Inicio Blog Página 114

[:es]Del Vacío de la Arquitectura | Miquel Lacasta Codorniu[:gl]Do Baleiro da Arquitectura | Miquel Lacasta Codorniu[:en]From the Emptiness of the Architecture | Miquel Lacasta Codorniu[:]

[:es]

Del Vacío de la Arquitectura | Miquel Lacasta Codorniu
La cabaña de Martin Heidegger | sespai.com

Del Vacío de la Arquitectura

“Die Leere ist nicht nichts. Sie ist auch kein Mangel. In der plastischen Verköperung spielt die Leere in der Weise des suchendentwerfenden Stiftens von Orten.”

Martin Heidegger | Die Kunst und der Raum

“El vacío no es nada. Tampoco es una falta. En la materialización plástica juega el vacío como un acto fundante que busca forjar lugares”.1

Podría interpretarse que esta enigmática frase entresacada del texto de Heidegger representa de una manera u otra una definición iniciática de la esencia de la arquitectura. Podría interpretarse así, que la arquitectura es dar significado a una porción de aire encapsulada entre impedimentos físicos que le dan forma y la configuran. Más aún, le dan significado, materialidad, textura, color, y sobre todo un relato, una historia, o mejor dicho un sin fin de historias posibles.

Por tanto el vacío es la arquitectura. Primer enigma resuelto. Si Heidegger afirma rotundamente que  el vacío no es nada, entonces ¿qué es? Pues el vacío es arquitectura y por tanto la arquitectura es en cierta manera lo contrario que nada, lo opuesto a la nada.

Ahondemos algo más. Habría una lectura posible en la que la arquitectura se define como una disposición material. Las cosas que el arquitecto dispone en el espacio son exactamente lo que la arquitectura es. Una visión constructiva de la arquitectura vendría a narrar las relaciones entre las cualidades materiales de cada elemento constructivo, cada definición, cada proyección que la materia induce. Un espacio de madera y piedra evoca lo orgánico y vivo de la madera en relación a lo mineral y pesado de la piedra. Una piedra pulida, flameada o a corte de sierra, invoca texturas e interpretaciones diferentes del espacio.

Esta sería una interpretación superficial, no en el sentido de una interpretación insulsamente poco profunda, sino en el sentido de que aquello que nos ofrece la superficie de un material, específicamente dispuesto en la superficie de un espacio es el espacio mismo, es decir, superficie y volumen son lo mismo. Una arquitectura en 2D.

Sin embargo hay otra lectura de la arquitectura. La arquitectura es espacio, es aire encapsulado, es vacío. La configuración de ese vacío, una configuración hacia afuera y un limitar hacia adentro es lo que dota de cualidades al espacio arquitectónico. En todo caso el revestimiento de ese materializar hacia afuera irradia unas cualidades complementarias a las cualidades intrínsecas del vacío por sí mismo. Las cualidades primarias del vacío vendrían dadas por su forma, su articulación, por las intrincadas relaciones entre vacíos superpuestos. Todas las decisiones posteriores vendrían a darse de forma subyugada a estas cualidades primarias. Hay una ventana aquí y allá para conseguir una lectura determinada del vacío. Hay un acabado específico en ese plano, un color en ese otro para conseguir una manera de leer lo vaciado. El vacío es así metafísico, la arquitectura en esencia es metafísica, y solamente su necesaria configuración es capaz de cosificar2 el vacío.

Toda la historia de la arquitectura puede ser descrita así, como una voluntad de trascender la materialidad hacia un significar. Sin embargo se puede sospechar que algo mucho más complejo debe estar detrás de una interpretación tan primaria. Quizás habría que ahondar algo más en Heidegger.

Anterior a Die Kunst und der Raum,  Heidegger pronuncia en 1951 una conferencia en el Darmstädter Gespräch llamada Bauen-Wohnen-Denken (Construir-Habitar-Pensar). En 1952 esta conferencia se publica en Neue Darmstädter Verlaganstalt.

De todo el texto cabe destacar el enérgico principio donde ya de entrada, se plantean algunas preguntas que activan auténticas cargas de profundidad:

«En lo que sigue intentaremos pensar sobre el habitar y el construir. Este pensar sobre el construir no trata de encontrar ideas de construcción ni de dar reglas de construcción. Este intento de pensamiento de manera alguna representa el construir a partir del arte edilicio o de la técnica, sino que lleva a construir hacia atrás, hacia el campo al que pertenece todo lo que es. Preguntamos: 1.- ¿qué es habitar?, 2.- ¿En qué aspecto pertenece el construir al habitar?3

Construir, Habitar, Pensar parecen los verbos de cabecera de un arquitecto. Este primer texto introductorio del texto del filósofo alemán ya deja claro que en todo caso la tarea del arquitecto no reside en la aplicación de una serie de reglas de construcción, más bien la tarea principal es la de construir hacia el campo al que pertenece todo lo que es.

De forma enigmática suponemos que Heidegger intenta decir que el ámbito de reflexión de la arquitectura es construir tomando como base todo aquello que tiene condición de realidad, de todo lo que es. Construir vendría a ser una manera de cosificar, dicho en términos Lukacsianos.

Más adelante se pregunta: ¿en qué aspecto pertenece el construir al habitar?4

En esencia todo el texto de Heidegger bascula sobre la idea de erigir una construcción que configura un espacio-relato al que el individuo necesariamente pertenece, no hay hombre y además espacio,  dice. Construir y Habitar vienen a ser la misma cosa: Pensar. Eso significa que el hecho de Construir y la acción de Habitar pertenecen más al campo de la reflexión que al campo de la acción, y la arquitectura es una materia ligada en mayor medida a la construcción de conceptos que a la construcción de objetos. Ya sabemos que esta conclusión no es del todo exacta.

«La esencia del construir es el permitir habitar. Sólo si somos capaces de habitar podemos construir».5

Si valoramos esta última sentencia, aparte de la indisociabilidad de la idea de construir a la vez que la de habitar, aparece invocada en escena la figura del arquitecto, el actor al que todo el texto Bauen-Wohnen-Denken va dirigido. Lo digo porque de todas aquellas personas capaces de habitar, es decir todas, solamente muy pocas pueden tener la intención de construir y esa característica solamente parece darse en la profesión de arquitecto.

En Heidegger la condición necesaria de un arquitecto para poder construir, y anteriormente para poder imaginar lo construido, es poder habitar. Debe producirse una empatía necesaria para poder imaginar una construcción posible entre el personaje que se otorga el poder de dar forma mediante un proceso constructivo y el objeto resultante de su reflexión. En otras palabras, el arquitecto siempre proyecta para sí mismo, como si el objeto propio de su trabajo siempre tuviera un mismo y único destinatario.

Esta lectura sincopada de los textos de Heidegger dibuja 3 puntos cardinales sobre los que se cimientan las bases de la arquitectura. En primer lugar la materia prima de la arquitectura es el vacío. En segundo lugar la acción prioritaria es construir/habitar ese vacío. En tercer lugar el sujeto principal que va a llevar a cabo esta acción mediante la interacción con esta materia prima, es la arcaica figura del arquitecto.

Construir el vacío es pues, pensar la arquitectura.

Miquel Lacasta. Doctor arquitecto
Barcelona, abril 2012

Notas
1 En 1968 tuvo lugar un encuentro entre Martin Heidegger y Eduardo Chillida en el Schloss Hagenwill. De ese encuentro salió la promesa de Heidegger de escribir un texto principal: Die Kunst und der Raum. A finales de noviembre de 1968 el filósofo alemán envió a Chillida sus reflexiones acerca del enigma del arte. El ensayo de Heidegger apareció en otoño de 1969 en una edición bibliográfica de la editorial Erker Presse de Franz Larese y Jurg Janett en St. Gallen. El texto lo escribió Heidegger sobre piedra y Chillida realizo siete lithocollages para acompañar el texto. Además cada ejemplar contenía un disco con la grabación del texto leído por el propio Heidegger. Texto en alemán y traducción en DE BARAÑANO, Kosme María, Chillida – Heidegger – Husserl. El concepto de espacio en la filosofía y la plástica del siglo XX, Euskal Herriko Unibertsitatea, Leioa, 1990.
2 La idea de cosificación proviene del concepto que acuñó Lukács en Historia y Consciencia de Clase de 1923 en el cual utiliza la categoría weberiana de racionalidad, abstracción, cuantificación y la fusiona, por otro lado, con las categorías marxistas de trabajo abstracto y de valor de cambio. Esta fusión de categorías acaba definiendo la cosificación en el sentido estricto del término como convertir en cosa algo que no lo es. Más ampliamente el concepto de cosificación parte del análisis marxista de las raíces económicas de la alienación, que se encuentra en las relaciones de producción propias del capitalismo. Con el término cosificación, que también se traduce como reificación, Lukács demuestra los alcances de la enajenación. Ésta no se restringe al proceso de producción de mercancías. La categoría lukacsiana de cosificación extiende el análisis de la alienación y el fetichismo de la mercancía de Marx al ámbito de la subjetividad humana, de las relaciones sociales y de la cultura.
3 Ibídem p. 135
4 Ibídem p. 141
5 Ibídem p. 157

[:en]

 The Martin Heidegger´s cabin | sespai.com

From the Emptiness of the Architecture

“Die Leere ist nicht nichts. Sie ist auch kein Mangel. In der plastischen Verköperung spielt die Leere in der Weise des suchendentwerfenden Stiftens von Orten.”

Martin Heidegger | Die Kunst und der Raum

“The emptiness is not at all. Neither it is a lack. In the plastic materialization the emptiness plays as an act you fuse that it seeks to forge places”.1

Might be interpreted that this enigmatic phrase selected of the text of Heidegger represents by some means or another an initiation definition of the essence of the architecture. Might be interpreted this way, that the architecture is to give meaning to an air portion encased between physical impediments that give him form and form it. Even more, they give him meaning, materiality, texture, color, and especially a statement, it tells the history of a, or rather one without end of possible histories.

Therefore the emptiness is the architecture. The first decisive crux. If Heidegger affirms roundly that the emptiness is not at all, then what is? Since the emptiness is an architecture and therefore the architecture is in certain way the opposite that nothing, the opposite thing to nothing.

Let’s deepen something more. There would be a possible reading in which the architecture is defined as a material disposition. The things that the architect arranges in the space are exactly what the architecture is. A constructive vision of the architecture would come to narrate the relations between the material qualities of every constructive element, every definition, every projection that the matter induces. A space of wood and stone evokes the organic and alive of the wood in relation to the mineral and heavy of the stone. A polished, flamed stone or to court of saw, it invokes textures and interpretations different from the space.

This one would be a superficial interpretation, not in the sense of an insipidly little deep interpretation, but to the effect that that one that offers us the surface of a material, specifically arranged in the surface of a space is the space itself, that is to say, surface and volume they are the same thing. An architecture in 2D.

Nevertheless there is another reading of the architecture. The architecture is a space, is an encased air, is empty. The configuration of this emptiness, a configuration towards out and one to border inward is what provides with qualities to the architectural space. In any case the coating of this to materialize towards out radiates a few complementary qualities to the intrinsic qualities of the emptiness for yes same. The primary qualities of the emptiness would come given by his form, his joint, for the dense relations between superposed emptinesses. All the later decisions would come to be given of form subdued to these primary qualities. There is a window here and there to obtain a certain reading of the emptiness. There is a finished specific in this plane, a color in this other one to obtain a way of reading the emptied. The emptiness is a metaphysician like that, the architecture in essence is metaphysical, and only his necessary configuration is capable of recoification2 el vacío.

The whole history of the architecture can be described this way, as a will to come out the materiality towards one to mean. Nevertheless it is possible to suspect that slightly great more complex it must be behind such a primary interpretation. Probably there would be necessary to deepen something more in Heidegger.

Previous to Die Kunst und der Raum, Heidegger declares in 1951 a conference in the Darmstädter Gespräch called Bauen-Wohnen-Denken (Construir-Habitar-Pensar). In 1952 this conference is published in Neue Darmstädter Verlaganstalt.

From the whole text it is necessary to distinguish the energetic beginning where already of entry, there appear some questions that activate certifications you load of depth:

«In what it continues we will try to think on to live and to construct. This one to think on to construct tries to find ideas of construction nor of giving rules of construction. This attempt of thought of some way it represents to construct from the art edilicio or of the technology, but it goes to constructing backward, towards the field to which there belongs quite what is. We ask: 1.-what is to live?, 2.-in what aspect does it belong to construct on having lived?3

To construct, To live, To think they look like the verbs of head-board of an architect. This first introductory text of the text of the German philosopher already clarifies that in any case the task of the architect does not reside in the application of a series of rules of construction, rather the principal task is it of constructing towards the field to which there belongs quite what is.

Of enigmatic form we suppose that Heidegger tries to say that the area of reflection of the architecture is to construct taking as base all that that has condition of reality, of everything what is. Constructing it would come to be a way of cosificar, said in  Lukacs terms.

Hereinafter he wonders: in what aspect does it belong to construct on having lived?4

In essence the whole text of Heidegger tilts on the idea of raising a construction that forms a space – statement to which the individual necessarily belongs, there is no man and in addition I spread, he says. To construct and To live come to be the same thing: To think. It means that the fact of Constructing and the action To live belong more to the field of the reflection that to the field of the action, and the architecture is a matter tied in major measure to the construction of concepts that to the construction of objects. Already we know that this conclusion is not completely exact.

«The essence of to construct is to allow to live. Only if we are capable of living we can construct».5

If we value the latter judgment, apart from the indisociabilidad of the idea of constructing simultaneously that her of living, turns out to be invoked in scene the figure of the architect, the actor whom the whole text Bauen-Wohnen-Denken is directed. I say it because of all those persons capable of living, that is to say all, only very few ones can have the intention of constructing and this characteristic only seems to be given in the architect’s profession.

In Heidegger the necessary condition of an architect to be able to construct, and previously to be able to imagine the constructed, is to be able to live. One must produce an empathy necessary to be able to imagine a possible construction between the personage who grants himself the power to give form by means of a constructive process and the resultant object of his reflection. In other words, the architect always projects for yes same, as if the own object of his work always had the only addressee same and.

This reading syncopated of the texts of Heidegger draws 3 cardinal points on which cimientan the bases of the architecture. First the raw material of the architecture is the emptiness. Secondly the priority action is to construct / live this emptiness. Thirdly the principal subject that is going to carry out this action by means of the interaction with this raw material, is the archaic figure of the architect.

To construct the emptiness is so, to think the architecture.

Miquel Lacasta. Doctor architect

Barcelona, april 2012

Notes

1 In 1968 a meeting took place between Martin Heidegger and Eduardo Chillida in the Schloss Hagenwill. Of this meeting there went out the promise of Heidegger to write a principal text: Die Kunst und der Raum. At the end of November, 1968 the German philosopher sent to Chillida his reflections it brings over of the crux of the art. The test of Heidegger appeared in autumn of 1969 in a bibliographical edition of Franz Larese y Jurg’s publishing Erker Presse Janett in St. Gallen. The text Heidegger wrote it on stone and Chillida I fulfil seven lithocollages to accompany the text. In addition every copy was containing a disc with the recording of the text read by the own Heidegger. Text in German and translation in DE BARAÑANO, Kosme Maria, Chillida – Heidegger – Husserl. The concept of space in the philosophy and the plastic arts of the 20th century, Euskal Herriko Unibertsitatea, Leioa, 1990.

2 The idea of reification comes from the concept that Lukács coined in History and Conscience of Class of 1923 in which the category uses weberiana of rationality, abstraction, quantification and it fuses it, on the other hand, with the Marxist categories of abstract work and of value of change. This merger of categories ends up by defining the reification in the strict sense of the term as something turns into thing that it is not. More widely the concept of reification part of the Marxist analysis of the economic roots of the alienation, which one finds in the own relations of production of the capitalism. With the term cosificación, that also is translated like reification, Lukács demonstrates the scopes of the alienation. This one is not restricted to the process of production of goods. The category lukacsiana of cosificación extends the analysis of the alienation and the fetishism of Marx’s goods to the area of the human subjectivity, of the social relations and of the culture.

3 Ibídem p. 135

4 Ibídem p. 141

5 Ibídem p. 157

[:gl]

A cabaña de Martin Heidegger | sespai.com

Do Baleiro da Arquitectura

“Die Leere ist nicht nichts. Sie ist auch kein Mangel. In der plastischen Verköperung spielt die Leere in der Weise des suchendentwerfenden Stiftens von Orten.”

Martin Heidegger | Die Kunst und der Raum

“O baleiro non é nada. Tampouco é unha falta. Na materialización plástica xoga o baleiro como un acto fundante que busca forxar lugares”.1

Podería interpretarse que esta enigmática frase entresacada do texto de Heidegger representa dun xeito ou outra unha definición iniciática da esencia da arquitectura. Podería interpretarse así, que a arquitectura é dar significado a unha porción de aire encapsular entre impedimentos físicos que lle dan forma e a configuran. Máis aínda, danlle significado, materialidade, textura, cor, e sobre todo un relato, unha historia, ou mellor dito un sen fin de historias posibles.

Polo tanto o baleiro é a arquitectura. Primeiro enigma resolto. Se Heidegger afirma rotundamente que o baleiro non é nada, entón ¿que é? Pois o baleiro é arquitectura e polo tanto a arquitectura é en certo xeito o contrario que nada, o oposto á nada.

Afondemos algo máis. Habería unha lectura posible na que a arquitectura se define como unha disposición material. As cousas que o arquitecto dispón no espazo son exactamente o que a arquitectura é. Unha visión construtiva da arquitectura viría a narrar as relacións entre as calidades materiais de cada elemento construtivo, cada definición, cada proxección que a materia induce. Un espazo de madeira e pedra evoca o orgánico e vivo da madeira en relación ao mineral e pesado da pedra. Unha pedra pulida, flamexada ou a corte de serra, invoca texturas e interpretacións diferentes do espazo.

Esta sería unha interpretación superficial, non no sentido dunha interpretación insulsamente pouco profunda, senón no sentido de que aquilo que nos ofrece a superficie dun material, especificamente disposto na superficie dun espazo é o espazo mesmo, é dicir, superficie e volume son o mesmo. Unha arquitectura en 2D.

Non obstante hai outra lectura da arquitectura. A arquitectura é espazo, é aire encapsular, é baleiro. A configuración dese baleiro, unha configuración cara a fóra e un limitar cara a dentro é o que dota de calidades ao espazo arquitectónico. En todo caso o revestimento dese materializar cara a fóra irradia unhas calidades complementarias ás calidades intrínsecas do baleiro por si mesmo. As calidades primarias do baleiro virían dadas pola súa forma, a súa articulación, polas intricadas relacións entre baleiros superpostos. Todas as decisións posteriores virían a darse de forma subxugada a estas calidades primarias. Hai unha ventá aquí e alá para conseguir unha lectura determinada do baleiro. Hai un rematado específico nese plano, unha cor nese outro para conseguir un xeito de ler o baleirado. O baleiro é así metafísico, a arquitectura en esencia é metafísica, e soamente a súa necesaria configuración é capaz de cosificar2 o baleiro.

Toda a historia da arquitectura pode ser descrita así, como unha vontade de transcender a materialidade cara a un significar. Non obstante pódese sospeitar que algo moito máis complexo debe estar detrás dunha interpretación tan primaria. Quizais habería que afondar algo máis en Heidegger.

Anterior a Die Kunst und der Raum, Heidegger pronuncia en 1951 unha conferencia no Darmstädter Gespräch chamada Bauen-Wohnen-Denken (Construír-Habitar-Pensar). En 1952 esta conferencia publícase en Neue Darmstädter Verlaganstalt.

De todo o texto cabe destacar o enérxico principio onde xa de entrada, se formulan algunhas preguntas que activan auténticas cargas de profundidade:

«No que segue intentaremos pensar sobre o habitar e construír. Este pensar sobre construír non trata de encontrar ideas de construción nin de dar regras de construción. Este intento de pensamento de xeito alguna representa construír a partir da arte edilicia ou da técnica, senón que leva a construír cara a atrás, cara ao campo ao que pertence todo o que é. Preguntamos: 1.- ¿que é habitar?, 2. – ¿En que aspecto pertence construír ao habitar?3

Construír, Habitar, Pensar parecen os verbos de cabeceira dun arquitecto. Este primeiro texto introdutorio do texto do filósofo alemán xa deixa claro que en todo caso a tarefa do arquitecto non reside na aplicación dunha serie de regras de construción, máis ben a tarefa principal é a de construír cara ao campo ao que pertence todo o que é.

De forma enigmática supoñemos que Heidegger intenta dicir que o ámbito de reflexión da arquitectura é construír tomando como base todo aquilo que ten condición de realidade, de todo o que é. Construír viría a ser un xeito de cosificar, dito en termos Lukacsianos.

Máis adiante pregúntase: ¿en que aspecto pertence construír ao habitar?4

En esencia todo o texto de Heidegger bascula sobre a idea de erixir unha construción que configura un espazo-relato ao que o individuo necesariamente pertence, non hai home e ademais espazo, di. Construír e Habitar veñen a ser a mesma cousa: Pensar. Iso significa que o feito de Construír e a acción de Habitar pertencen máis ao campo da reflexión que ao campo da acción, e a arquitectura é unha materia ligada en maior medida á construción de conceptos que á construción de obxectos. Xa sabemos que esta conclusión non é de todo exacta.

«A esencia de construír é permitir habitar. Só se somos capaces de habitar podemos construir».5

Se valoramos esta última sentenza, á parte da indisociabilidad da idea de construír á vez que a de habitar, aparece invocada en escena a figura do arquitecto, o actor ao que todo o texto Bauen-Wohnen-Denken vai dirixido. Dígoo porque de todas aquelas persoas capaces de habitar, é dicir todas, soamente moi poucas poden ter a intención de construír e esa característica soamente parece darse na profesión de arquitecto.

En Heidegger a condición necesaria dun arquitecto para poder construír, e anteriormente para poder imaxinar o construído, é poder habitar. Debe producirse unha empatía necesaria para poder imaxinar unha construción posible entre o personaxe que se outorga o poder de dar forma mediante un proceso construtivo e o obxecto resultante da súa reflexión. Noutras palabras, o arquitecto sempre proxecta para si mesmo, coma se o obxecto propio do seu traballo sempre tivese un mesmo e único destinatario.

Esta lectura sincopada dos textos de Heidegger debuxa 3 puntos cardinais sobre os que se cimentan as bases da arquitectura. En primeiro lugar a materia prima da arquitectura é o baleiro. En segundo lugar a acción prioritaria é construír/habitar ese baleiro. En terceiro lugar o suxeito principal que vai levar a cabo esta acción mediante a interacción con esta materia prima, é a arcaica figura do arquitecto.

Construír o baleiro é pois, pensar a arquitectura.

Miquel Lacasta. Doutor arquitecto

Barcelona, abril 2012

Notas

1 En 1968 tivo lugar un encontro entre Martin Heidegger e Eduardo Chillida no Schloss Hagenwill. Dese encontro saíu a promesa de Heidegger de escribir un texto principal: Die Kunst und der Raum. A finais de novembro de 1968 o filósofo alemán enviou a Chillida as súas reflexións acerca do enigma da arte. O ensaio de Heidegger apareceu en outono de 1969 nunha edición bibliográfica da editorial Erker Presse de Franz Larese e Jurg Janett en St. Gallen. O texto escribiuno Heidegger sobre pedra e Chillida realizo sete lithocollages para acompañar o texto. Ademais cada exemplar contiña un disco coa gravación do texto lido polo propio Heidegger. Texto en alemán e tradución en DE BARAÑANO, Kosme María, Chillida – Heidegger – Husserl. O concepto de espazo na filosofía e a plástica do século XX, Euskal Herriko Unibertsitatea, Leioa, 1990.

2 La idea de cosificación provén do concepto que acuñou Lukács en Historia e Consciencia de Clase de 1923 no cal utiliza a categoría weberiana de racionalidade, abstracción, cuantificación e a fusiona, por outro lado, coas categorías marxistas de traballo abstracto e de valor de cambio. Esta fusión de categorías acaba definindo a cosificación no sentido estrito do termo como converter en cousa algo que non o é. Máis amplamente o concepto de cosificación parte da análise marxista das raíces económicas da alienación, que se encontra nas relacións de produción propias do capitalismo. Co termo cosificación, que tamén se traduce como reificación, Lukács demostra os alcances da alienación. Esta non se restrinxe ao proceso de produción de mercadorías. A categoría lukacsiana de cosificación estende a análise da alienación e o fetichismo da mercadoría de Marx ao ámbito da subxectividade humana, das relacións sociais e da cultura.

3 Ibídem p. 135

4 Ibídem p. 141

5 Ibídem p. 157

[:]

VII Jornadas ecoARK VII Xornadas ecoARK The VIIth Days ecoARK

Las jornadas de construcción ecológica ecoARK celebran su séptima edición los días 17 y 18 de mayo de 2014 con la intención de que más empresas y profesionales del sector utilicen el evento como plataforma de divulgación e intercambio de experiencias y conocimientos, ofreciendo la posibilidad a los asistentes de conocer más de cerca los diferentes materiales y técnicas constructivas respetuosas con el medio ambiente que existen.

En esta septima edición iniciaremos una vez más con la exposición de la propuesta ganadora del concurso de proyectos final de carrera ecoARK.  A continuación contaremos con la presencia entre otros, de la Doctora en biología Elisabet Silvestre,  el equipo CODA de l’ETSAV, l’Escola Origens, el físico y presentador de televisión Antoni Mestres, los arquitectos Coque Claret y Daniel Calatayud, el Grupo Investigació Canyera, la arquitecta técnica Maria Molins, el consultor Passivhaus Oliver Style y el Carpintero Martin Krug.

Cabe destacar que tanto el equipo formado por ecoARK, una agrupación sin ánimo de lucro; como todos los ponentes y colaboradores que participan en las jornadas, lo hacen de forma altruista, con el único interés de la divulgación y concienciación social.  Sosteniendo la firme convicción de que otra forma de construcción es, no solo posible, sino necesaria.

El coste de inscripción a estas Jornadas es de 30€, 20€ para estudiantes y desempleados. Podrán encontrar el formulario de inscripción en www.ecoark.net. El aforo es limitado.

As xornadas de construción ecolóxica ecoARK celebran a súa sétima edición os días 17 e 18 de maio de 2014 coa intención de que máis empresas e profesionais do sector utilicen o evento como plataforma de divulgación e intercambio de experiencias e coñecementos, ofrecendo a posibilidade aos asistentes de coñecer máis de preto os diferentes materiais e técnicas construtivas respectuosas co medio que existen.

Nesta septima edición iniciaremos unha vez máis coa exposición da proposta gañadora do concurso de proxectos final de carreira ecoARK. A continuación contaremos coa presenza entre outros, da Doutora en bioloxía Elisabet Silvestre, o equipo CODA de l’ETSAV, l’Escola Origens, o físico e presentador de televisión Antoni Mestres, os arquitectos Coque Claret e Daniel Calatayud, o Grupo Investigació Canyera, a arquitecta técnica Maria Molins, o consultor Passivhaus Oliver Style e o Carpinteiro Martin Krug.

Cabe destacar que tanto o equipo formado por ecoARK, unha agrupación sen ánimo de lucro; como todos os relatores e colaboradores que participan nas xornadas, fano de forma altruísta, co único interese da divulgación e concienciación social. Sostendo a firme convicción de que outra forma de construción é, non só posible, senón necesaria.

O custo de inscrición a estas Xornadas é de 30 €, 20 € para estudantes e desempregados. Poderán encontrar o formulario de inscrición en  www.ecoark.net. O aforo é limitado.

The days of ecological construction ecoARK celebrate his seventh edition on the 17th and 18th of May, 2014 with the intention of which more companies and professionals of the sector use the event as platform of spreading and interchange of experiences and knowledges, offering the possibility to the attendees of knowing more closely the different materials and constructive respectful technologies with the environment that they exist.

In this seventh edition we will initiate once again with the exhibition of the winning offer of the final contest of projects of career ecoARK. Later we will possess the presence between others, of the Doctor in biology Elisabet Silvestre, the equipment WEDGE of l’ETSAV, L’Escola Origens, the physicist and presenter of television Antoni Mestres, the architects Coque Claret and Daniel Calatayud, the Group Investigació Canyera, the technical arquitecta Maria Molins, the consultant Passivhaus Oliver Style and the Carpenter Martin Krug.

It is necessary to emphasize that so much the equipment formed for ecoARK, a group without spirit of profit; as all the referees and collaborators who take part in the days, they do it of altruistic form, with the only interest of the spreading and concienciación socially. Supporting the firm conviction of which it forms other one of construction it is, not alone possible, but necessary.

The cost of inscription to these Days is of 30 €, 20 € for students and unemployed. They will be able to find the application form in www.ecoark.net. The appraisal is limited.

[:es]La piedra y la luz | Marcelo Gardinetti[:gl]A pedra e a luz | Marcelo Gardinetti[:en]The stone and the light | Marcelo Gardinetti[:]

[:es]

Capilla de Ronchamp | Paul Koslowski ©ADAGP

En tiempos remotos, el hombre primitivo descubrió en la caverna un lugar donde encontrar cobijo ante la lluvia y el frio. Esta revelación, que le permitió soportar las inclemencias del clima en un espacio de relativa comodidad, es rotulada por Umberto Eco como el nacimiento de la arquitectura1.

Miles de años después, la imagen prístina narrada por Eco puede aplicarse como un signo de profusa analogía para graficar las características esenciales del espacio interior de la Capilla de Ronchamp, la máxima poética de Le Corbusier.

Ronchamp es un ejercicio erudito que se desprende de cualquier antecedente tipológico para buscar los umbrales de la arquitectura. Sus muros tridimensionales trazan un paralelo con la caverna2, establecida como formas de la naturaleza modeladas por el hombre en la cima de una colina.

Capilla de Ronchamp | Paul Koslowski ©ADAGP

Las tensiones y ambigüedades de su geometría construyen su figura como un continuo de concavidades y convexidades que permiten resguardar un espacio de ensueño. Los muros configuran entidades autónomas que se asocian para encerrar el espacio con el perfil poco ortodoxo de la cubierta, definida de manera inversa a la curvatura del terreno y al natural escurrimiento del agua.

La puerta principal pivotando sobre el eje del vano, anticipa el evento haciendo que el acceso a la capilla no resulte un hecho intrascendente.

En el lado sur, el muro es portador de un espesor dramatizado. Su superficie calada irregularmente permite conducir en distintas direcciones los haces de luz natural que viajan impregnados del color de los vitrales, salpicando el espacio en un espectáculo agraciado y cambiante con el transcurrir del día.

Capilla de Ronchamp | Paul Koslowski ©ADAGP

Acentuando estas tensiones, la cubierta se retira de los muros para permitir el ingreso de la luz solar, que a su paso envuelve la curvatura de cemento consumando una maniobra de premeditada seducción.

La ausencia de aristas establece una continuidad indefinida de los muros, siempre subyugados por haces de luz provenientes de diferentes direcciones que impiden la definición precisa de los límites. En este suceso, la rugosidad del muro construye la complicidad necesaria para conmover con las diferentes intensidades de sombras.

Capilla de Ronchamp | Paul Koslowski ©ADAGP

Le Corbusier amalgama la piedra y la luz de manera candorosa, con tanto ímpetu que resulta imposible concebir un elemento sin el otro. El diseño conjuga el ideal artístico de fusionar la arquitectura, la pintura y la escultura como pocas veces se alcanzó en otras obras del movimiento moderno.

El interior de Ronchamp compone un relato genuino y homogéneo. El carácter invariable de un edificio atrapado por el sortilegio de la luz como resultado de un ejercicio de arquitectura puesto al servicio de la poesía, o de la poesía puesta al servicio de la arquitectura.

Capilla de Ronchamp | Paul Koslowski ©ADAGP

Marcelo Gardinetti.  Arquitecto
La Plata. Abril 2014

Nota:

1 “Obligado por el frio y la lluvia, siguiendo el ejemplo de los animales u obedeciendo a un impulso en el que se mezclan confusamente el instinto y la razón, nuestro hombre se refugia en un repliegue, en un hoyo al pie de una montaña, en una caverna. Protegido del viento y del agua, a la luz del día o bajo el resplandor del fuego (suponiendo que ya lo ha descubierto) nuestro hombre observa la caverna que lo cobija” Umberto Eco, la estructura ausente, ©debolsillo 2013 pág. 325

2 Otra alusión al discurso de Umberto Eco se refleja en las palabras de William Curtis: “la transición al interior de Ronchamp es espectacular. Se entra en una cueva de otro mundo, en una catacumba”. William J.R. Curtis, Le Corbusier ideas y formas, © Phaidon 1986 pág. 177

[:en]

Ronchamp’s chapel | Paul Koslowski ©ADAGP

In remote times, the early man discovered in the cavern a place where to find cover before the rain and the cold. This revelation, which allowed him to support the inclemencies of the climate in a space of relative comfort, is labelled by Umberto Eco as the birth of the architecture1.

Thousands of years later, the pristine image narrated by Echo can apply to him as a sign of profuse analogy for graficar the essential characteristics of the interior space of Ronchamp’s Chapel, the poetical maxim of Le Corbusier.

Ronchamp is an erudite exercise that parts with any precedent tipológico to look for the thresholds of the architecture. His three-dimensional walls plan the parallel one with the cavern2, established as forms of the nature shaped by the man in the top of a hill.

Ronchamp’s chapel | Paul Koslowski ©ADAGP

The tensions and ambiguities of his geometry construct his figure as the continuous one of concavities and convexities that allow to protect a space of dream. The walls form autonomous entities that associate to enclose the space with the slightly orthodox profile of the cover, defined of an inverse way to the curvature of the area and to the natural runoff of the water.

The principal door pivotando on the axis of the vain one, anticipates the event doing that the access to the chapel does not turn out to be a not transcendental fact.

In the south side, the wall is a carrier of a dramatized thickness. His surface penetrated irregularly allows to lead in different directions the faeces of natural light that travel impregnated from the color of the vitrales, splashing the space in an attractive and changeable spectacle with to pass of the day.

Ronchamp’s chapel | Paul Koslowski ©ADAGP

Accentuating these tensions, the cover moves back from the walls to allow the revenue of the solar light, which to his step wraps the cement curvature consumando a maneuver of premeditated seduction.

The absence of edges establishes an indefinite continuity of the walls, always subdued by faeces of light from different directions that prevent the precise definition of the limits. In this event, the ruggedness of the wall constructs the necessary complicity to affect with the different intensities of shades.

Ronchamp’s chapel | Paul Koslowski ©ADAGP

Le Corbusier amalgamates the stone and the light of an innocent way, with so much impetus that turns out to be impossible to conceive an element without other one. The design brings together the ideal artistic one of fusing the architecture, the painting and the sculpture since rarely it was reached in other works of the modern movement.

Ronchamp’s interior composes a genuine and homogeneous statement. The invariable character of a building caught by the sorcery of the light as result of an exercise of architecture put to the service of the poetry, or of the poetry put to the service of the architecture.

Ronchamp’s chapel | Paul Koslowski ©ADAGP

Marcelo Gardinetti. Architect
La Plata. April 2014

Note:

1 “Forced by the cold and the rain, following the example of the animals or obeying an impulse in which the instinct and the reason are mixed confused, our man shelters in a doubling, in a hole at the foot of a mountain, in a cavern. Protected from the wind and from the water, in the light of the day or under the radiance of the fire (supposing that already it has discovered it) our man observes the cavern that he it shelters” Umberto Eco, la estructura ausente, ©debolsillo 2013 pag. 325

2 Another allusion to Umberto Eco’s speech is reflected in William Curtis’s words: “The transition to Ronchamp’s interior is spectacular. One enters a cave of another world, a catacomb. William J.R. Curtis, Le Corbusier ideas y formas, © Phaidon 1986 pag. 177

[:gl]

Capilla de Ronchamp | Paul Koslowski ©ADAGP

En tempos remotos, o home primitivo descubriu na caverna un lugar onde encontrar acubillo ante a chuvia e o frio. Esta revelación, que lle permitiu soportar as inclemencias do clima nun espazo de relativa comodidade, é rotulada por Umberto Eco como o nacemento da arquitectura1.

Miles de anos despois, a imaxe prístina narrada por Eco pode aplicarse como un signo de profusa analoxía para graficar as características esenciais do espazo interior da Capela de Ronchamp, a máxima poética de Le Corbusier.

Ronchamp é un exercicio erudito que se desprende de calquera antecedente tipolóxico para buscar os albores da arquitectura. Os seus muros tridimensionais trazan un paralelo coa caverna2, establecida como formas da natureza modeladas polo home no cume dun outeiro.

Capilla de Ronchamp | Paul Koslowski ©ADAGP

As tensións e ambigüidades da súa xeometría constrúen a súa figura como un continuo de concavidades e convexidades que permite resgardar un espazo marabilloso. Os muros configuran entidades autónomas que se asocian para encerrar o espazo co perfil pouco ortodoxo da cuberta, definida de xeito inverso á curvatura do terreo e ao natural escorremento da auga.

A porta principal pivotando sobre o eixe do van, anticipa o evento facendo que o acceso á capela non resulte un feito intranscendente.

No lado sur, o muro é portador dun espesor dramatizado. A súa superficie calada irregularmente permite conducir en distintas direccións os feixes de luz natural que viaxan impregnados da cor dos vitrais, salpicando o espazo nun espectáculo agraciado e cambiante co transcorrer do día.

Capilla de Ronchamp | Paul Koslowski ©ADAGP

Acentuando estas tensións, a cuberta retírase dos muros para permitir o ingreso da luz solar, que ao seu paso envolve a curvatura de cemento consumando unha manobra de premeditada sedución.

A ausencia de arestas establece unha continuidade indefinida dos muros, sempre subxugados por feixes de luz provenientes de diferentes direccións que impiden a definición precisa dos límites. Neste suceso, a rugosidade do muro constrúe a complicidade necesaria para conmover coas diferentes intensidades de sombras.

Capilla de Ronchamp | Paul Koslowski ©ADAGP

Le Corbusier amálgama a pedra e a luz de xeito candorosa, con tanto ímpeto que resulta imposible concibir un elemento sen o outro. O deseño conxuga o ideal artístico de fusionar a arquitectura, a pintura e a escultura como poucas veces se alcanzou noutras obras do movemento moderno.

O interior de Ronchamp compón un relato xenuíno e homoxéneo. O carácter invariable dun edificio atrapado polo sortilexio da luz como resultado dun exercicio de arquitectura posto ao servizo da poesía, ou da poesía posta ao servizo da arquitectura.

Capilla de Ronchamp | Paul Koslowski ©ADAGP

Marcelo Gardinetti. Arquitecto
La Plata. Abril 2014

Nota:

1 “Obrigado polo frio e a chuvia, seguindo o exemplo dos animais ou obedecendo a un impulso no que se mesturan confusamente o instinto e a razón, o noso home refúxiase nun repregamento, nun burato ao pé dunha montaña, nunha caverna. Protexido do vento e da auga, á luz do día ou baixo o resplandor do lume (supoñendo que xa o descubriu) noso home observa a caverna que o abeira” Umberto Eco, A estructura ausente, ©debolsillo 2013 pág. 325

2 Otra alusión ao discurso de Umberto Eco reflíctese nas palabras de William Curtis: a transición ao interior de Ronchamp é espectacular. Éntrase nunha cova doutro mundo, nunha catacumba”. William J.R. Curtis, Le Corbusier ideas y formas, © Phaidon 1986 pág. 177

[:]

Arquia/Maestros 03 · Juan Navarro Baldeweg

JUAN NAVARRO BALDEWEG. Entrevistado por Luis Fernández-Galiano

JUAN NAVARRO BALDEWEG (Santander, 1939) es sobre todo un artista, cuyas obras construidas persiguen desentrañar las mismas incógnitas que desde la adolescencia abordan sus instalaciones o sus lienzos: la gravedad y la luz, la materia y los meteoros, el cuerpo y el paisaje.

En la entrevista en profundidad que realiza Luis Fernández-Galiano, este conjunto de preocupaciones artísticas y expresivas van encontrando eco en los proyectos, desde la temprana Casa de la lluvia y el influyente concurso para la remodelación de la cornisa monumental de Madrid, pasando por sus numerosas intervenciones e investigaciones hidráulicas y patrimoniales, y hasta las grandes obras de madurez, el Palacio de exposiciones y congresos de Salamanca, el Museo de Altamira en Santillana del Mar, los Teatros del Canal en Madrid y el Museo de la Evolución Humana en Burgos: una fértil carrera arquitectónica en la que no han faltado logros fuera de España, del Woolworth Center of Music de Princeton o la Biblioteca Hertziana de Roma al reciente Instituto de Arqueología y Patrimonio de Amersfoort, obras todas que reúnen sus intereses espaciales con su muy aguda sensibilidad cultural.

AUTOR DEL LIBRETO. Luis Fernández-Galiano

Es arquitecto, catedrático de Proyectos en la Escuela de Arquitectura de la Universidad Politécnica de Madrid y director de las revistas AV/Arquitectura Viva desde 1985. Entre 1993 y 2006 estuvo a cargo de la página semanal de arquitectura del diario El País, donde actualmente colabora en la sección de Opinión. Miembro de número de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando y de la Real Academia de Doctores, es International Fellow del RIBA, ha sido Cullinan Professor en la Universidad de Rice, Franke Fellow en la Universidad de Yale, investigador visitante en el Centro Getty de Los Ángeles y crítico visitante en Harvard y Princeton, así como en el Instituto Berlage; y ha dirigido cursos de las universidades Menéndez Pelayo y Complutense. Fue también director de los congresos internacionales de arquitectura ‘Más por menos’ (2010) y ‘Lo común’ (2012). Presidente del jurado en la 9ª Bienal de Arquitectura de Venecia, experto y jurado del premio europeo Mies van der Rohe, ha sido comisario de las exposiciones El espacio privado, Eurasia Extrema (en Tokio y en Madrid), Bucky Fuller & Spaceship Earth y Jean Prouvé: belleza fabricada (estas dos últimas con Norman Foster), así como de Spain mon amour (en la 13ª Bienal de Arquitectura de Venecia y en Madrid) y The Architect is Present. Asimismo, ha formado parte del jurado de numerosos concursos internacionales en Europa, América y Asia, incluyendo los de la Biblioteca Nacional de México, el Museo Nacional de Arte de China y la Biblioteca Nacional de Israel, en este último caso como presidente. Entre sus libros se cuentan La quimera moderna, El fuego y la memoria (publicado en inglés con el título Fire and Memory), Spain Builds (con el MoMA en la versión inglesa, y presentado en su versión china con simposios en Shanghái y Pekín) y Atlas, arquitecturas del siglo XXI, una serie de cuatro volúmenes.

JUAN NAVARRO BALDEWEG. Entrevistado por Luis Fernández-Galiano
Director del documental: Joan Úbeda y Gilbert Arroyo
Autor del libreto: Luis Fernández-Galiano
Año de Producción: 2013
Formato: DVD
Duración: 78′
Colección: arquia/maestros
Nº de la colección: 3
+ info

David Kohn en Ciclo Foros ESARQ-UICDavid Kohn en Ciclo Foros ESARQ-UICDavid Kohn in Ciclo Foros ESARQ-UIC

0

En esta ocasión nos acompaña en arquitecto británico David Kohn que hablará sobre “The City and its Interior” donde explorará la relación entre los interiores domésticos y la ciudad a partir de algunas de sus últimas obras.

David Kohn estudió en Cambridge y Columbia y trabajó con Caruso St John antes de crear su propio estudio David Kohn Architects. Fue premiado como Young Architect of the Year en 2009 y obtuvo el House Architect of the Year, en 2010. El año pasado recibió el World Interior of the Year, con la remodelación de un apartamento en Barcelona. Además, David es profesor en la London Metropolitan University.

Nesta ocasión acompáñanos en arquitecto británico David Kohn que falará sobre «The City and its Interior» onde explorará a relación entre os interiores domésticos e a cidade a partir dalgunhas das súas últimas obras.

David Kohn estudou en Cambridge e Columbia e traballou con Caruso St John antes de crear o seu propio estudo David Kohn Architects. Foi premiado como Young Architect of the Year en 2009 e obtivo o House Architect of the Year, en 2010. O ano pasado recibiu o World Interior of the Year, coa remodelación dun apartamento en Barcelona. Ademais, David é profesor na London Metropolitan University.

In this occasion he accompanies us in British architect David Kohn who will speak on «The City and its Interior» where he will explore the relation between the domestic interiors and the city from some of his last works.

David Kohn estudió en Cambridge y Columbia y trabajó con Caruso St John antes de crear su propio estudio David Kohn Architects. Fue premiado como Young Architect of the Year en 2009 y obtuvo el House Architect of the Year, en 2010. El año pasado recibió el World Interior of the Year, con la remodelación de un apartamento en Barcelona. Además, David es profesor en la London Metropolitan University.

Vivienda en Corexo | Ameneiros Rey · HH arquitectosVivenda en Corexo | Ameneiros Rey · HH arquitectosHouse in Corexo | Ameneiros Rey · HH arquitectos

Pérgola(s)+plataforma(s)

La parcela de esta casa en el entorno de Santiago de Compostela, se sitúa como pieza de borde entre el núcleo rural consolidado por el que se accede y está abierta hacia las parcelas de protección agropecuaria que la rodean.

Al tratarse de un viario con edificación y muros irregulares y consolidados no existe una alineación marcada. Se busca con la intervención respetar la estructura original del núcleo rural.

La construcción se articula con volúmenes fragmentados y elementos auxiliares, como pérgolas y porches, dichos elementos se adosan, en parte, a las edificaciones existentes con la misma lógica que las construcciones tradicionales de la zona, aprovechando la riqueza de los espacios exteriores intermedios para colonizar la parcela en distintas épocas del año.

La vivienda se sitúa en el extremo noreste de la parcela y se orienta en base a la pendiente que provoca la topografía del terreno y que cae hacia las vistas y al soleamiento. El volumen que compone el cuerpo principal de la vivienda se abren en esta dirección, vertiendo los espacios mas vivideros al interior de la parcela y dándole la espalda al viario.

Con la configuración de los dos ejes paralelos a los límites norte y este que constituyen la vivienda se determinan los espacios exteriores con un carácter claramente diferenciado:

· patio de acceso al este: ordena el acceso a la vivienda y genera la fachada al viario
· patio al norte: más controlado, configura un espacio exterior privado vinculado a la cocina.
· espacios abiertos al suroeste: constituye la mayor parte de la parcela sin edificar y abre la vivienda al soleamiento y a las vistas.

La fragmentación de los volúmenes de la vivienda, que favorece su integración en la trama existente, marca una jerarquía clara en la vivienda: un único cuerpo central, mas elevada, y de un tamaño contenido, sobresale sobre el resto con una cubierta inclinada. El resto de las piezas subrayan este elemento actuando como un zócalo, y adaptándose sobre la parcela aterrazándose. El juego que se produce entre el cuerpo principal y el volumen generado por la cubierta para proteger el aparcamiento enriquece la lectura volumétrica del conjunto.

Los volúmenes de la vivienda y el juego de plataformas sobre las que se expande la edificación al sur, favorecen la integración en el terreno y minimiza el movimiento de tierras0 necesario.

Se plantea una vivienda de carácter eminentemente residencial que optimice las condiciones medioambientales en la que se inserta y permita un disfrute intensivo de la parcela en la que se inscribe. La vivienda se materializa con una construcción sencilla, en la que predominan muros portantes de hormigón revestidos exteriormente por una fachada transventilada de maderas locales (pino pinaster) tratado con sales de cobre en los volúmenes elevados y de sillería de granito de gran formato en la pieza de los dormitorios.

En la cubierta del cuerpo principal se dispone un forjado mixto madera-hormigón , con encofrado perdido de tablero alistonado de pino pinaster y viguetas de madera laminada.

La fachada de dicho volumen, se realiza con madera aserrada sin cepillar en dos de sus caras y en escuadrías de 6×4 y 4×4 cm convirtiéndose en celosía donde se requiere mayor privacidad.

Las pérgolas se plantean con uniones mecánicas en cola de milano encajadas desde su parte superior, transformándose en el caso del salón en parasol de lamas verticales.

No se le aplica ningún protector extra a la madera exterior buscando una textura natural que enlaza con los elementos tradicionales de las construcciones auxiliares de la zona.

Obra: Vivienda en Corexo
Autores: Ismael Ameneiros Rodríguez y Santiago Rey Conde (Ameneiros Rey | HH arquitectos)
Localización: Corexo, Santiago de Compostela, A Coruña, Galicia, España
Año: 2011-2013
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ ameneirosrey.com

Pergola(s) + platform(s)

The plot of this house in the environment of Santiago de Compostela, places as piece of edge between the rural core consolidated by the one that one accedes and is opened towards the plots of agricultural protection that surround it.

On having treated itself about a viario with building and irregular and consolidated walls a marked alignment does not exist. One seeks by the intervention to respect the original structure of the rural core.

The construction is articulated by fragmented volumes and auxiliary elements, as pergolas and porches, the above mentioned elements lean, partly, to the existing buildings with the same logic that the traditional constructions of the zone, taking advantage of the wealth of the exterior intermediate spaces to colonize the plot in different epochs of the year.

The housing places in the extreme North-East of the plot and is orientated on the basis of the slope that provokes the topography of the area and that falls towards the sights and to the soleamiento. The volume that composes the principal body of the housing they are opened in this direction, spilling the spaces mas vivideros to the interior of the plot and giving the back to the road.

With the configuration of both axes parallel to the limits north and this that constitute the housing decide the exterior spaces with a clearly differentiated character:

· Court of access in the eastern part: it arranges the access to the housing and generates the front to the road

· Court in the northern part: more controlled, it forms an exterior private space linked to the kitchen.

· Spaces opened for the southwest: it constitutes a most of the plot without building and opens the housing the soleamiento and the sights.

The fragmentation of the volumes of the housing, which favors his integration in the existing plot, marks a clear hierarchy in the housing: the only central body, mas raised, and of a contained size, stands out on the rest with a sloping cover. The rest of the pieces underline this element acting as a socle, and adapting on the plot aterrazándose. The game that takes place between the principal body and the volume generated by the cover to protect the parking enriches the volumetric reading of the set.

The volumes of the housing and the game of platforms on which the building expands in the southern part, favor the integration in the area and it minimizes the movement of tierras0 necessarily.

There appears a housing of eminently residential character that optimizes the environmental conditions in the one that is inserted and it is allowed an intensive enjoyment of the plot in the one that registers. The housing materializes with a simple construction, in which walls predominate over ambles of concrete re-dressed externally by a front transventilada of local wood (pine pinaster) agreement with you go out of copper in the high volumes and of chairs of granite of great format in the piece of the bedrooms.

In the cover of the principal body a wrought compound arranges wood – concrete, with encofrado lost of board alistonado of pine pinaster and joists of laminated wood.

The front of the above mentioned volume, it is realized by wood sawed without brushing in two of his faces and in escuadrías of 6×4 and 4×4 cm turning into lattice where major privacy is needed.

The pergolas appear with mechanical unions in tail of kite fitted from his top part, transforming in case of the lounge in parasol of vertical muds.

There does not apply him any protector extra to the exterior wood looking for a natural texture that connects with the traditional elements of the auxiliary constructions of the zone.

Work: House in Corexo

Authors: Ismael Ameneiros Rodríguez and Santiago Rey Conde (Ameneiros Rey | HH arquitectos)

Location: Corexo, Santiago de Compostela, A Coruña, Galicia, Spain

Year: 2011-2013

Photographies: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ ameneirosrey.com

Pérgola(s)+plataforma(s)

A parcela desta casa no ámbito de Santiago de Compostela, sitúase como peza de bordo entre o núcleo rural consolidado polo que se accede e está aberta cara ás parcelas de protección agropecuaria que a rodean.

Ao tratarse dun viario con edificación e muros irregulares e consolidados non existe unha aliñación marcada. Búscase coa intervención respectar a estrutura orixinal do núcleo rural.

A construción articúlase con volumes fragmentados e elementos auxiliares, como pérgolas e soportais, os devanditos elementos se pegan, en parte, ás edificacións existentes coa mesma lóxica que as construcións tradicionais da zona, aproveitando a riqueza dos espazos exteriores intermedios para colonizar a parcela en distintas épocas do ano.

A vivenda sitúase no extremo nordés da parcela e oriéntase sobre a base da pendente que provoca a topografía do terreo e que cae cara ás vistas e ao soleamiento. O volume que compón o corpo principal da vivenda ábrense nesta dirección, vertendo os espazos mais vivideros ao interior da parcela e virándolle as costas ao viario.

Coa configuración dos dous eixes paralelos aos límites norte e este que constitúen a vivenda determínanse os espazos exteriores cun carácter claramente diferenciado:

· patio de acceso ao leste: ordena o acceso á vivenda e xera a fachada ao viario

· patio ao norte: máis controlado, configura un espazo exterior privado vinculado á cociña.

· espazos abertos ao sueste: constitúe a maior parte da parcela sen edificar e abre a vivenda ao soleamiento e ás vistas.

A fragmentación dos volumes da vivenda, que favorece a súa integración na trama existente, marca unha xerarquía clara na vivenda: un único corpo central, mais elevada, e dun tamaño contido, sobresae sobre o resto cunha cuberta inclinada. O resto das pezas subliñan este elemento actuando como un zócolo, e adaptándose sobre a parcela aterrazándose. O xogo que se produce entre o corpo principal e o volume xerado pola cuberta para protexer o aparcadoiro enriquece a lectura volumétrica do conxunto.

Os volumes da vivenda e o xogo de plataformas sobre as que se expande a edificación ao sur, favorecen a integración no terreo e minimiza o movemento de tierras0 necesario.

Formúlase unha vivenda de carácter eminentemente residencial que optimice as condicións ambientais na que se insire e permita un desfrute intensivo da parcela na que se inscribe. A vivenda materialízase cunha construción sinxela, na que predominan muros portantes de formigón revestidos exteriormente por unha fachada transventilada de madeiras locais (piñeiro pinaster) tratado con sales de cobre nos volumes elevados e de cadeirado de granito de gran formato na peza dos dormitorios.

Na cuberta do corpo principal disponse un forxado mixto madeira-formigón, con encofrado perdido de taboleiro alistonado de piñeiro pinaster e viguetas de madeira laminada.

A fachada do devandito volume, realízase con madeira serrada sen cepillar en dúas das súas caras e en escuadrías de 6 x 4 e 4 x 4 cm converténdose en celosía onde se require maior privacidade.

As pérgolas formúlanse con unións mecánicas en cola de miñato encaixadas dende a súa parte superior, transformándose no caso do salón en antuca de lamas verticais.

Non se lle aplica ningún protector extra á madeira exterior buscando unha textura natural que enlaza cos elementos tradicionais das construcións auxiliares da zona.

Obra: Vivenda en Corexo

Autores: Ismael Ameneiros Rodríguez e Santiago Rey Conde (Ameneiros Rey | HH arquitectos)

Emprazamento: Corexo, Santiago de Compostela, A Coruña, Galicia, España

Ano: 2011-2013

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ ameneirosrey.com

[:es]La Ricarda, la casa de vidrio[:gl]La Ricarda, a casa de vidrio[:en]La Ricarda, the glass house[:]

0

[:es]

Diseñada por el arquitecto Antonio Bonet, en estrecha colaboración con el propietario Ricardo Gomis y su esposa Inés Bertrand Mata, la casa Gomis, más conocida como La Ricarda es quizás su obra más emblemática y en términos arquitectónicos el mejor ejemplo del Racionalismo Catalán. Su construcción es una continuación de los trabajos realizados por el arquitecto en Punta Ballena, Uruguay, con la Casa Berlingieri, donde el uso coherente de la estructura formada por pilares y vuelta catalana da lugar a espacios de gran profundidad y transparencia.

La construcción de La Ricarda, fue realizada “por correspondencia”, ya que Bonet en esos años se encontraba en Argentina y dirigió la obra a la distancia. El primer contacto con el cliente fue en 1949, la primera vez que Bonet regresaba a su país desde 1936, tras el cual se realizó un primer proyecto que no siguió adelante. La segunda propuesta, desarrollada a partir de 1953 fue la finalmente aceptada y construida. La construcción fue dirigida en obra por el arquitecto Comas y el constructor R.Bofill.

[:gl]https://vimeo.com/25973316

Deseñada polo arquitecto Antonio Bonet, en estreita colaboración co propietario Ricardo Gomis e a súa esposa Inés Bertrand Mata, a casa Gomis, máis coñecida como La Ricarda é quizais a súa obra máis emblemática e en termos arquitectónicos o mellor exemplo do Racionalismo Catalán. A súa construción é unha continuación dos traballos realizados polo arquitecto en Punta Ballena, Uruguai, coa Casa Berlingieri, onde o uso coherente da estrutura formada por piares e volta catalá dá lugar a espazos de gran profundidade e transparencia.

A construción de La Ricarda, foi realizada «por correspondencia», xa que Bonet neses anos se encontraba en Arxentina e dirixiu a obra á distancia. O primeiro contacto co cliente foi en 1949, a primeira vez que Bonet regresaba ao seu país dende 1936, tras o cal se realizou un primeiro proxecto que non seguiu adiante. A segunda proposta, desenvolvida a partir de 1953 foi a finalmente aceptada e construída. A construción foi dirixida en obra polo arquitecto Comas e o construtor R.Bofill.

[:en]https://vimeo.com/25973316

Designed by the architect Antonio Bonet, in narrow collaboration with the owner Ricardo Gomis and his wife Inés Bertrand Mata, the house Gomis, more known as The Ricarda is probably his more emblematic work and in architectural terms the best example of the Catalan Rationalism. His construction is a continuation of the works realized by the architect in Top Whale, Uruguay, with the House Berlingieri, where the coherent use of the structure formed by props and Catalan return gives place to spaces of great depth and transparency.

The construction of The Ricarda, it was realized » by correspondence «, since Bonet in these years was in Argentina and directed the work the distance. The first contact with the client was in 1949, the first time that Bonet was returning to his country from 1936, after which there was realized the first project that did not continue forward. The second offer, developed from 1953 it was the finally accepted one and constructed. The construction was directed in work by the architect Comas and the builder R.Bofill.

[:]

Artículos de ocasión. Josep QuetglasArtigos de ocasión. Josep QuetglasArticles of occasion. Josep Quetglas

0

El presente libro agrupa restos escritos y publicados en diversas ocasiones, múltiples y dispersos en su origen y destino. Son escritos que fueron apareciendo en revistas, en prensa local o como prólogo de algún libro. Algunos de ellos, pocos, quedaron hasta aquí inéditos. Varios muestran un amaneramiento verbal insufrible. Otros han sido ahora directamente descartados. Y el resto aquí está. El mérito de algunos de estos escritos, si lo tienen, está en que, como los ángeles, inauguran y concluyen un género: no creo que valga la pena instalarse en asuntos y tonos que aquí quedaron descubiertos, aprendidos y agotados.

Estos artículos de ocasión concluyen, junto con los Escritos Colegiales y el Pasado a limpio, la selección de los materiales sueltos que llevo escritos.

Escritos Colegiales reunía lo aparecido en publicaciones del Colegio de Arquitectos de Cataluña. Pasado a limpio, lo escrito desde y contra la Escuela de Arquitectura de Barcelona.

La presente colección agrupa restos escritos y publicados en diversas ocasiones, múltiples y dispersos en su origen y destino. Son cosas que fueron apareciendo en revistas, en prensa local o como prólogo de algún libro.

Algunos de ellos, pocos, quedaron hasta aquí inéditos. Varios muestran un amaneramiento verbal insufrible. Otros han sido ahora directamente descartados. Y el resto aquí está. El mérito de algunos de estos escritos, si lo tienen, está en que, como los ángeles, inauguran y concluyen un género: no creo que valga la pena instalarse en asuntos y tonos que aquí quedaron descubiertos, aprendidos y agotados.

Adiós a todo esto.

Artículos de ocasión
Josep Quetglas
Colección Arquitectura ConTextos
15 x 21 cm
264 páginas
ISBN: 9788425215254
Cartoné
2004

O presente libro agrupa restos escritos e publicados en diversas ocasións, múltiples e dispersos na súa orixe e destino. Son escritos que foron aparecendo en revistas, en prensa local ou como prólogo dalgún libro. Algúns deles, poucos, quedaron ata aquí inéditos. Varios mostran un amaneiramento verbal insufrible. Outros foron agora directamente descartados. E o resto aquí está. O mérito dalgúns destes escritos, se o teñen, está en que, como os anxos, inauguran e conclúen un xénero: non creo que pague a pena instalarse en asuntos e tons que aquí quedaron descubertos, aprendidos e esgotados.

Estes artigos de ocasión conclúen, xunto cos Escritos Colexiais e o Pasado a limpo, a selección dos materiais soltos que levo escritos.

Escritos Colegiales reunía o aparecido en publicacións do Colexio de Arquitectos de Cataluña. Pasado a limpo, o escrito dende e contra a Escola de Arquitectura de Barcelona.

A presente colección agrupa restos escritos e publicados en diversas ocasións, múltiples e dispersos na súa orixe e destino. Son cousas que foron aparecendo en revistas, en prensa local ou como prólogo dalgún libro.

Algúns deles, poucos, quedaron ata aquí inéditos. Varios mostran un amaneiramento verbal insufrible. Outros foron agora directamente descartados. E o resto aquí está. O mérito dalgúns destes escritos, se o teñen, está en que, como os anxos, inauguran e conclúen un xénero: non creo que pague a pena instalarse en asuntos e tons que aquí quedaron descubertos, aprendidos e esgotados.

Adeus a todo isto.

Artigos de ocasión

Josep Quetglas

Colección Arquitectura ConTextos

15 x 21 cm

264 páxinas

ISBN: 9788425215254

Cartoné

2004

El presente libro agrupa restos escritos y publicados en diversas ocasiones, múltiples y dispersos en su origen y destino. Son escritos que fueron apareciendo en revistas, en prensa local o como prólogo de algún libro. Algunos de ellos, pocos, quedaron hasta aquí inéditos. Varios muestran un amaneramiento verbal insufrible. Otros han sido ahora directamente descartados. Y el resto aquí está. El mérito de algunos de estos escritos, si lo tienen, está en que, como los ángeles, inauguran y concluyen un género: no creo que valga la pena instalarse en asuntos y tonos que aquí quedaron descubiertos, aprendidos y agotados.

These articles of occasion conclude, together with the Collegiate Writings and the Written out one, the selection of the free materials that I take writings

Collegiate writings it was assembling appeared in publications of the Architects’ College of Catalonia. Written out, written from and against the School of Architecture of Barcelona.

The present collection groups remains written and published in diverse occasions, multiple and dispersed in his origin and destination. They are things that were appearing in magazines, in local press or as prologue of some book.

Some of them, few ones, remained hitherto unpublished. Several show a verbal unbearable mannerism. Others have been directly rejected now. And the rest here is. The merit of some of these writings, if they have it, is in that, as the angels, they inaugurate and conclude a kind: I do not believe that it costs a sorrow to establish itself in matters and tones that here remained disclosed, learned and exhausted.

Good-bye to all that.

Articles of occasion

Josep Quetglas

Collection Architecture Contexts

15 x 21 cm

264 pages

ISBN: 9788425215254

Cartoné

2004

DOCUMENTARQ.3 – Ciclo de documentales de arquitecturaDOCUMENTARQ.3 – Ciclo de documentais de arquitecturaDOCUMENTARQ.3 – Cycle of documentaries of architecture

Del 22 de abril al 28 de mayo de 2014
19:00 h. Salón de Actos del Museo. Patio Herreriano. Valladolid. España
Documentales-Arquitectura-Sostenibilidad
Acercarnos a la arquitectura con ojos distintos, con miradas ajenas, con la voluntad de compartir visiones diferentes, que enriquezcan el discurso. Mostramos la mezcla, la heterodoxia; entender lo industrial junto a lo histórico, la imagen como lectura de la arquitectura, el museo que es museo de sí mismo, el maestro convertido en político… hasta un católico haciendo “pagodas”, y… MIES. Nuestra apuesta vuelve a ser compartir la visión de la ARQUITECTURA (la grande) con compañeros profanos (incluso”paganos”) confrontando la esencia de la arquitectura contemporánea con… la urgencia de lo SOSTENIBLE.

PROGRAMA
Dirigen y coordinan: Miguel Ángel Fonseca Aparicio, Diego Gozález Lasala, Jesús Gigosos Pérez

Martes, 22 de abril de 2014
MIGUEL FISAC (1913-2006)
LA DELIRANTE HISTORIA DE LA PAGODA
Presentan: DIEGO GONZÁLEZ LASALA / JAVIER CUEVAS, director de programación de la cadena SER

Miércoles, 30 de abril de 2014
JULIUS SHULMAN (1910-2009)
ACÚSTICA VISUAL
Presentan: MIGUEL ÁNGEL FONSECA / CRISTINA CAMELL, presentadora de televisión

Miércoles, 7 de mayo de 2014
MIES VAN DER ROHE (1886-1969)
MIES
Presentan: FRANCISCO VALBUENA / KOENRRAD ELLEGIERS, músico

Miércoles, 14 de mayo de 2014
ORIOL BOHIGAS (1925)
ENTREVISTA POR LUIS FERNÁNDEZ-GALIANO
Presentan: DIEGO GONZÁLEZ LASALA / FERNANDO MANERO, catedrático de geografía

Miércoles, 21 de mayo de 2014
PODER CONTRA VERDAD. LA TRISTE HISTORIA DE LA FÁBRICA DE ALGODÓN DE ÁVILA
Presentan: FRANCISCO VALBUENA / JOAQUÍN DÍAZ, músico y etnógrafo

Miércoles, 28 de mayo de 2014
MUSEO GUGGENHEIM. CONSTRUYENDO UN SUEÑO
Presentan: MIGUEL ÁNGEL FONSECA / JAVIER ANGULO, director de la SEMINCI

Entrada libre hasta completar aforo.
Conexión WiFi

+ info

Do 22 de abril ao 28 de maio de 2014
19:00 h. Salón de Actos do Museo. Patio Herreriano. Valladolid. España
Documentais-arquitectura-Sostibilidade
Achegarnos á arquitectura con ollos distintos, con miradas alleas, coa vontade de compartir visións diferentes, que enriquezan o discurso. Mostramos a mestura, a heterodoxia; entender o industrial xunto ao histórico, a imaxe como lectura da arquitectura, o museo que é museo de si mesmo, o mestre convertido en político… ata un católico facendo «pagodes», e… CEREAL. A nosa aposta volve ser compartir a visión da ARQUITECTURA (a grande) con compañeiros profanos (incluso»paganos) confrontando a esencia da arquitectura contemporánea con… a urxencia do SOSTIBLE.

PROGRAMA
Dixen e coordinan: Miguel Ángel Fonseca Aparicio, Diego Gozález Lasala, Jesús Gigosos Pérez

Martes, 22 de abril de 2014
MIGUEL FISAC (1913-2006)
LA DELIRANTE HISTORIA DE LA PAGODA
Presentan: DIEGO GONZÁLEZ LASALA / JAVIER CUEVAS, director de programación da cadena SER

Mércores, 30 de abril de 2014
JULIUS SHULMAN (1910-2009)
ACÚSTICA VISUAL
Presentan: MIGUEL ÁNGEL FONSECA / CRISTINA CAMELL, presentadora de televisión

Mércores, 7 de maio de 2014
MIES VAN DER ROHE (1886-1969)
MIES
Presentan: FRANCISCO VALBUENA / KOENRRAD ELLEGIERS, músico

Mércores, 14 de maio de 2014
ORIOL BOHIGAS (1925)
ENTREVISTA POR LUIS FERNÁNDEZ-GALIANO
Presentan: DIEGO GONZÁLEZ LASALA / FERNANDO MANERO, catedrático de xeografía

Mércores, 21 de maio de 2014
PODER CONTRA VERDAD. LA TRISTE HISTORIA DE LA FÁBRICA DE ALGODÓN DE ÁVILA
Presentan: FRANCISCO VALBUENA / JOAQUÍN DÍAZ, músico e etnógrafo

Mércores, 28 de maio de 2014
MUSEO GUGGENHEIM. CONSTRUYENDO UN SUEÑO
Presentan: MIGUEL ÁNGEL FONSECA / JAVIER ANGULO, director da SEMINCI

Entrada libre ata completar aforo.
Conexión WiFi

+ info

From April 22 to May 28, 2014
19:00 h. Assembly hall of the Museum. Patio Herreriano. Valladolid. Spain
Documentales-Arquitectura-Sostenibilidad
To approach the architecture with different eyes, with foreign looks, with the will to share different visions, which enrich the speech. We show the mixture, the heterodoxy; the teacher turned into politician understands the industrial thing close to the historical thing, the image as reading of the architecture, the museum that is a museum of yes same… up to a Catholic doing «pagodas», and… GRAIN. Our bet returns to be to share the vision of the ARCHITECTURE (the big one) with profane companions («even «pagan») confronting the essence of the contemporary architecture with … the urgency of the SUSTAINABLE THING.

PROGRAM
Direction and coordinate: Miguel Ángel Fonseca Aparicio, Diego Gozález Lasala, Jesús Gigosos Pérez

Tuesday, on April 22, 2014
MIGUEL FISAC (1913-2006)
LA DELIRANTE HISTORIA DE LA PAGODA
Presentation: DIEGO GONZÁLEZ LASALA / JAVIER CUEVAS, the director of programming of the chain SER

Tuesday, on April 30, 2014
JULIUS SHULMAN (1910-2009)
ACÚSTICA VISUAL
Presentation: MIGUEL ÁNGEL FONSECA / CRISTINA CAMELL, television presenter

Wednesday, on May 7, 2014
MIES VAN DER ROHE (1886-1969)
MIES
Presentation:FRANCISCO VALBUENA / KOENRRAD ELLEGIERS, musician

Wednesday, on May 14, 2014
ORIOL BOHIGAS (1925)
ENTREVISTA POR LUIS FERNÁNDEZ-GALIANO
Presentation: DIEGO GONZÁLEZ LASALA / FERNANDO MANERO, professor of geography

Wednesday, on May 21, 2014
PODER CONTRA VERDAD. LA TRISTE HISTORIA DE LA FÁBRICA DE ALGODÓN DE ÁVILA
Presentation: FRANCISCO VALBUENA / JOAQUÍN DÍAZ, musician and ethnographer

Wednesday, on May 28, 2014
MUSEO GUGGENHEIM. CONSTRUYENDO UN SUEÑO
Presentation: MIGUEL ÁNGEL FONSECA / JAVIER ANGULO, SEMINCI director

Free entry up to completing appraisal.
Connection WiFi

+ info

Otras puertas | Miguel Ángel Díaz Camacho

Otras puertas | Miguel Ángel Díaz Camacho Acceso a la Capilla en el Bosque, Erik Gunnar Asplund, Cementerio Sur de Estocolmo
Acceso a la Capilla en el Bosque, Erik Gunnar Asplund, Cementerio Sur de Estocolmo

La puerta que Alicia encuentra en la madriguera del conejo es, en realidad, una ventana. A pesar de su apariencia de puerta, su minúsculo tamaño la convierte en tan solo una hendidura practicada en la pared desde donde poder mirar el jardín más maravilloso del mundo1, ese lugar fascinante que se esconde tras los muros y al que todos nos hemos asomado alguna vez, aunque solo Amélie Poulain pudiera rescatar una antigua caja repleta de tesoros2. En arquitectura contamos con una maravillosa herramienta de proyecto, la puerta amplificada, un mecanismo de acceso que trasciende el elemento “puerta” para formar parte de una curiosa constelación de ventanas, pasajes, umbrales, bosques e incluso muros que constituyen “otras puertas” ante la imaginación del habitar cotidiano.

Cuando en 1914 Asplund y Lewerentz presentan su propuesta para el concurso del Cementerio Sur de Estocolmo, eligen como lema “Tallum” (pinar), preservando el frondoso bosque existente como la más poderosa de las puertas de acceso en el límite último de la vida: el Cementerio del Bosque3. Las puertas se vuelven excitantes cuando, por algún motivo, dejan de serlo. Es entonces cuando se amplifican, comienzan a ser, reverberan afuera y adentro: desaparecen. Para Alejandro de la Sota las puertas son los muros, en ocasiones tabiques que giran o se deslizan sobre el suelo integrándose en paredes ahora más gruesas:

“si pudiésemos entrar en nuestras casas como entró el Comendador, a través de los muros, habríamos hecho desaparecer esta otra tonta palabra: la entrada”4.

Mies lo hizo antes: si se observa con atención la planta de la Casa con Tres Patios (1934), se puede comprobar la total y absoluta ausencia de puertas; a pesar de la presencia de un camino que conecta la casa con el exterior del recinto, el ventanal se propone como una membrana continua, transparente y transpirable, una veladura vaporosa y accesible en toda su extensión bidimensional; tal vez en este caso la verdadera puerta sea el camino, flanqueado por el árbol y el muro exterior de ladrillo5. En el interior, sin embargo, las puertas se han transformado en pequeños espacios entre las distintas estancias, umbrales en penumbra que sirven de transición entre funciones de distinta naturaleza, el lugar preciso entre un dormitorio y un baño.

Para Sáenz de Oíza la puerta es

“el centro del mundo en arquitectura”6.

La aparente trascendencia de sus palabras no revela la frescura de algunas soluciones concretas ciertamente ingeniosas, como aquella puerta levadiza que diseña para una de sus casas y que utiliza como puente para salir y entrar; al cerrar por la noche, las huellas sobre la superficie vertical indican una extraña capacidad de los habitantes para caminar sobre las paredes: la increíble puerta magnética, una solución brillante, la puerta cinematográfica como instrumento para la fabricación de historias, un género en sí mismo cultivado por grandes directores como Jacques Tati o Billy Wilder:

“es aburrido ver a alguien entrar en una casa por la puerta. Es mucho más interesante cuando alguien entra por la ventana”.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. febrero 2014

Notas:

1 Alice’s Adventures in Wonderland, Lewis Carroll, 1865. Dibujos de la primera edición por John Tenniel.
2 Le fabuleux destin d’Amélie Poulain, Jean-Pierre Jeunet, 2001.
3 En la imagen de cabecera, acceso a la Capilla en el Bosque, Erik Gunnar Asplund, Cementerio Sur de Estocolmo.
4 Alejandro de la Sota; Alejandro de la Sota, Madrid, Pronaos 1989. Sobre la casa en la calle Dr. Arce, Madrid, tristemente demolida el 12 de abril de 1987.
5 Ver El árbol, el camino, el estanque ante la casa; Luis Martínez Santa-María, Barcelona, Arquía 2004.
6 Francisco Javier Sáenz de Oíza, Escritos y Conversaciones, Barcelona, Fundación Caja de Arquitectos 2006.

Coursera, aprendizaje onlineCoursera, aprendizaxe onlineCoursera, learning online

Coursera es una plataforma de educación virtual gratuita nacida en octubre de 2011 y desarrollada por académicos de la Universidad de Stanford con el fin de brindar oferta de educación masiva a la población mundial (Massive Online Open Course), con cursos en inglés y otros idiomas como el español, francés, italiano y chino.

Fue fundada por los profesores en ciencias computacionales Andrew Ng y Daphne Koller en octubre de 2011 con el lanzamiento de dos cursos gratuitos, «Aprendizaje automático» e «Introducción a las bases de datos».

Coursera es una plataforma educativa asociada con las universidades y organizaciones más renombradas de todo el mundo. Por medio de esta colaboración, ofrece cursos gratuitos en línea que cualquiera puede tomar.

Apuntamos a un futuro en el que todos tengan acceso a la mejor educación existente a nivel mundial. Nuestro objetivo es brindar a las personas la educación que mejorará su vida y la de sus respectivas familias, así como la de las comunidades en que ellas viven.

+ info

Coursera is a platform of virtual free born education in October, 2011 and developed by academicians of Stanford’s University in order to offer offer of massive education to the world population (Massive Online Open Course), with courses in English and other languages as the Spanish, Frenchman, Italian and Chinese.

Andrew Ng and Daphne Koller was founded by the teachers in computational sciences in October, 2011 by the launch of two free courses, «Automatic learning» and «Introduction to the databases».

Coursera is an educational platform associated with the universities and the most renowned organizations of the whole world. By means of this collaboration, it offers free courses in line that anyone can take.

We point at a future in which they they all have access to the best existing education worldwide. Our aim is to offer to the persons the education that will improve his life and that of his respective families, as well as that of the communities in which they live.

+ info

Coursera es una plataforma de educación virtual gratuita nacida en octubre de 2011 y desarrollada por académicos de la Universidad de Stanford con el fin de brindar oferta de educación masiva a la población mundial (Massive Online Open Course), con cursos en inglés y otros idiomas como el español, francés, italiano y chino.

Fue fundada por los profesores en ciencias computacionales Andrew Ng y Daphne Koller en octubre de 2011 con el lanzamiento de dos cursos gratuitos, «Aprendizaje automático» e «Introducción a las bases de datos».

Coursera es una plataforma educativa asociada con las universidades y organizaciones más renombradas de todo el mundo. Por medio de esta colaboración, ofrece cursos gratuitos en línea que cualquiera puede tomar.

Apuntamos a un futuro en el que todos tengan acceso a la mejor educación existente a nivel mundial. Nuestro objetivo es brindar a las personas la educación que mejorará su vida y la de sus respectivas familias, así como la de las comunidades en que ellas viven.

+ info

[:es]Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (IV) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:gl]Espazos para aprender. Arquitectura e Docencia (IV) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:en]Spaces to learn. Architecture and Teaching (IV) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:]

[:es]

[:es]Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (III) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:gl]Espazos para aprender. Arquitectura e Docencia (III) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:en]Spaces to learn. Architecture and Teaching (III) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:]

El impacto de las ciencias sociales en los espacios educativos tras la Segunda Guerra Mundial

Los esfuerzos de reconstrucción de los años posteriores a la Segunda Guerra Mundial, tuvieron uno de sus grandes retos en la dotación de servicios sociales y comunitarios de los países más afectados por el conflicto. En cierto modo, la necesidad de empezar de cero dio la oportunidad de replantear alguna de las iniciativas higienistas, interpretadas por los arquitectos del movimiento moderno. El cambio es importante, más allá del lenguaje funcional con el que se planteaban las dotaciones educativas. Una de las principales críticas al movimiento moderno se centra, ya desde las primeras convocatorias de los CIAM1 de posguerra, en la importancia del contexto, tanto social, como urbano o histórico, que la arquitectura había dejado de lado. En este sentido, las ciencias sociales – psicología urbana, sociología – toman un papel principal en la concepción de la arquitectura, e introducen conceptos novedosos en el debate. Términos como el “espacio colectivo” van a centralizar las propuestas de toda una nueva generación de arquitectos que verán en la tipología educativa un perfecto campo de experimentación.

Se rescatan teorías educativas, como las debidas a María Montessori2, que privilegian la experimentación del alumno por encima del proceso de adquisición de conocimientos. Se romperá así, definitivamente, el concepto de aula tradicional para dejar paso a toda una serie de espacios polivalentes, de composición flexible, donde el mobiliario pasa a ser un elemento móvil que permite distintas configuraciones según las necesidades particulares del momento. Y de forma fundamental, se caracterizan los espacios de comunicación entre las aulas, que dejan de ser simples pasillos de acceso a las aulas para convertirse en lugares de relación, de interacción, personalizables, flexibles y funcionales.

La relación entre el aula y el pasillo se plantea afín a la existente entre la casa y la calle. Y la vida en comunidad existente en esta se traslada al ámbito escolar. Este “espacio colectivo” sirve además de lugar de transición entre lo público y lo privado, admite la relación entre los alumnos, y entre estos y los profesores, e incluso permite la interacción de los padres, que pasan a formar parte de la “comunidad escolar”.

Escuela Montessori. Delft. Arq. Herman Hertzberger Planta e imagen del interior | Fuentes: Flickr y ArchitectuurstudioHH

Herman Hertzberger aplica estos conceptos en alguna de las escuelas que diseña en Holanda en los años 60 siguiendo el “método Montessori”. La propia concepción de la planta de la Escuela de Delft nos da una idea de cómo su utilización está muy alejada del concepto tradicional de enseñanza. La caracterización de estos “espacios intermedios” se resuelve en ocasiones simplemente por el uso particular de un elemento de mobiliario, por el color o por las diferencias de iluminación.

Raquel Martínez y Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. abril 2014

Notas:
1 Los CIAM, (Congresos Internacionales de Arquitectura Moderna), convocados a partir de 1928, supusieron el foro de debate y experimentación de los arquitectos más ligados a la arquitectura del Movimiento Moderno. Disueltos a partir de 1959.
2 Pedagoga de origen italiano, nacida en 1870, propuso una serie de conceptos experimentales en el campo de la educación, base de algunas de las teorías modernas al respecto.

Bibliografía

Monografías:

GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962

LANDROVE, Susana, ed. Equipamientos I. Lugares públicos y nuevos programas, 1925-1965. Registro DoCoMoMo Ibérico. Barcelona: Fundación Caja de Arquitectos: Fundación DOCOMOMO ibérico, 2010

BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula. Nuevas escuelas madrileñas, 1868-1968. Madrid: Ayuntamiento de Madrid. Área de las Artes, 2007

A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937

Recursos en línea:

El Blog de Stepien y Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en julio de 2012] Disponible en web

ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Octubre de 2009 2010 [Consulta en julio de 2012]  Disponible en web

[:es]Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (V) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:gl]Espazos para aprender. Arquitectura e Docencia (V) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:en]Spaces to learn. Architecture and Teaching (V) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:]

[:gl]https://veredes.es/blog/gl/espacios-para-aprender-arquitectura-y-docencia-iii-raquel-martinez-alberto-ruiz/

O impacto das ciencias sociais nos espazos educativos tras a Segunda Guerra Mundial

Os esforzos de reconstrución dos anos posteriores á Segunda Guerra Mundial, tiveron un dos seus grandes retos na dotación de servizos sociais e comunitarios dos países máis afectados polo conflito. En certo modo, a necesidade de empezar de cero deu a oportunidade de reformular algunha das iniciativas hixienistas, interpretadas polos arquitectos do movemento moderno. O cambio é importante, máis alá da linguaxe funcional coa que se formulaban as dotacións educativas. Unha das principais críticas ao movemento moderno céntrase, xa dende as primeiras convocatorias dos CIAM1 de posguerra, na importancia do contexto, tanto social, coma urbano ou histórico, que a arquitectura deixara de lado. Neste sentido, as ciencias sociais – psicoloxía urbana, socioloxía – toman un papel principal na concepción da arquitectura, e introducen conceptos novidosos no debate. Termos como o «espazo colectivo» van centralizar as propostas de toda unha nova xeración de arquitectos que verán na tipoloxía educativa un perfecto campo de experimentación.

Rescátanse teorías educativas, como as debidas a María Montessori2, que privilexian a experimentación do alumno por enriba do proceso de adquisición de coñecementos. Romperase así, definitivamente, o concepto de aula tradicional para deixar paso a toda unha serie de espazos polivalentes, de composición flexible, onde o mobiliario pasa a ser un elemento móbil que permite distintas configuracións segundo as necesidades particulares do momento. E de forma fundamental, caracterízanse os espazos de comunicación entre as aulas, que deixan de ser simples corredores de acceso ás aulas para converterse en lugares de relación, de interacción, personalizables, flexibles e funcionais.

A relación entre a aula e o corredor formúlase afín á existente entre a casa e a rúa. E a vida en comunidade existente nesta trasládase ao ámbito escolar. Este «espazo colectivo» serve ademais de lugar de transición entre o público e o privado, admite a relación entre os alumnos, e entre estes e os profesores, e mesmo permite a interacción dos pais, que pasan a formar parte da «comunidade escolar».

Escola Montessori. Delft. Arq. Herman Hertzberger Planta e imaxe do interior | Fontes: Flickr y ArchitectuurstudioHH

Herman Hertzberger aplica estes conceptos nalgunha das escolas que deseña en Holanda nos anos 60 seguindo o «método Montessori». A propia concepción da planta da Escola de Delft dános unha idea de como a súa utilización está moi afastada do concepto tradicional de ensino. A caracterización destes «espazos intermedios» resólvese en ocasións simplemente polo uso particular dun elemento de mobiliario, pola cor ou polas diferenzas de iluminación.

Raquel Martínez e Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. abril 2014

Notas:

1 Os CIAM, (Congresos Internacionáis de Arquitectura Moderna), convocados a partir de 1928, supuxeron o foro de debate e experimentación dos arquitectos máis ligados á arquitectura do Movemento Moderno. Disoltos a partir de 1959.

2 Pedagoga de orixe italiana, nacida en 1870, propuxo unha serie de conceptos experimentais no campo da educación, base dalgunhas das teorías modernas ao respecto.

Bibliografía

Monografías:

GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962

LANDROVE, Susana, ed. Equipamientos I. Lugares públicos y nuevos programas, 1925-1965. Registro DoCoMoMo Ibérico. Barcelona: Fundación Caja de Arquitectos: Fundación DOCOMOMO ibérico, 2010

BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula. Nuevas escuelas madrileñas, 1868-1968. Madrid: Ayuntamiento de Madrid. Área de las Artes, 2007

A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937

Recursos en línea:

O Blogue de Stepien e Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en xullo de 2012] Disponible en web

ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Outubro de 2009 2010 [Consulta en xullo de 2012] Disponible en web

https://veredes.es/blog/gl/espacios-para-aprender-arquitectura-y-docencia-v-raquel-martinez-alberto-ruiz/

[:en]https://veredes.es/blog/en/espacios-para-aprender-arquitectura-y-docencia-iii-raquel-martinez-alberto-ruiz/

The impact of the social sciences in the educational spaces after the Second World war

The efforts of reconstruction of the years later to the Second World war, they had one of his big challenges in the endowment of social and community services of the countries most affected by the conflict. In certain way, the need to begin of zero gave the opportunity to restate someone of the initiatory hygienists, interpreted by the architects of the modern movement. The change is important, beyond the functional language with which the educational endowments were appearing. One of the principal critiques to the modern movement centres, already from the first summons of the CIAM1 of postwar period, on the importance of the context, so much socially, since urban or historically, that the architecture had left of side. In this respect, the social sciences – urban psychology, sociology – take a principal paper in the conception of the architecture, and introduce new concepts in the debate. Terms like the “collective space” are going to centralize the offers of the whole new generation of architects who will see in the educational typology a perfect field of experimentation.

Educational theories are rescued, since owed by María Montessori2, that they favour the experimentation of the pupil over the process of acquisition of knowledge. There will break this way, definitively, the concept of traditional classroom to open way to the whole series of polyvalent spaces, of flexible composition, where the furniture happens to be a mobile element that allows different configurations according to the particular needs of the moment. And of fundamental form, the spaces of communication are characterized between the classrooms, which stop being simple corridors of access to the classrooms to turn into places of relation, of interaction, customizable, flexible and functional.

The relation between the classroom and the corridor appears related to the existing one between the house and the street. And the life in existing community in this one moves to the school area. This “collective space” serves besides place of transition between the public thing and the private thing, admits the relation between the pupils, and between these and the teachers, and even it allows the interaction of the parents, who happen to form a part of the “school community”.

School Montessori. Delft. Arq. Herman Hertzberger Planta and image of the interior | Sources: Flickr andArchitectuurstudioHH

Herman Hertzberger applies these concepts in someone of the schools that he designs in Holland in the 60s following the “method Montessori”. The own conception of the plant of Delft’s School gives us an idea of how his utilization is very removed from the traditional concept of education. The characterization of these “intermediate spaces” is solved in cause simply for the particular use of an element of furniture, for the color or for the differences of lighting.

Raquel Martínez and Alberto Ruiz

architects, teachers and investigators

Madrid. april 2014

Notes:

1 The CIAM, (International Congresses of Modern Architecture), summoned from 1928, there supposed the forum of debate and experimentation of the architects more ligatures to the architecture of the Modern Movement. Disueltos from 1959.

2 Pedagogue of Italian origin, born in 1870, proposed a series of experimental concepts in the field of the education, base of some of the modern theories in the matter.

Bibliography

Monographs:

GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962

LANDROVE, Susana, ed. Equipamientos I. Lugares públicos y nuevos programas, 1925-1965. Registro DoCoMoMo Ibérico. Barcelona: Fundación Caja de Arquitectos: Fundación DOCOMOMO ibérico, 2010

BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula. Nuevas escuelas madrileñas, 1868-1968. Madrid: Ayuntamiento de Madrid. Área de las Artes, 2007

A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937

Resources on line:

Stepien y Barno´s blog. La enseñanza según Louis Kahn [on line] April, 2010 [It Consults in July, 2012] Available in web

ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [on line]. October, 2009, 2010 [It Consults in July, 2012] Available in web

https://veredes.es/blog/en/espacios-para-aprender-arquitectura-y-docencia-v-raquel-martinez-alberto-ruiz/

[:]

[:es]Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (III) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:gl]Espazos para aprender. Arquitectura e Docencia (III) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:en]Spaces to learn. Architecture and Teaching (III) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:]

[:es]

[:es]Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (II) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:gl]Espazos para aprender. Arquitectura e Docencia (II) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:en]Spaces to learn. Architecture and Teaching (II) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:]

Nuevos espacios educativos al calor del movimiento moderno y los nuevos planteamientos pedagógicos.

La irrupción del movimiento moderno en el panorama arquitectónico europeo produjo los primeros ejemplos de tipología escolar realmente evolucionados. Lo cierto es que el edificio de corte social fue en pocas ocasiones un tema central del movimiento moderno, mucho más centrado en el desarrollo de la vivienda, pero algunas de las premisas de su búsqueda de un nuevo lenguaje arquitectónico para la nueva sociedad del siglo XX fueron aplicadas de forma directa a los nuevos espacios educativos. El acceso de algunos de estos arquitectos a cargos de responsabilidad en los ayuntamientos –especialmente en Alemania y los Países Bajos- ayudó también a que la labor municipal de promoción de la escuela pública fuera acompañada de nuevos planteamientos pedagógicos. Los trabajos de Willem Dudok, al frente del ayuntamiento de Hilversum, Ernst May en Frankfurt, o Bruno y Max Taut, en Berlín, suponen los primeros intentos de definición de edificios escolares modernos de promoción pública. A pesar de las diferencias en planteamiento de estas propuestas –contradiciendo la supuesta uniformidad de lenguaje dentro del movimiento moderno – podemos encontrar ciertos invariantes más conceptuales que formales.

Uno de los más interesantes lo supone la progresiva “atomización” del edificio escolar, que encuentra en la organización de pabellones independientes una forma ideal de composición espacial, alejada de la rigidez monumental del edificio escolar tradicional. Esta disposición aparece por la necesidad de obtener la mayor superficie de fachada posible y la posibilidad de jugar con la diferente orientación de cada espacio, según sus necesidades de iluminación y ventilación, y llegará a su desarrollo más elaborado en la Sede de la Bauhaus, en Dessau, proyectado en 1925 por Walter Gropius.

Escuela Bornheimer. Frankfurt. Arq. Ernst May, 1927 | Fuente: BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula

Podemos encontrar ejemplos en la disposición en forma de peine, con los patios individuales de cada aula orientados al Este, buscando la iluminación matinal de las clases, de un edificio como la Escuela Bornheimer, de Ernst May (1927) o en la sorprendente plataforma volada del patio de la PeterSchule, de Hannes Meyer y Hans Wittmer (1926). Ambos edificios, más allá de la búsqueda de un lenguaje formal moderno, responden sin duda a la adopción de conceptos de máximo aprovechamiento de la iluminación y de disposición de espacios para juego al aire libre, tan básico en nuestras escuelas actuales, pero tan revolucionario para estos primeros años del siglo XX.

PeterSchule, Basilea. Arq. Meyer y Wittwer, 1927 | Fuente: CURTIS, William. La arquitectura moderna desde 1900.

El desarrollo último de la optimización de iluminación y ventilación lleva a la propuesta de modelos de Escuela al aire libre, que se convertirá en un modelo recurrente, especialmente en los Países Bajos. El ejemplo más característico de este tipo de realización lo encontramos en el diseño de Jan Duiker para Ámsterdam. La Escuela está situada en un patio de parcela y dispone sus aulas en las diagonales de una planta cuadrada, alternadas con una terraza abierta a orientación sur, que permite la comunicación directa con las aulas. La situación del núcleo de comunicaciones en el centro de la composición permite liberar completamente las fachadas para obtener una superficie máxima de iluminación.

Escuela al aire libre. Amsterdam. Arq. Jan Duiker. Planta tipo e imagen de época | Fuentes: BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula y Tumblr

Raquel Martínez y Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. abril 2014

Bibliografía

Monografías:

GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962

LANDROVE, Susana, ed. Equipamientos I. Lugares públicos y nuevos programas, 1925-1965. Registro DoCoMoMo Ibérico. Barcelona: Fundación Caja de Arquitectos: Fundación DOCOMOMO ibérico, 2010

BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula. Nuevas escuelas madrileñas, 1868-1968. Madrid: Ayuntamiento de Madrid. Área de las Artes, 2007

A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937

Recursos en línea:

El Blog de Stepien y Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en julio de 2012] Disponible en web

ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Octubre de 2009 2010 [Consulta en julio de 2012]  Disponible en web

[:es]Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (IV) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:gl]Espazos para aprender. Arquitectura e Docencia (IV) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:en]Spaces to learn. Architecture and Teaching (IV) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:]

[:gl]https://veredes.es/blog/gl/espacios-para-aprender-arquitectura-y-docencia-ii-raquel-martinez-alberto-ruiz/

Novos espazos educativos á calor do movemento moderno e as novas formulacións pedagóxicas

A irrupción do movemento moderno no panorama arquitectónico europeo produciu os primeiros exemplos de tipoloxía escolar realmente evolucionados. O certo é que o edificio de corte social foi en poucas ocasións un tema central do movemento moderno moito máis centrado no desenvolvemento da vivenda, pero algunhas das premisas da súa busca dunha nova linguaxe arquitectónica para a nova sociedade do século XX foron aplicadas de forma directa aos novos espazos educativos. O acceso dalgúns destes arquitectos a cargos de responsabilidade nos concellos -especialmente en Alemaña e o Países Baixos- axudou tamén a que o labor municipal de promoción da escola pública fose acompañado de novas formulacións pedagóxicas. Os traballos de Willem Dudok, á fronte do concello de Hilversum, Ernst May en Frankfurt, ou Bruno e Max Taut, en Berlín, supoñen os primeiros intentos de definición de edificios escolares modernos de promoción pública. A pesar das diferenzas en formulación destas propostas -contradicindo a suposta uniformidade de linguaxe dentro do movemento moderno – podemos encontrar certos invariantes máis conceptuais que formais.

Un dos máis interesantes supono a progresiva “atomización” do edificio escolar, que encontra na organización de pavillóns independentes unha forma ideal de composición espacial, afastada da rixidez monumental do edificio escolar tradicional. Esta disposición aparece pola necesidade de obter a maior superficie de fachada posible e a posibilidade de xogar coa diferente orientación de cada espazo, segundo as súas necesidades de iluminación e ventilación, e chegará ao seu desenvolvemento máis elaborado na Sede da Bauhaus, en Dessau, proxectado en 1925 por Walter Gropius.

Escola Bornheimer. Frankfurt. Arq. Ernst May, 1927 | Fonte: BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula

Podemos encontrar exemplos na disposición en forma de peite, cos patios individuais de cada aula orientados ao Leste, buscando a iluminación matinal das clases, dun edificio como a Escola Bornheimer, de Ernst May (1927) ou na sorprendente plataforma voada do patio da PeterSchule, de Hannes Meyer e Hans Wittmer (1926). Ambos os dous edificios, máis alá da busca dunha linguaxe formal moderna, responden sen dúbida á adopción de conceptos de máximo aproveitamento da iluminación e de disposición de espazos para xogo ao aire libre, tan básico nas nosas escolas actuais, pero tan revolucionario para estes primeiros anos do século XX.

PeterSchule, Basilea. Arq. Meyer e Wittwer, 1927 | Fonte: CURTIS, William. La arquitectura moderna desde 1900.

O desenvolvemento último da optimización de iluminación e ventilación leva á proposta de modelos de Escola ao aire libre, que se converterá nun modelo recorrente, especialmente no Países Baixos. O exemplo máis característico deste tipo de realización encontrámolo no deseño de Jan Duiker para Ámsterdam. A Escola está situada nun patio de parcela e dispón as súas aulas nas diagonais dunha planta cadrada, alternadas cunha terraza aberta a orientación sur, que permite a comunicación directa coas aulas. A situación do núcleo de comunicacións no centro da composición permite liberar completamente as fachadas para obter unha superficie máxima de iluminación

Escola o aire libre. Amsterdam. Arq. Jan Duiker. Planta tipo e imaxe de época | Fontes: BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula e Tumblr

Raquel Martínez e Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. abril 2014

Bibliografía

Monografías:

GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962

LANDROVE, Susana, ed. Equipamientos I. Lugares públicos y nuevos programas, 1925-1965. Registro DoCoMoMo Ibérico. Barcelona: Fundación Caja de Arquitectos: Fundación DOCOMOMO ibérico, 2010

BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula. Nuevas escuelas madrileñas, 1868-1968. Madrid: Ayuntamiento de Madrid. Área de las Artes, 2007

A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937

Recursos en línea:

O Blogue de Stepien e Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en xullo de 2012] Disponible en web

ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Outubro de 2009 2010 [Consulta en xullo de 2012] Disponible en web

https://veredes.es/blog/gl/espacios-para-aprender-arquitectura-y-docencia-iv-raquel-martinez-alberto-ruiz/[:en]https://veredes.es/blog/en/espacios-para-aprender-arquitectura-y-docencia-ii-raquel-martinez-alberto-ruiz/

New educational spaces to the heat of the modern movement and the new pedagogic expositions

The irruption of the modern movement in the architectural European panorama produced the first examples of school typology really evolved. The certain thing is that the building of social court was in few occasions a central topic of the modern, great movement more centred on the development of the housing, but some of the premises of his search of a new architectural language for the new company of the 20th century were applied of direct form to the new educational spaces. The access of some with these architects to charges of responsibility in the town halls – specially in Germany and the Low Countries – helped also on that the municipal labor of promotion of the public school was accompanied of new pedagogic expositions. Willem Dudok’s works, at the head of the town hall of Hilversum, Ernst May in Frankfurt, or Dark and Max Taut, in Berlin, they suppose the first attempts of definition of school modern buildings of public promotion. In spite of the differences in exposition of these offers – contradicting the supposed uniformity of language inside the modern movement – we can find certain unvariants more conceptual than formal.

One of the most interesting it supposes the progressive “atomization” of the school building, which finds in the organization of independent pavilions an ideal form of spatial composition, removed from the monumental inflexibility of the school traditional building. This disposition appears for the need to obtain the major surface of possible front and the possibility of playing with the different orientation of every space, according to his needs of lighting and ventilation, and it will come to his development more elaborated in the Headquarters of the Bauhaus, in Dessau, projected in 1925 by Walter Gropius..

Bornheimer School. Frankfurt. Arq. Ernst May, 1927 | Source: BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula

We can find examples in the disposition in the shape of comb, with the individual courts of every classroom orientated in the eastern part, looking for the morning lighting of the classes, of a building as the School Bornheimer, of Ernst May (1927) or in the surprising platform demolished of the court of the PeterSchule, of Hannes Meyer and Hans Wittmer (1926). Both buildings, beyond the search of a formal modern language, answer undoubtedly to the adoption of concepts of maximum utilization of the lighting and of disposition of spaces for outdoors, so basic game in our current schools, but so revolutionary for these first years of the 20th century.

PeterSchule, Basilea. Arq. Meyer y Wittwer, 1927 | Source: CURTIS, William. La arquitectura moderna desde 1900.

The last development of the optimization of lighting and ventilation takes to the model offer of School outdoors, that appellant will turn into a model, specially in the Netherlands. The example most typical of this type of accomplishment we find it in Jan Duiker’s design for Ámsterdam. The School is placed in a court of plot and arranges his classrooms in the diagonals of a square plant, alternated with a terrace opened for south orientation, which allows the direct communication with the classrooms. The situation of the core of communications in the center of the composition allows to liberate completely the fronts to obtain a maximum surface of lighting.

School outdoors. Amsterdam. Arq. Jan Duiker. It plants type and image of epoch | Sources: BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula and Tumblr

Raquel Martínez and Alberto Ruiz

architects, teachers and investigators

Madrid. april 2014

Bibliography

Monographs:

GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962

LANDROVE, Susana, ed. Equipamientos I. Lugares públicos y nuevos programas, 1925-1965. Registro DoCoMoMo Ibérico. Barcelona: Fundación Caja de Arquitectos: Fundación DOCOMOMO ibérico, 2010

BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula. Nuevas escuelas madrileñas, 1868-1968. Madrid: Ayuntamiento de Madrid. Área de las Artes, 2007

A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937

Resources on line:

Stepien y Barno´s blog. La enseñanza según Louis Kahn [on line] April, 2010 [It Consults in July, 2012] Available in web

ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [on line]. October, 2009, 2010 [It Consults in July, 2012] Available in web

https://veredes.es/blog/en/espacios-para-aprender-arquitectura-y-docencia-iv-raquel-martinez-alberto-ruiz/[:]

Patrimonio y Nación Latinoamericana. Brasilia Patrimonio e Nación Latinoamericana. Brasilia Patrimonio y Nación Latinoamericana. Brasilia

0

Primer capítulo de la segunda temporada de la serie documental Patrimonio y Nación.
Estreno: domingo 22 de diciembre de 2013, 16hs. TV Pública.
Conducción y Guión: Prof. Arq. Alberto Petrina
Dirección: Mg. Juan Chiesa
Realización Integral: Arq. Fermín Labaqui
CePIA / Secretaría de Cultura de la Nación

http://youtu.be/6gbTKbJEruU

Primeiro capítulo da segunda tempada da serie documental Patrimonio e Nación.
Estrea: domingo 22 de decembro de 2013, 16hs. TV Pública.
Condución e Guión: Prof. Arq. Alberto Petrina
Dirección: Mg. Juan Chiesa
Realización Integral: Arq. Fermín Labaqui
CePIA / Secretaría de Cultura da Nación

The first chapter of the second season of the documentary series Heritage and Nation.
Put on: on Sunday, the 22nd of December, 2013, 16hs. Public TV.
Conduction and Script: Prof. Arq. Alberto Petrina
Dirección: tionción: Arq. Fermín Labaqui CePIA / Secretariat of Culture of the Nation

Arquia/Maestros 02 · Rafael Moneo

[:es]

RAFAEL MONEO. Entrevistado por Luis Fernández-Galiano

RAFAEL MONEO VALLÉS (Tudela, 1937) es el único Premio Pritzker español, pero junto a la excelencia artística que esa distinción celebra, la influyente trayectoria del arquitecto navarro está marcada por la dimensión intelectual de sus proyectos y por una vocación pedagógica que se ha expresado a través de su generosa dedicación a la enseñanza en Madrid, Barcelona y la estadounidense universidad de Harvard.

La entrevista de Luis Fernández-Galiano  recorre minuciosamente los hitos de su larga carrera, desde su formación con Oíza y Utzon, y los años clave de su estancia en la Academia de España en Roma, que le llevaron a configurar una síntesis de modernidad y clasicismo en obras refinadas y contextuales como la madrileña sede de Bankinter, el Ayuntamiento de Logroño o el Museo de Arte Romano de Mérida, una realización magistral que consolidaría su prestigio internacional; obras todas ellas, como los numerosos museos posteriores –de Estocolmo a Houston-, el Kursaal de San Sebastián, la Catedral de Los Ángeles o la exquisita ampliación del Ayuntamiento de Murcia, que el arquitecto ha entendido como lecciones construidas, ejemplares expresiones de una variedad de problemas disciplinares que aborda mediante la herramienta del proyecto.

AUTOR DEL LIBRETO. Luis Fernández-Galiano
Es arquitecto, catedrático de Proyectos en la Escuela de Arquitectura de la Universidad Politécnica de Madrid y director de las revistas AV/Arquitectura Viva desde 1985. Entre 1993 y 2006 estuvo a cargo de la página semanal de arquitectura del diario El País, donde actualmente colabora en la sección de Opinión. Miembro de número de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando y de la Real Academia de Doctores, es International Fellow del RIBA, ha sido Cullinan Professor en la Universidad de Rice, Franke Fellow en la Universidad de Yale, investigador visitante en el Centro Getty de Los Ángeles y crítico visitante en Harvard y Princeton, así como en el Instituto Berlage; y ha dirigido cursos de las universidades Menéndez Pelayo y Complutense. Fue también director de los congresos internacionales de arquitectura ‘Más por menos’ (2010) y ‘Lo común’ (2012). Presidente del jurado en la 9ª Bienal de Arquitectura de Venecia, experto y jurado del premio europeo Mies van der Rohe, ha sido comisario de las exposiciones El espacio privado, Eurasia Extrema (en Tokio y en Madrid), Bucky Fuller & Spaceship Earth y Jean Prouvé: belleza fabricada (estas dos últimas con Norman Foster), así como de Spain mon amour (en la 13ª Bienal de Arquitectura de Venecia y en Madrid) y The Architect is Present. Asimismo, ha formado parte del jurado de numerosos concursos internacionales en Europa, América y Asia, incluyendo los de la Biblioteca Nacional de México, el Museo Nacional de Arte de China y la Biblioteca Nacional de Israel, en este último caso como presidente. Entre sus libros se cuentan La quimera moderna, El fuego y la memoria (publicado en inglés con el título Fire and Memory), Spain Builds (con el MoMA en la versión inglesa, y presentado en su versión china con simposios en Shanghái y Pekín) y Atlas, arquitecturas del siglo XXI, una serie de cuatro volúmenes.

RAFAEL MONEO. Entrevistado por Luis Fernández-Galiano
Director del documental: Joan Úbeda y Gilbert Arroyo
Autor del libreto: Luis Fernández-Galiano
Año de Producción: 2013
Formato: DVD
Duración: 75′
Colección: arquia/maestros
Nº de la colección: 2
+ info

[:gl]

RAFAEL MONEO. Entrevistado por Luis Fernández-Galiano

RAFAEL MONEO VALLÉS (Tudela, 1937) é o único Premio Pritzker español, pero xunto á excelencia artística que esa distinción celebra, a influente traxectoria do arquitecto navarro está marcada pola dimensión intelectual dos seus proxectos e por unha vocación pedagóxica que se expresou a través da súa xenerosa dedicación ao ensino en Madrid, Barcelona e a estadounidense universidade de Harvard.

A entrevista de Luis Fernández-Galiano percorre minuciosamente os fitos da súa longa carreira, dende a súa formación con Oíza e Utzon, e os anos clave da súa estanza na Academia de España en Roma, que lle levaron a configurar unha síntese de modernidade e clasicismo en obras refinadas e contextuais como a madrileña sede de Bankinter, o Concello de Logroño ou o Museo de Arte Romana de Mérida, unha realización maxistral que consolidaría o seu prestixio internacional; obras todas elas, como os numerosos museos posteriores -de Estocolmo a Houston-, o Kursaal de San Sebastián, a Catedral de Los Ángeles ou a exquisita ampliación do Concello de Murcia, que o arquitecto entendeu como leccións construídas, exemplares expresións dunha variedade de problemas disciplinares que aborda mediante a ferramenta do proxecto.

AUTOR do LIBRETO. Luis Fernández-Galiano

É arquitecto, catedrático de Proxectos na Escola de Arquitectura da Universidade Politécnica de Madrid e director das revistas AV/Arquitectura Viva dende 1985. Entre 1993 e 2006 estivo a cargo da páxina semanal de arquitectura do diario El País, onde actualmente colabora na sección de Opinión. Membro de número da Real Academia de Belas Artes de San Fernando e da Real Academia de Doutores, é International Fellow do RIBA, foi Cullinan Professor na Universidade de Rice, Franke Fellow na Universidade de Yale, investigador visitante no Centro Getty de Los Ángeles e crítico visitante en Harvard e Princeton, así como no Instituto Berlage; e dirixiu cursos das universidades Menéndez Pelayo e Complutense. Foi tamén director dos congresos internacionais de arquitectura ‘máis por menos’ (2010) e ‘O común’ (2012). Presidente do xurado na 9ª Bienal de Arquitectura de Venecia, experto e xurado do premio europeo Mies van der Rohe, foi comisario das exposicións El espazo privado, Eurasia Extrema (en Tokyo e en Madrid), Bucky Fuller & Spaceship Earth e Jean Prouvé: beleza fabricada (estas dúas últimas con Norman Foster), así como de Spain mon amour (na 13ª Bienal de Arquitectura de Venecia e en Madrid) e The Architect is Present. Así mesmo, formou parte do xurado de numerosos concursos internacionais en Europa, América e Asia, incluíndo os da Biblioteca Nacional de México, o Museo Nacional de Arte de China e a Biblioteca Nacional de Israel, neste último caso como presidente. Entre os seus libros cóntanse La quimera moderna, El lume e a memoria (publicada en inglés co título Fire and Memory), Spain Builds (co MoMA na versión inglesa, e presentado na súa versión chinesa con simposios en Shanghái e Beijing) e Atlas, arquitecturas do século XXI, unha serie de catro volumes.

RAFAEL MONEO. Entrevistado por Luis Fernández-Galiano

Director do documental: Joan Úbeda y Gilbert Arroyo

Autor do libreto: Luis Fernández-Galiano

Ano de Producción: 2013

Formato: DVD

Duración: 75′

Colección: arquia/maestros

Nº da colección: 2

+ info

[:en]

RAFAEL MONEO. Interviewed by Luis Fernandez-Galiano

RAFAEL MONEO VALLÉS (Tudela, 1937) is the only Prize Spanish Pritzker, but close to the artistic excellence that this distinction celebrates, the influential path of the of Navarre architect is marked by the intellectual dimension of his projects and for a pedagogic vocation that has expressed across his generous dedication to the education in Madrid, Barcelona and Harvard’s American university.

Luis Fernandez-Galiano’s interview crosses meticulously the milestones of his long career, from his formation with Oíza and Utzon, and the key years of his stay in the Academy of Spain in Rome, which they led him to forming a synthesis of modernity and classicism in refined and contextual works as Bankinter’s headquarters of Madrid, the Town hall of Logrono or the Museum of Roman Art of Merida, a magisterial accomplishment that would consolidate his international prestige; you work all of them, as the numerous later museums – from Stockholm to Houston-, the Kursaal of San Sebastian, the Cathedral of Los Angeles or the exquisite extension of the Town hall of Murcia, which the architect has understood as constructed lessons, exemplary expressions of a variety of problems you will discipline that it approaches by means of the tool of the project.

AUTHOR of the LIBRETTO. Luis Fernández-Galiano

He is an architect, project professor in the School of Architecture of the Technical University of Madrid and the director of the magazines AV/Arquitectura Viva from 1985. Between 1993 and 2006 it was at the expense of the weekly page of architecture of the diary El País newspaper, where nowadays he collaborates in the section of Opinion. Member of number of the Royal Academy of Fine arts of San Fernando and of the Doctors’ Royal Academy, is International Fellow of the RIBA, has been Cullinan Professor in the University of Curl, Franke Fellow in the University of Yale, investigative visitor in the Center Getty of Los Angeles and critical visitor in Harvard and Princeton, as well as in the Institute Berlage; and Menéndez Pelayo has directed courses of the universities and Complutensian. He was also the director of the international congresses of architecture ‘ More for less ‘ (2010) and ‘ The common thing ‘ (2012). President of the juror in 9 ª Biennial show of Architecture of Venice, expert and juror of the European prize Mies van der Rohe, has been a commissioner of the exhibitions The private space, Eurasia Carries to extremes (in Tokyo and in Madrid), Bucky Fuller and Spaceship Earth and Jean Prouvé: made beauty (these two last ones with Norman Foster), as well as of Spain mon amour (in 13 ª Biennial show of Architecture of Venice and in Madrid) and The Architect is Present.Likewise, it has formed a part of the juror of numerous international contests in Europe, America and Asia, including those of the National Library of Mexico, the National Museum of Art of China and Israel’s National Library, in the latter case as president. Between his books they tell themselves The modern chimera, The fire and the memory (published in English with the title Fire and Memory), Spain Builds (with the MoMA in the English version, and presented in his Chinese version with symposiums in Shanghái and Pekin) and Atlas, architectures of the 21st century, a series of four volumes.

RAFAEL MONEO. Interviewed by Luis Fernandez-Galiano

Director of the documentary: Joan Úbeda and Gilbert Arroyo

Author of the libretto: Luis Fernández-Galiano

Year of Production:2013

Format: DVD

Duration: 75′

Collection: arquia/maestros

Nº of the collection: 2

+ info

[:]

Reforma de vivienda unifamiliar en San Clodio | Muiños+OteroReforma de vivenda unifamiliar en San Clodio | Muiños+OteroReform of house in San Clodio | Muiños+Otero

Antecedentes y objetivo

En el entorno de San Clodio, en un área de protección patrimonial, se plantea la recuperación de una vivienda  y de una edificación dedicada a bodega con una  única fachada exterior y con las otras  situadas entre medianeras. Como elemento articulador entre las diferentes  edificaciones actúan dos patios intermedios, uno de ellos con una escalera exterior de doble desembarco y una terraza. Una de las  premisas básicas a la hora de afrontar el proyecto, fue mantener el carácter tradicional de la edificación, recuperándola entorno al patio interior de mayor dimensión.

En la planta baja, en el volumen que conforma las escaleras, se dispone un aseo y una zona de lavandería.

En la bodega existente se plantea un espacio diáfano dedicado a biblioteca y zona de estudio, con una pequeña entreplanta volada que sirve para resolver la conexión con  la vivienda a cota superior mediante una terraza cubierta, además de alojar las estanterías de almacenaje de libros. La conexión en planta baja se realiza a través de un corredor acristalado. Para conectar el plano volado de dicha estancia con la zona de estudio, se coloca sobre un canal de piedra del antiguo lagar una escalera levitando sobre éste para conectar ambos niveles.

En el volumen principal la organización programática consiste en salón en la zona más próxima a fachada, una escalera liviana que unirá las dos plantas y una zona de comedor y cocina.

En planta primera se dispone el dormitorio y baño principal, y a continuación de la escalera, un espacio polivalente con un uso preferente de taller de pintura, que independiza las estancias anteriores del otro baño y del dormitorio secundario, que se abre a los dos patios interiores.

Se busca la integración en el entorno, e intentar sobreponerse a las limitaciones geométricas de la edificación, persiguiendo la continuidad espacial y la captación de luz natural, mediante las interrupciones en las losas, dobles alturas, vacíos y una escalera ligera e inmaterial.

Un gran lucernario y el volcar a los dos patios las distintas estancias permitirán captar la luz natural.

Implantación

El edificio se encuentra en zona de Bien de Interés Cultural, por lo que el grado de protección no permitió variación alguna en las envolventes exteriores.

Al tratarse de una edificación situada entre otras existentes, con una única fachada exterior, y con una volumetría predefinida obligatoriamente, el juego con los distintos patios interiores permitirá una articulación espacial fluida, y la conexión visual entre las distintas dependencias. Para desahogar la zona del patio, se modificó mínimamente la geometría de los faldones de cubierta, para ganar vistas y permitir mayor soleamiento de dicha zona vertebradora del proyecto.

Construcción

Respetando la necesidad de realizar una reforma de muy bajo coste, el punto de partida fue el equilibrio entre materiales tradicionales y el empleo de sistemas constructivos actuales, simplificando el número de soluciones constructivas para conseguir una intervención de bajo coste.

Estructura de sustentación

En las edificaciones sobre las que se actuaron, debido al riesgo de colapso de los muros portantes ejecutados en mampostería, se opta por una estructura mixta de perfiles laminados de acero y losas de hormigón macizas.

Para los faldones de cubierta se emplea una estructura metálica y un entrevigado realizado por paneles sándwich formados por tableros de madera cemento y aislamiento de corcho.

Para manifestar la verdadera naturaleza constructiva de la reforma, todos los elementos de la estructura se mantienen vistos, aplicando una imprimación selladora de color blanco sobre el hormigón, y efectuando un pintado de toda la estructura metálica. El blanco es el aliado necesario para intentar ganar luminosidad en todas las estancias.

Patio como elemento articulador

Por la propia configuración de la edificación, al margen de las bandas acristaladas en los forjados para conectar visualmente los espacios, y el empleo de dobles alturas, el gran lucernario situado cenitalmente en el área de taller de pintura, la mayoría de las estancias se vuelcan al patio principal.

Materiales

En dicho intervención se opta por reducir a la mínima expresión la paleta de materiales, buscando el equilibrio entre materiales tradicionales y nuevos materiales. En fachada y medianeras se mantienen los paramentos pétreos existentes, empleándose para las carpinterías exteriores madera en color blanco. Para el interior, en la planta baja y en planta primera, se dejan las losas de hormigón armado vistas, aplicándoles acabado color blanco. Los paramentos pétreos de mampostería se les aplica una imprimación selladora, y para el pavimento se opta por un pavimento artesanal realizado por mortero bruñido y barnizado.

Para la planta superior se opta por acabados más cálidos, empleándose tarima de madera de castaño de distintos anchos y junta abierta, tanto en pavimentos como en revestimiento de alguno de los paramentos verticales, en dormitorios y baño. Para el bajo cubierta se mantienen los paneles sándwich de madera cemento pintados en color blanco al igual que toda la perfilería estructural.

Obra: Reforma de vivienda unifamiliar en San Clodio (Ourense)
Arquitectos: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez
Arquitecto técnico: Luis Ángel López Gómez
Año: Diciembre 2012
Emplazamiento: San Clodio s/n. Leiro. Ourense. Galicia. España
Superficie útil: 162.70m2
Superficie construida: 279.55m2
Presupuesto: 145.919 euros
Precio: 522 euros/m2
Fotografía: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez

Precedents and aim

In San Clodio’s environment, in an area of patrimonial protection, there appears the recovery of a housing and of a building dedicated to warehouse with the only exterior front and with others placed between dividing. Since element articulador between the different buildings they operate two intermediate courts, one of them with an exterior stairs of double disembarkation and a terrace. One of the basic premises at the moment of confronting the project, was to support the traditional character of the building, her recovering environment to the interior court of major dimension.

In the ground floor, in the volume that shapes the stairs, one arranges a bathroom and a zone of laundry.

In the existing warehouse there appears a diaphanous space dedicated to library and zone of study, with a small mezzanine demolished that serves to solve the connection with the housing to top level by means of a covered terrace, beside lodging the racks of storage of books. The connection in ground floor is realized across a glazed corridor. To connect the plane demolished of the above mentioned stay with the zone of study, a stairs is placed on a channel of stone of the former press levitando on this one to connect both levels.

In the principal volume the programmatical organization consists of lounge of the zone most near front, a frivolous stairs that will join both plants and a zone of dining room and kitchen.

In the first plant one arranges the bedroom and principal bath, and later of the stairs, a polyvalent space with a preferential use of workshop of painting, which frees the previous stays of another bath and of the secondary bedroom, which is opened for both interior courts.

The integration is looked in the environment, and to try to recover from the geometric limitations of the building, chasing the spatial continuity and the capture of natural light, by means of the interruptions in the slabs, double heights, emptinesses and a light and immaterial stairs.

A great lucernario and to overturn to both courts the different stays they will allow to catch the natural light.

Implantation

The building is in zone of Good of Cultural Interest, for what the protection degree did not allow any variation in the surrounding exterior ones.

On having treated itself about a building placed between existing others, with the only exterior front, and with a predefined volumetry necessarily, the game with the different interior courts will allow a spatial fluid joint, and the visual connection between the different dependences. To vent the zone of the court, there was modified minimally the geometry of the skirts of cover, to gain conference and to allow major soleamiento of the above mentioned zone vertebradora of the project.

Construction

Respecting the need to realize a reform of very low cost, the point of item was the balance between traditional materials and the employment of constructive current systems, simplifying the number of constructive solutions to obtain an intervention of low cost.

Structure of sustentation

In the buildings on those who were operated, due to the risk of collapse of the walls ambles executed in masonry, it is chosen for a mixed structure of profiles laminated of steel and massive slabs of concrete.

For the skirts of cover there is used a metallic structure and an entrevigado realized by panels sándwich formed by boards of wood I cement and isolation of cork.

To demonstrate the real constructive nature of the reform, all the elements of the structure are kept seen, applying a sealer priming of white color on the concrete, and effecting the identical one with the whole metallic structure. The white is the necessary ally to try to gain luminosity in all the stays.

Court like element articulador

For the own configuration of the building, to the margin of the glazed bands in forged to connect visually the spaces, and the employment of double heights, the great placed lucernario cenitalmente in the area of workshop of painting, the majority of the stays overturn to the principal court.

Materials

In saying intervention is chosen to reduce to the simplest form the palette of materials, looking for the balance between traditional and new material materials. In front and dividing there are kept the stony existing paraments, wood being used for the exterior carpentries in white color. For the interior, in the ground floor and in the first plant, the slabs of reinforced concrete leave conference themselves, applying finished white color to them. The stony paraments of masonry a sealer priming is applied to them, and for the pavement it is chosen for a handcrafted pavement realized by burnished and varnished mortar.

Top For the floor it is chosen for ended hotter, there being used give of wood of chestnut-tree of different broad and opened meeting, both in pavements and in coating of someone of the vertical paraments, in bedrooms and bath. For under covered the panels ploughs kept sándwich of wood I cement identical with white color seize the whole structural perfilería.

Work: Reform of one-family housing in San Clodio (Ourense)
Architects: C. Cecilia Lopez Muiños+Juan Jose Otero Vázquez
Technical Architect: Luis Ángel Lopez Gómez
Year: December, 2012
Location: San Clodio s/n. Leiro. Ourense. Galicia. Spain
Useful Surface: 162.70m2
Constructed Surface: 279.55m2
Budget: 145.919 Euros
Cost: 522 euros/m2
Photography: C. Cecilia Lopez Muiños+Juan Jose Otero Vázquez

Antecedentes e obxectivo

No ámbito de San Clodio, nunha área de protección patrimonial, formúlase a recuperación dunha vivenda e dunha edificación dedicada a adega cunha única fachada exterior e coas outras situadas entre medianeiras. Como elemento articulador entre as diferentes edificacións actúan dous patios intermedios, un deles cunha escaleira exterior de dobre desembarco e unha terraza. Unha das premisas básicas á hora de afrontar o proxecto, foi manter o carácter tradicional da edificación, recuperándoa entorno ao patio interior de maior dimensión.

Na planta baixa, no volume que conforma as escaleiras, disponse un aseo e unha zona de lavandaría.

Na adega existente formúlase un espazo diáfano dedicado a biblioteca e zona de estudo, cunha pequena entreplanta voada que serve para resolver a conexión coa vivenda a cota superior mediante unha terraza cuberta, ademais de aloxar os estantes de almacenaxe de libros. A conexión en planta baixa realízase a través dun corredor acritalar. Para conectar o plano voado da devandita estanza coa zona de estudo, colócase sobre unha canle de pedra do antigo lagar unha escaleira levitando sobre este para conectar ambos os dous niveis.

No volume principal a organización programática consiste en salón na zona máis próxima a fachada, unha escaleira liviá que unirá as dúas plantas e unha zona de comedor e cociña.

En planta primeira disponse o dormitorio e baño principal, e a continuación da escaleira, un espazo polivalente cun uso preferente de taller de pintura, que independendiza as estanzas anteriores do outro baño e do dormitorio secundario, que se abre aos dous patios interiores.

Búscase a integración no ámbito, e intentar sobrepoñerse ás limitacións xeométricas da edificación, perseguindo a continuidade espacial e a captación de luz natural, mediante as interrupcións nas lousas, dobres alturas, baleiros e unha escaleira lixeira e inmaterial.

Un gran lucernario e o envorcar aos dous patios as distintas estanzas permitirán captar a luz natural.

Implantación
O edificio encóntrase en zona de Ben de Interese Cultural, polo que o grao de protección non permitiu variación ningunha nas envolventes exteriores.

Ao tratarse dunha edificación situada entre outras existentes, cunha única fachada exterior, e cunha volumetría predefinir obrigatoriamente, o xogo cos distintos patios interiores permitirá unha articulación espacial fluída, e a conexión visual entre as distintas dependencias. Para desafogar a zona do patio, modificouse minimamente a xeometría dos faldróns de cuberta, para gañar vistas e permitir maior soleamiento da devandita zona vertebradora do proxecto.

Construción
Respectando a necesidade de realizar unha reforma de moi baixo custo, o punto de partida foi o equilibrio entre materiais tradicionais e o emprego de sistemas construtivos actuais, simplificando o número de solucións construtivas para conseguir unha intervención de baixo custo.

Estrutura de sustentación
Nas edificacións sobre as que se actuaron, debido ao risco de colapso dos muros portantes executados en cachotaría, óptase por unha estrutura mixta de perfís laminados de aceiro e lousas de formigón macizas.

Para os faldróns de cuberta emprégase unha estrutura metálica e un entrevigado realizado por paneis sándwich formados por taboleiros de madeira cemento e illamento de cortiza.

Para manifestar a verdadeira natureza construtiva da reforma, todos os elementos da estrutura se manteñen vistos, aplicando unha imprimación seladora de cor branca sobre o formigón, e efectuando un pintado de toda a estrutura metálica. O branco é o aliado necesario para intentar gañar luminosidade en todas as estanzas.

Patio como elemento articulador
Pola propia configuración da edificación, á marxe das bandas acritalar nos forxados para conectar visualmente os espazos, e o emprego de dobres alturas, o gran lucernario situado cenitalmente na área de taller de pintura, a maioría das estanzas envórcanse ao patio principal.

Materiais
En dito intervención óptase por reducir á mínima expresión a paleta de materiais, buscando o equilibrio entre materiais tradicionais e novos materiais. En fachada e medianeiras mantéñense os paramentos pétreos existentes, empregándose para as carpintarías exteriores madeira en cor branca. Para o interior, na planta baixa e en planta primeira, déixanse as lousas de formigón armado vistas, aplicándolles rematada cor branca. Os paramentos pétreos de cachotaría aplícaselles unha imprimación seladora, e para o pavimento óptase por un pavimento artesanal realizado por morteiro brunido e vernizado.

Para a planta superior óptase por acabados máis cálidos, empregándose tarima de madeira de castaño de distintos anchos e xunta aberta, tanto en pavimentos coma en revestimento dalgún dos paramentos verticais, en dormitorios e baño. Para o baixo cuberta mantéñense os paneis sándwich de madeira cemento pintados en cor branca ao igual que toda a perfilería estrutural.

Obra: Reforma de vivenda unifamiliar en San Clodio (Ourense)
Arquitectos: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez
Arquitecto técnico: Luis Ángel López Gómez
Ano: Decembro 2012
Localización: San Clodio s/n. Leiro. Ourense. Galicia. España
Superficie útil: 162.70m2
Superficie construída: 279.55m2
Presuposto: 145.919 euros
Prezo: 522 euros/m2
Fotografía: C. Cecilia López Muiños+Juan José Otero Vázquez

Charlando con Glenn Murcutt Conversando con Glenn Murcutt Public talk with Glenn Murcutt

0

Glenn Murcutt (nacido en Londres, Inglaterra, en 1936) es un arquitecto australiano. También es el presidente fundador de la Asociación de Arquitectura de Australia. Ganó la Medalla Alvar Aalto en 1992, y el Premio Pritzker en el 2002.

Conferenciante: Glenn Murcutt
Moderador: Aleš Vodopivec, Faculty of architecture, University of Ljubljana

Glenn Murcutt (nacido en Londres, Inglaterra, en 1936) é un arquitecto australiano. También é o presidente fundador da Asociación de Arquitectura de Australia. Gañou a Medalla Alvar Aalto en 1992, e o Premio Pritzker no 2002.

Conferenciante: Glenn Murcutt

Moderador: Aleš Vodopivec, Faculty of architecture, University of Ljubljana

Glenn Murcutt (born 25 July 1936) is a British-born Australian architect and winner of the 1992 Alvar Aalto Medal, the 2002 Pritzker Prize and the 2009 AIA Gold Medal.

Speaker: Glenn Murcutt

Moderator: Aleš Vodopivec, Faculty of architecture, University of Ljubljana

100 años con Alejandro de la Sota100 anos con Alejandro de la Sota100 years with Alejandro de la Sota

1

Transcurridos cien años desde el nacimiento de Alejandro de la Sota (Pontevedra 1913 – Madrid 1996), el CGAC acoge una exposición organizada por la  Fundación ICO en colaboración con la Fundación Alejandro de la Sota, en la que se reflexiona sobre su figura, su obra, su magisterio y, lo que parece más pertinente, sobre la actualidad de su legado.

Alejandro de la Sota es probablemente el arquitecto moderno español que más pasiones ha levantado. A su figura mítica de arquitecto con una firme posición ética ante la profesión y un discurso lógico y directo se le une una de las trayectorias más intensas y coherentes de la historia reciente de la arquitectura española. A pesar de que nuestras circunstancias no son las suyas, su legado continúa estando ahí, listo para hacer uso de él. Cualquier lectura que hagamos hoy de su obra debería pasar obligatoriamente por su actualización, quizá por su desmitificación también, por hacer nuestra su manera tan singular de hacer esa arquitectura que, como él sostenía, debería escribirse con a minúscula.

100 años con Alejandro de la Sota
16 abril – 15 junio 2014
Centro Galego de Arte Contemporánea
Santiago de Compostela

+info

Transcorridos cen anos desde o nacemento de Alejandro da Sota (Pontevedra 1913 – Madrid 1996), o CGAC acolle unha exposición organizada pola Fundación ICO en colaboración coa Fundación Alejandro de la Sota, na que se reflexiona sobre a súa figura, a súa obra, o seu maxisterio e, o que parece máis pertinente, sobre a actualidade do seu legado.

Alejandro de la Sota é probablemente o arquitecto moderno español que máis paixóns levantou. Á súa figura mítica de arquitecto cunha firme posición ética ante a profesión e un discurso lóxico e directo, hai que sumarlle unha das traxectorias máis intensas e coherentes da historia recente da arquitectura española. A pesar de que as nosas circunstacias non son as súas, o seu legado continúa estando aí, listo para facer uso del. Calquera lectura que fagamos hoxe da súa obra debería pasar de xeito obrigado pola súa actualización, quizá pola súa desmitificación tamén, por facer nosa a súa maneira tan singular de facer esa arquitectura que, como el sostiña, debería de escribirse cun a minúsculo.

100 anos con Alejandro de la Sota

16 abril – 15 xuño 2014

Centro Galego de Arte Contemporánea

Santiago de Compostela

+info

One hundred years after his birth, the CGAC holds an exhibition devoted to Spanish architect Alejandro de la Sota (Pontevedra, Spain, 1913 – Madrid, Spain, 1996). The show, which is organised by ICO Foundation in collaboration with the Alejandro de la Sota Foundation, reflects on the man, his work, his teaching and perhaps most relevant of all, how relevant his legacy is today.Alejandro de la Sota probably arouses more impassioned responses than any other Spanish architect. To his legendary status as an architect with a firm ethical stance in the profession must be added one of the most intense and coherent careers in the recent history of Spanish architecture. Despite the fact that our circumstances are not his, his legacy remains, ready to be used. Today, any interpretation of his work needs to be adapted to the present day, to be demythologised perhaps, so as to make his unique way of making architecture—which, as he maintained, should be written with a small, not capital, a—ours.

100 years with Alejandro de la Sota

16 April – 15 June 2014

Centro Galego de Arte ContemporáneaSantiago de Compostela

+info

Sverre Fehn. El Modelo de PensamientosSverre Fehn. O Modelo de PensamentosSverre Fehn. The Pattern of Thoughts

1

Sverre Fehn, premio Pritzker de Arquitectura en 1997 Pritzker, ha tenido un impacto no sólo en su país de origen, sino alrededor del globo. En sus proyectos, de una calidad humana importante, incluyen el Pabellón noruego en Bruselas 1958 la exposición de Mundo y el Pabellón nórdico en Venecia 1962 Biennale, el Hamar Bispegaard el Museo en Hamar, el Museo de Glaciar en el Fiordo Fjaerland, y el Museo Aukrust en Alvdal.

Fehn ha estado bajo una fuerte inflluencia del impresionante y suave paisaje escandinavo. Su sensibilidad en el diseño está caracterizada por un gran respeto para el material y la construcción. Como profesor de la Escuela de Arquitectura y Diseño de Oslo, ha destilado su proceso complejo creativo, transmitiendo sus pensamientos y filosofía a las generaciones nuevas de arquitectos.

Este estudio del trabajo de Fehn vislumbra su intimidad al mundo de este gran modernista de la posguerra. El Autor Per Olaf Fjeld presenta tanto una biografía como una crítica perspicaz que abarca los proyectos principales de Fehn, construidos y no construidos, desde museos renombrados a casas menos conocidas. También se incluyen destacados comentarios de Fehn en conferencias, entrevistas, y conversaciones con estudiantes así como bocetos dinámicos, abriendo una ventana en la mente de este arquitecto poético y personal.

Per Olaf Fjeld es un profesor en Escuela de Arquitectura y Diseño de Oslo. Desde 1975, tiene un pequeño estudio de arquitectura con su esposa, Emily Randall Fjeld. Ha escrito numerosos libros y artículos sobre la arquitectura, el más reciente, Sverre Fehn: El Modelo de Pensamiento, una biografía y crítica perspicaz sobre el modernista aclamado de la posguerra.

Tapa dura: 304 páginas
EDitorial: The Monacelli Press (Junio 30, 2009)
Idioma: Inglés
Dimensiones: 1.2 x 8.3 x 10.8 pulgadas

Sverre Fehn, premio Pritzker de Arquitectura en 1997 Pritzker, tivo un impacto non só no seu país de orixe, senón arredor do globo. Nos seus proxectos, dunha calidade humana importante, inclúen o Pavillón noruegués en Bruxelas 1958 a exposición de Mundo e o Pavillón nórdico en Venecia 1962 Biennale, o Hamar Bispegaard el Museo en Hamar, o Museo de Glaciar no Fiorde Fjaerland, e o Museo Aukrust en Alvdal.

Fehn estivo baixo unha forte inflluencia da impresionante e suave paisaxe escandinava. A súa sensibilidade no deseño está caracterizada por un gran respecto para o material e a construción. Como profesor da Escola de Arquitectura e Deseño de Oslo, destilou o seu proceso complexo creativo, transmitindo os seus pensamentos e filosofía ás xeracións novas de arquitectos.

Este estudo do traballo de Fehn enxerga a súa intimidade ao mundo deste gran modernista da posguerra. O Autor Per Olaf Fjeld presenta tanto unha biografía coma unha crítica perspicaz que abrangue os proxectos principais de Fehn, construídos e non construídos, dende museos renomeados a casas menos coñecidas. Tamén se inclúen destacados comentarios de Fehn en conferencias, entrevistas, e conversacións con estudantes así como bosquexos dinámicos, abrindo unha ventá na mente deste arquitecto poético e persoal.

Per Olaf Fjeld é un profesor en Escola de Arquitectura e Deseño de Oslo. Dende 1975, ten un pequeno estudo de arquitectura coa súa esposa, Emily Randall Fjeld. Escribiu numerosos libros e artigos sobre a arquitectura, o máis recente, Sverre Fehn: O Modelo de Pensamento, unha biografía e crítica perspicaz sobre o modernista aclamado da posguerra.

Tapa dura: 304 páxinas

Editorial: The Monacelli Press (Junio 30, 2009)

Idioma: Inglés

Dimensións: 1.2 x 8.3 x 10.8 pulgadas


As recipient of the 1997 Pritzker Architecture Prize—the profession’s highest honor—Norwegian architect Sverre Fehn has had an impact not only in his home country but around the globe. His projects, often described as being instilled with a human quality, include the Norwegian Pavilion at the 1958 Brussels World Exhibition and the Nordic Pavilion at the 1962 Venice Biennale, the Hamar Bispegaard Museum in Hamar, the Glacier Museum in Fjaerland Fjord, and the Aukrust Museum in Alvdal.

Fehn has been strongly influenced by Scandinavia’s breathtaking landscape and light conditions. His design sensibility is characterized by a great respect for material and construction. As a professor of long standing at the Oslo School of Architecture and Design, he has distilled his complex creative process, passing his thoughts and philosophies to new generations of architects.

This study of Fehn’s work provides an intimate glimpse into the world of this great postwar modernist. Author Per Olaf Fjeld presents both biography and perceptive critique as he covers all of Fehn’s major projects, built and unbuilt, from world-renowned museums to lesser-known houses. Never-before-published comments by Fehn from lectures, interviews, and conversations with students as well as dynamic sketches are featured, opening a window into the mind of this poetic and personal architect.

Per Olaf Fjeld is a professor at the Oslo School of Architecture and Design. Since 1975, he has run a small architectural studio with his wife, Emily Randall Fjeld. He has written a number of books and articles on architecture, most recently, Sverre Fehn: The Pattern of Thought, a biography and perceptive critique on the acclaimed postwar modernist.

Hardcover: 304 pages

Publisher: The Monacelli Press (June 30, 2009)

Language: English

ISBN-10: 1580932177

ISBN-13: 978-1580932172

Product Dimensions: 1.2 x 8.3 x 10.8 inches


[:es]cOOltiva: Herramientas para la investigación 2.0 [:gl]cOOltiva: Ferramentas para a investigación 2.0 [:en]COOltiva: Tools for the investigation 2.0[:]

[:es]

cOOltiva es una aplicación web pensada para mejorar el trabajo de los investigadores y basada en las nuevas formas de investigación. De igual modo contribuye a poner en común investigaciones unitarias y construyendo un espacio en red de mayor alcance que permite una mejora en el desarrollo de la investigación y en los tiempos de producción.

A través de este software el investigador accede a un entorno web donde encuentra todas las herramientas necesarias para la producción de su investigación, la interacción con otros investigadores y la difusión de sus trabajos. Conforma por tanto la identidad digital investigadora de ese sujeto ya que constituye el cuaderno de trabajo del investigador.

+ info

[:gl]

cOOltiva é unha aplicación web pensada para mellorar o traballo dos investigadores e baseada nas novas formas de investigación. De igual modo contribúe a poñer en común investigacións unitarias e construíndo un espazo en rede de maior alcance que permite unha mellora no desenvolvemento da investigación e nos tempos de produción.

A través deste software o investigador accede a un ámbito web onde encontra todas as ferramentas necesarias para a produción da súa investigación, a interacción con outros investigadores e a difusión dos seus traballos. Conforma polo tanto a identidade dixital investigadora dese suxeito xa que constitúe o caderno de traballo do investigador.

+ info

[:en]

COOltiva is a web application thought to improve the work of the investigators and stocks in the new forms of investigation. Of equal way it helps to put jointly unitary investigations and constructing a space in network of major scope that allows an improvement in the development of the investigation and in the times of production.

Across this software the investigator accedes to a web environment where he finds all the tools necessary for the production of his investigation, the interaction with other investigators and the diffusion of his works. It shapes therefore the digital investigative identity of this subject since it constitutes the notebook of work of the investigator.

+ info

[:]

Arquitectura Espontánea | Íñigo García OdiagaArquitectura Espontánea | Íñigo García OdiagaSpontaneous architecture | Íñigo García Odiaga

Favela Painting, 2006, un proyecto de Jeroen Koolhaas y Dre Urhahn

Los valores de las ciudades autoconstruidas. La economía de la globalización, con la crisis actual entre sus referentes, arrastra sin concesiones a la sociedad contemporánea hacia un mayor desequilibrio entre clases; tal vez olvidadas en occidente pero ni mucho menos en los países emergentes. Este desequilibrio acentúa las fronteras entre la ciudad del urbanismo y lo que podríamos denominar la ciudad espontánea, la de las favelas, las chabolas o las cañadas reales.

Brasil es reconocida en la actualidad como una de las economías emergentes más importantes del planeta, y curiosamente en este país latinoamericano encontramos a nivel social y urbanos contraste difícilmente reconciliables.

A principios de este año 2010 se celebraba el 50 aniversario de la inauguración de Brasilia, tal vez el proyectos urbanístico construido más ambicioso del siglo XX. El presidente de corte progresista Juscelino Kubitschek organizó un concurso para construir una nueva capital en una zona forestal del centro del país en la que no había nada. El urbanista Lucio Costa proyecto una planta de geométrica rotundidad en forma de boomerang para dar cabida a las infraestructuras de la ciudad y un jovencísimo Oscar Niemeyer construyó con un lenguaje inequívocamente moderno todos los edificios representativos de la ciudad. Cuarenta y un meses después se inauguraba Brasilia, bautizada como un milagro de hormigón surgido de la nada. Brasilia se ideó como una utopía de igualdad y modernidad, pero con la perspectiva que dan los 50 años transcurridos críticos como William J. R. Curtis juzgan hoy fallido el resultado, sobre todo en lo que se refiere al objetivo inicial de igualdad social. El urbanismo planificado del movimiento moderno, con grandes espacios abiertos y enormes manzanas residenciales articuladas por el gran eje monumental de los edificios administrativos ha generado una ciudad dependiente del vehículo en la que los ricos transitan de un lugar a otro y los pobres están obligados a vivir en ese espacio vacío.

Brasilia, Lucio Costa y Lucio Costa

En el otro extremo y con una historia antitética se encuentra Rocinha. Rocinha es el nombre de una de las favelas más grandes de Rio de Janeiro. Según datos oficiales se calcula que en ella residen alrededor de 57.000 personas, es decir una población a medio camino entre la del municipio de Santurtzi e Irun, por establecer dos referentes cercanos. En 1931 se levantó la considerada como primera edificación ilegal de la favela, los trámites para su derribo comenzaron en el año 1952. La desidia de una administración muy burocratizada propició que muchos inmigrantes llegados a Rio para trabajar en las obras de infraestructuras de la zona sur de la ciudad buscasen su espacio en Rocinha.

Son innegables los problemas que estos métodos espontáneos de colonización del territorio generan. Barrios con problemas de salubridad, con redes de suministro sin ningún tipo de control, la utilización de solares con serios problemas de estabilidad del terreno, a los que hay que añadir problemáticas de índole social como la inseguridad, el analfabetismo o la falta de servicios sociales.

Rocinha es una favela de la Zona Sur de Río de Janeiro, Brasil

Pero por contraposición al modelo ortodoxo de Brasilia la cohesión social y el sentimiento de colectividad es un valor capital de este «modelo urbano». Tal vez esta condición identitaria fue descubierta por la administración cuando en las protestas y manifestaciones la favela se levantaba como un único elemento social, sin fisuras y con fuertes uniones entre sus miembros.

Precisamente esta condición de colectividad es la que expertos urbanistas han aclamado y utilizado como impulso para la reforma de estos asentamientos. Planes como el Favela Barrio, un programa de acción que mediante pequeños proyectos de cirugía urbana pretende obtener beneficios sociales, promoviendo la integración y la transformación de la favela en barrio. En definitiva romper la imagen de esa «tierra de nadie» que un día alguien hizo suya y que es la imagen de la arquitectura de la pobreza mediante el rescate de los valores inherentes a estos asentamientos como la cultura social de comunidad.

Tanto urbanistas como artistas contemporáneos ven en este sentimiento de colectividad, un potencial que la ciudad académica del tablero de dibujo disciplinar no posee. Esta realidad levanto el proyecto Favela Painting, como una forma de atraer la atención de la comunidad internacional sobre los valores activos que mueven a estas comunidades que han trasgredido la legalidad urbana para poder subsistir.

Favela Painting, 2006, un proyecto de Jeroen Koolhaas y Dre Urhahn

El proyecto Favela Painting se desarrolla en otra barriada marginal de Rio, Vila Cruzeiro, dirigido por los artistas de origen holandés Jeroen Koolhaas y Dre Urhahn. El proyecto intenta revalorizar la belleza de las estructuras urbanas surgidas de forma aleatoria, en las que un gran porcentaje de sus habitantes intentan vivir con tranquilidad y honestidad rompiendo la barrera de la pobreza.

La propuesta artística consiste en pintar mediante murales gigantes las circulaciones verticales de las favelas, transformando así los muros que forman las escaleras y las paredes de las viviendas en grandes carteles-escaparate que hacen la favela presente para el reto de la ciudad. Además el proyecto se apoya en la comunidad local para realizar los trabajos que se ejecutan con la misma aleatoriedad y espontaneidad que creó la trama urbana hace casi 100 años.

El valor de estos asentamientos siempre denostados por su origen marginal, reside en su valor social y en el de su arquitectura. Una arquitectura basada en la espontaneidad para dar respuesta a problemáticas individuales que se ha revelado como la mejor de las recetas para la colectividad, en contraposición al urbanismo proyectado para la colectividad que a menudo olvida los problemas del individuo.

Favela Painting, 2006, un proyecto de Jeroen Koolhaas y Dre Urhahn

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. octubre 2008

Publicado en MUGALARI 10.10.08

Favela Painting, 2006, one project of Jeroen Koolhaas and Dre Urhahn

The values of the autoconstructed cities. The economy of the globalization, with the current crisis between his modals, drags without concessions to the contemporary company towards a major imbalance between classes; maybe forgotten in west but not much less in the emergent countries. This imbalance accentuates the borders between the city of the urbanism and what we might name the spontaneous city, that of the favelas, the shanties or the royal glens.

Brazil is recognized at present as one of the most important emergent economies of the planet, and curiously in this Latin-American country we find at the social level and urban contrast difficultly reconcilable.

At the beginning of this year 2010 50 were celebrated anniversary of the inauguration of Brasilia, maybe the most ambitious urban development constructed proyectos of the 20th century. The president of progressive court Juscelino Kubitschek organized a contest to construct the new capital in a forest zone of the center of the country in which there was nothing. The town planner Lucio Costa project a plant of geometric rotundity in the shape of boomerang to give content to the infrastructures of the city and a joung Oscar Niemeyer constructed with an unequivocally modern language all the representative buildings of the city. Forty a meses later was inaugurating Brasilia baptized as a miracle of concrete arisen from nothing. Brasilia was designed as a Utopia of equality and modernity, but with the perspective that they give 50 passed critical years as William J. R. Curtis considers the result to be today unsuccessful, especially regarding the initial aim of social equality. The planned urbanism of the modern movement, with big opened spaces and enormous residential apples articulated by the great monumental axis of the administrative buildings has generated a city dependent on the vehicle in which the rich ones travel to and from and the poor are forced to live in this empty space.

Brasilia, Lucio Costa and Lucio Costa

At the far end and an antithetic history Rocinha meets. Rocinha is the name of one of the biggest favelas of Rio of Janeiro. According to official information it is calculated that in her about 57.000 persons reside, that is to say a population to half a way between that of the municipality of Santurtzi and Irun, for establishing two nearby modals. In 1931 it got up considered as the first illegal building of the favela, the steps for his demolition began in the year 1952. The laziness of a very bureaucratized administration propitiated that many immigrants come to Rio to be employed at the works of infrastructures of the south zone of the city were looking for his space in Rocinha.

There are undeniable the problems that these spontaneous methods of settling of the territory generate. Neighborhoods with problems of health, with networks of supply without any type of control, the utilization of lots with serious problems of stability of the area, to which it is necessary to add problematic of social nature as the insecurity, the illiteracy or the lack of social services.

Rocinha is a favela of the Zone South of Rio de Janeiro, Brazil

But for contraposition to the orthodox model of Brasilia the social cohesion and the feeling collectivity is a cardinal value of this » urban model «. Maybe this condition identitaria was discovered by the administration when in the protests and manifestations the favela was getting up as the only social element, without fissures and with strong unions between his members.

Precisely this condition of collectivity is the one that expert town planners have acclaimed and used as impulse for the reform of these accessions. Plans like the Favela Neighborhood, a program of action that by means of small projects of urban surgery it tries to obtain social benefits, promoting the integration and the transformation of the favela in neighborhood. Definitively breaks the image of this » land of nobody » that one day someone made his and that is the image of the architecture of the poverty by means of the rescue of the values inherent in these accessions as the social culture of community.

Both town planners and contemporary artists see in this feeling of collectivity, a potential that the academic city of the board of drawing to discipline possesses. This reality I raise the project Favela Painting, as a way of attracting the attention of the international community on the active values that they move to these communities that there is trasgredido the urban legality to be able to survive.

Favela Painting, 2006, one project of Jeroen Koolhaas and Dre Urhahn

The project Favela Painting develops in another marginal slum of Rio, Vila Cruzeiro directed by the artists of Dutch origin Jeroen Koolhaas and Dre Urhahn. The project tries to revalue the beauty of the urban structures arisen from random form, in which a great percentage of his inhabitants try to live coolly and honesty breaking the barrier of the poverty.

The artistic offer consists of painting by means of giant murals the vertical traffics of the favelas, transforming this way the walls that form the stairs and the walls of the housings in big cartels – shop windows that do the present favela for the challenge of the city. In addition the project rests on the local community to realize the works that are executed by the same randomness and spontaneity that created the urban plot almost 100 years ago.

The value of these accessions always reviled by his marginal origin, it resides in his social value and in that of his architecture. An architecture based on the spontaneity to give response to problematic individual that has been revealed as the best of the recipes for the collectivity, in contraposition to the urbanism projected for the collectivity that often forgets the problems of the individual.

Favela Painting, 2006, one project of Jeroen Koolhaas and Dre Urhahn

íñigo garcía odiaga . architect

san sebastián. october 2008

It´s published in MUGALARI 10.10.08

Favela Painting, 2006, un proxecto de Jeroen Koolhaas e Dre Urhahn

Os valores das cidades autoconstruídas. A economía da globalización, coa crise actual entre os seus referentes, arrastra sen concesións á sociedade contemporánea cara a un maior desequilibrio entre clases; talvez esquecidas en occidente pero nin moito menos nos países emerxentes. Este desequilibrio acentúa as fronteiras entre a cidade do urbanismo e o que poderiamos denominar a cidade espontánea, a das favelas, as choupanas ou as canellas reais.

Brasil é recoñecido na actualidade como unha das economías emerxentes máis importantes do planeta, e curiosamente neste país latinoamericano encontramos a nivel social e urbanos contraste dificilmente reconciliables.

A principios deste ano 2010 celebrábase o 50 aniversario da inauguración de Brasilia, talvez o proxectos urbanístico construído máis ambicioso do século XX. O presidente de corte progresista Juscelino Kubitschek organizou un concurso para construír unha nova capital nunha zona forestal do centro do país na que non había nada. O urbanista Lucio Costa proxecto unha planta de xeométrica rotundidade en forma de búmeran para dar cabida ás infraestruturas da cidade e un xovencísimo Oscar Niemeyer construíu cunha linguaxe inequivocamente moderna todos os edificios representativos da cidade. Corenta e un meses despois inaugurábase Brasilia, bautizada como un milagre de formigón xurdido da nada. Brasilia ideouse como unha utopía de igualdade e modernidade, pero coa perspectiva que dan os 50 anos transcorridos críticos como William J. R. Curtis xulgan hoxe falido o resultado, sobre todo no que se refire ao obxectivo inicial de igualdade social. O urbanismo planificado do movemento moderno, con grandes espazos abertos e enormes mazás residenciais articuladas polo grande eixe monumental dos edificios administrativos xerou unha cidade dependente do vehículo na que os ricos transitan dun lugar a outro e os pobres están obrigados a vivir nese espazo baleiro.

Brasilia, Lucio Costa e Lucio Costa

No outro extremo e cunha historia antitética encóntrase Rocinha. Rocinha é o nome dunha das favelas máis grandes de Rio de Janeiro. Segundo datos oficiais calcúlase que nela residen ao redor de 57.000 persoas, é dicir unha poboación a medio camiño entre a do municipio de Santurtzi e Irun, por establecer dous referentes próximos. En 1931 levantouse a considerada como primeira edificación ilegal da favela, os trámites para o seu derrubamento comezaron no ano 1952. A desidia dunha administración moi burocratizada propiciou que moitos inmigrantes chegados a Rio para traballar nas obras de infraestruturas da zona sur da cidade buscasen o seu espazo en Rocinha.

Son innegables os problemas que estes métodos espontáneos de colonización do territorio xeran. Barrios con problemas de salubridade, con redes de subministración sen ningún tipo de control, a utilización de soares con serios problemas de estabilidade do terreo, aos que hai que engadir problemáticas de índole social como a inseguridade, o analfabetismo ou a falta de servizos sociais.

Rocinha é unha favela da Zona Sur de Río de Xaneiro, Brasil

Pero por contraposición ao modelo ortodoxo de Brasilia a cohesión social e o sentimento de colectividade é un valor capital deste «modelo urbano». Talvez esta condición identitaria foi descuberta pola administración cando nas protestas e manifestacións a favela se levantaba como un único elemento social, sen fisuras e con fortes unións entre os seus membros.

Precisamente esta condición de colectividade é a que expertos urbanistas aclamaron e utilizaron como impulso para a reforma destes asentamentos. Plans como o Favela Barrio, un programa de acción que mediante pequenos proxectos de cirurxía urbana pretende obter beneficios sociais, promovendo a integración e a transformación da favela en barrio. En definitiva romper a imaxe desa «terra de ninguén» que un día alguén fixo súa e que é a imaxe da arquitectura da pobreza mediante o rescate dos valores inherentes a estes asentamentos como a cultura social de comunidade.

Tanto urbanistas coma artistas contemporáneos ven neste sentimento de colectividade, un potencial que a cidade académica do taboleiro de debuxo disciplinar non posúe. Esta realidade levanto o proxecto Favela Painting, como unha forma de atraer a atención da comunidade internacional sobre os valores activos que moven a estas comunidades que teñen trasgredido a legalidade urbana para poder subsistir.

Favela Painting, 2006, un proxecto de Jeroen Koolhaas e Dre Urhahn

O proxecto Favela Painting desenvólvese noutra barriada marxinal de Rio, Vila Cruzeiro, dirixido polos artistas de orixe holandesa Jeroen Koolhaas e Dre Urhahn. O proxecto intenta revalorizar a beleza das estruturas urbanas xurdidas de forma aleatoria, nas que unha gran porcentaxe dos seus habitantes intentan vivir con tranquilidade e honestidade rompendo a barreira da pobreza.

A proposta artística consiste en pintar mediante murais xigantes as circulacións verticais das favelas, transformando así os muros que forman as escaleiras e as paredes das vivendas en grandes carteis-escaparate que fan a favela presente para o reto da cidade. Ademais o proxecto apóiase na comunidade local para realizar os traballos que se executan coa mesma aleatoriedade e espontaneidade que creou a trama urbana hai case 100 anos.

O valor destes asentamentos sempre deostados pola súa orixe marxinal, reside no seu valor social e no da súa arquitectura. Unha arquitectura baseada na espontaneidade para dar resposta a problemáticas individuais que se revelou como a mellor das receitas para a colectividade, en contraposición ao urbanismo proxectado para a colectividade que a miúdo esquece os problemas do individuo.

Favela Painting, 2006, un proxecto de Jeroen Koolhaas e Dre Urhahn

íñigo garcía odiaga . arquitecto

san sebastián. Outubro 2008

Publicado en MUGALARI 10.10.08

[:es]Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (VII) | Cristina García-Rosales[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (VII) | Cristina García-Rosales[:en]The pioneering arquitect women: the presence of the absence (VII) | Cristina García-Rosales[:]

[:es]https://veredes.es/blog/las-arquitectas-pioneras-la-presencia-de-la-ausencia-vi-cristina-garcia-rosales/

Ahora, y por medio de unas leves pinceladas, me gustaría citar a otra gran arquitecta pionera europea: Margarete Schütte-Lihotzky, fallecida el 23 de enero de 2000 en un hospital de Viena, cuando estaba a punto de cumplir 103 años. Esta arquitecta se especializó en el diseño y construcción de viviendas sociales y sobre todo es conocida por ser la creadora de la célebre Cocina de Frankfurt, prototipo de la cocina funcional y moderna de nuestros días.

Margarete Schütte-Lihotzky

Las enciclopedias, tratados e historias de la arquitectura contemporánea –ya está dicho- raramente citan a las arquitectas pioneras, ni siquiera cuando son conocidas dentro de la profesión, como es este caso u otros similares, y si las nombran lo hacen como si de arquitectos varones se tratara o cuando han sido las esposas o compañeras de importantes arquitectos masculinos.

Así Kenneth Frampton, en su libro «Historia Crítica de la Arquitectura Moderna» escribe:

«La ultraeficiente cocina tipo laboratorio, la Cocina de Frankfurt, fue diseñada por el arquitecto G. Schutte-Lithotzky.”

Hoy sabemos que G. es la inicial de una magnífica mujer de los años veinte, la primera arquitecta austríaca, que firmaba siempre con su  diminutivo: Grethe Schutte-Lihotzky.

Nacida en 1897, fue la hija rebelde de un funcionario austriaco. Estudió arquitectura en vez de seguir la formación de institutriz, una de las escasas posibilidades previstas en la Viena de principios del siglo XX para jóvenes burguesas con ambiciones profesionales. Su original talento pronto se dio a conocer: consiguió varios premios en su ciudad natal (medalla de bronce y de plata de la ciudad de Viena en 1922 y 1923) y  tuvo la gran oportunidad de trabajar con el arquitecto Adolf Loos, autor del libro “Ornamento y Delito”, libro que revolucionaría la arquitectura moderna dando lugar al movimiento racionalista.

Al poco tiempo se trasladó a Frankfurt, donde se asoció con el también arquitecto y urbanista Ernst May. Juntos se embarcaron en un atractivo proyecto social con el que pudo demostrar su capacidad y su valía profesional.

En Frankfurt, al igual que en Berlín, se estaban desarrollando entonces las primeras experiencias europeas en la construcción de viviendas higiénicas y estandarizadas, con el objetivo fundamental de mejorar la calidad de vida de sus habitantes.

Su intención era transformar la tipología de viviendas colectivas del siglo XIX, carentes de instalaciones sanitarias, hacinadas en el interior de oscuras y húmedas manzanas cerradas con pequeños patios interiores de luces. Se pretendían sustituir por viviendas en bloques abiertos, soleados, blancos y luminosos, separados entre sí y asentados entre amplias zonas verdes comunes. Con una mentalidad eminentemente social, se creaban espacios colectivos tales como lavaderos, terrazas cubiertas y otros recintos comunitarios, así como múltiples espacios exteriores, con la intención de favorecer una vida sana y un tejido social íntegro.

El trabajo más importante de Grethe Schuthe-Lihoztky fue el diseño de un barrio que se desarrolló bajo estas premisas y que realizó junto con Ernst May en Frankfurt am Main para las autoridades de la Construcción de la Edificación de Frankfurt. En este barrio se edificaron 15.000 viviendas, representando el 90% de las construidas en esta ciudad en aquel período. Los estándares mínimos de May, gracias a los cuales se produjeron tal cantidad de viviendas, al conseguir abaratar costes, dependían en gran medida de la prefabricación de los elementos de construcción, de la reducción de la superficie habitable, del uso de ciertos dispositivos de almacenaje, como camas y muebles plegables, y sobre todo de la eficiente cocina que Grethe diseñó hasta el último detalle: la «Frankfurter Küche«, referencia emblemática de la vivienda contemporánea, fabricada en serie para unas 10.000 viviendas.

Este primer ejemplo de cocina estandarizada, tenía 6.43 m2 y fue producido por el Ayuntamiento de Frankfurt con precios más baratos de los que ofrecía la industria privada. Estaba destinada a la nueva mujer moderna que no disponía de mucho tiempo de dedicación a las tareas domésticas, con objeto de racionalizar y facilitar su trabajo y mejorar su posición social, al disponer de más tiempo libre para poder desarrollar una actividad profesional fuera del hogar.  “Toda mujer pensante”, escribía Grethe en 1926,

“debe de ser consciente del retraso que tienen aún los métodos domésticos y debe reconocer que éstos obstaculizan su propio desarrollo y, por lo tanto, también el de su familia.”

La cocina de Frankfurt

La «Frankfurter Küche» fue la primera versión de la cocina empotrada moderna, la que ha sustituido a las obsoletas cocinas del siglo XIX. En ella, todas las partes quedan perfectamente integradas y adaptadas en el menor espacio posible de acuerdo con su función, ya sea de almacenaje, de trabajo, de lavado y planchado o de cocinado.

Shutte-Lihotzky vivió la arquitectura como reflejo de una particular filosofía de vida en la que creía y de unos ideales políticos que no dudó en poner en práctica. Afiliada al partido comunista, tomó una postura activa en campañas antifascistas que le costaron cuatro años de cárcel, desde 1941 a 1945. Arrestada por los nazis en Austria pudo librarse, excepcionalmente, de la pena de muerte.

Dedicó la práctica y la teoría de su profesión a la planificación de viviendas para los sectores menos privilegiados de la sociedad, participó en grandes proyectos y fue profesora de arquitectura en Moscú, donde tanto ella como Ernst May, a partir de los años 30, intentaron repetir sin mucho éxito el programa de construcción de viviendas realizado en Frankfurt. Ella lo intentó en China, Estambul y en la Habana, antes de encontrar en Austria, su país, un reconocimiento tardío, aunque caluroso.

Su obra se expuso por primera vez en 1993, en el Museo de Artes Aplicadas en Viena. Fue allí donde, en 1997, Margarethe, ya respetable colega femenina entre sus compañeros arquitectos, celebró su propio centenario bailando un último vals.

Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Abril 2014

[:es]Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (VIII) | Cristina García-Rosales[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (VIII) | Cristina García-Rosales[:en]The pioneering arquitect women: the presence of the absence (VIII) | Cristina García-Rosales[:]

 [:gl]

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (VI) | Cristina García-Rosales

Agora, e por medio dunhas leves pinceladas, gustaríame citar outra grande arquitecta pioneira europea: Margarete Schütte-Lihotzky, falecida o 23 de xaneiro de 2000 nun hospital de Viena, cando estaba a punto de cumprir 103 anos. Esta arquitecta especializouse no deseño e construción de vivendas sociais e sobre todo é coñecida por ser a creadora da célebre Cociña de Frankfurt, prototipo da cociña funcional e moderna dos nosos días.

Margarete Schütte-Lihotzky

As enciclopedias, tratados e historias da arquitectura contemporánea -xa está dito- raramente citan as arquitectas pioneiras, nin sequera cando son coñecidas dentro da profesión, como é este caso ou outros similares, e se as nomean o fan coma se de arquitectos varóns se tratase ou cando foron os esposas ou compañeiras de importantes arquitectos masculinos.

Así Kenneth Frampton, no seu libro «Historia Crítica da Arquitectura Moderna» escribe:

«A ultraeficiente cociña tipo laboratorio, a Cociña de Frankfurt, foi deseñada polo arquitecto G. Schutte-Lithotzky.«

Hoxe sabemos que G. é a inicial dunha magnífica muller dos anos vinte, a primeira arquitecta austríaca, que asinaba sempre co seu diminutivo: Grethe Schutte-Lihotzky.

Nada en 1897, foi a filla rebelde dun funcionario austríaco. Estudou arquitectura en vez de seguir a formación de institutriz, unha das escasas posibilidades previstas na Viena de principios do século XX para mozas burguesas con ambicións profesionais. O seu orixinal talento pronto se deu a coñecer: conseguiu varios premios na súa cidade natal (medalla de bronce e de prata da cidade de Viena en 1922 e 1923) e tivo a grande oportunidade de traballar co arquitecto Adolf Loos, autor do libro «Ornamento e Delito«, libro que revolucionaría a arquitectura moderna dando lugar ao movemento racionalista.

Ao pouco tempo se trasladou a Frankfurt, onde se asociou co tamén arquitecto e urbanista Ernst May Xuntos embarcáronse nun atractivo proxecto social co que puido demostrar a súa capacidade e a súa valía profesional.

En Frankfurt, ao igual que en Berlín, estábanse a desenvolver entón as primeiras experiencias europeas na construción de vivendas hixiénicas e estandarizadas, co obxectivo fundamental de mellorar a calidade de vida dos seus habitantes.

A súa intención era transformar a tipoloxía de vivendas colectivas do século XIX, carentes de instalacións sanitarias, amoreadas no interior de escuras e húmidas mazás pechadas con pequenos patios interiores de luces. Pretendíanse substituír por vivendas en bloques abertos, soleados, brancos e luminosos, separados entre si e asentados entre amplas zonas verdes comúns. Cunha mentalidade eminentemente social, creábanse espazos colectivos tales como lavadoiros, terrazas cubertas e outros recintos comunitarios, así como múltiples espazos exteriores, coa intención de favorecer unha vida sa e un tecido social íntegro.

O traballo máis importante de Grethe Schuthe-Lihoztky foi o deseño dun barrio que se desenvolveu baixo estas premisas e que realizou xunto con Ernst May en Frankfurt am Main para as autoridades da Construción da Edificación de Frankfurt. Neste barrio edificáronse 15.000 vivendas, representando o 90% das construídas nesta cidade naquel período. Os estándares mínimos de Maio, grazas aos cales se produciron tal cantidade de vivendas, ao conseguir abaratar custos, dependían en boa medida da prefabricación dos elementos de construción, da redución da superficie habitable, do uso de certos dispositivos de almacenaxe, como camas e mobles pregables, e sobre todo da eficiente cociña que Grethe deseñou ata o último detalle: a «Frankfurter Küche», referencia emblemática da vivenda contemporánea, fabricada en serie para unhas 10.000 vivendas.

Este primeiro exemplo de cociña estandarizada, tiña 6.43 m2 e foi producido polo Concello de Frankfurt con prezos máis baratos dos que ofrecía a industria privada. Estaba destinada á nova muller moderna que non dispoñía de moito tempo de dedicación ás tarefas domésticas, co obxecto de racionalizar e facilitar o seu traballo e mellorar a súa posición social, ao dispoñer de máis tempo libre para poder desenvolver unha actividade profesional fóra do fogar. «Toda muller pensante», escribía Grethe en 1926,

«debe de ser consciente do atraso que teñen aínda os métodos domésticos e debe recoñecer que estes obstaculizan o seu propio desenvolvemento e, polo tanto, tamén o da súa familia.»

A cociña de Frankfurt

A «Frankfurter Küche» foi a primeira versión da cociña encaixada moderna, a que substituíu ás obsoletas cociñas do século XIX. Nela, todas as partes quedan perfectamente integradas e adaptadas no menor espazo posible de acordo coa súa función, xa sexa de almacenaxe, de traballo, de lavado e pasado o ferro ou de cociñado.

Shutte-Lihotzky viviu a arquitectura como reflexo dun particular filosofía de vida na que cría e duns ideais políticos que non dubidou en poñer en práctica. Afiliada ao partido comunista, tomou unha postura activa en campañas antifascistas que lle custaron catro anos de cárcere, dende 1941 a 1945. Arrestada polos nazis en Austria puido librarse, excepcionalmente, da pena de morte.

Dedicou a práctica e a teoría da súa profesión á planificación de vivendas para os sectores menos privilexiados da sociedade, participou en grandes proxectos e foi profesora de arquitectura en Moscú, onde tanto ela coma Ernst May, a partir dos anos 30, intentaron repetir sen moito éxito o programa de construción de vivendas realizado en Frankfurt. Ela intentouno en China, Istanbul e na Habana, antes de encontrar en Austria, o seu país, un recoñecemento tardío, aínda que caloroso

A súa obra expúxose por primeira vez en 1993, no Museo de Artes Aplicadas en Viena. Foi alí onde, en 1997, Margarethe, xa respectable colega feminina entre os seus compañeiros arquitectos, celebrou o seu propio centenario bailando un último valse.

Cristina García-Rosales. Arquitecta

Madrid. Abril 2014

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (VIII) | Cristina García-Rosales

[:en]

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (VI) | Cristina García-Rosales

Now, and by means of a few slight brushstrokes, I would like to mention another great pioneering European arquitecta: Margarete Schütte-Lihotzky, deceased on January 23, 2000 in a hospital of Vienna, when it was on the verge of expiring 103 years. This arquitecta specialized herself in the design and construction of social housings and especially it is known for being the creative one of Frankfurt’s famous Kitchen, prototype of the functional and modern kitchen of our days.

Margarete Schütte-Lihotzky

The encyclopedias, agreements and histories of the contemporary architecture – already it is said – strange mention the pioneering arquitectas, not at least when they are known inside the profession, since it is this case or similar others, and if they name them they do it as if about architects males it was treating itself or when they have been the wives or companions of important masculine architects.

Kenneth Frampton like that, in his book «Critical History of the Modern Architecture» writes:

«The ultraefficient kitchen type laboratory, Frankfurt’s Kitchen, was designed by the architect G. Schutte-Lithotzky.

Today we know that G. is the initial of a magnificent woman of the twenties, the first Austrian arquitecta, who was signing always with his diminutive one: Grethe Schutte-Lihotzky.

Born in 1897, she was the rebellious daughter of an Austrian civil servant. He studied architecture instead of following the governess’s formation, one of the scanty possibilities foreseen in the Vienna of beginning of the 20th century for bourgeois young women with professional ambitions. His original prompt talent was announced: it obtained several prizes in his natal city (medal of bronze and of silver of the city of Vienna in 1922 and 1923) and it had the great opportunity to work with the architect Adolf Loos, author of the book «Ornament and Crime«, I free that it would revolutionize the modern architecture giving place to the racionalist movement.

To a little time moved to Frankfurt, where there associated with also architect and town planner Ernst May. Together they embarked in an attractive social project with the one that could demonstrate his capacity and his professional value.

In Frankfurt, as in Berlin, the first European experiences were developing then in the construction of hygienic and standardized housings, with the fundamental aim to improve the quality of life of his inhabitants.

His intention was to transform the typology of collective housings of the 19th century, lacking in sanitary facilities heaped inside dark and humid apples closed with small interior courts of lights. They were trying to replace with housings in opened, sunny, white and luminous blocks, separated between yes and seated between wide common green spaces. With an eminently social mentality, there were created such collective spaces as washers, covered terraces and other community enclosures, as well as multiple exterior spaces, by the intention of favoring a healthy life and a social complete fabric.

The Grethe Schuthe-Lihoztky‘s most important work was the design of a neighborhood that developed under these premises and that it realized together with Ernst May in Frankfurt am Main for the authorities of the Construction of Frankfurt’s Building.  EIn this neighborhood 15.000 housings were built, representing 90 % of the constructed ones in this city in that period. May’s minimal standards, thanks to which they produced such a quantity of housings, on having managed to cheapen costs, were depending to a great extent on the prefabricación of the elements of construction, on the reduction of the inhabitable surface, on the use of certain devices of storage, as beds and folding furniture, and especially on the efficient kitchen that Grethe designed up to the last detail: the «Frankfurter Küche«, reference.

This first example of standardized kitchen, it had 6.43 m2 and it was produced by Frankfurt’s Town hall by cheaper prices of which it was offering the private industry. It was destined to the new modern woman who was not having a lot of time of dedication to the domestic tasks, in order to rationalize and to facilitate his work and to improve his social position, on having had more time free to be able to develop a professional activity out of the home. «Every thinking woman», was writing Grethe in 1926,

«debit of being conscious of the delay that the domestic methods have still and it must admit that these prevent his own development and, therefore, also that of his family.»

Frankfurt’s kitchen

The «Frankfurter Küche» was the first version of the fixed modern kitchen, which has substituted the obsolete kitchens of the 19th century. In her, all the parts stay perfectly integrated and adapted in the minor possible space of agreement with his function, already be of storage, of work, of wash and ironing or of cooked.

Shutte-Lihotzky lived through the architecture as reflection of a particular philosophy of life in which he believed and of a few ideal politicians that it did not hesitate to put into practice. Affiliated to the communist party, it took an active position in antifascist campaigns that cost him four years of jail, from 1941 to 1945. Arrested by the Nazi in Austria it could get away, exceptionally, from the death sentence.

He dedicated the practice and the theory of his profession to the planning of housings for the least privileged sectors of the company, took part in big projects and was a teacher of architecture in Moscow, where so much she as Ernst May, from the 30s, they tried to repeat without very much success the program of construction of housings realized in Frankfurt. She tried it in China, Istanbul and in the Havana, before finding in Austria, his country, a late recognition, though warm.

His work was exposed by the first time in 1993, in the Museum of Arts Applied in Vienna. It was there where, in 1997, Margarethe, already respectable feminine colleague between his companions architects, celebrated his own centenary dancing a last waltz.

Cristina García-Rosales. Architect

Madrid. April 2014

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (VIII) | Cristina García-Rosales

[:]

[:es]Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (VI) | Cristina García-Rosales[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (VI) | Cristina García-Rosales[:en]The pioneering arquitect women: the presence of the absence (VI) | Cristina García-Rosales[:]

[:es]

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (V) | Cristina García-Rosales

Aino & Alvar Aalto

Pasamos ahora a una etapa algo posterior -1924-1949- y nos vamos a Finlandia, el llamado país de los mil lagos.

Aino Marsio Aalto, fue una arquitecta finlandesa graduada en 1924 en Helsinki, compañera del arquitecto Alvar Aalto.

Aino e Alvar Aalto. AAA. La firma de las tres aes en todos sus proyectos permanecerá siempre hasta la muerte por cáncer de Aino en 1949. Sin embargo, la discreta compañera brilla por su ausencia en la mayoría de los textos y en las enciclopedias. Tampoco ha sido reconocida en su justa dimensión, su figura se ha silenciado y olvidado como si pudiera temerse que hiciera sombra a Alvar Aalto.

Si Eileen Grey era la sofisticación y el glamour, Aino, podría ser la sencillez y la funcionalidad.

Vasos de Aino

Dotada de gusto innato, no aceptaba la moda, utilizaba su propia sensibilidad vanguardista, apreciando los materiales y técnicas naturales finlandesas tanto en la fabricación de muebles como en el diseño de espacios y objetos.

Fueron, ella y su marido, una excepcional pareja de arquitectos que trabajaron activamente como asociados durante 25 años, anticipándose a su momento histórico, no sólo en sus proyectos sino en su modo de trabajar,  formando una pareja fuera de época. Hasta que ella falleció y él se volvió a casar con Elsa, arquitecta también, que se ciñó a los deseos arquitectónicos de su compañero, limitándose a dibujarlos.

Aino y Alvar acometieron en su joven treintena primeros encargos de arquitectura de tanta envergadura como el Sanatorio Antituberculoso de Paimio en 1929, la Biblioteca de Viipuri, con sus techos ondulantes, o el Pabellón de la Feria Mundial de París en 1938, todo un adelanto a la modernidad. Juntos también se implicaron en el diseño de muebles y objetos que fabricaron en serie y distribuyeron por medio de la firma Artek (junto con sus amigos, el matrimonio Gullichsen). Firma que contribuyó a lanzarles al estrellato internacional.

Sus obras de arquitectura conjuntas tenían algo de collage tridimensional, de composición por partes, de complejidad evidente o de falta de unidad generadora, características propias de la obra de Alvar Aalto, pero también características de las obras realizadas por dos manos diferentes.

En este sentido, su máximo exponente es, sin duda, la Villa Mairea construida entre 1937 y 1939, y en la que se evidencia la acumulación de diferentes ideas que se superponen, dando un bellísimo resultado repleto de matices.

La Villa Mairea es una vivienda de lujo situada en un claro del bosque, no lejana al mar, diseñaba para la pareja Gullichsen, sus amigos multimillonarios con los que se unieron empresarialmente a través de la firma Artek y con los que les unía unos mismos ideales. Una vivienda que se ha convertido en un emblema de la arquitectura contemporánea finlandesa. Una casa, entendida por los Aalto como un laboratorio experimental.

Una casa compleja con rasgos modernos y un planteamiento vernáculo o tradicional. Moderna por la composición en distintos elementos diferenciados en planta. Y tradicional por la manera de asentarse en el terreno y por muchos de sus múltiples detalles y formas constructivas: las láminas superpuestas de pizarra negra bajo las ventanas, que entonan con sus bastidores de madera de teca o la banda amarilla de abedul que se extiende a todo lo largo, en su parte superior.

Villa Mairea

De esta villa el historiador Sigfried Giedion escribió:

Es como una pieza de música de cámara en la que, solamente con la máxima atención, se percibe la finura de sus soluciones e intenciones. Las amplias ventanas permiten la interpenetración de los espacios interior y exterior, parece como si el bosque penetrara en la casa y como si hallara su correspondiente eco en las sutiles columnas de madera, envueltas en cuerdas, que los representan.”

Alvar y Aino Alto se complementaban como ocurre con muchas parejas de arquitectos. Y el secreto de su éxito se basaba, tal vez, en una profunda relación integradora entre cualidades humanas y artísticas complementarias. Si Alvar era inquieto, ardoroso e imprevisible, Aino era constante, perseverante y reposada; si él era extrovertido, mundano y gran comunicador, ella valoraba su mundo interior y actuaba firme, pero entre bastidores; si él prefería dejar volar su fantasía e imaginación y dibujar “free hand”, ella era práctica, moderada, hábil delineante y profesional eficiente, cuidando hasta el más mínimo detalle. “Tal vez”, escribe Giedion,

le sea beneficioso a un volcán, que la mole de la montaña se halle circundada por las tranquilas aguas de un río…”

No hay duda que la práctica mente de Aino se combinaba -con singular maestría- con la intuitiva y espontánea imaginación de Alvar. Pero tampoco hay duda que, mientras él ha sido internacionalmente reconocido, ella ha sido ninguneada y silenciada.

Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Marzo 2014

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (VII) | Cristina García-Rosales

[:gl]

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (V) | Cristina García-Rosales

Aino & Alvar Aalto

Pasamos agora a unha etapa algo posterior -1924-1949- e ímonos a Finlandia, o chamado país dos mil lagos.

Aino Marsio Aalto, foi unha arquitecta finlandesa graduada en 1924 en Helsinki, compañeira do arquitecto Alvar Aalto.

Aino e Alvar Aalto. AAA. A firma das tres aes en todos os seus proxectos permanecerá sempre ata a morte por cancro de Aino en 1949. Non obstante, a discreta compañeira brilla pola súa ausencia na maioría dos textos e nas enciclopedias. Tampouco foi recoñecida na súa xusta dimensión, a súa figura silenciouse e esquecido coma se puidese temerse que fixese sombra a Alvar Aalto.

Se Eileen Grey era a sofisticación e o glamour, Aino, podería ser a sinxeleza e a funcionalidade.

Vasos de Aino

Dotada de gusto innato, non aceptaba a moda, utilizaba a súa propia sensibilidade vangardista, apreciando os materiais e técnicas naturais finlandesas tanto na fabricación de mobles coma no deseño de espazos e obxectos.

Foron, ela e o seu marido, unha excepcional parella de arquitectos que traballaron activamente como asociados durante 25 anos, anticipándose ao seu momento histórico, non só nos seus proxectos senón no seu modo de traballar, formando unha parella fóra de época. Ata que ela faleceu e el volveu casar con Elsa, arquitecta tamén, que se ciñó aos desexos arquitectónicos do seu compañeiro, limitándose a debuxalos.

Aino e Alvar acometeron na súa nova trintena primeiros encargos de arquitectura de tanta envergadura como o Sanatorio Antituberculoso de Paimio en 1929, a Biblioteca de Viipuri, cos seus teitos ondulantes, ou o Pavillón da Feira Mundial de París en 1938, todo un adianto á modernidade. Xuntos tamén se implicaron no deseño de mobles e obxectos que fabricaron en serie e distribuíron por medio da firma Artek (xunto cos seus amigos, o matrimonio Gullichsen). Firma que contribuíu a lanzarlles o éxito internacional.

As súas obras de arquitectura conxuntas tiñan algo de colaxe tridimensional, de composición por partes, de complexidade evidente ou de falta de unidade xeradora, características propias da obra de Alvar Aalto, pero tamén características das obras realizadas por dúas mans diferentes.

Neste sentido, o seu máximo expoñente é, sen dúbida, a Vila Mairea construída entre 1937 e 1939, e na que se evidencia a acumulación de diferentes ideas que se superpoñen, dando un belo resultado repleto de matices.

A Villa Mairea é unha vivenda de luxo situada nun claro do bosque, non afastada ao mar, deseñaba para a parella Gullichsen, os seus amigos multimillonarios cos que se uniron empresarialmente a través da firma Artek e cos que lles unía uns mesmos ideais. Unha vivenda que se converteu nun emblema da arquitectura contemporánea finlandesa. Unha casa, entendida polos Aalto como un laboratorio experimental.

Unha casa complexa con trazos modernos e unha formulación vernácula ou tradicional. Moderna pola composición en distintos elementos diferenciados en planta. E tradicional polo xeito de asentarse no terreo e por moitos dos seus múltiples detalles e formas construtivas: as láminas superpostas de lousa negra baixo as ventás, que entoan cos seus bastidores de madeira de teca ou a banda amarela de bidueiro que se estende a todo o longo, na súa parte superior.

Villa Mairea

Desta vila o historiador Sigfried Giedion escribiu:

É como unha peza de música de cámara na que, soamente coa máxima atención, se percibe a finura das súas solucións e intencións. As amplas ventás permiten a interpenetración dos espazos interior e exterior, parece coma se o bosque penetrase na casa e coma se achase o seu correspondente eco nas sutís columnas de madeira, envolvidas en cordas, que os representan.”

Alvar e Aino Alto complementábanse como acontece con moitas parellas de arquitectos. E o segredo do seu éxito baseábase, talvez, nunha profunda relación integradora entre calidades humanas e artísticas complementarias. Se Alvar era inquedo, ardoroso e imprevisible, Aino era constante, perseverante e repousada; se el era extrovertido, mundano e gran comunicador, ela valoraba o seu mundo interior e actuaba firme, pero entre bastidores; se el prefería deixar voar a súa fantasía e imaxinación e debuxar “free hand”, ela era práctica, moderada, hábil delineante e profesional eficiente, coidando ata o máis mínimo detalle. “Tal vez”, escribe Giedion,

séxalle beneficioso a un volcán, que a mole da montaña se ache circundada polas tranquilas augas dun río…”

Non hai dúbida que a práctica mente de Aino se combinaba -con singular mestría- coa intuitiva e espontánea imaxinación de Alvar. Pero tampouco hai dúbida que, mentres el foi internacionalmente recoñecido, ela foi ninguneada e se silenciou.

Cristina García-Rosales. Arquitecta

Madrid. Abril 2014

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (VII) | Cristina García-Rosales[:en]

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (V) | Cristina García-Rosales

Aino & Alvar Aalto

We spend now to a slightly later stage-1924-1949-and go away to Finland, the so called country of thousand lakes.

Aino Marsio Aalto, was a Finnish arquitecta classified in 1924 in Helsinki, companion of the architect Alvar Aalto.

Aino and Alvar Aalto. AAA. The signature of the three aes in all his projects will remain always up to the death for Aino’s cancer in 1949. Nevertheless, the discreet companion shines for his absence in the majority of the texts and in the encyclopedias. Neither it has been recognized in his just dimension, his figure has hushed up and forgotten as if one could be afraid that it was doing shade to Alvar Aalto.

If Eileen Grey was the sophistication and the glamour, Aino, might be the simplicity and the functionality.

Aino’s glasses

Endowed with innate taste, he was not accepting the mode, his own ultramodern sensibility was using, estimating the materials and natural Finnish technologies both in the manufacture of furniture and in the design of spaces and objects.

They were, she and his husband, an exceptional pair of architects who worked actively as partners for 25 years, being anticipated to his historical moment, not only in his projects but in his way of working, forming a pair out of epoch. Until she expired and he returned to marry Elsa, arquitecta also, that was limited to the architectural desires of his companion, limiting itself to drawing them.

Aino and Alvar attacked in his young woman treintena the first orders of architecture of so many importance as Paimio’s Anti-tuberculosis Sanatorium in 1929, Viipuri’s Library, with his undulating ceilings, or the Pavilion of the World Fair of Paris in 1938, the whole advance to the modernity. Together also they were involved in the design of furniture and objects that made of series and distributed by means of the signature Artek (together with his friends, the marriage Gullichsen). Signature that it they helped to throw to the international stardom.

His joint works of architecture had something of three-dimensional collage, of composition on parts, of evident complexity or of lack of generating unit, own characteristics of Alvar Aalto’s work, but also characteristics of the works realized by two different hands.

In this respect, his maximum exponent is, undoubtedly, the Villa Mairea constructed between 1937 and 1939, and in that there is demonstrated the accumulation of different ideas that are superposed, giving the most beautiful result replete with shades.

The Villa Mairea is a housing luxury placed in the clear one of the forest, not distant to the sea, he was designing for the pair Gullichsen, his multimillionaire friends with those who joined empresarialmente across the signature Artek and with that it was joining them the ideal some themselves. A housing that has turned into an emblem of the contemporary Finnish architecture. A house understood by the Aalto as an experimental laboratory.

A complex house with modern features and a vernacular or traditional exposition. Modern for the composition in different elements differentiated in plant. And traditional for the way of settling itself in the area and for many of his multiple details and constructive forms: the sheets superposed of black slate under the windows, which they intone with his frames of wood of teak or the yellow band of birch that spreads to everything long, in his top part.

Villa Mairea

Of this villa the historian Sigfried Giedion wrote:

It is like a piece of chamber music in which, only with the maximum attention, there is perceived the delicacy of his solutions and intentions. The wide windows allow the interior and exterior interpenetration of the spaces, it seems as if the forest was penetrating in the house and as if it was finding his corresponding echo in the subtle columns of wood, wrapped in ropes, which represent them.”

Alvar and Aino Alto were complementing each other since it happens with many pairs of architects. And the secret of his success was based, maybe, on a deep of integration relation between human and artistic complementary qualities. If Alvar was anxious, burning and unforseeable, Aino was constant, persevering and quiet; if he was an extrovert, mundane and great communicator, she was valuing his interior world and was operating road surface, but backstage; if he preferred stopping demolishing his fantasy and imagination and drawing “free hand”, she was practical, moderate, a skilful draughtsman and efficient professional, taking care even of the most minimal detail. “Maybe”, he writes Giedion,

“him be beneficial to a volcano, that the mass of the mountain is surrounded by the calm waters of a river …”

There is no doubt that Aino’s practical mind was combining – with singular mastery – with Alvar’s intuitive and spontaneous imagination. Neither but is doubt that, while he has been internationally recognized, she has been ninguneada and silenced.

Cristina García-Rosales. Architect

Madrid. April 2014

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (VII) | Cristina García-Rosales[:]

Contrúe en verdeContrúe en verdeContrúe en verde

La Escola de Enxeñería Forestal de la Universidade de Vigo inicia las actividades de Constrúe en Verde, un proyecto que pretende sensibilizar a la sociedad sobre el uso de materiales sotenibles, con una charla del profesor de Ingeniería de los recursos naturales y medio ambiente, Juan Picos, sobre Materiales Sostenibles-Madera y la visita a la Estación Marítima de Vilanova de Arousa, como ejemplo arquitectónico de edificación sostenible y uso de materiales ecológicos que fue premiado por su innovación. Los interesados pueden inscribirse, de manera gratuita, en info@portal48.es

La charla de apertura se celebrará el viernes 11 de abril, a partir de las 19:30 horas, en la Escuela de Enxeñaría Forestal que presentará Antonia Blanco, Vicerreitora do Campus de Pontevedra da Universidad de Vigo y Anxos Riveiro, Concelleira de Cultura do Concello de Pontevedra.

El sábado 12 de abril, se realizará una visita guiada por la Estación Marítima de Vilanova de Arousa en la que participarán: el presidente de Portos de Galicia, José Juan Durán Hermida; la secretaria general de Confemadera Hábitat Galicia, Ana Oróns y que estará guiada por el arquitecto de la obra Ángel Cid, del estudio de arquitectura 2C Arquitectos y Manuel Touza, jefe del área de innovación y tecnología del CIS Madeira.

También se ha programado una segunda actividad, que se celebrará el viernes 25 y el sábado 26 de abril, con la visita a una edificación sostenible del IES A Xunqueira y una charla sobre Arquitectura y urbanismo sostenible.

Concurso de ideas para edificación sostenible

Constrúe en verde es un proyecto de estudiantes y profesionales de la Universidad de Vigo y vecinos de un barrio de Pontevedra que tiene por objetivo final convocar un concurso de ideas para decidir el diseño y la construcción de una edificación que responda a las necesidades reales de los vecinos. Como paso previo se desarrollan actividades de divulgacion sobre materiales sostenibles.

Esta iniciativa está dentro de TANGRAM, un programa de promoción social y cultural, promovido por la Vicerreitoría do Campus de Pontevedra da Universidade de Vigo, que cuenta con la colaboración de la Concellería de Cultura do Concello de Pontevedra, que intenta encajar las piezas para que la red de conocimiento especializado que representa la Universidad y el saber hacer de los cuidadanos colaboren de manera equilibrada, sostenible y permanente.

+ info

A Escola de Enxeñería Forestal da Universidade de Vigo nicia as actividades de Constrúe en Verde, un proxecto que pretende sensibilizar á sociedade sobre o uso de materiais sotenibles, cunha charla do profesor de Enxeñaría dos recursos naturais e medio, Juan Picos, sobre Materiais Sostibles-Madeira e a visita á Estación Marítima de Vilanova de Arousa, como exemplo arquitectónico de edificación sostible e uso de materiais ecolóxicos que foi premiado pola súa innovación. Os interesados poden inscribirse, de xeito gratuíto, en info@portal48.es

A charla de apertura celebrarase o venres 11 de abril, a partir das 19:30 horas, na Escola de Enxeñaría Forestal que presentará Antonia Blanco, Vicerreitora do Campus de Pontevedra da Universidad de Vigo y Anxos Riveiro, Concelleira de Cultura do Concello de Pontevedra.

O sábado 12 de abril, realizarase unha visita guiada pola Estación Marítima de Vilanova de Arousa na que participarán: o presidente de Portos de Galicia, José Juan Durán Hermida; a secretaria xeral de  Confemadera Hábitat Galicia, Ana Oróns e que estará guiada polo arquitecto da obra Ángel Cid, do estudo de arquitectura 2C Arquitectos y Manuel Touza, jefe del área de innovación y tecnología del CIS Madeira.

Tamén se programou unha segunda actividade, que se celebrará o venres 25 e o sábado 26 de abril, coa visita a unha edificación sostible do IES A Xunqueira e unha charla sobre Arquitectura e urbanismo sostible.

Concurso de ideas para edificación sostible

Constrúe en verde é un proxecto de estudantes e profesionais da Universidade de Vigo e veciños dun barrio de Pontevedra que ten por obxectivo final convocar un concurso de ideas para decidir o deseño e a construción dunha edificación que responda ás necesidades reais dos veciños. Como paso previo desenvólvense actividades de divulgacion sobre materiais sostibles.

Esta iniciativa está dentro de TANGRAM, un programa de promoción social e cultural, promovido pola Vicerreitoría do Campus de Pontevedra dá Universidade de Vigo, que conta coa colaboración da Concellería de Cultura do Concello de Pontevedra, que intenta encaixar as pezas para que a rede de coñecemento especializado que representa a Universidade e saber facer dos cuidadanos colaboren de xeito equilibrado, sostible e permanente.

+ info

The Escola de Enxeñería Forestal of the Universidade de Vigo initiates Constrúe en Verdea project that Juan Picos tries to sensitize to the company on the use of materials sotenibles, with a chat of the teacher of Engineering of the natural resources and environment, on Sustainable Materials Wood and the visit to Estación Marítima de Vilanova de Arousa, as architectural example of sustainable building and use of ecological materials that was rewarded by his innovation. The interested parties can register, in a free way, in info@portal48.es

The chat of opening will be celebrated on Friday, the 11th of April, from 19:30, in the Escuela de Enxeñaría Forestal that Antonia Blanco will present, Vicerreitora do Campus de Pontevedra da Universidad de Vigo and Anxos Riveiro, Concelleira de Cultura do Concello de Pontevedra.

On Saturday, the 12th of April, there will be realized a visit guided by Vilanova de Arousa’s Maritime Station in which they will take part: the president of Portos of Galicia, Jose Juan Durán Hermida; Confemadera Hábitat’s general secretary Galicia, Ana Oróns and that will be guided by the architect of the work Ángel Cid, of the study of architecture 2C Arquitectos and Manuel Touza, chief of the area of innovation and technology of the CIS Madeira.

Also there has been programmed the second activity, which will be celebrated on Friday, the 25th and Saturday, the 26th of April, with the visit to a sustainable building of the IES TO Xunqueira and a chat on Architecture and sustainable urbanism.

Contest of ideas for sustainable building

Constrúe en verde is a project of students and professionals of the University of Vigo and neighbors of a neighborhood of Pontevedra that has for final aim summon a contest of ideas to decide the design and the construction of a building that it should answer to the royal needs of the neighbors. Since previous step activities of spreading develop on sustainable materials.

This initiative is inside TANGRAM, a program of social and cultural promotion, promoted by the Vicerreitoría do Campus of Pontevedra gives Universidade of Vigo, which possesses the collaboration of the Concellería of Culture do Concello of Pontevedra, which tries to fit the pieces in order that the network of specialized knowledge that represents the University and to be able to play the role of the cuidadanos they collaborate in a balanced, sustainable and permanent way.

+ info

CTE: Nueva versión de la herramienta de cálculo del DB-HRCTE: Nova versión da ferramenta de cálculo do DB-HRCTE: New version of the tool of calculation of the DB-HR

Para facilitar la aplicación de la Opción General se ha desarrollado una herramienta informática que contiene y desarrolla la formulación del CTE DB HR y que permite verificar el cumplimiento de los casos más frecuentes.

La herramienta sirve para realizar uno a uno el chequeo del aislamiento acústico de parejas de recintos a ruido aéreo y de impactos o simultáneamente y para calcular la absorción acústica y tiempo de reverberación.

Es aplicable a los proyectos de rehabilitación y edificación existente.

Se trata de una reprogramación de la anterior versión de herramienta de cálculo que la convierte en una aplicación informática multiplataforma que puede ser ejecutada en los sistemas operativos MacOS, Windows y Linux. La aplicación incluye un manual de usuario que muestra de forma sencilla cómo se utiliza.

La herramienta incorpora los datos del Catálogo de Elementos Constructivos y el usuario puede añadir sus propias soluciones caracterizadas. Se han añadido además nuevos elementos constructivos que pueden ser habituales en edificación existente.

Se ha mejorado considerablemente la usabilidad de la herramienta con respecto a las versiones anteriores, superando muchas de las limitaciones que presentaban. La introducción de nuevos modos de selección de elementos constructivos y uniones, la agrupación de casos de cálculo en proyectos, así como el uso de otras tecnologías de bases de datos, proporcionan a la nueva versión una mejora una mejora sustancial en cuanto a la facilidad de uso.

La herramienta es libre y gratuita.

+ info

To facilitate the application of the General Option there has developed an IT tool that contains and develops the formulation of the CTE DB HR and that allows to check the fulfillment of the most frequent cases.

The tool serves to realize one to one the checkup of the acoustic isolation of pairs of enclosures to air noise and of impacts or simultaneously and to calculate the acoustic absorption and time of reverberation.

It is applicable to the projects of rehabilitation and existing building.

It is a question of a rescheduling of the previous version of tool of calculation that it turns into an IT application multiplatform that can be executed in the operating systems MacOS, Windows and Linux. The application includes a user’s manual that shows of simple form how it is in use.

The tool incorporates the information of the Catalogue of Constructive Elements and the user can add his own characterized solutions. Have been added in addition new constructive elements that can be habitual in existing building.

The usabilidad of the tool has been improved considerably with regard to the previous versions, overcoming many of the limitations that they were presenting. The introduction of new manners of selection of constructive elements and unions, the group of cases of calculation in projects, as well as the use of other technologies of databases, provide to the new version an improvement a substantial improvement as for the facility of use.

The tool is free and free.

+ info

Para facilitar a aplicación da Opción Xeral desenvolveuse unha ferramenta informática que contén e desenvolve a formulación do CTE DB HR e que permite verificar o cumprimento dos casos máis frecuentes.

A ferramenta serve para realizar un a un a revisión do illamento acústico de parellas de recintos a ruído aéreo e de impactos ou simultáneamente e para calcular a absorción acústica e tempo de reverberación.

É aplicable aos proxectos de rehabilitación e edificación existente.

Trátase dunha reprogramación da anterior versión de ferramenta de cálculo que a converte nunha aplicación informática multiplataform que pode ser executada nos sistemas operativos MacOS, Windows e Linux. A aplicación inclúe un manual de usuario que mostra de forma sinxela como se utiliza.

A ferramenta incorpora os datos do Catálogo de Elementos Construtivos e o usuario pode engadir as súas propias solucións caracterizadas. Engadíronse ademais novos elementos construtivos que poden ser habituais en edificación existente.

Mellorouse considerablemente a usabilidade da ferramenta con respecto ás versións anteriores, superando moitas das limitacións que presentaban. A introdución de novos modos de selección de elementos construtivos e unións, a agrupación de casos de cálculo en proxectos, así como o uso doutras tecnoloxías de bases de datos, proporcionan á nova versión unha mellora unha mellora substancial en canto á facilidade de uso.

A ferramenta é libre e gratuíta.

+ info

Arquia/Maestros 01 · Oriol BohigasArquia/Maestros 01 · Oriol BohigasArquia/Maestros 01 · Oriol Bohigas

Oriol Bohigas. Entrevistado por Luis Fernández-Galiano

ORIOL BOHIGAS I GUARDIOLA (Barcelona, 1925) ha sido algo más que el autor intelectual de la Barcelona contemporánea: su fértil carrera desborda los límites de la arquitectura, y es inseparable de la cultura de Cataluña en la segunda mitad del siglo XX.

La extensa entrevista realizada por Luis Fernández-Galiano recorre su trayectoria desde sus inicios estudiantiles –con la trágica pausa de la Guerra Civil-, la creación del despacho MBM con Josep Martorell y David Mackay, y la fundación del renovador Grup R en los años cincuenta, y hasta los años de transformación urbana de Barcelona en vísperas de los juegos olímpicos de 1992, y el reconocimiento internacional que se extendería a los primeros compases del siglo XXI.

Entremedias, la prolífica obra de la oficina durante los desarrollistas años sesenta se comenta en relación a la no menos abundante producción crítica e histórica de Bohigas durante esa etapa, y los turbulentos setenta se reflejan en la renovación pedagógica de las obras escolares, en el compromiso intelectual con la Escuela de Arquitectura, y en un sinfín de aventuras editoriales y artísticas que llegan hasta nuestros días.

AUTOR DEL LIBRETO. Luis Fernández-Galiano
Es arquitecto, catedrático de Proyectos en la Escuela de Arquitectura de la Universidad Politécnica de Madrid y director de las revistas AV/Arquitectura Viva desde 1985. Entre 1993 y 2006 estuvo a cargo de la página semanal de arquitectura del diario El País, donde actualmente colabora en la sección de Opinión. Miembro de número de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando y de la Real Academia de Doctores, es International Fellow del RIBA, ha sido Cullinan Professor en la Universidad de Rice, Franke Fellow en la Universidad de Yale, investigador visitante en el Centro Getty de Los Ángeles y crítico visitante en Harvard y Princeton, así como en el Instituto Berlage; y ha dirigido cursos de las universidades Menéndez Pelayo y Complutense. Fue también director de los congresos internacionales de arquitectura ‘Más por menos’ (2010) y ‘Lo común’ (2012). Presidente del jurado en la 9ª Bienal de Arquitectura de Venecia, experto y jurado del premio europeo Mies van der Rohe, ha sido comisario de las exposiciones El espacio privado, Eurasia Extrema (en Tokio y en Madrid), Bucky Fuller & Spaceship Earth y Jean Prouvé: belleza fabricada (estas dos últimas con Norman Foster), así como de Spain mon amour (en la 13ª Bienal de Arquitectura de Venecia y en Madrid) y The Architect is Present. Asimismo, ha formado parte del jurado de numerosos concursos internacionales en Europa, América y Asia, incluyendo los de la Biblioteca Nacional de México, el Museo Nacional de Arte de China y la Biblioteca Nacional de Israel, en este último caso como presidente. Entre sus libros se cuentan La quimera moderna, El fuego y la memoria (publicado en inglés con el título Fire and Memory), Spain Builds (con el MoMA en la versión inglesa, y presentado en su versión china con simposios en Shanghái y Pekín) y Atlas, arquitecturas del siglo XXI, una serie de cuatro volúmenes.

ORIOL BOHIGAS. Entrevistado por Luis Fernández-Galiano
Director del documental: Joan Úbeda y Gilbert Arroyo
Autor del libreto: Luis Fernández-Galiano
Año de Producción: 2013
Formato: DVD
Duración: 62′
Colección: arquia/maestros
Nº de la colección: 1
+ info

Oriol Bohigas. Entrevistado por Luis Fernández-Galiano

ORIOL BOHIGAS I GUARDIOLA (Barcelona, 1925) foi algo máis que o autor intelectual da Barcelona contemporánea: a súa fértil carreira desborda os límites da arquitectura, e é inseparable da cultura de Cataluña na segunda metade do século XX.

A extensa entrevista realizada por Luis Fernández-Galiano percorre a súa traxectoria dende os seus inicios estudantís -coa tráxica pausa da Guerra Civil-, a creación do despacho MBM con Josep Martorell e David Mackay, e a fundación do renovador Grup R nos anos cincuenta, e ata os anos de transformación urbana de Barcelona en vésperas dos xogos olímpicos de 1992, e o recoñecemento internacional que se estendería aos primeiros compases do século XXI.

Entremedias, a prolífica obra da oficina durante os desarrollistas anos sesenta coméntase en relación á non menos abundante produción crítica e histórica de Bohigas durante esa etapa, e os turbulentos setenta reflíctense na renovación pedagóxica das obras escolares, no compromiso intelectual coa Escola de Arquitectura, e nunha morea de aventuras editoriais e artísticas que chegan ata os nosos días.

AUTOR do LIBRETO. Luis Fernández-Galiano

É arquitecto, catedrático de Proxectos na Escola de Arquitectura da Universidade Politécnica de Madrid e director das revistas AV/Arquitectura Viva dende 1985. Entre 1993 e 2006 estivo a cargo da páxina semanal de arquitectura do diario El País, onde actualmente colabora na sección de Opinión. Membro de número da Real Academia de Belas Artes de San Fernando e da Real Academia de Doutores, é International Fellow do RIBA, foi Cullinan Professor na Universidade de Rice, Franke Fellow na Universidade de Yale, investigador visitante no Centro Getty de Los Ángeles e crítico visitante en Harvard e Princeton, así como no Instituto Berlage; e dirixiu cursos das universidades Menéndez Pelayo e Complutense. Foi tamén director dos congresos internacionais de arquitectura ‘máis por menos’ (2010) e ‘O común’ (2012). Presidente do xurado na 9ª Bienal de Arquitectura de Venecia, experto e xurado do premio europeo Mies van der Rohe, foi comisario das exposicións El espazo privado, Eurasia Extrema (en Tokyo e en Madrid), Bucky Fuller & Spaceship Earth e Jean Prouvé: beleza fabricada (estas dúas últimas con Norman Foster), así como de Spain mon amour (na 13ª Bienal de Arquitectura de Venecia e en Madrid) e The Architect is Present. Así mesmo, formou parte do xurado de numerosos concursos internacionais en Europa, América e Asia, incluíndo os da Biblioteca Nacional de México, o Museo Nacional de Arte de China e a Biblioteca Nacional de Israel, neste último caso como presidente. Entre os seus libros cóntanse La quimera moderna, El lume e a memoria (publicada en inglés co título Fire and Memory), Spain Builds (co MoMA na versión inglesa, e presentado na súa versión chinesa con simposios en Shanghái e Beijing) e Atlas, arquitecturas do século XXI, unha serie de catro volumes.

ORIOL BOHIGAS. Entrevistado por Luis Fernández-Galiano

Director do documental: Joan Úbeda y Gilbert Arroyo

Autor do libreto: Luis Fernández-Galiano

Ano de Producción: 2013

Formato: DVD

Duración: 62′

Colección: arquia/maestros

Nº da colección: 1

+ info


Oriole Bohigas. Interviewed by Luis Fernandez-Galiano

ORIOL BOHIGAS I GUARDIOLA (Barcelona, 1925) has been something more than the intellectual author of the contemporary Barcelona: his fertile career exceeds the limits of the architecture, and is inseparable of the culture of Catalonia in the second half of the 20th century.

The extensive interview realized by Luis Fernádez-Galiano crosses his path from his student beginnings – with the tragic pause of the Civil War-, the creation of the office MBM with Josep Martorell and David Mackay, and the foundation of the innovator Grup R in the fifties, and until the years of urban transformation of Barcelona just before the Olympian games of 1992, and the international recognition that extendería to the first compases of the 21st century.

Meanwhile, the prolific work of the office during the desarrollistas sixties is commented in relation to Bohigas’s not less abundant critical and historical production during this stage, and the turbulent ones seventy are reflected in the pedagogic renovation of the school works, in the intellectual commitment with the School of Architecture, and in an endless number of publishing and artistic adventures that come to the present day.

AUTHOR of the LIBRETTO. Luis Fernández-Galiano

He is an architect, project professor in the School of Architecture of the Technical University of Madrid and the director of the magazines AV/Arquitectura Viva from 1985. Between 1993 and 2006 it was at the expense of the weekly page of architecture of the diary El País newspaper, where nowadays he collaborates in the section of Opinion. Member of number of the Royal Academy of Fine arts of San Fernando and of the Doctors’ Royal Academy, is International Fellow of the RIBA, has been Cullinan Professor in the University of Curl, Franke Fellow in the University of Yale, investigative visitor in the Center Getty of Los Angeles and critical visitor in Harvard and Princeton, as well as in the Institute Berlage; and Menéndez Pelayo has directed courses of the universities and Complutensian. He was also the director of the international congresses of architecture ‘ More for less ‘ (2010) and ‘ The common thing ‘ (2012). President of the juror in 9 ª Biennial show of Architecture of Venice, expert and juror of the European prize Mies van der Rohe, has been a commissioner of the exhibitions The private space, Eurasia Carries to extremes (in Tokyo and in Madrid), Bucky Fuller and Spaceship Earth and Jean Prouvé: made beauty (these two last ones with Norman Foster), as well as of Spain mon amour (in 13 ª Biennial show of Architecture of Venice and in Madrid) and The Architect is Present.Likewise, it has formed a part of the juror of numerous international contests in Europe, America and Asia, including those of the National Library of Mexico, the National Museum of Art of China and Israel’s National Library, in the latter case as president. Between his books they tell themselves The modern chimera, The fire and the memory (published in English with the title Fire and Memory), Spain Builds (with the MoMA in the English version, and presented in his Chinese version with symposiums in Shanghái and Pekin) and Atlas, architectures of the 21st century, a series of four volumes.

ORIOL BOHIGAS. Interviewed by Luis Fernandez-Galiano

Director of the documentary: Joan Úbeda and Gilbert Arroyo

Author of the libretto: Luis Fernández-Galiano

Year of Production : 2013

Format: DVD

Duración: 62′

Collection: arquia/maestros

Nº of the collection: 1

+ info


Premio Rafael Manzano Martos 2014 (convocatoria)Premio Rafael Manzano Martos 2014 (convocatoria)Rafael Manzano Martos Prize 2014 (summons)

0

PREMIO RAFAEL MANZANO MARTOS DE ARQUITECTURA CLÁSICAY RESTAURACIÓN DE MONUMENTOS 2014

El Premio Rafael Manzano Martos de Arquitectura Clásica y Restauración de Monumentos se otorga a profesionales vivos cuya obra encarne los principios de la arquitectura y el urbanismo clásicos y tradicionales en el mundo contemporáneo. El conjunto de la obra del candidato elegido no sólo debe estar dirigida a la preservación y rehabilitación del patrimonio arquitectónico y urbano tradicional español, sino también a contribuir a la continuidad de las tradiciones constructivas y arquitectónicas que lo configuran.

El Premio toma su nombre del arquitecto Rafael Manzano Martos, quien ha dedicado su vida profesional a la preservación del patrimonio arquitectónico y urbano español a través, tanto de la restauración, como del diseño de nuevas arquitecturas basadas en ese patrimonio.

El Premio Rafael Manzano Martos 2014 está convocado por The Richard H. Driehaus Charitable Lead Trust y University of Notre Dame School of Architecture (Indiana, Estados Unidos), con la colaboración de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (Madrid) y FUNDACIÓN MAPFRE. El ganador del premio recibirá 50.000 euros y una placa conmemorativa.

Los candidatos deberán presentar antes del 23 de mayo de 2014 la documentación.

+ info

PREMIO RAFAEL MANZANO MARTOS DE ARQUITECTURA CLÁSICA e RESTAURACIÓN DE MONUMENTOS 2014

O Premio Rafael Manzano Martos de Arquitectura Clásica e Restauración de Monumentos outórgase a profesionais vivos cuxa obra encarne os principios da arquitectura e o urbanismo clásicos e tradicionais no mundo contemporáneo. O conxunto da obra do candidato elixido non só debe estar dirixida á preservación e rehabilitación do patrimonio arquitectónico e urbano tradicional español, senón tamén a contribuír á continuidade das tradicións construtivas e arquitectónicas que o configuran.

O Premio toma o seu nome do arquitecto Rafael Manzano Martos, quen dedicou a súa vida profesional á preservación do patrimonio arquitectónico e urbano español a través, tanto da restauración, coma do deseño de novas arquitecturas baseadas nese patrimonio.

O Premio Rafael Manzano Martos 2014 está convocado por The Richard H. Driehaus Charitable Lead Trust e University of Notre Dame School of Architecture (Indiana, Estados Unidos), coa colaboración da Real Academia de Belas Artes de San Fernando (Madrid) e FUNDACIÓN MAPFRE. O gañador do premio recibirá 50.000 euros e unha placa conmemorativa.

Os candidatos deberán presentar antes do 23 de maio de 2014 a documentación.

+ info

RAPHAEL APPLE TREE MARTOS OF ARCHITECTURE CLÁSICAY RESTORATION OF MONUMENTS PRIZE 2014

The Prize Rafael Manzano Martos of Classic Architecture and Restoration of Monuments is granted to alive professionals whose work personifies the classic and traditional beginning of the architecture and the urbanism in the contemporary world. The set of the work of the chosen candidate not only must be directed the preservation and rehabilitation of the architectural and urban traditional Spanish heritage, but also to contribute to the continuity of the constructive and architectural traditions that form it.

El Premio toma su nombre del arquitecto Rafael Manzano Martos, quien ha dedicado su vida profesional a la preservación del patrimonio arquitectónico y urbano español a través, tanto de la restauración, como del diseño de nuevas arquitecturas basadas en ese patrimonio.

El Premio Rafael Manzano Martos 2014 está convocado por The Richard H. Driehaus Charitable Lead Trust y University of Notre Dame School of Architecture (Indiana, Estados Unidos), con la colaboración de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando (Madrid) y FUNDACIÓN MAPFRE. El ganador del premio recibirá 50.000 euros y una placa conmemorativa.

Los candidatos deberán presentar antes del 23 de mayo de 2014 la documentación.

+ info

Oficinas Dardo | RVR ArquitectosOficinas Dardo | RVR ArquitectosDardo Offices | RVR Arquitectos

Se trataba de la habilitación de un local en planta baja de un edificio de viviendas en la periferia de Santiago para su uso como sede de la editorial Dardo.  El local, estrecho y largo tiene dos fachadas a dos calles de carácter peatonal que aprovechamos para plantear un acceso independiente desde cada una de ellas.

La propuesta de proyecto se definió mediante la construcción de una gran estantería para almacenar los libros tanto de consulta como de producción propia de la oficina.

Esta estantería de unos 14 metros de longitud y 2,30 metros de alto disecciona funcionalmente el local separando las zonas de trabajo de las de entrada, aseo y almacén.

Las zonas de trabajo se distribuyen en paralelo a la estantería con la ubicación de dos despachos vinculados a cada una de las dos fachadas a la calle y una zona central de trabajo en común que los conecta.

Los despachos y la zona central de trabajo reciben luz natural desde las dos fachadas mediante grandes huecos acristalados en la mitad alta de las mismas.

La parte baja de las fachadas es en cambio más opaca para conceder privacidad y un cierto anonimato a los espacios interiores de trabajo.

La construcción es de mínimos, regida por el mínimo coste posible: el interior está dominado por esa gran estantería que recorre el local, los suelos son de hormigón y las paredes son el propio ladrillo de obra pintado, las nuevas fachadas se construyeron mediante perfilería y planchas de aluminio anodinado natural.

Obra: Oficinas Dardo
Emplazamiento: Santiago de Compostela. Galicia. España
Autor: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)
Año: Proyecto: 2008. Construcción: 2009
Memoria:  RVR Arquitectos
Fotografías: RVR Arquitectos
+ rvr-arquitectos.es

Dart was treating itself about the fitting out of a place in ground floor of a building of housings in the periphery of Santiago for his use as headquarters of publishing. The place, strait and length has two fronts to two streets of pedestrian character of that we take advantage to raise an independent access from each of them.

The project offer was defined by means of the construction of a great rack to store the books both of consultation and of own production of the office.

This rack of approximately 14 meters of length and 2,30 meters of high place disecciona functionally the place separating the zones of work from those of entry, bathroom and store.

The zones of work distribute in parallel to the rack with the location of two offices linked to each of two fronts to the street and a central zone of work jointly that connects them.

The offices and the central zone of work receive natural light from both fronts by means of big glazed hollows in the high half of the same ones.

The low part of the fronts is on the other hand more opaque to grant privacy and a certain anonymity to the interior spaces of work.

The construction is of minimums, governed by the minimal possible cost: the interior is dominated by this great rack that crosses the place, the soils are of concrete and the walls are the own brick of work painted, the new fronts were constructed by means of perfilería and plates of aluminium anodinado naturally.

Work: Dardo Offices

Location: Santiago de Compostela. Galicia. Spain

Authors: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)

Year: Project: 2008. Construction: 2009

Report: RVR Arquitectos

Photography: RVR Arquitectos

+ rvr-arquitectos.es

Tratábase da habilitación dun local en planta baixa dun edificio de vivendas na periferia de Santiago para o seu uso como sede da editorial Dardo. O local, estreito e longo ten dúas fachadas a dúas rúas de carácter peonil que aproveitamos para formular un acceso independente dende cada unha delas.

A proposta de proxecto definiuse mediante a construción dun grande estante para almacenar os libros tanto de consulta coma de produción propia da oficina.

Este estante duns 14 metros de lonxitude e 2,30 metros de alto disecciona funcionalmente o local separando as zonas de traballo das de entrada, aseo e almacén.

As zonas de traballo distribúense en paralelo ao estante coa situación de dous despachos vinculados a cada unha das dúas fachadas á rúa e unha zona central de traballo en común que os conecta.

Os despachos e a zona central de traballo reciben luz natural dende as dúas fachadas mediante grandes ocos acritalar na metade alta destas.

A parte baixa das fachadas é en cambio máis opaca para conceder privacidade e certo anonimato aos espazos interiores de traballo.

A construción é de mínimos, rexida polo mínimo custo posible: o interior está dominado por ese grande estante que percorre o local, os chans son de formigón e as paredes son o propio ladrillo de obra pintado, as novas fachadas construíronse mediante perfilería e pranchas de aluminio anodinado natural.

Obra: Oficinas Dardo

Emprazamento: Santiago de Compostela. Galicia. España

Autor: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)

Ano: Proxecto: 2008. Construcción: 2009

Memoria: RVR Arquitectos

Fotografías: RVR Arquitectos

+ rvr-arquitectos.es

[:es]Paisajes con Alma. Inventario de lugares para rezar[:gl]Paisaxes con Alma. Inventario de lugares para rezar[:en]Scenaries with Soul. Inventary of places to pray[:]

[:es]

«Los paisajes con alma que nos propone en este libro Eduardo Delgado Orusco, son paisajes del alma con calma, con la calma que concede a la arquitectura la presencia del espíritu. Estas arquitecturas son paisajes atravesados por el soplo de un aura suave, aquel rumor en el que Elías reconoció la presencia de Dios.

¿Cómo podríamos definir mejor la sagrada presencia que late en estas 7 obras que ahora se presentan en este libro? Desde las primeras Trazas Romanas hasta la última, la Columna de fuego, todas están impregnadas de ese algo sagrado, de ese algo sublime que impregna toda obra de arquitectura que merezca la pena.»

Alberto Campo Baeza

Paisajes con alma que nos propone en este libro de Eduardo Delgado Orusco, son paisajes del alma con calma, del alma calma, con la calma que concede a la arquitectura la presencia del espíritu. Estas arquitecturas son paisajes atravesados por el soplo de un aura suave, aquel rumor en el que Eías reconocío la presencia de Dios.

Este libro es un recorrido con Bernini y Borromini. Con Palladio y Miguel Angel. Con los grandes maestros constructores del románico y del gótico, pero también, con Le Corbusier o con Schwartz o con Mies Van der Rohe.

Un recorrido que no olvida la arquitectura española moderna, Sota y Oiza, Carvajal y Fisac de manera especialísima. Todos ellos acompañados por arquitecturas para la eternidad a través de sus iglesias maravillosas.

Título: Paisajes con Alma. Inventario de lugares para rezar
Autor del texto: Eduardo Delgado Orusco.
Prólogo: Alberto Campo Baeza
Idiomas: Castellano, Inglés.
Editor: RU Books
ISBN: 978-84-616-6566-2
PVP con IVA: 18 €
Nº de páginas: 160
Dimensiones: 170×210 mm
Cubierta: Blanda
Materia: Arquitectura, Historia de la arquitectura, Arte Contemporáneo, Espacios de culto

+ info

[:gl]

«As paisaxes con alma que nos propón neste libro Eduardo Delgado Orusco, son paisaxes da alma con calma, coa calma que concede á arquitectura a presenza do espírito. Estas arquitecturas son paisaxes atravesadas polo sopro dunha aura suave, aquel rumor no que Elías recoñeceu a presenza de Deus.

¿Como poderiamos definir mellor a sagrada presenza que latexa nestas 7 obras que agora se presentan neste libro? Dende as primeiras Trazas Romanas ata a última, a Columna de lume, todas están impregnadas dese algo sagrado, dese algo sublime que impregna toda obra de arquitectura que pague a pena.»

Alberto Campo Baeza

Paisaxes con alma que nos propón neste libro de Eduardo Delgado Orusco, son paisaxes da alma con calma, da alma calma, coa calma que concede á arquitectura a presenza do espírito. Estas arquitecturas son paisaxes atravesadas polo sopro dunha aura suave, aquel rumor no que Eías reconocío a presenza de Deus.

Este libro é un percorrido con Bernini e Borromini. Con Palladio e Miguel Angel. Cos grandes mestres construtores do románico e do gótico, pero tamén, con Le Corbusier ou con Schwartz ou con Cereal Van der Rohe.

Un percorrido que non esquece a arquitectura española moderna, Sota e Oiza, Carvajal e Fisac de xeito especial. Todos eles acompañados por arquitecturas para a eternidade a través das súas igrexas marabillosas.

Título: Paisaxes con Alma. Inventario de lugares para rezar

Autor do texto: Eduardo Delgado Orusco.

Prólogo: Alberto Campo Baeza

Idiomas: Castelán, Inglés.

Editor: RU Books

ISBN: 978-84-616-6566-2

PVP con IVE: 18 €

N.º de páxinas: 160

Dimensións: 170 x 210 mm

Cuberta: Branda

Materia: Arquitectura, Historia da arquitectura, Arte Contemporánea, Espazos de culto

+ info

[:en]

«The landscapes with soul that Eduardo Delgado Orusco proposes us in this book, are landscapes of the soul calmly, with the calmness that grants to the architecture the presence of the spirit. These architectures are landscapes crossed by the breath of a soft aura, that rumor in which Elías recognized the God’s presence.

How might we define better the sacred presence that late in these 7 works that now they present in this book? From the first Roman Traces up to the last one, the Column of fire, all are impregnated with this slightly sacred one, of this slightly sublime one who impregnates any work of architecture that is worth it.»

Alberto Campo Baeza

Landscapes with soul that he proposes us in this Eduardo Delgado Orusco’s book, are landscapes of the soul calmly, of the calm soul, with the calmness that grants to the architecture the presence of the spirit. These architectures are landscapes crossed by the breath of a soft aura, that rumor in which Eías reconocío the God’s presence.

This book is a tour with Bernini and Borromini. With Palladio and Michael Angel. With the big construction teachers of the Romanesque one and of the Gothic, but also, with Him Corbusier or with Schwartz or with Mies Van der Rohe.

A tour that there does not forget the Spanish modern architecture, Sota and Oiza, Carvajal and Fisac of way especiality. All of them accompanied by architectures for the eternity across his wonderful churches.

Title: Landscapes with Soul. Inventory of places to pray

Author of the text: Eduardo Delgado Orusco.

Prologue: Alberto Campo Baeza

Languages: Castilian, Englishman.

Editor: RU Books

ISBN: 978-84-616-6566-2

PVP con IVA: 18 €

Nº pages: 160

Dimensions: 170×210 mm

Cover: Swing

Matter: Architecture, History of the architecture, Contemporary Art, Spaces of worship

+ info

[:]

[:es]Conferencia de Zef Hemel[:gl]Conferencia de Zef Hemel[:en]Conference by Zef Hemel[:]

0

[:es]

The Wiki City: Building buy-in at the planning stage. Conferencia de Zef HEMEL_Deputy Managing Director of the Urban Planning Department, City of Amsterdam

Zef Hemel

Director General Adjunto del Departamento de Planificación Urbana de la Ciudad de Amsterdam desde 2004.

Anteriormente fue Director de la Academia de Arquitectura de Rotterdam (2001 a 2004), miembro del grupo de expertos del Ministerio de Vivienda, Ordenación del Territorio y Medio Ambiente en los Países Bajos y secretario del Consejo Asesor de Ordenación del Territorio.

Desde enero de 2012 ocupa la Cátedra Wibaut en la Universidad de Ámsterdam como profesor de Cuestiones Urbanas. Escribió “Cómo construir el camello. Un nuevo museo de arquitectura para los Países Bajos” (1989), “El paisaje de los pólderes de IJsselmeer. Planificación, distribución y diseño” (1994), “¡Ciudades creativas!” (2001) y “Estado Libre de Amsterdam” (2010).

Zef Hemel estudió Geografía en la Universidad de Groningen y se doctoró en Literatura en la Universidad de Amsterdam (1994) sobre el trabajo de planificación urbana en Cornelis van Eesteren IJsselmeerpolders. Antes de recibir el Premio del Año Profesor Ter Veen 1994.

[:gl]

The Wiki City: Building buy-in at the planning stage. Conferencia de Zef HEMEL_Deputy Managing Director of the Urban Planning Department, City of Amsterdam

[:en]

The Wiki City: Building buy-in at the planning stage. Zef HEMEL_Deputy’s conference Managing Director of the Urban Planning Department, City of Amsterdam.

[:]