InicioartículosAprendizajes | Landa Hernández MartínezAprendizaxes | Pedro HernándezLearning | Pedro Hernández

[:es]Aprendizajes | Landa Hernández Martínez[:gl]Aprendizaxes | Pedro Hernández[:en]Learning | Pedro Hernández[:]

[:es]

“En internet hay mucha basura”.
— Un antiguo profesor ante la pregunta de un alumno si se podía aprender fuera de las aulas universitarias.

Hay en YouTube una entrevista al escritor Isaac Asimov que, fuera de contexto, se reproduce ocasionalmente por las redes sociales. En ella, el ruso asegura que el futuro — o lo que podría ser nuestro presente — pasa por un mundo donde el acceso a la información sea posible sin esfuerzo desde cualquier lugar — lo que podría ser nuestro internet — . Ello permitiría reformular completamente los criterios con los que el aprendizaje se realiza.

La arquitectura, como otras muchas disciplinas, se centra, aún hoy, en las figuras del maestro, como aquel que tiene el conocimiento, y del aprendiz, quien debe poner su esfuerzo en la reproducción de modelos “clásicos” que idealizan, frecuentemente, la arquitectura como un proceso de gran esfuerzo mental.

Por ello, y volviendo a Asimov, la red es hoy vista como una oportunidad y como una amenaza, en la medida que el profesor deja de tener la autoridad completa sobre la producción de un conocimiento que se encuentra, además, alterado y desordenado y donde las cosas ya no siguen viejas secuencias lógicas o históricas.

Herramientas como Pinterest ofrecen a los alumnos un catálogo completo de soluciones que — más o menos torpemente — “sólo” deben copiar y acoplar como parte de su trabajo. En un momento donde todo está — no necesariamente de forma correcta — a golpe de click, urge pensar en qué significa esto para la comprensión y la producción de la arquitectura.

La forma de pensamiento se encuentra, por tanto, alterada por las nuevas tecnologías, que imponen una inmediatez de tiempo a la que la universidad no estaba acostumbrada. Después de todo, el mundo ya ha cambiado: la información no nos llega hoy como si pasáramos de una página a otra — como sería en un libro — sino que se superpone y se cuela a través de múltiples estímulos: redes sociales, webs, etc.

La atención, en definitiva, está saturada. La red ha impuesto un modelo donde se puede ir saltando de una idea a otra de forma continua y fugaz en donde algunos ven una falta de compromiso

¿Cómo operar entonces frente una carrera “de fondo”, larga en el tiempo, como es arquitectura? ¿Es realmente posible involucrarse con algo de forma plena?

Si, además, tenemos acceso a una ingente cantidad de información, donde una nueva idea desplaza a otra, ¿elegir no se torna casi siempre una tarea complicada? Y es que en el mundo post-Netflix, lo queremos todo ya y de la forma más accesible posible, fuera de las frustraciones y limitaciones que supone el esfuerzo de dedicarse a una carrera demasiado larga sin satisfacciones a corto plazo y lo mismo para un el modelo universitario con horarios regulados.

Pensar en estas lógicas puede llevar a imaginar un mundo donde, si necesitamos más clases, sólo habría que escribir al profesor a su correo para que nos las ponga; si no me gusta este profesor, tendría que poder votarla con una carita enojada o con pocas estrellas. Este sería pues un desarrollo estimulante, que pone a la universidad contra cartas cosas mucho tiempo asentadas.

¿Es ir demasiado lejos?

Toca tomar posición mientras las líneas se siguen definiendo: o vemos la universidad como un escenario autónomo que “ensaya” el proyecto o nos empapamos por completo de las nuevas fórmulas instantáneas. La solución no es fácil y no es una u otra, sino una posición intermedia que tome cosas de todas las partes, que asuma que el mundo ya ha cambiado y seguirá cambiando.

Es difícil, pero es o eso o apuntarnos a las clases que un octogenario Frank Gehry que desde el año pasado anda metido a youtuber: el arquitecto asegura que, al igual con un tutorial para aprender a tocar un instrumento o maquillarse para estar a la moda, el acceso al conocimiento de la arquitectura pasa por una módica suscripción. Quizás, así, si acierta y tiene éxito, sabremos entonces que ser arquitecto era casi tan fácil — y cuestionable — como acercarse a una pantalla.

¿Será posible? ¿Enseñanza a la carta y universidad como servicio?

Pedro Hernández · arquitecto
Ciudad de México. Enero 2018

[:gl]

“Na internet hai moito lixo”.
— Un antigo profesor ante a pregunta dun alumno se se podía aprender fóra das aulas universitarias.

Hai en YouTube unha entrevista ao escritor Isaac Asimov que, fóra de contexto, reprodúcese ocasionalmente polas redes sociais. Nela, o ruso asegura que o futuro — ou o que podería ser noso presente — pasa por un mundo onde o acceso á información sexa posible sen esforzo desde calquera lugar — o que podería ser noso internet — . Iso permitiría reformular completamente os criterios cos que a aprendizaxe se realiza.

A arquitectura, como outras moitas disciplinas, céntrase, aínda hoxe, nas figuras do mestre, como aquel que ten o coñecemento, e do aprendiz, quen debe poñer o seu esforzo na reprodución de modelos “clásicos” que idealizan, frecuentemente, a arquitectura como un proceso de gran esforzo mental.

Por iso, e volvendo a Asimov, a rede é hoxe vista como unha oportunidade e como unha ameaza, na medida que o profesor deixa de ter a autoridade completa sobre a produción dun coñecemento que se atopa, ademais, alterado e desordenado e onde as cousas xa non seguen vellas secuencias lóxicas ou históricas.

Ferramentas como Pinterest ofrecen aos alumnos un catálogo completo de solucións que — máis ou menos torpemente — “só” deben copiar e axustar como parte do seu traballo. Nun momento onde todo está — non necesariamente de forma correcta — a golpe de click, urxe pensar en que significa isto para a comprensión e a produción da arquitectura.

A forma de pensamento atópase, por tanto, alterada polas novas tecnoloxías, que impoñen unha inmediatez de tempo á que a universidade non estaba afeita. Despois de todo, o mundo xa cambiou: a información non nos chega hoxe coma se pasásemos dunha páxina a outra — como sería nun libro — senón que se superpón e cóase a través de múltiples estímulos: redes sociais, webs, etc.

A atención, en definitiva, está saturada. A rede impuxo un modelo onde se pode ir saltando dunha idea a outra de forma continua e fugaz onde algúns ven unha falta de compromiso

Como operar entón fronte unha carreira “de fondo”, longa no tempo, como é arquitectura? É realmente posible involucrarse con algo de forma plena?

Se, ademais, temos acceso a unha inxente cantidade de información, onde unha nova idea despraza a outra, elixir non se torna case sempre unha tarefa complicada? E é que no mundo post- Netflix, querémolo todo xa e da forma máis accesible posible, fóra das frustracións e limitacións que supón o esforzo de dedicarse a unha carreira demasiado larga sen satisfaccións a curto prazo e o mesmo para un o modelo universitario con horarios regulados.

Pensar nestas lóxicas pode levar a imaxinar un mundo onde, se necesitamos máis clases, só habería que escribir ao profesor ao seu correo para que nolas poña; se non me gusta este profesor, tería que poder votala cunha carita enojada ou con poucas estrelas. Este sería pois un desenvolvemento estimulante, que pon á universidade contra cartas cosas moito tempo asentadas.

É ir demasiado lonxe?

Toca tomar posición mentres as liñas séguense definindo: ou vemos a universidade como un escenario autónomo que “ensaia” o proxecto ou nos empapamos por completo das novas fórmulas instantáneas. A solución non é fácil e non é unha ou outra, senón unha posición intermedia que tome cousas de todas as partes, que asuma que o mundo xa cambiou e seguirá cambiando.

É difícil, pero é ou iso ou apuntarnos ás clases que un octoxenario Frank Gehry que desde o ano pasado anda metido a youtuber: o arquitecto asegura que, ao igual cun tutorial para aprender a tocar un instrumento ou maquillarse para estar á moda, o acceso ao coñecemento da arquitectura pasa por unha módica subscrición. Quizais, así, se acerta e ten éxito, saberemos entón que ser arquitecto era case tan fácil — e cuestionable — como achegarse a unha pantalla.

Será posible? Ensino á carta e universidade como servizo?

Pedro Hernández · arquitecto
Cidade de México. Xaneiro 2018

[:en]

“In Internet there is a lot of garbage”.
— A former teacher before the question of a pupil if it was possible to learn out of the university classrooms.

There is in YouTube an interview to the writer Isaac Asimov who, out of context, reproduces occasionally for the social networks. In her, the Russian assures that the future – or what might be our present – happens for a world where the access to the information is possible without effort from any place – what might be our Internet-. It would allow to re-formulate completely the criteria with which the learning is realized.

The architecture, as other many disciplines, centres, still today, on the figures of the teacher, as that one that has the knowledge, and of the apprentice, who must put his effort in the reproduction of “classic” models who idealize, frequently, the architecture as a process of great mental effort.

For it, and returning to Asimov, the network is today a sight as an opportunity and as a threat, in the measure that the teacher stops having the complete authority on the production of a knowledge that is, in addition, upset and untid and where the things already old women do not follow logical or historical sequences.

Tools like Pinterest offer to the pupils a complete catalogue of solutions that – more or less stubbornly -“only” they must copy and connect as part of his work. In a moment where everything is – not necessarily of correct form – to blow of click, it is urgent to think what means this for the comprehension and the production of the architecture.

The form of thought is, therefore, altered by the new technologies, which impose an immediacy of time to which the university was not accustomed. After everything, the world already has changed: the information does not come to us today as if we were happening from a page to other one – since it would be in a book – but it is superposed and slips past across multiple stimuli: social networks, webs, etc.

The attention, definitively, is saturated. The network a model has imposed where it is possible to be jumping from an idea to other one of constant and fleeting form where some of them see a lack of commitment

How forehead at the time produces a career “of bottom”, does it talk in the time, since it is an architecture? Is it really possible to interfere with something of full form?

If, in addition, we have access to an enormous quantity of information, where a new idea displaces other one, to choose does not complicated task return almost always? And it is that in the world post-Netflix, we want everything already and of the as accessible as possible form, out of the frustrations and limitations that there supposes the effort to devote itself to a too long career without short-term satisfactions and the same thing for one the university model with regular schedules.

To think about these logics can lead to imagining a world where, if we need more classes, only it would be necessary to write to the teacher to his mail in order that it puts us; if I do not like this teacher, it have that to be able to vote for her with an angry sweet little face or with few stars. East would be so a stimulant development, which it puts to the university against letters sew a lot of time seated.

Is it to go too far?

It has to take position while the lines continue being defined: or we see the university as an autonomous scene that “tests” the project or soak completely in the new instantaneous formulae. The solution is not easy and is not one or other one, but an intermediate position that takes things of all the parts, which it assumes that the world already has changed and it will continue changing.

It is difficult, but it is or it or to sign to the classes that an octogenarian Frank Gehry who from last year covers punch below the ribs to youtuber: the architect assures that, with a tutorial to learn to have an instrument or to make up to be to the mode, the access to the knowledge of the architecture happens to the equal one for a reasonable subscription. Probably, this way, if it succeeds and is successful, we will know then that to be an architect was almost so easy – and questionably – as approaching a screen.

Will it be possible? Education à la carte and university like service?

Pedro Hernández · arquitecto
Ciudad de México. Enero 2018

[:]

Landa Hernández
Landa Hernándezhttp://laperiferiadomestica.tumblr.com/
Soy arquitecto por la Universidad de Alicante, pero mi interés sobre esta disciplina se encuentra alejado de su papel tradicional de diseño de espacios. Más bien, me interesa entender cómo las representaciones de la arquitectura, el paisaje, el diseño o el territorio construyen y materializan determinados discursos ideológicos, imponiendo posturas, subjetividades y formas de acción sobre los cuerpos que la habitan. En mi trabajo edito estos discursos –sus imágenes, sus historias o sus restos materiales– y reelaboro comentarios críticos que ponen en evidencia sus controversias y contradicciones, formalizándolos en diversos formatos como textos, fotografías, vídeos, objetos o instalaciones, muchas veces entrecruzados entre sí. He publicado artículos y ensayos en diversos medios de Estados Unidos, Italia, Croacia, España, Chile y México. Desde enero de 2013 resido en la Ciudad de México donde trabajo como coordinador de contenidos en Arquine.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS