[:es]https://veredes.es/blog/las-arquitectas-pioneras-la-presencia-de-la-ausencia-vii-cristina-garcia-rosales/

Ahora quisiera tener un breve recuerdo para la arquitecta italo-brasileña Lina Bo Bardi.
Bien puede decirse que, junto con Eileen Gray, conformó el lado femenino de la modernidad.
Lina nació en Roma en 1914 y murió en Sao Paulo en 1992. Estudió la carrera de arquitectura en Italia, licenciándose en 1939. Trabajó con Gio Ponti, fundador de la revista Domus en Milán, ciudad que abandonó en 1943 y de la que escapó milagrosamente de la muerte tras destruir su estudio un bombardeo aliado.
A mediados de la década de los años cuarenta se traslada a vivir a Brasil, donde se convertirá en una de las figuras más representativas de la cultura brasileña del siglo XX.
Era una artista completa, poseedora de una gran capacidad creativa que la llevó a trabajar en las más diversas actividades. Así colaboró en películas, decorados para la ópera y teatro, escritura y periodismo, pintura, diseño de mobiliario, moda, joyería y arquitectura, una arquitectura cargada de una peculiar sensibilidad humana, opuesta al espíritu maquinista que poseía el movimiento moderno. Estaba dotada de una genialidad que pasó desapercibida en su tiempo.
Lina además supo comprender la esencia de la tierra donde vivió durante muchos años: Brasil. Representando el espíritu mediterráneo ligado al trópico, para crear, a través del entendimiento del entorno, una arquitectura marcada por un equilibrio poético, situado entre la parte natural del ser humano y la parte humana de la naturaleza.

En 1951 proyectó y construyó en Sao Paulo una residencia para ella y su marido, “la casa de cristal”, una de sus obras mas conocidas. Fue proyectada con tres grandes frentes de vidrio para aprovechar al máximo las increíbles vistas del paisaje que se despliegan a través del bosque, y disfrutar de vivir en contacto con la naturaleza, de los amaneceres y puestas de sol. Para acentuar la relación con el paisaje exterior intentó minimizar la carpintería del vidrio y los travesaños horizontales de las ventanas, que se elevan por encima de la línea de la mirada para no entorpecer esta relación.
Tal como Margarete Schütte-Lihotzky, trabajó con gran interés para las capas sociales más desfavorecidas, proyectando viviendas y hospitales e introduciendo sus conceptos antropológicos en su forma de hacer arquitectura.
El Museo de Arte de Sao Paulo, construido entre 1957 y 1968 es, seguramente, su obra más significativa y la que la ha llevado a ser considerada como uno de los arquitectos más importantes de Brasil. En este edificio, calificado por algunos como “la arquitectura de la libertad”, rompe con los modelos de museos propuestos por los maestros del movimiento moderno, pero su modernidad y originalidad es innegable. Se trata de un prisma acristalado sujeto con dos enormes vigas rojas, de tal manera que su interior es totalmente diáfano.
Otra de sus importantes obras es el Centro Cultural SESC de Pompéia en el que desarrolla una intensa expresión plástica a través del cuidado y variado uso del hormigón. Ubicado en la ciudad de Sao Paulo y construido en 1977, se emplaza sobre el terreno de una vieja fábrica de tambores, convirtiéndose en la sede de uno de los edificios comunales del Servicio Social de Comercio.

Lina Bo Bardi se caracteriza por no tener influencias que se puedan identificar, por lo que su obra pasa a ser única, respuesta de sus innovadoras ideas.
Tras su muerte en 1992, la fundación que lleva su nombre realizó una importante exposición que ha viajado por 20 países de todo el mundo, y de cuya presentación extraemos la frase para poner final a este breve recuerdo:
«Su mirada, aguda y profunda, logró desechar lo superfluo y descartable y revelar la esencia de la vida cotidiana de los pueblos a través de sus objetos y su universo construido: la mirada como una herramienta que nos guía.»
Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Mayo 2014
[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (VII) | Cristina García-Rosales

Agora quixera ter un breve recordo para a arquitecta italo-brasileira Lina Bo Bardi.
Ben pode dicirse que, xunto con Eileen Gray, conformou o lado feminino da modernidade.
Lina naceu en Roma en 1914 e morreu en Sao Paulo en 1992. Estudou a carreira de arquitectura en Italia, licenciándose en 1939. Traballou con Gio Ponti, fundador da revista Domus en Milán, cidade que abandonou en 1943 e da que escapou milagrosamente da morte tras destruír o seu estudo un bombardeo aliado.
A mediados da década dos anos corenta trasládase a vivir a Brasil, onde se converterá nunha das figuras máis representativas da cultura brasileira do século XX.
Era unha artista completa, posuidora dunha gran capacidade creativa que a levou a traballar nas máis diversas actividades. Así colaborou en películas, decorados para a ópera e teatro, escritura e periodismo, pintura, deseño de mobiliario, moda, xoiaría e arquitectura, unha arquitectura cargada dunha peculiar sensibilidade humana, oposta ao espírito maquinista que posuía o movemento moderno. Estaba dotada dunha xenialidade que pasou desapercibida no seu tempo.
Lina ademais soubo comprender a esencia da terra onde viviu durante moitos anos: Brasil. Representando o espírito mediterráneo ligado ao trópico, para crear, a través do entendemento do ámbito, unha arquitectura marcada por un equilibrio poético, situado entre a parte natural do ser humano e a parte humana da natureza.

En 1951 proxectou e construíu en Sao Paulo unha residencia para ela e o seu marido, «a casa de cristal», unha das súas obras mais coñecidas. Foi proxectada con tres grandes frontes de vidro para aproveitar ao máximo as incribles vistas da paisaxe que se despregan a través do bosque, e gozar de vivir en contacto coa natureza, dos amañeceres e postas de sol. Para acentuar a relación coa paisaxe exterior intentou minimizar a carpintaría do vidro e as travesas horizontais das ventás, que se elevan por enriba da liña da mirada para non entorpecer esta relación.
Tal como Margarete Schütte-Lihotzky, traballou con grande interese para as capas sociais máis desfavorecidas, proxectando vivendas e hospitais e introducindo os seus conceptos antropolóxicos na súa forma de facer arquitectura.
O Museo de Arte de Sao Paulo, construído entre 1957 e 1968 é, seguramente, a súa obra máis significativa e a que a levou a ser considerada como un dos arquitectos máis importantes de Brasil. Neste edificio, cualificado por algúns como «a arquitectura da liberdade», rompe cos modelos de museos propostos polos mestres do movemento moderno, pero a súa modernidade e orixinalidade é innegable. Trátase dun prisma acritalar suxeito con dúas enormes vigas vermellas, de tal maneira que o seu interior é totalmente diáfano.
Outra das súas importantes obras é o Centro Cultural SESC de Pompéia no que desenvolve unha intensa expresión plástica a través do coidado e variado uso do formigón. Situado na cidade de Sao Paulo e construído en 1977, emprázase sobre o terreo dunha vella fábrica de tambores, converténdose na sede dun dos edificios comunais do Servizo Social de Comercio.

Lina Bo Bardi caracterízase por non ter influencias que se poidan identificar, polo que a súa obra pasa a ser única, resposta das súas innovadoras ideas.
Tras a súa morte en 1992, a fundación que leva o seu nome realizou unha importante exposición que viaxou por 20 países de todo o mundo, e de cuxa presentación extraemos a frase para poñer final a este breve recordo:
«A súa mirada, aguda e profunda, logrou desbotar o superfluo e descartable e revelar a esencia da vida cotiá dos pobos a través dos seus obxectos e o seu universo construído: a mirada como unha ferramenta que nos guía.»
Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Maio 2014
As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (IX) | Cristina García-Rosales
[:en]
The pioneering arquitect women: the presence of the absence (VII) | Cristina García-Rosales

Now Lina Bo Bardi wanted to have a brief recollection for the italo-Brazilian arquitecta.
Well it can be said that, together with Eileen Gray, it shaped the feminine side of the modernity.
Lina was born in Rome in 1914 and died in Sao Paulo in 1992. He studied the career of architecture in Italy, graduating in 1939. There was employed with Gio Ponti, founder of the magazine Domus at Milan, city that it left in 1943 and of the one that escaped miraculously of the death after his study destroying an allied bombardment.
In the middle of the decade of the forties it moves to live through Brazil, where it will turn into one of the most representative figures of the Brazilian culture of the 20th century.
She was a complete artist, poseedora of a great creative capacity that led her to being employed at the most diverse activities. This way he collaborated in movies, sets for the opera and theatre, writing and journalism, painting, design of furniture, mode, jeweler’s shop and architecture, an architecture loaded with a peculiar sensibility humanizes, opposite to the technical spirit that was possessing the modern movement. It was provided with a genius that happened unnoticed in his time.
Lina in addition could understand the essence of the land where it lived for many years: Brazil. Representing the Mediterranean spirit tied to the tropic, to create, across the understanding of the environment, an architecture marked by a poetical balance, placed between the natural part of the human being and the part humanizes of the nature.

In 1951 it projected and constructed in Sao Paulo a residence for her and his husband, » the house of crystal «, one of his works mas known. It was projected by three big foreheads of glass to take advantage to the maximum incredible of conference of the landscape that despliegan across the forest, and to enjoy of living in touch with the nature, of the dawns and puttings Suns. To accentuate the relation with the exterior landscape it tried to minimize the carpentry of the glass and the horizontal transoms of the windows, which rise over the line of the look not to obstruct this relation.
As Margarete Schütte-Lihotzky, worked with great interest for the most disadvantaged social caps, projecting housings and hospitals and introducing his anthropologic concepts in his way of doing architecture.
The Museum of Art of Sao Paulo, constructed between 1957 and 1968 is, surely, his more significant work and the one that has led her to being considered to be one of the most important architects of Brazil. In this building qualified by some as » the architecture of the freedom «, it breaks with the models of museums proposed by the teachers of the modern movement, but his modernity and originality is undeniable. It is a question of a glazed fastened prism with two enormous red girders, in such a way that his interior is totally diaphanous.
Other one of his important works is the Cultural Center Pompéia’s SESC in the one that develops an intense plastic expression across the elegant and varied use of the concrete. Located in the city of Sao Paulo and constructed in 1977, it is located on the area of an old factory of drums, turning into the headquarters of one of the communal buildings of the Social Service of Trade.

Lina Bo Bardi is characterized for not having influences that could be identified, for what his work happens to be only, a response of his innovative ideas.
After his death in 1992, the foundation that takes his name realized an important exhibition that has travelled for 20 countries of the whole world, and of whose presentation we extract the phrase to put end to this brief recollection:
«His look, sharp and deep, managed to reject the superfluous thing and descartable and to reveal the essence of the daily life of the peoples across his objects and his constructed universe: the look like a tool that he us guides.»
Cristina García-Rosales. Architect
Madrid. May 2014
The pioneering arquitect women: the presence of the absence (IX) | Cristina García-Rosales
[:]





Croquis de Lina Bo Bardi