[:es]https://veredes.es/blog/instrumentos-de-medida-del-tiempo-i-jorge-rodriguez/

‘Somos nuestra memoria,
somos ese quimérico museo de formas inconstantes,
ese montón de espejos rotos.’JL Borges
Quizás vivir no sea más que una eterna construcción de recuerdos. Nos empeñamos en anticipar la melancolía que nos traerá la memoria, proyectando nuestro futuro pasado.
Quizás por eso, cuando Enric Miralles hizo su pequeño Kolonihavehus, una casita de no más de 6 m2, una piedra en miniatura en un paisaje bonsái, decidió que tenía que ser un calendario. Así, quedaría registrado el paso del tiempo, que en definitiva, es lo que somos. De lo que estamos hechos.
Quizás, colocó la casa junto a un cerezo para que fuesen sus biorritmos los que anunciasen que el tiempo, a su paso, iba construyendo sus vidas y arquitecturas. Un almanaque nos recuerda que los claveles estarán abiertos los fríos días de Diciembre y disfrutaremos de los nenúfares las mañanas de Junio. Construir un entorno, casi como un reloj de arena, como un instrumento de medida del tiempo.
Quizás también, el crecimiento fugaz de su hija Caterina le hipnotizaba tanto, que quería que el mundo creciese con ella, y así, también su casa. Como un vestido que abraza los movimientos de la pequeña inquilina, que cuando se escapa de su piccolo mondo e interrumpe la charla de sus padres alrededor de una mesa, se siente aun más pequeña. Mucho más. Y también él, cuando asiste como invitado de excepción al religioso ritual que es el juego para un niño, se siente ajeno, de otro tiempo.
Quizás, consciente de la caducidad del tiempo y la eternidad de su recuerdo, decidió que un proyecto es mucho más que sí mismo, es cada uno de los seres que lo constituyen. Y por eso, en la lista de autores del proyecto, Caterina Miralles Tagliabue ocupa un lugar privilegiado.
Quizás este pequeño Kolonihaven no sea nada más que la manera en que Enric Miralles veía pasar la vida. Un constante mirar de izquierda a derecha, sin gafas.
Quizás, como suele ocurrir cada vez que me acerco a Enric Miralles, todo lo anterior solo sea un tremendo quizás.
Jorge Rodríguez Seoane
Diciembre 2014. Coruña
[:gl]Instrumentos de medida do tempo (I) | Jorge Rodríguez

‘Somos nuestra memoria,
somos ese quimérico museo de formas inconstantes,
ese montón de espejos rotos.’
JL Borges
Quizais vivir non sexa máis que unha eterna construción de recordos. Empeñámonos en anticipar a melancolía que nos traerá a memoria, proxectando o noso futuro pasado.
Quizais por iso, cando Enric Miralles fixo o seu pequeno Kolonihavehus, unha casiña de non máis de 6 m2, unha pedra en miniatura nunha paisaxe bonsai, decidiu que tiña que ser un calendario. Así, quedaría rexistrado o paso do tempo, que en definitiva, é o que somos. Do que estamos feitos.
Quizais, colocou a casa xunto a unha cerdeira para que fosen os seus biorritmos os que anunciaran que o tempo, ao seu paso, ía construíndo as súas vidas e arquitecturas. Un almanaque recórdanos que os caraveis estarán abertos os fríos días de Decembro e gozaremos dos nenúfares as mañás de Xuño. Construír un ámbito, case como un reloxo de area, como un instrumento de medida do tempo.
Quizais tamén, o crecemento fugaz da súa filla Caterina hipnotizáballe tanto, que quería que o mundo crecese con ela, e así, tamén a súa casa. Como un vestido que abraza os movementos da pequena inquilina, que cando se escapa do seu piccolo mondo e interrompe a charla dos seus pais ao redor dunha mesa, séntese aínda máis pequena. Moito máis. E tamén el, cando asiches como convidado de excepción o relixioso ritual que é o xogo para un neno, se sente alleo, doutro tempo.
Quizais, consciente da caducidade do tempo e a eternidade do seu recordo, decidiu que un proxecto é moito máis ca el mesmo, é cada un dos seres que o constitúen. E por iso, na lista de autores do proxecto, Caterina Miralles Tagliabue ocupa un lugar privilexiado.
Quizais este pequeno Kolonihaven non sexa nada máis que o xeito en que Enric Miralles vía pasar a vida. Un constante mirar de esquerda a dereita, sen lentes.
Quizais, como adoita acontecer cada vez que me achego a Enric Miralles, todo o anterior só sexa un tremendo quizais.
Jorge Rodríguez Seoane
Decembro 2014. Coruña
Instrumentos de medida do tempo (III) | Jorge Rodríguez
[:en]
Instruments of measure of the time (I) | Jorge Rodríguez

‘We are our memory,
are this fantastic museum of inconstant forms,
this heap of torn mirrors.’
JL Borges
Probably living is any more than an eternal construction than recollections. We pledge in anticipating the melancholy that us will bring the memory, projecting our past future.
Probably because of it, when Enric Miralles did his small Kolonihavehus, a little house of not more than 6 m2, one stone in miniature in a landscape bonsai, it decided that it had to be a calendar. This way, the passage of time would remain registered, that definitively, it is what we are. Of what we are made.
Probably, he placed the house close to a cherry-tree in order that they were his biorritmos those who were announcing that the time, to his step, was constructing his lives and architectures. An almanac us remembers that the carnations will be opened the cold days of December and we will enjoy the nenuphars the mornings of June. To construct an environment, almost as an hourglass, as an instrument of measure of the time.
Probably also, the fleeting growth of his daughter Caterina was hypnotizing him so much, that wanted that the world was growing with her, and this way, also his house. As a garment that embraces the movements of the small inquilina, which when it escapes of his piccolo mondo and there interrupts the chat of his parents about a table, she feels furthermore small. Much more. And also he, when he is present as guest of exception at the religious ritual that is the game for a child, feels foreign, of another time.
Probably this small Kolonihaven is not anything any more than the way in which Enric Miralles saw to spend the life. A constant to look from left side to right, without glasses.
Probably this small Kolonihaven is not anything any more than the way in which Enric Miralles saw to spend the life. A constant to look from left side to right, without glasses.
Probably, since it is in the habit of happening whenever I approach Enric Miralles, everything alone previous is the tremendous one probably.
Jorge Rodríguez Seoane
December 2014. Coruña
Instruments of measure of the time (III) | Jorge Rodríguez[:]





ENRIC MIRALLES Y BENEDETTA TAGLIABUE, El Pabellón Kolonihaven, 1996
Ricardo Devesa, Universidad Politécnica de Cataluña
Un olivo, plantado en un gran tiesto que pisa los restos de un fleje
enrollado en espiral sobre el suelo, es lo que todavía queda de un
pabellón de madera en la parte trasera del Museo de Arte Contemporáneo
de Barcelona (MACBA). El olivo formaba parte de la construcción
experimental que se levantó para la exposición Un-private House, en
2001, obra de los arquitectos Enric Miralles y Benedetta Tagliabue
(EMBT). La instalación, en realidad, fue una versión del proyecto que
presentaron estos arquitectos para la consulta internacional
Kolonihaven, en 1996.
http://goo.gl/Rw0YHR