Inicio Blog Página 113

Necrotectónicas. Muertes de arquitectos

0
Necrotectónicas. Muertes de arquitectos
Necrotectónicas. Muertes de arquitectos

A muchos el amor por la arquitectura nos hace venerar a sus autores, querer saber más de sus vidas y, ay, de sus muertes. Parece como si así fuéramos capaces de entenderlos mejor y de valorar más sus obras, que son, en definitiva, las únicas que importan. Estas muertes de grandísimos arquitectos los bajan del inalcanzable pedestal, los hacen más humanos y nos unen más a ellos.

Por otra parte, cuando leemos un relato sobre alguien estamos leyendo también de alguna manera un relato sobre nosotros mismos, y así sentimos, de esta retorcida manera, una sintonía con la gran arquitectura.

Os presentamos un juego literario, una broma, un pasatiempo que manifiesta desde la primera línea hasta la última un encendido amor por la arquitectura y los arquitectos.

Es una colección de veintitrés relatos sobre las muertes de veintitrés arquitectos ilustres:

1.- Caín
2.- Dédalo
3.- Hiram-Abib
4.- Apolodoro de Damasco
5.- Michelangelo Buonarroti
6.- Sinan Ibn Adülmennan
7.- Francesco Borromini
8.- Claude-Nicolas Ledoux
9.- Frederick Law Olmsted
10.- Antonio Sant’Elia
11.- Louis Henri Sullivan
12.- Antoni Gaudí i Cornet
13.- Charles Rennie Mackintosh
14.- José Manuel Aizpúrua y Azqueta
15.- Josep Torres Clavé
16.- Giuseppe Terragni
17.- Lilly Reich
18.- Ivan Ilich Leonidov
19.- Le Corbusier
20.- Louis I. Kahn
21.- Carlo Scarpa
22.- Albert Speer
23.- Enric Miralles

Ignición: Entre equilibrio y rupturaIgnición: Entre equilibrio e rupturaIgnition: Between balance and break

0

Llamamos ignición a la acción y efecto de producirse una combustión, un punto de inflexión a partir del cual nada vuelve a ser como antes.

Esta exposición está compuesta por veinte proyectos de jóvenes fotógrafos. Sus obras oscilan entre el anhelo de equilibrio emocional ante situaciones de crisis y la búsqueda de una ruptura con las limitaciones que encuentra el autor en el desarrollo de su mirada personal sobre el mundo que le rodea.

Nos encontramos ante una muestra colectiva que parte de una apuesta por la mirada única, por la voz individual de cada participante. Se trata de una visión poliédrica en la que las series fotográficas convergen en vértices como son el duelo por el paraíso perdido, la recreación de una memoria familiar, la redención después de una historia de violencia o las obsesiones que proceden, quizás, de nuestra infancia.

No sólo hay miradas introspectivas: también hay otros planos en los que se abordan con desasosiego los estereotipos familiares y sociales, el negocio de los tratamientos de infertilidad, el conflicto de identidad de una tierra atrapada en un limbo entre el este y el oeste, sin olvidar otros proyectos que reflexionan sobre el acto fotográfico, sobre el propio acto de la visión y sobre el milagro diario de la luz ante unos sentidos insensibilizados, tal vez, por el exceso de estímulos.

Os invitamos a contemplar estas obras y a reconocer un territorio que se sitúa entre el equilibrio y la ruptura: en el punto de ignición.

Ignición: Entre equilibrio y ruptura
Exposición fotográfica colectiva.
Del 12 al 30 de junio de 2014 en LaSede del COAM (Hortaleza 63, Madrid).

+ info

Chamamos ignición á acción e efecto de producirse unha combustión, un punto de inflexión a partir do cal nada volve ser como antes.

Esta exposición está composta por vinte proxectos de novos fotógrafos. As súas obras oscilan entre o anhelo de equilibrio emocional ante situacións de crise e a busca dunha ruptura coas limitacións que encontra o autor no desenvolvemento da súa mirada persoal sobre o mundo que o rodea.

Encontrámonos ante unha mostra colectiva que parte dunha aposta pola mirada única, pola voz individual de cada participante. Trátase dunha visión poliédrica na que as series fotográficas converxen en vértices como son o duelo polo paraíso perdido, a recreación dunha memoria familiar, a redención despois dunha historia de violencia ou as obsesións que proceden, quizais, da nosa infancia.

Non só hai miradas introspectivas: tamén hai outros planos nos que se abordan con desasosego os estereotipos familiares e sociais, o negocio dos tratamentos de infertilidade, o conflito de identidade dunha terra atrapada nun limbo entre o leste e o oeste, sen esquecer outros proxectos que reflexionan sobre o acto fotográfico, sobre o propio acto da visión e sobre o milagre diario da luz ante uns sentidos insensibilizar, talvez, polo exceso de estímulos.

Invitámosvos a contemplar estas obras e a recoñecer un territorio que se sitúa entre o equilibrio e a ruptura: no punto de ignición.

Ignición: Entre equilibrio e ruptura

Exposición fotográfica colectiva.

Do 12 ao 30 de xuño de 2014 en LaSede do COAM (Hortaleza 63, Madrid).

+ info

We call ignition to the action and effect of taking place a combustion, a point of inflexion from which nothing returns to be like before.

This exhibition is composed by twenty projects of young photographers. His works range between the longing of emotional balance before situations of crisis and the search of a break with the limitations that the author thinks in the development of his personal look on the world that it surrounds him.

We think before a collective sample that it departs from a bet for the only look, for the individual voice of every participant. It is a question of a vision poliédrica in that the photographic series converge on vertexes since are the duel for the lost paradise, the recreation of a familiar memory, the redemption after a history of violence or the obsessions that come, probably, from our infancy.

Not only it has looked introspective: also there are other planes in which there are approached by uneasiness the familiar and social stereotypes, the business of the treatments of unfertility, the conflict of identity of a land caught in a limbo between this and the west, without forgetting other projects that think about the photographic act, about the own act of the vision and about the daily miracle of the light before a few rendered insensitive senses, maybe, for the excess of stimuli.

We invite you to contemplate these works and to recognizing a territory that places between the balance and the break: in the point of ignition.

Ignition: Between balance and break

Photographic collective Exhibition.

From June 12 to June 30, 2014 in LaSede of the COAM (Hortaleza 63, Madrid).

+ info

Dibujar la naturaleza | Miguel Ángel Díaz Camacho

Casa Kaufmann, Frank Lloyd Wright | Wright Monograph Vol 5

De las muchas torpezas que los arquitectos promovemos con frecuencia, el hecho de dibujar la naturaleza constituye, quizá, la más hermosa. En nuestros planos aparecen representados de alguna manera árboles y plantas, ríos y mares, océanos desprovistos del azul celeste de los mapas. Pero ¿acaso es posible condensar las mareas o los paisajes en un pedazo de papel? “Las bellezas desaparecerán en mi pluma como asesinatos reiterados”, escribe el propio Le Corbusier consciente de las limitaciones del dibujo cuando se trata de abordar la Naturaleza1.

Sin embargo, y paradójicamente al mismo tiempo, la naturaleza forma parte indisoluble de cualquier documento gráfico relacionado con la arquitectura. La señal necesaria del norte giratorio, el gran Norte de la planta, nos hermana con el sol y las estrellas; los niveles saltarines de la sección, reivindican arrogantes su lugar sobre la cota cero del nivel del mar (siempre el Mar); el terreno seccionado muestra el espesor de la Tierra bajo el vapor de agua contenido en el aire que respiramos. La naturaleza contempla la arquitectura incluso cuando nosotros no la contemplamos.

Dibujar la naturaleza supone el primer y más importante acto de reconocimiento:

“todo lo que se mueve o se balancea, todo lo que tiembla o se estremece, ha reconocido ante sí a un ser semejante. […] Haz que se muevan (los árboles dibujados) como nosotros nos movemos” 2.

La práctica consistiría entonces no en dibujar el cuerpo sólido de la naturaleza, sino su vocación oscilante, su agitación como ser vivo y, por lo tanto, vacilante; como la representación del agua en Fallingwater3. Si se observa con la suficiente calma, se puede observar el movimiento de la corriente del río bajo la casa, adivinar (como hacen los pescadores) la velocidad y profundidad del cauce antes y después de la cascada. El agua derramada fluye hacia los extremos, se extiende, se arremolina y vuelve al centro, se detiene y avanza de nuevo hacia las rocas de la orilla liberando remansos y recovecos. Más allá está el mar, no importa la distancia ni las fuerzas que se interpongan. No hace falta dibujarlo.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. marzo 2014

Notas

1 Le Corbusier, La Voyage d’Orient, 1911 (publicado por primera vez en 1965). Ver “Oh, Brueghel (El Doble del mundo)”, Luis Moreno Mansilla, Circo 2000.79
2 “Principios”, Luis Martínez Santa-Maria, Madrid, Lampreave 2012, pág. 95.
3 Casa Kaufmann, Frank Lloyd Wright, Arroyo Bear Run, Pensilvania, EEUU, 1936-39.

Construir allí | Íñigo García Odiaga

Biblioteca en Tailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto

Durante los años precrisis muchos arquitectos llenaron las portadas del éxito en la prensa. Es tal vez esta actitud la que ha supuesto que se equipare la profesión con una de las causas de la crisis y que los arquitectos no ostenten ahora una gran autoridad moral.

Evidentemente existe en estas líneas una parte de verdad pero, si se quiere oculta hay también otra realidad, la de los arquitectos que trabajan a diario de forma esforzada para llevar adelante las ilusiones de sus clientes.

Un caso extremo es el de los arquitectos comprometidos con las causas sociales, que ya no aquí, sino allí, en Asia o en África levantan proyectos concebidos desde la óptica de Europa. Allí donde el término refugio, la casa como protección, adquiere todo su significado, arquitectos como los noruegos de TYIN trabajan llevando arquitectura imaginativa, pero llena de calidad.

Biblioteca y baños en Tailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto

En el año 2008 crearon una organización humanitaria para construir casas a los adolescentes huérfanos, bibliotecas de pueblo y baños públicos, con la población local y dentro de las condiciones necesarias para proteger el medio ambiente.

En enero de 2009, TYIN reclutó 15 estudiantes de arquitectura de la NTNU para asistir a un taller en Tailandia, y mejorar las instalaciones del Orfanato Safe Haven, bajo la dirección del profesor Sami Rintala. Las dos necesidades básicas eran la de crear una biblioteca y un edificio de servicios sanitarios. El edificio sanitario debía cubrir las necesidades básicas, como baños, higiene personal y lavandería. Existía ya uno de dimensiones mínimas construido en el lugar, y éste fue el punto de partida para la nueva casa de baños.

El nuevo volumen se divide en dos partes, una tapiada de piedra y hormigón que se cierra sobre sí misma y genera los espacios interiores para las funciones más íntimas. En el centro se coloca un cuarto de baño, que se abre a las plantaciones de teca existentes detrás del edificio. A pesar de que esta sala se utiliza para el lavado del cuerpo, está parcialmente abierta a las vistas del paisaje ya que en el pueblo Karen culturamente este acto de limpieza se realiza de forma conjunta. Una fachada inclinada de bambú corre a lo largo del lado largo del edificio y permite la construcción de un pasillo protegido del sol que conecta todas las estancias.

Baños en Tailandia, Tyin Tegnestue Architects | Fotografía: Pasi Aalto

El edificio de la Biblioteca se encuentra sobre una base de piedra del lugar, las paredes de piedra y hormigón pulido protegen el edificio del calor durante el día, mientras que la fachada abierta de lamas de bambú hacia el oeste ofrece una buena ventilación. Con madera local se construyó un entramado robusto que genera un espacio en la cubierta separado de la humedad en la época de lluvias y que se adopta como espacio de lectura.

Las estanterías corren a lo largo de las paredes aumentando la inercia de éstas, mientras que el frente se abre al paisaje generando una especie de escenario que permite la realización de diferentes actividades. El área de entrada general crea un espacio confortable entre exterior e interior, y se amplía hacia el exterior en una especie de terraza separada del suelo.

Esto ha cargado al edificio con un papel importante como lugar de reunión y es ampliamente utilizado para el juego, la estancia o la realización de actividades conjuntas.

Escuela en Bangladesh, Anna Heringer

Otro caso similar es el de Anna Heringer, una arquitecta licenciada en 2004 en la Universidad de Linz, Austria. Bajo la idea de que la arquitectura es un mecanismo para mejorar la vida y que tiene la capacidad de estimular la confianza de la gente, se trasladó a Rudrapur, un pequeño pueblo de la zona más rural de Bangladesh, donde construyó su proyecto fin de carrera, una escuela levantada con barro y bambú. Este trabajo se llevó a cabo con la cooperación de los artesanos locales y con la implicación de toda la comunidad, lo que además de dotar a la región de un equipamiento necesario como una escuela, fortaleció el sentimiento de pertenencia y de identidad cultural local.

El edificio llena de alegría la planta baja mediante unas cortinas llenas de color. Los dos pisos de la escuela primaria han surgido de una profunda comprensión de los materiales locales y de una sincera conexión con la comunidad local. Su innovación reside en la adaptación de los métodos y materiales tradicionales de construcción para la creación de espacios contemporáneos, llenos de luz, así como espacios informales para los niños, en los que éstos puedan experimentar el disfrute del juego. Materiales terrestres, tales como el barro, la arcilla y la paja se combinan con elementos más ligeros, como palos de bambú y cuerdas de amarre de nylon para dar forma a una construcción que se ocupa de la sostenibilidad y del equilibrio con la naturaleza de una manera ejemplar. La solución de diseño no puede ser replicable, es lo contrario a la arquitectura del derroche, donde el lugar no importa.

Las condiciones locales determinan el resultado final, porque éste nace precisamente de ese aprovechamiento del conocimiento acumulado en un lugar. El diseño permite nuevas soluciones para utilizar el profundo conocimiento del contexto local y de las formas de construcción tradicionales.

Escuela en Bangladesh, Anna Heringer

El resultado final de estos esfuerzos voluntarios son edificios muy dignos de arquitectura contemporánea que más allá de sus hermosos espacios, tienen el valor de lo colectivo y de lo humano, ya que suponen un aprendizaje, tanto para los niños a los que sirven como para los que participaron en su construcción. Este modelo y no el que ha desembocado en la crisis, puede ser entendido como un modelo de esperanza para la construcción adecuada y sostenible a nivel mundial.

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. junio 2012

Artículo publicado en ZAZPIKA 2012.07.15

[:es]El lenguaje clásico de la arquitectura. De L.B. Alberti a Le Corbusier[:gl]A linguaxe clásica da arquitectura. De L.B. Alberti a Le Corbusier[:en]The classic language of the architecture. From L.B. Alberti to Le Corbusier[:]

0

[:es]

La arquitectura clásica es un lenguaje visual y, como cualquier otro lenguaje, tiene sus propias normas gramaticales. Con esta premisa de partida, John Summerson nos introduce en los fundamentos y los orígenes de la arquitectura clásica y, por medio de un recorrido histórico, pone de manifiesto el sustrato clásico que se esconde en la arquitectura desde los tiempos antiguos hasta la modernidad.

Este libro compila seis programas radiofónicos que John Summerson realizó en 1963 para explicar la arquitectura clásica al gran público en un momento de crisis de la modernidad. Académico erudito y experto en arquitectura inglesa, Summerson no solo fue capaz de aunar rigor y nivel divulgativo, sino que a través de estos breves ensayos ofreció una visión totalmente nueva de la arquitectura clásica que rápidamente se propagó y fue adoptada como argumento del posmodernismo.

John Summerson (1904-1992) fue uno de los historiadores de la arquitectura británica más importantes del siglo xx. Entre sus libros más importantes destacan John Nash (1935), Georgian London (1946), Heavenly Mansions (1949) y la monumental obra Architecture in Britain, 1530-1830 (1953), reeditada en diversas ocasiones. En 1945 fue nombrado director del Sir John Soane’s Museum, puesto que ocupó hasta 1984. Junto a Nikolaus Pevsner y Rudolf Wittkower, Summerson es considerado uno de los grandes teóricos de la arquitectura en el Reino Unido.

[:gl]

A arquitectura clásica é unha linguaxe visual e, como calquera outra linguaxe, ten as súas propias normas gramaticais. Con esta premisa de partida, John Summerson introdúcenos nos fundamentos e as orixes da arquitectura clásica e, por medio dun percorrido histórico, pon de manifesto o substrato clásico que se esconde na arquitectura dende os tempos antigos ata a modernidade.

Este libro compila seis programas radiofónicos que John Summerson realizou en 1963 para explicar a arquitectura clásica ao gran público nun momento de crise da modernidade. Académico erudito e experto en arquitectura inglesa, Summerson non só foi capaz de xuntar rigor e nivel divulgativo, senón que a través destes breves ensaios ofreceu unha visión totalmente nova da arquitectura clásica que rapidamente se propagou e foi adoptada como argumento do postmodernismo.

John Summerson (1904-1992) foi un dos historiadores da arquitectura británica máis importantes do século xx. Entre os seus libros máis importantes destacan John Nash (1935), Georgian London (1946), Heavenly Mansions (1949) e a monumental obra Architecture in Britain, 1530-1830 (1953), reeditada en diversas ocasións. En 1945 foi nomeado director do Sir John Soane’s Museum, posto que ocupou ata 1984. Xunto a Nikolaus Pevsner e Rudolf Wittkower, Summerson é considerado un dos grandes teóricos da arquitectura no Reino Unido.

[:en]

The classic architecture is a visual language and, as any other language, has his own grammatical procedure. With this premise of item, John Summerson introduces us in the foundations and the origins of the classic architecture and, by means of a historical tour, reveals the classic substratum that one hides in the architecture from the ancient times up to the modernity.

This book compiles six wireless programs that John Summerson realized in 1963 to explain the classic architecture to the great public in a moment of crisis of the modernity. Academician erudite and expert in English architecture, Summerson not only was capable of uniting rigor and divulgative level, but across these brief tests it offered a totally new vision of the classic architecture that rapidly propagated and was adopted as argument of the postmodernism.

John Summerson (1904-1992) He was one of the more important historians of the British architecture of the century xx. Between his more important books John Nash (1935), Georgian London (1946), Heavenly Mansions (1949) and the monumental work Architecture in Britain, 1530-1830 (1953), re-edited in diverse occasions. In 1945 he was nominated the director of the Sir John Soane’s Museum, since it occupied until 1984. Together with Nikolaus Pevsner and Rudolf Wittkower, Summerson is considered to be one of the big theoretical ones of the architecture in the United Kingdom.

[:]

Josep Renau. El estilo de vida americano. PHE 14Josep Renau. O estilo de vida americano. PHE 14Josep Renau. American Way of Life. PHE 14

0

The Big Parade. Serie The American Way of Life, 2, 1957

El artista valenciano Josep Renau (1907–1982) destacó sobremanera en la técnica del fotomontaje. Vinculado desde 1931 al Partido Comunista, su preocupación por la política y la influencia que recibió de movimientos artísticos como el expresionismo, el dadaísmo y el surrealismo le llevaron al convencimiento de que debía usar el arte como arma revolucionaria.

Al término de la contienda española, se exilió en México, donde, influido por la proximidad con Estados Unidos, comenzó la serie Fata-Morgana. USA – The American Way of Life. En este trabajo critica la Guerra Fría, el capitalismo, el racismo o el militarismo, muy influido por el artista alemán John Heartfield y con la pretensión de lograr la mejora de las condiciones de vida del ser humano. Esta exposición reúne la serie completa, compuesta por 69 obras, y rescata un trabajo que, lejos de envejecer, cobra especial interés en la actualidad, tanto por el contexto de crisis socioeconómica como por su reflexión sobre la función social del arte y la cultura.

Círculo de Bellas Artes de Madrid (España)
De martes a domingos de 11:00 > 14:00 y de 17:00 > 21:00 lunes cerrado

The Big Parade. Serie The American Way of Life, 2, 1957

O artista valenciano Josep Renau (1907-1982) destacou sobremanera na técnica da fotomontaxe. Vinculado dende 1931 ao Partido Comunista, a súa preocupación pola política e a influencia que recibiu de movementos artísticos como o expresionismo, o dadaísmo e o surrealismo lle levaron ao convencemento de que debía usar a arte como arma revolucionaria.

Ao termo da contenda española, exiliouse en México, onde, influído pola proximidade con Estados Unidos, comezou a serie Fata-Morgana. USA – The American Way of Life. Neste traballo critica a Guerra Fría, o capitalismo, o racismo ou o militarismo, moi influído polo artista alemán John Heartfield e coa pretensión de lograr a mellora das condicións de vida do ser humano. Esta exposición reúne a serie completa, composta por 69 obras, e rescata un traballo que, lonxe de envellecer, cobra especial interese na actualidade, tanto polo contexto de crise socioeconómica coma pola súa reflexión sobre a función social da arte e a cultura.

Círculo de Bellas Artes de Madrid (España)

De martes a domingos de 11:00 > 14:00 y de 17:00 > 21:00 lunes cerrado

The Big Parade. Serie The American Way of Life, 2, 1957

The Valencian artist Josep Renau (1907–1982) was a remarkable exponent of the photomontage technique. His links with the Communist Party, dating back to 1931, together with his political views and the influence of art movements such as Expressionism, Dadaism and Surrealism, led him to the conviction that art should be used as a revolutionary weapon.

After the Spanish Civil War, he went into exile in Mexico; it was there, influenced by the proximity of the United States, that he started to work on his series Fata-Morgana. USA – The American Way of Life. The series – a criticism of the Cold War, capitalism, racism and militarism, heavily influenced by the German artist John Heartfield – sought ultimately to improve man’s living conditions. This exhibition brings together the whole series of 69 pieces, highlighting a project that, far from becoming dated, has taken on new relevance today; both as a reflection of the current socioeconomic crisis and as a meditation on the social function of art and culture.

Círculo de Bellas Artes de Madrid (España)

Exhibitions open Tuesdays to Sundays 11:00 – 14:00 and 17:00 – 21:00. Closed Mondays.

AD Entrevistas: Beatriz ColominaAD Entrevistas: Beatriz ColominaAD Interviews: Beatriz Colomina

0

Beatriz Colomina es teórica e historiadora de la arquitectura, reconocida internacionalmente por sus publicaciones que relacionan la arquitectura y los medios de comunicación masivos. Comenzó haciendo clases en Princeton en 1988, Universidad a la cuál llegó en 1982 desde su país natal, España. En esta misma Universidad es Directora Fundadora del Programa en Medios y Modernidad, programa de postgrado que promueve el estudio interdisciplinario de las formas de cultura que alcanzaron la fama en el siglo pasado estudiando las distintas interacciones entre cultura y tecnología.

http://vimeo.com/88667273

Beatriz Colomina é teórica e historiadora da arquitectura, recoñecida internacionalmente polas súas publicacións que relacionan a arquitectura e os medios de comunicación masivos. Comezou facendo clases en Princeton en 1988, Universidade á cal chegou en 1982 dende o seu país natal, España. Nesta mesma Universidade é Directora Fundadora do Programa en Medios e Modernidade, programa de postgrao que promove o estudo interdisciplinario das formas de cultura que alcanzaron a fama no século pasado estudando as distintas interaccións entre cultura e tecnoloxía.

Beatriz Colomina is theoretical and a historian of the architecture, recognized internationally by his publications that relate the architecture and the massive mass media. It started by doing classes in Princeton in 1988, University to which it came in 1982 from his natal country, Spain. In the same University she is A Director Founder of the Program in Means and Modernity, program of postdegree that promotes the interdisciplinary study of the forms of culture that reached the reputation in last century studying the different interactions between culture and technology.

Silla Muros | domohomo arquitectos Cadeira Muros | domohomo arquitectosMuros Chair | domohomo arquitectos

La silla Muros es un objeto que nace fruto de un proyecto de rehabilitación que estamos llevando a cabo en domohomo arquitectos, en la villa que da nombre a este mueble y donde la mayoría de los elementos se realizan con madera de castaño, estructura, entablados, carpinterías, revestimientos, etc.

De esta cercanía tan estrecha con ese material y de tanto significado en Galicia, emerge el deseo de seguir trabajándolo y explorar todos sus límites.

De este modo, la silla Muros se convierte en un lugar de experimentación, donde las manos de un carpintero local hacen posible lo imaginado.

Se trata de un trabajo artesanal donde se ensamblan nueve piezas de madera hasta configurar la silla Muros.

Sin duda, la pieza que ha presentado mayor dificultad en su fabricación ha sido el respaldo. En un primer momento, se parte de una sección convencional de madera maciza de castaño y se lamina, haciendo hojas de madera de unos 2 mm de grosor.

A continuación, se procede a realizar un molde con la curvatura deseada y, finalmente, encolar todas esas láminas entorno a ese perfil establecido.

En este caso, el respaldo también es reposa-brazos y hacen de la silla un asiento cómodo, óptimo para la lectura o para disfrutar de unas buenas vistas.

Autor:  Xulio Turnes Vieito
Colaboradores: Elena López Fernández
Promotor: domohomo arquitectos y Alba Fernández Arias
Carpintero: Carpintería Gestoso
Madera: Castaño macizo, castanea sativa
Fotografías de montaje: domohomo arquitectos
Fotografías: Ramón Vaamonde
+ domohomo.es

The Muros chair is an object that there is born fruit of a project of rehabilitation that we are taking to end in domohomo architects, in the villa that gives name to this furniture and where the majority of the elements are realized by wood of chestnut-tree, structure, panelings, carpentries, coatings, etc.

Of this so narrow nearness with this material and of so much meant in Galicia, it emerges the desire to continue it working and to explore all his limits.

Thus, the Muros chair turns into a place of experimentation, where the hands of a local carpenter make possible the imagined.

It is a question of a handcrafted work where ensamblan nine pieces of wood it until forms the Muros chair.

Undoubtedly, the piece that has presented major difficulty in his manufacture has been the support. In the first moment, it splits of a conventional section of massive wood of chestnut-tree and is laminated, doing leaves of wood of approximately 2 mm of thickness.

Later, one proceeds to realize a mold with the wished curvature and, finally, to stick all these sheets I half-close to this established profile.

In this case, the support also is rests arms and they do of the chair a comfortable, ideal seat for the reading or to enjoy of a few good conference.

Author: Xulio Turnes Vieito
Collaborators: Elena López Fernández
Promoter: domohomo arquitectos and Alba Fernández Arias
Carpneter: Carpintería Gestoso
Woord: Massive chestnut-tree, castanea sativa
Photographies of assembly: domohomo arquitectos
Photography: Ramón Vaamonde
+ domohomo.es

A cadeira Muros é un obxecto que nace froito dun proxecto de rehabilitación que estamos a levar a cabo en domohomo arquitectos, na vila que dá nome a este moble e onde a maioría dos elementos se realizan con madeira de castaño, estrutura, tarimas, carpintarías, revestimentos, etc.

Desta proximidade tan estreita con ese material e de tanto significado en Galicia, emerxe o desexo de seguir traballándoo e explorar todos os seus límites.

Deste modo, a cadeira Muros convértese nun lugar de experimentación, onde as mans dun carpinteiro local fan posible o imaxinado.

Trátase dun traballo artesanal onde se ensamblan nove pezas de madeira ata configurar a cadeira Muros.

Sen dúbida, a peza que presentou maior dificultade na súa fabricación foi o respaldo. Nun primeiro momento, pártese dunha sección convencional de madeira maciza de castaño e lamínase, facendo follas de madeira duns 2 mm de grosor.

A continuación, procédese a realizar un molde coa curvatura desexada e, finalmente, encolar todas esas láminas entorno a ese perfil establecido.

Neste caso, o respaldo tamén é repousa-brazos e fan da cadeira un asento cómodo, óptimo para a lectura ou para gozar dunhas boas vistas.

Autor: Xulio Turnes Vieito
Colaboradores: Elena López Fernández
Promotor: domohomo arquitectos e Alba Fernández Arias
Carpinteiro: Carpintería Gestoso
Madeira: Castiñeiro macizo, castanea sativa
Fotografías de montaxe: domohomo arquitectos
Fotografías: Ramón Vaamonde
+ domohomo.es

CuadernogriceCuadernogriceCuadernogrice

cuadernogrice es una herramienta que mejora la comunicación con tu equipo registrando las conversaciones, compartiendo calendario, comentando los archivos y facilitando el acceso a los documentos del proyecto desde cualquier lugar o dispositivo.

Fácil y potente

Simplemente conecta cuadernogrice a dropbox e invita a tu equipo. Podrás empezar a organizar tu actividad profesional por proyectos creando grupos de trabajo de distinto tamaño y con distintos usuarios. Un sitio al que acudir para consultar, visualizar y compartir los archivos de cada proyecto y hacer un seguimiento del proceso.

Al trabajar con almacenamiento externo (dropbox) siempre tendrás acceso a tus documentos de forma independiente y sin límites de tamaño.

¿Para quién?

Para pequeños y grandes equipos. Estudios de arquitectura, project manager, empresas de construcción… Desde pequeñas reformas o certificaciones hasta proyectos de construcción con grandes equipos humanos.

Planes

Estamos en proceso de pruebas. Se trata de una versión Alpha de la herramienta. Queremos que tengas un trato directo con nosotros. Para cualquier incidencia o sugerencia nos tienes en elequipo(a)cuadernogrice.com

La herramienta, en esta versión, es totalmente gratuita e ilimitada.

El equipo de desarrollo

El Equipo Grice somos Jano Rodríguez, Diego Rey, Javier Garrido y Edu Poch, un grupo de arquitectos y desarrolladores web que, con las Máximas Conversacionales de Paul Grice como bandera y el libro de Lean Startup bajo el brazo, nos empeñamos en construir una herramienta que sea útil, usable y bonita para los profesionales de la construcción.
Si quieres contactar con nosotros escríbenos a elequipo(a)cuadernogrice.com

+ info

Cuadernogrice is a tool that improves the communication with your equipment registering the conversations, sharing calendar, commenting on the files and facilitating the access to the documents of the project from any place or device.

Easy and powerful

Simply it connects cuadernogrice to dropbox and invites your equipment. You will be able to start organizing your professional activity for projects creating workgroups of different size and with different users. A site to which to come to consult, to visualize and to share the files of every project and to do a follow-up of the process.

On having worked with external storage (dropbox) always you will have access to your documents of independent form and without limits of size.

For whom?

For small and big equipments. Studies of architecture, project manager, companies of construction… From small reforms or certifications up to projects of construction with big human equipments.

Plans

We are in process of tests. Alpha of the tool treats himself about a version. We want that you have a direct treatment with us. For any incident or suggestion you have us in elequipo(a)cuadernogrice.com

The tool, in this version, is totally free and unlimited.

The equipment of development

The Equipment Grice we are Jano Rodríguez, Diego Rey, Javier Garrido y Edu Poch, a group of architects and web developers that, with Paul Grice‘s Conversational Maxims like flag and the book of Lean Startup under the arm, pledge in constructing a tool that is useful, usable and nice for the professionals of the construction.

If you want to contact us write to us to elequipo(a)cuadernogrice.com

+ info

cuadernogrice é unha ferramenta que mellora a comunicación co teu equipo rexistrando as conversacións, compartindo calendario, comentando os arquivos e facilitando o acceso aos documentos do proxecto dende calquera lugar ou dispositivo.

Sinxelo e potente

Simplemente conecta cuadernogricedropbox e invita o teu equipo. Poderás empezar a organizar a túa actividade profesional por proxectos creando grupos de traballo de distinto tamaño e con distintos usuarios. Un sitio ao que acudir para consultar, visualizar e compartir os arquivos de cada proxecto e facer un seguimento do proceso.

Ao traballar con almacenamento externo (dropbox) sempre terás acceso aos teus documentos de forma independente e sen límites de tamaño.

¿Para quen?

Para pequenos e grandes equipos. Estudos de arquitectura, project apoderado, empresas de construción… Desde pequenas reformas ou certificacións ata proxectos de construción con grandes equipos humanos.

Plans

Estamos en proceso de probas. Trátase dunha versión Alpha da ferramenta. Queremos que teñas un trato directo connosco. Para calquera incidencia ou suxestión tenos en elequipo(a)cuadernogrice.com

A ferramenta, nesta versión, é totalmente gratuíta e ilimitada.

O equipo de desenvolvemento

El Equipo Grice somos Jano Rodríguez, Diego Rey, Javier Garrido e Edu Poch, un grupo de arquitectos e desenvolvedores web que, coas Máximas Conversacionales de Paul Grice como bandeira e o libro de Lean Startup baixo o brazo, nos empeñamos en construír unha ferramenta que sexa útil, usable e bonita para os profesionais da construción.

Se queres contactar connosco escríbenos a elequipo(a)cuadernogrice.com

+ info

[:es]Pensar la arquitectura[:gl]Pensar a arquitectura[:en]Thinking the architecture[:]

0

[:es]

Pensar la arquitectura
Pensar la arquitectura

«La realidad de la arquitectura es lo concreto, lo convertido en forma, masa y espacio, su cuerpo. No hay ninguna idea fuera de las cosas»

Peter Zumthor

Pensar la arquitectura recopila diversos escritos de Peter Zumthor cuyo valor reside en la reflexión que acompaña a la intesidad de su obra. Escritos a lo largo de diez años, los textos constituyen un raro y valioso testimonio del pensamiento del maestro suizo.

Peter Zumthor (Basilea, 1943) se formó como ebanista, diseñador y arquitecto en la Kunstgewerbeschule de Basilea y en el Pratt Institute de Nueva York. Trabajó en el Departamento de Conservación de Monumentos del cantón suizo de Graubünden y desde 1979 tiene su propio despacho en Haldenstein, Suiza. Es profesor en la Accademia di Architettura de la Università della Svizzera Italiana en Mendrisio, Suiza, y ha sido profesor invitado en diversas universidades de todo el mundo.

Entre sus obras más importantes destacan: cubrición del yacimiento arqueológico romano (Chur, Suiza, 1986), capilla de Sogn Benedetg (Sumvitg, Suiza, 1988), viviendas para jubilados (Chur-Masans, Suiza, 1993), termas (Vals, Suiza, 1996), Kunsthaus Bregenz (Bregenz, Austria, 1997), pabellón de Suiza en la Exposición Universal (Hannover, Alemania, 2000), centro de documentación ‘Topografía del terror’ piezas prefabricadas (Berlín, Alemania, 1997; proyecto interrumpido por el gobierno regional), Kunstmuseum Kolumba (Colonia, Alemania, 2007) y capilla Bruder Klaus (finca de Scheidtweiler, Mechernich, Alemania, 2007).

Su obra ha sido recogida en exposiciones y numerosas publicaciones especializadas y en la monografía Peter Zumthor: Works. Buildings and Projects 1979-1997 (Lars Müller, Baden, 1998). Ha recibido el Premio Pritzker de Arquitectura 2009 y la Royal Gold Medal de arquitectura 2013.

[:gl]

«A realidade da arquitectura é oo concreto, o convertido en forma, masa e espazo, o seu cuerpo. Non hai ningunha idea fora das cousas»

Peter Zumthor

Pensar a arquitectura recompila diversos escritos de Peter Zumthor cuxo valor reside na reflexión que acompaña á intesidad da súa obra. Escritos ao longo de dez anos, os textos constitúen un raro e valioso testemuño do pensamento do mestre suízo.

Peter Zumthor (Basilea, 1943) formouse como ebanista, deseñador e arquitecto na Kunstgewerbeschule de Basilea e no Pratt Institute de Nova York. Traballou no Departamento de Conservación de Monumentos do cantón suízo de Graubünden e dende 1979 ten o seu propio despacho en Haldenstein, Suíza. É profesor na Accademia dei Architettura de la Università della Svizzera Italiana en Mendrisio, Suíza, e foi profesor invitado en diversas universidades de todo o mundo.

Entre as súas obras máis importantes destacan: cubrición do depósito arqueolóxico romano (Chur, Suíza, 1986), capela de Sogn Benedetg (Sumvitg, Suíza, 1988), vivendas para xubilados (Chur-Masans, Suíza, 1993), termas (Valse, Suíza, 1996), Kunsthaus Bregenz (Bregenz, Austria, 1997), pavillón de Suíza na Exposición Universal (Hannover, Alemaña, 2000), centro de documentación ‘Topografía do terror’ pezas prefabricadas (Berlín, Alemaña, 1997; proxecto interrompido polo goberno rexional), Kunstmuseum Kolumba (Colonia, Alemaña, 2007) e capela Bruder Klaus (terreo de Scheidtweiler, Mechernich, Alemaña, 2007).

A súa obra foi recollida en exposicións e numerosas publicacións especializadas e na monografía Peter Zumthor: Works. Buildings and Projects 1979-1997 (Lars Müller, Baden, 1998). Recibiu o Premio Pritzker de Arquitectura 2009 e a Royal Gold Medal de arquitectura 2013.

[:en]

«The reality of the architecture is the concrete thing, the turned into form, mass and space, his body. There is no idea out of the things»

Peter Zumthor

Thinking the architecture compiles Peter Zumthor’s diverse writings which value resides in the reflection that accompanies the intesidad of his work. Writings throughout ten years, the texts constitute a rare and valuable testimony of the thought of the Swiss teacher.

Peter Zumthor (Basilea, 1943) He was formed as cabinet-maker, designer and architect in the Kunstgewerbeschule of Basle and in the Pratt Institute of New York. It was employed at the Department of Conservation of Monuments of Graubünden’s Swiss canton and from 1979 it has his own office in Haldenstein, Switzerland. He is a teacher in the Accademia I gave Architettura de la Università della Svizzera Italiana in Mendrisio, Switzerland, and he has been a teacher invited in diverse universities of the whole world.

Between his more important works they stand out: copulation of the archaeological Roman deposit (Chur, Switzerland, 1986), Sogn Benedetg’s chapel (Sumvitg, Switzerland, 1988), housings for pensioners (Chur-Masans, Switzerland, 1993), thermal baths (Waltz, Switzerland, 1996), Kunsthaus Bregenz (Bregenz, Austria, 1997), pavilion of Switzerland in the Universal Exhibition (Hannover, Germany, 2000), I centre of documentation ‘ Topography of the terror ‘ prefabricated pieces (Berlin, Germany, 1997; project interrupted by the regional government), Kunstmuseum Kolumba (Cologne, Germany, 2007) and chapel Bruder Klaus (estate of Scheidtweiler, Mechernich, Germany, 2007).

His work Peter Zumthor has been gathered in exhibitions and numerous specialized publications and in the monograph: eter Zumthor: Works. Buildings and Projects 1979-1997 (Lars Müller, Gully made by rainwater, 1998). It has received the Prize Pritzker of Architecture 2009 and the Royal Gold Medal of architecture 2013.

[:]

[:es]Fotografía y arquitectura moderna en España, 1925-1965[:gl]Fotografía e arquitectura moderna en España, 1925-1965[:en]Photography and modern architecture in Spain, 1925-1965[:]

[:es]

Fotografía y arquitectura moderna en España, 1925-1965
Paco Gómez, Torres Blancas, Madrid, 1968. © Paco Gómez / Fundación Foto Colectania

Fotografía y arquitectura moderna en España, 1925-1965, nace de un proyecto de investigación en desarrollo y presenta, por primera vez y de forma explícita, un acercamiento al papel de la fotografía en la modernidad arquitectónica española. Se establece como marco temporal flexible aquellas décadas que la historiografía de la arquitectura española señalan como específicas de lo que se denominó el Movimiento Moderno: desde la irrupción de las vanguardias a mediados de los años veinte hasta la crisis del Estilo Internacional a finales de los años sesenta.

La muestra aparta las fotografías de su contexto y finalidad –la difusión de la arquitectura– para valorarlas en sí mismas desde la óptica de la disciplina fotográfica y la aportación de los fotógrafos. Como ocurre en el contexto internacional, también en España se produjo un flujo intenso de trabajo y cooperación entre fotógrafos, arquitectos y medios de difusión que contribuyó a poner en valor la mirada de los primeros. Junto a los más conocidos y prolíficos como Català-Roca, Kindel, Pando o Gómez, la exposición presenta el trabajo de cerca de cuarenta profesionales que retrataron la arquitectura española de la modernidad.

El interés de los arquitectos por la fotografía, los retratos de los arquitectos y las publicaciones de arquitectura son otras de las cuestiones que introduce la exposición para sentar las bases de una reflexión interdisciplinar sobre el papel de la fotografía y los fotógrafos en esta temática particular y en su propia autonomía disciplinar.

Esta muestra se enmarca en el Festival de PHotoEspaña que en esta edición estará dedicado íntegramente a la fotografía española.

Fotografía y arquitectura moderna en España, 1925-1965
Del 4 de junio al 7 de septiembre
Museo ICO
C/ Zorrilla, 3
28014 Madrid

[:gl]

Paco Gómez, Torres Blancas, Madrid, 1968. © Paco Gómez / Fundación Foto Colectania

Fotografa e arquitectura moderna en España, 1925-1965, nace dun proxecto de investigación en desenvolvemento e presenta, por primeira vez e de forma explícita, un achegamento ao papel da fotografía na modernidade arquitectónica española. Establécese como marco temporal flexible aquelas décadas que a historiografía da arquitectura española sinalan como específicas do que se denominou o Movemento Moderno: dende a irrupción das vangardas a mediados dos anos vinte ata a crise do Estilo Internacional a finais dos anos sesenta.

A mostra aparta as fotografías do seu contexto e finalidade -a difusión da arquitectura- para valoralas en si mesmas dende a óptica da disciplina fotográfica e a achega dos fotógrafos. Como acontece no contexto internacional, tamén en España se produciu un fluxo intenso de traballo e cooperación entre fotógrafos, arquitectos e medios de difusión que contribuíu a poñer en valor a mirada dos primeiros. Xunto aos máis coñecidos e prolíficos como Català-Roca, Kindel, Pando ou Gómez, a exposición presenta o traballo de preto de corenta profesionais que retrataron a arquitectura española da modernidade. O interese dos arquitectos pola fotografía, os retratos dos arquitectos e as publicacións de arquitectura son outras das cuestións que introduce a exposición para sentar as bases dunha reflexión interdisciplinar sobre o papel da fotografía e os fotógrafos nesta temática particular e na súa propia autonomía disciplinar.

Esta mostra enmárcase no Festival de PHotoEspaña que nesta edición estará dedicado integramente á fotografía española.

Fotografía e arquitectura moderna en España, 1925-1965

Do 4 de xuño o 7 de setembro

Museo ICO

C/ Zorrilla, 3

28014 Madrid

[:en]

Paco Gómez, Torres Blancas, Madrid, 1968. © Paco Gómez / Fundación Foto Colectania

Photography and modern architecture in Spain, 1925-1965, is born of a project of investigation in development and presents, for the first time and of explicit form, an approximation to the paper of the photography in the architectural Spanish modernity. It is established as temporary flexible frame those decades that the historiography of the Spanish architecture indicate like specific of what was named the Modern Movement: from the irruption of the forefronts in the middle of the twenties up to the crisis of the International Style at the end of the sixties.

The sample separates the photographies of his context and purpose – the diffusion of the architecture – to value them in yes same from the optics of the photographic discipline and the contribution of the photographers. Since it happens in the international context, also in Spain there took place an intense flow of work and cooperation between photographers, architects and a half of diffusion that helped to put in value the look of the first ones. Close to more acquaintances and prolific as Català-rock, Kindel, Bulging or Gómez, the exhibition presents the work closely of forty professionals who portrayed the Spanish architecture of the modernity. The interest of the architects for the photography, the portraits of the architects and the publications of architecture are different of the questions that the exhibition introduces to lay the foundations of a reflection to interdiscipline on the paper of the photography and the photographers in this particular subject matter and in his own autonomy to discipline.

This sample places in PHotoEspaña Festival that in this edition will be dedicated entirely to the Spanish photography.

Photography and modern architecture in Spain, 1925-1965

From June 4 to September 7

Museo ICO

C/ Zorrilla, 3

28014 Madrid

[:]

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (IX) | Cristina García-Rosales

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (VIII) | Cristina García-Rosales

Matilde Ucelay Maórtua

En España fue Matilde Ucelay nuestra primera arquitecta y desde que termina sus estudios en 1936, hasta el momento actual, han pasado 72 años y varias generaciones de mujeres. Si hay una arquitecta que debería ser conocida en España es, ella, Matilde Ucelay Maortúa, nacida en 1912 y fallecida en Madrid en noviembre del 2008. Y no solamente por haber sido la primera mujer que terminó la carrera de arquitectura en este país, sino por haber recibido en el 2004 el Premio Nacional de Arquitectura, otorgado anualmente por el Ministerio de Vivienda a

aquellos arquitectos cuya aportación sobresaliente y continuada, realizada fundamentalmente en España, y valorada con criterios objetivos, haya puesto de relieve los aspectos sociales, económicos, estéticos y tecnológicos de la arquitectura».

Los reconocimientos le vinieron algo tarde a esta singular e inteligente mujer, aunque ella no creía en más medallas que el bienestar de las personas que habitan en los edificios por ella diseñados.

Matilde Ucelay terminó su carrera en 1936. Lo hizo de una manera natural, por vocación. Como natural fue su infancia dentro del ambiente culto, liberal y progresista de su familia, y natural su asistencia al Instituto Escuela (continuador del Instituto Libre de Enseñanza) donde estudió brillantemente el bachillerato. Algunas de sus amigas se decantaron por las carreras de Filosofía y Letras o Farmacia, pero ella tenía claro que lo suyo era la Arquitectura. Época difícil, cuando menos, la que pasó estudiando en esos míticos años treinta en la Escuela de Arquitectura de Madrid, a pesar de algunos inconvenientes menores como el que la Escuela careciera de aseos para mujeres. Amiga de Félix Candela y de Chueca Goitia y, a pesar de lo inusual de su situación, siempre gozó del mayor respeto tanto de sus profesores como de sus compañeros. Su asignatura preferida: proyectos arquitectónicos.

Dos días antes de que estallara la guerra civil, fue homenajeada en el Colegio de Arquitectos de Madrid, acto al que acudieron destacadas figuras de la Segunda República como el Ministro de la Gobernación, Amós Salvador. Este hecho, junto con su filiación republicana, hizo que una vez terminada la contienda, fuera depurada y condenada en consejo de guerra a la inhabilitación para ejercer cargos públicos de por vida y para ejercer su profesión, durante cinco largos años.

Mesa de trabajo de Matilde ucelay

A pesar de todas las prohibiciones y dificultades, Matilde Ucelay mantuvo una actividad profesional continuada durante más de cuarenta años, construyendo edificios para clientes privados, proyectos que hábilmente consiguió que firmaran, al principio de su trayectoria, otros compañeros. Ejerció su labor en circunstancias realmente difíciles, inmersa en el contexto social de la época, en el que las mujeres se veían confinadas al ámbito privado y forzadas a cumplir roles exclusivamente domésticos y familiares, careciendo de derechos legales. Sencilla y responsable, trabajó toda su vida sin considerarlo algo excepcional.

Su arquitectura se caracteriza por una profusión y riqueza en los detalles, y por un diseño intimista, ligado al usuario y al entorno. Entre sus obras destaca un gran número de viviendas unifamiliares, colaborando en algunas ocasiones, con el diseñador de jardines y paisajista, Couchepin. Entre sus más de ciento veinte proyectos, destacamos “La Casa Oswald”, en Puerta de Hierro en Madrid; “La Casa Benítez de Lugo”, en las Palmas de Gran Canaria; así como las librerías “Turner” e “Hispano-Argentina” en Madrid. También diseñó fábricas, laboratorios y otros edificios singulares siguiendo la técnica de Félix Candela, del que importó su patente desde México con la ayuda de su hijo arquitecto. Realizó en total 114  proyectos  a lo largo de una vida profesional de más de 50 años.

Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Junio 2014

[:es]Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (X) | Cristina García-Rosales[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (X) | Cristina García-Rosales[:en]The pioneering arquitect women: the presence of the absence (X) | Cristina García-Rosales[:]

 

Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (VII) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz

 

[:es]Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (VI) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:gl]Espazos para aprender. Arquitectura e Docencia (VI) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:en]Spaces to learn. Architecture and Teaching (VI) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:]

Paralización y resurgir del espacio educativo en la segunda mitad del siglo XX

Las consecuencias económicas de la guerra, unidas al aislamiento sufrido por el país en los años inmediatamente posteriores a esta se tradujo, así mismo, en la casi absoluta paralización de la actividad constructiva en el ámbito educativo, más allá de algunas edificaciones escolares incluidas en la reconstrucción emprendida por el Servicio Nacional de Regiones Devastadas, y de ciertas actuaciones simbólicas, como la ya citada intervención en los edificios de la Colina de los Chopos.

Los años de la dictadura transcurrieron, de esta forma, marcados por el monopolio ideológico de la Iglesia en cuestiones educativas. Se dejaron de lado los planteamientos más innovadores para reforzar los valores sobre los que el Estado pretendía edificar su armazón ideológico. Esta situación comenzará a revertirse a finales de los años 50, y será más por una lógica evolución social que por una verdadera voluntad de las autoridades. Como señala Francisco Burgos,

“la actualización morfológica de las escuelas no será, salvo excepciones, el producto de la interpretación en clave espacial de una determinada pedagogía”. 1

Lo cierto es que toda una nueva generación de españoles comienza a asumir las realidades de un mundo al que España aún se resistía a incorporarse. Y los arquitectos, abandonados ya muchos de los paralizantes prejuicios ideológicos de la posguerra, van a encontrar en el desarrollo de nuevas tipologías escolares un campo de experimentación propicio.

Otra circunstancia resulta determinante para la aparición de un nuevo tipo de edificación escolar. El Concilio Vaticano II –convocado en 1959- supone una justificación perfecta para la progresiva modernización de la enseñanza religiosa, mayoritaria en España. La necesidad de integración de las instituciones educativas religiosas en una sociedad civil con la que empezaban a perder el paso obliga a replantear muchos de los conceptos educativos inamovibles hasta entonces. Para ello se recurrirá, irónicamente, a muchos de los planteamientos introducidos por los movimientos progresistas de finales del XIX. Se recuperará la enseñanza graduada – todavía no la separación por sexos; la actividad alternativa a la puramente docente, la relación con la Naturaleza y, en un plano más concreto,  los criterios higienistas de ventilación, iluminación y orientación que darán lugar a las nuevas construcciones escolares. Ejemplos de estos nuevos planteamientos podemos encontrar en el Instituto Nuestra Señora de Santa María, proyectado en 1960 por Antonio Fernández Alba o el Gimnasio del Colegio Maravillas, de Alejandro de la Sota.

Por otra parte, el Estado comenzará a involucrarse de una forma más activa en la organización del sistema educativo y, aunque habrá que esperar a los últimos momentos de la dictadura, irán apareciendo sucesivas iniciativas como la Ley General de Educación de 1970, o la convocatoria del Premio Nacional de Arquitectura de 1971, dedicado a la construcción de un prototipo escolar acorde a esta nueva normativa. Con la llegada de la democracia, se acometerá un notable impulso del parque escolar, aunque las urgencias en su realización motivarán la adopción de criterios de diseño económicos y obsoletos, alejados de las respuestas adecuadas a las necesidades reales y a los desafíos del sector educativo del inminente cambio de siglo.

Instituto Nuestra Señora de Santa María, Madrid. Arq. Antonio Fernández Alba, 1960 | Fuente: Fundación DoCoMoMo Ibérico
Gimnasio del Colegio Maravillas. Madrid. Arq. Alejandro de la Sota, 1960 | Fuente: Fundación DoCoMoMo Ibérico
Perspectiva de futuro

Como hemos señalado, en los últimos años del siglo XX y los primeros del siglo XXI, la concepción de los espacios docentes ha estado marcada más por criterios económicos – derivados de la necesidad de rápida y amplia respuesta ante la universalidad de la educación y el boom demográfico – que por criterios pedagógicos y de calidad arquitectónica.

Asimismo, la incorporación de las TIC a los espacios educativos es todavía muy lenta – si bien lo es también su incorporación a las propias metodologías docentes – apenas como dispositivos adheridos a la arquitectura prexistente pero sin impacto en su génesis.

Nos encontramos en un momento de profundo cambio en la enseñanza, y la arquitectura, como ha hecho en el pasado, debe encontrar el modo de ofrecer una respuesta mediante espacios educativos que no solo permitan el desarrollo de nuevas metodologías, sino que además contribuyan a las mismas.

Raquel Martínez y Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. junio 2014

Notas:

1 Citado por Francisco Burgos en La Arquitectura del Aula

Bibliografía

Monografías:

GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962

LANDROVE, Susana, ed. Equipamientos I. Lugares públicos y nuevos programas, 1925-1965. Registro DoCoMoMo Ibérico. Barcelona: Fundación Caja de Arquitectos: Fundación DOCOMOMO ibérico, 2010

BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula. Nuevas escuelas madrileñas, 1868-1968. Madrid: Ayuntamiento de Madrid. Área de las Artes, 2007

A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937

Recursos en línea:

El Blog de Stepien y Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en julio de 2012] Disponible en web

ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Octubre de 2009 2010 [Consulta en julio de 2012]  Disponible en web

Conversaciones sobre Archizines Conversas sobre Archizines Conversations about Archizines

1

Como clausura de la exposición ArchizinesGDL, 90X60 grabó este corto documental CONVERSACIONES SOBRE ARCHIZINES, que se llevó a cabo en Kukuruchos (México, del 3 de abril al 4 de mayo 2014), durante la mesa de debate-conversación con invitados especializados para analizar el contenido de la exposición y mencionar las características de los mejores Archizines expuestos desde el punto de vista y perfil de cada invitado. Entre los invitados estaban Thomas Watkin (CCAU), Mónica del Arenal (ALBERTINA), Héctor Damián  (arqxioma), Javier Henrique (HENRIQUEZ LARA ESTUDIO), Daniel Rodríguez (UDG-UNAM), y como moderador del coloquio Felipe Damián (90×60).

http://youtu.be/__dp0pkwDUA

+ info

Como clausura da exposición ArchizinesGDL, 90X60 gravou este curto documental CONVERSACIÓNS SOBRE ARCHIZINES, que se levou a cabo en Kukuruchos (México, do 3 de abril ao 4 de maio 2014), durante a mesa de debate-conversación con convidados especializados para analizar o contido da exposición e mencionar as características dos mellores Archizines expostos dende o punto de vista e perfil de cada convidado. Entre os convidados estaban Thomas Watkin (CCAU), Mónica del Arenal (ALBERTINA), Héctor Damián (arqxioma), Javier Henrique (HENRIQUEZ LARA ESTUDO), Daniel Rodríguez (UDG-UNAM), e como moderador do coloquio Felipe Damián (90 x 60).

http://youtu.be/__dp0pkwDUA

+ info

Since closing of the exhibition ArchizinesGDL, 90X60 recorded this short documentary CONVERSATIONS ON ARCHIZINES, which was carried out in Kukuruchos (Mexico, from April 3 to May 4, 2014), during the table of debate – conversation with specialized guests to analyze the content of the exhibition and to mention the characteristics of the best Archizines exposed from the point of view and profile of every guest. Between the guests there were Thomas Watkin (CCAU), Mónica of the Sandbank (ALBERTINA), Héctor Damián (arqxioma), Javier Henrique (HENRIQUEZ LARA I STUDY), Daniel Rodríguez (UDG-UNAM), and as moderator of the colloquium Philip Damián (90×60).

http://youtu.be/__dp0pkwDUA

+ info

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena

Hoy nos desplazamos a Madrid para presentaros La galería de Magdalena, un proyecto de Raquel Congosto e Isabel Arenas, cuyo objetivo es reinterpretar los espacios infravalorados de la ciudad para convertirlos en espacios de oportunidad, y que comunican el espacio público con el espacio digital mediante la participación ciudadana y el concepto de ‘Regalar’.

¡La galería de Magdalena es una oportunidad de desquitarse, es un laboratorio de experimentación en el que compartir una experiencia con gente desconocida, es un acto de psicomagia!.

Con este fin han transformado espacios como vallas de obra o solares en galerías de arte efímeras, donde todo lo que se expone se regala a los viandantes. Dan una importancia especial a la comunicación con el público de todo tipo, intentando eliminar barreras existentes entre la sociedad y el arte contemporáneo, intentando crear entornos donde la gente se sienta cómoda alrededor del arte, a la comunicación entre distintos contextos y entre la propia gente.

“La calle es en sí misma una oportunidad de creatividad, de reunión, de intercambio, o al menos así lo vemos nosotras. lagaleriademagdalena es al mismo tiempo una plataforma que sirve para realizar exposiciones en la calle donde todo lo que se expone se regala: #RegalosUrbanos, y una comunidad de gente del entorno físico y virtual que nos reunimos alrededor de la cultura y la participación.”

Nevera Urbana, la galería de Magdalena | Fotografía: Luis Daza
¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a la galería de Magdalena?

Ambas somos arquitectas por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid y estuvimos trabajando en diversos estudios. Más tarde, una trabajó en la edición de la revista Arquitectura Viva, mientras la otra lo hacía en temas relacionados con el diseño y montaje de exposiciones. Además siempre hemos estado involucradas en distintos proyectos creativos, como una marca de ropa, una televisión por internet, pintura, etc.

¿Qué os llevó a poner en marcha este proyecto?¿Por qué en este sector?

El proyecto surgió de un cúmulo de inquietudes que teníamos en común, como la participación de la gente en las obras que hacíamos, el uso del espacio público, la cantidad de espacios inacabados que dejó la crisis en la ciudad… nos dimos cuenta de que necesitábamos hacer un uso diferente de ese espacio público. Así surgió nuestra primera acción en la calle y después nos encontramos un día con un edificio en obras en la calle Magdalena, con unas muestras de pintura que parecían perfectas para colocar unos cuadros sobre ellas. Tal cual, el siguiente fin de semana preparamos unos dibujos e hicimos una exposición que desde el principio fue un foco de atracción de gente que se acercaba a mirar y a preguntarnos cosas sobre la obra, como si se tratase de una inauguración en una galería. La gente nos empezó a preguntar también que cuando era la siguiente exposición y de repente, esa esquina en obras se convirtió en nuestro lugar de exposición habitual, un laboratorio de ideas y expresión creativa.

¿Qué otros proyectos y/o actividades engloba Lagaleríademagdalena?

Lo que nos encanta de Lagaleríademagdalena es que es un proyecto que nunca se agota. Dentro de él cada vez surgen nuevas ideas, pero además han surgido algunos ‘spin-off’ como puede ser Lagaleríademúsica, un homenaje a los cassettes donde vamos recopilando listas de reproducción de un montón de gente, con la condición de que sean de 60 o 90 minutos, cada una, con su reseña personal y los links para escucharla en Spotify, Grooveshark, Deezer, etc…  También están los Muros Ciudadanos, que son intervenciones integradoras más permanentes, en los que se homenajea a los vecinos de un barrio, que por ejemplo participan en un photocall abierto y después son sus propios retratos los que componen la obra, sintiéndose identificados con ellos y creándose nuevos vínculos entre los vecinos y entre ellos y el lugar. También hemos hecho talleres universitarios y para niños y hemos creado y gestionado eventos. Ahora mismo acabamos de realizar un Festival de #RegalosUrbanos durante un fin de semana. Una deriva de #RegalosUrbanos por 9 localizaciones en el Barrio de las Letras de Madrid, con un total de 18 exposiciones y la participación de varios artistas.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena
Regalos urbanos, la galería de Magdalena
¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?¿Qué apoyos habéis recibido?

Nosotras nunca pedimos permiso para intervenir, porque lo que hacemos, al ser efímero y respetar siempre las superficies sobre las que actuamos, no es ilegal. Así que en ese aspecto no tuvimos ninguna dificultad. Después el proyecto fue creciendo de forma natural, casi sin darnos cuenta, pero realmente la dificultad con que nos encontramos es una habitual hoy en día y es la sostenibilidad económica del proyecto, aunque de momento lo vamos consiguiendo.

Ahora nos dedicamos exclusivamente a lagaleríademagdalena y la verdad es que el mayor apoyo que hemos recibido desde el principio es el del público. Ya desde las primeras exposiciones se acercaban a darnos las gracias por hacer algo así y nos preguntaban cómo enterarse de las siguientes exposiciones.  Ver como haces feliz a la gente es lo más maravilloso que te puede pasar. También hemos recibido siempre bastante apoyo por parte de los medios, desde blogs hasta periódicos, radios nacionales y la televisión.

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Por un lado de no haber estudiado Arquitectura, no nos habríamos llegado a conocer y por otro siempre hablamos de lo poco que se sabe a veces  estos estudios. En nuestra carrera se adquiere una formación en campos muy diversos y realmente aunque uno no se dé cuenta tiene una preparación para hacer un montón de cosas distintas, sólo hay que tener la mente abierta. A nosotras nos ha permitido tener una visión amplia y diferente de los espacios en las ciudades, a tener en cuenta diversas situaciones simultáneas… y también nos ha enseñado formas de hacer que no compartimos a día de hoy pero que así podemos detectar y evitar.

¿Estáis contentas con los objetivos alcanzados?

Estamos contentísimas. Cuando empezamos nunca pensamos que esas acciones que realizábamos iban a llegar a convertirse en un proyecto que ya tiene 3 años y medio de recorrido. Ni habríamos imaginado que pudiéramos realizar intervenciones de la envergadura de #Emergiendo por ejemplo, en el barrio madrileño de Tetuán, un Muro Ciudadano de 40 metros de largo. Y además, lo más importante, poder vivir de hacer lo que nos gusta.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena
Marca España, la galería de Magdalena
¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Animamos a la gente a plantearse qué es lo que realmente les gusta hacer y a hacerlo con la mente abierta, porque nunca se sabe qué forma va a tomar ese camino y ahora con la crisis hay que estar atento a las pistas que pueden aparecer delante de ti pero que si no estás despierto puedes no verlas. Y lo más importante es empezar a hacer, que se pongan a hacer lo que les llena como primer paso y es probable que poco a poco eso les dirija a nuevos lugares que antes desconocían. Y como no, que lo qué hagan lo hagan con ilusión y energía, creyendo verdaderamente en ello,  si no es muy difícil mantener un proyecto en marcha.

Respecto a cómo completar los estudios, a día de hoy hay una oferta enorme de cursos y masters, pero muchas veces uno puede encontrar talleres y cursos cortos que a veces pueden merecerte más la pena para lo que tú buscas en concreto, tú mismo puedes organizar tu paquete de formación académica en función de tus necesidades y le puedes sacar más provecho que a una oferta más tradicional que está  a veces algo obsoleta respecto a la situación actual.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Desde luego que sí, como ya hemos dicho creemos que tenemos que aprovechar la formación que tenemos, que es más amplia de lo que la gente cree e intentar aplicarla para reinventarnos y descubrir nuevos nichos de mercado.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Es una de las dos opciones que hay y ambas son igual de válidas. Conocemos varios casos en que la verdad es que están encantados con el lugar y las condiciones que han encontrado al irse de aquí pero también hay otros que no acaban de encajar. De lo que si nos hemos dado cuenta es, que aunque sea de viaje, sienta muy bien salir de España, porque aquí hay una especie de nube de negatividad que nos rodea y de la que ni somos conscientes cuando estamos metidos en ella.

Cuando sales es cuando notas que fuera se respira un ambiente distinto, sin tanta presión y al volver te percatas más nítidamente de lo que aquí está pasando.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Es un futuro que tenemos que diseñar cada día, para crear una nueva profesión. De hecho uno de los problemas que vemos es que en las universidades continúan con un modelo antiguo de enseñanza, les están enseñando sistemas y contenidos de una forma que ya no sirve en el mundo real. Y esos estudiantes son precisamente el futuro de la profesión y se están encontrando sin herramientas ni medios que estén vinculados con la realidad que está ocurriendo fuera de la universidad.  Además creemos que el mundo está cambiando a una velocidad terrible y que tenemos que estar atentos para adaptarnos de la mejor manera.

Todavía andamos con la resaca de la influencia de las redes sociales y de la revolución de internet y con los estragos de la crisis y todavía no hay muchos proyectos que estén entendiendo el cambio, o eso creemos nosotras. Para nosotras es importante replicar los modelos que están funcionando en la red, entender el arte como una forma de compartir, olvidarnos de guardarnos los secretos de lo que hacemos y regalarlos, generar una comunidad y utilizar el espacio público de otra forma. Y esto habría que aplicarlo no sólo al mundo del arte.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena
Regalos Urbanos de Galerías de Magdalena abiertas en Madrid, Barcelona y México D.F.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena
junio 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Raquel y a Isabel su tiempo y predisposición con este espacio.

Vivienda en Cachopal | Ameneiros Rey · HH arquitectos-Blanca CarballalVivenda en Cachopal | Ameneiros Rey · HH arquitectos-Blanca CarballalHouse in Cachopal | Ameneiros Rey · HH arquitectos-Blanca Carballal

El proyecto consistía en la definición de una vivienda unifamiliar de nueva planta en una parcela sin edificar situada en el lugar de Cachopal, Ayuntamiento de Teo (A Coruña).

La parcela se emplaza en un entorno rural, adscrita a una vía donde se apoya distinta edificación de carácter residencial unifamiliar, tiene forma rectangular irregular y es alargada en el sentido paralelo al viario. La pendiente del terreno cae hacia la carretera, hacia el norte transcurre un pequeño arroyo, arbolado en sus márgenes, y un bosquecillo limita la parcela al este.

En la concepción del proyecto, las limitaciones impuestas por la obligación de mantenerse alejado ciertas distancias respecto al arroyo, la carretera y los lindes del solar, establecieron rápidamente la implantación del edificio en la parcela, así como su carácter compacto, distribuyendo todo su programa en dos plantas.

En la cota del acceso, y como medida de protección frente a la agresividad de la carretera aledaña se disponen los locales técnicos y de almacenaje. A media altura se sitúan los dormitorios, que se abren a la arboleda oriental y en la última planta, elevada sobre el nivel de la la carretera, se encuentran las salas de estancia, tanto interior como exterior, el salón-comedor y la terraza.

Un factor definitorio fue la limitación presupuestaría con que se contaba para su ejecución, así como facilitar un bajo coste de mantenimiento, tanto del edificio como energético, empleando materiales de gran duración y adaptables al entorno en que se iban a aplicar, tanto en la estructura como en los acabados del edificio. Para esto, se recurrió a maderas de sencilla obtención y mantenimiento.

Todo el programa de la vivienda se desarrolla encuadrado en dos crujías paralelas, con losas macizas de hormigon alternas en sentido perpendicular a los muros que las forman. Los muros transversales se escalonan para adaptarse a la pendiente del terreno y sobre estos se apoyan vigas de madera laminada.

El cerramiento del edificio, formado por un muro de hormigón armado se remata con una fachada transventilada de entablado de madera de robinia. La fachada posterior de los dormitorios al este y la del salón al oeste es una fachada acristalada con un pequeño peto de hormigón y el mismo tipo de fachada transventilada.

Obra: Vivienda en Teo, A Coruña
Arquitectos: Ismael Ameneiros Rodríguez y Santiago Rey Conde (Ameneiros Rey | HH arquitectos), con Blanca Carballal Mariño
Ubicación: Cachopal, Teo (A Coruña), Galicia, España
Año: 2009-2011
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ ameneirosrey.com

The project was consisting of the definition of an one-family housing of new plant of a plot without building placed in Cachopal’s place, Teo’s Town hall (A Coruña).

The plot is located in a rural environment, assigned to a route where there rests different building of residential one-family character, has rectangular irregular form and is lengthened in the sense parallel to the viario. The slope of the area falls down towards the road, towards the north there passes a small creek hoisted in his margins, and a copse limits the plot in the eastern part.

In the conception of the project, the limitations imposed by the obligation to certain distances be kept remote with regard to the creek, the road and the boundaries of the lot, established rapidly the implantation of the building in the plot, as well as his compact character, distributing all his program in two plants.

In the level of the access, and as protection measure opposite to the aggressiveness of the bordering road they arrange the technical places and of storage. To half a height there place the bedrooms, which are opened for the oriental grove and in the last plant raised on the level of the road, they find the rooms of stay, both interior and exterior, the lounge – dining room and the terrace.

A factor definitorio was the limitation presupuestaría that one was possessing for his execution, as well as to facilitate a low cost of maintenance, so much of the building as energetically, using materials of great duration and adaptable to the environment in which they were going to be applied, so much in the structure as in end of the building. For this, one resorted to wood of simple obtaining and maintenance.

The whole program of the housing develops fitted in two you were squeaking parallel bars, with massive slabs of concrete you alternate in sense perpendicular to the walls that form them. The transverse walls are staggered to adapt to the slope of the area and on these there rest girders of laminated wood.

The closing of the building, formed by a wall of reinforced concrete is finished off by a front transventilada of paneling of wood of robinia. The later front of the bedrooms in the eastern part and that of the lounge in the western part is a glazed front with a small bib of concrete and the same type of  ventilate front.

Work: Vivienda en Teo, A Coruña

Authors: Ismael Ameneiros Rodríguez y Santiago Rey Conde (Ameneiros Rey | HH arquitectos), con Blanca Carballal Mariño

Location: Cachopal, Teo (A Coruña), Galicia, Spain

Year: 2009-2011

Photographies: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ ameneirosrey.com

O proxecto consistía na definición dunha vivenda unifamiliar de nova planta nunha parcela sen edificar situada no lugar de Cachopal, Concello de Teo (A Coruña).

A parcela emprázase nun ámbito rural, adscrita a unha vía onde se apoia distinta edificación de carácter residencial unifamiliar, ten forma rectangular irregular e é alongada no sentido paralelo ao viario. A pendente do terreo cae cara á estrada, cara ao norte transcorre un pequeno regueiro arborado nas súas marxes, e un bosque limita a parcela ao leste.

Na concepción do proxecto, as limitacións impostas pola obriga de manterse afastado certas distancias respecto ao regueiro, a estrada e os lindes do soar, estableceron rapidamente a implantación do edificio na parcela, así como o seu carácter compacto, distribuíndo todo o seu programa en dúas plantas.

Na cota do acceso, e como medida de protección fronte á agresividade da estrada estremeira dispóñense os locais técnicos e de almacenaxe. A media altura sitúanse os dormitorios, que se abren ao arboredo oriental e na última planta, elevada sobre o nivel de á estrada, encóntranse as salas de estanza, tanto interior coma exterior, o salón-comedor e a terraza.

Un factor definitorio foi a limitación presupostaría con que se contaba para a súa execución, así como facilitar un baixo custo de mantemento, tanto do edificio coma enerxético, empregando materiais de gran duración e adaptables ao ámbito en que se ían aplicar, tanto na estrutura coma nos acabados do edificio. Para isto, recorreuse a madeiras de sinxela obtención e mantemento.

Todo o programa da vivenda se desenvolve encadrado en dúas cruxías paralelas, con lousas macizas de hormigon alternas en sentido perpendicular aos muros que as forman. Os muros transversais gradúanse para adaptarse á pendente do terreo e sobre estes apóianse vigas de madeira laminada.

O cerramento do edificio, formado por un muro de formigón armado remátase cunha fachada transventilada de tarima de madeira de acacia. A fachada posterior dos dormitorios ao leste e a do salón ao oeste é unha fachada acritalar cun pequeno peto de formigón e o mesmo tipo de fachada transventilada.

Obra: Vivienda en Teo, A Coruña

Autores: Ismael Ameneiros Rodríguez e Santiago Rey Conde (Ameneiros Rey | HH arquitectos), con Blanca Carballal Mariño

Emprazamento: Cachopal, Teo (A Coruña), Galicia, España

Ano: 2009-2011

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ ameneirosrey.com

Clement Greenberg. Arte y cultura: Ensayos críticosClement Greenberg. Arte e cultura: Ensaios críticosClement Greenberg. Art and culture: critical Tests

Clement Greenberg ha sido posiblemente el crítico de arte más influyente de los últimos tiempos. Apasionado especialmente por la pintura, ejerció de mentor del movimiento moderno americano hasta el punto de convertirse en el profeta de algunos grandes pintores del siglo XX, como Jackson Pollock, y de llegar a ostentar la hegemonía crítica en el mundo del arte a lo largo de varias generaciones. Greenberg se distanció del academicismo para cultivar una forma de crítica más periodística en la que la reflexión sobre el arte se mantiene próxima a las obras, en lugar de erigirse en una teoría general.

Autor polémico, proclamaba maliciosamente que la labor del crítico consiste simplemente en mirar, aunque su mirada, asumiendo esta suerte de sofisticada inocencia, debe ser capaz de subvertir algunas de las ideas recibidas en torno al arte o a un artista en particular. Greenberg estaba convencido de que el mejor arte sólo puede ser aquel que cada uno considere el mejor, con la salvedad de que el valor de esta consigna supone espectadores activos, capaces de aprender constantemente y establecer comparaciones de continuo.

Arte y cultura es una selección de artículos sobre pintura, literatura y arte en general, a través de los cuales el lector podrá comprobar hasta qué punto la capacidad crítica del autor rendía tributo a su espíritu provocador y a su voluntad polémica. Más allá de las obras y autores comentados, el interés de los escritos aquí reunidos radica en su vigor crítico, testimonio de una forma nueva de enfrentarse al arte que sin duda sentó precedente.

Tapa blanda: 306 páginas
Editor: Ediciones Paidós (15 de junio de 2002)
Colección: Estética
Idioma: Español

Clement Greenberg ha sido posiblemente el crítico de arte más influyente de los últimos tiempos. Apasionado especialmente por la pintura, ejerció de mentor del movimiento moderno americano hasta el punto de convertirse en el profeta de algunos grandes pintores del siglo XX, como Jackson Pollock, y de llegar a ostentar la hegemonía crítica en el mundo del arte a lo largo de varias generaciones. Greenberg se distanció del academicismo para cultivar una forma de crítica más periodística en la que la reflexión sobre el arte se mantiene próxima a las obras, en lugar de erigirse en una teoría general.

Autor polémico, proclamaba maliciosamente que la labor del crítico consiste simplemente en mirar, aunque su mirada, asumiendo esta suerte de sofisticada inocencia, debe ser capaz de subvertir algunas de las ideas recibidas en torno al arte o a un artista en particular. Greenberg estaba convencido de que el mejor arte sólo puede ser aquel que cada uno considere el mejor, con la salvedad de que el valor de esta consigna supone espectadores activos, capaces de aprender constantemente y establecer comparaciones de continuo.

Arte y cultura es una selección de artículos sobre pintura, literatura y arte en general, a través de los cuales el lector podrá comprobar hasta qué punto la capacidad crítica del autor rendía tributo a su espíritu provocador y a su voluntad polémica. Más allá de las obras y autores comentados, el interés de los escritos aquí reunidos radica en su vigor crítico, testimonio de una forma nueva de enfrentarse al arte que sin duda sentó precedente.

Tapa blanda: 306 páginas

Editor: Ediciones Paidós (15 de junio de 2002)

Colección: Estética

Idioma: Español

Clement Greenberg has been possibly the most influential critic of art of last times. Carried away specially about the painting, he was a counselor of the modern American movement up to the point of turning into the prophet of some big painters of the 20th century, as Jackson Pollock, and of managing to show the critical hegemony in the world of the art along several generations. Greenberg drifted apart from the academicismo to cultivate a form of more journalistic critique in which the reflection on the art is kept near the works, instead of be raising in a general theory.

Polemic author, was proclaiming maliciously at that the labor of the critic consists of looking simply, though his look, assuming this luck of sophisticated innocence, must be capable of subverting some of the ideas received concerning the art or to an artist especially. Greenberg was sure that the best art only can be that one that each one considers to be the best, with the exception of which the value of this slogan supposes active spectators, capable of learning constant and establishing comparisons constantly.

Art and culture is a selection of articles about painting, literature and art in general, across which the reader will be able to verify up to what point the critical capacity of the author was producing tax to his provocative spirit and to his polemic will. Beyond the works and commented authors, the interest of the writings here assembled takes root in his critical vigor, testimony of a new form of facing the art that undoubtedly precedent sat.

Soft lid: 306 pages

Publisher: Editions Paidós (June 15, 2002)

Collection: Aesthetic

Language: Spanish

Mercado central de diseño, una apuesta por la cultura y el ocioMercado central de deseño, unha aposta pola cultura e o ocioCentral market of design, a bet for the culture and the leisure

Desde Octubre se viene celebrando Mercado Central de Diseño en colaboración con Dimad en Matadero de Madrid.

Se ha convertido en un encuentro mensual que tiene como objetivo apostar por el diseño y el arte más vanguardistas y por los modistos, joyeros, diseñadores industriales, interioristas, ilustradores… nacionales con más ingenio y proyección.

Nos han definido como un Mercado de Talento  o como uno de los defensores del diseño español.

En nuestro objetivo de perdurar y ser plataforma estable para apoyar el diseño, tenemos ya establecido los primeros fines de semana de cada mes hasta Septiembre: 7 y 8 de Junio,  5 y 6 de Julio, 6 y 7 de septiembre, 4 y 5 de Octubre y  1 y 2 Noviembre, con entrada libre y con horario de 11 a 22 horas.

Además, animamos la convocatoria con otras actividades de ocio y hostelería, principalmente Conciertos y workshops. Puedes consultar la agenda.

Durante los meses de verano-otoño contaremos además con un espacio de terraza ampliado en la calle central del Matadero donde tendremos más expositores, conciertos y una variada oferta de hostelería.

Este mes contamos con 102 expositores : T-Sir, Depeapa, POLARITÉ, YIYI GUTZ, Fauna y Flora, Kotte, Bonaespina, Antonella colla jengibre made with love,MITETA, Andrés Sierra, Lord wildmore, Lgc joyas, Carla con C, La ortopedia del Manco, Nogorro, Mi Clo, MANDA unchained, Kaif , Mude desing, lanthane, MIGAYO, Emo Diaz, Rebeca Khamlichi, Elena Mir, CAQUILALA, NIDO, Elsuso, Susana espiauba, Casual Irreal, CARS AND FILM , CUIDA TU BARBA, Ailana, Pale Swim wear, CROQUERAS HUMBBLDT , Borja Banos, BRZ wood desing,  C’UP, Steak Cruisers, Daniel Boss, Ro:F, The Talarian, Nina quiche  /Alohe  , Long days , Becker and CO, Feel flow design, Los Pardos, Mora Efron, Costalamel, BE KIND, Maguma, Yono Taola, N23, Fürniboard, Pakita Clamores, Sicnova, Mari Make Art, ENOLA, Julieta Alvarezm, Nansa, Paula franco, Encuire, Moniquilla, ELE.A STUDIO, Fabrica de Texturas, Pepito&Co, BLUEDALEWE ARE , BOLD , HERMANAS BABY, Martina Billi ilustracion, ELEPHANT &CASTLE, Lilian urquieta, PROSSIMA FERMATA , URBAN MYTH, Desi Civera, Mwood, BICHO DE LUZ , WOODWAVE, Rockinhorses, Pitagora , Bendito Estilo, Lubochka, SENSE NU , TARXIA, Lazy Twins, IDUNNBAGS, En tu escondite IGOR, ANA SALAS, Dr. Hoffman, Mimetrica, SARA HERRANZ, KURAGA, Saintbrissant, Begga desing, Brak Sunglasses, THE MUST HAVE.

Contaremos con una colaboración muy especial, Dcode Festival estará presente en el Mercado  con un concierto sorpresa y además sorteará abonos para el festival del 13 de Septiembre.

Seguiremos con al oferta normal de conciertos, en terraza y en interior.

Como novedad también, los días 14 y 15 de junio celebraremos la primera edición de Mercado Condal de Diseño en Barcelona.

Edición 7 y 8 de Junio,
Mercado Central de Diseño
Central de Diseño, Dimad, Matadero Madrid
Paseo de la Chopera, 14
Metro Legazpi

+ info

Dende Outubro vénse celebrando Mercado Central de Deseño en colaboración con Dimad en Matadoiro de Madrid.

Converteuse nun encontro mensual que ten como obxectivo apostar polo deseño e a arte máis vangardistas e polos modistos, xoieiros, deseñadores industriais, interioristas, ilustradores… nacionais con máis enxeño e proxección.

Definíronnos como un Mercado de Talento ou como un dos defensores do deseño español.

No noso obxectivo de perdurar e ser plataforma estable para apoiar o deseño, temos xa establecido os primeiros fins de semana de cada mes ata Setembro: 7 e 8 de Xuño, 5 e 6 de Xullo, 6 e 7 de setembro, 4 e 5 de Outubro e 1 e 2 Novembro, con entrada libre e con horario de 11 a 22 horas.

Ademais, animamos a convocatoria con outras actividades de ocio e hostalaría, principalmente Concertos e workshops. Podes consultar a axenda.

Durante los meses de verano-otoño contaremos además con un espacio de terraza ampliado en la calle central del Matadero donde tendremos más expositores, conciertos y una variada oferta de hostelería.

Este mes contamos con 102 expositores : T-Sir, Depeapa, POLARITÉ, YIYI GUTZ, Fauna y Flora, Kotte, Bonaespina, Antonella colla jengibre made with love,MITETA, Andrés Sierra, Lord wildmore, Lgc joyas, Carla con C, La ortopedia del Manco, Nogorro, Mi Clo, MANDA unchained, Kaif , Mude desing, lanthane, MIGAYO, Emo Diaz, Rebeca Khamlichi, Elena Mir, CAQUILALA, NIDO, Elsuso, Susana espiauba, Casual Irreal, CARS AND FILM , CUIDA TU BARBA, Ailana, Pale Swim wear, CROQUERAS HUMBBLDT , Borja Banos, BRZ wood desing, C’UP, Steak Cruisers, Daniel Boss, Ro:F, The Talarian, Nina quiche /Alohe , Long days , Becker and CO, Feel flow design, Los Pardos, Mora Efron, Costalamel, BE KIND, Maguma, Yono Taola, N23, Fürniboard, Pakita Clamores, Sicnova, Mari Make Art, ENOLA, Julieta Alvarezm, Nansa, Paula franco, Encuire, Moniquilla, ELE.A STUDIO, Fabrica de Texturas, Pepito&Co, BLUEDALEWE ARE , BOLD , HERMANAS BABY, Martina Billi ilustracion, ELEPHANT &CASTLE, Lilian urquieta, PROSSIMA FERMATA , URBAN MYTH, Desi Civera, Mwood, BICHO DE LUZ , WOODWAVE, Rockinhorses, Pitagora , Bendito Estilo, Lubochka, SENSE NU , TARXIA, Lazy Twins, IDUNNBAGS, En tu escondite IGOR, ANA SALAS, Dr. Hoffman, Mimetrica, SARA HERRANZ, KURAGA, Saintbrissant, Begga desing, Brak Sunglasses, THE MUST HAVE.

Contaremos cunha colaboración moi especial, Dcode Festivalestará presente no Mercado cun concerto sorpresa e ademais sorteará aboamentos para o festival do 13 de Setembro.

Seguiremos con ao oferta normal de concertos, en terraza e en interior.

Como novidade tamén, os días 14 e 15 de xuño celebraremos a primeira edición de Mercado Condal de Deseño en Barcelona.

Edición 7 e 8 de Xuño,

Mercado Central de Diseño

Central de Deseño, Dimad, Matadero Madrid

Paseo de la Chopera, 14

Metro Legazpi

+ info

From October one comes celebrating Central Market of Design in collaboration with Dimad in Slaughter house of Madrid.

It has turned into a monthly meeting that it has as aim bet for the design and the art more avant-gardists and for the tailors, jewelers, industrial designers, interior desinger, illustrative … natives with more ingenuity and projection.

They have defined us as a Market of Talent or as one of the defenders of the Spanish design.

In our aim to last and be a stable platform to support the design, we have already established the first weekends of every month until September: On June 7 and 8, July 5 and 6, September 6 and 7, October 4 and 5 and 1 and 2 November, with free entry and with schedule from 11 to 22 hours.

In addition, we encourage the summons with other activities of leisure and hotel and catering business, principally Concerts and workshops. You can consult the schedule.

During the summers-autumns months we will possess in addition a space of terrace extended in the central street of the Slaughter house where we will have more exhibitors, concerts and a varied offer of hotel and catering business.

This month we possess 102 exhibitors: T-Sir, Depeapa, POLARITÉ, YIYI GUTZ, Fauna y Flora, Kotte, Bonaespina, Antonella colla jengibre made with love,MITETA, Andrés Sierra, Lord wildmore, Lgc joyas, Carla con C, La ortopedia del Manco, Nogorro, Mi Clo, MANDA unchained, Kaif , Mude desing, lanthane, MIGAYO, Emo Diaz, Rebeca Khamlichi, Elena Mir, CAQUILALA, NIDO, Elsuso, Susana espiauba, Casual Irreal, CARS AND FILM , CUIDA TU BARBA, Ailana, Pale Swim wear, CROQUERAS HUMBBLDT , Borja Banos, BRZ wood desing, C’UP, Steak Cruisers, Daniel Boss, Ro:F, The Talarian, Nina quiche /Alohe , Long days , Becker and CO, Feel flow design, Los Pardos, Mora Efron, Costalamel, BE KIND, Maguma, Yono Taola, N23, Fürniboard, Pakita Clamores, Sicnova, Mari Make Art, ENOLA, Julieta Alvarezm, Nansa, Paula franco, Encuire, Moniquilla, ELE.A STUDIO, Fabrica de Texturas, Pepito&Co, BLUEDALEWE ARE , BOLD , HERMANAS BABY, Martina Billi ilustracion, ELEPHANT &CASTLE, Lilian urquieta, PROSSIMA FERMATA , URBAN MYTH, Desi Civera, Mwood, BICHO DE LUZ , WOODWAVE, Rockinhorses, Pitagora , Bendito Estilo, Lubochka, SENSE NU , TARXIA, Lazy Twins, IDUNNBAGS, En tu escondite IGOR, ANA SALAS, Dr. Hoffman, Mimetrica, SARA HERRANZ, KURAGA, Saintbrissant, Begga desing, Brak Sunglasses, THE MUST HAVE.

We will possess a very special collaboration, Dcode Festival will be present on the Market with a surprise concert and in addition it will avoid credits for the festival of September 13.

We will follow with the normal oferta of concerts, in terrace and in interior.

As innovation also, on the 14th and 15th of June we will celebrate the first edition of Count Market of Design in Barcelona.

Edition On June 7 and 8,

Mercado Central de Diseño

Central de Diseño, Dimad, Matadero Madrid

Paseo de la Chopera, 14

Metro Legazpi

+ info

Alberto Ferlenga – Arquitectos sin arquitecturas. Arquitectura ordinaria y cultura arquitectónica en el s. XXAlberto Ferlenga – Arquitectos sen arquitecturas. Arquitectura ordinaria e cultura arquitectónica no s. XXAlberto Ferlenga – Architects without architectures. Ordinary architecture and architectural culture in the 20th century

0

El estudio de la arquitectura rural y popular ha sido un importante caldo de cultivo de la arquitectura moderna; en ella los arquitectos han buscado la verdad de las formas y los materiales, sus valores de sostenibilidad y de comprensión de los valores locales. A partir de este contexto, la conferencia también rastrea la relación contemporánea entre arquitectura culta y popular.

BERNARD RUDOFSKY: DESOBEDIENCIA CRÍTICA A LA MODERNIDAD.
Arquitectura sin Arquitectos, 50 años después
Centro José Guerrero, Granada. Del 07 al 09.10.2013

En 2014 se cumplen cincuenta años de la publicación de Architecture without Architects (Arquitectura sin arquitectos), una de las más influyentes obras del polifacético Bernard Rudofsky (Moravia, 1905 – Nueva York, 1998).

Considerado uno de los más innovadores creadores del siglo XX, Rudofsky ha sido arquitecto, diseñador, editor, fotógrafo e investigador, y ha sido definido como un severo crítico de los progresos de la época contemporánea. Por todo ello su figura se perfila hoy como la de un autor de enorme actualidad y una de las figuras iconoclastas de la modernidad.

Fue un destacado teórico del diseño, en concreto en el campo del diseño sociocultural comparativo, desarrollado en obras como The Kimono Mind, The Unfashionable Human Body o Now I lay me down to eat. A ello se le suma el profundo impacto de su actividad como comisario, de la que son ejemplos sus provocadoras exposiciones organizadas en el Museum of Modern Art de Nueva York entre los años cuarenta y sesenta; su labor como editor y director artístico de revistas de arquitectura y diseño de referencia como Domus; y su tarea docente en diversos centros de todo el mundo (Yale, MIT, Universidad de Waseda en Tokio).

La experiencia del viaje constituye para Rudofsky un instrumento fundamental para la investigación y el aprendizaje, habiendo vivido y construido en países como Estados Unidos, Brasil e Italia. Visita, documenta y reivindica la economía, inteligencia y sostenibilidad de las arquitecturas anónimas de las que el habitar contemporáneo debe aprender.

Su encuentro con nuestro país se produjo a partir de la década de los sesenta, momento en el que comenzó a visitarlo asiduamente y a interesarse por nuestra sabia arquitectura tradicional. Gracias a su vínculo con José Guerrero, Rudofsky conoció el paisaje mediterráneo de Frigiliana, donde decidió construir en los años setenta su vivienda-taller de verano en unas colinas situadas a tres kilómetros de Nerja, en la provincia de Málaga.

Erigida según diseño de Rudofsky (aunque como autor legal figurase su amigo José Antonio Coderch), La Casa, que ha sido definida como sensual y espartana a la vez, reivindica los valores de la arquitectura tradicional, de la economía de lo local, una arquitectura sencilla de volúmenes y patios, con una fuerte dimensión paisajística en su implantación, que parte del respeto al lugar en contraste con las aspiraciones transformadoras de la arquitectura de autor.

A instancia de Lisa Guerrero, quien advirtió del peligro de desaparición de La Casa, el Centro José Guerrero y el MAK de Viena (Applied Arts and Contemporary Art Museum) iniciaron en el año 2006 una campaña en defensa de la única construcción arquitectónica de Rudofsky en nuestro país, que recabó, entre otras, la firma de más de cien reputados arquitectos, artistas y escritores de todo el mundo. Junto con ello, la labor emprendida por el Instituto Andaluz de Patrimonio y la Dirección General de Bienes Culturales para su puesta en valor culminó en 2011 con la declaración del inmueble por parte de la Consejería de Cultura de la Junta de Andalucía como Bien de Interés Cultural, adquiriendo así la protección máxima como monumento.

El Centro José Guerrero y el Ministerio de Educación, Cultura y Deportes organizan este seminario internacional, en el que intervienen los más destacados conocedores de su obra, para analizar y difundir el universo rudofskiano. A él le seguirá en 2014 una exposición monográfica sobre su legado en la sede del Centro José Guerrero.

O estudo da arquitectura rural e popular foi un importante caldo de cultivo da arquitectura moderna; nela os arquitectos buscaron a verdade das formas e os materiais, os seus valores de sostibilidade e de comprensión dos valores locais. A partir deste contexto, a conferencia tamén rastrexa a relación contemporánea entre arquitectura culta e popular.

BERNARD RUDOFSKY: DESOBEDIENCIA CRÍTICA A MODERNIDADE.

Arquitectura sen Arquitectos, 50 años después

Centro José Guerrero, Granada. Do 07 o 09.10.2013

En 2014 cúmprense cincuenta anos da publicación de Architecture without Architects (Arquitectura sen arquitectos), unha das máis influentes obras do polifacético Bernard Rudofsky (Moravia, 1905 – Nova York, 1998).

Considerado un dos máis innovadores creadores do século XX, Rudofsky foi arquitecto, deseñador, editor, fotógrafo e investigador, e foi definido como un severo crítico dos progresos da época contemporánea. Por todo iso a súa figura perfílase hoxe como a dun autor de enorme actualidade e unha das figuras iconoclastas da modernidade.

Foi un destacado teórico do deseño, en concreto no campo do deseño sociocultural comparativo, desenvolvido en obras como The Kimono Mind, The Unfashionable Human Body ou Now I lai me down to eat. A iso súmaselle o profundo impacto da súa actividade como comisario, da que son exemplos as súas provocadoras exposicións organizadas no Museum of Modern Art de Nova York entre os anos corenta e sesenta; o seu labor como editor e director artístico de revistas de arquitectura e deseño de referencia como Domus; e a súa tarefa docente en diversos centros de todo o mundo (Yale, MIT, Universidade de Waseda en Tokyo).

A experiencia da viaxe constitúe para Rudofsky un instrumento fundamental para a investigación e a aprendizaxe, despois de vivir e despois de construír en países como Estados Unidos, Brasil e Italia. Visita, documenta e reivindica a economía, intelixencia e sostibilidade das arquitecturas anónimas das que habitar contemporáneo debe aprender.

O seu encontro co noso país produciuse a partir da década dos sesenta, momento no que comezou a visitalo asiduamente e a interesarse pola nosa sabia arquitectura tradicional. Grazas ao seu vínculo con José Guerrero, Rudofsky coñeceu a paisaxe mediterránea de Frigiliana, onde decidiu construír nos anos setenta a súa vivenda-taller de verán nuns outeiros situados a tres quilómetros de Nerja, na provincia de Málaga.

Erixida segundo deseño de Rudofsky (aínda que como autor legal figurase o seu amigo José Antonio Coderch), La Casa, que foi definida como sensual e espartana á vez, reivindica os valores da arquitectura tradicional, da economía do local, unha arquitectura sinxela de volumes e patios, cunha forte dimensión paisaxística na súa implantación, que parte do respecto ao lugar en contraste coas aspiracións transformadoras da arquitectura de autor.

A instancia de Lisa Guerrero, quen advertiu do perigo de desaparición de La Casa, o Centro José Guerrero e o MAK de Viena (Applied Arts and Contemporary Art Museum) iniciaron no ano 2006 unha campaña en defensa da única construción arquitectónica de Rudofsky no noso país, que solicitou, entre outras, a firma de máis de cen reputados arquitectos, artistas e escritores de todo o mundo. Xunto con iso, o labor emprendido polo Instituto Andaluz de Patrimonio e a Dirección Xeral de Bens Culturais para a súa posta en valor culminou en 2011 coa declaración do inmoble por parte da Consellaría de Cultura da Xunta de Andalucía como Ben de Interese Cultural, adquirindo así a protección máxima como monumento.

O Centro José Guerrero e o Ministerio de Educación, Cultura e Deportes organizan este seminario internacional, no que interveñen os máis destacados coñecedores da súa obra, para analizar e difundir o universo rudofskiano. A el seguirao en 2014 unha exposición monográfica sobre o seu legado na sede do Centro José Guerrero.

The study of the rural and popular architecture has been an important favorable environment of the modern architecture; in her the architects have looked for the truth of the forms and the materials, his values of sustainability and of comprehension of the local values. From this context, the conference also traces the contemporary relation between educated and popular architecture.

BERNARD RUDOFSKY: CRITICAL DISOBEDIENCE TO THE MODERNITY.

Architecture without Architects, 50 years later

Center Jose Guerrero, Granada. From 07 to 09.10.2013

In 2014 they are fulfilled fifty years of the publication of Architecture without Architects (Architecture without architects), one of the most influential works of the versatile Bernard Rudofsky (Moravia, 1905 – New York, 1998).

Considered one of the most innovative creators of the 20th century, Rudofsky has been architect, designer, publisher, photographer and investigator, and has been defined as a severe critic of the progresses of the contemporary epoch. By all this his figure is outlined today as that of an author of enormous current importance and one of the figures iconoclasts of the modernity.

It was the out-standing theoretical one of the design, in I make concrete in the field of the sociocultural comparative design, developed in works as The Kimono Mind, The Unfashionable Human Body or Now I lay me down to eat. To it there adds the deep impact of his activity as commissioner, of which they are examples his provocative exhibitions organized in the Museum of Modern Art of New York between the forties and sixties; his labor like publisher and art director of magazines of architecture and design of reference like Domus; and his educational task in diverse centers of the whole world (Yale, MIT, Waseda’s University in Tokyo).

The experience of the trip constitutes for Rudofsky a fundamental instrument for the investigation and the learning, having lived and constructed in countries like The United States, Brazil and Italy. He visits, documents and claims the economy, intelligence and sustainability of the anonymous architectures of which to live contemporary debit to learn.

His meeting with our country took place from the decade of the sixties, moment in the one that began to visit it assiduous and to be interested for our wise traditional architecture. Thanks to his link with Jose Guerrero, Rudofsky knew Frigiliana’s Mediterranean landscape, where it decided to construct in the seventies his summer housing – workshop in a few hills placed to three Nerja’s kilometres, in the province of Malaga.

Raised according to Rudofsky’s design (though as legal author there was appearing his friend Jose Antonio Coderch), The House, which has been defined as sensual and Spartan simultaneously, claims the values of the traditional architecture, of the economy of the local thing, a simple architecture of volumes and courts, with a strong landscape dimension in his implantation, which departs from the respect to the place in contrast with the aspirations transformadoras from the author’s architecture.

To Lisa Guerrero’s instance, who noticed of the danger of disappearance of The House, the Center Jose Guerrero and the MAK of Vienna (Applied Arts and Contemporary Art Museum) initiated in the year 2006 a campaign in defense of the Rudofsky’s only architectural construction in our country, which obtained, between others, the signature of more than hundred renowned architects, artists and writers of the whole world. Together with it, the labor undertaken by the Andalusian Institute of Heritage and the Headquarter of Cultural Goods for his putting in value it culminated in 2011 with the declaration of the building on the part of the Council of Culture of the Meeting of Andalusia as Good of Cultural Interest, acquiring this way the maximum protection as monument.

The Center Jose Guerrero and the Department of Education, Culture and Sports organize this international seminar, in which there intervene the most out-standing connoisseurs of his work, to analyze and to spread the universe rudofskiano. To him Jose Guerrero will follow in 2014 a monographic exhibition on his legacy in the headquarters of the Center.

Arquitectura, crítica, revistas, conocimiento y la Red | Miguel Villegas

La publicación de arquitectura que veis arriba capturada en un pantallazo la producíamos hace más de diez años.
No se si fue una intuición, una iluminación o una pedrá, pero lo cierto es que ya estábamos hablando de una serie de conceptos que ahora parece que a algunos preocupan y a otros se indigestan. A los primeros por falta de comprensión y aprehensión y a los segundos… a esos por lo mismo.

Para los de francés la frase está escrita en un inglés entonces torpe, pero quería decir algo así como:

«Ya podemos publicar el contenido que queramos, al instante»

Desde aquí, una opinión, creo que confundida, de Fredy Massad a un artículo de David Basulto; una reseña de Pilar Pinchart, que se convierte en una elegía a las publicaciones en papel enarbolando la bandera del todo gratis no; y cierta irresponsabilidad de una serie de compañeros, que dando argumentos a detractores de lo digital comparten a diestro y siniestro en la red; han desencadenado que retome este tema y me decida a tratar de explicar una situación que, yo al menos, veo clara.

Como sigue teniendo mucho que ver, voy a recuperar la cita que mencioné en el pasado artículo sobre archBib. Es tan importante que lleva tiempo estructurando mi forma de percibir y entender la Red y hoy nos va a volver a ayudar. Es la frase de Dee Hock que podéis encontrar, en el artículo de Linda Stone.

«Noise becomes data when it has a cognitive pattern. (1945–1965)
Data becomes information when assembled into a coherent whole, which can be related to other information. (1965–1985)
Information becomes knowledge when integrated with other information in a form useful for making decisions and determining actions. (1985–2005)
Knowledge becomes understanding when related to other knowledge in a manner useful in anticipating, judging and acting. (2005–2025)
Understanding becomes wisdom when informed by purpose, ethics, principles, memory and projection. (2015–2045)»

Las fechas en cursiva detrás de cada etapa son de Stone y no me resultarían especialmente relevantes si no fuera porque, sin tener en cuenta la mayor o menor autoridad académica que pueda tener Stone, nos hace pensar si no estamos ya en el descuento.

Estimados Fredy, Pilar et al.. Creo firmemente que el filtrado de información para su publicación no es crítica. Por mucho que este proceso de selección tenga criterio, o falta de él.

Para mi no es crítica. La crítica es conocimiento. Es información digerida y asimilada por otros hasta convertirla en conocimiento, y que nos permite, nos pone en disposición de, tomar decisiones y determinar acciones.

Ahora mismo, tal y como la información en lo digital se está tratando, no es capaz de producir eso.

No implica mensaje. No implica per se una potencia de relación. No tal y como están, y me permitís que aquí me excluya, manejándola muchos.

«La Red, hoy, en arquitectura, no es 2.0. Es mucho menos que 1.0, simplemente porque no está enlazada

Los comunicadores, los que llevan a gala el calificativo de bloggers, los que comparten por divertimento, no han sido capaces de digerir un concepto, tan antiguo que su nombre suena a ciencia ficción ochentera, como el de hipertexto. Un concepto que, pese a llevarlo constantemente en la h del http://… no se entiende en sus implicaciones más profundas.

Hiper denota superioridad o exceso. Hipertexto denota lo que supera al texto. Si señores, lo que supera a la propia información, al mero mensaje unívoco, para adquirir el potencial de despliegue que antes solo era concebible para la hermenéutica a través de la interpretación y el diálogo.

La web 2.0 no es cuestión de comunicación interpersonal. La comunicación, el diálogo, los comentarios no son ya lo importante. Ya existían en el 2002 y os puedo asegurar que con mucha más actividad y riqueza. Una riqueza y fuerza en el intercambio de conocimiento que hizo que algunos pudiéramos entender qué estaba pasando.

La 2.0, o simplemente el estado actual de la tecnología, permite procesar esa información que a muchos abruma por exceso, y convertirla en conocimiento.Permite enlazarla, calificarla, clasificarla, etiquetarla y hacer que, mediante esos procesos, esas acciones humanas nunca automáticas, y sobre todo, mediante la construcción de las redes apropiadas de enlaces a otros espacios digitales de información, podamos construir conocimiento.

«Podemos trascender la mera información para construir conocimiento, pero nos empeñamos en producir en digital sin aprovechar su potencia, sin entender su idiosincrasia.»

Nos empeñamos en devaluar la trascendencia de nuestras actitudes asimilándolas a divertimentos al compartir y no nos damos cuenta de que estamos desperdiciando un enorme recurso, nuestro recurso, el bien material que hace que una parte enorme de nuestra sociedad, la informacional, funcione.

«Estamos desperdiciando la información

Ser Red, que quizás deba escribirse en minúsculas igual que arquitectura, es construir de forma activa la red para preocuparse y ocuparse de su supervivencia. Es entender que lo importante es que se produzca el chispazo que conecte ideas e información, no que el chispazo se produzca atravesando nuestra web.

Si no hacemos un uso responsable de la información. Si no aprendemos a producirla para que sea de calidad y relevante, a manipularla para que respete a sus productores, a compartirla para no convertirnos en meros traficantes, a evaluarla de manera crítica para que cada vez haya menos ruido y a relacionarla para que se convierta en conocimiento. Si no tomamos una postura de responsabilidad activa, estaremos simplemente malgastando un recurso valiosísimo.

Y frente a ese despilfarro, argumentos como los de Pilar tendrán toda la validez, cuando no debemos, por el bien del desarrollo tecnológico, asumirlos.

«La red no es el espacio del todo vale y además es gratis. La Red, debe ser nuestra gran biblioteca de Alejandría

Debe ser un espacio en el que, por nuestro comportamiento, acallemos los ruidos; en el que, por nuestro trabajo comunicando, compartiendo, enlazando, ofreciendo a los demás de forma ordenada y coherente, hagamos que nuestro conocimiento se ponga al servicio de los demás.

Algún compañero me dice que no se lucra compartiendo la información, y que por eso no hace nada malo. Argumentos ilusorios dentro de esta coyuntura. La información ya no tiene valor. Lo digital se lo ha quitado tendiéndolo a cero… El valor está en la presencia, en el trabajo, en el servicio. Pensar que la falta de acción no tiene consecuencias es falaz y pernicioso.

Las fotos que nuestros compañeros fotógrafos producen, por ejemplo, ya no tienen valor en si mismas. Cuando cualquiera las puede descargar, copiar, transformar, reproducir, multiplicar… los objetos físicos que son ese conjunto de megas no tienen valor.

«El valor, en esta situación digital, estriba en que un determinado fotógrafo produzca esas imágenes. Ese es el hecho diferencial que debemos recuperar.»

Y no estoy hablando aquí de recuperar el valor del artista, si no recuperar el valor del productor, del agente, con su técnica, con su mirada, con su capacidad como profesional cualificado que es capaz de ofrecer un servicio y que, gracias a la expansión de la información que ha producido, es capaz de demostrar la valía de su trabajo.

“This is information. The proper use of it can bring a new dignity to mankind.
… (Information machines) process information so that it can me made meaningful at the human scale”.
The Information Machine. Ray and Charles Eames, 1958.
Captura del video “Hello World! Processing” de Ultra_Lab

A lo mejor esta referencia de un maestro clásico cala más

Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, marzo 2013

Historiography of Modern Architecture

[:es]

«Con este libro, Panayotis Tournikiotis ha alcanzado una gran hazaña en la historiografía arquitectónica.»

Francoise Choay, Profesor de Historia de la teoría y de Historia del urbanismo en el Instituto francés de urbanismo, Universidad de París

La escritura, según Panayotis Tournikiotis, siempre ha ejercido una influencia poderosa sobre la arquitectura. Por lo tanto, el estudio de arquitectura moderna no puede ser separado del estudio con los textos que han tratado de explicar la idea de una nueva arquitectura en una nueva sociedad. Durante los últimos cuarenta años, la pregunta de la relación de arquitectura y su historia – de edificios a libros – ha sido uno de los temas más importantes en los debates durante los cursos de arquitectura moderna.

Tournikiotis argumenta que la historia de arquitectura moderna tiende a ser escrita desde el presente, proyectando atrás en el pasado nuestras preocupaciones actuales, de modo que «el principio» de la historia realmente funcione como «una representación» de su final. En este libro los edificios son las citas, mientras los textos son la estructura.

Tournikiotis enfoca en un grupo de libros de los historiadores principales del siglo XX: Nikolaus Pevsner, Emil Kaufmann, Sigfried Giedion, Bruno Zevi, Leonardo Benevolo, Henry-Russell Hitchcock, Reyner Banham, Peter Collins, y Manfredo Tafuri. Examinando el pensamientos de estos escritores, utiliza conceptos de la teoría crítica, relacionando la arquitectura a más amplios modelos históricos.

Historiography of Modern Architecture
Historiography of Modern Architecture

Tapa dura: 358 páginas
Editor: Mit Pr (1 de agosto de 1999)
Idioma: Inglés

 [:gl]

«Con este libro, Panayotis Tournikiotis alcanzou unha gran fazaña na historiografía arquitectónica.»

Francoise Choay, Profesor de Historia da teoría e da Historia do urbanismo no Instituto francés de urbanismo, Universidade de París

A escritura, segundo Panayotis Tournikiotis, sempre ten exercido unha influencia poderosa sobre a arquitectura. Polo tanto, o estudo de arquitectura moderna non pode ser separado do estudo cos textos que trataron de explicar a idea dunha nova arquitectura nunha nova sociedade. Durante os últimos corenta anos, a pregunta da relación de arquitectura e a súa historia – de edificios a libros – foi un dos temas máis importantes nos debates durante os cursos de arquitectura moderna.

Tournikiotis argumenta que a historia de arquitectura moderna tende a ser escrita dende o presente, proxectando atrás no pasado as nosas preocupacións actuais, de modo que «o principio» da historia realmente funcione como «unha representación» do seu final. Neste libro os edificios son as citas, mentres os textos son a estrutura.

Tournikiotis enfoca nun grupo de libros dos historiadores principais do século XX: Nikolaus Pevsner, Emil Kaufmann, Sigfried Giedion, Bruno Zevi, Leonardo Benevolo, Henry-Russell Hitchcock, Reyner Banham, Peter Collins, e Manfredo Tafuri. Examinando o pensamentos destes escritores, utiliza conceptos da teoría crítica, relacionando a arquitectura a máis amplos modelos históricos.

Tapa dura: 358 páxinas

Editor: Mit Pr (1 de agosto de 1999)

Idioma:Inglés

[:en]

«With this book, Panayotis Tournikiotis has achieved a great feat ofarchitectural historiography.»

Francoise Choay, Professor of the History of Ideas and the History of Urbanism at the French Institute for Urbanism, University of Paris

Writing, according to Panayotis Tournikiotis, has always exerted a powerful influence on architecture. Indeed, the study of modern architecture cannot be separated from a fascination with the texts that have tried to explain the idea of a new architecture in a new society. During the last forty years, the question of the relationship of architecture to its history -of buildings to books- has been one of the most important themes in debates about the course of modern architecture.

Tournikiotis argues that the history of modern architecture tends to be written from the present, projecting back onto the past our current concerns, so that the «beginning» of the story really functions as a «representation» of its end. In this book the buildings are the quotations, while the texts are the structure.

Tournikiotis focuses on a group of books by major historians of the twentieth century: Nikolaus Pevsner, Emil Kaufmann, Sigfried Giedion, Bruno Zevi, Leonardo Benevolo, Henry-Russell Hitchcock, Reyner Banham, Peter Collins, and Manfredo Tafuri. In examining these writers’ thoughts, he draws on concepts from critical theory, relating architecture to broader historical models.

Lid lasts: 358 pages

Publisher: Mit Pr (August 1, 1999)

Language: English

[:]

Retratos a través de los ojos de un miope (V) | epR

El pájaro cuco

Nacido en el gélido Báltico y con el rostro algo picado de viruelas, su historia pudo haber sido triste como la de aquel Akákievich de Gógol.

Pero Kahn decidió vivir dos vidas.

Dos vidas simultáneas, con dos mujeres,  con dos familias.

Como el pájaro cuco, sobrevoló otros cielos para buscar otros nidos.

Dos vidas sucesivas, la del arquitecto intrascendente y la del profeta de la luz y la geometría.

Sembró el mundo de obras maestras en apenas un par de décadas: Salk, Kimbell, New Haven, Ahmedabad, Dahka.

Nunca sabremos qué llevó a Kahn de una vida a la otra; siempre imaginaremos que vivió alguna otra más que nadie ha contado aún.

Retratos a través de los ojos de un miope (V) epR Louis I. Kahn
Louis I. Kahn | Fuente: wikiarquitectura

El primo Ramón
New Bedford, primavera de 2014

Beyond Black. Juan Rodríguez Beyond Black. Juan Rodríguez Beyond Black. Juan Rodríguez

Kiosko Alfonso. Coruña. España. Desde el 4 de junio de 2014. BEYOND BLACK es el titulo de una exposición retrospectiva de fotografía, cuyo nexo de unión es …”una cierta forma de ver la arquitectura”. Muestra obras desde 1987 a 2014.

Bajo el comisariado de Marta Gerveno, será inaugurada en Kiosco Alfonso de A Coruña el próximo 4 de junio, 19,30 h. Forma parte de la exposición una sala de lectura, donde podrán ser consultados una selección de libros publicados por el autor en los últimos años. Paralelamente al proyecto expositivo, se presentará un libro que recoge 83 imágenes de dicho proyecto así como textos de Pedro Cabrita Reis, Eduardo Souto de Moura, Gertrude Schiele y Pablo Bautista Nicolás.

«Juan Rodríguez es un detective. Se apodera de lo que vemos, de lo que ve a primera vista, y extrae de ello lo que nosotros no vemos. Escudriña, aísla, altera, mueve tonalidades. Despierta otro lado de la realidad, aquel que no descifran ojos menos eficaces, empañados por el hábito, por la rutina.

Todo se revela un poco diferente, sorprende, se convierte en aparición inesperada. Desde un fondo nebuloso y compacto y oscuro, desenfocado a veces, saltan con nitidez desenfrenada cosas, personas, animales: un caballo blanco, una bola no sé de qué, un chorro de luz que atraviesa la puerta entreabierta, lámparas de fuego o surcos deslumbrantes, reflejos lineales de una copa de cristal.

Una imagen negra se confunde con el suelo, y emerge recortada sobre una pared clara. Rayas pintadas sobre el piso de la carretera se aproximan a un punto. ¿En qué lugar?

Un mar sin horizonte, un mar petrificado, un suelo de cuadrados negros y blancos, mesas y sillas abandonadas, rascacielos que desaparecen en el cielo o que en él se recortan, una servilleta blanca bajo la pata corta de una mesa –todo en blanco y negro y ceniza, mil grises. La realidad a un tiempo nítida y desfigurada.

Sensación de color, desasosiego, raramente paz.

Así como los pintores conjuran la representación de la realidad, tal vez por influencia de los fotógrafos o en competencia con ellos, disolviéndola, abstrayéndola, transformándola en una textura que no revela las formas que nosotros vemos, así sucede también en la busca postrera de los fotógrafos. O del fotógrafo Juan Rodríguez.«

Álvaro Siza

Kiosko Alfonso. Coruña. España. Dende o 4 de xuño de 2014. BEYOND BLACK é o titulo dunha exposición retrospectiva de fotografía, cuxo nexo de unión é… ”certa forma de ver a arquitectura”. Mostra obras dende 1987 a 2014.

Baixo o comisariado de Marta Gerveno, será inaugurada en Quiosco Alfonso da Coruña o próximo 4 de xuño, 19,30 h. Forma parte da exposición unha sala de lectura, onde poderán ser consultados unha selección de libros publicados polo autor nos últimos anos. Paralelamente ao proxecto expositivo, presentarase un libro que recolle 83 imaxes do devandito proxecto así como textos de Pedro Cabrita Reis, Eduardo Souto de Moura, Gertrude Schiele e Pablo Bautista Nicolás.

«Juan Rodríguez é un detective. Apodérase do que vemos, do que ve á primeira vista, e extrae diso o que nós non vemos. Escudriña, illa, altera, move tonalidades. Esperta outro lado da realidade, aquel que non descifran ollos menos eficaces, embazados polo hábito, pola rutina.

Todo se revela un pouco diferente, sorprende, convértese en aparición inesperada. Dende un fondo nebuloso e compacto e escuro, desenfocado ás veces, saltan con nitidez desenfreada cousas, persoas, animais: un cabalo branco, unha bóla non sei de que, un chorro de luz que atravesa a porta entreaberta, lámpadas de lume ou sucos cegadores, reflexos lineais dunha copa de cristal.

Unha imaxe negra confúndese co chan, e emerxe recortada sobre unha parede clara. Raias pintadas sobre o piso da estrada aproxímanse a un punto. ¿En que lugar?

Un mar sen horizonte, un mar petrificado, un chan de cadrados negros e brancos, mesas e cadeiras abandonadas, rañaceos que desaparece no ceo ou que nel se recorta, un pano da mesa branco baixo a pata curta dunha mesa -todo en branco e negro e cinza, mil grises. A realidade a un tempo nítida e desfigurada.

Sensación de cor, desasosego, raramente paz.

Así como os pintores conxuran a representación da realidade, talvez por influencia dos fotógrafos ou en competencia con eles, disolvéndoa, abstraéndoa, transformándoa nunha textura que non revela as formas que nós vemos, así sucede tamén na busca postremeira dos fotógrafos. O do fotógrafo Juan Rodríguez.«

Álvaro Siza

Kiosk Alfonso. Corunna. Spain. From June 4, 2014. BEYOND BLACK is the title of a retrospective exhibition of photography, which link of union is … «a certain way of seeing the architecture». It shows works from 1987 to 2014.

Bajo el comisariado de Marta Gerveno, será inaugurada en Kiosco Alfonso de A Coruña el próximo 4 de junio, 19,30 h. Forma parte de la exposición una sala de lectura, donde podrán ser consultados una selección de libros publicados por el autor en los últimos años. Paralelamente al proyecto expositivo, se presentará un libro que recoge 83 imágenes de dicho proyecto así como textos de Pedro Cabrita Reis, Eduardo Souto de Moura, Gertrude Schiele y Pablo Bautista Nicolás.

«Juan Rodríguez is a detective. He gets hold what we see, what it sees to the first sight, and extracts of it what we do not see. It investigates, isolates, alters, moves tonalities. It wakes another side of the reality up, that one that there do not decipher less effective eyes misted by the habit, by the routine.

Everything is revealed a bit differently, surprises, turns into unexpected appearance. From a cloudy and compact and dark bottom, got out of focus sometimes, they jump with wild brightness things, persons, animals: a white horse, do not be a ball of what, a jet of light that crosses the half-open door, lamps of fire or dazzling ruts, linear reflections of a glass of crystal.

A black image gets confused with the soil, and emerges cut away on a clear wall. Stripes painted on the floor of the road come closer a point. In what place?

A sea without horizon, a petrified sea, a soil of black and white squares, tables and left chairs, skyscrapers that disappear in the sky or that in him stand out, a white napkin under the short leg of a table – everything in black and white and gray ash, thousand. The reality to a time clear and disfigured.

Sensation of color, uneasiness, strange peace.

As well as the painters conspire the representation of the reality, maybe for influence of the photographers or in competition with them, dissolving it, abstracting it, transforming it into a texture that does not reveal the forms that we see, this way it happens also in the last search of the photographers. Or of the photographer Juan Rodríguez.»

Álvaro Siza

WikiarquitecturaWikiarquitecturaWikiarquitectura

WikiArquitectura es una web colaborativa que pretende crear la mayor base de datos sobre arquitectura online tanto para profesionales como para simples curiosos que quieran darse un paseo por el mundo a través de la arquitectura.

Misión

Ofrecer la posibilidad de disfrutar de las grandes obras de la arquitectura mundial a todos los usuarios, tanto expertos como no tan expertos.

En ella encontrareis además de textos, fotos, planos, vídeos y archivos en AutoCad, 3DStudio, Rhino, etc. para descargar ¡Gratis! ¡Os animamos a todos a participar en WikiArquitectura compartiendo vuestros conocimientos sobre cualquier obra! ¡Si tenéis dudas sobre como editar obras sólo tenéis que preguntar y os ayudaremos encantados.

+ wikiarquitectura.com

WikiArquitectura is a collaborative web that tries to create the major database on architecture online both for professionals and for simple onlookers who want to give him a walk along the world across the architecture.

Mission

Offering the possibility of enjoying the big works of the world architecture all the users, both expert and not so expert.

In her you will find besides texts, photos, planes, videoes and files in AutoCad, 3DStudio, Rhino, etc. To come out gratis! We encourage ours all to take part in WikiArquitectura sharing your knowledge on any work! If you have doubts since works edit only you have to ask and we will help you been charmed with.

+ wikiarquitectura.com

WikiArquitectura é unha web colaboradora que pretende crear a maior base de datos sobre arquitectura online tanto para profesionais coma para simples curiosos que queiran darse un paseo polo mundo a través da arquitectura.

Misión

Ofrecer a posibilidade de gozar das grandes obras da arquitectura mundial a todos os usuarios, tanto expertos coma non tan expertos.

Nela encontrardes ademais de textos, fotos, planos, vídeos e arquivos en AutoCad, 3 DStudio, Rhino, etc. para descargar Gratis! Animámosvos a todos a participar en WikiArquitectura compartindo os vosos coñecementos sobre calquera obra! Se tedes dúbidas sobre como editar obras só tedes que preguntar e axudarémosvos encantados.

+ wikiarquitectura.com

History in the making

0

[:es]

Arne Jacobsen, uno de los arquitectos  más famosos dentro del diseño de muebles, nos muestra la historia en la fabricación.

La cooperación entre Arne Jacobsen (1902-1971) y Fritz Hansen se remonta a 1934. Pero en 1952 se produjo el avance con la Ant ™. Fue sucedido por la Serie 7 ™ en 1955. Esto propulsó sus nombres y los de Fritz Hansen en la historia de los muebles. Arne Jacobsen fue muy productivo tanto como arquitecto como diseñador.

A finales de los años 50, Arne Jacobsen diseñó el Royal Hotel en Copenhague, y para ese proyecto diseñó el Egg ™, el Swan ™, el sofá Swan ™ y la Serie 3300 ™. Arne Jacobsen fue y es un diseñador admirado y sobresaliente.

Si bien la importancia de los edificios de Arne Jacobsen fue menos apreciada, sus muebles y otros trabajos de diseño se han convertido en patrimonio nacional e internacional.

[:gl]

Arne Jacobsen, un dos arquitectos máis famosos dentro do deseño de mobles, móstranos a historia na fabricación.

A cooperación entre Arne Jacobsen (1902-1971) e Fritz Hansen remóntase a 1934. Pero en 1952 produciuse o avance coa Ant ™. Foi sucedido pola Serie 7 ™ en 1955. Isto propulsó os seus nomes e os de Fritz Hansen na historia dos mobles. Arne Jacobsen foi moi produtivo tanto como arquitecto como deseñador.

A finais dos anos 50, Arne Jacobsen deseñou o Royal Hotel en Copenhague, e para ese proxecto deseñou o Egg ™, o Swan ™, o sofá Swan ™ e a Serie 3300 ™. Arne Jacobsen foi e é un deseñador admirado e sobresaliente.

Aínda que a importancia dos edificios de Arne Jacobsen foi menos apreciada, os seus mobles e outros traballos de deseño convertéronse en patrimonio nacional e internacional.

[:en]

Arne Jacobsen, one of the world’s most famous architects within furniture design, shows us history in the making.

The cooperation between Arne Jacobsen (1902 – 1971) and Fritz Hansen dates back to 1934. But in was in 1952 the break-through came with the Ant™. It was succeeded by the Series 7™ in 1955. This propelled his and Fritz Hansen’s names into furniture history. Arne Jacobsen was very productive both as an architect and as a designer.

At the end of the 50s Arne Jacobsen designed the Royal Hotel in Copenhagen, and for that project he designed the Egg™, the Swan™, the Swan™ sofa and Series 3300™ as well. Arne Jacobsen was and is an admired and outstanding designer.

While the significance of Arne Jacobsen’s buildings was less appreciated, his furniture and other design work have become national and international heritage.

[:]

Pousada Jardín de Ribadumia | Mauro Lomba Martínez

Claustro y acequia

En el Salnés los viñedos de Albariño se extienden sobre el paisaje. Las pastas graníticas sostienen emparrados y las construcciones tradicionales aprovechan los recursos naturales, parras para dar sombra, galerías para calentar el fresco debajo de la tierra, los molinos cerca de los regatos… La piedra para construir.

La Pousada de Ribadumia se ha proyectado y construido dentro del conjunto de actuaciones denominado “Pousadas Jardín: Creación de un producto turístico” de la Diputación de Pontevedra. El proyecto se sitúa en el ayuntamiento de Ribadumia, comarca del Salnés, provincia de Pontevedra. La zona es característica por su clima atlántico, la riqueza de sus rías y el paisaje de parras para el cultivo del vino albariño.

Pousada Jardín de Ribadumia | Mauro Lomba Martínez

El conjunto de la Pousada se fragmenta para crear espacios verdes entre los volúmenes y adaptarse a la presencia de árboles y a las diferentes escalas rurales de las edificaciones del entorno.

El bloque de los servicios comunes se eleva en planta primera, para crear un acceso cubierto en planta baja y continuar la escala de la casa parroquial adyacente.

El claustro de noche

Se toma como referencia la escala pequeña de los molinos a lo largo del Umia para los módulos de las habitaciones que se van girando según la óptima orientación y vistas, para crear un patio que funcione como espacio exterior privado. El agua discurre por el mismo, como un regato más, mientras que la vegetación tapiza los espacios abiertos. Galicia es una gran roca, agua y vegetación.

Entre los diferentes módulos, comunicándolos, discurre una galería acristalada que recuerda a los caminos emparrados gallegos, actúan como un colchón térmico, ventilación cruzada en época estival y efecto invernadero en invierno.

El restaurante

La piedra de las pastas graníticas de los viñedos del Salnés se traslada a las fachadas generando ritmos desde el interior y desde el exterior, de luces y sombras, de vistas, de privacidad, de control solar.

La piedra utilizada es granito de grano fino procedente de la cantera de Lalín. Tras cortar las piezas principales se abren en dos por el sistema de “rachado” de forma que cada pasta granítica rompe con una orografía y textura diferente, cada pieza se hace única y el conjunto de todas proporciona una visión que se enriquece con las luces y sombras de su propia volumetría.

Obra: Pousada Jardín de Ribadumia
Autor: Mauro Lomba Martínez
Colaboradores: María Pierres López, María del Carmen Moldes García, Ana Monteagudo García
Aparejador: Vicente Fraga Fernández
Promotor: Diputación de Pontevedra
Contratista: Construcciones Abal, S.A.
Presupuesto: 3.673.097 €
Fecha de proyecto: 07/06/2010
Fecha de terminación: 28/12/2012
Emplazamiento: Concello de Ribadumia, Pontevedra, Galicia, España
Fotografías:Vicente Fernández Piedras (Foto 01) | Adrián Capelo Cruz (Foto 02-13)
+ maurolomba.com

In the Salnés Albariño’s vineyards spread on the landscape. The granitic pastas support vine arbours and the traditional constructions the natural resources, grapevines take advantage to give shade, of galleries to warm the fresh air under the land, the mills near the recats … The stone to construct.

Cloister and irrigation ditch

The Pousada de Ribadumia has projected and constructed inside the set of actions named “Pousadas Jardín: Creation of a tourist product” of the Deputation of Pontevedra. The project places in Ribadumia’s town hall, region of the Salnés, province of Pontevedra. The zone is typical for his Atlantic climate, the wealth of his laugh and the landscape of grapevines for the culture of the wine albariño.

The set of the Pousada fragments to create green spaces between the volumes and to adapt to the presence of trees and to the different rural scales of the buildings of the environment.

The block of the common services rises in the first plant, to create an access covered in ground floor and to continue the scale of the adjacent parish.

The small scale of the mills takes as a reference along the Umia to the modules of the rooms that are turned according to the ideal orientation and conference, to create a court that works as exterior private space. The water passes for the same one, as one more recat, whereas the vegetation drapes the opened spaces. Galicia is a great rock, water and vegetation.

Between the different modules, communicating them, it thinks up a glazed gallery that resembles the ways Galician vine arbours, they act as a thermal mattress, ventilation crossed in summer epoch and greenhouse effect in winter.

The stone of the granitic pastas of the vineyards of the Salnés moves to the fronts generating paces from the interior and from the exterior, of lights and shades, of conference, of privacy, of solar control.

The used stone is a granite of thin grain proceeding from Lalín’s quarry. After cutting the principal pieces they are opened in two by the system of “rachado” so that every granitic pasta breaks with an orography and different texture, every piece becomes only and the set with all provides a vision that one enriches with the lights and shades of his own volumetry.

Work: Pousada Jardín de Ribadumia

Author: Mauro Lomba Martínez

Collaborators: María Pierres López, María del Carmen Moldes García, Ana Monteagudo García

Rigger: Vicente Fraga Fernández

Promoter: Diputación de Pontevedra

Contractor: Construcciones Abal, S.A.

Budget: 3.673.097 €

Project date: 07/06/2010

Finish Project date: 28/12/2012

Location: Concello de Ribadumia, Pontevedra, Galicia, Spain

Photographies:Vicente Fernández Piedras (Photo 01) | Adrián Capelo Cruz (Photo 02-13)

+ maurolomba.com

No Salnés os viñedos de Albariño esténdense sobre a paisaxe. As pastas graníticas sosteñen emparrados e as construcións tradicionais aproveitan os recursos naturais, parras para dar sombra galerías para quentar o fresco debaixo da terra, os muíños preto dos regatos… La pedra para construír.

Claustro e acequia

A Pousada de Ribadumia proxectouse e construíu dentro do conxunto de actuacións denominada “Pousadas Jardín: Creación dun produto turístico” da Deputación de Pontevedra. O proxecto sitúase no concello de Ribadumia, bisbarra do Salnés, provincia de Pontevedra. A zona é característica polo seu clima atlántico, a riqueza das súas rías e a paisaxe de parras para o cultivo do viño albariño.

O conxunto da Pousada fragméntase para crear espazos verdes entre os volumes e adaptarse á presenza de árbores e ás diferentes escalas rurais das edificacións do ámbito.

O bloque dos servizos comúns elévase en planta primeira, para crear un acceso cuberto en planta baixa e continuar a escala da casa parroquial adxacente.

Tómase como referencia a escala pequena dos muíños ao longo do Umia para os módulos dos cuartos que se van xirando segundo a óptima orientación e vistas, para crear un patio que funcione como espazo exterior privado. A auga discorre por este, como un regato máis, mentres que a vexetación tapiza os espazos abertos. Galicia é unha gran rocha, auga e vexetación.

Entre os diferentes módulos, comunicándoos, discorre unha galería acritalar que recorda aos camiños emparrados galegos, actúan como un colchón térmico, ventilación cruzada en época estival e efecto invernadoiro en inverno.

A pedra das pastas graníticas dos viñedos do Salnés trasládase ás fachadas xerando ritmos dende o interior e dende o exterior, de luces e sombras, de vistas, de privacidade, de control solar.

A pedra utilizada é granito de gran fino procedente da canteira de Lalín. Tras cortar as pezas principais ábrense en dous polo sistema de “rachado de forma que cada pasta granítica rompe cunha orografía e textura diferente, cada peza se fai única e o conxunto de todas proporciona unha visión que se enriquece coas luces e sombras da súa propia volumetría.

Obra: Pousada Xardín de Ribadumia

Autor: Mauro Lomba Martínez

Colaboradores: María Pierres López, María del Carmen Moldes García, Ana Monteagudo García

Aparellador: Vicente Fraga Fernández

Promotor: Diputación de Pontevedra

Contratista: Construcciones Abal, S.A.

Presuposto: 3.673.097 €

Data de proxecto: 07/06/2010

Data de terminación: 28/12/2012

Emprazamento: Concello de Ribadumia, Pontevedra

Fotografías:Vicente Fernández Piedras (Foto 01) | Adrián Capelo Cruz (Foto 02-13)

+ maurolomba.com

La arquitectura de Óscar Niemeyer a partir de sus dibujos · PresentaciónA arquitectura de Óscar Niemeyer a partir dos seus debuxos · PresentaciónThe architecture of Oscar Niemeyer from his drawings · Presentation

Este jueves 29 de mayo, dentro de las actividades que organiza la Librería Formatos en su programa cultural intemción, tendrá lugar la presentación del libro «La arquitectura de Niemeyer, a partir de sus dibujos» de Manuel Franco.

«Estudio sobre la obra arquitectónica de Óscar Niemeyer desde el punto de vista del análisis de la expresión gráfica. El ejercicio comparativo entre los diseños gráficos del arquitecto y su obra construida se apoya sobre una rica documentación, en su mayor parte original, que consiste tanto en bosquejos gráficos como en fotografías. El libro está estructurado en cuatro capítulos, dedicados respectivamente a los recursos gráfico-narrativos, la importancia del lugar, la forma y función y el espacio arquitectónico.»

29 de Mayo 2014
Lugar: Fernández Latorre 5. A Coruña
Hora: A partir de las 19:45h

Más información el libro en el siguiente enlace.

Este xoves 29 de maio, dentro das actividades que organiza a Librería Formatos no seu programa cultural intemción terá lugar a presentación do libro «A arquitectura de Niemeyer, a partir dos seus debuxos» de Manuel Franco.

«Estudo sobre a obra arquitectónica de Óscar Niemeyer dende o punto de vista da análise da expresión gráfica. O exercicio comparativo entre os deseños gráficos do arquitecto e a súa obra construída apóiase sobre unha rica documentación, na súa maior parte orixinal, que consiste tanto en bosquexos gráficos coma en fotografías. O libro está estructurado en catro capítulos, dedicados respectivamente aos recursos gráfico-narrativos, a importancia do lugar, a forma e función e o espazo arquitectónico.»

29 de Maio 2014

Lugar: Fernández Latorre 5. A Coruña

Hora: A partir das 19:45h

Maís información no libro no siguiente enlace.

This thursday, the 29th of May, inside the activities that the Librería Formatos organizes in his cultural program intemción, the presentation of the book will take place «Niemeyer’s architecture, from his drawings» by Manuel Franco.

«I study on the architectural work of Oscar Niemeyer from the point of view of the analysis of the graphical expression. The comparative exercise between the graphical designs of the architect and his constructed work rests on a rich documentation, in his original most, which consists both of graphical sketches and of photographies. The book is structured in four chapters, dedicated respectively to the graphical – narrative resources, the local importance, the form and function and the architectural space.»

On May 29, 2014

Place: Fernandez Latorre 5. A Coruña

Hour: From them 19:45h

More information the book in the following link.

Práctica Arquitectónica (I)Práctica Arquitectónica (I)Práctica Arquitectónica (I)

El planteamiento que se presentó a los participantes era el de reflexionar sobre su particular metodología proyectual desde un enfoque tanto profesional como académico, con objeto de presentar una visión amplia sobre las posibles estrategias en la producción arquitectónica. La idea era extender una invitación a una serie de equipos de arquitectos relacionados en diversas sesiones críticas de talleres de proyectos para obtener un enfoque sobre su aproximación al proyecto arquitectónico en su más amplio entendimiento. Se animó a los autores a utilizar cualquier recurso que estimaran conveniente para ello, partiera o no de su propia obra construida o de una investigación académica propia, entre otras posibles opciones. El objetivo era poder exponer de manera simultánea diferentes enfoques de una misma cosa, el método de proyecto. El resultado obtenido es un libro que aglutina la experiencia académica y profesional de los equipos invitados que a buen seguro servirán de inspiración y modelo a profesionales y estudiantes de arquitectura. Dicha aproximación resulta especialmente pertinente en los intereses formativos de una universidad aunque promete no dejar a colegas y profesionales.

Si la intención de esta edición era el de convocar bajo un planteamiento común a algunos de los estudios más prometedores de la arquitectura española que habían participado en nuestros talleres de proyectos, el resultado esperado es de una enorme generosidad y utilidad que desborda cualquier estimación inicial. Los textos aquí recogidos amplían un poco más nuestro conocimiento sobre este campo tan deseado, desafiante y desigual como es la arquitectura. No podemos, por tanto, dejar de agradecer muy especialmente a tan ilustre grupo de colegas y amigos su aportación a la presente edición. Por último, nuestro más profundo agradecimiento a los equipos profesionales que, con su patrocinio, hacen posible la realidad física de este proyecto escrito.

Daniel Gimeno y Miguel Guitart

+ info


A formulación que se presentou aos participantes era o de reflexionar sobre o seu particular metodoloxía proyectual dende un enfoque tanto profesional coma académico, co obxecto de presentar unha visión ampla sobre as posibles estratexias na produción arquitectónica. A idea era estender un convite a unha serie de equipos de arquitectos relacionados en diversas sesións críticas de talleres de proxectos para obter un enfoque sobre a súa aproximación ao proxecto arquitectónico no seu máis amplo entendemento. Animouse os autores a utilizar calquera recurso que estimasen conveniente para iso, partise ou non da súa propia obra construída ou dunha investigación académica propia, entre outras posibles opcións. O obxectivo era poder expoñer de xeito simultáneo diferentes enfoques dunha mesma cousa, o método de proxecto. O resultado obtido é un libro que aglutina a experiencia académica e profesional dos equipos invitados que a bo seguro servirán de inspiración e modelo a profesionais e estudantes de arquitectura. A devandita aproximación resulta especialmente pertinente nos intereses formativos dunha universidade aínda que promete non deixar colegas e profesionais.

Se a intención desta edición era o de convocar baixo unha formulación común a algúns dos estudos máis prometedores da arquitectura española que participaran nos nosos talleres de proxectos, o resultado esperado é dunha enorme xenerosidade e utilidade que desborda calquera estimación inicial. Os textos aquí recollidos amplían un pouco máis noso coñecemento sobre este campo tan desexado, desafiante e desigual como é a arquitectura. Non podemos, polo tanto, deixar de agradecer moi especialmente a tan ilustre grupo de colegas e amigos a súa achega á presente edición. Por último, o noso máis profundo agradecemento aos equipos profesionais que, co seu patrocinio, fan posible a realidade física deste proxecto escrito.

Daniel Gimeno e Miguel Guitart

+ info


The exposition that one presented to the participants was of thinking about his particular methodology proyectual from an approach so much professionally as academician, in order to present a wide vision on the possible strategies in the architectural production. The idea was to extend an invitation to a series of equipments of architects related in diverse critical meetings of project workshops to obtain an approach on his approximation to the architectural project in his more wide understanding. It encouraged the authors to use any resource that they were considering suitable for it, it was dividing or not of his own constructed work or of an academic own investigation, between other possible options. The aim was to be able to expose in a simultaneous way different approaches of the same thing, the project method. The obtained result is a book that agglutinates the academic and professional experience of the invited equipments that surely will use as inspiration and I shape professionals and students of architecture. The above mentioned approximation turns out to be specially pertinent in the formative interests of a university though it promises not to leave colleagues and professionals.

If the intention of this edition was of calling under a common exposition for some of the most promising studies of the Spanish architecture that they had taken part in our workshops of projects, the awaited result is of an enormous generosity and usefulness that exceeds any initial estimation. The texts here quiet extend a bit more our knowledge on this so wished, challenging and unequal field since it is the architecture. We cannot stop being grateful for his contribution, therefore, very specially to so illustrious group of colleagues and friends to the present edition. Finally, our deeper gratefulness to the professional equipments that, with his sponsorship, make possible the physical reality of this written project.

Daniel Gimeno and Miguel Guitart

+ info

La emergencia de la resistencia | Miquel Lacasta Codorniu

Félix Candela, paraguas de hypars experimental para gasolineras, 1954

Ya escribía Ignasi de Solà-Morales en 1993, que ante la violencia estructural del mundo actual, que en forma de red sutil se ha instalado implacablemente en la realidad, solamente caben tres tipos de actitudes: la sumisión, la delincuencia y la resistencia.1

Hoy más que nunca hace falta tomar alguna de las tres actitudes, y convertirlas en aptitudes, como referencia del hacer de la arquitectura, no tanto para salvar el mundo, como la arquitectura utópica de los 60 proclamaba, sino más bien para no ser barrido por él mismo mundo sobre el que queremos actuar. Ciertamente el peligro de la arquitectura hoy, es quedar desastrosamente barrida por las fuerzas de la grosera realidad que representa el mundo, de sus vaivenes caprichosos en forma de desastres financieros, ingenierías sociales monstruosas y/o tormentas aniquiladoras de una cultura en permanente estado de inanición.

La sumisión es quizás la forma más común adoptada por los arquitectos. La incapacidad lógica de enfrentarse a tamaño monstruo (la realidad compleja) acaba procurando una actitud de sumisa trayectoria, de actuar según lo que se espera de un buen arquitecto. Las versiones de tal sumisión son múltiples, sumisión al cliente, al proyecto, acaso la más interesante, sumisión a lo que la profesión espera de uno, sumisión al maestro y padre, sumisión al mercado, sumisión al crítico o curador de turno, sumisión al jurado, sumisión al alcalde, sumisión en definitiva. La sumisión no es intrínsecamente mala cuando las condiciones y los intereses que rodean a un proyecto se enmarcan en un territorio comprensible. Sin embargo esta situación pocas veces se da con claridad. Cuando las regulaciones no están rozando la estulticia, es el cliente, el maestro o el alcalde, tres figuras principales en la trayectoria de cualquier arquitectura, los que por separado o a la vez esconden intereses propios que totalmente velados, hacen de un proyecto una especie de veleta a merced de los vientos.

La delincuencia es de todas las actitudes la más excitante. Colocarse aunque sea momentáneamente fuera de la ley, solo está permitido a aquellos realmente grandes. La profanación de la idea de cementerio es quizás una de los grandes delitos perpetrados por los Bonney and Clide locales de los 90,  Miralles/Pinós, en el cementerio de Igualada. Otro tipo de delincuencia, el robo inmisericorde del hall del Kunsthal de Rotterdam ejecutado por uno de los sospechosos habituales, Rem Koolhaas,2 valdría también como ejemplo de actitudes de arquitectos que saltan los límites para situarse más allá. Está claro, que como la famosa frase atribuida a Einstein, un problema no puede resolverse con la misma mentalidad del que lo creo. De ser cierto, la actitud delincuente ante un proyecto de arquitectura siempre debe estar presente. Lo que ocurre es que bajo esa misma coartada encontraríamos otras arquitecturas y otros arquitectos que consideraríamos como aberrantes. La pregunta clave aquí, sería la de ¿quién da la legitimidad al arquitecto para saltarse las reglas? No hace falta decir que encontraríamos múltiples justificaciones para cada uno de los arquitectos y sus arquitecturas, pero también es cierto que no podemos espolear la transgresión constante como sistemática para el acto de proyectar arquitectura. Hay valores éticos que solamente talentos especialmente constituidos y espacialmente construidos para ello, son capaces de llevar más allá y proponer una ensoñación fuera de toda regla y condición inicial.

Tampoco diría que son tiempos para la arquitectura en general y para la depauperada figura del arquitecto en particular, como para jalear una actitud tan agresiva.

Por último, parece más razonable una actitud de resistencia como prácticamente, la única posible. La idea de resistencia, puede ser entendida como lo hace uno de los resistentes habituales más interesantes y complejos del panorama arquitectónico de finales del siglo XX, Steven Holl, en el sentido de fricción, casi de escozor, con aquello que la ciudad, la técnica, el programa y el cliente demandan de un proyecto de arquitectura. Esa sería una actitud de resistencia en negativo, en muchos casos muy productiva, pero a la vez demasiado centrada en una situación de permanencia de las condiciones iniciales. Es decir, solamente si el punto de partida permanece fijo por largo tiempo, podemos encontrar los puntos de fricción que harán surgir los mecanismos adecuados para resolver una situación de proyecto muy concreta. Hoy día, desgraciadamente, nada permanece fijo el tiempo suficiente como para ser estudiado con el rigor y la intensidad necesaria para llegar a su naturaleza profunda. Diría que solamente en condiciones muy especiales la resistencia por la vía del escozor puede ser nutritiva proyectualmente hablando.

Otra conocida referencia a la idea de resistencia es la propuesta de Kenneth Frampton elaborada en sus textos sobre regionalismo crítico, especialmente el archiconocido texto Towards a Critical Regionalism Six Points for an Architecture of Resistance,3 y el también conocidísimo Ten Points on an Arhitecture of Regionalism: A Provisional Polemic.4 En ellos Frampton alude a la idea de resistencia como intento de parapetarse ante los cánones establecidos, según él, lo escenográfico y lo visual, convertidos en características negativas dominantes sobre aspectos positivos de la arquitectura como lo tectónico y lo táctil. Ante esta situación, hay que oponer una férrea resistencia en forma de disidencia cultural y fomentar una actitud resistente en contra las convenciones estilísticas a la moda mediante el desarrollo de una arquitectura del lugar, más que del espacio. Resistencia, adquiere en Frampton, tintes épicos de estrategia defensiva y reactiva, más que de tácticas propositivas y proactivas, por lo que construir una actitud desde la negatividad, tampoco parece una buena manera de estructurar una posición genuinamente resistente.

No hace falta decir que tanto en Holl como en Frampton, la idea de resistencia se superpone una con la otra, con la facilidad que da la complicidad entre ambos arquitectos

Por último, esta idea de resistencia también puede ser interpretada como única posibilidad para la inteligencia en la forma de la función crítica.5 Cabría decir en este punto de la reflexión, que la función crítica que resulta asumible aquí, ha trascendido ya el nihilismo estructuralista inherente al hecho de desacreditar cualquier actividad productiva, entendiendo que conlleva una producción ideológica inmanente, consecuencia de las fuerzas dominantes en la estructura económica que se basa en la lucha de clases. Todo lo contrario, lo que hay que remarcar aquí como actitud de resistencia, es el desarrollo afinado de una inteligencia crítica, una especie de función crítica al servicio de un optimismo inquebrantable.

Esta idea de función crítica, quiere activar aquellos mecanismos propios de la inteligencia arquitectónica, a saber, paciencia, detección de fisuras o grietas en la información dada como válida, atesoramiento de una vastísima cultura arquitectónica, inacabable en sus referencias, una acción encadenada de pequeños logros y aciertos, más que de grandes gestos alegóricos, la emergencia de una sensibilidad tanto propia, como social y por tanto objetiva, subjetiva e intersubjetiva a la vez y en definitiva la actitud paciente de observador anclado en el futuro, actuante en el presente y acompañado de las experiencias de un pasado siempre rico y aleccionador.

Solamente desde una lectura de la resistencia como esta, me atrevería a proclamar la emergencia de la arquitectura, porque ahora sí, aunque todos los indicios indican que el fin de la arquitectura se acerca, que las voces agoreras y negligentes se llenan de palabras que condenan la arquitectura a una especie de sumisión lacerante a un mundo moralmente perdido y loco, la arquitectura, con todas las letras, es más necesaria que nunca, por la simple razón que las demandas son más extremas que nunca. En otras palabras, la arquitectura debe ser más exigente consigo misma porque las condiciones del entorno para hacer arquitectura se han vuelto igualmente, más exigentes.

Es ahora cuando la respuesta en forma de emergencia de una arquitectura-arquitectura, debe ser imperativamente lúcida y por tanto, de forma casi automática, radicalmente resistente, o lo que es lo mismo, intrínsecamente inteligente.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto
Barcelona. septiembre 2012

Notas

1 Solá-Morales, Ignasi, Anyway: colonización, violencia, resistencia, Cynthia C. Davidson ed., Anywhere, Rizzoli International Publications, Inc., Nueva York, 1993
2 Es más que recomendable el magnífico artículo crítico de Jaume Prat Ortells sobre el Kunsthal, publicado el 15 de agosto de este mismo año, en su blog arquitectura entre otras soluciones, y titulado Still waiting for Godot. jaumepratarquitecto.com
3 Frampton, Kenneth, Towards a Critical Regionalism Six Points for an Architecture of Resistance en The Anti-Aesthetic: Essays on Postmodern Culture, ed. Hal Foster, Bay Press, Port Twonsend, 1983 pp. 16-30
4 Frampton, Kenneth, Ten Points on an Architecture of Regionalism: A Provisional Polemic, en Center: A Journal for Architecture in America, vol.3, ed. Vincent Canizaro, University of Texas press, Austin, 1987, pp.20-27
5 Solá-Morales, Ignasi, De la autonomía de lo intempestivo, Los Artículos del Any, Fundación Caja de Arquitectos, Colección la Cimbra nº7, Barcelona, 2009

The House I Dream OfThe House I Dream OfThe House I Dream Of

La Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Cataluña (Esarq-UIC) lanza esta semana la iniciativa The House I Dream Of. Se trata de un proyecto de participación internacional dirigido a estudiantes de secundaria interesados en la arquitectura.

Durante los próximos meses, los futuros arquitectos podrán compartir el proyecto de su casa soñada, aportando su reflexión acerca de la relación entre las personas y su hábitat.

La Esarq-UIC ha habilitado una página web en la que se podrán compartir ideas en distintos formatos: video, dibujo, plano o texto.

El plazo para enviar las propuestas es del 15 mayo al 15 de julio.

Todos los materiales recibidos formarán parte de una exposición que se llevará a cabo en el Museu Nacional d’Art de Catalunya (MNAC) al terminar el proyecto en el mes de julio.

The House I Dream Of es un proyecto cultural que nace con la idea de poner en relieve el papel del arquitecto en nuestra vida cotidiana, promoviendo una reflexión acerca del profesional que ha diseñado el lugar donde vivimos. A través de esta iniciativa los estudiantes de secundaria podrán conocer el proceso de pensar una vivienda, reflexionar acerca de las diferentes variables que van a influir en este proceso y cómo estas cambiarán en función del país, cultura o entorno para el que se diseña la vivienda. Se trata de un primer acercamiento para aquellos estudiantes que están pensando en orientar su carrera hacia esta disciplina.

El hecho de que participen jóvenes sin conocimientos previos de arquitectura permite también un espacio para la ensoñación, para todas aquellas ideas que quizá aún no serán viables arquitectónicamente, pero que expresan un concepto de lugar habitable deseado.

+ info

A Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Cataluña (Esarq-UIC) lanza esta semana a iniciativa The House I Dream Of. Trátase dun proxecto de participación internacional dirixido a estudantes de secundaria interesados na arquitectura.

Durante os próximos meses, os futuros arquitectos poderán compartir o proxecto da súa casa soñada, achegando a súa reflexión acerca da relación entre as persoas e o seu hábitat.

A Esarq-UIC habilitou unha páxina web na que se poderán compartir ideas en distintos formatos: video, debuxo, plano ou texto.

O prazo para enviar as propostas é do 15 maio ao 15 de xullo.

Todos os materiais recibidos formarán parte dunha exposición que se levará a cabo no Museu Nacional d’Art de Catalunya (MNAC) ao rematar o proxecto no mes de xullo.

The House I Dream Of é un proxecto cultural que nace coa idea de poñer en relevo o papel do arquitecto na nosa vida cotiá, promovendo unha reflexión acerca do profesional que deseñou o lugar onde vivimos. A través desta iniciativa os estudantes de secundaria poderán coñecer o proceso de pensar unha vivenda, reflexionar acerca das diferentes variables que van influír neste proceso e como estas cambiarán en función do país, cultura ou ámbito para o que se deseña a vivenda. Trátase dun primeiro achegamento para aqueles estudantes que están a pensar en orientar a súa carreira cara a esta disciplina.

O feito de que participen mozos sen coñecementos previos de arquitectura permite tamén un espazo para a fantasía, para todas aquelas ideas que quizais aínda non serán viables arquitectonicamente, pero que expresan un concepto de lugar habitable desexado

+ info

The Technical Top School of Architecture of the Universitat Internacional of Catalonia (Esarq-UIC) throws this week the initiatory The House I Dream Of. It is a question of a project of international participation directed students of secondary interested in the architecture.

During the next months, the future architects will be able to share the project of his dreamed house, contributing his reflection it brings over of the relation between the persons and his habitat.

The Esarq-UIC has enabled a web page in which ideas will be able to be shared in different formats: video, drawing, plane or text.

The term to send the offers is from May 15 to 15 of July.

All the received materials will form a part of an exhibition that will remove to end in the Museu Nacional D’Art de Catalunya (MNAC) on having finished the project in July.

The House I Dream Of is a cultural project that it is born with the idea of putting in relief the paper of the architect in our daily life, promoting a reflection brings over of the professional who has designed the place where we live. Across this initiative the students of secondary will be able to know the process of thinking a housing, of thinking it brings over of the different variables that are going to influence this process and how these will change depending on the country, culture or environment for the one that designs the housing. It is a question of the first approximation for those students that they are thinking of orientating his career towards this discipline.

The fact that young men take part without previous knowledges of architecture a space allows also for the ensoñación, for all those ideas that probably still will not be viable architectonically, but that express a concept of inhabitable wished place.

+ info