinvent itself and you’ll get the perfect breeding ground for the sweeping and the amazing to thrive”.

Jim Heimann

At the dawn of the automobile era, the passion of Americans for travel gave rise to a new wave of imaginative entrepreneurs who catered to the needs of this new means of transport. Since the 1920s, striking buildings began to appear that attracted travelers with refreshments, provisions, souvenirs or a quick meal. The architectural conventions of the time made these road constructions qualify as “monstrosities”.

However, they flourished, especially along the southern fringe of the country (known as the Sunbelt, the sun belt) and particularly in Southern California, where the owners gave free rein to their creative impulses in the form of giants and eccentric constructions: from owls, dolls, pigs and boats, to coffee makers and fruits. The symbolic charge was candid, however they were marginalized by history. But, in the last 40 years, the Californian architectural anomalies have recovered their integrity and are once again celebrated in this newly revised building compendium.

California Crazy. American Pop Architecture

California Crazy is replete with the best examples of this architectural genre and includes essays that explore the precursor influences of that emerging architectural style. The unconventional landscapes and attitudes of the roads of Los Angeles and Hollywood that allowed the appearance of these buildings are also described.

In addition, it has the final essay by David Gebhard, who defined this vernacular movement almost 40 years ago. The California Crazy concept also encompasses domestic architecture, eccentric signage and the car as the original object.

About the editor.

Cultural anthropologist and graphic design historian Jim Heimann is executive editor of TASCHEN America and author of numerous books on architecture, popular culture and the history of the West Coast, Los Angeles and Hollywood. Its unique private collection has been exhibited in museums around the world and in dozens of books.

[:]

[:es]Hotel Akelarre | mecanismo[:gl]Hotel Akelarre | mecanismo[:en]Akelarre Hotel | mecanismo[:]

[:es]

Akelarre es el resultado de más de cuarenta años de desarrollo de una identidad propia. Una mezcla refinada del respeto del tiempo y la preservación de la tradición con una obsesión por la investigación y la innovación. Es precisamente esa simbiosis entre la integración en el contexto y la innovación lo que definen el espíritu del Hotel Akelarre.

Hotel Akelarre mecanismo o1 Vista-aérea-Akelare

Partiendo de este pensamiento, desarrollamos en un año un meticuloso proceso de diseño y construcción del hotel. El cuidado por la selección de los materiales, el mobiliario y la ejecución detallada, identifica específicamente el proyecto del Hotel Akelarre; el material como vínculo entre concepto, forma y función. El empleo de materiales naturales, tradicionales y atemporales; piedra, madera, metal, y lino, respetando su naturaleza y sus propiedades en la manera de emplearlos, pero sin renunciar a la investigación y al uso de técnicas novedosas para su manipulación e instalación caracteriza el proyecto y al propio estudio. La utilización de un material en cada volumetría constructiva y la sucesión de materiales cada vez que se interfiere o modifica una geometría o volumen, definen el concepto y el funcionamiento del proyecto al mismo tiempo que se generan los diversos ambientes y acabados dotando al hotel de su inequívoca personalidad.

El Hotel se encuentra a pocos kilómetros del centro de San Sebastián, en la ladera norte del monte Igueldo, orientado al mar Cantábrico y envolviendo el antiguo edificio en el que se ubica el afamado restaurante de tres estrellas Michelin.

Cinco cubos de piedra emergen de la ladera de la montaña hacia el mar albergando en su interior las habitaciones. Un total de 22 habitaciones, implantadas en dos niveles, todas ellas orientadas al mar y funcionalmente similares con independencia de su dimensión o su categoría.

Ligeramente rehundidos sobre la cubierta de los cubos, aparecen seis espacios de contorno curvilíneo. Estas terrazas horadadas en la piedra, se conectan con el resto de la cubierta donde aparecen combinándose, diferentes zonas ajardinadas y espacios entarimados de estancia con precipitadas vistas al horizonte.

Un ramal completamente envuelto en madera, discurre longitudinalmente en cada nivel, a modo de espacio de circulación por los cubos conectándolos entre sí y con el resto de los espacios de uso común del hotel, wellness, comedor, bodega y salón. Cada uno de estos espacios es un escenario independiente conectado al conjunto mediante un mismo lenguaje formal y material.

En esta línea, el comedor Oteiza se desenvuelve con un tono independiente del restaurante aun manteniendo una coherencia y parecido inequívocos con éste. La amplitud general del espacio recibe al visitante, y una iluminación estudiada junto a los panorámicos ventanales al mar ambientan el espacio.

El salón, también en sintonía con toda la arquitectura, recoge las sensaciones pretendidas con la calidez de las texturas, luces y materiales, pero está distintivamente personalizado con diseños propios de mobiliario. Con acceso directo a las cubiertas y con las inconfundibles vistas que garantiza la posición del Hotel en la pronunciada ladera del monte.

Al mismo nivel, la bodega concebida en dos áreas, como espacio de catas y espacio de conservación y exposición, se divide con un gran vidrio curvado. La mesa alta de catas en piedra protagoniza la estancia principal, y la disposición e iluminación del expositor resalta la presencia de las botellas como el elemento más importante de la bodega del restaurante.

El espacio wellness se desarrolla en dos áreas diferenciadas por un cerramiento de vidrio curvo. Una zona húmeda con una sorprendente piscina de piedra acompañada de la sauna y el baño turco; y otra zona en la que se ubican las tres cápsulas pétreas independientes, concebidas mediante un innovador sistema constructivo, donde se realizan los tratamientos. El acceso cálido en el que se ubican los nichos entelados como espacio de estancia y cinco cabinas a modo de vestuarios junto a un pequeño gimnasio, contextualizan un espacio que sumado a las vistas panorámicas de la zona de relajación da una calor y gusto estético inolvidable.

Un proyecto que recoge la esencia de la innovación característica de la historia de Akelarre contextualizada conceptualmente con la dedicación material que define nuestra marca mecanismo.

Obra: Hotel Akelarre
Autor: Mecanismo – Marta Urtasun y Pedro Rica
Ubicación: Monte Igueldo, Donostia, San Sebastián, España
Año: 2017
Superficie construida: 3.688,60 m2
Colaboradores:
Constructora: Orizki
Estructura: Mecanismo estructuras
Instalaciones: EOS ingeniería
Aparejador: Elicabet González
Consultor fachada vidrio: Uxama
Project Manager: Mecanismo
Fotógrafo: Kike Palacio
+ mecanismo.org[:gl]

Akelarre é o resultado de máis de corenta anos de desenvolvemento dunha identidade propia. Unha mestura refinada do respecto do tempo e a preservación da tradición cunha obsesión pola investigación e a innovación. É precisamente esa simbiose entre a integración no contexto e a innovación o que definen o espírito do Hotel Akelarre.

Hotel Akelarre mecanismo o1 Vista-aérea-Akelare

Partindo deste pensamento, desenvolvemos nun ano un meticuloso proceso de deseño e construción do hotel. O coidado pola selección dos materiais, o mobiliario e a execución detallada, identifica especificamente o proxecto do Hotel Akelarre; o material como vínculo entre concepto, forma e función. O emprego de materiais naturais, tradicionais e atemporales; pedra, madeira, metal, e liño, respectando a súa natureza e as súas propiedades na maneira de empregalos, pero sen renunciar á investigación e ao uso de técnicas novas para a súa manipulación e instalación caracteriza o proxecto e ao propio estudo. A utilización dun material en cada volumetría construtiva e a sucesión de materiais cada vez que se interfere ou modifica unha xeometría ou volume, definen o concepto e o funcionamento do proxecto ao mesmo tempo que se xeran os diversos ambientes e acabados dotando ao hotel da súa inequívoca personalidade.

O Hotel atópase a poucos quilómetros do centro de San Sebastián, na ladeira norte do monte Igueldo, orientado ao mar Cantábrico e envolvendo o antigo edificio no que se sitúa o afamado restaurante de tres estrelas Michelin.

Cinco cubos de pedra emerxen da ladeira da montaña cara ao mar albergando no seu interior as habitacións. Un total de 22 habitacións, implantadas en dous niveis, todas elas orientadas ao mar e funcionalmente similares con independencia da súa dimensión ou a súa categoría.

Lixeiramente rehundidos sobre a cuberta dos cubos, aparecen seis espazos de contorno curvilíneo. Estas terrazas horadadas na pedra, conéctanse co resto da cuberta onde aparecen combinándose, diferentes zonas axardinadas e espazos entarimados de estancia con precipitadas vistas ao horizonte.

Un ramal completamente envolvido en madeira, discorre longitudinalmente en cada nivel, a modo de espazo de circulación polos cubos conectándoos entre si e co resto dos espazos de uso común do hotel, wellness, comedor, adega e salón. Cada un destes espazos é un escenario independente conectado ao conxunto mediante un mesmo linguaxe formal e material.

Nesta liña, o comedor Oteiza desenvólvese cun ton independente do restaurante aínda mantendo unha coherencia e parecido inequívocos con este. A amplitude xeral do espazo recibe ao visitante, e unha iluminación estudada xunto ás panorámicas ventás ao mar ambientan o espazo.

O salón, tamén en sintonía con toda a arquitectura, recolle as sensacións pretendidas coa calidez das texturas, luces e materiais, pero está distintivamente personalizado con deseños propios de mobiliario. Con acceso directo ás cubertas e coas inconfundibles vistas que garante a posición do Hotel na pronunciada ladeira do monte.

Ao mesmo nivel, a adega concibida en dúas áreas, como espazo de catas e espazo de conservación e exposición, divídese cun gran vidro curvado. A mesa alta de catas en pedra protagoniza a estancia principal, e a disposición e iluminación do expositor resalta a presenza das botellas como o elemento máis importante da adega do restaurante.

O espazo wellness desenvólvese en dúas áreas diferenciadas por un cerramento de vidro curvo. Unha zona húmida cunha sorprendente piscina de pedra acompañada da sauna e o baño turco; e outra zona na que se sitúan as tres cápsulas pétreas independentes, concibidas mediante un innovador sistema construtivo, onde se realizan os tratamentos. O acceso cálido no que se sitúan os nichos entelados como espazo de estancia e cinco cabinas a modo de vestiarios xunto a un pequeno ximnasio, contextualizan un espazo que sumado ás vistas panorámicas da zona de relaxación dá unha calor e gusto estético inesquecible.

Un proxecto que recolle a esencia da innovación característica da historia de Akelarre contextualizada conceptualmente coa dedicación material que define nosa marca mecanismo.

Obra: Hotel Akelarre
Autor: Mecanismo – Marta Urtasun e Pedro Rica
Emprazamento: Monte Igueldo, Donostia, San Sebastián, España
Ano: 2017
Superficie construida: 3.688,60 m2
Colaboradores:
Constructora: Orizki
Estrutura: Mecanismo estruturas
Instalacións: EOS enxeñeria
Aparellador: Elicabet González
Consultor fachada vidrio: Uxama
Project Manager: Mecanismo
Fotógrafo: Kike Palacio
+ mecanismo.org[:en]

Akelarre is the result of more than forty years of development of an own identity. A refined mixture of the respect of the time and the preservation of the tradition with an obsession for the investigation and the innovation. Symbiosis is precisely this between the integration in the context and the innovation what they define the spirit of the Akelarre Hotel.

Hotel Akelarre mecanismo o1 Vista-aérea-Akelare

Departing from this thought, we develop in one year meticulously process of design and construction of the hotel. The care for the selection of the materials, the furniture and the detailed execution, the project of the Hotel identifies specifically Akelarre Hotel; the material like link between concept, form and function. The employment of natural, traditional materials and atemporales; stone, wood, metal, and linen, respecting his nature and his properties in the way of using them, but without resigning the investigation and the use of new technologies for his manipulation and installation characterizes the project and to the own study. The utilization of a material in every constructive volumetry and the succession of materials whenever it interferes or modifies a geometry or volume, they define the concept and the functioning of the project at the same time as the diverse environments are generated and ended up by endowing to the hotel of his unequivocal personality.

The Hotel is to few kilometres of the center of San Sebastian, in the north hillside of the mount Igueldo, orientated to the Cantabrian sea and wrapping the former building in which there is located the famous restaurant of three stars Michelin.

Five buckets of stone emerge of the hillside of the mountain towards the sea sheltering in his interior the rooms. A total of 22 rooms, implanted in two levels, all of them orientated to the sea and functionally similar with independence of his dimension or his category.

Lightly re-sunk on the cover of the buckets, there appear six spaces of curvilinear contour. These terraces perforated in the stone, connect with the rest of the cover where they appear combining, different landscaped zones and spaces boarded of stay with precipitated conference to the horizon.

A branch completely wrapped in wood, passes longitudinally in every level, like space of traffic for the buckets connecting them between yes and with the rest of the spaces of common use of the hotel, wellness, dining room, warehouse and lounge. Each of these spaces is an independent scene connected to the set by means of the same formal and material language.

In this line, the dining room Oteiza is unrolled by a tone independent from the restaurant even supporting a coherence and seemed unequivocal with this one. The general extent of the space receives the visitor, and a lighting studied together with the panoramic large windows to the sea they set the space.

The lounge, also in tuning in with the whole architecture, gathers the sensations claimed with the warmth of the textures, lights and materials, but it is distinctively personalized by own designs of furniture. With direct access to the covers and with unmistakable conference that the position of the Hotel guarantees in the pronounced hillside of the mount.

To the same level, the warehouse concebida in two areas, as space of tryings and space of conservation and exhibition, divides with a great curled glass. The high table of tryings in stone leads the principal stay, and the disposition and lighting of the exhibitor highlights the presence of the bottles as the most important element of the warehouse of the restaurant.

The space wellness develops in two areas differentiated by a closing of curved glass. A humid zone with a surprising swimming pool of stone accompanied of the sauna and the Turkish bath; and another zone in which there are located three stony independent capsules, conceived by means of an innovative constructive system, where the treatments are realized. The hot access in which the niches are located entelados as space of stay and five cabins like wardrobes close to a small gymnasium, contextualizan a space that added to the panoramic sights of the zone of easing gives one heat and aesthetic unforgettable taste.

A project that gathers the essence of the innovation typical of the history of Akelarre contextualizada conceptual with the material dedication that defines our brand mechanism.

Work: Akelarre Hotel
Author: Mecanismo – Marta Urtasun and Pedro Rica
Location: Monte Igueldo, Donostia, San Sebastián, Spain
Year: 2017
Built-up area: 3.688,60 m2
Collaborators:
Building company: Orizki
Structure: Mecanismo estructuras
Facilities: EOS ingeniería
Rigger: Elicabet González
Consulting glass front: Uxama
Project Manager: Mecanismo
Photography: Kike Palacio
+ mecanismo.org[:]

[:es]Pabellón Español en la Bienal de arquitectura de Venecia 2018[:gl]Pavillón Español na Bienal de arquitectura de Venecia 2018[:en]Spanish Pavilion at the Venice Architecture Biennale 2018[:]

0

[:es]https://vimeo.com/273423593

becoming, el lema elegido para el pabellón de España en esta edición de la Bienal de Venecia en el año 2018, aprendizaje, mediante acciones, discursos y producciones de una magnífica canteras de arquitectos que en los últimos años cuestionan los límites y las condiciones asumidas en nuestra disciplina.

becoming, a través de una práctica crítica, descubre la complejidad de nuestras lógicas operativas en una experiencia intelectual de puertas abiertas donde los estudiantes cocinan sus conflictos.

becoming entiende el proyecto curatorial como investigación, y la Bienal de Venecia como oportunidad para confrontar conceptos e ideas, donde el pabellón se convierte en una invitación para reflexionar tanto sobre los fundamentos de la práctica arquitectónica como sobre lo que ocurre en nuestro planeta.

becoming se construye a través de 55 términos que califican la arquitectura no del futuro, sino de una presente alternativo que explora nuevas formas de ejercer la profesión con formatos, intereses y temas emergentes que requieren de otras miradas, herramientas y capacidades.

becoming grafía en el suelo estos 55 adjetivos que organizan espacialmente los trabajos tatuados en las paredes del pabellón recuperado y ahora vacío transformado por Vaquero Palacios en 1952. Sin un orden jerárquico ni categorías, y desde todas las escalas a la vez, las 435 contribuciones, seleccionadas por un grupo de expertos a través de una convocatoria pública, se ubican por proximidad y afinidad, compartiendo preocupaciones y modos de estar en el mundo.

becoming se desarrollará simultáneamente en el pabellón físico y en el virtual de la web (b-e-c-o-m-i-n-g.com) donde todas las contribuciones aceptadas tendrán caída en un espacio tiempo aumentado en continua transformación. La Bienal llegará a su fin, pero continuará permaneciendo en Internet y en el jardín de este pequeño pabellón, creado por todos nosotros, durante los próximos seis meses.

Comisaria del Pabellón de España en la Bienal de Arquitectura de Venecia 2018:
Atxu Amann

Comisarios Adjuntos:
Andrés Cánovas, María Mallo, Nicolás Maruri y Gonzalo Pardo

Imagen y pabellón virtual:
bestiario

Equipo de diseño:
gráfica futura + Ioannes Busca + Open this end + Temperaturas Extremas

Intervención exterior:
Ana Matos, Iñigo Ocamica, Antonio Samaniego e Iñigo Tudanca.

Participantes:

Estudiantes de entornos educativos españoles (2012-2018)

Equipo de expertos:
Alberto Alarcón, Eva Álvarez, Irma Arribas, Uriel Fogué, Manuel Gausa, Andrés Jaque, María Langarita, José Morales, Enrique Nieto, Guadalupe Piñera, Almudena Ribot y Juana Sánchez.

Colaboradores:
After Belonging, Victoria Acebo, Carlos Arroyo, Pedro Astigarraga, José Ballesteros, Maite Borjabad, Nerea Calvillo, Iñaki Carnicero, Izaskun Chinchilla, Raquel Congosto, Juan Domingo Santos, Javier Echeverría, Alberto Estévez, Guillermo Fernández Abascal, Jacobo Gª-Germán, Susana García Bujalance, Paula García Masedo, Andrea González, María José Ferrero Ibargüen, Juan Herreros, Manuel Jiménez, Amparo Lasén, MAIO, Josep Maria Montaner, Nacho Martín, Vicente Monroy, Paula Montoya, Zaida Muxi, Alberto Nanclares_Basurama, n’UNDO, Manuel Ocaña, Manuel Pascual_Zuloark, Ana Peñalba, José Pérez de Lama, Pedro Pitarch, Carlos Quintans, Sampling Contexts (Begoña de Abajo Castrillo, Enrique Espinosa Pérez, Carlos García Fernández, Eva Gil Lopesino, Ángela Juarranz Serrano, Álvaro Martín Fidalgo y Borja Sallago Zambrano), Renata Sentkiewicz, Ter, Eduardo Vivanco y Remedios Zafra.

Gestión de contenidos:
Luis Álvarez, Kiara Firpi, Alba González, David J. Iniesta, Elena M. Millana, Aida Red y Fernando Segovia.

Traducción:
Ángela O’Driscoll

Fotografía y vídeo:
imagen subliminal

Comunicación y medios:
Paty Núñez Agency

Producción:
Clorofila Digital, Pellisa Ràfols y Nuonled.

Con el apoyo de:
Sika, Don Apolonio, Pata Negra, La Española, Don Simón, Auara , Kriskadecor, Ecoluciona, Elisa Tomat, Jaulas abiertas, Cosentino y Constructora San José.

Agradecimientos:
Kirssy Vasquez, Pablo Bes, Laura Luengo, Sara Miguélez, Franco Longo, Inés Maruri, Andrés Rubio y Fabio Tentellini.

[:gl]https://vimeo.com/273423593

becoming, o lema elixido para o pavillón de España nesta edición da Bienal de Venecia no ano 2018, aprendizaxe, mediante accións, discursos e producións dunhas magnífica canteiras de arquitectos que nos últimos anos cuestionan os límites e as condicións asumidas na nosa disciplina.

becoming, a través dunha práctica crítica, descobre a complexidade das nosas lóxicas operativas nunha experiencia intelectual de portas abertas onde os estudantes cociñan os seus conflitos.

becoming entende o proxecto curatorial como investigación, e a Bienal de Venecia como oportunidade para confrontar conceptos e ideas, onde o pavillón convértese nunha invitación para reflexionar tanto sobre os fundamentos da práctica arquitectónica como sobre o que ocorre no noso planeta.

becoming constrúese a través de 55 termos que cualifican a arquitectura non do futuro, senón dunha presente alternativo que explora novas formas de exercer a profesión con formatos, intereses e temas emerxentes que requiren doutras miradas, ferramentas e capacidades.

becoming grafía no chan estes 55 adxectivos que organizan espacialmente os traballos tatuados nas paredes do pavillón recuperado e agora baleiro transformado por Vaqueiro Palacios en 1952. Sen unha orde xerárquica nin categorías, e desde todas as escalas á vez, as 435 contribucións, seleccionadas por un grupo de expertos a través dunha convocatoria pública, sitúanse por proximidade e afinidade, compartindo preocupacións e modos de estar no mundo.

becoming desenvolverase simultaneamente no pavillón físico e no virtual da web (b-e-c-o-m-i-n-g.com) onde todas as contribucións aceptadas terán caída nun espazo tempo aumentado en continua transformación. A Bienal chegará ao seu fin, pero continuará permanecendo na internet e no xardín deste pequeno pavillón, creado por todos nós, durante o próximos seis meses.

Comisaria do Pavillón de España na Bienal de Arquitectura de Venecia 2018:
Atxu Amann

Comisarios Adxuntos:
Andrés Cánovas, María Mallo, Nicolás Maruri e Gonzalo Pardo

Imaxe e pavillón virtual:
bestiario

Equipo de deseño:
gráfica futura + Ioannes Busca + Open this end + Temperaturas Extremas

Intervención exterior:
Ana Matos, Iñigo Ocamica, Antonio Samaniego e Iñigo Tudanca.

Participantes:

Estudantes de contornas educativas españois (2012-2018)

Equipo de expertos:
Alberto Alarcón, Eva Álvarez, Irma Arribas, Uriel Fogué, Manuel Gausa, Andrés Jaque, María Langarita, José Morales, Enrique Nieto, Guadalupe Piñera, Almudena Ribot e Juana Sánchez.

Colaboradores:
After Belonging, Victoria Acebo, Carlos Arroyo, Pedro Astigarraga, José Ballesteros, Maite Borjabad, Nerea Calvillo, Iñaki Carnicero, Izaskun Chinchilla, Raquel Congosto, Juan Domingo Santos, Javier Echeverría, Alberto Estévez, Guillermo Fernández Abascal, Jacobo Gª-Germán, Susana García Bujalance, Paula García Masedo, Andrea González, María José Ferrero Ibargüen, Juan Herreros, Manuel Jiménez, Amparo Lasén, MAIO, Josep Maria Montaner, Nacho Martín, Vicente Monroy, Paula Montoya, Zaida Muxi, Alberto Nanclares_Basurama, n’UNDO, Manuel Ocaña, Manuel Pascual_Zuloark, Ana Peñalba, José Pérez de Lama, Pedro Pitarch, Carlos Quintans, Sampling Contexts (Begoña de Abajo Castrillo, Enrique Espinosa Pérez, Carlos García Fernández, Eva Gil Lopesino, Ángela Juarranz Serrano, Álvaro Martín Fidalgo y Borja Sallago Zambrano), Renata Sentkiewicz, Ter, Eduardo Vivanco e Remedios Zafra.

Xestión de contidos:
Luis Álvarez, Kiara Firpi, Alba González, David J. Iniesta, Elena M. Millana, Aida Red y Fernando Segovia.

Tradución:
Ángela O’Driscoll

Fotografía e vídeo:
imagen subliminal

Comunicación e medios:
Paty Núñez Agency

Produción:
Clorofila Digital, Pellisa Ràfols y Nuonled.

Co apoio de:
Sika, Don Apolonio, Pata Negra, La Española, Don Simón, Auara , Kriskadecor, Ecoluciona, Elisa Tomat, Jaulas abiertas, Cosentino e Constructora San José.

Agradecementos:
Kirssy Vasquez, Pablo Bes, Laura Luengo, Sara Miguélez, Franco Longo, Inés Maruri, Andrés Rubio e Fabio Tentellini.

[:en]https://vimeo.com/273423593

becoming, the motto chosen for the Spanish Pavilion in this edition of the Venice Biennale 2018, presents Spanish
architecture as seen from learning environments, by means of actions, discourses and pieces of work developed by a
wonderful set of architects that during the last years have questioned the limits and conditions previously assumed by our discipline.

becoming by means of a critical approach put into practice, discovers the complexity of our operational logics, in an open intellectual experience where students cook up their conflicts.

becoming understands the curatorial project as a research project and the Venice Biennale as an opportunity to confront concepts and ideas, where the pavilion becomes an invitation to go over the basis of architectural practice and what is going on in our planet.

becoming is built via the means of 55 terms that relate to architecture: not the architecture of the future but the one of the present; an alternative present which explores new ways of carrying out the profession, with different formats, interests and emerging topics which require other tools, other capacities and other ways of looking at them becoming draws on the floor these 55 adjectives which spatially organize the works tattooed on the walls of the regained pavilion, currently empty, transformed by Vaquero Palacios in 1952. With no hierarchical order, no categories and from all the different scales at the same time, the 435 selected contributions by a board of experts via a public open call, are placed by closeness and affinity, sharing issues of concern and ways of being in the world.

becoming turns the pavilion into a freespace that can be read as a data base or as an immersive landscape where each visitor chooses his/her speed and his/her way through the material space and the virtual one. (b-e-c-o-m-i-n-g.com) The Biennale comes to an end, but becoming continues; it remains on the internet and in the garden at the rear end of this small pavilion, created by all of us, during the next six months.

Curator at the Spanish Pavilion for the 16th International Architecture Exhibition La Biennale di Venezia 2018:
Atxu Amann

Curatorial Team:
Andrés Cánovas, María Mallo, Nicolás Maruri and Gonzalo Pardo

Image and virtual pavilion:
bestiario

Design Team:
gráfica futura + Ioannes Busca + Open this end + Temperaturas Extremas

Outdoors Intervention:
Ana Matos, Iñigo Ocamica, Antonio Samaniego and Iñigo Tudanca

Participants

Estudiantes de entornos educativos españoles (2012-2018)

Expert Commitee:
Alberto Alarcón, Eva Álvarez, Irma Arribas, Uriel Fogué, Manuel Gausa, Andrés Jaque, María Langarita, José Morales, Enrique Nieto, Guadalupe Piñera, Almudena Ribot and Juana Sánchez.

Collaborators:
After Belonging, Victoria Acebo, Carlos Arroyo, Pedro Astigarraga, José Ballesteros, Maite Borjabad, Nerea Calvillo, Iñaki Carnicero, Izaskun Chinchilla, Raquel Congosto, Juan Domingo Santos, Javier Echeverría, Alberto Estévez, Guillermo Fernández Abascal, Jacobo Gª-Germán, Susana García Bujalance, Paula García Masedo, Andrea González, María José Ferrero Ibargüen, Juan Herreros, Manuel Jiménez, Amparo Lasén, MAIO, Josep Maria Montaner, Nacho Martín, Vicente Monroy, Paula Montoya, Zaida Muxi, Alberto Nanclares_Basurama, n’UNDO, Manuel Ocaña, Manuel Pascual_Zuloark, Ana Peñalba, José Pérez de Lama, Pedro Pitarch, Carlos Quintans, Sampling Contexts (Begoña de Abajo Castrillo, Enrique Espinosa Pérez, Carlos García Fernández, Eva Gil Lopesino, Ángela Juarranz Serrano, Álvaro Martín Fidalgo y Borja Sallago Zambrano), Renata Sentkiewicz, Ter, Eduardo Vivanco and Remedios Zafra.

Content Management:
Luis Álvarez, Kiara Firpi, Alba González, David J. Iniesta, Elena M. Millana, Aida Red y Fernando Segovia.

Translation:
Ángela O’Driscoll

Photography and video:
imagen subliminal

Media:
Paty Núñez Agency

Production:
Clorofila Digital, Pellisa Ràfols y Nuonled.

Supporters:
Sika, Don Apolonio, Pata Negra, La Española, Don Simón, Auara, Kriskadecor, Ecoluciona, Elisa Tomat, Jaulas abiertas, Cosentino and Constructora San José.

Acknowledgments:
Kirssy Vasquez, Pablo Bes, Laura Luengo, Sara Miguélez, Franco Longo, Inés Maruri, Andrés Rubio and Fabio Tentellini.

[:]

[:es]Segundas oportunidades | Silvia Blanco Agüeira[:gl]Segundas oportunidades | Silvia Blanco Agüeira[:en]Second opportunities | Silvia Blanco Agüeira[:]

[:es]

Pabellón de Luxemburgo en Bruselas, durante su construcción en 1957 en el recinto de Heysel. Procedencia Archivo Torroja, CEHOPU-CEDEX
Pabellón de Luxemburgo en Bruselas, durante su construcción en 1957 en el recinto de Heysel. Procedencia: Archivo Torroja, CEHOPU-CEDEX

En 1961, tan solo dos años después de la reconstrucción del Pabellón de los Hexágonos en la madrileña Casa de Campo, se producía otra sorprendente irrupción en la capital española: la llegada del pabellón que el Ducado de Luxemburgo había construido en la Exposición Universal de Bruselas de 1958.

«Ofrecido en ventajosas condiciones»,1

afirmaban las crónicas de la época. Pocos saben en la actualidad de la cohabitación durante décadas de dos de los protagonistas de aquella Expo58.

El pabellón español, diseñado por José Antonio Corrales y Ramón Vázquez Molezún, abandonado desde 1975; el luxemburgués, adquirido por la Cámara de Comercio de Madrid, funcionando en el Paseo de la Castellana como Palacio de Exposiciones hasta los años noventa.

Pabellón de Luxemburgo en Bruselas ya terminado en el recinto de Heysel. Procedencia Archivo Torroja, CEHOPU-CEDEX.
Pabellón de Luxemburgo en Bruselas ya terminado en el recinto de Heysel. Procedencia: Archivo Torroja, CEHOPU-CEDEX.

En la visita al gran evento belga, alguien debió reparar en las notables capacidades expositivas de la propuesta del pequeño ducado. Formado por dos pabellones unidos entre sí por una pasarela, contaba con una superficie útil de 1.680 metros cuadrados. De sus tres proyectistas, el más conocido era sin duda Jean Prouvé, que fue colaborador necesario en Bruselas de varios pabellones más, entre los que se encontraban el de Francia, el de la villa de París o el de la editorial Hachette. Junto a Prouvé, los luxemburgueses René Mailliet y Pierre Reuter fueron los autores de una obra de líneas simples. Calificada en la época como una pequeña joya de arquitectura, concentrada, moderna y

«de bien colocadas patas»,

parecía ser ejemplo consciente del alto coste que suponía para algunos países querer superar a sus vecinos.2

Frente a ello, el deseo de mostrar a Luxemburgo como un destino atractivo se tradujo en una arquitectura sobria, transparente, que albergaba en su interior referencias a los paisajes, al turismo, a la minería y a la viticultura del país, así como a la futura presencia de instituciones ligadas a la Comunidad Europea del Carbón y el Acero.

Con la promoción de este último material, producido tanto a nivel nacional como comunitario, no podían obviarse las posibilidades de reutilización del edificio, empleando para ello una estructura cuyo peso rondaba las 800 toneladas, y que llegó a Madrid vía férrea tras haber sido desmontada por la empresa belga Paul Wurth.

Interior del edificio durante la Expo58. Procedencia wikipedia.org
Interior del edificio durante la Expo58. Procedencia: wikipedia.org

El reportaje del traslado mostraba enormes piezas metálicas atravesando medio Madrid desde la estación Imperial. Las imágenes del montaje —desarrollado entre 1962 y 1963—, retrataban el edificio tras un cartel donde se podía leer «XXV años de paz». Los planos mostraban un solar rectangular con ochenta metros de fachada hacia la vía principal.

La parcela elegida se situaba en lo que hoy sería el número 257 del Paseo de la Castellana, ofreciendo espacio para otras construcciones que completaban un programa que trataba de dotar a Madrid de un recinto dedicado a la celebración periódica de certámenes comerciales e industriales.

El arquitecto Pascual Bravo Sanfeliu, asesorado por la Oficina Técnica de Eduardo Torroja Miret, fue el encargado de levantar un complejo que desde 1949 venía anhelando Juan Abelló Pascual, el presidente de la Cámara de Comercio madrileña.

Llegada a Madrid del pabellón en 1961. Procedencia: Archivo de la Cámara de Comercio de Madrid
Llegada a Madrid del pabellón en 1961. Procedencia: Archivo de la Cámara de Comercio de Madrid

Con este objetivo, se estudiaron con atención las perspectivas, la distribución y la circulación de los visitantes. Sirva como ejemplo la nueva potencia visual del pabellón original, obtenida tras elevarlo tres metros sobre la rasante de la avenida. Surgió así la oportunidad de construir en semisótano espacios complementarios que alcanzaron los 5.000 metros cuadrados de superficie.

Además de esta zona expositiva adicional, se añadió una construcción de cuatro plantas con un pórtico previo que servía de acceso principal. Había especial interés en que el espacio expositivo no desmereciese del exhibido en otras ferias provinciales.

Con una superficie útil total de 11.000 metros cuadrados se cumplió el objetivo, sin dejar de lado la adecuación del edificio al clima madrileño y a una nueva función, lo que obligó a un acondicionamiento ambiental, acústico y luminoso, así como a la inclusión de redes completas de saneamiento, sistemas de emergencia y de prevención de incendios. No hubo mejor estreno para todo el recinto, germen de la actual Institución Ferial de Madrid (IFEMA), que la exposición de siderurgia francesa con la que se inauguraron las instalaciones el 13 de octubre de 1964.

Montaje en España. Procedencia: Archivo de la Cámara de Comercio de Madrid.
Montaje en España. Procedencia: Archivo de la Cámara de Comercio de Madrid.

Tres meses antes se habían bendecido las obras, con Juan Abelló agradeciendo en su discurso la ayuda técnica prestada por el Gobierno de los Estados Unidos para un proyecto tan ambicioso. Veintisiete años después de este evento, se celebraba la última feria en el recinto, con un Salón Internacional dedicado a la Educación.

Este breve paseo por los márgenes de la Expo58, y por aquellas propuestas que han quedado sepultadas en el olvido, aportan recompensas suficientes y remiten a premisas que siguen de actualidad sesenta años después: problemas relacionados con la no permanencia, la prefabricación, la reutilización de contenedores, la rápida ejecución y la capacidad de asumir programas abiertos.

Soluciones servidas en crudo, sin afeites, sin grandes aspiraciones estéticas, con precisas descripciones y sin adjetivos edulcorantes. Respuestas impecables, que en el caso del pabellón luxemburgués se metamorfosearon en segundas oportunidades.

Imagen nocturna del Palacio de Exposiciones de la Cámara de Comercio de Madrid. Procedencia Archivo de la Cámara de Comercio de Madrid.
Imagen nocturna del Palacio de Exposiciones de la Cámara de Comercio de Madrid. Procedencia: Archivo de la Cámara de Comercio de Madrid.

Silvia Blanco Agüeira, doctora arquitecta
Viveiro, junio 2018

Notas:

La compra se formalizó en cinco millones de francos de la época, aunque este dato no aparece citado en: Bravo Sanfeliu, Pascual, «Palacio de Exposiciones de la Cámara de Comercio de Madrid», TA: temas de arquitectura y urbanismo 67 (1964), p. 36.

Tanner, Ogden, «The best at Brussels», Architectural Forum 108 (1958), p. 86.

Archivo Torroja, CEHOPU-CEDEX.

Discurso completo de Juan Abelló Pascual en: «Se inaugura nuestro Palacio de Exposiciones», Comercio. Revista Mensual de la Cámara de Comercio de Madrid 152 (1964), p. 12.

«Bendición de las obras del Palacio de Exposiciones de la Cámara Oficial de Comercio», diario ABC, 4 de julio de 1964, p. 64.

Interdidac. Salón Internacional de la Educación (19-22/03/1991). «Memoria de actividades 1991 de la Cámara de Comercio e Industria de Madrid».

Mallo, Álvaro; Blanco, Silvia; Carballo, Francisco, «Denostada Bx´58» (Conferencia impartida dentro del curso Secretos de la Arquitectura, Fundación Luis Seoane, A Coruña, 19 de mayo de 2014).

Agradecimientos:

Se agradece especialmente a la Cámara de Comercio de Madrid y a CEHOPU-CEDEX (Archivo Torroja) la información y las imágenes facilitadas para la realización de este artículo.

[:gl]

Pabellón de Luxemburgo en Bruselas, durante su construcción en 1957 en el recinto de Heysel. Procedencia Archivo Torroja, CEHOPU-CEDEX
Pavillón de Luxemburgo en Bruxelas, durante a súa construción en 1957 no recinto de Heysel. Procedencia: Arquivo Torroja, CEHOPU-CEDEX

En 1961, tan só dous anos despois da reconstrución do Pavillón dos Hexágonos na madrileña Casa de Campo, producíase outra sorprendente irrupción na capital española: a chegada do pavillón que o Ducado de Luxemburgo construíra na Exposición Universal de Bruxelas de 1958.

«Ofrecido en vantaxosas condicións»,1

afirmaban as crónicas da época. Poucos saben na actualidade da cohabitación durante décadas de dúas dos protagonistas daquela Expo58.

O pavillón español, deseñado por José Antonio Corrales e Ramón Vázquez Molezún, abandonado desde 1975; o luxemburgués, adquirido pola Cámara de Comercio de Madrid, funcionando no Paseo da Castelá como Palacio de Exposicións ata os anos noventa.

Pabellón de Luxemburgo en Bruselas ya terminado en el recinto de Heysel. Procedencia Archivo Torroja, CEHOPU-CEDEX.
Pavillón de Luxemburgo en Bruxelas xa terminado no recinto de Heysel. Procedencia: Arquivo Torroja, CEHOPU-CEDEX.

Na visita ao gran evento belga, alguén debeu reparar nas notables capacidades expositivas da proposta do pequeno ducado. Formado por dous pavillóns unidos entre si por unha pasarela, contaba cunha superficie útil de 1.680 metros cadrados. Dos seus tres proyectistas, o máis coñecido era sen dúbida Jean Prouvé, que foi colaborador necesario en Bruxelas de varios pavillóns máis, entre os que se atopaban o de Francia, o da vila de París ou o da editorial Hachette. Xunto a Prouvé, os luxemburgueses René Mailliet e Pierre Reuter foron os autores dunha obra de liñas simples. Cualificada na época como unha pequena xoia de arquitectura, concentrada, moderna e

«de ben colocadas patas»,

parecía ser exemplo consciente do alto custo que supoñía para algúns países querer superar aos seus veciños.2

Fronte a iso, o desexo de mostrar a Luxemburgo como un destino atractivo traduciuse nunha arquitectura sobria, transparente, que albergaba nas súas interior referencias ás paisaxes, ao turismo, á minería e á viticultura do país, así como á futura presenza de institucións ligadas á Comunidade Europea do Carbón e o Aceiro.

Coa promoción deste último material, producido tanto a nivel nacional como comunitario, non podían obviarse as posibilidades de reutilización do edificio, empregando para iso unha estrutura cuxo peso roldaba as 800 toneladas, e que chegou a Madrid vía férrea tras ser desmontada pola empresa belga Paul Wurth.

Interior del edificio durante la Expo58. Procedencia wikipedia.org
Interior do edificio durante a Expo58. Procedencia: wikipedia.org

A reportaxe do traslado mostraba enormes pezas metálicas atravesando medio Madrid desde a estación Imperial. As imaxes da montaxe —desenvolvida entre 1962 e 1963—, retrataban o edificio tras un cartel onde se podía ler » XXV anos de paz». Os planos mostraban un solar rectangular con oitenta metros de fachada cara á vía principal.

A parcela elixida situábase no que hoxe sería o número 257 do Paseo da Castelá, ofrecendo espazo para outras construcións que completaban un programa que trataba de dotar a Madrid dun recinto dedicado á celebración periódica de certames comerciais e industriais.

O arquitecto Pascual Bravo Sanfeliu, asesorado pola Oficina Técnica de Eduardo Torroja Miret, foi o encargado de levantar un complexo que desde 1949 viña anhelando Juan Abelló Pascual, o presidente da Cámara de Comercio madrileña.

Llegada a Madrid del pabellón en 1961. Procedencia: Archivo de la Cámara de Comercio de Madrid
Chegada a Madrid do pavillón en 1961. Procedencia: Arquivo da Cámara de Comercio de Madrid

Con este obxectivo, estudáronse con atención as perspectivas, a distribución e a circulación dos visitantes. Sirva como exemplo a nova potencia visual do pavillón orixinal, obtida tras elevalo tres metros sobre a rasante da avenida. Xurdiu así a oportunidade de construír en semisótano espazos complementarios que alcanzaron os 5.000 metros cadrados de superficie.

Ademais desta zona expositiva adicional, engadiuse unha construción de catro plantas cun pórtico previo que servía de acceso principal. Había especial interese en que o espazo expositivo non desmereciese do exhibido noutras feiras provinciais.

Cunha superficie útil total de 11.000 metros cadrados cumpriuse o obxectivo, sen deixar de lado a adecuación do edificio ao clima madrileño e a unha nova función, o que obrigou a un acondicionamento ambiental, acústico e luminoso, así como á inclusión de redes completas de saneamento, sistemas de emerxencia e de prevención de incendios. Non houbo mellor estrea para todo o recinto, xerme da actual Institución Feiral de Madrid (IFEMA), que a exposición de siderurgia francesa coa que se inauguraron as instalacións o 13 de outubro de 1964.

Montaje en España. Procedencia: Archivo de la Cámara de Comercio de Madrid.
Montaxe en España. Procedencia: Arquivo de la Cámara de Comercio de Madrid.

Tres meses antes bendixéronse as obras, con Juan Abelló agradecendo no seu discurso a axuda técnica prestada polo Goberno dos Estados Unidos para un proxecto tan ambicioso.5 Vinte e sete anos despois deste evento, celebrábase a última feira no recinto, cun Salón Internacional dedicado á Educación.

Este breve paseo polas marxes da Expo58, e por aquelas propostas que quedaron sepultas no esquecemento, achegan recompensas suficientes e remiten a premisas que seguen de actualidade sesenta anos despois: problemas relacionados coa non permanencia, a prefabricación, a reutilización de contedores, a rápida execución e a capacidade de asumir programas abertos.7

A Solucións servidas en cru, sen afeites, sen grandes aspiracións estéticas, con precisas descricións e sen adxectivos edulcorantes. Respostas impecables, que no caso do pavillón luxemburgués se metamorfosearon en segundas oportunidades.

Imagen nocturna del Palacio de Exposiciones de la Cámara de Comercio de Madrid. Procedencia Archivo de la Cámara de Comercio de Madrid.
Imaxe nocturna do Palacio de Exposicións da Cámara de Comercio de Madrid. Procedencia: Arquivo da Cámara de Comercio de Madrid.

Silvia Blanco Agüeira, doutora arquitecta
Viveiro, xuño 2018

Notas:

A compra formalizouse en cinco millóns de francos da época, aínda que este dato non aparece citado en: Bravo Sanfeliu, Pascual, «Palacio de Exposicións da Cámara de Comercio de Madrid», TA: temas de arquitectura e urbanismo 67 (1964), p. 36.

Tanner, Ogden, «The best at Brussels», Architectural Forum 108 (1958), p. 86.

Arquivo Torroja, CEHOPU-CEDEX.

Discurso completo de Juan Abelló Pascual en: «Inaugúrase o noso Palacio de Exposicións», Comercio. Revista Mensual da Cámara de Comercio de Madrid 152 (1964), p. 12.

«Bendición das obras do Palacio de Exposicións da Cámara Oficial de Comercio», diario ABC, 4 de xullo de 1964, p. 64.

Interdidac. Salón Internacional da Educación (19-22/03/1991). «Memoria de actividades 1991 da Cámara de Comercio e Industria de Madrid».

Mallo, Álvaro; Blanco, Silvia; Carballo, Francisco, «Denostada Bx´58» (Conferencia impartida dentro do curso Segredos da Arquitectura, Fundación Luis Seoane, A Coruña, 19 de maio de 2014).

Agradecementos:

Agradécese especialmente á Cámara de Comercio de Madrid e a CEHOPU-CEDEX (Arquivo Torroja) a información e as imaxes facilitadas para a realización deste artigo.

[:en]

Pabellón de Luxemburgo en Bruselas, durante su construcción en 1957 en el recinto de Heysel. Procedencia Archivo Torroja, CEHOPU-CEDEX
Luxembourg pavilion in Brussels, during its construction in 1957 at the Heysel site. Origin: File Torroja, CEHOPU-CEDEX

In 1961, just two years after the reconstruction of the Pavilion of the Hexagons in Madrid’s Casa de Campo, there was another surprising breakthrough in the Spanish capital: the arrival of the pavilion that the Duchy of Luxembourg had built at the Brussels World Expo of 1958.

«Offered in advantageous conditions»,1

they affirmed the chronicles of the time. Few now know of the cohabitation during decades of two of the protagonists of that Expo58.

The Spanish pavilion, designed by José Antonio Corrales and Ramón Vázquez Molezún, abandoned since 1975; the Luxemburgish, acquired by the Chamber of Commerce of Madrid, operating in the Paseo de la Castellana as an Exhibition Center until the nineties.

Pabellón de Luxemburgo en Bruselas ya terminado en el recinto de Heysel. Procedencia Archivo Torroja, CEHOPU-CEDEX.
Luxembourg pavilion in Brussels already finished at the Heysel site. Origin: File Torroja, CEHOPU-CEDEX.

In the visit to the great Belgian event, someone had to notice the remarkable exhibition capacities of the proposal of the small dukedom. Formed by two pavilions joined together by a footbridge, it had a useful area of 1,680 square meters. Of his three designers, the best known was undoubtedly Jean Prouvé, who was a necessary collaborator in Brussels of several other pavilions, among which were the one in France, the one in the town of Paris or the Hachette publishing house. Together with Prouvé, the Luxembourgers René Mailliet and Pierre Reuter were the authors of a work of simple lines. Qualified at the time as a small jewel of architecture, concentrated, modern and

«of well placed legs»,

it seemed to be a conscious example of the high cost that it involved for some countries to overcome their neighbors.2

Faced with this, the desire to show Luxembourg as an attractive destination resulted in a sober, transparent architecture, which contained in its interior references to landscapes, tourism, mining and viticulture in the country, as well as the future presence of institutions linked to the European Coal and Steel Community.

With the promotion of this last material, produced both at the national and community level, the possibilities of reusing the building could not be ignored, using a structure whose weight was around 800 tons, and which arrived in Madrid via railway after being dismantled by the Belgian company Paul Wurth.

Interior del edificio durante la Expo58. Procedencia wikipedia.org
Interior of the building during the Expo58. Origin: wikipedia.org

The report of the transfer showed huge metal pieces crossing half Madrid from the Imperial station. The images of the montage -developed between 1962 and 1963-, portrayed the building behind a sign that read «XXV años de paz». The plans showed a rectangular lot with eighty meters of façade towards the main road.

The chosen plot was located in what today would be number 257 Paseo de la Castellana, offering space for other constructions that completed a program that tried to provide Madrid with an area dedicated to the periodic celebration of commercial and industrial events.

The architect Pascual Bravo Sanfeliu, advised by the Technical Office of Eduardo Torroja Miret, was in charge of building a complex that since 1949 Juan Abelló Pascual, the president of the Chamber of Commerce of Madrid, had been longing for.

Llegada a Madrid del pabellón en 1961. Procedencia: Archivo de la Cámara de Comercio de Madrid
Arrival in Madrid of the pavilion in 1961. Origin: File of the Chamber of Commerce of Madrid

With this objective, perspectives, distribution and circulation of visitors were studied with attention. For example, the new visual power of the original pavilion, obtained after raising it three meters above the level of the avenue. This gave rise to the opportunity to build additional spaces in the semi-basement that reached 5,000 square meters.

In addition to this additional exhibition area, a four-storey building with a previous porch that served as the main access was added. There was special interest in that the exhibition space did not detract from that exhibited in other provincial fairs.

With a total useful area of 11,000 square meters the objective was met, without neglecting the adequacy of the building to the Madrid climate and a new function, which forced an environmental, acoustic and luminous conditioning, as well as the inclusion of complete networks of sanitation, emergency systems and fire prevention. There was no better premiere for the whole venue, germ of the current Trade Fair Institution of Madrid (IFEMA), than the French steel exhibition with which the facilities were inaugurated on October 13, 1964.

Montaje en España. Procedencia: Archivo de la Cámara de Comercio de Madrid.
Assembly in Spain. Origin: File of the Chamber of Commerce of Madrid.

Three months earlier, the works had been blessed, with Juan Abelló thanking in his speech for the technical assistance provided by the United States Government for such an ambitious project.5 Twenty-seven years after this event, the last fair was held on the premises, with an International Exhibition dedicated to Education.

This brief walk along the margins of the Expo58,  and those proposals that have been buried in oblivion, provide sufficient rewards and refer to premises that are still relevant sixty years later: problems related to non-permanence, prefabrication, reuse of containers, rapid execution and the ability to take on open programs.

Solutions served in crude, without makeup, without great aesthetic aspirations, with precise descriptions and without adjectives sweeteners. Impeccable answers, which in the case of the Luxembourg pavilion were metamorphosed into second chances.

Imagen nocturna del Palacio de Exposiciones de la Cámara de Comercio de Madrid. Procedencia Archivo de la Cámara de Comercio de Madrid.
Night image of the Palace of Exhibitions of the Chamber of Commerce of Madrid. Origin: File of the Chamber of Commerce of Madrid.

Silvia Blanco Agüeira, PhD architect
Viveiro, juny 2018

Notes:

The purchase was formalized in five million francs of the time, although this data does not appear cited in: Bravo Sanfeliu, Pascual, «Palace of Exhibitions of the Chamber of Commerce of Madrid», TA: temas de arquitectura y urbanismo 67 (1964), page 36.

Tanner, Ogden, «The best at Brussels», Architectural Forum 108 (1958), p. 86.

3 Torroja Archive, CEHOPU-CEDEX.

Complete speech by Juan Abelló Pascual in: «Our Exhibition Center is inaugurated», Comercio. Revista Mensual de la Cámara de Comercio de Madrid 152 (1964), p. 12.

«Blessing of the works of the Exhibition Palace of the Official Chamber of Commerce», diario ABC, July 4, 1964, p. 64.

Interdidac. Salón Internacional de la Educación (19-22/03/1991). «Report of activities 1991 of the Chamber of Commerce and Industry of Madrid».

Mallo, Álvaro; Blanco, Silvia; Carballo, Francisco, «Denostada Bx´58» (Lecture given in the course Secrets of Architecture, Luis Seoane Foundation, A Coruña, May 19, 2014).

Acknowledgment:

Special thanks to the Cámara de Comercio de Madrid and CEHOPU-CEDEX (Archivo Torroja) for the information and images provided for the realization of this article.

[:]

[:es]5 razones por las que todo el mundo habla de BIM[:gl]5 razóns polas que todo o mundo fala do BIM[:en]5 reasons why everyone talks about BIM[:]

[:es]

BIM
BIM

(Lo que debes saber sobre esta nueva tecnología que está cambiando la forma de edificar en el mundo)

Cada día recibimos en nuestro correo electrónico noticias, ofertas de formación, presentaciones sobre la tecnología BIM. Si algo nos ha sorprendido es lo rápido que han reaccionado los distintos actores del sector de la edificación a la hora de incorporar el nuevo lenguaje a su dinámica laboral. Los fabricantes de materiales de construcción han actuado de forma rápida para completar sus bibliotecas con todas sus gamas descritas en BIM.

BIM son las siglas de Building Modellin Information o modelado de información de construcción. La Wikipedia lo define como el proceso de generación y gestión de datos de un edificio durante su ciclo de vida, utilizando software dinámico de modelado de edificios en tres dimensiones y en tiempo real, para disminuir la pérdida de tiempo y recursos en el diseño y la construcción. Este proceso produce el modelo de información del edificio (también abreviado BIM), que abarca la geometría del edificio, las relaciones espaciales, la información geográfica, así como las cantidades y las propiedades de sus componentes.

En definitiva, se trata de dar toda la información de un proyecto en tres dimensiones y en tiempo real. Pero,

¿quieres saber las razones por las que ahora se ha puesto tan de moda esta tecnología?

1.- Acceso rápido y eficaz a la información sobre cualquier producto.

Supone una gran ventaja para los profesionales, un ahorro de tiempo y una gran eficiencia en la coordinación con otros participantes, ya que los datos del contenido en BIM siempre facilitan la integración de datos a un proyecto.

Para Silvia Herranz, responsable del Departamento Técnico de URSA, empresa fabricante de materiales aislantes,

“el éxito de BIM se debe a su capacidad de centralizar toda la información en un único modelo, al que pueden acceder en cada momento todos los profesionales que intervienen o van a intervenir en el proceso”.

2.- El sector de la construcción ganará competitividad

Con la adopción de la tecnología en todo el ciclo de producción, desde el proyecto de una obra de edificación hasta su mantenimiento e integración en la ciudad.

Y es que hoy en día hablar de construcción y no hacerlo del entorno BIM supone un gran atraso, porque esta tecnología va a ser clave en el desarrollo y expansión de un sector que ha sufrido con dureza el castigo de la crisis.

3.- BIM supone grandes posibilidades de sinergias

Entre los distintos países que puedan compartir sus catálogos en este lenguaje tal y como ya lo están haciendo muchas empresas que comparten sus bibliotecas de materiales y entre los propios fabricantes que pueden compartir sus ficheros. También es importante el entorno colaborativo que lleva aparejada la tecnología BIM por el que, las modificaciones que se hacen en el modelo se actualizan automáticamente en todos los dibujos y planos, manteniendo el diseño permanentemente actualizado.

4.- Porque su calendario de implantación está a la vuelta de la esquina.

Los objetivos del Ministerio de Fomento y otras administraciones públicas son los siguientes:

En 2018: Los equipamientos y las infraestructuras públicas de presupuesto superior a 2 M€ deberán producirse en BIM en las fases de Diseño y Construcción. Circunscribir este objetivo en proyectos de obra nueva.

En 2020: Todos los equipamientos y las infraestructuras públicas deberán producirse en BIM en todas las fases: diseño, construcción y mantenimiento.

Circunscribir este objetivo a todos los proyectos de obra nueva y rehabilitación.

5.- Los edificios serán más sostenibles.

Lo interesante de la metodología BIM no es únicamente la información que se pueda integrar, o su análisis e interacción entre los diferentes elementos constructivos, sino el poder llegar a hacer un análisis de ciclo de vida del edificio, su mantenimiento. Permitirá tener una mejor visión global de la construcción del edificio y de su futura deconstrucción.

“Al ofrecer información sobre todo el ciclo de vida, es mucho más sencillo hacer una evaluación medioambiental o una simulación del futuro comportamiento energético. Esto ayudará a los profesionales a tener una información global que le permita elegir las soluciones más adecuadas”, asegura Silvia Herranz.

URSA BIM
URSA BIM

Nosotros ya estamos convencidos y ¿vosotros?, ¿Tenéis ya experiencia en BIM? ¿Os está resultando difícil su implantación? ¡Esperamos vuestros comentarios!

[:gl]

BIM
BIM

(O que debes saber sobre esta nova tecnoloxía que está a cambiar a forma de edificar no mundo)

Cada día recibimos no noso correo electrónico noticias, ofertas de formación, presentacións sobre a tecnoloxía BIM. Se algo nos sorprendeu é o rápido que reaccionaron os distintos actores do sector da edificación á hora de incorporar a nova linguaxe á súa dinámica laboral. Os fabricantes de materiais de construción actuaron de forma rápida para completar as súas bibliotecas con todas as súas gamas descritas en BIM.

BIM son as siglas de Building Modellin Information ou modelado de información de construción. A Wikipedia defíneo como o proceso de xeración e xestión de datos dun edificio durante o seu ciclo de vida, utilizando software dinámico de modelado de edificios en tres dimensións e en tempo real, para diminuír a perda de tempo e recursos no deseño e a construción. Este proceso produce o modelo de información do edificio (tamén abreviado BIM), que abarca a xeometría do edificio, as relacións espaciais, a información xeográfica, así como as cantidades e as propiedades dos seus compoñentes.

En definitiva, trátase de dar toda a información dun proxecto en tres dimensións e en tempo real. Pero,

queres saber as razóns polas que agora se puxo tan de moda esta tecnoloxía?

1.- Acceso rápido e eficaz á información sobre calquera produto.

Supón unha gran vantaxe para os profesionais, un aforro de tempo e unha gran eficiencia na coordinación con outros participantes, xa que os datos do contido en BIM sempre facilitan a integración de datos a un proxecto.

Para Silvia Herranz, responsable do Departamento Técnico de URSA, empresa fabricante de materiais illantes,

“o éxito de BIM débese á súa capacidade de centralizar toda a información nun único modelo, ao que poden acceder en cada momento todos os profesionais que interveñen ou van intervir no proceso”.

2.- O sector da construción gañará competitividade coa adopción da tecnoloxía en todo o ciclo de produción, desde o proxecto dunha obra de edificación ata o seu mantemento e integración na cidade.

E é que hoxe en día falar de construción e non facelo da contorna BIM supón un gran atraso, porque esta tecnoloxía vai ser clave no desenvolvemento e expansión dun sector que sufriu con dureza o castigo da crise.

3.- BIM supón grandes posibilidades de sinerxias entre os distintos países que poidan compartir os seus catálogos nesta linguaxe tal e como xa o están facendo moitas empresas que comparten as súas bibliotecas de materiais e entre os propios fabricantes que poden compartir os seus ficheiros. Tamén é importante a contorna colaborativa que leva aparellada a tecnoloxía BIM polo que, as modificacións que se fan no modelo actualízanse automaticamente en todos os debuxos e planos, mantendo o deseño permanentemente actualizado.

4.- Porque o seu calendario de implantación está ao virar a esquina.

Os obxectivos do Ministerio de Fomento e outras administracións públicas son os seguintes:es:

En 2018: Os equipamentos e as infraestruturas públicas de orzamento superior a 2 M€ deberán producirse en BIM nas fases de Deseño e Construción. Circunscribir este obxectivo en proxectos de obra nova.

En 2020: Todos os equipamentos e as infraestruturas públicas deberán producirse en BIM en todas as fases: deseño, construción e mantemento.

Circunscribir este obxectivo a todos os proxectos de obra nova e rehabilitación.

5.- Os edificios serán máis sustentables.

O interesante da metodoloxía BIM non é unicamente a información que se poida integrar, ou a súa análise e interacción entre os diferentes elementos construtivos, senón o poder chegar a facer unha análise de ciclo de vida do edificio, o seu mantemento. Permitirá ter unha mellor visión global da construción do edificio e da súa futura deconstrución.

“Ao ofrecer información sobre todo o ciclo de vida, é moito máis sinxelo facer unha avaliación ambiental ou unha simulación do futuro comportamento enerxético. Isto axudará aos profesionais para ter unha información global que lle permita elixir as solucións máis adecuadas”, asegura Silvia Herranz.

URSA BIM
URSA BIM

Nós xa estamos convencidos e vós?, Tedes xa experiencia en BIM? Está a resultarvos difícil a súa implantación? Esperamos os vosos comentarios!

[:en]

BIM
BIM

(What you should know about this new technology that is changing the way you build in the world)

Every day we receive in our email news, training offers, presentations about BIM technology. If something has surprised us, it is how quickly the different actors in the building sector have reacted when incorporating the new language into their work dynamics. The manufacturers of construction materials have acted quickly to complete their libraries with all their ranges described in BIM.

BIM stands for Building Modellin Information or building information modeling. Wikipedia defines it as the process of generation and management of data of a building during its life cycle, using dynamic software of modeling of buildings in three dimensions and in real time, to diminish the loss of time and resources in the design and building. This process produces the building information model (also abbreviated BIM), which covers the geometry of the building, spatial relationships, geographic information, as well as the quantities and properties of its components.

BIM son las siglas de Building Modellin Information o modelado de información de construcción. La Wikipedia lo define como el proceso de generación y gestión de datos de un building durante su life cycle, utilizando software dinámico de modelado de edificios en tres dimensiones y real time, para disminuir la pérdida de tiempo y recursos en el design y la building. Este proceso produce el modelo de información del edificio (también abreviado BIM), que abarca la geometría del edificio, las relaciones espaciales, la geographic information, así como las cantidades y las propiedades de sus componentes.

In short, it is about giving all the information of a project in three dimensions and in real time. But,

Do you want to know the reasons why this technology has become so fashionable?

1.- Fast and efficient access to information about any product.

It is a great advantage for professionals, a time saving and a great efficiency in the coordination with other participants, since the BIM content data always facilitate the integration of data to a project.

For Silvia Herranz, head of the Technical Department of URSA, a manufacturer of insulating materials,

“BIM’s success is due to its ability to centralize all information in a single model, which can be accessed at all times by all professionals who intervene or will intervene in the process”.

2.- The construction sector will gain competitiveness with the adoption of technology throughout the production cycle, from the construction project to its maintenance and integration in the city.

And it is that nowadays to talk about construction and not to do it of the BIM environment supposes a great backwardness, because this technology is going to be key in the development and expansion of a sector that has suffered with hardness the punishment of the crisis.

3.- BIM offers great possibilities for synergies among the different countries that can share their catalogs in this language, as is already the case with many companies that share their libraries of materials and among the manufacturers that can share their files. It is also important the collaborative environment that brings with it the BIM technology by which, the modifications that are made in the model are updated automatically in all the drawings and plans, keeping the design permanently updated.

4.- Because its implementation calendar is around the corner.

The objectives of the Ministry of Development and other public administrations are the following:

In 2018: Equipment and public infrastructures with a budget of more than € 2 million must be produced in BIM during the Design and Construction phases. Circumscribe this objective in new construction projects.

In 2020: All equipment and public infrastructures must be produced in BIM in all phases: design, construction and maintenance.

Circumscribe this objective to all new construction and rehabilitation projects.

5.- The buildings will be more sustainable.

The interesting thing about the BIM methodology is not only the information that can be integrated, or its analysis and interaction between the different constructive elements, but the power to make an analysis of the life cycle of the building, its maintenance. It will allow to have a better global vision of the construction of the building and its future deconstruction.

“By offering information on the entire life cycle, it is much easier to make an environmental assessment or a simulation of future energy performance. This will help professionals to have a global information that allows you to choose the most appropriate solutions”, Silvia Herranz says.

URSA BIM
URSA BIM

We are already convinced and you? Do you already have experience in BIM? Is your implantation difficult? We are waiting your comments!

[:]

[:es]Cuentos: Late Night Tales | Joaquín Juberías – Víctor Cano Ciborro[:gl]Contos: Late Night Tales | Joaquín Juberías – Víctor Cano Ciborro[:en]Tales: Late Night Tales | Joaquín Juberías – Víctor Cano Ciborro[:]

[:es]

Cuentos Late Night Tales Joaquín Juberías – Víctor Cano Ciborro o6

La concepción básica cuando se habla de vivienda en arquitectura, tiende a un ideal cuyo fin está destinado a dar cobijo a uno o varios habitantes en un periodo temporal que abarca desde el medio hasta el largo plazo.  Ahora bien, ¿qué términos utilizaría la arquitectura cuando una vivienda debe responder ante varios habitantes en cortos periodos de tiempo? ¿De qué herramientas se dispone cuándo se produce un exceso o superabundancia de habitantes?

El proyecto que aquí se presenta, una vivienda de alquiler temporal, da lugar a estas reflexiones e inquietudes debido a los múltiples vínculos que se producirán entre habitantes –temporales- y espacios –productores de intensidad-. Ante una situación de habitantes anónimos y prácticas espaciales más cercanas al exceso estival que a la rutina, se proyecta una vivienda que cuestiona lo formal para enfocarse en el mundo de los efectos y acciones.

Efectos producidos por la distorsión del espejo o por la sensación de un espacio cerámico verdoso donde su brillo lo inunda todo; y acciones como el abrir unas puertas que casi triplican tu altura, o el subir por una liviana escalera metálica que expande nuestra percepción espacial. Todo ello conforma una arquitectura que no busca la función del habitar continuo, sino del estímulo, sorpresa e inquietud despreocupada del nómada.

Si desde otras disciplinas estas variaciones o delirios se asumen como propias, como por ejemplo en la psiquiatría, que acoge los excesos de la fantasía, las manías y las pulsiones, o en la patología, que se preocupa por las hipertrofias, monstruosidades o variaciones dérmicas, desde la arquitectura no han adquirido aún un significado propio.

En este contexto, y vinculándonos a una arquitectura donde la erótica y el secretismo son inherentes al carácter temporal de esta vivienda, nos seduce la idea de ligar esta construcción junto con el prefijo ‘hiper’ para así denominar a una función estimuladora o fructífera de vivencias. De este modo, se presenta el concepto de ‘hiperarquitectura’ a través de las cartografías y narraciones que sus habitantes nos han dejado en torno a ella.

Obra: Cuentos: Late Night Tales
Arquitecto: Joaquín Juberías & Víctor Cano Ciborro
Ubicación: Valencia
Año: 2017
Superficie construida: 80 m2
Fotógrafo: German Cabo 
Otros Participantes: Luis Miguel Ramada Peiró, Fernando García Martínez y Yasmina Juan Osa
+ selecta-home.eu | + canociborro.com
Project Management: Selecta HOME
Pavimento: Listone Giordano
Luminarias cerámicas: Raúl Hernández & Joaquín Juberías
Iluminación: Artemide y Flos – Goodlight Valencia
Cocina: Doimo Cucine – Studio2
Cerámica: Natucer y Cinca
Grifería: Zucchetti
Sanitarios: Gala
Mecanismos eléctricos: Jung LS 990[:gl]

Cuentos Late Night Tales Joaquín Juberías – Víctor Cano Ciborro o6

A concepción básica cando se fala de vivenda en arquitectura, tende a un ideal cuxo fin está destinado a dar acubillo a un ou varios habitantes nun período temporal que abarca desde o medio ata o longo prazo. Agora ben, que termos utilizaría a arquitectura cando unha vivenda debe responder ante varios habitantes en curtos períodos de tempo? De que ferramentas disponse cando se produce un exceso ou superabundancia de habitantes?

O proxecto que aquí se presenta, unha vivenda de aluguer temporal, dá lugar a estas reflexións e inquietudes debido aos múltiples vínculos que se producirán entre habitantes –temporais- e espazos –produtores de intensidade-. Ante unha situación de habitantes anónimos e prácticas espaciais máis próximas ao exceso estival que á rutina, proxéctase unha vivenda que cuestiona o formal para enfocarse no mundo dos efectos e accións.

Efectos producidos pola distorsión do espello ou pola sensación dun espazo cerámico verdoso onde o seu brillo alágao todo; e accións como o abrir unhas portas que case triplican a túa altura, ou o subir por unha liviá escaleira metálica que expande a nosa percepción espacial. Todo iso conforma unha arquitectura que non busca a función do habitar continuo, senón do estímulo, sorpresa e inquietude despreocupada do nómade.

Se desde outras disciplinas estas variacións ou delirios asúmense como propias, por exemplo na psiquiatría, que acolle os excesos da fantasía, as teimas e as pulsións, ou na patoloxía, que se preocupa polas hipertrofias, monstruosidades ou variacións dérmicas, desde a arquitectura non adquiriron aínda un significado propio.

Neste contexto, e vinculándonos a unha arquitectura onde a erótica e o segredo son inherentes ao carácter temporal desta vivenda, sedúcenos a idea de ligar esta construción xunto co prefixo ‘ hiper’ para así denominar a unha función estimuladora ou frutífera de vivencias. Deste xeito, preséntase o concepto de ‘ hiperarquitectura’ a través das cartografías e narracións que os seus habitantes deixáronnos ao redor dela.

Obra: Contos: Late Night Tales
Arquitecto: Joaquín Juberías & Víctor Cano Ciborro
Ubicación: Valencia
Ano: 2017
Superficie construida: 80 m2
Fotógrafo: German Cabo 
Outros Participantes: Luis Miguel Ramada Peiró, Fernando García Martínez e Yasmina Juan Osa
+ selecta-home.eu | + canociborro.com
Project Management: Selecta HOME
Pavimento: Listone Giordano
Luminarias cerámicas: Raúl Hernández & Joaquín Juberías
Iluminación: Artemide e Flos – Goodlight Valencia
Cociña: Doimo Cucine – Studio2
Cerámica: Natucer y Cinca
Grifería: Zucchetti
Sanitarios: Gala
Mecanismos elétricos: Jung LS 990[:en]

Cuentos Late Night Tales Joaquín Juberías – Víctor Cano Ciborro o6

The basic conception of housing in architecture tends towards an ideal whose purpose is to provide shelter for one or more inhabitants in a temporal period that extends from the middle to the long term. However, what terms would architecture use when a dwelling must respond to several inhabitants in short periods of time? What tools are available when an excess or superabundance of inhabitants occurs?

The project presented here, a temporary rental housing, gives rise to these reflections and concerns due to the multiple links that will occur between inhabitants –temporal- and spaces -producers of intensity-. Faced with a situation of anonymous inhabitants and spatial practices closer to summer excess than to routine, a housing project that questions the formality to focus on the world of effects and actions is presented.

Effects produced by the distortion of the mirror or by the sensation of a greenish ceramic space where its brightness floods everything, and actions such as opening doors that almost triple your height, or climbing a light metal staircase that expands our spatial perception. The aforementioned constitutes an architecture that does not seek the function of continuous inhabiting, but of stimulus, surprise and carefree restlessness of the nomad.

If from other disciplines these variations or delusions are assumed as their own, as for example in psychiatry, which embraces the excesses of fantasy, mania, and impulses; or in pathology, which worries about hypertrophies, monstrosities or dermal variations, from architecture, these variations have not yet acquired a meaning of their own.

In this context, and linked to an architecture where eroticism and secrecy are inherent to the temporary nature of this home, we are seduced by the idea of linking this construction together with the prefix ‘hyper’ to call it a stimulating or fruitful function of experiences. In this way, the concept of ‘hyperarchitecture’ is presented through the cartographies and narratives that its inhabitants have left us around it.

Work: Lates: Late Night Tales
Architect: Joaquín Juberías & Víctor Cano Ciborro
Location: Valencia
Year: 2017
Builded surface: 80 m2
Photograhy: German Cabo 
Other Participants: Luis Miguel Ramada Peiró, Fernando García Martínez and Yasmina Juan Osa
+ selecta-home.eu | + canociborro.com
Project Management: Selecta HOME
Pavement: Listone Giordano
Ceramic luminaires: Raúl Hernández & Joaquín Juberías
Lighting: Artemide y Flos – Goodlight Valencia
Kitchen: Doimo Cucine – Studio2
Ceramics: Natucer y Cinca
Taps: Zucchetti
Sanitaryware: Gala
Electrical mechanisms: Jung LS 990[:]

Rebuild 2018

[:es]

Rebuild 2018
Rebuild 2018

Rebuild es el nuevo evento boutique de innovación para el sector de la construcción, reforma, rehabilitación y eficiencia energética de viviendas y edificios que se celebra del 26 al 28 de septiembre de 2018 en Barcelona.

Los más 10.000 arquitectos, aparejadores, interioristas, diseñadores, instaladores, reformistas y profesionales del sector acudirán a Rebuild descubrirán en la zona showroom la últimas innovaciones, productos, materiales, soluciones y servicios que le permitirán mejorar el atractivo de sus proyectos y a aumentar la competitividad en su día a día.

Rebuild es un entorno especializado donde encontrarán las últimas tendencias, tecnología e información de precios y distribuidores de su zona.

Además de la zona showroom, tiene lugar el Congreso Nacional de Arquitectura Avanzada y Construcción 4.0. Una cita ineludible de conocimiento con más de 250 ponentes internacionales, 4 escenarios, 10 verticales y 3 Workshops profesionales: Construcción en Madera, Arquitectura en Vidrio y Eficiencia Energética e Instaladores.

El congreso se concibe sobre tres ejes (tecnología y digitalización, eficiencia y sostenibilidad y, materiales y sistemas constructivos) y el profesional encontrará sesiones dedicadas a: construcción con realidad aumentada, passivehaus, building assembley manufacturing, prefabricación on y offsite, construcción modular, diseño, durabilidad, 3D building, automatización, BIM, blockchain en la construcción, proptech, smartlighting, virtual desing y realidad virtual, gestión inmobiliaria, entre otras.

Puedes consultar la agenda provisional aquí.

Además, del showroom y el congreso, Rebuild suma otros eventos que le convierten en una cita ineludible para cualquier empresario o profesional del sector de la construcción, el interiorismo y la rehabilitación. Así, por ejemplo, el Leadership Summit es un almuerzo con los líderes industriales y stakeholders. El Open Innovation Marketplace congrega a todos los centros tecnologícos y startups que aportan nuevas soluciones. Y The Advanced Architecture Awards que premian el trabajo, el liderazgo y el esfuerzo de aquellas empresas que apuestan por la innovación y la disrupción para generar nuevos materiales o equipos más eficientes para mejorar la experiencia del usuario. Las candidaturas se pueden presentar aquí hasta el día 16 de julio.

Por todo ello, Rebuild se convierte durante 3 días al año en la cumbre anual de innovación para arquitectos, aparejadores, interioristas, diseñadores, instaladores y reformistas.

[:gl]

Rebuild 2018

Rebuild é o novo evento boutique de innovación para o sector da construción, reforma, rehabilitación e eficiencia enerxética de vivendas e edificios que se celebra do 26 ao 28 de setembro de 2018 en Barcelona.

Os máis 10.000 arquitectos, aparelladores, interioristas, deseñadores, instaladores, reformistas e profesionais do sector acudirán a Rebuild descubrirán na zona showroom as últimas innovacións, produtos, materiais, solucións e servizos que lle permitirán mellorar o atractivo dos seus proxectos e a aumentar a competitividade no seu día a día.

Rebuild é unha contorna especializada onde atoparán as últimas tendencias, tecnoloxía e información de prezos e distribuidores da súa zona.

Ademais da zona showroom, ten lugar o Congreso Nacional de Arquitectura Avanzada e Construción 4.0. Unha cita ineludible de coñecemento con máis de 250 relatores internacionais, 4 escenarios, 10 verticais e 3 Workshops profesionais: Construción en Madeira, Arquitectura en Vidro e Eficiencia Enerxética e Instaladores.

O congreso concíbese sobre tres eixos (tecnoloxía e dixitalización, eficiencia e sustentabilidade e, materiais e sistemas construtivos) e o profesional atopará sesións dedicadas a: construción con realidade aumentada, passivehaus, building assembley manufacturing, prefabricación on e offsite, construción modular, deseño, durabilidad, 3D building, automatización, BIM, blockchain na construción, proptech, smartlighting, virtual desing e realidade virtual, xestión inmobiliaria, entre outras.

Podes consultar a axenda provisional aquí.

Ademais, do showroom e o congreso, Rebuild suma outros eventos que lle converten nunha cita ineludible para calquera empresario ou profesional do sector da construción, o interiorismo e a rehabilitación. Así, por exemplo, o Leadership Summit é un xantar cos líderes industriais e stakeholders. O Open Innovation Marketplace congrega a todos os centros tecnologícos e startups que achegan novas solucións. E The Advanced Architecture Awards que premian o traballo, o liderado e o esforzo daquelas empresas que apostan pola innovación e a disrupción para xerar novos materiais ou equipos máis eficientes para mellorar a experiencia do usuario. As candidaturas pódense presentar aquí ata o día 16 de xullo.

Por todo iso, Rebuild convértese durante 3 días ao ano no cume anual de innovación para arquitectos, aparelladores, interioristas, deseñadores, instaladores e reformistas.

[:en]

Rebuild 2018

Rebuild is the new innovation boutique event for the sector of construction, renovation, rehabilitation and energy efficiency of homes and buildings that takes place from 26 to 28 September 2018 in Barcelona.

The more than 10,000 architects, surveyors, interior designers, installers, reformers and professionals from the sector will come to Rebuild to discover in the showroom area the latest innovations, products, materials, solutions and services that will allow you to improve the attractiveness of your projects and increase competitiveness in your day to day.

Rebuild is a specialized environment where you will find the latest trends, technology and price information and distributors in your area.

In addition to the showroom area, the National Congress of Advanced Architecture and Construction 4.0 takes place. An unavoidable appointment of knowledge with more than 250 international speakers, 4 stages, 10 verticals and 3 professional Workshops: Wood Construction, Glass Architecture and Energy Efficiency and Installers.

The conference is conceived on three axes (technology and digitalization, efficiency and sustainability and materials and construction systems) and the professional will find sessions dedicated to: construction with augmented reality, passivehaus, building assembley manufacturing, prefabrication on and offsite, modular construction, design, durability, 3D building, automation, BIM, blockchain in construction, proptech, smartlighting, virtual desing and virtual reality, real estate management, among others.

You can check the provisional agenda here.

In addition, the showroom and the congress, Rebuild adds other events that make it an unmissable event for any entrepreneur or professional in the construction sector, interior design and rehabilitation. So, for example, the Leadership Summit is a lunch with the industrial leaders and stakeholders. The Open Innovation Marketplace brings together all technology centers and startups that provide new solutions. And The Advanced Architecture Awards that reward the work, leadership and effort of those companies that bet on innovation and disruption to generate new materials or more efficient equipment to improve the user experience. Applications can be submitted here until July 16.

Therefore, Rebuild becomes for 3 days a year at the annual innovation summit for architects, surveyors, interior designers, designers, installers and reformers.

[:]

[:es]Ciudad ilegal | Aldo G. Facho Dede[:gl]Cidade ilegal | Aldo G. Facho Dede[:en]Illegal city | Aldo G. Facho Dede[:]

[:es]

Eleazar Cuadros, “Fiesta y fútbol”. Comas, Lima 2015.
Eleazar Cuadros, “Fiesta y fútbol”. Comas, Lima 2015.

Según el censo del 2007, el último del que conocemos resultados, cerca del 50% de la población limeña vive en barrios urbano marginales (BUM),1 los cuales se definen como aquellos núcleos urbanos que presentan niveles de pobreza monetaria, y carecen de servicios de infraestructura y equipamiento (MVCS 2012).Si bien el gran crecimiento de este tipo de desarrollos se dio entre 1985 y 1995, a la fecha no ha cesado la invasión de tierras del estado, significando, en su conjunto, uno de los principales problemas urbanos y sociales a resolver en nuestras ciudades.

Esto evidentemente no es fortuito, y sus orígenes se remontan a la mitad del siglo pasado, cuando por primera vez se discutió el modelo de política destinada a resolver la creciente demanda de vivienda producto de las migraciones a los centros económicos del país. Este debate terminó por identificar a dos perfiles de ciudadano, uno con derecho a una vivienda producida por el estado, y a otro que debía resolver esta necesidad mediante la “auto construcción”.

Para el primer perfil mencionado se diseñó una política de construcción de unidades vecinales, cuyos estándares variaban según la ubicación y segmento social de los destinatarios.  Y para el segundo se acordó permitir la ocupación de tierras, de cuyo acceso a los servicios básicos se encargó el Estado posteriormente.

José Matos Mar, invasiones en Lima años 50
José Matos Mar, invasiones en Lima, años 50

La capacidad del Estado de construir viviendas quedó rápidamente desbordada por las fuertes olas migratorias, y el modelo de “ciudad ilegal” (Calderon, 2005) se convirtió en la forma como se desarrollarían nuestras ciudades.  Si bien en un primer momento los grupos invasores estaban conformados por familias que emigraban a las principales ciudades en busca de un mejor futuro, el sociólogo Julio Calderón Cockburn señala que, a partir de los años 90, y producto de la reforma neo-liberal del Estado, hubo un importante cambio de perfil.

Se agudizó la conformación de mafias de traficantes de terrenos que, amparados en la liberalización del uso del suelo y los mecanismos de titulación (COFOPRI), avanzaron sobre los terrenos del estado coludidos con funcionarios y autoridades.

Unidad Vecinal “Matute”, Santiago Agurto Calvo - Coorporación Nacional de la Vivienda 1952. Archivo S. Agurto.
Unidad Vecinal “Matute”, Santiago Agurto Calvo – Coorporación Nacional de la Vivienda 1952. Archivo S. Agurto.

La reciente captura del alcalde del distrito limeño de Santa Rosa, presunto cabecilla de una de las más grandes mafias de traficantes de terrenos, es sólo un caso entre muchos otros, y pone en evidencia el poder de estas mafias, que no dudan en tomar el poder político de las ciudades para multiplicar sus crímenes.

Más allá de abordar la necesidad de tener un control mucho más estricto en la revisión de los candidatos y los partidos, lo que debemos poner sobre la mesa es el modelo de ciudad que deseamos construir como sociedad. Es evidente que seguir incentivando la urbanización del desierto, las laderas y los valles, sólo nos está llevando a construir ciudades sumamente costosas, desde el abastecimiento de los servicios básicos, el transporte y los equipamientos; frágiles y vulnerables, por la ocupación de zonas de riesgo natural; e injustas y dispares, por la discriminación entre quienes tienen acceso a la ciudad legal y los que quedan marginados en la ilegal.

Eleazar Cuadros, “Villa Militar”. Ancón, Lima 2008.
Eleazar Cuadros, “Villa Militar”. Ancón, Lima 2008.

Necesitamos como sociedad discutir un modelo de ciudad distinto, que se permita regenerar sectores que hoy están subutilizados, como la antigua zona industrial de Lima y el Callao, donde, por ejemplo, el Estado Peruano está invirtiendo cerca US$10 mil millones solamente en grandes proyectos de movilidad (Metropolitano, Metro línea 2, LAMSAC, etc.), o el complejo militar de “Las Palmas”, cuya superficie es similar a la de Jesús María, o el cuartel Hoyos Rubio, que se equipara en dimensiones a la Residencial San Felipe. Regenerando estos tres espacios podríamos acercarnos a resolver el actual déficit de vivienda de la ciudad.

Este modelo de densificar en vez de expandir la ciudad debiera llevarnos a re-pensar la ciudad “ilegal”, diseñando políticas que permitan reubicar a las familias en locaciones vulnerables, densificar las zonas aptas para el uso urbano, y proteger las zonas no aptas. Existen soluciones exitosas en Latinoamérica que podemos tomar como referentes.

Elaboración del autor en base a una imagen de Google Earth.
Elaboración del autor en base a una imagen de Google Earth.

Estamos, una vez más, a puertas de la elección de nuestras próximas autoridades, con la particularidad que no podrán reelegirse las existentes. Esto debiera significar una oportunidad para reflexionar como sociedad, y exigir a los candidatos propuestas claras y compromisos serios que orienten el desarrollo sostenible de nuestras ciudades.  Está en nuestras manos, en nuestro voto exigirlo y luego fiscalizar su cumplimiento.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto urbanista 
Lima · Junio 2018
Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad y fundador de la Red Latinoamericana de Urbanistas

Notas:

1 Ministerio de Vivienda, “Situación de los barrios urbano marginales en el Perú2012”. Cap.II, pág. 16

Ibidem.

[:gl]

Eleazar Cuadros, “Fiesta y fútbol”. Comas, Lima 2015.
Eleazar Cuadros, “Festa e fútbol”. Comas, Lima 2015.

Segundo o censo do 2007, o último do que coñecemos resultados, preto do 50% da poboación limeña vive en barrios urbano marxinais (BUM),1 os cales se definen como aqueles núcleos urbanos que presentan niveis de pobreza monetaria, e carecen de servizos de infraestrutura e equipamento ( MVCS 2012).2 Aínda que o gran crecemento deste tipo de desenvolvementos deuse entre 1985 e 1995, á data non cesou a invasión de terras do estado, significando, no seu conxunto, un dos principais problemas urbanos e sociais a resolver nas nosas cidades.

Isto evidentemente non é fortuíto, e as súas orixes remóntanse á metade do século pasado, cando por primeira vez discutiuse o modelo de política destinada a resolver a crecente demanda de vivenda produto das migracións aos centros económicos do país. Este debate terminou por identificar a dous perfís de cidadán, un con dereito a unha vivenda producida polo estado, e a outro que debía resolver esta necesidade mediante a “auto construción”.

Para o primeiro perfil mencionado deseñouse unha política de construción de unidades veciñais, cuxos estándares variaban segundo a localización e segmento social dos destinatarios. E para o segundo acordouse permitir a ocupación de terras, de cuxo acceso aos servizos básicos encargouse o Estado posteriormente.

José Matos Mar, invasiones en Lima años 50
José Matos Mar, invasións en Lima anos 50

A capacidade do Estado de construír vivendas quedou rapidamente desbordada polas fortes ondas migratorias, e o modelo de “cidade ilegal” ( Calderon, 2005) converteuse na forma como se desenvolverían as nosas cidades. Aínda que nun primeiro momento os grupos invasores estaban conformados por familias que emigraban ás principais cidades en busca dun mellor futuro, o sociólogo Julio Calderón Cockburn sinala que, a partir dos anos 90, e produto da reforma neo-liberal do Estado, houbo un importante cambio de perfil.

Agudizouse a conformación de mafias de traficantes de terreos que, amparados na liberalización do uso do chan e os mecanismos de titulación ( COFOPRI), avanzaron sobre os terreos do estado coludidos con funcionarios e autoridades.

Unidad Vecinal “Matute”, Santiago Agurto Calvo - Coorporación Nacional de la Vivienda 1952. Archivo S. Agurto.
Unidad Veciñal “Matute”, Santiago Agurto Calvo – Coorporación Nacional da Vivenda 1952. Arquivo S. Agurto.

A recente captura do alcalde do distrito limeño de Santa Rosa, presunto xefe dunha das máis grandes mafias de traficantes de terreos, é só un caso entre moitos outros, e pon en evidencia o poder destas mafias, que non dubidan en tomar o poder político das cidades para multiplicar os seus crimes.

Máis aló de abordar a necesidade de ter un control moito máis estrito na revisión dos candidatos e os partidos, o que debemos poñer sobre a mesa é o modelo de cidade que desexamos construír como sociedade. É evidente que seguir incentivando a urbanización do deserto, as ladeiras e os vales, só nos está levando a construír cidades sumamente custosas, desde o abastecemento dos servizos básicos, o transporte e os equipamentos; fráxiles e vulnerables, pola ocupación de zonas de risco natural; e inxustas e dispares, pola discriminación entre quen ten acceso á cidade legal e os que quedan marxinados na ilegal.

Eleazar Cuadros, “Villa Militar”. Ancón, Lima 2008.
Eleazar Cuadros, “Vila Militar”. Ancón, Lima 2008.

Necesitamos como sociedade discutir un modelo de cidade distinto, que se permita rexenerar sectores que hoxe están subutilizados, como a antiga zona industrial de Lima e o Callao, onde, por exemplo, o Estado Peruano está a investir preto US$10 mil millóns soamente en grandes proxectos de mobilidade (Metropolitano, Metro liña 2, LAMSAC, etc.), ou o complexo militar de “As Palmas”, cuxa superficie é similar á de Jesús María, ou o cuartel Hoyos Rubio, que se equipara en dimensións á Residencial San Felipe. Rexenerando estes tres espazos poderiamos achegarnos a resolver o actual déficit de vivenda da cidade.

Este modelo de densificar no canto de expandir a cidade debese levarnos a re-pensar a cidade “ilegal”, deseñando políticas que permitan recolocar ás familias en locaciones vulnerables, densificar as zonas aptas para o uso urbano, e protexer as zonas non aptas. Existen solucións exitosas en Latinoamérica que podemos tomar como referentes.

Elaboración del autor en base a una imagen de Google Earth.
Elaboración do autor en base dunha imaxe de Google Earth.

Estamos, unha vez máis, a portas da elección das nosas próximas autoridades, coa particularidade que non poderán reelixirse as existentes. Isto debese significar unha oportunidade para reflexionar como sociedade, e esixir aos candidatos propostas claras e compromisos serios que orienten o desenvolvemento sustentable das nosas cidades. Está nas nosas mans, no noso voto esixilo e logo fiscalizar o seu cumprimento.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto urbanista 
Lima · Xuño 2018
Autor do Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad e fundador da Red Latinoamericana de Urbanistas

Notas:

1 Ministerio da Vivenda, “Situación dos barrios urbanos marxinais no Perú2012”. Cap.II, páxina. 16

Ibidem.

[:en]

Eleazar Cuadros, “Fiesta y fútbol”. Comas, Lima 2015.
Eleazar Cuadros, “Holiday and football”. Comas, Lima 2015.

According to the census of 2007, the last one about which we know proved, near 50 % of the of Lima population marginal (BUM),lives in neighborhoods urban which are defined as those urban cores that present levels of monetary poverty, and they lack services of infrastructure and equipment (MVCS 2012).2 Though the great growth of this type of developments was given between 1985 and 1995, to the date it has not stopped the invasion of lands of the condition, meaning, in his set, one of the principal urban and social problems to resolving in our cities.

This evidently is not fortuitous, and his origins go back to the half of last century, when by the first time there was discussed the model of politics destined to solve the increasing demand of housing product of the migrations to the economic centers of the country. This debate ended for identifying to two citizen’s profiles, one with right to a housing produced by the condition, and to other one that had to solve this need by means of “car construction”.

For the first mentioned profile there was designed a politics of construction of local units, which standards were changing according to the location and social segment of the addressees. And for the second one he remembered to allow the occupation of lands, of whose access to the basic services one entrusted the State later.

José Matos Mar, invasiones en Lima años 50
José Matos Mar, Invasions in Lima, years 50

The capacity of the State to construct housings remained rapidly exceeded by the strong migratory waves, and the model of “illegal city” (Calderon, 2005) it turned into the form like they would develop our cities. Though in the first moment the invading groups were shaped by families that were emigrating to the principal cities in search of a better future, the sociologist Julio Calderón Cockburn indicates that, from the 90s, and product of the neoliberal reform of the State, there was an important change of profile.

There was sharpened the conformation of dealers’ mafias of areas that, protected in the liberalization of the use of the soil and the mechanisms of qualifications (COFOPRI), advanced on the areas of the condition coludidos with civil servants and authorities.

Unidad Vecinal “Matute”, Santiago Agurto Calvo - Coorporación Nacional de la Vivienda 1952. Archivo S. Agurto.
Unidad Vecinal “Matute”, Santiago Agurto Calvo – Coorporación Nacional de la Vivienda 1952. Archive S. Agurto.

The recent capture of the mayor of the of Lima district of Santa Rosa, supposed ringleader of one of the dealers’ biggest mafias of areas, is only a case between many different, and puts in evidence the power of these mafias, which do not hesitate to take the political power of the cities to multiply his crimes.

Beyond approaching the need to have a much more strict control in the review of the candidates and the parties, which we must put on the table is the model of city that we want to construct as company. It is evident that to continue stimulating the urbanization of the desert, the hillsides and the valleys, only is leading us to constructing extremely costly cities, from the supply of the basic services, the transport and the equipments; fragile and vulnerable, for the occupation of zones of natural risk; and unjust and unlike, for the discrimination between whom they have access to the legal city and that they remain underprivileged persons in the illegal one.

Eleazar Cuadros, “Villa Militar”. Ancón, Lima 2008.
Eleazar Cuadros, “Villa Militar”. Ancón, Lima 2008.

We need as company to discuss a different model from city, who is allowed to regenerate sectors that today are subused, as the former industrial park of Lima and the Callao, where, for example, the Peruvian State is investing nearby US$10 billion only in big projects of mobility (Metropolitan, Meter line 2, LAMSAC, etc.), or the military complex of «Las Palmas», which surface is similar to that of Jesus Maria, or the barrack Holes Blond, that Residential San Philip compares in dimensions to. Regenerating these three spaces we might approach to solve the current deficit of housing of the city.

This model of densifying instead of expanding the city must lead us to rethinking the «illegal» city, designing policies that they allow to relocate to the families in vulnerable leases, to densify the suitable zones for the urban use, and to protect the not suitable zones. Successful solutions exist in Latin America that we can take as modals.

Elaboración del autor en base a una imagen de Google Earth.
Own production on the base of Google Earth.

We are, once again, to doors of the choice of our next authorities, with the particularity that the existing ones will not be able to reelect. This must mean an opportunity to think as company, and to demand from the candidates proposed whites of egg and serious commitments that orientate the sustainable development of our cities. It is in our hands, in our vote to demand it and then to control his fulfillment.

Aldo G. Facho Dede · Architect and town planner 
Lima · Junio 2018
Author of the Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad and founder of the Red Latinoamericana de Urbanistas

Notes:

1 Ministerio de Vivienda, “Situación de los barrios urbano marginales en el Perú2012”. Cap.II, pág. 16

Ibidem.

[:]

La expectativa de lo moderno | Miguel Ángel Díaz Camacho

Paulo Mendes da Rocha
Paulo Mendes da Rocha

En 1957 Paulo Mendes da Rocha diseña la silla «Paulistano» para los salones del Gimnasio del Club Atlético de São Paulo. Conviene rescatar esta breve descripción en la que técnica en el diseño y compromiso social parecen dos caras de una misma moneda:

«La silla está hecha con tubo de acero, que es muy barato. Se puede comprar de la medida exacta, se manda curvar y se le da solo un punto de soldadura. El revestimiento se hace donde uno quiere. Es una silla hecha para costar unos setenta u ochenta euros, pero los fabricantes de muebles dicen que nadie te valora si vendes barato. Esta silla la hice en 1957. El primer revestimiento lo cosió la mujer del herrero que curvó el acero».1

A pesar de pertenecer a la familia moderna de sillas realizadas a base de tubos curvados (Mart Stam, Marcel Breuer, Le Corbusier, Mies van der Rohe…), Mendes da Rocha pone el acento -casi 30 años después- en dos aspectos fundamentales del diseño: la sobriedad en lo económico y la flexibilidad en la adaptación final del objeto por parte del usuario. Quizá estos dos parámetros conviertan al tipo «Paulistano» en un rudimentario elemento mueble, menos refinado que sus predecesores: bastan una tubería de calefacción de una pulgada -esas que tanto gustaban a Sota- y un tejido bien resistente; sobran el cuero, los cromados y en general cualquier atisbo de exclusividad como señal del buen gusto o del sedentarismo. La belleza es atributo universal e inclusivo.

Tal vez lo verdaderamente moderno no haya sido aún realizado como legítima aspiración colectiva, la idea del diseño para todos no como una utopía o ente abstracto, sino como verdad práctica -o poética- que podamos desarrollar desde la elegante sencillez de un artificio cualquiera:

«La idea del diseño industrial era que la industria produciría a escala de la población. Eso solo puede imaginarse en un mundo moderno; tan moderno como todavía no ha logrado serlo hoy, moderno como expectativa, no como algo conseguido, porque ese es el verdadero sentido de lo moderno, el de un mundo que produce para todos».2

Seguimos pues a la expectativa de lo moderno.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Febrero 2016.
Autor de Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notas:

1 Paulo Mendes da Rocha, «La ciudad es de todos«, Barcelona, Fundación caja de Arquitectos, 2011, págs. 49-50.

2 Ibídem.

Designed in the USSR: 1950 – 1989

[:es]

Designed in the USSR 1950 - 1989

Designed in the USSR: 1950-1989 aparta el Telón de Acero para mostrar el diseño soviético, un mundo fascinante, cautivador y prácticamente desconocido. Abarcando casi cuatro décadas, este es el primer libro que rinde tributo a la inesperada creatividad, innovación y diversidad del diseño soviético.

Este fascinante volumen incluye más de 350 imágenes de productos y gráficos de la singular colección del Museo del Diseño de Moscú, una institución dedicada a la preservación del legado del diseño ruso. Desde juguetes para niños, menaje del hogar y moda hasta carteles, aparatos electrónicos y recuerdos de la carrera espacial, cada objeto revela algo distinto sobre la vida bajo el gobierno comunista. Un exhaustivo ensayo introductorio de Alexandra Sankova, directora del Museo del Diseño de Moscú, ofrece información exclusiva sobre el contexto sociopolítico del diseño en la URSS y sobre la influencia occidental en el sector.

Este original volumen, organizado visualmente, se divide en tres capítulos: ‘Ciudadano’, ‘Estado’ y ‘Mundo’. ‘Ciudadano’ rinde tributo a los productos cotidianos, domésticos y de consumo relacionados con los deseos o necesidades de un individuo: por ejemplo, el envoltorio del tabaco de pipa Capitán, el perfume Moscú Rojo, las icónicas muñecas regordetas y un calentador de inmersión móvil. Dando un paso atrás, ‘Estado’ se centra en objetos que arrojan luz sobre el sistema de diseño controlado por el Estado, incluyendo carteles de películas, reproductores de casete portátiles y un kit de construcción de radios modulares para niños, perfecto para el joven aspirante a espía.

En una mirada más global, Designed in the USSR: 1950-1989 concluye con ‘Mundo’, que saca a la Unión Soviética del Bloque Oriental y la traslada al escenario internacional por medio de objetos como la mascota de los Juegos Olímpicos de Moscú de 1980 y la aspiradora Saturnas, un extraordinario ejemplo de diseño de la era espacial inspirado en el satélite Sputnik.

A través de tres lentes distintas –Ciudadano, Estado y Mundo–, los lectores emprenden un viaje de micro a macro por unos diseños prácticos, kitsch, divertidos, politizados y a menudo vanguardistas, recopilados para crear una panorámica única y cautivadora de la vida cotidiana en la URSS. Con una portada vibrante y llamativa que refleja los extraordinarios elementos visuales que contiene, Designed in the USSR: 1950-1989 es un título único que satisfará a diseñadores y a aquellos que deseen una mirada más personal detrás del Telón de Acero.

Sobre el Museo del Diseño de Moscú.

El museo fue fundado en 2012 y es la primera institución cultural rusa dedicada específicamente al diseño. Su principal objetivo es preservar y popularizar el legado del diseño ruso en su país y fuera de él. En septiembre de 2016, la exposición del museo en la primera Bienal del Diseño de Londres recibió la Medalla Utopia por su entrada ‘Utopia: Lost Archives of Soviet Design’.

[:gl]

Designed in the USSR 1950 - 1989

Designed in the USSR: 1950-1989 aparta o Pano de Aceiro para mostrar o deseño soviético, un mundo fascinante, cativador e practicamente descoñecido. Abarcando case catro décadas, leste é o primeiro libro que rende tributo á inesperada creatividade, innovación e diversidade do deseño soviético.

Este fascinante volume inclúe máis de 350 imaxes de produtos e gráficos da singular colección do Museo do Deseño de Moscova, unha institución dedicada á preservación do legado do deseño ruso. Desde xoguetes para nenos, enxoval do fogar e moda ata carteis, aparellos electrónicos e recordos da carreira espacial, cada obxecto revela algo distinto sobre a vida baixo o goberno comunista. Un exhaustivo ensaio introductorio de Alexandra Sankova, directora do Museo do Deseño de Moscova, ofrece información exclusiva sobre o contexto sociopolítico do deseño na URSS e sobre a influencia occidental no sector.

Este orixinal volume, organizado visualmente, divídese en tres capítulos: ‘Cidadán’, ‘Estado’ e ‘Mundo’. ‘Cidadán’ rende tributo aos produtos cotiáns, domésticos e de consumo relacionados cos desexos ou necesidades dun individuo: por exemplo, o envoltorio do tabaco de pipa Capitán, o perfume Moscova Vermello, as icónicas bonecas regordetas e un quentador de inmersión móbil. Dando un paso atrás, ‘Estado’ céntrase en obxectos que arroxan luz sobre o sistema de deseño controlado polo Estado, incluíndo carteis de películas, reprodutores de casete portátiles e un kit de construción de radios modulares para nenos, perfecto para o novo aspirante a espía.

Nunha mirada máis global, Designed in the USSR: 1950-1989 conclúe con ‘Mundo’, que saca á Unión Soviética do Bloque Oriental e trasládaa ao escenario internacional por medio de obxectos como a mascota dos Xogos Olímpicos de Moscova de 1980 e a aspiradora Saturnas, un extraordinario exemplo de deseño da era espacial inspirado no satélite Sputnik.

A través de tres lentes distintas –Cidadán, Estado e Mundo–, os lectores emprenden unha viaxe de micro a macro por uns deseños prácticos, kitsch, divertidos, politizados e a miúdo vangardistas, recompilados para crear unha panorámica única e cativadora da vida cotiá na URSS. Cunha portada vibrante e rechamante que reflicte os extraordinarios elementos visuais que contén, Designed in the USSR: 1950-1989 é un título único que satisfará a deseñadores e a aqueles que desexen unha mirada máis persoal detrás do Pano de Aceiro.

Sobre o Museo do Deseño de Moscova.

O museo foi fundado en 2012 e é a primeira institución cultural rusa dedicada especificamente ao deseño. O seu principal obxectivo é preservar e popularizar o legado do deseño ruso no seu país e fóra del. En setembro de 2016, a exposición do museo na primeira Bienal do Deseño de Londres recibiu a Medalla Utopia pola súa entrada ‘Utopia: Lost Archives of Soviet Design’.

[:en]

Designed in the USSR 1950 - 1989

Designed in the USSR: 1950-1989 separates the Curtain of Steel to show the Soviet design, a fascinating, captivating and practically unknown world. Including almost four decades, this one is the first book that produces tax to the unexpected creativity, innovation and diversity of the Soviet design.

This fascinating volume includes more than 350 images of products and graphs of the singular collection of the Museum of the Design of Moscow, an institution dedicated to the preservation of the legacy of the Russian design. From toys for children, furniture of the home and mode up to cartels, electronic devices and recollections of the spatial career, every object reveals something different on the life under the communist government. An exhaustive introductory test of Alexandra Sankova, director of the Museum of the Design of Moscow, offers exclusive information about the context sociopolítico of the design in the USSR and on the western influence in the sector.

This original volume, organized visually, divides in three chapters: ‘Citizen’, ‘State’ and ‘World’. ‘Citizen’ produces tax to the daily, domestic products and of consumption related to the desires or needs of an individual: for example, the bundle of the tobacco of pipe Captain, the perfume Red Moscow, the icónicas wrists regordetas and a heater of mobile dip. Giving a step backwards, ‘State’ centres on objects that throw light on the system of design controlled by the State, including cartels of movies, portable breeding animals of cassette and a kit of construction of modular radioes for children, perfectly for the suction young person to spy.

In a more global look, Designed in the USSR: 1950-1989 he concludes with ‘World’, that it extracts the Soviet Union of the Oriental Block and Satellite moves her to the international scene by means of objects as the pet of the Olympic Games of Moscow of 1980 and the vacuum cleaner Saturnas, an extraordinary example of design of the spatial age inspired by the satellite.

En una mirada más global, Designed in the USSR: 1950-1989 concluye con ‘Mundo’, que saca a la Unión Soviética del Bloque Oriental y la traslada al escenario internacional por medio de objetos como la mascota de los Juegos Olímpicos de Moscú de 1980 y la aspiradora Saturnas, un extraordinario ejemplo de diseño de la era espacial inspirado en el satélite Sputnik.

On the Museum of the Design of Moscow.

The museum was founded in 2012 and it is the first cultural institution Russian dedicated specifically to the design. His principal aim is to preserve and to popularize the legacy of the Russian design in his country and out of him. In September, 2016, the exhibition of the museum in the first Biennial show of the Design of London got the Medal Utopia for his entry ‘Utopia: Lost Archives of Soviet Design’.

[:]

Inhabitat Study House 03 | nomarq estudi d’arquitectura

[:es]

Inhabitat Study House 03 nomarq estudi d’arquitectura o13 exto1 ©Milena Villalba 2017
Inhabitat Study House 03 | nomarq estudi d’arquitectura © Milena Villalba 2017

Ningún ser ni ningún objeto se puede entender de forma aislada. Nos definimos y cobramos significado por interacciones y fricciones, por reacciones y relaciones. La arquitectura, un objeto para albergar la vida, se posiciona a medio camino entre ente y artefacto, multiplicando los modos de fricción con aquello que lo rodea. Territorio y ser humano se ponen en diálogo a través del paisaje y arquitectura, por lo que es necesario conocer sus particularidades y encuentros entre ellos.

El territorio es la expresión espacial de una superficie continental, es nuestro espacio vital. El paisaje, sin embargo, es nuestra interpretación del territorio, es un concepto en nuestra mente, antropocéntrico. La propia imagen de un paisaje es resultado de la acción y la interacción de factores tanto naturales como humanos. La arquitectura se inserta en el territorio, ocupa suelo, y genera espacios. La arquitectura alimenta el paisaje, al tiempo que nace de él; difícilmente podremos mostrar hacia él indiferencia, sino una polaridad: atracción o rechazo.

La propuesta de nomarq|estudi d’arquitectura para la ISH03 materializa estos sentimientos en una obra de una arquitectura territorial, donde el paisaje se observa como un objeto de deseo. Es sencillo definir la arquitectura a través de la relación con su entorno, por contraste con él o por mímesis. Pero profundizar en esa relación interdependiente, de manera honda, visceral, no lo es tanto.

El proyecto para la Inhabitat Study House 03 no se ancla en el suelo mediterráneo, sino que parece formarse desde su propia topografía: un entorno atalayado sobre el mar, cortado como niveles de una maqueta en horizontales bancales, memoria de su pasado agrícola. Desde este territorio cultural la mirada del hombre observa otro paisaje; inalcanzable, inmoldeable, que no puede ser de nadie porque sólo es de sí mismo: el mar.

La ISH03 se conforma como un elemento topográfico, definiendo un nuevo suelo, una nueva orografía, supeditada al inevitable descenso al mar. La vivienda se configura en dos volúmenes principales, superpuestos, de fuerte carácter tectónico: el superior, de hormigón visto, que se dedica al programa de usos relacionados con la noche, y el inferior, que guarda entre muros de piedra local las estancias para uso más diurno.

Ambos cuerpos se encuentran soldados, fusionados, por la retroalimentación del paisaje, abiertos a él pero en una relación de respeto. Grandes aperturas ubicadas para absorber visuales, o recorridos, al tiempo que para optimizar las condiciones de soleamiento y ventilación, marcan un modo de establecer contacto con el paisaje. El nivel inferior es el de lo tangible, utilizando el material del terreno para definir zonas de acceso, de paso y sutura con los bancales de alrededor; el nivel superior observa lo intangible, el anhelo, desde la distancia tímida de un enamorado: el eterno azul. Los grandes vuelos del cuerpo de hormigón refuerzan la imagen topográfica de la construcción, y expanden el espacio interior produciendo lugares intermedios: terrazas soleadas, o zonas al refugio de la sombra.

El ámbito exterior se completa con otro plano que se extralimita, el propio agua, de una alberca que desborda para diluir la línea del horizonte y acercar un poco más el deseo de mar. Es difícil, en esta obra de nomarq, discernir de forma drástica qué es paisaje y qué no es, puesto que el paisaje mismo custodia alteraciones realizadas por el ser humano, que este proyecto recoge y emplea en su propia fisionomía. Es difícil saber si la obra absorbe el paisaje circundante, o si es éste el que trata de absorber la obra.

Este juego de tensiones entre arquitectura y territorio se comprende asimismo en el interior de la vivienda, donde se van descubriendo estancias como rincones de contemplación. La conexión entre ellas es fluida y difusa, en un espacio diáfano pero controlado por esta apertura interpretativa a una presencia exterior que ilumina, que insinúa. La vivienda en su interior es un espacio primigenio, casi kárstico, entre el levantamiento de la arquitectura y la intervención en el propio suelo. La materialidad, sobria, mínima, recuerda a una gran cavidad rocosa, y ejerce una atracción telúrica hacia el interior de la construcción. Nomarq, buscando la nobleza de los materiales y la elegancia en su conformación trabajando de la tonalidad a la textura, ha encontrado espacios de un confort íntimo.

Viene a la mente la imagen más eterna de la Case Study nº 22, la Stahl House de Pierre Koenig, que Julius Shulman inmortalizó en blanco y negro. Esta Case Study House logró emplear materiales propios de espacios industriales de manera singular y glamourosa en un espacio doméstico, lanzando la idea de una forma de vida y materializando el sueño americano. Nomarq emplea materiales pétreos, tanto naturales como la piedra, como artificiales como el hormigón, tratados ambos al mismo nivel cuidado, en una reinterpretación de lo popular y el paisaje. En la imagen de Shulman, casi voyeurista, la transparencia de sus interiores iluminados, donde dos mujeres conversaban en los sillones, relucía como una lámpara sobre la ciudad de Los Ángeles. El objeto de deseo no era la ciudad sobre la que flotaba la edificación, sino los propios interiores expuestos. En la vivienda de nomarq se invierten estas miradas, definiendo así, al igual que hacían las CSH, un deseo de forma de vida, donde el sueño es siempre el Mediterráneo.

Obra: Inhabitat Study House 03
Tipo: Vivienda unifamiliar aislada
Localización: Benissa, Alicante, España
Año: 2017
Autor: Estudio nomarq | estudi d’arquitectura
Promotor: INHABITAT BUILDING S.L.
Proyectista: Ramón Riera Cervera
Superficie: 510.75 m2
Director de obra: Ramón Riera Cervera
Director de ejecución de obra: Pascual Ortolá Mengual
Fotografía: Milena Villalba
Texto: Ana Asensio
Traducción: Elyse Lake
+ nomarq.com

[:gl]

Inhabitat Study House 03 nomarq estudi d’arquitectura o13 exto1 ©Milena Villalba 2017
Inhabitat Study House 03 | nomarq estudi d’arquitectura © Milena Villalba 2017

Ningún ser nin ningún obxecto pódese entender de forma illada. Definímonos e cobramos significado por interaccións e friccións, por reaccións e relacións. A arquitectura, un obxecto para albergar a vida, posiciónase a medio camiño entre ente e artefacto, multiplicando os modos de fricción con aquilo que o rodea. Territorio e ser humano póñense en diálogo a través da paisaxe e arquitectura, polo que é necesario coñecer as súas particularidades e encontros entre eles.

O territorio é a expresión espacial dunha superficie continental, é o noso espazo vital. A paisaxe, con todo, é a nosa interpretación do territorio, é un concepto na nosa mente, antropocéntrico. A propia imaxe dunha paisaxe é resultado da acción e a interacción de factores tanto naturais como humanos. A arquitectura insérese no territorio, ocupa chan, e xera espazos. A arquitectura alimenta a paisaxe, á vez que nace del; dificilmente poderemos mostrar cara a el indiferenza, senón unha polaridad: atracción ou rexeitamento.

A proposta de nomarq | estudi d’arquitectura para a ISH03 materializa estes sentimentos nunha obra dunha arquitectura territorial, onde a paisaxe obsérvase como un obxecto de desexo. É sinxelo definir a arquitectura a través da relación coa súa contorna, por contraste con el ou por mímesis. Pero profundar nesa relación interdependiente, de maneira fonda, visceral, non o é tanto.

O proxecto para a Inhabitat Study House 03 non se ancora no chan mediterráneo, senón que parece formarse desde a súa propia topografía: unha contorna atalayado sobre o mar, cortado como niveis dunha maqueta en horizontais bancales, memoria do seu pasado agrícola. Desde este territorio cultural a mirada do home observa outra paisaxe; inalcanzable, inmoldeable, que non pode ser de ninguén porque só é de si mesmo: o mar.

A ISH03 confórmase como un elemento topográfico, definindo un novo chan, unha nova orografía, supeditada ao inevitable descenso ao mar. A vivenda configúrase en dous volumes principais, superpostos, de forte carácter tectónico: o superior, de formigón visto, que se dedica ao programa de usos relacionados coa noite, e o inferior, que garda entre muros de pedra local as estancias para uso máis diúrno.

Ambos os corpos atópanse soldados, fusionados, pola retroalimentación da paisaxe, abertos a el pero nunha relación de respecto. Grandes aperturas situadas para absorber visuais, ou percorridos, á vez que para optimizar as condicións de soleamiento e ventilación, marcan un modo de establecer contacto coa paisaxe. O nivel inferior é o do tanxible, utilizando o material do terreo para definir zonas de acceso, de paso e sutura cos bancales de ao redor; o nivel superior observa o intanxible, o anhelo, desde a distancia tímida dun namorado: o eterno azul. Os grandes voos do corpo de formigón reforzan a imaxe topográfica da construción, e expanden o espazo interior producindo lugares intermedios: terrazas asolladas, ou zonas ao refuxio da sombra.

O ámbito exterior complétase con outro plano que se extralimita, a propia auga, dunha alberca que desborda para diluír a liña do horizonte e achegar un pouco máis o desexo de mar. É difícil, nesta obra de nomarq, discernir de forma drástica que é paisaxe e que non é, posto que a paisaxe mesmo custodia alteracións realizadas polo ser humano, que este proxecto recolle e emprega na súa propia fisionomía. É difícil saber se a obra absorbe a paisaxe circundante, ou se é este o que trata de absorber a obra.

Este xogo de tensións entre arquitectura e territorio compréndese así mesmo no interior da vivenda, onde se van descubrindo estancias como recunchos de contemplación. A conexión entre elas é fluída e difusa, nun espazo diáfano pero controlado por esta apertura interpretativa a unha presenza exterior que ilumina, que insinúa. A vivenda no seu interior é un espazo primigenio, case kárstico, entre o levantamento da arquitectura e a intervención no propio chan. A materialidad, sobria, mínima, lembra a unha gran cavidade rochosa, e exerce unha atracción telúrica cara ao interior da construción. Nomarq, buscando a nobreza dos materiais e a elegancia na súa conformación traballando da tonalidade á textura, atopou espazos dun confort íntimo.

Vén á mente a imaxe máis eterna de Cásea Study nº 22, a Stahl House de Pierre Koenig, que Julius Shulman inmortalizó en branco e negro. Esta Case Study House logrou empregar materiais propios de espazos industriais de maneira singular e glamourosa nun espazo doméstico, lanzando a idea dunha forma de vida e materializando o soño americano. Nomarq emprega materiais pétreos, tanto naturais como a pedra, como artificiais como o formigón, tratados ambos ao mesmo nivel coidado, nunha reinterpretación do popular e a paisaxe. Na imaxe de Shulman, case voyeurista, a transparencia dos seus interiores iluminados, onde dúas mulleres conversaban nas cadeiras de brazos, relucía como unha lámpada sobre a cidade de Los Ángeles. O obxecto de desexo non era a cidade sobre a que flotaba a edificación, senón os propios interiores expostos. Na vivenda de nomarq invístense estas miradas, definindo así, do mesmo xeito que facían as CSH, un desexo de forma de vida, onde o soño é sempre o Mediterráneo.

Obra: Inhabitat Study House 03
Tipo: Vivenda unifamiliar aislada
Emprazamento: Benissa, Alicante, España
Ano: 2017
Autor: Estudio nomarq | estudi d’arquitectura
Promotor: INHABITAT BUILDING S.L.
Proxectista: Ramón Riera Cervera
Superficie: 510.75 m2
Director de obra: Ramón Riera Cervera
Director de execución de obra: Pascual Ortolá Mengual
Fotografía: Milena Villalba
Texto: Ana Asensio
Tradución: Elyse Lake
+ nomarq.com

[:en]

Inhabitat Study House 03 nomarq estudi d’arquitectura o13 exto1 ©Milena Villalba 2017
Inhabitat Study House 03 | nomarq estudi d’arquitectura © Milena Villalba 2017

Neither being nor object can be understood in an isolated way. We define ourselves and gain meaning through interactions and frictions, reactions and relationships. Architecture, an object which hosts life, positions itself halfway between entity and artefact, multiplying the means of friction that surround it. Territory and human being begin a dialogue with each other through landscape and architecture, hence why it’s necessary to know the characteristics and encounters that exist between them.

Territory is the spatial expression of a continental area, it is our vital space. However, the landscape is our interpretation of the territory; it is an anthropocentric concept in our mind. The very image of a landscape results from the action and interaction of both natural and human factors. Architecture inserts itself within the territory; it takes up ground and generates space. Architecture feeds the landscape, whilst simultaneously being born of it and thus we can either feel indifference towards it, or polarity: attraction or rejection.

The proposal of nomarq|estudi d’arquitectura (nomarq/study of architecture) for the ISH03 materialises these feelings in a work of territorial architecture, in which the landscape is viewed as an object of desire. It’s easy to define architecture through its relationship with the surroundings; via contrast or imitation. However, venturing deeper into this interdependent relationship in a profound and visceral way isn’t so straightforward.

The project for the Inhabitat Study House 03 is not anchored in Mediterranean soil, but instead seems to form itself from its own topography: surroundings overlooking the sea, cut like levels of a model in horizontal strips, like a memory of its agricultural past. From this cultural territory, man’s gaze observes another landscape; untouchable, immalleable, which cannot belong to anyone because it belongs to itself: the sea.

The ISH03 presents itself as a typographical element, defining new ground, new terrain, subject to the inevitable descent to the sea. The dwelling is set upon two overlapping principal levels, with a strong tectonic character: the higher level, of exposed concrete is dedicated to night time use, whilst the lower, comprised of walls of local stone, hosts the rooms for ‘day use’.

Both entities are open to the landscape in a respectful relationship and are welded and fused through the feedback it gives them. There are big openings from which one can soak up the views, or walkways, which at the same time as maximising use of the sunlight and ventilation, signify a way of establishing contact with the landscape. The lower level is tangible and uses material from the land to define accessible areas, passages and sutures with the surrounding plots; the upper level observes the intangible, and yearns as if from the timid distance of an admirer, for the eternal blue. The greatness of the concrete cantilever structure reinforces the topographical image of the construction and expands the interior space. This produces intermediary, ‘in between’ areas: sunlit terraces and shady sheltered spaces.

The outdoor area is completed by another level which overreaches the water, with an overflowing pool which blurs the line of the horizon and ushers in greater desire for the sea. Within this work of nomarq, it is drastically difficult to discern what is the landscape and what is not, as the landscape itself is host to manmade changes, which this project picks up and uses in its own form. It’s difficult to know if the building is absorbing the landscape around it, or whether it’s the landscape that’s trying to absorb the building.

This game of tensions between architecture and territory is understood through the interior of the house, where one goes about discovering rooms like little contemplation corners. The connection between them is fluid and diffused via an airy space, yet also controlled through the interpretive opening to an outside presence, which illuminates and teases. The inside of the house is a primeval space, almost karstic, between the lifting up of the architecture and the intervention on the very same ground.  The materiality, sobriety and minimalism make one think of a rocky hollow and exhibit a telluric attraction which lures further into the building. In seeking the nobility of materials, the elegance of their formation and working with tonality and texture, Nomarq has found spaces of intimate comfort.

What comes to mind is the lasting image of Case Study no. 22 of the Stahl House of Pierre Koenig, which Julius Shulman immortalised in black and white. This Case Study House managed to use materials taken from industrial sites, placing them in a domestic space. This was done in a unique and ‘glamourous’ way, thus launching the idea of a new way of living and the American Dream. Nomarq uses stony materials, as natural as stone itself and as artificial as concrete, both treated with the same level of care, within a reinterpretation combining both the popular and the landscape. In Shulman’s image, almost voyeuristic, the transparency of its lit interiors in which women chatted on couches, gleamed like a lamp upon the city of Los Angeles. The object of desire was not the city above which the building floated, but in fact, the displayed interiors. In Nomarq’s building these perspectives are reversed, therefore defining, as CSH did, a desire for a way of life, in which the dream is always the Mediterranean.

Work: Inhabitat Study House 03
Type: Detached house
Location: Benissa, Alicante, Spain
Year: 2017
Author: Estudio nomarq | estudi d’arquitectura
Promoter: INHABITAT BUILDING S.L.
Designer: Ramón Riera Cervera
Builded surface: 510.75 m2
Construction manager: Ramón Riera Cervera
Director of construction execution: Pascual Ortolá Mengual
Photography: Milena Villalba
Text: Ana Asensio
Translation: Elyse Lake
+ nomarq.com

[:]

[:es]Guía de Arquitectura de Tarragona s.XX[:gl]Guía de Arquitectura de Tarragona s.XX[:en]Guide to the 20th-Century Architecture of Tarragona[:]

[:es]

Guía de Arquitectura de Tarragona s.XX o1

“Sólo podemos captar el tiempo mediante sus manifestaciones, es decir, las huellas,

los lugares y los acontecimientos donde el tiempo se ha expresado”.

Juhani Pallasmaa

La arquitectura y el urbanismo, al igual de otras disciplinas, reflejan la estructura, la evolución y el pensamiento de la sociedad en cada una de las épocas (también la historia más reciente). En el caso de Tarragona, son muchas las publicaciones que han tratado sobre temas del patrimonio histórico, arquitectónico-arqueológico, paleontológico, geológico o paisajístico de la ciudad, pero muy pocas las que han intentado leer la historia, la estructura física y la razón ser a partir de la arquitectura realizada durante el siglo pasado.

Guía de Arquitectura de Tarragona s.XX o2

Guía de Arquitectura de Tarragona · Siglo XX quiere llenar este vacío existente y facilitar el conocimiento de la ciudad a través de los hechos urbanísticos y arquitectónicos más relevantes. Un documento que, además de ser una guía de uso, destinada tanto al ciudadano que pasea como al profesional que sabe apreciar la arquitectura, también quiere ofrecer una reflexión sobre cómo se ha transformado la ciudad de Tarragona desde finales del siglo XIX hasta los inicios del siglo XXI.

Con un lenguaje sencillo y comprensible, con los mínimos tecnicismos, y siempre con una orientación interpretativa y explicativa, la guía recoge una extensa selección de arquitectura desde el período que se inicia con las manifestaciones arquitectónicas del modernismo y el novecentismo, pasa por la renovación arquitectónica de los años treinta (racionalismo,GATCPAC)y los grandes proyectos de los años cincuenta y sesenta, y termina con las dos grandes transformaciones urbanísticas de finales de siglo, en torno del Plan Cantallops y la recuperación de la Parte Alta.

La selección y el análisis de la arquitectura del siglo XX en la ciudad de Tarragona es una tarea compleja, ya que en su evolución y su desarrollo tiene un papel importante un modelo territorial muy disperso. En este sentido, el trabajo analiza la ciudad existente desde el punto de vista de los diferentes tejidos o tramas que la componen, por lo que no solo selecciona las obras muy importantes, sino que también refleja los trabajos más apreciables y representativos de cada período, intentando mantener el equilibrio entre las diferentes épocas.

Siguiendo este hilo conductor, aprovechamos para incluir –como sugerencia para el viajero– otras arquitecturas importantes construidas en poblaciones cercanas, como es el caso de la iglesia de Vistabella y la Casa Bofarull en Els Pallaresos, de Josep M. Jujol; los apartamentos de Josep M. Sostres en Torredembarra; o la obra de Antonio Bonet Castellana en Salou.

[:gl]

Guía de Arquitectura de Tarragona s.XX o1

“Só podemos captar o tempo mediante as súas manifestacións, é dicir, as pegadas,

os lugares e os acontecementos onde o tempo expresouse”.

A arquitectura e o urbanismo, ao igual doutras disciplinas, reflicten a estrutura, a evolución e o pensamento da sociedade en cada unha das épocas (tamén a historia máis recente). No caso de Tarragona, son moitas as publicacións que trataron sobre temas do patrimonio histórico, arquitectónico-arqueolóxico, paleontolóxico, xeolóxico ou paisaxístico da cidade, pero moi poucas as que tentaron ler a historia, a estrutura física e a razón ser a partir da arquitectura realizada durante o século pasado.

Guía de Arquitectura de Tarragona s.XX o2

Guía de Arquitectura de Tarragona · Século XX quere encher este baleiro existente e facilitar o coñecemento da cidade a través dos feitos urbanísticos e arquitectónicos máis relevantes. Un documento que, ademais de ser unha guía de uso, destinada tanto ao cidadán que pasea como ao profesional que sabe apreciar a arquitectura, tamén quere ofrecer unha reflexión sobre como se transformou a cidade de Tarragona desde finais do século XIX ata os inicios do século XXI.

Cunha linguaxe sinxela e comprensible, cos mínimos tecnicismos, e sempre cunha orientación interpretativa e explicativa, a guía recolle unha extensa selección de arquitectura desde o período que se inicia coas manifestacións arquitectónicas do modernismo e o novecentismo, pasa pola renovación arquitectónica dos anos trinta (racionalismo, GATCPAC)e os grandes proxectos dos anos cincuenta e sesenta, e termina coas dúas grandes transformacións urbanísticas de finais de século, en torno do Plan Cantallops e a recuperación da Parte Alta.

A selección e a análise da arquitectura do século XX na cidade de Tarragona é unha tarefa complexa, xa que na súa evolución e o seu desenvolvemento ten un papel importante un modelo territorial moi disperso. Neste sentido, o traballo analiza a cidade existente desde o punto de vista dos diferentes tecidos ou tramas que a compoñen, polo que non só selecciona as obras moi importantes, senón que tamén reflicte os traballos máis apreciables e representativos de cada período, tentando manter o equilibrio entre as diferentes épocas.

Seguindo este fío condutor, aproveitamos para incluír –como suxestión para o viaxeiro– outras arquitecturas importantes construídas en poboacións próximas, como é o caso da igrexa de Vistabella e a Casa Bofarull en Els Pallaresos, de Josep M. Jujol; os apartamentos de Josep M. Sostres en Torredembarra; ou a obra de Antonio Bonet Castellana en Salou.

[:en]

Guía de Arquitectura de Tarragona s.XX o1

“We can only capture time through its manifestations, meaning the traces,

places and events where time has been expressed”.

Architecture and urban planning, along with other disciplines, reflect the structure, evolution and thinking of each era of society (including the most recent history). Many publications have dealt with the subjects of historical, architectural-archaeological, palaeontological, geological and scenic heritage of the city of Tarragona, but very few have tried to interpret its history, physical structure and raison d’être based on the architecture created in the 20th century.

Guía de Arquitectura de Tarragona s.XX o2

Guide to the Architecture of Tarragona . 20th-century aims to fill this gap and to provide knowledge about the city through its most important urban and architectural events. In addition to a guide for use, it is aimed at both everyday people strolling by and professionals who know how to appreciate architecture. It is also intended to reflect how Tarragona has changed from the late 19th to the early 21st centuries.

Written in simple and understandable language with minimal technical vocabulary and always taking an interpretive and explanatory point of view, the guide collects an extensive selection ranging from modernista (Catalan Art Nouveau) architecture and noucentista architecture (a reaction to the former), to the architectural revival of the 1930s (rationalism, GATCPAC), the major projects of the 1950s and 1960s and the two great urban transformations at the turn of the century, consisting of the Cantallops Plan and the recovery of the upper part of the city (Part Alta).

The selection and study of architecture in Tarragona in the 20th century is a complex task, since a very dispersed territorial model has played an important role in its evolution and development. In this regard, the work analyses the existing city from the standpoint of the different fabrics and schemes that compose it, so that it not only selects the most important works, but also reflects the most appreciable and representative ones of each period, whilst trying to maintain balance across the different eras.

In this vein, as a suggestion for travellers, we may include other important works of architecture built in nearby communities, like the church of Vistabella and Casa Bofarull in Els Pallaresos, by Josep M. Jujol; the apartments by  Josep M. Sostres in Torredembarra; and the work of Antonio Bonet Castellana in Salou.

[:]

[:es]Reconocer | Sergio de Miguel[:gl]Reconocer | Sergio de Miguel[:en]Recognize | Sergio de Miguel[:]

[:es]

Pablo Picasso. Cabeza de toro. 1942
Pablo Picasso. Cabeza de toro. 1942

En los muchos procesos de indagación que llevamos a cabo encontrar las verdaderas posibilidades de actuación depende de nuestra capacidad de identificar y distinguir. De ejercer esa iteración, ese volver al conocimiento desde la atención y la intención en busca de nuevos campos de interpretación. Desplegando un examinar intenso, un ascender al saber ver con el máximo de expectativas.

A menudo nuestra búsqueda se enfrenta a comparar imágenes con realidades que no pueden ser otra cosa que llaves al entendimiento. Que además de ser siempre significan. Y saber descubrir su ser y significación sólo depende de que seamos capaces de re-conocer todo aquello que es y puede llegar a ser.

Instruirse en esa habilidad de volver a extraer significados y respuestas de las ideas y las cosas, incluso de lo invisible e inefable, supone intensificar y evolucionar los campos de expresión y manifestación.

Reconocer es siempre una acción pura. Dinámica y aguda. Capaz de diferenciar, a través de valientes acercamientos y elecciones, lo insignificante de lo característico. Más allá de su supuesta racionalidad el acto de reconocer moldea la experiencia, la emoción y la alteración perceptiva. Evoca y provoca. Y manifiesta una condición ineludible para conseguir el buen hacer.

En consonancia con su atractivo circular como palíndromo la labor de reconocer supone un deambular aproximativo que converge en el núcleo activo de la interpretación, cotejando sucesivamente la definición con la memoria.

Conlleva por tanto una actitud de indagación eficiente cuyo principal vehículo es el tiempo. Ese tiempo esencial y detenido, más cerca del cualitativo kairós que del cuantitativo cronos, que proporciona el criterio necesario para vislumbrar aquello que deviene en importante. En sintonía con ese duende que proporciona el momento adecuado y oportuno.

Sabemos que estamos en el feliz estado de reconocer porque, desde ese preciso momento, todo lo que acontece se convierte en algo difícil de olvidar. Despierta el impacto. Y en su perspicacia proliferan aquellas emociones y sensaciones que trasladan a nuevas realidades posibles. Es un conocimiento instantáneo, a menudo inexplicable, pero extraordinariamente conectado con aquello que sabemos positivamente que puede llegar a ser.

Si de reconocer depende porqué no acostumbrarnos en insistir en revisar de manera crítica lo ya aprendido. No vaya a ser que lo que se vuelve a conocer, aquí y ahora, sea en realidad lo que estamos buscando.

Sergio de Miguel, Doctor arquitecto Madrid, octubre 2016 Publicado en Grupo docente y de investigación para la arquitectura Grupo 4! de la ETSAM.

[:gl]

Pablo Picasso. Cabeza de toro. 1942
Pablo Picasso. Cabeza de touro. 1942

Nos moitos procesos de indagación que levamos a cabo atopar as verdadeiras posibilidades de actuación depende da nosa capacidade de identificar e distinguir. De exercer esa iteración, ese volver ao coñecemento desde a atención e a intención en busca de novos campos de interpretación. Despregando un examinar intenso, un ascender ao saber ver co máximo de expectativas.

A miúdo a nosa procura enfróntase a comparar imaxes con realidades que non poden ser outra cousa que chaves ao entendemento. Que ademais de ser sempre significan. E saber descubrir o seu ser e significación só depende de que sexamos capaces de re-coñecer todo aquilo que é e pode chegar a ser.

Instruírse nesa habilidade de volver extraer significados e respostas das ideas e as cousas, mesmo do invisible e inefable, supón intensificar e evolucionar os campos de expresión e manifestación.

Recoñecer é sempre unha acción pura. Dinámica e aguda. Capaz de diferenciar, a través de valentes achegamentos e eleccións, o insignificante do característico. Máis aló da súa suposta racionalidade o acto de recoñecer moldea a experiencia, a emoción e a alteración perceptiva. Evoca e provoca. E manifesta unha condición ineludible para conseguir o bo facer.

En consonancia co seu atractivo circular como palíndromo o labor de recoñecer supón un deambular aproximativo que converxe no núcleo activo da interpretación, cotejando sucesivamente a definición coa memoria.

Leva por tanto unha actitude de indagación eficiente cuxo principal vehículo é o tempo. Ese tempo esencial e detido, máis preto do cualitativo kairós que dos cuantitativo cronos, que proporciona o criterio necesario para albiscar aquilo que devén en importante. En sintonía con ese trasgo que proporciona o momento adecuado e oportuno.

Sabemos que estamos no feliz estado de recoñecer porque, desde ese preciso momento, todo o que acontece convértese en algo difícil de esquecer. Esperta o impacto. E no seu perspicacia proliferan aquelas emocións e sensacións que trasladan a novas realidades posibles. É un coñecemento instantáneo, a miúdo inexplicable, pero extraordinariamente conectado con aquilo que sabemos positivamente que pode chegar a ser.

Se de recoñecer depende porqué non afacernos en insistir en revisar de maneira crítica o xa aprendido. Non vaia a ser que o que se volve a coñecer, aquí e agora, sexa en realidade o que estamos a buscar.

Sergio de Miguel, Doutor arquitecto
Madrid, ocutubro 2016
Publicado en Grupo docente e de investigación para a arquitectura Grupo 4! da ETSAM.

[:en]

Pablo Picasso. Cabeza de toro. 1942
Pablo Picasso. Bull´s head. 1942

In many processes of investigation that we carry out to find the real possibilities of action it depends on our capacity identifying and distinguishing. Of exercising this iteration, this to return to the knowledge from the attention and the intention in search of new fields of interpretation. Opening one to examine intensely, one to ascend on having been able to see with the maximum of expectations.

Often our search faces to comparing images with realities that cannot be another thing that keys to the understanding. That beside being always they mean. And his being is able to discover and significance only depends on that we are capable of admitting all that that it is and can manage to be.

Learning in this skill of returning to extract meanings and answers of the ideas and the things, even of the invisible and indescribable thing, it supposes intensifying and evolving the fields of expression and manifestation.

Recognize is always a pure action. Dynamic and sharp. Capable of differentiating, across brave approximations and choices, the insignificant thing of the characteristic thing. Beyond his supposed rationality the act of recognizing molds the experience, the emotion and the perceptive alteration. It evokes and provokes. And it demonstrates an unavoidable condition to manage the good one to do.

In agreement with his attraction to circulate as palindrome the labor of recognizing there supposes one strolling approximatly that converges on the active core of the interpretation, arranging successively the definition with the memory.

He carries therefore an attitude of efficient investigation which principal vehicle is the time. This essential and arrested time, more near the qualitative kairós that of quantitative stopwatches, which the necessary criterion provides to glimpse that one that develops in importantly. In tuning in with this goblin that provides the suitable and opportune moment.

We know that we are in the happy condition of recognizing because, from this precise moment, everything what happens turns into something difficult of forgetting. It wakes the impact up. And in his perspicacity there proliferate those emotions and sensations that move to new possible realities. It is an instantaneous knowledge, often inexplicable, but extraordinarily connected with that one that we know positively that it can manage to be.

If of recognizing it depends porqué not to get used in insisting on checking in a critical way the already learned. It is not going to be that what returns to know, here and now, is actually for what we are looking.

Sergio de Miguel, PhD architect
Madrid, october 2016
Published in educational Group and of investigation for the architecture Grupo 4! of the ETSAM.

[:]

¿Para qué mejor calidad de vida urbana? | Óscar Tenreiro Degwitz

¿Cuál es la ciudad que queremos para hacer mejores ciudadanos? | Óscar Tenreiro Degwitz
¿Cuál es la ciudad que queremos para hacer mejores ciudadanos? | Óscar Tenreiro Degwitz | Fuente: oscartenreiro.com

Tendemos a no pensar la ciudad, o dicho de otra manera, a no pensar en la ciudad, sino en términos de gratificación o de conflicto. La ciudad nos agrada, nos acoge, nos estimula, o la ciudad nos rechaza, es negativa, se cierra a nuestra sensibilidad. Por eso somos capaces de ver en ella, por una parte a lo brillante o atractivo, a lo digno de ser “paisaje” en el sentido que los niños le dan a la palabra; es decir, algo bonito. Y como contraste, a lo caótico, lo conflictivo, lo absurdo, lo que sentimos como una negación y generalmente quisiéramos ocultar cuando no es parte de una conversación de las que hoy en día todo venezolano tiene sobre la crisis de deterioro que vivimos. De resto, en cierto modo la ciudad “pasa” por nosotros o nosotros “pasamos” por ella, sin que percibamos los matices, las inflexiones. Y por eso, por esa falta de discriminación, por esa ausencia de observación aguda, la mayor parte de las personas que la ciudad habitan son incapaces de reconocer su propio y personal punto de vista sobre lo que la rodea en ese ambiente tan complejo que es la ciudad contemporánea. Carecen de “posición”, son capaces de aceptar demasiado de lo malo o conformarse con muy poco de lo hermoso.

Y uno como arquitecto tiene el deseo persistente de despertar en la gente una mayor sensibilidad acerca de lo que la ciudad nos enseña como fenómeno físico es decir, a partir de la visión que tengo de ella como construcción, porque la ciudad como realización de una sociedad condiciona la existencia del hombre moderno y determina de la manera más intensa patrones de conducta, hábitos, respuestas a los estímulos, que terminan siendo parte integrante, inseparable, de una actitud ante el mundo. Todos sabemos además, y por sabido no lo hacemos notar, que esos patrones de conducta individuales irrumpen en la dinámica de la vida familiar.

Uno está también obligado a evitar que se olvide; y nuestro periodismo diario lo hace con la misma frecuencia con la que lo hace el discurso técnico del urbanismo tradicional, que la ciudad como fenómeno físico es algo más que tráfico, servicios públicos, regulaciones de la construcción, densidades de vivienda más altas o más bajas, contaminación o pureza del aire, aspectos todos del fenómeno urbano cuya percepción parece estar más al alcance de la generalidad de las personas; sino también belleza, atmósfera, color, proporciones, equilibrio, disfrute del paisaje que ella misma genera; hablamos de los valores de la arquitectura pero también de las cosas del espíritu podríamos decir, aspectos que se tienden a dejar de lado cuando se exige o se juzga la acción pública sobre la ciudad, y que sin embargo inciden directamente en el núcleo íntimo donde se desenvuelve nuestra vida: en la familia, en el pequeño mundo en el que nacen y crecen nuestros más caros afectos.

Podemos decir entonces, resumiendo, que los patrones de conducta de la familia, dentro de ella misma o desde ella hacia fuera, están fuertemente determinados por la ciudad como construcción, como arquitectura. Y que además de nuestros temas más conocidos como el transporte, las dificultades de circulación, el dominio de la delincuencia, o la ausencia de servicios públicos dignos, hay otros aspectos más subjetivos, más vinculados con nuestra intimidad, que tienen un peso decisivo en esa determinación.

Pero si en eso podemos ponernos de acuerdo, resulta más difícil aceptar que haya diferencias, por ejemplo, en igualdad de condiciones económicas, entre la familia A que vive en algún barrio sometido a los dificultades típicas de la marginalidad y la B, que vive en un sector urbano más consolidado, con menos contaminación sónica, con espacio público más accesible para los juegos infantiles o un mínimo esparcimiento adulto, menos expuesto a la violencia criminal. Una diferencia que a la familia A podría llevarla a desarrollar, hablando en términos psicológicos, una particular patología, un patrón de conducta sui-generis, en cierto modo incivilizado, ajeno a la convivencia. Reconoceríamos en ella algo así como un “peso negativo” si se tratase de compararla con la familia B.

Pero por más difícil que sea, eso es exactamente lo que se reconoce hoy en el mundo en general cuando se lucha por lo que se llama “una mejor calidad de vida urbana”: hay consenso en que la mayor o menor calidad de la vida urbana incide en la conducta ciudadana. Ya no se discute que una mejor ciudad, en la que tanto los aspectos utilitarios como los que contribuyen al bienestar psicológico del individuo y de su núcleo familiar se convierten en objetivo prioritario de la acción pública, es el instrumento más importante para estimular el desarrollo de mejores seres humanos, de mejores ciudadanos. Se reconoce tácitamente que hay “diferencias” entre ciudadanos dependiendo del ambiente urbano en el que transcurre su vida individual y familiar. Esas diferencias no se refieren a capacidades personales, sino que pertenecen al espacio de la “cultura” entendiendo aquí por cultura el modo de convivir en la ciudad, el modo de interrelacionarse con los otros, el modo de hacer suyo lo público, el modo de ocupar la “civitas¨. Es una diferencia parecida a la que se establece en términos de derecho internacional entre naciones desarrolladas y de menor desarrollo relativo.

Ese concepto bien simple no lo ha entendido nuestra revolución de pacotilla. Ni siquiera ha podido vincular su discurso del “hombre nuevo” con su responsabilidad por promover una mejora radical de la vida en ciudad. En nueve años de poder lo que ha producido es erosión del espacio público, degradación, olvido y abandono, particularmente en la capital. Sigue obnubilada por conceptos que eran “revolucionarios” en el siglo diecinueve, palabras vanas que no tienen correspondencia en la acción. No ha podido situarse en su tiempo histórico.

Y si a esta locura caudillesca y militarista debe suceder una mayor lucidez, una mejor vida en la ciudad tiene que ser un objetivo central. Ojalá lo entienda el mundo político.

Óscar Tenreiro Degwitz, Arquitecto.
Venezuela, enero 2008,
Entre lo Cierto y lo Verdadero

[:es]María Tejel · MyRetrobox, cápsulas del tiempo[:gl]María Tejel · MyRetrobox, cápsulas do tempo[:en]María Tejel · MyRetrobox, time capsules[:]

[:es]

En este camino emprendido ya hace un tiempo en la sección Baliza, nos lleva a hacer un alto en Zaragoza, para charlar con la arquitecta María Tejel (ETSAB 2009) y el diseñador Daniel Hernández. Estos jóvenes autónomos se lanzaron a compatibilizar sus trabajos con la oportunidad de crear MyRetrobox, un proyecto para luchar contras ese incansable y implacable adversario, el tiempo, contra que el que el ser humano lucha desde que tiene conciencia de él.

“Una cápsula del tiempo es un recipiente metálico hermético, sellado o lacrado que tiene como objetivo guardar todo lo que contiene en su interior para enviarlo directamente al futuro. En su interior puede albergar desde mensajes e imágenes hasta cualquier tipo de objetos que hablan de la época en la que se prepara la cápsula.”

En MyRetrobox se dedican a diseñar, crear y distribuir cápsulas del tiempo en las que preservar las vivencias de momentos clave en la vida de las personas para volverlos a disfrutar en el futuro. Son cajas de recuerdos personalizadas en las que se pueden guardar a buen recaudo los mejores recuerdos de momentos tan importantes como un nacimiento, una boda o cumpleaños especial para enviarlas directamente al futuro.

Además, tratan de poner en valor el papel como soporte ideal para preservar los recuerdos: los soportes informáticos quedan obsoletos rápidamente, sin embargo,

¡el papel es para siempre!

Sin más tiempo que perder, os dejamos con la charla mantenida con María y Daniel.

Daniel Hernández y María Tejel, creadores de MyRetrobox.
Daniel Hernández y María Tejel, creadores de MyRetrobox.

Si María Tejel abriese una de tus cápsulas del tiempo, ¿habría cambiado mucho? ¿Cómo se definiría María Tejel actualmente?

Si ahora mismo abriera una cápsula del tiempo cerrada por mí misma en el pasado seguro que encontraría bastantes cambios. Dependiendo de la época en la que la hubiera cerrado (infancia, adolescencia, etapa universitaria…) los cambios irían en uno u otro sentido, pero creo que sería lo normal, puesto que conforme crecemos vamos evolucionando. Seguramente serían cambios en cuanto a las expectativas de futuro, algunos círculos, algunos gustos, en ciertas formas de pensar… pero creo que no me notaría cambiada en lo básico: valores y personalidad.

Me definiría como una mujer inquieta, creativa y emprendedora. Soy bastante perfeccionista y muy trabajadora. También un tanto despistada, ¡cada vez más! Enamorada del diseño, la arquitectura y los objetos vintage que conservan su encanto de antaño. Me apasiona viajar, descubrir otras culturas y, sobretodo, coleccionar buenos momentos que se conviertan en recuerdos para el futuro.

¿Cómo, cuándo y por qué surge MyRetrobox

MyRetrobox es un proyecto que he desarrollado junto a mi marido, Daniel Hernández. Él se dedica al diseño web y al marketing online. Antes de empezar a trabajar en MyRetrobox ambos teníamos nuestra actividad como autónomos en nuestros respectivos campos, él como diseñador y yo como arquitecta.

Debido a la crisis económica que afectaba especialmente a nuestros sectores y a nuestra situación personal, decidimos emprender un proyecto propio que pudiéramos (al menos en un principio) compatibilizar con nuestras profesiones. Le dimos muchas vueltas durante varios meses, sin embargo, no acabábamos de dar con una idea que nos motivara lo suficiente para ir a por ella.

Finalmente, una noche de 2012 decidimos que era el día de encontrar algo firme a partir de lo que empezar trabajar. Pensando en qué podíamos y sabíamos hacer llegamos a la conclusión de que una tienda online se adaptaba muy bien a nuestra situación y conocimientos. Después, hicimos una tormenta de ideas durante varias horas pensando en qué podríamos vender y hacia qué público nos dirigiríamos. Y finalmente, a las tantas de la madrugada llegamos a una idea que nos entusiasmó: diseñar cápsulas del tiempo para bebés.

El día siguiente comenzamos a darle forma a la idea, a buscar proveedores, a diseñar el producto, a crear la página web… y finalmente, seis meses después, pusimos a la venta la primera Baby Retrobox.

Desde ese día hemos ido creciendo poquito a poco y lanzando nuevos productos: la Peque Retrobox, para niños y niñas de entre 5 y 11 años o por su Primera Comunión, la Retrobox Sí Quiero para parejas que van a casarse, la Retrobx Cumpleaños Feliz para adultos que cumplen alguna edad especial (los 18, los 30, los 40…) y la Retrobox Feliz Aniversario, para parejas que celebran sus bodas de oro o de plata.

¿Te encontraste con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Nos encontramos con algunas dificultades, en su mayoría derivadas de la falta de tiempo y la limitación del presupuesto. Al decidir compatibilizarlo con nuestras  profesiones, no disponíamos de todo el tiempo necesario para crear y hacer crecer la empresa a la velocidad que nos hubiera gustado. Tuvimos que aprender a organizarnos y optimizar nuestro tiempo, pero aún así esta circunstancia nos hizo avanzar mucho más despacio de lo habitual e hizo que a día de hoy todavía tengamos ideas paradas en la mesa desde hace años.

Al mismo tiempo, decidimos crear la empresa únicamente con recursos propios y sin endeudarnos, por lo que inicialmente tuvimos que asumir nosotros todas las tareas, incluso aquellas en las que no éramos expertos. Esto hizo que se viera afectada la calidad de algunas áreas. Poco a poco hemos podido ir invirtiendo los beneficios para contar con otros profesionales en aquellas áreas en las que más lo necesitábamos para ir mejorando la calidad de los productos y servicios.

Otra dificultad que nos hemos encontrado desde el principio y que a día de hoy seguimos notando es lo complicado que resulta darse a conocer en Internet sin un gran presupuesto. Aunque vendiendo online puedes acceder clientes en todo el mundo y tu tienda está abierta las 24 horas del día, la competencia también es mucho mayor y si te limitas a colgar la web en Internet nadie la ve. Llegar a los clientes es una carrera de fondo y supone un constante esfuerzo en marketing y redes sociales.

¿Cómo detectaste la necesidad de este servicio?

El mercado de los regalos para bebés está bastante saturado de empresas y opciones y la competencia es alta. Sin embargo, pensamos que siempre tiene hueco para las ideas originales y que aportan algo novedoso, porque entre tantas opciones todos buscamos “algo más” cuando hemos de hacer un regalo a un bebé, en una boda o en un acontecimiento especial.

Con las MyRetrobox damos la posibilidad de hacer un regalo diferente. Nuestras cápsulas del tiempo son un producto original, personalizado y emotivo que reúne en poco espacio diseño, actualidad, sentimientos, relaciones personales, emociones, recuerdos… Y además, es un regalo que dura para toda la vida. Conquistan en segundos al receptor del regalo, porque al fin y al cabo, estamos hechos de emociones.

Cápsula del tiempo para bebés Baby Retrobox.
Cápsula del tiempo para bebés Baby Retrobox.

¿Cómo es el día a día en MyRetrobox

Actualmente ambos estamos dedicados en exclusiva a MyRetrobox, por lo que en los últimos meses hemos podido estructurar el trabajo y dividir las tareas que realiza cada uno, si bien hay muchas que todavía realizamos entre los dos. Dani se encarga de la página web, el posicionamiento online y el marketing, mientras que yo me encargo de la gestión del stock y búsqueda de proveedores, el contenido del blog y el diseño de algunos productos.

Entre los dos preparamos los pedidos a diario, pensamos y desarrollamos los nuevos productos y llevamos la atención al cliente.

Además, en 2018 hemos incorporado al equipo un diseñador e ilustrador que nos está ayudando a sacar adelante nuevas ideas y productos que irán viendo la luz a lo largo de este año.

¿Cómo es el proceso de diseño, desarrollo y comercialización en MyRetrobox?

Cada vez que decidimos diseñar un nuevo producto seguimos un proceso similar. En primer lugar, hacemos una lluvia de ideas sobre cuál será el público y la utilidad de dicho producto y qué elementos podría contener. Casi al mismo tiempo, solicitamos presupuestos para comprobar si el contenido nos entra en precio con la calidad que consideramos imprescindible.

En caso de que lo consideremos óptimo para seguir adelante con él, comenzamos a pensar en su diseño, colores, materiales, ilustraciones… así como a buscar algunos referentes como punto de partida. Normalmente éste es el proceso que más se dilata en el tiempo, ya que tardamos varios meses en llegar a un producto que nos entusiasme tanto en diseño como en calidad.

Una vez tenemos listo el producto, lo fotografiamos y hacemos algún vídeo para enseñarlo en la web de forma óptima. Por último, una vez fotografiado, añadimos el producto en nuestra página web y comenzamos las tareas de marketing y difusión del mismo.

¿Has delegado funciones y te has centrado en partes concretas dentro de MyRetrobox?

Como comentaba anteriormente, aunque al principio fuimos nosotros dos los que nos encargamos de todas las funciones, poco a poco hemos ido delegando tareas y contratando algunos servicios. Es imposible ser un experto en todos los ámbitos que conllevan la gestión de una empresa, por lo que es importante contar con especialistas en los sectores que no dominas.

Por ejemplo, aunque al comenzar fotografiábamos nosotros mismos los productos, en que nos fue posible empezamos a acudir al estudio de una fotógrafa profesional para hacerlas. En el caso de un comercio electrónico los clientes no pueden tocar el producto al hacer la compra, por lo que es importantísimo que las fotografías enseñen el producto tal como es y sin engañar al comprador, así que esta mejora fue fundamental para nosotros.

¿Cuál fue (o será) el momento crítico una vez comenzado MyRetrobox?

Aunque poner en marcha una empresa siempre resulta complicado, nosotros tuvimos la suerte de que el producto tuvo muy buena acogida desde el primer momento y el lanzamiento inicial fue relativamente sencillo.

Sin embargo, el momento crítico ha venido después, a la hora de tomar las decisiones oportunas para hacer crecer la empresa. Una vez testado el producto y el modelo de negocio, nos está resultando realmente difícil elegir las mejores decisiones para que la empresa crezca de una forma sostenible, siendo sensatos económicamente pero al mismo tiempo tratando de no dormirnos o ser sobrepasados por la competencia.

Cápsula del tiempo para niños y niñas Peque Retrobox Comunión.
Cápsula del tiempo para niños y niñas Peque Retrobox Comunión.

¿Cuáles son vuestras referencias? 

No tenemos una referencia concreta, pero sí que tratamos de evitar fijarnos en grandes empresas que poco tienen que ver con nuestro modelo y tamaño de negocio y sin embargo siempre nos ponen como ejemplo en libros y conferencias.

Preferimos compartir experiencias en persona o a través de las redes sociales con otros pequeños emprendedores (en muchos casos, también pareja) y con empresas de tamaño y filosofía similar a la nuestra.

¿A qué segmento de clientes te diriges? ¿Cuáles son los encargos más demandados?

Dado que nuestros productos están destinados a eventos y personas muy diversas, desde bebés hasta parejas que celebran sus bodas de oro, ya no tenemos un tipo de cliente, sino que son personas de distintas edades y perfil. Eso sí, casi siempre son personas que están habituadas con el uso de internet y las redes sociales.

Nuestros clientes suelen ser hombres y mujeres a los que les surge la necesidad de hacer un regalo en un momento especial y que buscan algo diferente para la ocasión. Principalmente recibimos encargos de MyRetrobox para regalar a bebés por su nacimiento, primer cumpleaños o bautizo, para niños y niñas por su cumpleaños o primera comunión, y para regalar a adultos en su boda, aniversario o cumpleaños redondo.

¿Cómo y para qué utilizas las “nuevas tecnologías”? ¿La “red” ha facilitado tu labor?

Por el momento, en MyRetrobox vendemos únicamente a través de nuestra página web, por lo que  la red y las nuevas tecnologías lo son todo para nosotros. Internet y las redes sociales nos han supuesto la oportunidad de llegar a nuestros clientes sin una gran inversión económica, aunque con un gran esfuerzo de tiempo y creatividad.

Además, debido a la expansión de los smartphones nuestros clientes realizan su compra en cualquier momento y lugar y gracias a algunas aplicaciones como WhatsApp o los chats online hemos podido optimizar nuestro servicio de atención al cliente.

Cápsula del tiempo para bodas Retrobox Sí Quiero.
Cápsula del tiempo para bodas Retrobox Sí Quiero.

¿Compaginas o complementas esta actividad con otras labores o en otros campos?

Desde que comenzamos nuestra andadura con MyRetrobox en el año 2012 ha ido cambiando mi situación. En un principio la compaginaba con un trabajo a jornada completa como arquitecta, que más tarde pasó a ser a media jornada. Después lo estuve compaginando con trabajos por cuenta propia en el ámbito de la arquitectura y actualmente lo compagino con colaboraciones puntuales en estudios de arquitectura.

Trato de no dejar pasar las oportunidades laborales que me surgen como arquitecta, pero no sin antes valorar cual es la situación de MyRetrobox en ese momento y si podemos permitirnos mi ausencia para desarrollar otros trabajos.

La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?

Efectivamente, actualmente la arquitectura tiene muchos frentes abiertos, pero sin duda creo que dar respuesta a todos ellos es imprescindible para adecuar la profesión a los nuevos tiempos. Debido a todos los factores que indicáis, la situación ha cambiado mucho en los últimos años y resulta complicado reconducirla.

Sin embargo, no por ello debemos quedarnos parados lamentándonos, sino que hemos de adaptarnos a todos estos cambios y tomarlos como una oportunidad de transformación hacia un futuro mejor para la profesión.

¿Cómo veis el futuro de la arquitectura? ¿Y el de la profesión?

Creo que tanto la arquitectura como la profesión de arquitecto ya no van a volver a ser lo que fueron en su día pero, como decía anteriormente, no debemos tomarnos esto como algo malo sino como una oportunidad para transformarla en algo mejor.

En las últimas décadas, la obra nueva ha sido la gran protagonista porque teníamos, como quien dice,

“un país por construir”.

Sin embargo, ahora la mayoría de poblaciones o barrios ya cuentan con su centro cívico, su centro de salud, su pabellón de deportes, su escuela… además de las miles de viviendas que se han proyectado y construido.

Por esto, considero que el futuro de la arquitectura pasa por dar protagonismo a otros campos que hasta ahora estaban en segundo plano, como es el caso de la restauración o de la restauración sostenible.

Por otra parte, muchos arquitectos tendremos que adaptarnos a los nuevos roles que están surgiendo y que van más allá del arquitecto tradicional que conocíamos hasta ahora.

¿Qué mejoras crees que son fundamentales y que deberían ser puestas en marcha de forma inmediata?

En mi opinión, es fundamental apostar por la tecnología de una manera más firme que lo que se ha hecho hasta ahora, empezando por lo que nos enseñan en la propia Universidad. La metodología BIM, Internet de las cosas, la realidad aumentada… el mundo avanza rápidamente y nuestra profesión parece no avanzar tan rápido como debería, o al menos no estar aprovechando todas las ventajas que la tecnología puede ofrecerle.

Cápsula del tiempo para cumpleaños de adultos Retrobox Cumpleaños Feliz.
Cápsula del tiempo para cumpleaños de adultos Retrobox Cumpleaños Feliz.

Como “emprendedora” ¿qué opinas de los arquitectos que “abren y/o recuperan” nuevos campos y/o enfoques de la profesión?

El hecho de que algunos arquitectos sean capaces de reinventarse y de ver más allá de la vía del arquitecto tradicional me parece una opción digna de admirar. Creo que  encontrar y tener éxito con un camino diferente no es una tarea sencilla y con su ejemplo ayudan a ampliar horizontes a los arquitectos o estudiantes que se encuentran tratando de encontrar su lugar en la profesión.

¿Estáis contentos con la trayectoria realizada hasta ahora? ¿Qué proyectos de futuro te(os) esperan?

Sí, estamos muy satisfechos con todo lo que hemos logrado hasta ahora. Para el futuro a corto y medio plazo tenemos muchas ideas para nuevos productos que diseñar y lanzar al mercado, por lo que creemos que nuestra empresa todavía tiene mucho camino por recorrer. Si bien es cierto que en algún momento me gustaría regresar a trabajar como arquitecta, creo que todavía me queda mucho que ofrecer a MyRetrobox.

Para acabar, ¿qué les aconsejaríais a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

La arquitectura es una carrera muy vocacional, por lo que si han decidido estudiar arquitectura porque es a lo que realmente desean dedicarse, les diría que no se rindan ni desanimen por la situación actual de la profesión. Aunque les cueste, tarde o temprano encontrarán su lugar dentro de ella.

Sin embargo, deben mantener los ojos y la mente abierta y posiblemente tengan que estar dispuestos a alejarse de la figura que tradicionalmente han conocido del arquitecto. En la carrera nos dan una formación muy versátil y adquirimos gran capacidad de trabajo, por lo que deben aprovechar las aptitudes adquiridas para encontrar el lugar en el que se encuentren verdaderamente cómodos.

Y por supuesto, que disfruten de sus días como estudiantes. Con la vorágine de entregas y noches sin dormir quedan pocos momentos para disfrutar de la carrera, sin embargo son días que años después se recuerdan con mucha ternura.

María Tejel · MyRetrobox, cápsulas del tiempo
mayo, 2018

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a María su tiempo y predisposición con este pequeño espacio.

[:gl]

Neste camiño emprendido xa hai un tempo na sección Baliza, lévanos a facer un alto en Zaragoza, para charlar coa arquitecta  María Tejel (ETSAB 2009) e o deseñador Daniel Hernández. Estes mozos autónomos lanzáronse a compatibilizar os seus traballos coa oportunidade de crear MyRetrobox, un proxecto para loitar contras ese incansable e implacable adversario, o tempo, contra que o que o ser humano loita desde que ten conciencia del.

En este camino emprendido ya hace un tiempo en la sección Baliza, nos lleva a hacer un alto en Zaragoza, para charlar con la arquitecta María Tejel (ETSAB 2009) y el diseñador Daniel Hernández. Estos jóvenes autónomos se lanzaron a compatibilizar sus trabajos con la oportunidad de crear MyRetrobox, un proyecto para luchar contras ese incansable y implacable adversario, el tiempo, contra que el que el ser humano lucha desde que tiene conciencia de él.

“Unha cápsula do tempo é un recipiente metálico hermético, selado ou lacrado que ten como obxectivo gardar todo o que contén no seu interior para envialo directamente ao futuro. No seu interior pode albergar desde mensaxes e imaxes ata calquera tipo de obxectos que falan da época na que se prepara a cápsula.”

En MyRetrobox dedícanse a deseñar, crear e distribuír cápsulas do tempo nas que preservar as vivencias de momentos clave na vida das persoas para volvelos a gozar no futuro. Son caixas de recordos personalizadas nas que se poden gardar a recado os mellores recordos de momentos tan importantes como un nacemento, unha voda ou aniversarios especial para envialas directamente ao futuro.

Ademais, tratan de poñer en valor o papel como soporte ideal para preservar os recordos: os soportes informáticos quedan obsoletos rapidamente, con todo,

o papel é para sempre!

Sen máis tempo que perder, deixámosvos coa charla mantida con María e Daniel.

Daniel Hernández y María Tejel, creadores de MyRetrobox.
Daniel Hernández e María Tejel, creadores de MyRetrobox.

Se María Tejel abrise unha das túas cápsulas do tempo, cambiaría moito? Como se definiría María Tejel actualmente?

Se agora mesmo abrise unha cápsula do tempo pechada por min mesma no pasado seguro que atoparía bastantes cambios. Dependendo da época na que a pechase (infancia, adolescencia, etapa universitaria…) os cambios irían nun ou outro sentido, pero creo que sería o normal, debido a que conforme crecemos imos evolucionando. Seguramente serían cambios en canto ás expectativas de futuro, algúns círculos, algúns gustos, en certas formas de pensar… pero creo que non me notaría cambiada no básico: valores e personalidade.

Definiríame como unha muller inquieta, creativa e emprendedora. Son bastante perfeccionista e moi traballadora. Tamén un tanto despistada, cada vez máis! Namorada do deseño, a arquitectura e os obxectos vintage que conservan o seu encanto de outrora. Apaixóname viaxar, descubrir outras culturas e, abrigo, coleccionar bos momentos que se convertan en recordos para o futuro.

Como, cando e por que xorde MyRetrobox

MyRetrobox é un proxecto que desenvolvín xunto ao meu marido, Daniel Hernández. El dedícase ao deseño web e ao márketing online. Antes de empezar a traballar en MyRetrobox ambos tiñamos a nosa actividade como autónomos nos nosos respectivos campos, el como deseñador e eu como arquitecta.

Debido á crise económica que afectaba especialmente aos nosos sectores e á nosa situación persoal, decidimos emprender un proxecto propio que puidésemos (polo menos nun principio) compatibilizar coas nosas profesións. Démoslle moitas voltas durante varios meses, con todo, non acababamos de dar cunha idea que nos motivase o suficiente para ir a por ela.

Finalmente, unha noite de 2012 decidimos que era o día de atopar algo firme a partir do que empezar traballar. Pensando en que podiamos e sabiamos facer chegamos á conclusión de que unha tenda online adaptábase moi ben á nosa situación e coñecementos. Despois, fixemos unha tormenta de ideas durante varias horas pensando en que poderiamos vender e cara a que público dirixiriámonos/dirixiriámosnos. E finalmente, ás tantas da madrugada chegamos a unha idea que nos entusiasmou: deseñar cápsulas do tempo para bebés.

O día seguinte comezamos a darlle forma á idea, a buscar provedores, a deseñar o produto, a crear a páxina web… e finalmente, seis meses despois, puxemos á venda a primeira Baby Retrobox.

Desde ese día fomos crecendo pouquiño a pouco e lanzando novos produtos: péquea Retrobox, para nenos e nenas de entre 5 e 11 anos ou pola súa Primeira Comuñón, a Retrobox Si Quero para parellas que van casar, a Retrobx Aniversarios Felices para adultos que cumpren algunha idade especial (os 18, os 30, os 40…) e a Retrobox Feliz Aniversario, para parellas que celebran as súas vodas de ouro ou de prata.

Atopáchesche con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

Atopámonos con algunhas dificultades, na súa maioría derivadas da falta de tempo e a limitación do orzamento. Ao decidir compatibilizalo coas nosas profesións, non dispoñiamos de todo o tempo necesario para crear e facer crecer a empresa á velocidade que nos gustase. Tivemos que aprender a organizarnos e optimizar o noso tempo, pero aínda así esta circunstancia fíxonos avanzar moito máis amodo do habitual e fixo que a día de hoxe aínda teñamos ideas paradas na mesa desde hai anos.

Ao mesmo tempo, decidimos crear a empresa unicamente con recursos propios e sen endebedarnos, polo que inicialmente tivemos que asumir nós todas as tarefas, incluso aquelas en as que non eramos expertos. Isto fixo que se vise afectada a calidade dalgunhas áreas. Aos poucos puidemos ir investindo os beneficios para contar con outros profesionais naquelas áreas nas que máis o necesitabamos para ir mellorando a calidade dos produtos e servizos.

Outra dificultade que nos atopamos desde o principio e que a día de hoxe seguimos notando é o complicado que resulta darse a coñecer na internet sen un gran orzamento. Aínda que vendendo online podes acceder clientes en todo o mundo e a túa tenda está aberta as 24 horas do día, a competencia tamén é moito maior e se te limitas a colgar a web na internet ninguén a ve. Chegar aos clientes é unha carreira de fondo e supón un constante esforzo en márketing e redes sociais.

Como detectaches a necesidade deste servizo?

O mercado dos agasallos para bebés está bastante saturado de empresas e opcións e a competencia é alta. Con todo, pensamos que sempre ten oco para as ideas orixinais e que achegan algo novo, porque entre tantas opcións todos buscamos “algo máis” cando habemos de facer un agasallo a un bebé, nunha voda ou nun acontecemento especial.

Coas MyRetrobox damos a posibilidade de facer un agasallo diferente. As nosas cápsulas do tempo son un produto orixinal, personalizado e emotivo que reúne en pouco espazo deseño, actualidade, sentimentos, relacións persoais, emocións, recordos… E ademais, é un agasallo que dura para toda a vida. Conquistan en segundos ao receptor do agasallo, porque á fin e ao cabo, estamos feitos de emocións.

Cápsula del tiempo para bebés Baby Retrobox.
Cápsula do tempo para bebés Baby Retrobox.

Como é o día a día en MyRetrobox

Actualmente ambos estamos dedicados en exclusiva a MyRetrobox, polo que nos últimos meses puidemos estruturar o traballo e dividir as tarefas que realiza cada un, aínda que hai moitas que aínda realizamos entre os dous. Dani encárgase da páxina web, o posicionamento online e o márketing, mentres que eu encárgome da xestión do stock e procura de provedores, o contido do blogue e o deseño dalgúns produtos.

Entre os dous preparamos os pedidos a diario, pensamos e desenvolvemos os novos produtos e levamos a atención ao cliente.

Ademais, en 2018 incorporamos ao equipo un deseñador e ilustrador que nos está axudando a sacar adiante novas ideas e produtos que irán vendo a luz ao longo deste ano.

Como é o proceso de deseño, desenvolvemento e comercialización en MyRetrobox?

Cada vez que decidimos deseñar un novo produto seguimos un proceso similar. En primeiro lugar, facemos unha choiva de ideas sobre cal será o público e a utilidade do devandito produto e que elementos podería conter. Case ao mesmo tempo, solicitamos orzamentos para comprobar se o contido éntranos en prezo coa calidade que consideramos imprescindible.

No caso de que o consideremos óptimo para seguir adiante con el, comezamos a pensar no seu deseño, cores, materiais, ilustracións… así como a buscar algúns referentes como punto de partida. Normalmente este é o proceso que máis se dilata no tempo, xa que tardamos varios meses en chegar a un produto que nos entusiasme tanto en deseño como en calidade.

Unha vez temos listo o produto, fotografámolo e facemos algún vídeo para ensinalo na web de forma óptima. Por último, unha vez fotografado, engadimos o produto na nosa páxina web e comezamos as tarefas de márketing e difusión do mesmo.

Delegaches funcións e centráchesche en partes concretas dentro de MyRetrobox?

Como comentaba anteriormente, aínda que ao principio fomos nós dous os que nos encargamos de todas as funcións, aos poucos fomos delegando tarefas e contratando algúns servizos. É imposible ser un experto en todos os ámbitos que levan a xestión dunha empresa, polo que é importante contar con especialistas nos sectores que non dominas.

Por exemplo, aínda que ao comezar fotografabamos nós mesmos os produtos, en que nos foi posible empezamos a acudir ao estudo dunha fotógrafa profesional para facelas. No caso dun comercio electrónico os clientes non poden tocar o produto ao facer a compra, polo que é importantísimo que as fotografías ensinen o produto tal como é e sen enganar ao comprador, así que esta mellora foi fundamental para nós.

Cal foi (ou será) o momento crítico unha vez comezado MyRetrobox?

Aínda que poñer en marcha unha empresa sempre resulta complicado, nós tivemos a sorte de que o produto tivo moi boa acollida desde o primeiro momento e o lanzamento inicial foi relativamente sinxelo.

Con todo, o momento crítico ha vindo despois, á hora de tomar as decisións oportunas para facer crecer a empresa. Unha vez testado o produto e o modelo de negocio, está a resultarnos realmente difícil elixir as mellores decisións para que a empresa creza dunha forma sustentable, sendo sensatos economicamente pero ao mesmo tempo tratando de non durmirnos ou ser excedidos pola competencia.

Cápsula del tiempo para niños y niñas Peque Retrobox Comunión.
Cápsula do tempo para nenos e nenas Peque Retrobox Comunión.

Cales son as vosas referencias? 

Non temos unha referencia concreta, pero si que tratamos de evitar fixarnos en grandes empresas que pouco teñen que ver co noso modelo e tamaño de negocio e con todo sempre nos poñen como exemplo en libros e conferencias.

Preferimos compartir experiencias en persoa ou a través das redes sociais con outros pequenos emprendedores (en moitos casos, tamén parella) e con empresas de tamaño e filosofía similar á nosa.

A que segmento de clientes diríxesche? Cales son os encargos máis demandados?

Dado que os nosos produtos están destinados a eventos e persoas moi diversas, desde bebés ata parellas que celebran as súas vodas de ouro, xa non temos un tipo de cliente, senón que son persoas de distintas idades e perfil. Iso si, case sempre son persoas que están habituadas co uso da internet e as redes sociais.

Os nosos clientes adoitan ser homes e mulleres aos que lles xorde a necesidade de facer un agasallo nun momento especial e que buscan algo diferente para a ocasión. Principalmente recibimos encargos de MyRetrobox para regalar a bebés polo seu nacemento, primeiros aniversarios ou bautizo, para nenos e nenas polos seus aniversarios ou primeira comuñón, e para regalar a adultos na súa voda, aniversario ou aniversarios redondo.

Como e para que utilizas as “novas tecnoloxías”? A “rede” facilitou o teu labor?

Polo momento, en MyRetrobox vendemos unicamente a través da nosa páxina web, polo que a rede e as novas tecnoloxías sono todo para nós. Internet e as redes sociais supuxéronnos a oportunidade de chegar aos nosos clientes sen un gran investimento económico, aínda que cun gran esforzo de tempo e creatividade.

Ademais, debido á expansión dos smartphones os nosos clientes realizan a súa compra en calquera momento e lugar e grazas a algunhas aplicacións como WhatsApp ou os chats online puidemos optimizar o noso servizo de atención ao cliente.

Cápsula del tiempo para bodas Retrobox Sí Quiero.
Cápsula do tempo para bodas Retrobox Sí Quero.

Compaxinas ou complementas esta actividade con outros labores ou noutros campos?

Desde que comezamos a nosa andaina con MyRetrobox no ano 2012 foi cambiando a miña situación. Nun principio compaxinábaa cun traballo a xornada completa como arquitecta, que máis tarde pasou a ser a media xornada. Despois estíveno compaxinando con traballos por conta propia no ámbito da arquitectura e actualmente compaxínoo con colaboracións puntuais en estudos de arquitectura.

Trato de non deixar pasar as oportunidades laborais que me xorden como arquitecta, pero non sen antes valorar cal é a situación de MyRetrobox nese momento e se podemos permitirnos a miña ausencia para desenvolver outros traballos.

A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla ( LSP, Bolonia, paro, precariedade laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?

Efectivamente, actualmente a arquitectura ten moitas frontes abertas, pero sen dúbida creo que dar resposta a todos eles é imprescindible para adecuar a profesión aos novos tempos. Debido a todos os factores que indicades, a situación cambiou moito nos últimos anos e resulta complicado reconducila.

Con todo, non por iso debemos quedarnos parados lamentándonos, senón que habemos de adaptarnos a todos estes cambios e tomalos como unha oportunidade de transformación cara a un futuro mellor para a profesión.

Como vedes o futuro da arquitectura? E o da profesión?

Creo que tanto a arquitectura como a profesión de arquitecto xa non van volver a ser o que foron no seu día pero, como dicía anteriormente, non debemos tomarnos isto como algo malo senón como unha oportunidade para transformala en algo mellor.

Nas últimas décadas, a obra nova foi a gran protagonista porque tiñamos, como quen di,

“un país por construír”.

Con todo, agora a maioría de poboacións ou barrios xa contan co seu centro cívico, o seu centro de saúde, o seu pavillón de deportes, a súa escola… ademais das miles de vivendas que se proxectaron e construído.

Por isto, considero que o futuro da arquitectura pasa por dar protagonismo a outros campos que ata agora estaban en segundo plano, como é o caso da restauración ou da restauración sustentable.

Por outra banda, moitos arquitectos teremos que adaptarnos aos novos roles que están a xurdir e que van máis aló do arquitecto tradicional que coñeciamos ata agora.

Que melloras crees que son fundamentais e que deberían ser postas en marcha de forma inmediata?

Na miña opinión, é fundamental apostar pola tecnoloxía dunha maneira máis firme que o que se fixo ata agora, empezando polo que nos ensinan na propia Universidade. A metodoloxía BIM, Internet das cousas, a realidade aumentada… o mundo avanza rapidamente e a nosa profesión parece non avanzar tan rápido como debería, ou polo menos non estar a aproveitar todas as vantaxes que a tecnoloxía pode ofrecerlle.

Cápsula del tiempo para cumpleaños de adultos Retrobox Cumpleaños Feliz.
Cápsula do tempo para aniversarios de adultos Retrobox Aniversarios Ledos.

Como “emprendedora” que opinas dos arquitectos que “abren e/ou recuperan” novos campos e/ou enfoques da profesión?

O feito de que algúns arquitectos sexan capaces de reinventarse e de ver máis aló da vía do arquitecto tradicional paréceme unha opción digna de admirar. Creo que atopar e ter éxito cun camiño diferente non é unha tarefa sinxela e co seu exemplo axudan a ampliar horizontes aos arquitectos ou estudantes que se atopan tratando de atopar o seu lugar na profesión.

Estades contentos coa traxectoria realizada ata agora? Que proxectos de futuro che(vos) esperan?

Si, estamos moi satisfeitos con todo o que logramos ata agora. Para o futuro a curto e medio prazo temos moitas ideas para novos produtos que deseñar e lanzar ao mercado, polo que cremos que a nosa empresa aínda ten moito camiño por percorrer. Aínda que é certo que nalgún momento gustaríame regresar a traballar como arquitecta, creo que aínda me queda moito que ofrecer a MyRetrobox.

Para acabar, que lles aconsellariades aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?

A arquitectura é unha carreira moi vocacional, polo que se decidiron estudar arquitectura porque é ao que realmente desexan dedicarse, diríalles que non se rendan nin desanimen pola situación actual da profesión. Aínda que lles custe, tarde ou cedo atoparán o seu lugar dentro dela.

Con todo, deben manter os ollos e a mente aberta e posiblemente teñan que estar dispostos a afastarse da figura que tradicionalmente coñeceron do arquitecto. Na carreira dannos unha formación moi versátil e adquirimos gran capacidade de traballo, polo que deben aproveitar as aptitudes adquiridas para atopar o lugar no que se atopen verdadeiramente cómodos.

E por suposto, que gocen dos seus días como estudantes. Co vórtice de entregas e noites sen durmir quedan poucos momentos para gozar da carreira, con todo son días que anos despois lémbranse con moita tenrura.

María Tejel · MyRetrobox, cápsulas do tempo
maio, 2018

Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a María o seu tempo e predisposición con este pequeno espazo.

[:en]

On this road, which started some time ago in the Baliza section, it takes us to a stop in Zaragoza, to chat with the architect María Tejel (ETSAB 2009) and the designer Daniel Hernández. These young freelancers began to combine their work with the opportunity to create MyRetrobox,, a project to fight against that tireless and relentless adversary, time, against which the human being struggles since he is aware of it.

“A Time capsule is a sealed, sealed or sealed metallic container that aims to store everything inside it to send it directly into the future. In its interior it can house from messages and images to any type of objects that speak of the time in which the capsule is prepared.”

In MyRetrobox are dedicated to design, create and distribute time capsules in which to preserve the experiences of key moments in the lives of people to enjoy them again in the future. They are boxes of personalized souvenirs in which the best memories of important moments such as a birth, a wedding or a special birthday can be kept safely for direct delivery to the future.

In addition, they try to put value on paper as an ideal support to preserve memories: computer media are quickly obsolete, however,

the paper is forever!

With no more time to lose, we leave you with the talk with María and Daniel.

Daniel Hernández y María Tejel, creators of MyRetrobox.
Daniel Hernández and María Tejel, creadores de MyRetrobox.

If María Tejel opened one of your time capsules, would it have changed much? How would María Tejel define herself now?

If right now I opened a time capsule closed by myself in the past, I would surely find many changes. Depending on the time in which it had closed (childhood, adolescence, university stage …) the changes would go in one direction or another, but I think it would be normal, since as we grow we are evolving. Surely they would be changes in terms of future expectations, some circles, some tastes, in certain ways of thinking … but I think I would not notice changed in the basics: values and personality.

I would define myself as a restless, creative and enterprising woman. I’m a perfectionist and a hard worker. Also a little confused, more and more! In love with design, architecture and vintage objects that retain their charm of yesteryear. I love to travel, discover other cultures and, above all, collect good moments that become memories for the future.

How, when and why does MyRetrobox arise? 

MyRetrobox is a project that I developed together with my husband, Daniel Hernández. He is dedicated to web design and online marketing. Before starting to work at MyRetrobox, we both had our activity as freelancers in our respective fields, he as a designer and I as an architect.

Due to the economic crisis that especially affected our sectors and our personal situation, we decided to undertake a project of our own that we could (at least initially) make compatible with our professions. We gave it many laps for several months, however, we had not come up with an idea that motivated us enough to go for it.

Finally, one night in 2012 we decided it was the day to find something firm from what to start working. Thinking about what we could and knew how to do, we came to the conclusion that an online store adapted very well to our situation and knowledge. Then, we brainstormed for several hours thinking about what we could sell and to which audience we would go. And finally, at the early hours of the morning we came up with an idea that excited us: design time capsules for babies.

The next day we began to shape the idea, to look for suppliers, to design the product, to create the website … and finally, six months later, we put the first Baby Retrobox on sale.

Since that day we have been growing little by little and launching new products: the Peque Retrobox, for boys and girls between 5 and 11 years old or for their First Communion, the Retrobox Yes I want for couples that are going to get married, the Happy Birthday Retrobx for adults who meet some special age (18, 30, 40 …) and the Happy Anniversary Retrobox, for couples celebrating their golden or silver wedding

Did you encounter many difficulties? Which were the most problematic?

We have some difficulties, mostly derived from the lack of time and budget limitation. When deciding to make it compatible with our professions, we did not have all the time necessary to create and grow the company at the speed we would have liked. We had to learn to organize and optimize our time, but still this circumstance made us move much slower than usual and made that today we still have ideas stopped at the table for years.

At the same time, we decided to create the company only with our own resources and without getting into debt, so initially we had to take on all the tasks, even those in which we were not experts. This caused the quality of some areas to be affected. Little by little we have been able to invest the benefits to have other professionals in those areas where we needed it the most to improve the quality of the products and services.

Another difficulty that we have encountered since the beginning and that we still notice today is how complicated it is to make yourself known on the Internet without a big budget. Although selling online you can access customers around the world and your store is open 24 hours a day, the competition is also much higher and if you just hang up the web on the Internet nobody sees it. Reaching customers is a long career and involves a constant effort in marketing and social networks.

How did you detect the need for this service?

The market for baby gifts is quite saturated with companies and options and competition is high. However, we think that it always has room for original ideas and that they bring something new, because among so many options we all look for “something else” when we have to make a gift to a baby, in a wedding or in a special event.

With the MyRetrobox we give the possibility of making a different gift. Our time capsules are an original, personalized and emotional product that brings together design, current events, feelings, personal relationships, emotions, memories … In addition, it is a gift that lasts for a lifetime. They conquer in seconds the recipient of the gift, because after all, we are made of emotions.

Cápsula del tiempo para bebés Baby Retrobox.
Baby Retrobox Baby Time Capsule.

How is the day to day in MyRetrobox

Currently we are both dedicated exclusively to MyRetrobox, so in recent months we have been able to structure the work and divide the tasks performed by each one, although there are many that we still carry out between the two. Dani is responsible for the website, online positioning and marketing, while I’m in charge of stock management and supplier search, blog content and the design of some products.

Between the two of us we prepare the orders daily, we think and develop the new products and take the customer service.

In addition, in 2018 we have incorporated to the team a designer and illustrator who is helping us to take forward new ideas and products that will be seen throughout this year.

How is the design, development and marketing process in MyRetrobox?

We follow a similar process every time we decide to design a new product. First, we brainstorm about what the audience will be and the usefulness of that product and what elements it might contain. Almost at the same time, we request budgets to check if the content enters into price with the quality that we consider essential.

In case we consider it optimal to continue with it, we begin to think about its design, colors, materials, illustrations … as well as to look for some references as a starting point. Normally this is the process that most dilates in time, since it took several months to reach a product that excites us both in design and quality.

Once we have the product ready, we photograph it and make a video to show it on the web in an optimal way. Finally, once photographed, we add the product to our website and start marketing and dissemination tasks.

Have you delegated functions and focused on specific parts of MyRetrobox?

As I mentioned before, although at first we were the two of us who took care of all the functions, little by little we have been delegating tasks and hiring some services. It is impossible to be an expert in all areas that involve the management of a company, so it is important to have specialists in the sectors that you do not master.

For example, although at the beginning we photographed the products ourselves, where we could, we started to go to the studio of a professional photographer to do them. In the case of an electronic commerce customers can not touch the product when making the purchase, so it is very important that the photographs show the product as it is and without deceiving the buyer, so this improvement was fundamental for us.

What was (or will be) the critical moment once MyRetrobox has started?

Although starting a business is always complicated, we were lucky that the product was very well received from the start and the initial launch was relatively simple.

However, the critical moment has come later, when making the opportune decisions to grow the company. Once the product and the business model have been tested, it is really difficult for us to choose the best decisions for the company to grow in a sustainable way, being economically sensible but at the same time trying not to fall asleep or be overtaken by the competition.

Cápsula del tiempo para niños y niñas Peque Retrobox Comunión.
Time capsule for little boys and girls Peque Retrobox Communion.

What are your references? 

We do not have a specific reference, but we do try to avoid looking at large companies that have little to do with our business model and size and yet always set us as an example in books and conferences.

We prefer to share experiences in person or through social networks with other small entrepreneurs (in many cases, also a couple) and with companies of similar size and philosophy to ours.

Which customer segment do you address? What are the most demanded orders?

Since our products are destined to very diverse events and people, from babies to couples celebrating their golden wedding, we no longer have a type of client, but are people of different ages and profiles. Of course, almost always are people who are used to the use of the internet and social networks.

Our clients are usually men and women who have the need to make a gift at a special time and who are looking for something different for the occasion. We mainly receive orders from MyRetrobox to give babies for their birth, first birthday or baptism, for boys and girls for their birthday or first communion, and to give to adults at their wedding, anniversary or round birthday.

How and for what do you use the “new technologies”? Has the “network” facilitated your work?

For the moment, in MyRetrobox we only sell through our website, so the network and new technologies are everything for us. Internet and social networks have given us the opportunity to reach our customers without a large economic investment, although with a great effort of time and creativity.

In addition, due to the expansion of smartphones our customers make their purchase at any time and place and thanks to some applications such as WhatsApp or online chats we have been able to optimize our customer service.

Cápsula del tiempo para bodas Retrobox Sí Quiero.
Time Capsule for weddings Retrobox Yes I want.

Do you combine or complement this activity with other tasks or in other fields?

Since we started our journey with MyRetrobox in 2012, my situation has changed. Initially, she combined it with a full-time job as an architect, which later became part-time. Later I was combining it with self-employed works in the field of architecture and now I combine it with specific collaborations in architecture studies.

I try not to miss the job opportunities that arise as an architect, but not without first assessing the situation of MyRetrobox at that time and if we can afford my absence to develop other jobs.

The architecture, has many battle fronts open (LSP, Bologna, unemployment, job precariousness, COAs, ETSAs, emigration, communication, etc.), will not they be too many for the existing polarization within it?

Actually, architecture today has many open fronts, but I certainly believe that responding to all of them is essential to adapt the profession to new times. Due to all the factors that you indicate, the situation has changed a lot in recent years and it is difficult to redirect it.

However, this does not mean that we should remain standing and mourn, but that we have to adapt to all these changes and take them as an opportunity for transformation towards a better future for the profession.

How do you see the future of architecture? And the one of the profession?

I think both architecture and the profession of architect are no longer going to be what they were in their day but, as I said before, we should not take this as something bad but as an opportunity to transform it into something better.

EIn the last decades, the new work has been the great protagonist because we had, as one says,

“A country to be built”.

However, now most towns or neighborhoods already have their civic center, health center, sports hall, school … in addition to the thousands of homes that have been designed and built.

For this reason, I believe that the future of architecture is to give prominence to other fields that until now were in the background, as is the case of restoration or sustainable restoration.

On the other hand, many architects will have to adapt to the new roles that are emerging and that go beyond the traditional architect we knew until now.

What improvements do you think are fundamental and should be implemented immediately?

In my opinion, it is fundamental to bet on technology in a firmer way than what has been done so far, starting with what they teach us in the University itself. The BIM methodology, Internet of things, augmented reality … the world is moving fast and our profession seems not to move as fast as it should, or at least not taking advantage of all the advantages that technology can offer.

Cápsula del tiempo para cumpleaños de adultos Retrobox Cumpleaños Feliz.
Time capsule for adult birthday Retrobox Happy Birthday.

As an “entrepreneur”, what do you think of architects who “open and / or recover” new fields and / or approaches to the profession?

The fact that some architects are able to reinvent themselves and see beyond the path of the traditional architect seems to me an option worthy of admiration. I believe that finding and succeeding with a different path is not a simple task and with their example they help broaden horizons for architects or students who are trying to find their place in the profession.

Are you happy with the trajectory made so far? What future projects do you expect?

Yes, we are very satisfied with everything we have achieved so far. For the future in the short and medium term we have many ideas for new products to design and launch to the market, so we believe that our company still has a long way to go. While it is true that at some point I would like to return to work as an architect, I think I still have a lot to offer MyRetrobox.

To finish, what would you advise current students and future architecture professionals?

Architecture is a very vocational career, so if you have decided to study architecture because it is what you really want to dedicate yourself to, I would tell you not to surrender or discourage yourself because of the current situation of the profession. Even if it costs them, sooner or later they will find their place in it.

However, they should keep their eyes and mind open and possibly have to be willing to move away from the figure they have traditionally known of the architect. In the race they give us a very versatile training and we acquire a great capacity for work, so they must take advantage of the skills acquired to find the place where they are truly comfortable.

And of course, enjoy your days as students. With the maelstrom of deliveries and sleepless nights there are few moments to enjoy the race, however these are days that years later are remembered with much tenderness.

María Tejel · MyRetrobox, time capsules
may, 2018

Interview by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. Thank María for her time and predisposition with this small space.

[:]

[:es]Clínica Carité. Espacio de Bienestar | Piano Piano Studio[:gl]Clínica Carité. Espazo de Benestar | Piano Piano Studio[:en]Carité Clinic. Wellness Space | Piano Piano Studio[:]

[:es]

Clínica Carité. Espacio de Bienestar | Piano Piano Studio © Milena Villalba
Clínica Carité. Espacio de Bienestar | Piano Piano Studio © Milena Villalba

La arquitectura es ante todo un proceso mental, una abstracción necesaria que bebe de contextos tangibles, y cuyo destino es de nuevo el espacio físico. Pero sin ese proceso, sin ese lugar del pensamiento que recoge, medita y proyecta, no es posible su existencia.

Adelantarse a los acontecimientos, imaginar una forma de vida o de uso que aún no existe, empatizar con sentimientos y percepciones de un sitio que aún no ha sido creado, reconocer las vidas anteriores de un lugar… no son más que parte de lo intangible y que sin embargo terminará erigiendo paredes o abriendo vacíos, insinuando recorridos e invitando al sosiego, o al bullicio, o a la observación.

Edificar el pensamiento como materia más de la construcción en un ejercicio racional; trabajar la imaginación y la percepción como elementos de proyecto. La obra «Espacio de Bienestar» para  albergar la Clínica Carité, del estudio Piano Piano es un perfecto ejemplo de esa abstracción, proyección y percepción.

Este proyecto de reforma se realiza en un local comercial de 130m2 a pie de calle para su reacondicionamiento como clínica de bienestar. El local original es un espacio degradado, con una proporción de marcada longitudinalidad, adentrándose en la manzana 28,5m, y abriéndose a la calle con un estrecho acceso de pocos metros. Su planta aparentemente rectangular se desordena al fondo del local, produciendo ángulos e inclinaciones morfológicamente extraños para un telón de fondo. A pesar de estos condicionantes que podrían verse como desalentadores, el espacio cuenta con una importante altura libre, además de una extraña sensación de atracción hacia su interior, de movimiento, al igual que lo hace la luz.

El programa que Beatriz y Jessica, las propietarias, tenían pensado para Carité, partía de disponer de zonas privadas cerradas (dedicadas a usos de spa y estética, un espacio para el personal, almacén y baño), así como diferentes ámbitos más abiertos en los que poder llevar a cabo manicuras, pedicuras y sesiones de maquillaje. Como estrategia para llegar a ello, el estudio Piano Piano se apoya en unas premisas:  perseguir una geometría flexible, la necesidad de llevar la máxima iluminación natural posible al interior del local, y buscar usos capaces de coexistir. La intervención desarrollada por Maria Donnini y Maria Grifo, las arquitectas al frente de Piano Piano, propone un escenario prácticamente desnudo, y que sin embargo, en su sencillez de trazo, da respuesta a todos los usos necesarios en el día a día de la clínica. Y no solo eso: también deja espacio a la proyección mental.

Inevitablemente viene a mi cabeza el plató de la cinta Dogville, que en su oscuridad y vacío permite la proyección de espacios a la propia mente, haciendo que a posteriori realmente recordemos las viviendas y las calles. Algo parecido ocurre en el Espacio para el Bienestar de las arquitectas con base en Valencia: su intervención es un plano extrusionado que fabrica espacios exteriores e interiores dentro del gran local, y hace que la percepción rellene el resto e intuya usos y recorridos.

El volumen original, el local, vaciado, vestido de negro, actuará como continente, como un plató que en su gran altura y oscuridad resuelve las instalaciones, sostiene la iluminación artificial y permite en sus vacíos los lugares de encuentro, de atención o de paso. Al nivel del suelo, a escala más doméstica, se colocan los diferentes espacios como cajas de manera alineada, sin renunciar a ese efecto de «corredor» que te lleva hacia el fondo del local. Éste se reordena con una última caja, la única que rompe la malla reticular, haciendo de espacio turbina, equilibrando el encuentro de planos con el espacio continente y asumiendo los usos más privados.

«Conseguimos de este modo la idea de tener un espacio continuo de principio a fin, un espacio no fragmentado», explican las arquitectas.

Las cajas, de altura menor, permiten la circulación de luz, aire y sonido por todo el local. Su dominancia blanca contrasta las diferencias de escala y por tanto, de comprensión espacial. Como vemos, el bicromatismo blanco-negro del local alimenta su percepción: transforma esas paredes blancas que dan al pasillo en un lugar expositivo, y los interiores de las cajas en un lugar neutro, de silencio, el lugar para la concentración y la relajación. Esta proyección hace que, de repente, el recibidor quiera ser un salón, el pasillo quiera ser escaparate. Este bicromatismo también convierte a todo aquel que ocupa el espacio en una nota de color, en calor y en vida. El pulular de personas entrando de la calle, siendo atendidas en una de las cabinas, esperando en la sala, o los productos de venta en sus estantes… todos son enfatizados y puestos en importancia gracias a este escenario, como aquellos que le dan significado al significante espacial.

No en balde, este esquema lo encontramos habitualmente en los museos y lugares destinados a exposiciones: el diálogo necesario entre un gran contenedor que se rellenará de contenido sin saturarlo, sin ruido ni estridencias. De hecho, la pequeña clínica guarda similitudes con lugares como las Galerías ARCO (Madrid), un gran arca que permite autodefinir las piezas en su interior como «espacios» y «vacíos» sin realmente acotarlos en sus 6 caras, definiendo en la mínima expresión recorridos, lugares y protagonistas.

En este proyecto, Piano Piano consigue llevar la sencillez a un nivel poético, abstraído, y que resuelve en su totalidad los requerimientos de sus propietarios en una obra prácticamente seca, de coste mínimo y rendimiento máximo, de manera elegante y limpia.

Obra: Clínica Carité. Espacio de Bienestar
Autoras: Piano Piano Studio (Maria Donnini Badia – Piano Piano Studio)
Objeto: Bajo comercial
Tipo: Reforma y acondicionamiento
Localización: Gran Vía Germanías, Valencia, España
Superficie: 130 m2
Año: 2018
Fotógrafa: Milena Villalba
Artículo Redacción: Ana Asensio
+ pianopiano-studio.com[:gl]

Clínica Carité. Espacio de Bienestar | Piano Piano Studio © Milena Villalba
Clínica Carité. Espazo de Benestar | Piano Piano Studio © Milena Villalba

A arquitectura é ante todo un proceso mental, unha abstracción necesaria que bebe de contextos tanxibles, e cuxo destino é de novo o espazo físico. Pero sen ese proceso, sen ese lugar do pensamento que recolle, medita e proxecta, non é posible a súa existencia.

Adiantarse aos acontecementos, imaxinar unha forma de vida ou de uso que aínda non existe, empatizar con sentimentos e percepcións dun sitio que aínda non foi creado, recoñecer as vidas anteriores dun lugar… non son máis que parte do intanxible e que con todo terminará erixindo paredes ou abrindo baleiros, insinuando percorridos e convidando o acougo, ou ao bulicio, ou á observación.

Edificar o pensamento como materia máis da construción nun exercicio racional; traballar a imaxinación e a percepción como elementos de proxecto. Óbraa «Espazo de Benestar» para albergar a Clínica Carité, do estudo Piano Piano é un perfecto exemplo desa abstracción, proxección e percepción.

Este proxecto de reforma realízase nun local comercial de 130 m2 a pé de rúa para a súa reacondicionamiento como clínica de benestar. O local orixinal é un espazo degradado, cunha proporción de marcada longitudinalidad, penetrándose na mazá 28,5 m, e abríndose á rúa cun estreito acceso de poucos metros. A súa planta aparentemente rectangular se desordena ao fondo do local, producindo ángulos e inclinacións morfológicamente estraños para un pano de fondo. A pesar destes condicionantes que poderían verse como desalentadores, o espazo conta cunha importante altura libre, ademais dunha estraña sensación de atracción cara ao seu interior, de movemento, do mesmo xeito que o fai a luz.

O programa que Beatriz e Jessica, as propietarias, tiñan pensado para Carité, partía de dispoñer de zonas privadas pechadas (dedicadas a usos de spa e estética, un espazo para o persoal, almacén e baño), así como diferentes ámbitos máis abertos nos que poder levar a cabo manicuras, pedicuras e sesións de maquillaxe. Como estratexia para chegar a iso, o estudo Piano Piano apóiase nunhas premisas: perseguir unha xeometría flexible, a necesidade de levar a máxima iluminación natural posible ao interior do local, e buscar usos capaces de coexistir. A intervención desenvolvida por Maria Donnini e Maria Billa, as arquitectas á fronte de Piano Piano, propón un escenario practicamente espido, e que con todo, na súa sinxeleza de trazo, dá resposta a todos os usos necesarios no día a día da clínica. E non só iso: tamén deixa espazo á proxección mental.

Inevitablemente vén á miña cabeza o estudio da cinta Dogville, que na súa escuridade e baleiro permite a proxección de espazos á propia mente, facendo que a posteriori realmente lembremos as vivendas e as rúas. Algo parecido ocorre no Espazo para o Benestar das arquitectas con base en Valencia: a súa intervención é un plano extrusionado que fabrica espazos exteriores e interiores dentro do gran local, e fai que a percepción encha o resto e intúa usos e percorridos.

O volume orixinal, o local, baleirado, vestido de negro, actuará como continente, como un estudio que na súa gran altura e escuridade resolve as instalacións, sostén a iluminación artificial e permite nos seus baleiros os lugares de encontro, de atención ou de paso. Ao nivel do chan, a escala máis doméstica, colócanse os diferentes espazos como caixas de maneira aliñada, sen renunciar a ese efecto de «corredor» que che leva cara ao fondo do local. Este reordénase cunha última caixa, a única que rompe a malla reticular, facendo de espazo turbina, equilibrando o encontro de planos co espazo continente e asumindo os usos máis privados.

«Conseguimos deste xeito a idea de ter un espazo continuo de principio a fin, un espazo non fragmentado», explican as arquitectas.

As caixas, de altura menor, permiten a circulación de luz, aire e son por todo o local. O seu dominancia branca contrasta as diferenzas de escala e por tanto, de comprensión espacial. Como vemos, o bicromatismo branco-negro do local alimenta a súa percepción: transforma esas paredes brancas que dan ao corredor nun lugar expositivo, e os interiores das caixas nun lugar neutro, de silencio, o lugar para a concentración e a relaxación. Esta proxección fai que, de súpeto, o recibidor queira ser un salón, o corredor queira ser escaparate. Este bicromatismo tamén converte a todo aquel que ocupa o espazo nunha nota de cor, en calor e en vida. O pulular de persoas entrando da rúa, sendo atendidas nunha das cabinas, esperando na sala, ou os produtos de venda nos seus estantes… todos son salientados e postos en importancia grazas a este escenario, como aqueles que lle dan significado ao significante espacial.

Non en balde, este esquema atopámolo habitualmente nos museos e lugares destinados a exposicións: o diálogo necesario entre un gran contedor que se encherá de contido sen saturalo, sen ruído nin estridencias. De feito, a pequena clínica garda similitudes con lugares como as Galerías ARCO (Madrid), unha gran arca que permite autodefinir as pezas no seu interior como «espazos» e «baleiros» sen realmente acoutalos nas súas 6 caras, definindo na mínima expresión percorridos, lugares e protagonistas.

Neste proxecto, Piano Piano consegue levar a sinxeleza a un nivel poético, abstraído, e que resolve na súa totalidade os requirimentos dos seus propietarios nunha obra practicamente seca, de custo mínimo e rendemento máximo, de maneira elegante e limpa.

Obra: Clínica Carité. Espazo de Benestar
Autoras: Piano Piano Studio (Maria Donnini Badia – Piano Piano Studio)
Obxecto: Baixo comercial
Tipo: Reforma e acondicionamento
Emprazamento: Gran Vía Germanías, Valencia, España
Superficie: 130 m2
Ano: 2018
Fotógrafa: Milena Villalba
Artigo Redacción: Ana Asensio
+ pianopiano-studio.com[:en]

Clínica Carité. Espacio de Bienestar | Piano Piano Studio © Milena Villalba
Clínica Carité. Espacio de Bienestar | Piano Piano Studio © Milena Villalba

La arquitectura es ante todo un proceso mental, una abstracción necesaria que bebe de contextos tangibles, y cuyo destino es de nuevo el espacio físico. Pero sin ese proceso, sin ese lugar del pensamiento que recoge, medita y proyecta, no es posible su existencia.

Adelantarse a los acontecimientos, imaginar una forma de vida o de uso que aún no existe, empatizar con sentimientos y percepciones de un sitio que aún no ha sido creado, reconocer las vidas anteriores de un lugar… no son más que parte de lo intangible y que sin embargo terminará erigiendo paredes o abriendo vacíos, insinuando recorridos e invitando al sosiego, o al bullicio, o a la observación.

Edificar el pensamiento como materia más de la construcción en un ejercicio racional; trabajar la imaginación y la percepción como elementos de proyecto. La obra «Espacio de Bienestar» para  albergar la Clínica Carité, del estudio Piano Piano es un perfecto ejemplo de esa abstracción, proyección y percepción.

Este proyecto de reforma se realiza en un local comercial de 130m2 a pie de calle para su reacondicionamiento como clínica de bienestar. El local original es un espacio degradado, con una proporción de marcada longitudinalidad, adentrándose en la manzana 28,5m, y abriéndose a la calle con un estrecho acceso de pocos metros. Su planta aparentemente rectangular se desordena al fondo del local, produciendo ángulos e inclinaciones morfológicamente extraños para un telón de fondo. A pesar de estos condicionantes que podrían verse como desalentadores, el espacio cuenta con una importante altura libre, además de una extraña sensación de atracción hacia su interior, de movimiento, al igual que lo hace la luz.

El programa que Beatriz y Jessica, las propietarias, tenían pensado para Carité, partía de disponer de zonas privadas cerradas (dedicadas a usos de spa y estética, un espacio para el personal, almacén y baño), así como diferentes ámbitos más abiertos en los que poder llevar a cabo manicuras, pedicuras y sesiones de maquillaje. Como estrategia para llegar a ello, el estudio Piano Piano se apoya en unas premisas:  perseguir una geometría flexible, la necesidad de llevar la máxima iluminación natural posible al interior del local, y buscar usos capaces de coexistir. La intervención desarrollada por Maria Donnini y Maria Grifo, las arquitectas al frente de Piano Piano, propone un escenario prácticamente desnudo, y que sin embargo, en su sencillez de trazo, da respuesta a todos los usos necesarios en el día a día de la clínica. Y no solo eso: también deja espacio a la proyección mental.

Inevitablemente viene a mi cabeza el plató de la cinta Dogville, que en su oscuridad y vacío permite la proyección de espacios a la propia mente, haciendo que a posteriori realmente recordemos las viviendas y las calles. Algo parecido ocurre en el Espacio para el Bienestar de las arquitectas con base en Valencia: su intervención es un plano extrusionado que fabrica espacios exteriores e interiores dentro del gran local, y hace que la percepción rellene el resto e intuya usos y recorridos.

El volumen original, el local, vaciado, vestido de negro, actuará como continente, como un plató que en su gran altura y oscuridad resuelve las instalaciones, sostiene la iluminación artificial y permite en sus vacíos los lugares de encuentro, de atención o de paso. Al nivel del suelo, a escala más doméstica, se colocan los diferentes espacios como cajas de manera alineada, sin renunciar a ese efecto de «corredor» que te lleva hacia el fondo del local. Éste se reordena con una última caja, la única que rompe la malla reticular, haciendo de espacio turbina, equilibrando el encuentro de planos con el espacio continente y asumiendo los usos más privados.

«Conseguimos de este modo la idea de tener un espacio continuo de principio a fin, un espacio no fragmentado», explican las arquitectas.

Las cajas, de altura menor, permiten la circulación de luz, aire y sonido por todo el local. Su dominancia blanca contrasta las diferencias de escala y por tanto, de comprensión espacial. Como vemos, el bicromatismo blanco-negro del local alimenta su percepción: transforma esas paredes blancas que dan al pasillo en un lugar expositivo, y los interiores de las cajas en un lugar neutro, de silencio, el lugar para la concentración y la relajación. Esta proyección hace que, de repente, el recibidor quiera ser un salón, el pasillo quiera ser escaparate. Este bicromatismo también convierte a todo aquel que ocupa el espacio en una nota de color, en calor y en vida. El pulular de personas entrando de la calle, siendo atendidas en una de las cabinas, esperando en la sala, o los productos de venta en sus estantes… todos son enfatizados y puestos en importancia gracias a este escenario, como aquellos que le dan significado al significante espacial.

No en balde, este esquema lo encontramos habitualmente en los museos y lugares destinados a exposiciones: el diálogo necesario entre un gran contenedor que se rellenará de contenido sin saturarlo, sin ruido ni estridencias. De hecho, la pequeña clínica guarda similitudes con lugares como las Galerías ARCO (Madrid), un gran arca que permite autodefinir las piezas en su interior como «espacios» y «vacíos» sin realmente acotarlos en sus 6 caras, definiendo en la mínima expresión recorridos, lugares y protagonistas.

En este proyecto, Piano Piano consigue llevar la sencillez a un nivel poético, abstraído, y que resuelve en su totalidad los requerimientos de sus propietarios en una obra prácticamente seca, de coste mínimo y rendimiento máximo, de manera elegante y limpia.

Obra: Clínica Carité. Espacio de Bienestar
Autores: Piano Piano Studio (Maria Donnini Badia – Piano Piano Studio)
Objeto: Bajo comercial
Tipo: Reforma y acondicionamiento
Localización: Gran Vía Germanías, Valencia, España
Superficie: 130 m2
Año: 2018
Fotógrafa: Milena Villalba
Artículo Redacción: Ana Asensio
+ pianopiano-studio.com[:]

Twentysix (Abandoned) Gasoline Stations

[:es]

Twentysix-(Abandoned)-Gasoline-Stations-o1

Iñaki Bergera descubrió en un viaje por la Costa Oeste estadounidense un paisaje desolado, en apariencia yermo, que rezumaba belleza. La belleza de lo cotidiano. Su pureza narrativa. Estaciones de servicio que, desmanteladas a comienzos de los 90, dieron paso a los servicios de las multinacionales.

Gasolineras abandonadas. En ruinas. Iconos desdibujados pero testigos vivos de un tiempo que ya fue. Iñaki Bergera descubrió en un viaje por la Costa Oeste estadounidense un paisaje desolado, en apariencia yermo, que rezumaba belleza. La belleza de lo cotidiano. Su pureza narrativa. Estaciones de servicio que, desmanteladas a comienzos de los 90, dieron paso a los servicios de las multinacionales.

A través de una serie de 26 imágenes, el fotógrafo da voz a esos territorios fuera de mapa, a sus estructuras arquitectónicas, al tiempo que rinde tributo al pop art de Ed Ruscha. No hay pretensión documental y, sin embargo, narra con su estética y sus formas zonas abiertas de la crisis contemporánea. Como señala Alberto Martín,

“Bergera podría definirse como un arquitecto visual con cámara, descubriendo la reiteración o la repetición, la réplica y la variación, deshaciendo y rehaciendo la estandarización, y sobre todo aislando y definiendo componentes que toman un nuevo protagonismo identificador”.

TWENTYSIX (ABANDONED) GASOLINE STATIONS. IÑAKI BERGERA
Miércoles, 25 De Abril de 2018
Domingo, 14 De Octubre de 2018
LUGAR: SALA 1.1
Museo Universidad de Navarra, España.

Iñaki Bergera es Arquitecto y Doctor por la Universidad de Navarra. Becado por ‘la Caixa’, se graduó en el Master in Design Studies de la Universidad de Harvard. Investigador en el CCA de Montreal, el Center for Creative Photography de Arizona o el International Center of Photography de Nueva York, ha dirigido el proyecto nacional “Fotografía y arquitectura moderna en España” y comisariado exposiciones en el museo ICO (PHE 2014 y 2016).

En 2001 realizó estudios de fotografía en la School of Visual Arts de Harvard y desde entonces desarrolla un trabajo fotográfico plasmado en exposiciones individuales como América, paisaje urbano (2006), A Tale of Two Cities (2008), En el paisaje (2010) y Twentysix (Abandoned) Gasoline Stations (SCAN 2014, PHE 2015) y en colectivas como Cambio de rumbo (Tabacalera 2017), La creación del paisaje contemporáneo (Alcobendas 2016) o Unfinished (Venecia 2016).

Twentysix (Abandoned) Gasoline Stations Catálogo

Catálogo. Twentysix (Abandoned) Gasoline Stations.

El proyecto es, a la vez, una «apropiación» y un «homenaje» al fotógrafo estadounidense Ed Ruscha, asociado al movimiento Pop: en 1962 comenzó a fotografiar gasolineras situadas en la mítica Ruta 66, por los estados de Arizona, New Mexico, Texas o California. Exactamente cuarenta años después de que Ruscha registrara sus 26 gasolineras, Bergera procede a fotografiar otras tantas estaciones entre junio y agosto de 2012.

Pero Iñaki Bergera no se detiene ahí, le interesa también todo lo que rodea la cultura del automóvil, la arquitectura comercial o industrial, la dialéctica naturaleza/tecnología, las marcas y anuncios, la estandarización o las estructuras anónimas. Sus 26 gasolineras «abandonadas» son un perfecto ejemplo de arquitectura de lo «no nuevo», de lo que ha caído en desuso y se ha vuelto obsoleto.

[:gl]

Twentysix-(Abandoned)-Gasoline-Stations-o1

Iñaki Bergera descubriu nunha viaxe pola Costa Oeste estadounidense unha paisaxe abatida, en aparencia ermo, que rezumaba beleza. A beleza do cotián. A súa pureza narrativa. Estacións de servizo que, desmanteladas a comezos dos 90, deron paso aos servizos das multinacionais..

Gasolineiras abandonadas. En ruínas. Iconas esvaecidas pero testemuñas vivas dun tempo que xa foi. Iñaki Bergera descubriu nunha viaxe pola Costa Oeste estadounidense unha paisaxe abatida, en aparencia ermo, que rezumaba beleza. A beleza do cotián. A súa pureza narrativa. Estacións de servizo que, desmanteladas a comezos dos 90, deron paso aos servizos das multinacionais.

A través dunha serie de 26 imaxes, o fotógrafo dá voz a eses territorios fóra de mapa, ás súas estruturas arquitectónicas, á vez que rende tributo ao pop art de Ed Ruscha. Non hai pretensión documental e, con todo, narra coa súa estética e as súas formas zonas abertas da crise contemporánea. Como sinala Alberto Martín,

A través de una serie de 26 imágenes, el fotógrafo da voz a esos territorios fuera de mapa, a sus estructuras arquitectónicas, al tiempo que rinde tributo al pop art de Ed Ruscha. No hay pretensión documental y, sin embargo, narra con su estética y sus formas zonas abiertas de la crisis contemporánea. Como señala Alberto Martín,

“Bergera podería definirse como un arquitecto visual con cámara, descubrindo a reiteración ou a repetición, a réplica e a variación, desfacendo e refacendo a estandarización, e sobre todo illando e definindo compoñentes que toman un novo protagonismo identificador”.

TWENTYSIX (ABANDONED) GASOLINE STATIONS. IÑAKI BERGERA
Mércores, 25 De Abril de 2018
Domingo, 14 De Outubro de 2018
LUGAR: SALA 1.1
Museo Universidade de Navarra, España.

Iñaki Bergera é Arquitecto e Doutor pola Universidade de Navarra. Bolseiro por ‘la Caixa’, se graduó no Master in Design Studies da Universidade de Harvard. Investigador no CCA de Montreal, o Center for Creative Photography de Arizona ou o International Center of Photography de Nova York, dirixiu o proxecto nacional “Fotografía e arquitectura moderna en España” e comisariado exposicións no museo ICO ( PHE 2014 e 2016).

En 2001 realizou estudos de fotografía na School of Visual Arts de Harvard e desde entón desenvolve un traballo fotográfico plasmado en exposicións individuais como América, paisaxe urbana (2006), A Talle of Two Cities (2008), Na paisaxe (2010) e Twentysix (Abandoned) Gasoline Stations (SCAN 2014, PHE 2015) e en colectivas como Cambio de rumbo (Tabacalera 2017), A creación da paisaxe contemporánea (Alcobendas 2016) ou Unfinished (Venecia 2016).

Twentysix (Abandoned) Gasoline Stations Catálogo

Catálogo. Twentysix (Abandoned) Gasoline Stations.

O proxecto é, á vez, unha «apropiación» e unha «homenaxe» ao fotógrafo estadounidense Ed Ruscha, asociado ao movemento Pop: en 1962 comezou a fotografar gasolineiras situadas na mítica Ruta 66, polos estados de Arizona, New Mexico, Texas ou California. Exactamente corenta anos despois de que Ruscha rexistrase as súas 26 gasolineiras, Bergera procede a fotografar outras tantas estacións entre xuño e agosto de 2012.

Pero Iñaki Bergera non se detén aí, interésalle tamén todo o que rodea a cultura do automóbil, a arquitectura comercial ou industrial, a dialéctica natureza/tecnoloxía, as marcas e anuncios, a estandarización ou as estruturas anónimas. As súas 26 gasolineiras «abandonadas» son un perfecto exemplo de arquitectura do «non novo», do que caeu en desuso e volveuse obsoleto.

[:en]

Twentysix-(Abandoned)-Gasoline-Stations-o1

Iñaki Bergera discovered on a trip along the West Coast of the United States a desolate landscape, apparently barren, that exuded beauty. The beauty of everyday life His narrative purity. Service stations that, dismantled at the beginning of the 90s, gave way to the services of the multinationals.

Abandoned gas stations. Ruined. Blurred icons but living witnesses of a time that was already. Iñaki Bergera discovered on a trip along the West Coast of the United States a desolate landscape, apparently barren, that exuded beauty. The beauty of everyday life His narrative purity. Service stations that, dismantled at the beginning of the 90s, gave way to the services of the multinationals.

Through a series of 26 images, the photographer gives voice to those territories off the map, to their architectural structures, while paying tribute to the pop art of Ed Ruscha. There is no documentary pretension and, nevertheless, narrates with its aesthetics and its forms open zones of the contemporary crisis. As Alberto Martín points out,

“Bergera could be defined as a visual architect with a camera, discovering repetition or repetition, replication and variation, undoing and remaking standardization, and above all isolating and defining components that take on a new identifying role”.

TWENTYSIX (ABANDONED) GASOLINE STATIONS. IÑAKI BERGERA
Wednesday, April 25, 2018
Sunday, October 14, 2018
PLACE: ROOM 1.1
University of Navarra Museum, Spain.

Iñaki Bergera is an Architect and Doctor from the University of Navarra. Scholarship from ‘la Caixa’, he graduated from the Master in Design Studies at Harvard University. Researcher at the CCA in Montreal, the Center for Creative Photography in Arizona and the International Center of Photography in New York, he has directed the national project “Photography and modern architecture in Spain” and curated exhibitions at the ICO museum (PHE 2014 and 2016) .

In 2001 he studied photography at the School of Visual Arts at Harvard and since then he has developed a photographic work in individual exhibitions such as America, urban landscape (2006), A Tale of Two Cities (2008), In the landscape (2010) and Twentysix (Abandoned) Gasoline Stations (SCAN 2014, PHE 2015) and collectives such as Change of course (Tabacalera 2017), The creation of the contemporary landscape (Alcobendas 2016) or Unfinished (Venice 2016).

Twentysix (Abandoned) Gasoline Stations Catálogo

Catalogue. Twentysix (Abandoned) Gasoline Stations.

The project is, at the same time, an «appropriation» and a «homage» to the American photographer Ed Ruscha, associated with the Pop movement: in 1962 he began photographing gas stations located on the legendary Route 66, by the states of Arizona, New Mexico, Texas or California. Exactly forty years after Ruscha registered his 26 gas stations, Bergera proceeds to photograph as many stations between June and August 2012.

But Iñaki Bergera does not stop there, he is also interested in everything that surrounds car culture, commercial or industrial architecture, nature / technology dialectics, brands and advertisements, standardization or anonymous structures. Its 26 «abandoned» gas stations are a perfect example of architecture of the «not new», of what has fallen into disuse and has become obsolete.

[:]

[:es]Bajar la mirada | Íñigo García Odiaga[:gl]Baixar a mirada | Íñigo García Odiaga[:en]Looking down | Íñigo García Odiaga[:]

[:es]

Ludwig Mies van der Rohe (1886-1969) y la casa Farnsworth
Ludwig Mies van der Rohe (1886-1969) y la casa Farnsworth

Rechazar la mirada directa de los ojos puede ser síntoma de vergüenza o timidez, así suele interpretarse cuando alguien nos baja la mirada. Pero en algunas culturas como la japonesa es síntoma de respeto. Para el arquitecto este gesto puede ser de sumisión.

Mies baja la mirada para meterse en el espacio y así adaptarse a la escala de la maqueta. Al bajar sus ojos, desciende el punto de vista y con él, el horizonte igualándose al del lugar construido con cartón, madera y metal del modelo tridimensional que ocupa su mesa.

Se transforma así el arquitecto en usuario, en visitante que recorre el edificio proyectado y que con su mirada adiestrada intenta confirmar las sensaciones que en sus dibujos y bocetos previos había intuido.

La maqueta no es un objeto muerto, no es una representación que busca engrosar la figura publicitaria del arquitecto cuando coloque la primera piedra. Es por el contrario una herramienta, un material en el que construir el proyecto, probar las ideas, testar las formas, comprobar los volúmenes y corregir los errores.

Es por tanto un boceto, del mismo modo que lo es un trozo de papel con un apunte, pero tridimensional y por tanto susceptible de ser recorrido con la mirada por sus entrañas, de modo que se anticipen los espacios futuros y que puedan ser reordenados por aquellos que los esculpen.

Frank Gehry lo hace con microcámaras como las de las endoscopias que recorren nuestro organismo durante una operación quirúrgica, pero Mies no disponía de esa tecnología y lo hace bajando la vista, escalando su mirada.

No siente vergüenza, sino respeto por el espacio que la arquitectura va a construir en un futuro.

Mies van der Rohe y la maqueta del Seagram
Mies van der Rohe y la maqueta del Seagram

Íñigo García Odiaga. Arquitecto
San Sebastián. Abril 2016[:gl]

Ludwig Mies van der Rohe (1886-1969) y la casa Farnsworth
Ludwig Mies van der Rohe (1886-1969) e a casa Farnsworth

Rexeitar a mirada directa dos ollos pode ser síntoma de vergoña ou timidez, así adoita interpretarse cando alguén nos baixa a mirada. Pero nalgunhas culturas como a xaponesa é síntoma de respecto. Para o arquitecto este xesto pode ser de submisión.

Mies baixa a mirada para meterse no espazo e así adaptarse á escala da maqueta. Ao baixar os seus ollos, descende o punto de vista e con el, o horizonte igualándose ao do lugar construído con cartón, madeira e metal do modelo tridimensional que ocupa a súa mesa.

Transfórmase así o arquitecto en usuario, en visitante que percorre o edificio proxectado e que coa súa mirada adestrada tenta confirmar as sensacións que nos seus debuxos e bosquexos previos intuíra.

A maqueta non é un obxecto morto, non é unha representación que busca engrosar a figura publicitaria do arquitecto cando coloque a primeira pedra. É pola contra unha ferramenta, un material no que construír o proxecto, probar as ideas, testar as formas, comprobar os volumes e corrixir os erros.

É por tanto un bosquexo, do mesmo xeito que o é un anaco de papel cun apuntamento, pero tridimensional e por tanto susceptible de ser percorrido coa mirada polas súas entrañas, de modo que se anticipen os espazos futuros e que poidan ser reordenados por aqueles que os esculpen.

Frank Gehry faio con microcámaras como as das endoscopias que percorren o noso organismo durante unha operación cirúrxica, pero Mies non dispoñía desa tecnoloxía e faio baixando a vista, escalando a súa mirada.

No siente vergüenza, sino respeto por el espacio que la arquitectura va a construir en un futuro.

Mies van der Rohe y la maqueta del Seagram
Mies van der Rohe y la maqueta del Seagram

Íñigo García Odiaga. Arquitecto
San Sebastián. Abril 2016[:en]

Ludwig Mies van der Rohe (1886-1969) y la casa Farnsworth
Ludwig Mies van der Rohe (1886-1969) and the Farnsworth house

To reject the direct look of the eyes can be a symptom of shame or coyness, this way it is in the habit of being interpreted when someone us lowers the look. But in some cultures like the Japanese it is a symptom of respect. For the architect this gesture can be of submission.

Mies lowers the look to get into the space and this way to adapt to the scale of the model. On having lowered his eyes, it gets down the point of view and with him, the horizon being equal to that of the place constructed with carton, wood and metal of the three-dimensional model who occupies his table.

The architect transforms this way in user, in visitor who crosses the projected building and who with his trained look tries to confirm the sensations that in his drawings and previous sketches he had felt.

The model is not a dead object, is not a representation that seeks to increase the advertising figure of the architect when he places the first stone. It is on the contrary a tool, a material in which to construct the project, to prove the ideas, to test the forms, to verify the volumes and to correct the mistakes.

It is therefore a sketch, in the same way that it is a chunk of paper with a note, but three-dimensional and therefore capable of being crossed by the look by his entrails, so that the future spaces are anticipated and that they could be reordered by those that the esculpen.

Frank Gehry does it with microchambers as those of the endoscopias that cross our organism during a surgical operation, but Mies was not having this technology and it does it lowering the sight, climbing his look.

He does not feel shame, but respect for the space that the architecture is going to construct in a future.

Mies van der Rohe y la maqueta del Seagram
Mies van der Rohe and the Seagram model

Íñigo García Odiaga. Architect
San Sebastián. April 2016[:]

[:es]El lenguaje de los arquitectos (II) | Stepienybarno[:gl]A linguaxe dos arquitectos (II) | Stepienybarno[:en]The language of the architects (II) | Stepienybarno[:]

[:es]https://veredes.es/blog/lenguaje-los-arquitectos-i-stepienybarno/

Alvar Aalto en una visita de obra de la Maison Carré, el único edificio del arquitecto construido en Francia.
Alvar Aalto en una visita de obra de la Maison Carré, el único edificio del arquitecto construido en Francia | Fuente: Alvar Aalto Museum.

Hoy, queremos terminar de centrar esta bajada a tierra de nuestras “celestiales” ideas arquitectónicas. La sencillez en el lenguaje y el uso y abuso de metáforas para explicar la arquitectura serán la guía para de este pequeño texto.

Carlos Puente nos recuerda,

“Es bien sabido, que resulta más fácil usar un lenguaje complicado para explicar las cosas sencillas, que explicar con palabras sencillas lo que es complicado.

Por el prestigio que la oscuridad, como residuo del poder ejercido por la cultura, ostenta frente a la claridad, ¡es incluso difícil encontrar la sencillez explicada de manera sencilla!”

Esta debilidad a hablar para que no se entienda, no nace de manera espontánea, sino que se va fraguando de manera progresiva durante los años de escuela. Allí existe una tendencia casi esquizofrenia por contar enrevesadas historias.

De esta manera, se  intenta respaldar la idea que se lleva entre manos, con el consiguiente peligro de que el proyecto quede convertido en una historia más o menos ingeniosa y compleja, sin nada más sustancioso donde poder hincarle el diente.

Ya lo decía San Agustín,

“en la sencillez está la virtud”.

Y esto lo podemos aplicar a la arquitectura y cada paso que damos en  la vida. En el lenguaje no podía ser diferente, pero con la particularidad que muchas veces nos creemos con cierto dominio de las palabras, y en general los arquitectos no estamos especialmente dotados para ello (aunque a más de uno esta idea le parezca ridícula). Como bien decía Heidegger

“El hombre se comporta como si fuera el forjador y el dueño del lenguaje, cuando es éste, y lo ha sido siempre, el que es señor del hombre. Cuando esta relación de señorío se invierte, el hombre cae en extrañas maquinaciones”.

En muchas ocasiones, será la proyección mediática del proyecto lo que haga aparecer un lenguaje arquitectónico, muchas veces plagado de espectaculares metáforas, que harán las delicias del respetable. Por poner uno de los múltiples ejemplos de metáforas a posteriori, podemos rescatar del recuerdo el proyecto del museo de Cantabria de Tuñón y Mansilla y la asimilación de sus lucernarios a las lejanas montañas cántabras que se ven en el horizonte. Es curioso, que independientemente de que el proyecto esté mejor o peor, lo que puede hacer que realmente salga adelante es que sea entendible y comunicable por el político de turno.

Lo que está claro, es que nuestros edificios públicos muchas veces están plagados de excesivas historias, justificaciones y metáforas. Y nosotros nos preguntamos, ¿Acaso le importan a quien los habitará toda esta palabrería del arquitecto? Nuevamente la respuesta es que no. Así que el edificio proyectado deberá dialogar por sí mismo con el usuario, para ser capaz de emocionar y provocar un mundo realmente habitable en él.

¡Upps, se nos coló! Sabíamos que al final íbamos a caer, y es que ya lo dice Álvaro Siza, los edificios nos guste  o no, NO dialogan.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, Diciembre 2009

[:gl]

Alvar Aalto en una visita de obra de la Maison Carré, el único edificio del arquitecto construido en Francia.
Alvar Aalto na visita de obra da Maison Carré, o único edificio do arquitecto costruido en Francia | Fonte: Alvar Aalto Museum.

Hoxe, queremos terminar de centrar esta baixada a terra das nosas “celestiais” ideas arquitectónicas. A sinxeleza na linguaxe e o uso e abuso de metáforas para explicar a arquitectura serán a guía para deste pequeno texto.

Carlos Puente lémbranos,

“É ben sabido, que resulta máis fácil usar unha linguaxe complicada para explicar as cousas sinxelas, que explicar con palabras sinxelas o que é complicado.

Polo prestixio que a escuridade, como residuo do poder exercido pola cultura, ostenta fronte á claridade, é mesmo difícil atopar a sinxeleza explicada de maneira sinxela!”

Esta debilidade para falar para que non se entenda, non nace de maneira espontánea, senón que se vai fraguando de maneira progresiva durante os anos de escola. Alí existe unha tendencia case esquizofrenia por contar enrevesadas historias.

Desta maneira, téntase apoiar a idea que leva entre mans, co consecuente perigo de que o proxecto quede convertido nunha historia máis ou menos enxeñosa e complexa, sen nada máis substancioso onde poder fincarlle o dente.

Xa o dicía San Agustín,

“na sinxeleza está a virtude”.

E isto podémolo aplicar á arquitectura e cada paso que damos na vida. Na linguaxe non podía ser diferente, pero coa particularidade que moitas veces crémonos con certo dominio das palabras, e en xeral os arquitectos non estamos especialmente dotados para iso (aínda que a máis dun esta idea parézalle ridícula). Como ben dicía Heidegger

“O home compórtase coma se fose o forjador e o dono da linguaxe, cando é este, e foino sempre, o que é señor do home. Cando esta relación de señorío invístese, o home cae en estrañas maquinaciones”.

En moitas ocasións, será a proxección mediática do proxecto o que faga aparecer unha linguaxe arquitectónica, moitas veces infestado de espectaculares metáforas, que farán as delicias do respectable. Por poñer un dos múltiples exemplos de metáforas a posteriori, podemos rescatar do recordo o proxecto do museo de Cantabria de Tuñón e Mansilla e a asimilación das súas lucernarios ás afastadas montañas cántabras que ven no horizonte. É curioso, que independentemente de que o proxecto estea mellor ou peor, o que pode facer que realmente salga adiante é que sexa entendible e comunicable polo político de quenda.

O que está claro, é que os nosos edificios públicos moitas veces están infestados de excesivas historias, xustificacións e metáforas. E nós preguntámonos, Seica lle importan a quen os habitará toda esta palabrería do arquitecto? Novamente a resposta é que non. Así que o edificio proxectado deberá dialogar en por si co usuario, para ser capaz de emocionar e provocar un mundo realmente habitable nel.

Upps, coóusenos! Sabiamos que ao final iamos caer, e é que xa o di Álvaro Siza, os edificios gústenos ou non, NON dialogan.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, Decembro 2009

[:en]

Alvar Aalto en una visita de obra de la Maison Carré, el único edificio del arquitecto construido en Francia.
Alvar Aalto in a visit of work of the Maison Carré, the only building of the architect constructed in France | Source: Alvar Aalto Museum.

Today, we want to stop centring this descent to land of our “celestial” architectural ideas. The simplicity in the language and the use and abuse of metaphors to explain the architecture will be the guide for of this small text.

Carlos Puente remembers us,

“It is known well, that turns out to be easier to use a language complicated to explain the simple things, that to explain with simple words what is complicated.

For the prestige that the darkness, as residue of the power exercised by the culture, shows opposite to the clarity, it is even difficult to find the simplicity explained of a simple way!”

This weakness to speaking in order that he does not understand himself, is not born in a spontaneous way, but it is blowing up in a progressive way during the years of school. There a trend exists almost schizophrenia for counting intricate histories.

Already San Agustín was saying it,

“in the simplicity the virtue is”.

And this we can apply to the architecture and every step that we give in the life. In the language it could not be different, but with the particularity that often we believe ourselves with certain domain of the words, and in general the architects we are not specially endowed for it (though this one designs any more of one seem to her to be ridiculous). As good Heidegger was saying

“The man behaves as if he was the counterfeiter and the owner of the language, when it is this one, and it it has been always, which is a gentleman of the man. When this relation of dominion is invested, the man falls down in strange machinations”.

In many occasions, it will be the media projection of the project what makes appear an architectural language, often riddled with spectacular metaphors, which will do the delights of the respectable one. For putting one of the multiple examples of metaphors a posteriori, we can rescue of the recollection the project of the museum of Cantabria of Tuñón and Mansilla and the assimilation of his lucernarios to the distant Cantabrian mountains that are seen in the horizon. It is curious, that independently of that the project is better or worse, which can do that really it goes out forward is that it is understandable and communicable for the politician of shift.

What is clear, is that our public buildings often are riddled with excessive histories, justifications and metaphors. And we wonder, perhaps do they matter for the one who them will live all this fllood of words of the architect? Again the response is that not. So the projected building will have to talk for yes same with the user, to be capable of thrilling and provoking a really inhabitable world in him.

Upps, slipped past us! We knew that ultimately we were going to fall down, and it is that already Álvaro Siza says it, the buildings we like it or not, they do not talk.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects
Estella, December 2009

[:]

[:es]LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz[:gl]LB Management de Jung, un novo módulo para o control completo da luz[:en]LB Management by Jung, a new module for the complete control of light[:]

[:es]

LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz o1
LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz

El nuevo sistema modular LB Management de Jung puede combinar una amplia variedad de dispositivos de iluminación y motorizados de persianas, estores y cortinas, sustituyendo a los anteriores productos de gestión de luces y persianas del catálogo del fabricante, líder europeo en mecanismos eléctricos y automatización de edificios.

Módulos muy compactos y de fácil sustitución

Las instalaciones actualmente existentes se pueden sustituir fácil y económicamente por los módulos individuales del nuevo LB Management de Jung, que son extremadamente compactos gracias a sus 24 mm de fondo, lo que proporciona más espacio para el cableado. Compatibles con las series A, LS y CD de Jung, están construidos sobre un soporte muy rígido de acero y se ajustan firmemente en cualquier caja eléctrica de empotrar.

LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz o2
LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz

Además, se cablean muy fácilmente y, una vez realizada esta operación, es posible realizar una prueba de funcionamiento gracias al botón de test integrado. Asimismo, el sistema de señalización por LED o pantalla de los módulos LB Management de Jung garantiza que no se produzcan errores durante su montaje. Estas ayudas optimizan la puesta en marcha del sistema, aparte de reducir y facilitar el trabajo del instalador.

Comodidad de manejo… ¡y también por Smartphone con una nueva app!

Las funcionalidades de los diversos dispositivos de iluminación y motorizados de persianas, cortinas o estores pueden combinarse con total libertad para cubrir cualquier necesidad de iluminación, tanto con fines decorativos o de ambientación, como de ahorro y eficiencia energética. El usuario podrá regular y programar la iluminación directamente desde el módulo LB Management de Jung, o bien automatizar las rutinas y escenarios habituales mediante sensores o temporizadores.

LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz o3
LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz

También está disponible la nueva app para smartphones Jung Clever Config, que funciona mediante la tecnología Bluetooth de Baja Energía (LE). Esto permite que el nuevo sistema modular LB Management de Jung sea totalmente independiente de cualquier otra red, tanto inalámbrica como cableada (Wi-Fi, Ethernet, etc.), lo que también simplifica su instalación y facilita su manejo.

Así, los ajustes se transfieren directamente de un dispositivo a otro o se pueden importar desde otras instalaciones. Además, al estar protegidos por contraseña, las configuraciones y emparejamiento de dispositivos están protegidas contra accesos no deseados.

[:gl]

LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz o1

O novo sistema modular LB Management de Jung pode combinar unha ampla variedade de dispositivos de iluminación e motorizados de persianas, estores e cortinas, substituíndo aos anteriores produtos de xestión de luces e persianas do catálogo do fabricante, líder europeo en mecanismos eléctricos e automatización de edificios.

Módulos moi compactos e de fácil substitución.

As instalacións actualmente existentes pódense substituír fácil e economicamente polos módulos individuais do novo LB Management de Jung, que son extremadamente compactos grazas aos seus 24 mm de fondo, o que proporciona máis espazo para o cableado. Compatibles coas series A, LS e CD de Jung, están construídos sobre un soporte moi ríxido de aceiro e axústanse firmemente en calquera caixa eléctrica de encaixar.

LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz o2

Ademais, se cablean moi facilmente e, unha vez realizada esta operación, é posible realizar unha proba de funcionamento grazas ao botón de test integrado. Así mesmo, o sistema de sinalización por LED ou pantalla dos módulos LB Management de Jung garante que non se produzan erros durante a súa montaxe. Estas axudas optimizan a posta en marcha do sistema, á parte de reducir e facilitar o traballo do instalador.

Comodidade de manexo… e tamén por Smartphone cunha nova app!

As funcionalidades dos diversos dispositivos de iluminación e motorizados de persianas, cortinas ou estores poden combinarse con total liberdade para cubrir calquera necesidade de iluminación, tanto con fins decorativos ou de ambientación, como de aforro e eficiencia enerxética. O usuario poderá regular e programar a iluminación directamente desde o módulo LB Management de Jung, ou ben automatizar as rutinas e escenarios habituais mediante sensores ou temporizadores.

LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz o3

Tamén está dispoñible a nova app para smartphones Jung Clever Config, que funciona mediante a tecnoloxía Bluetooth de Baixa Enerxía (LLE). Isto permite que o novo sistema modular LB Management de Jung sexa totalmente independente de calquera outra rede, tanto inalámbrica como cableada ( Wi- Fi, Ethernet, etc.), o que tamén simplifica a súa instalación e facilita a súa manexo. Así, os axustes transfírense directamente dun dispositivo a outro ou se poden importar desde outras instalacións. Ademais, ao estar protexidos por contrasinal, as configuracións e emparellamento de dispositivos están protexidas contra accesos non desexados.

[:en]

LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz o1

The new modular system LB Management by Jung can combine a wide variety of lighting and motorized devices of blinds, blinds and curtains, replacing the previous products of management of lights and blinds of the catalog of the manufacturer, European leader in electrical mechanisms and automation of buildings

Very compact modules and easy replacement.

The existing facilities can be replaced easily and economically by the individual modules of new LB Management by Jung, which are extremely compact thanks to their 24 mm depth, which provides more space for wiring. Compatible with Jung’s A, LS and CD series, they are built on a very rigid steel bracket and fit tightly into any electrical flush-mounted box.

LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz o2

In addition, they are wired very easily and, once this operation has been carried out, it is possible to carry out an operation test thanks to the integrated test button. Likewise, the system of LED signaling or screen of the modules LB Management of Jung guarantees that no errors occur during its assembly. These aids optimize the start-up of the system, apart from reducing and facilitating the work of the installer.

Convenience of handling … and also by Smartphone with a new app!

The functionalities of the various lighting and motorized devices of blinds, curtains or blinds can be combined with total freedom to cover any lighting need, both for decorative purposes or ambience, as energy saving and efficiency. The user can regulate and program the lighting directly from module LB Management by Jung, or automate routine routines and scenarios using sensors or timers.

LB Management de Jung, un nuevo módulo para el control completo de la luz o3

Also available is the new app for smartphones Jung Clever Config, which works by Bluetooth Low Energy (LE) technology. This allows Jung’s new modular LB Management system to be completely independent of any other network, both wireless and wired (Wi-Fi, Ethernet, etc.), which also simplifies its installation and facilitates its management. Thus, the settings are transferred directly from one device to another or can be imported from other facilities. In addition, being protected by password, the configurations and pairing of devices are protected against unwanted access.

[:]

[:es]Muez Gastro Librería | El Tejado Azul[:gl]Muez Gastro Librería | El Tejado Azul[:en]Muez gastro-bookshop | El Tejado Azul[:]

[:es]

Muez Gastro Librería El Tejado Azul o11 into2
Muez Gastro Librería | El Tejado Azul ©Milena Villalba

Es curioso cómo la arquitectura, la más cotidiana y común de las arquitecturas, aún tiene capacidad de sorprendernos. En su compacidad se esconden espacios ocultos, y en lo masivo de sus muros, fragmentos de vida. Una puerta tapiada es una renuncia y una creación, una capa de pintura, un nuevo intento; un pavimento sepultado, un arrepentimiento; un balcón interior, una conquista.

Un arquitecto frente a un espacio a reformar, sea el que sea, debería prepararse para un viaje en el tiempo, donde del presente al pasado, capa tras capa, se van dejando visibles las cicatrices, los adornos y los secretos de su experiencia vital.

Igual que cuando hablamos con un anciano maltrecho nos sobrecoge el ajetreo de toda una vida pasada inimaginable, deshacer el camino de la arquitectura ajada es un descubrimiento, una historia que comienza por el final y va hasta el principio. Y en una reforma, ese final no es más que un punto indeterminado antes de un nuevo comienzo. El proyecto para el bar valenciano Muez Gastro Librería, por parte del estudio El Tejado Azul, ilustra perfectamente el ejemplo de lo inesperado.

El bar se sitúa en un local que se había mantenido inalterado desde los años 70, albergando  toda una serie de descubrimientos con los que los arquitectos responsables no contaban. Estas preexistencias ocultas, sin embargo, marcaron completamente el desarrollo del proyecto desde la fase previa realizando catas y destapes, en un proceso de derribo sorprendente.

La premisa, en trabajo conjunto con el cliente, era la mínima intervención sobre la esencia de tipología de tienda+vivienda original, empleando principalmente tres materiales de marcada personalidad: cemento, madera y hierro; de este modo, la diferencia entre la existencia y la nueva capa yuxtapuesta sería evidente, y al mismo tiempo, templada, sobria, mesurada.

La  zona habitual de acceso a pie de calle, empleada como tienda, albergaría la cocina por petición del cliente. El resto del local funcionaba como vivienda, dividida  en dos niveles: un semisótano a la cota de la original plaza del mercado (ya bajo tierra) y un entresuelo, presumiblemente perteneciente a un patio interior ahora cubierto, que genera una fachada interior con dos balcones que se asoman al espacio de doble altura. Esta sucesión de espacios interconectados, tras la propuesta de El Tejado Azul acogerían usos como comedor, aseos y almacén.

El espacio-contenedor original, ya de por sí con ricos diálogos entre momentos históricos diferentes (como deja patente el patio-comedor con balcones internos), se carga de sentido con el descubrimiento de elementos singulares durante la propia intervención, sumando una capa más al proyecto. Como una acumulación de vivencias, como una reactivación de la memoria dormida, como una liberación, los seis planos de la caja (suelos, techo, paredes) se desprenden de sus ropajes para hablar desde la desnudez.

«Un pavimento damero de baldosa hidráulica en buen estado de conservación, un arco de piedra obrero  que separa el primer espacio del resto, otro arco de piedra, luego tapiado con obra mixta y oculto en la medianera derecha…».

Los hallazgos revelan los signos visibles de la edad, y muestran esa construcción aditiva, donde se distingue la materia de cada momento, a lo que se suma la propia intervención presente:

La cocina aparece casi como una pieza de mobiliario, de líneas mínimas,  y en ella se incorporan piezas encontradas, reutilizadas, como único elemento decorativo. Seis baldosas cerámicas ornamentales, algunas hidráulicas en la barra, y las puertas antiguas reinterpretadas como correderas para el nuevo espacio de aseo, forman junto a los elementos contemporáneos el nuevo imaginario del local, que transforma los antiguos usos de vivienda y tienda en unos nuevos, gastro bar y librería, sin renunciar a sus huellas. De hecho, incluso el antiguo rótulo de la ferretería de los años 50 se conserva en la fachada. A los espacios que se insertan como piezas (aseos y cocina), se le suman un juego de paneles  de cartón-yeso y estantes, que sin delimitar un ámbito cerrado, propician un uso, el de la librería y zona expositiva.

El proyecto de Muez por parte de El Tejado Azul representa la alteración del espacio cotidiano, el aprovechamiento de lo edificado sin menospreciar sus orígenes, y la exposición digna de la desnudez oculta de una arquitectura que durante mucho tiempo se escondió tras un velo. En Muez se cumple aquello de «cuando una puerta se cierra (o se tapia), otra se abre», y nos plantea la pregunta de

¿cuándo comienza y cuando finaliza la vida de la arquitectura?

Obra: Muez Gastro librería
Autores: el tejado azul (Cristina Cucinella – Jaime García Mira)
Localización: Barrio del Carmen, Valencia
Superficie: 150 m2
Año: 2014
Fotógrafa: Milena Villalba | El Tejado Azul
Redacción: Ana Asensio
Traducción esp-eng: Elyse Lake (Lake Languages)
+ eltejadoazul.com[:gl]

Muez Gastro Librería El Tejado Azul o11 into2
Muez Gastro Librería | El Tejado Azul ©Milena Villalba

É curioso como a arquitectura, a máis cotiá e común das arquitecturas, aínda ten capacidade de sorprendernos. No seu compacidad escóndense espazos ocultos, e no masivo dos seus muros, fragmentos de vida. Unha porta tapiada é unha renuncia e unha creación, unha capa de pintura, un novo intento; un pavimento sepulto, un arrepentimento; un balcón interior, unha conquista.

Un arquitecto fronte a un espazo para reformar, sexa o que sexa, debería prepararse para unha viaxe no tempo, onde do presente ao pasado, capa tras capa, vanse deixando visibles as cicatrices, os adornos e os segredos da súa experiencia vital.

Igual que cando falamos cun ancián maltreito nos sobrecoge o trafego de toda unha vida pasada inimaxinable, desfacer o camiño da arquitectura ajada é un descubrimento, unha historia que comeza polo final e vai ata o principio. E nunha reforma, ese final non é máis que un punto indeterminado antes dun novo comezo. O proxecto para o bar valenciano Muez Gastro Librería, por parte do estudo El Tejado Azul, ilustra perfectamente o exemplo do inesperado.

O bar sitúase nun local que se mantivo inalterado desde os anos 70, albergando toda unha serie de descubrimentos cos que os arquitectos responsables non contaban. Estas preexistencias ocultas, con todo, marcaron completamente o desenvolvemento do proxecto desde a fase previa realizando catas e destapes, nun proceso de derriba sorprendente.

A premisa, en traballo conxunto co cliente, era a mínima intervención sobre a esencia de tipoloxía de tenda+vivenda orixinal, empregando principalmente tres materiais de marcada personalidade: cemento, madeira e ferro; deste xeito, a diferenza entre a existencia e a nova capa yuxtapuesta sería evidente, e ao mesmo tempo, tépeda, sobria, mesurada.

A zona habitual de acceso a pé de rúa, empregada como tenda, albergaría a cociña por petición do cliente. O resto do local funcionaba como vivenda, dividida en dous niveis: un semisótano á cota da orixinal praza do mercado (xa baixo terra) e un entresollado, presumiblemente pertencente a un patio interior agora cuberto, que xera unha fachada interior con dous balcóns que se asoman ao espazo de dobre altura. Esta sucesión de espazos interconectados, tras a proposta del Tejado Azul acollerían usos como comedor, aseos e almacén.

O espazo-contedor orixinal, xa de seu con ricos diálogos entre momentos históricos diferentes (como deixa patente o patio-comedor con balcóns internos), cárgase de sentido co descubrimento de elementos singulares durante a propia intervención, sumando unha capa máis ao proxecto. Como unha acumulación de vivencias, como unha reactivación da memoria durmida, como unha liberación, os seis planos da caixa (chans, teito, paredes) despréndense das súas roupaxes para falar desde a nudez.

«Un pavimento damero de baldosa hidráulica en bo estado de conservación, un arco de pedra obreiro que separa o primeiro espazo do resto, outro arco de pedra, logo tapiado con obra mixta e oculto na medianeira dereita…».

Os achados revelan os signos visibles da idade, e mostran esa construción aditiva, onde se distingue a materia de cada momento, ao que se suma a propia intervención presente:

A cociña aparece case como unha peza de mobiliario, de liñas mínimas, e nela incorpóranse pezas atopadas, reutilizadas, como único elemento decorativo. Seis baldosas cerámicas ornamentais, algunhas hidráulicas na barra, e as portas antigas reinterpretadas como correderas para o novo espazo de aseo, forman xunto aos elementos contemporáneos o novo imaxinario do local, que transforma os antigos usos de vivenda e tenda nuns novos, gastro bar e librería, sen renunciar ás súas pegadas. De feito, incluso o antigo rótulo da ferraxería dos anos 50 consérvase na fachada. Aos espazos que se inseren como pezas (aseos e cociña), súmanselle un xogo de paneis de cartón-xeso e estantes, que sen delimitar un ámbito pechado, propician un uso, o da librería e zona expositiva.

O proxecto de Muez por parte del Tejado Azul representa a alteración do espazo cotián, o aproveitamento do edificado sen menosprezar as súas orixes, e a exposición digna da nudez oculta dunha arquitectura que durante moito tempo escondeuse tras un veo. En Muez cúmprese aquilo de «cando unha porta péchase (ou se tapia), outra se abre», e exponnos a pregunta de

cando comeza e cando finaliza a vida da arquitectura?

Obra: Muez Gastro librería
Autores: el tejado azul (Cristina Cucinella – Jaime García Mira)
Emprazamento: Barrio del Carmen, Valencia
Superficie: 150 m2
Ano: 2014
Fotógrafa: Milena Villalba | El Tejado Azul
Redacción: Ana Asensio
Tradución esp-eng: Elyse Lake (Lake Languages)
+ eltejadoazul.com[:en]

Muez Gastro Librería El Tejado Azul o11 into2
Muez gastro-bookshop | El Tejado Azul ©Milena Villalba

It’s interesting how architecture, the most normal and common examples of which, still have the ability to surprise us. Within their compactness, dark spaces are hidden and in the expanse of their walls; fragments of life. A mortar door is a renouncing and a creation, a layer of paint, a new intention; a buried pavement, a regret; an indoor balcony, a conquest.

An architect, when confronted with a space in need of reformation, whatever it may be, has to prepare themselves for a journey through time, where from the present to past, layer after layer, the scars reveal themselves, along with the adornment and the secrets of their life experience.

In the same way that when we speak to a weathered elderly person, we’re startled and intrigued by the ‘hustle and bustle’ of an unimaginable past life, unpicking the pathway of withered architecture is a discovery, a story which ends at the start and begins with the end. An end which, within a reform, is nothing but an undetermined point set before a new beginning. The project by the Studio El Tejado Azul (The Blue Roof) for the Valencian bar, Muez Gastro Libreria (Muez Gastro-Bookshop), is the perfect example of the unexpected.

The bar is located on premises which had remained unchanged since the 1970s, thus proving to be host to a whole series of discoveries which the architects did not expect. These hidden pre-existing factors, however, distinctively determined the development of the project from the outset, through tasters and revelations, resulting in a process of surprising demolition.

The premise, in a joint effort with the client, was minimum intervention in the essence of the typology of the original ‘shop & home,’ mainly using 3 materials with distinct personalities: cement, wood and iron; in this way, the difference between the existing and the juxtaposed new layers would be obvious, whilst at the same time, tempered, sober and measured.

The normal walking access zone, used as a shop, would house the kitchen, as requested by the client. The rest of the space used as a house, was divided into two levels: a semi-basement at the same height as the original market place (already underground) and a mezzanine, once presumably belonging to an interior patio, now covered. This creates an interior façade with two balconies which overlook the space at twice the height of the room. This sequence of interconnected spaces, as suggested by El Tejado Azul (The Blue Roof), will function as a dining room, toilets and store room.

The original ‘box like’ space, already rich with dialogues between different historical moments (such as making the dining-patio space obvious with interior balconies), is imbued with meaning through the discovery of individual elements during the operation itself, adding another layer of complexity to the project. Like an accumulation of experiences, like an awakening of a dormant memory, like a liberation, the six levels of the building (floors, roof, walls) shed their garments to speak through their nudity.

“A wonderfully preserved hydraulic tiled, checkerboard floor, a stone arch which separates the first space from the rest, followed by another stone arch, and walled with mixed and concealed work on the dividing right-hand wall.”

The findings reveal the visible signs of the period, and show this type of accumulative or additive construction, in which the material of the times is distinguishable, to which the current developments can be added:

The kitchen almost looks like a piece of furniture, with minimal lines and containing salvaged, reused items as the only decorative elements. Six ornamental ceramic tiles, a few hydraulic ones on the bar and the old doors reused as sliding ones for the new bathroom join with the contemporary elements to form the new, imagined space. A space which transforms the former functions of ‘home and shop’ into new ones: a gastro-bar and bookshop, whilst not covering its tracks in doing so. In fact, the old 1950s hardware shop sign still hangs out front. To the spaces which are inserted like pieces (toilets and kitchen), a set of plasterboard panels and shelves are added, which do not divide the space, but in fact fulfil a useful purpose being used in both the bookshop and exhibition area.

The Muez Project by El Tejado Azul (The Blue Roof) represents the altering of an everyday space, taking advantage of the pre-established without devaluing its origins, and the dignified exposure of nudity of an architecture which for much time was hidden behind a veil. Muez is the embodiment of the saying, “when one door closes (or is covered over), another opens,” and begs of us the question,

“when does the life of architecture begin and end?”

Obra: Muez Gastro librería
Autores: el tejado azul (Cristina Cucinella – Jaime García Mira)
Localización: Barrio del Carmen, Valencia
Superficie: 150 m2
Año: 2014
Fotógrafa: Milena Villalba | El Tejado Azul
Redacción: Ana Asensio
Traducción esp-eng: Elyse Lake (Lake Languages)
+ eltejadoazul.com[:]

[:es]II Convocatoria Becas en Emprendimiento Social[:gl]II Convocatoria Bolsas en Emprendemento Social[:en]II Convocatoria Becas en Emprendimiento Social[:]

[:es]

II Convocatoria Becas en Emprendimiento Social

Se ha iniciado la II Convocatoria de 1 Beca de Emprendimiento Social , desarrollada por la Fundación Arquia, en colaboración con Barcelona Activa y destinada al desarrollo de un proyecto de negocio sostenible con componente social, con el fin de fomentar y apoyar la creación de iniciativas empresariales que tienen como objetivo conseguir una incidencia positiva en la sociedad que resuelva problemas actuales de la población, desde una vertiente social o medioambiental.

Candidatos.

Podrán optar a la beca aquellos profesionales titulados en Ciencias Sociales, Ciencias Jurídicas, Artes, Humanidades, Ciencias, Ciencias de la Salud, Ciencias Económicas, Empresariales, Ingenierías y Arquitectura en una Universidad Española o fuera del país y homologado en España, que tengan permiso de residencia en el territorio español, o equipos pluridisciplinares, integrados mayoritariamente por profesionales, con una idea de negocio viable, creativa e innovadora.

El proyecto puede ser desarrollado por uno o más miembros de un estudio/sociedad/agrupación.

No podrán optar a la beca aquellos candidatos que hayan disfrutado de una beca de emprendimiento social de la Fundación Arquia en anteriores convocatorias.

Se valorarán positivamente aquellos proyectos cuyo objetivo social haga frente, a través de soluciones innovadoras, a los problemas derivados del envejecimiento de la población, a facilitar la cobertura de las necesidades básicas de la población y a promover iniciativas que fomenten la sostenibilidad y el respeto del medioambiente.

La beca incluye las siguientes prestaciones:

• una plaza en el Programa de Emprendimiento Social de seis meses de duración de Barcelona Activa, institución con prestigio en el ámbito del emprendimiento y la innovación,

• una dotación económica de 7.000 euros que permitan cubrir los traslados para asistir a las sesiones del programa,

• un asesor personalizado que tutorizará el proyecto durante el transcurso del programa.

Puedes inscribirte hasta el 29 de Junio de 2018 a las 12h del mediodía clicando aquí.

[:gl]

II Convocatoria Becas en Emprendimiento Social

Iniciouse a II Convocatoria de 1 Bolsa de Emprendemento Social, desenvolvida pola Fundación Arquia, en colaboración con Barcelona Activa e destinada ao desenvolvemento dun proxecto de negocio sustentable con compoñente social, co fin de fomentar e apoiar a creación de iniciativas empresariais que teñen como obxectivo conseguir unha incidencia positiva na sociedade que resolva problemas actuais da poboación, desde unha vertente social ou ambiental.

Candidatos.

Poderán optar á bolsa aqueles profesionais titulados en Ciencias Sociais, Ciencias Xurídicas, Artes, Humanidades, Ciencias, Ciencias da Saúde, Ciencias Económicas, Empresariais, Enxeñerías e Arquitectura nunha Universidade Española ou fóra do país e homologado en España, que teñan permiso de residencia no territorio español, ou equipos pluridisciplinares, integrados maioritariamente por profesionais, cunha idea de negocio viable, creativa e innovadora.

O proxecto pode ser desenvolvido por un ou máis membros dun estudo/sociedade/agrupación.

Non poderán optar á bolsa aqueles candidatos que gozasen dunha bolsa de emprendemento social da Fundación Arquia en anteriores convocatorias.

Valoraranse positivamente aqueles proxectos cuxo obxectivo social faga fronte, a través de solucións innovadoras, aos problemas derivados do envellecemento da poboación, a facilitar a cobertura das necesidades básicas da poboación e a promover iniciativas que fomenten a sustentabilidade e o respecto do medioambiente.

A bolsa inclúe as seguintes prestacións:

• unha praza no Programa de Emprendemento Social de seis meses de duración de Barcelona Activa, institución con prestixio no ámbito do emprendemento e a innovación,

• unha dotación económica de 7.000 euros que permitan cubrir os traslados para asistir ás sesións do programa,

• un asesor personalizado que tutorizará o proxecto durante o transcurso do programa.

Podes inscribirche ata o 29 de Xuño de 2018 ás 12 h do mediodía clicando aquí.

[:en]

II Convocatoria Becas en Emprendimiento Social

Se ha iniciado la II Convocatoria de 1 Beca de Emprendimiento Social , desarrollada por la Fundación Arquia, en colaboración con Barcelona Activa y destinada al desarrollo de un proyecto de negocio sostenible con componente social, con el fin de fomentar y apoyar la creación de iniciativas empresariales que tienen como objetivo conseguir una incidencia positiva en la sociedad que resuelva problemas actuales de la población, desde una vertiente social o medioambiental.

Candidatos.

Podrán optar a la beca aquellos profesionales titulados en Ciencias Sociales, Ciencias Jurídicas, Artes, Humanidades, Ciencias, Ciencias de la Salud, Ciencias Económicas, Empresariales, Ingenierías y Arquitectura en una Universidad Española o fuera del país y homologado en España, que tengan permiso de residencia en el territorio español, o equipos pluridisciplinares, integrados mayoritariamente por profesionales, con una idea de negocio viable, creativa e innovadora.

El proyecto puede ser desarrollado por uno o más miembros de un estudio/sociedad/agrupación.

No podrán optar a la beca aquellos candidatos que hayan disfrutado de una beca de emprendimiento social de la Fundación Arquia en anteriores convocatorias.

Se valorarán positivamente aquellos proyectos cuyo objetivo social haga frente, a través de soluciones innovadoras, a los problemas derivados del envejecimiento de la población, a facilitar la cobertura de las necesidades básicas de la población y a promover iniciativas que fomenten la sostenibilidad y el respeto del medioambiente.

La beca incluye las siguientes prestaciones:

• una plaza en el Programa de Emprendimiento Social de seis meses de duración de Barcelona Activa, institución con prestigio en el ámbito del emprendimiento y la innovación,

• una dotación económica de 7.000 euros que permitan cubrir los traslados para asistir a las sesiones del programa,

• un asesor personalizado que tutorizará el proyecto durante el transcurso del programa.

Puedes inscribirte hasta el 29 de Junio de 2018 a las 12h del mediodía clicando aquí.

[:]

Mies van der Rohe ¿mal interpretado o mal publicado? El caso del Seagram | Rodrigo Almonacid

Mies van der Rohe boceto de la perspectiva de acceso al Seagram Building a nivel de calle desde Park Avenue, New York (h. 1955).
Mies van der Rohe boceto de la perspectiva de acceso al Seagram Building a nivel de calle desde Park Avenue, New York (h. 1955).

Reconozco ser un apasionado por la obra de Mies van der Rohe desde que inicié mis investigaciones para lograr publicar mi primer libro Mies van der Rohe: el espacio de la ausencia (2006). Pese a que esta predilección por Mies -en estos días, todo un rara avis– me lleva una y otra vez sobre su obra, la verdad es que no dejo de quedarme absorto cada vez que me intento enfrentar a una de sus obras en particular. Ahí es cuando humildemente uno reconoce la enorme diferencia de talento, está claro. Pero, Mies fue un ser humano, poco “humano” quizá (si leéis los episodios “personales” en Mies van der Rohe: una biografía crítica de Franz Schulze, ya me diréis), de convicciones dudosas (lo mismo sintió afinidad por el comunismo al adherirse a la Sociedad de Amigos de la Nueva Rusia de la mano del nada dudoso Eduard Fuchs, que se arrimó a los nazis para justificarse y hacerse cargo del proyecto del Pabellón de Alemania para la Feria Mundial de Bruselas de 1935) y muy escueto en sus palabras escritas o pronunciadas en público. Pero “humano” al fin y al cabo, con su enorme talento y sus limitaciones.

Digo ésto no para desmitificar su figura (ni puedo ni quiero), sino para acercarla, para hacerla más tangible, más nuestra. Insisto en ésto porque creo que su obra está muy poco contada, y aún peor publicada para el gran público. No me refiero a los textos críticos o de investigación que se han ido apilando a lo largo del tiempo, sino a la publicación gráfica de su obra.

La historia, dicen, la escriben los ganadores, pero en el caso de Mies parece ser al revés, pues creo que sus monografías y estudios más populares han tergiversado su obra notablemente. Y lo han hecho en base a una innecesaria simplificación de sus planos, o sea, anulando las fuentes originales del conocimiento. Es verdad que en ocasiones se precisa re-dibujar planos para acomodarlos a cierta línea editorial, lo cual suele suponer la simplificación gráfica. Pero en el caso de Mies,

¿era/es realmente necesario? Sinceramente creo que no.

En cualquier proyecto de Mies la arquitectura se reduce a “casi nada” (recordemos su lema “beinahe nichts”), y su representación gráfica también asume tal condición, en lógica coherencia (hoy desgraciadamente tan ausente en la Arquitectura contemporánea, salvo contadísimas excepciones). Si a la habitual dificultad por entender o aproximarnos a la obra del maestro alemán se le añade la de la tergiversación del mensaje, no me extraña que Mies se haga casi inaccesible.

Solo pondré un ejemplo, sobre el que estoy investigando recientemente, para ilustrar esta reflexión: el Seagram Building (1954-58). Compararé las reproducciones de esa obra neoyorkina en el clásico “Paperback” de Werner Blaser editado en España por G.G. y la que aparece en el citado libro de su “biógrafo”, Franz Schulze, de la editorial Hermann Blume. Y me quedaré, por no extenderme, con la planta y la imagen completa (no parcial) del edificio en cuestión, simplemente.

Veámoslo por separado:

Selección de imágenes para publicación del Seagram Building por W.Blaser (“Paperback”).
Selección de imágenes para publicación del Seagram Building por W.Blaser (“Paperback”).

1ª. En el “Paperback” la planta elegida por W.Blaser es la del nivel de calle, la más popular, aquella que refleja la plaza delantera abierta entre la Park Avenue y el volumen vertical. De su planta casi solo podemos deducir que se trata de un edificio que se eleva sobre pilares del nivel de calle sobre una retícula cuadrada de pilares entre la que se acomodan los 4 núcleos de ascensores de la torre.

Tras este cuerpo principal intuimos un volumen servido por una escalera central y flanqueada por otros dos núcleos, pero nada más, pues carece de grafismo alguno que nos explique su naturaleza o disposición. Casi parecería que esa parte trasera no pertenece al proyecto de Mies.

Y no es de extrañar, porque la foto de “cuerpo entero” del edificio que se publica es una imagen frontal desde el edificio de enfrente, con la línea de horizonte situada a una altura muy elevada respecto al plano del suelo y con un encuadre perfectamente simétrico que nos oculta (como la representación en planta) lo que hay tras él prisma de bronce y vidrio tintado.

El Seagram Building según F.Schulze en Mies van der Rohe una biografía crítica
El Seagram Building según F.Schulze en Mies van der Rohe: una biografía crítica.

2ª. En la “biografía crítica” F.Schulze narra el Seagram con la misma planta de calle, solo que ésta aparece notablemente más detallada: en la “torre” se leen las carpinterías y puertas giratorias de todos los acceso al edificio, comprobamos que las “tripas” de los núcleos de ascensores no son solo de ascensores sino que albergan escaleras, espacios de servicio e instalaciones y salidas de emergencia; y en la parte posterior se representan la cuadrícula de pilares, unas divisiones interiores formando tres piezas, y el cerramiento de vidrio y montantes exteriores que se extiende por completo hasta la medianera del solar, con un sutil retranqueo en el muro cortina al acometer a dicha medianería que nos advierte de la presencia de otro tipo de cierre (que luego por la foto deduciremos que se trata de las dos entradas de mercancías del edificio desde las calles 52 y 53).

La imagen que se presenta en la página que acompaña la planta comentada es un encuadre de perfil, como un alzado lateral, lo cual nos permite entender mejor la complejidad del proyecto en su volumetría: un prisma delantero de gran esbeltez con su rostro monumental hacia la Park Avenue, secundado en su parte posterior por un volumen adosado que “desdibujaba” el contorno ideal de la torre de 3×5 vanos al añadir otro de 1×3 más estrecho. Si miramos con detenimiento vemos que la crujía añadida conserva el mismo muro cortina de perfiles y antepechos de bronce, pero con placas de mármol en vez de vidrios tintados. Y esto, unido a la cuestión volumétrica nos permite entender que esa crujía funciona como un verdadero respaldo estructural, auténtico puntal contra el viento de la torre, pues incorpora sendos muros de hormigón en prolongación de los de los que acompañan a sus dos núcleos de escaleras, en perpendicular a la mayor anchura del prisma en definitiva.

A este refuerzo hay que añadir el cuerpo central que se eleva por encima de los dos laterales más bajos, justo ocupando la misma anchura de 3 crujías que el cuerpo añadido a la torre, con mayor profundidad (3×3 crujías) para ayudar a resolver esa difícil transición volumétrica entre el prisma y el cuerpo bajo en contacto con el suelo.

Como tú mismo has podido comprobar, querido lector, la primera descripción es necesariamente breve, pues poco se puede colegir de los datos aportados. Su impresión de monumentalidad, de opacidad, de objeto impuesto al lugar con rotundidad es un mensaje tan directo como equivocado. De la segunda, y no sin dificultad, uno puede extraer mucha más información y deducir al menos una serie de temas que serán fundamentales para poder entender la obra de aquí en adelante: uno al menos intuye ya las principales cuestiones que han orientado los aspectos formales, volumétricos y hasta estructurales; se entiende mucho mejor el uso, la jerarquía de los diversos accesos, las escalas a las que cada pieza atiende dentro del conjunto, la idea de prisma como pantalla que “oculta” y que se deja ver tras el receso en la avenida, etc.

Evidentemente, ninguna de las dos explicaciones es suficiente por sí misma, pero mientras la primera apenas le abre a uno el camino a su interpretación, la segunda nos despierta un interés por la enorme fertilidad deductiva con apenas unos pocos datos más. Sí pocos, pero altamente relevantes. Porque

cada elemento que Mies dibujó tenía un significado y un sentido, tanto o más que los que NO dibujaba.

Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
Valladolid. abril 2014

Nota:

Me alegraría muchísimo saber que este post te ha servido a ti, querido lector, a continuar tu propia senda en el entendimiento de esta u otra obra de Mies. Aunque no prodigo con igual intensidad esta afinidad hacia la obra de Le Corbusier o Wright (mal que le pese al ultra-wrightiano, FB amigo y blogger José Ramón Hernández Correa), he de advertirte que con ellos (y otros) también se han cometido graves injusticias (o infamias I, II y III), solo que a ellos les afectan algo menos porque siempre fueron más “ilustrativos” con sus narraciones. Si te animas a desempolvar algún libro de Mies, verás que su Arquitectura contiene problemas universales y soluciones lógicas (las de Mies sonverdaderamente excepcionales en su gran mayoría por su belleza, como recientemente ha expuesto mi FB amigo miesiano y arquitecto-blogger del año Jaume Prat), algo a lo que cualquier arquitecto se enfrenta al intentar abordar un proyecto arquitectónico. Y si lo he conseguido, querido lector, solo te pido que me lo hagas saber a través de los comentarios de este blog, y me harás muy feliz; tanto como repetir con otro post que espero sea tanto o más interesante que éste. Gracias en todo caso. Yo cierro aquí, que tanto tratar del Seagram me ha recordado lo rica que era su ginebra, y no es mala ocasión para brindar por los 60 años que han transcurrido desde que Mies recibió el encargo. Y menos mal, porque la alternativa iba a ser un horrendo edificio hecho por unos arquitectos de cierto éxito comercial en Miami de los que ya te puedes imaginar el resultado: ni con cinco gin-tonics de Seagram’s tenía un pase. Afortunadamente Mr. Seagram escuchó la voz atenta de su culta hija, que si no…

[:es]El lenguaje de los arquitectos (I) | Stepienybarno[:gl]A linguaxe dos arquitectos (I) | Stepienybarno[:en]The language of the architects (I) | Stepienybarno[:]

[:es]

12 hombres sin piedad, 12 Angry Men, de Sidney Lumet, 1957
12 hombres sin piedad, 12 Angry Men, de Sidney Lumet, 1957

¿Por qué cuando hablan ciertos  arquitectos no se les entiende prácticamente nada de lo que quieren decir y ni siquiera otros arquitectos somos capaces de saber por dónde van los tiros? ¿Y qué pasa cuando una persona ajena a la arquitectura oye hablar a los arquitectos “de sus cosas”?

“La arquitectura ni es, ni se comporta como un lenguaje; no explica, no narra historias, ni ofrece argumentos y si lo hace hará el ridículo. La arquitectura trata temas y presencias que expresan ideas o valores de un modo muy general y siempre directo, sin mediaciones literarias o discursivas”.  

Emili Donato

Este concepto va de la mano del  planteamiento platónico, que ya nos avisaba que el lenguaje existe y se manifiesta en una sola dirección y puede jugar con su temporalidad, mientras que el espacio funciona en todas las direcciones y su tiempo es siempre hacía delante. Por lo que la correlación entre ambos es más complicada de lo que en un principio pudiera  parecer. A pesar de ello, los arquitectos nos empañamos en narrar lo que la arquitectura debería estar contando por ella misma. Y lo peor de todo, no es que hablemos de lo que nos ronda por la cabeza mientras se plantea el proyecto, lo peor es que en muchos casos no sabemos traducir correctamente estas ideas a palabras que sean entendibles para el común de los mortales.

Conviene recordar, que la arquitectura no se hace para nosotros los arquitectos, sino para el resto de la gente. Este concepto que parece una obviedad, a veces se le olvida a más de uno. Así que cuando el arquitecto se enfrenta a un cliente o a un público no docto en la disciplina ¿en qué idioma les habla? Creemos que por desgracia se tiene cierta tendencia al discurso del arquitecto….

Pero ¿qué entiende un particular, que tiene la inocente pretensión de hacerse una casita tradicional (que bien pudiera ser de estilo rústico) con su porche y su piscina, cuando el arquitecto presa de sus instintos le deleita con un lenguaje que le es totalmente ajeno? Qué pensará del arquitecto cuando éste se arranque  con frases de corte un tanto endogámico tipo:

“el edificio quedará fuera de escala”

o el típico

“así los dos volúmenes pueden entablar un diálogo entre sí”

o la no menos habitual

“ésta es la forma de que la arquitectura quede enraizada y  se agarre al suelo”.

Mucho nos tememos, que estos comentarios no harán otra cosa que hacer pensar al cliente que se encuentra ante “el artista de turno”, que seguramente manejará los ahorros de toda su vida (pasada y futura), de manera demasiado alegre e irresponsable.

Otro aspecto del lenguaje arquitectónico, es el del  “metalenguaje”. Que no es otra cosa que la palabrería que algunos arquitectos inventan para hacernos ver lo instruidos y leídos que son. Aunque la realidad sea, que muchas veces ni ellos mismos saben lo que están diciendo. Ante este tipo de situaciones, nosotros tenemos cierta tendencia a la evasión. Ni nos va ni nos viene, más bien se pudiera decir, que no nos interesa demasiado aquello que en un tiempo razonable, no hemos sido capaces de entender.

Y no nos queremos extender más sobre el tema, porque seguro que vosotros tenéis mucho que contarnos sobre palabra y palabrería en la arquitectura….

[:es]El lenguaje de los arquitectos (II) | Stepienybarno[:gl]A linguaxe dos arquitectos (II) | Stepienybarno[:en]The language of the architects (II) | Stepienybarno[:]

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, Diciembre 2009

[:gl]

12 hombres sin piedad, 12 Angry Men, de Sidney Lumet, 1957
12 homes sen piedade, 12 Angry Men, de Sidney Lumet, 1957

Por que cando falan certos arquitectos non se lles entende practicamente nada do que queren dicir e nin sequera outros arquitectos somos capaces de saber por onde van os tiros? E que pasa cando unha persoa allea á arquitectura oe falar aos arquitectos “das súas cousas”?

“A arquitectura nin é, nin se comporta como unha linguaxe; non explica, non narra historias, nin ofrece argumentos e se o fai fará o ridículo. A arquitectura trata temas e presenzas que expresan ideas ou valores dun modo moi xeral e sempre directo, sen mediacións literarias ou discursivas”.  

Emili Donato

Este concepto vai da man da formulación platónico, que xa nos avisaba que a linguaxe existe e maniféstase nunha soa dirección e pode xogar coa súa temporalidade, mentres que o espazo funciona en todas as direccións e o seu tempo é sempre facía diante. Polo que a correlación entre ambos é máis complicada do que nun principio puidese parecer. A pesar diso, os arquitectos embazámonos en narrar o que a arquitectura debería estar a contar por ela mesma. E o peor de todo, non é que falemos do que nos rolda pola cabeza mentres se expón o proxecto, o peor é que en moitos casos non sabemos traducir correctamente estas ideas a palabras que sexan entendibles para o común dos mortais.

Convén lembrar, que a arquitectura non se fai para nós os arquitectos, senón para o resto da xente. Este concepto que parece unha obviedad, ás veces esquéceselle a máis dun. Así que cando o arquitecto enfróntase a un cliente ou a un público non docto na disciplina en que idioma fálalles? Cremos que por desgraza tense certa tendencia ao discurso del arquitecto….

Pero que entende un particular, que ten a inocente pretensión de facerse unha casiña tradicional (que ben puidese ser de estilo rústico) co seu soportal e a súa piscina, cando o arquitecto presa dos seus instintos deléitalle cunha linguaxe que lle é totalmente alleo? Que pensará do arquitecto cando este arrínquese con frases de corte un tanto endogámico tipo:

“o edificio quedará fóra de escala”

ou o típico

“así os dous volumes poden establecer un diálogo entre si”

ou a non menos habitual

“esta é a forma de que a arquitectura quede enraizada e agárrese ao chan”.

Moito nos tememos, que estes comentarios non farán outra cousa que facer pensar ao cliente que se atopa ante “o artista de quenda”, que seguramente manexará os aforros de toda a súa vida (pasada e futura), de maneira demasiado alegre e irresponsable.

Outro aspecto da linguaxe arquitectónica, é o da “metalinguaxe”. Que non é outra cousa que a palabrería que algúns arquitectos inventan para facernos ver o instruídos e lidos que son. Aínda que a realidade sexa, que moitas veces nin eles mesmos saben o que están a dicir. Ante este tipo de situacións, nós temos certa tendencia á evasión. Nin nos vai nin nos vén, máis ben puidésese dicir, que non nos interesa demasiado aquilo que nun tempo razoable, non fomos capaces de entender.

E non nos queremos estender máis sobre o tema, porque seguro que vós tedes moito que contarnos sobre palabra e palabrería na arquitectura….

Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, Decembreo 2009

[:en]

12 hombres sin piedad, 12 Angry Men, de Sidney Lumet, 1957
12 Angry Men, by Sidney Lumet, 1957

Why when certain architects speak they there is not understood practically anything of what they want to say and not even other architects are we capable of knowing where the shots go? And what happens when a person foreign to the architecture hears speaking to the architects “about his things”?

“The architecture neither is, nor behaves as a language; it does not explain, neither narrates histories, nor offers arguments and if it does it it will do the ridiculous one. The architecture treats topics and presences that express ideas or values of a very general way and always directly, without literary or discursive mediations”.  

Emili Donato

This concept goes of the hand of the platonic exposition, which already was warning us that the language exists and demonstrates in an alone direction and can play with his temporality, whereas the space works in all the directions and his time is always it was doing ahead. By what the correlation between both is more complicated of what in a beginning could seem. In spite of it, the architects we mist ourselves in narrating what the architecture should be counting for her itself. And the worse thing of everything, it is not that we speak what courts us for the head while the project appears, the worse thing is that in many cases we cannot translate correctly these ideas into words that are understandable for the common one of the mortal ones.

It suits to remember, that the architecture does not do to itself for us the architects, but for the rest of the people. This concept that looks like an obviedad, sometimes forgets to more of one. So when the architect faces a client or a not learned public in the discipline in what language does he speak to them? We think that unfortunately certain trend is had to the speech of the architect ”….

But what understands an individual, who has the innocent pretension to a traditional little house be done (that well could be of rustic style) with his porch and his swimming pool, when the architect dam of his instincts delights with a language that him is totally foreign? What will think about the architect when this one starts with phrases of court rather endogámico type:

“the building will stay out of scale”

or the typical one

“this way both volumes can begin a dialog between yes”

or not less habitual

“this one is the form of which the architecture remains deeply rooted and fights to the soil”.

Much we are afraid, that these comments will not do another thing that to make think to the client who thinks before “the artist of shift”, that surely he will handle the savings of all his life (past and future), in a too happy and irresponsible way.

Another aspect of the architectural language, it is that of the “metalanguage”. That is not another thing that the fllood of words that some architects invent to make ourselves to see instructed and well-read that are. Though the reality is, that often they themselves do not even know what they are saying. Before this type of situations, us we have certain trend to the evasion. It us neither goes it us nor comes, rather it was possible to say, that we are not interested too much in that one that in a reasonable time, we have not been capable of dealing.

And we do not want to spread any more on the topic, because there is sure that you have great that to count to us on word and fllood of words in the architecture….

Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects
Estella, December 2009

[:]