Inicio Blog Página 112

Silla Muros | domohomo arquitectos Cadeira Muros | domohomo arquitectosMuros Chair | domohomo arquitectos

La silla Muros es un objeto que nace fruto de un proyecto de rehabilitación que estamos llevando a cabo en domohomo arquitectos, en la villa que da nombre a este mueble y donde la mayoría de los elementos se realizan con madera de castaño, estructura, entablados, carpinterías, revestimientos, etc.

De esta cercanía tan estrecha con ese material y de tanto significado en Galicia, emerge el deseo de seguir trabajándolo y explorar todos sus límites.

De este modo, la silla Muros se convierte en un lugar de experimentación, donde las manos de un carpintero local hacen posible lo imaginado.

Se trata de un trabajo artesanal donde se ensamblan nueve piezas de madera hasta configurar la silla Muros.

Sin duda, la pieza que ha presentado mayor dificultad en su fabricación ha sido el respaldo. En un primer momento, se parte de una sección convencional de madera maciza de castaño y se lamina, haciendo hojas de madera de unos 2 mm de grosor.

A continuación, se procede a realizar un molde con la curvatura deseada y, finalmente, encolar todas esas láminas entorno a ese perfil establecido.

En este caso, el respaldo también es reposa-brazos y hacen de la silla un asiento cómodo, óptimo para la lectura o para disfrutar de unas buenas vistas.

Autor:  Xulio Turnes Vieito
Colaboradores: Elena López Fernández
Promotor: domohomo arquitectos y Alba Fernández Arias
Carpintero: Carpintería Gestoso
Madera: Castaño macizo, castanea sativa
Fotografías de montaje: domohomo arquitectos
Fotografías: Ramón Vaamonde
+ domohomo.es

The Muros chair is an object that there is born fruit of a project of rehabilitation that we are taking to end in domohomo architects, in the villa that gives name to this furniture and where the majority of the elements are realized by wood of chestnut-tree, structure, panelings, carpentries, coatings, etc.

Of this so narrow nearness with this material and of so much meant in Galicia, it emerges the desire to continue it working and to explore all his limits.

Thus, the Muros chair turns into a place of experimentation, where the hands of a local carpenter make possible the imagined.

It is a question of a handcrafted work where ensamblan nine pieces of wood it until forms the Muros chair.

Undoubtedly, the piece that has presented major difficulty in his manufacture has been the support. In the first moment, it splits of a conventional section of massive wood of chestnut-tree and is laminated, doing leaves of wood of approximately 2 mm of thickness.

Later, one proceeds to realize a mold with the wished curvature and, finally, to stick all these sheets I half-close to this established profile.

In this case, the support also is rests arms and they do of the chair a comfortable, ideal seat for the reading or to enjoy of a few good conference.

Author: Xulio Turnes Vieito
Collaborators: Elena López Fernández
Promoter: domohomo arquitectos and Alba Fernández Arias
Carpneter: Carpintería Gestoso
Woord: Massive chestnut-tree, castanea sativa
Photographies of assembly: domohomo arquitectos
Photography: Ramón Vaamonde
+ domohomo.es

A cadeira Muros é un obxecto que nace froito dun proxecto de rehabilitación que estamos a levar a cabo en domohomo arquitectos, na vila que dá nome a este moble e onde a maioría dos elementos se realizan con madeira de castaño, estrutura, tarimas, carpintarías, revestimentos, etc.

Desta proximidade tan estreita con ese material e de tanto significado en Galicia, emerxe o desexo de seguir traballándoo e explorar todos os seus límites.

Deste modo, a cadeira Muros convértese nun lugar de experimentación, onde as mans dun carpinteiro local fan posible o imaxinado.

Trátase dun traballo artesanal onde se ensamblan nove pezas de madeira ata configurar a cadeira Muros.

Sen dúbida, a peza que presentou maior dificultade na súa fabricación foi o respaldo. Nun primeiro momento, pártese dunha sección convencional de madeira maciza de castaño e lamínase, facendo follas de madeira duns 2 mm de grosor.

A continuación, procédese a realizar un molde coa curvatura desexada e, finalmente, encolar todas esas láminas entorno a ese perfil establecido.

Neste caso, o respaldo tamén é repousa-brazos e fan da cadeira un asento cómodo, óptimo para a lectura ou para gozar dunhas boas vistas.

Autor: Xulio Turnes Vieito
Colaboradores: Elena López Fernández
Promotor: domohomo arquitectos e Alba Fernández Arias
Carpinteiro: Carpintería Gestoso
Madeira: Castiñeiro macizo, castanea sativa
Fotografías de montaxe: domohomo arquitectos
Fotografías: Ramón Vaamonde
+ domohomo.es

CuadernogriceCuadernogriceCuadernogrice

cuadernogrice es una herramienta que mejora la comunicación con tu equipo registrando las conversaciones, compartiendo calendario, comentando los archivos y facilitando el acceso a los documentos del proyecto desde cualquier lugar o dispositivo.

Fácil y potente

Simplemente conecta cuadernogrice a dropbox e invita a tu equipo. Podrás empezar a organizar tu actividad profesional por proyectos creando grupos de trabajo de distinto tamaño y con distintos usuarios. Un sitio al que acudir para consultar, visualizar y compartir los archivos de cada proyecto y hacer un seguimiento del proceso.

Al trabajar con almacenamiento externo (dropbox) siempre tendrás acceso a tus documentos de forma independiente y sin límites de tamaño.

¿Para quién?

Para pequeños y grandes equipos. Estudios de arquitectura, project manager, empresas de construcción… Desde pequeñas reformas o certificaciones hasta proyectos de construcción con grandes equipos humanos.

Planes

Estamos en proceso de pruebas. Se trata de una versión Alpha de la herramienta. Queremos que tengas un trato directo con nosotros. Para cualquier incidencia o sugerencia nos tienes en elequipo(a)cuadernogrice.com

La herramienta, en esta versión, es totalmente gratuita e ilimitada.

El equipo de desarrollo

El Equipo Grice somos Jano Rodríguez, Diego Rey, Javier Garrido y Edu Poch, un grupo de arquitectos y desarrolladores web que, con las Máximas Conversacionales de Paul Grice como bandera y el libro de Lean Startup bajo el brazo, nos empeñamos en construir una herramienta que sea útil, usable y bonita para los profesionales de la construcción.
Si quieres contactar con nosotros escríbenos a elequipo(a)cuadernogrice.com

+ info

Cuadernogrice is a tool that improves the communication with your equipment registering the conversations, sharing calendar, commenting on the files and facilitating the access to the documents of the project from any place or device.

Easy and powerful

Simply it connects cuadernogrice to dropbox and invites your equipment. You will be able to start organizing your professional activity for projects creating workgroups of different size and with different users. A site to which to come to consult, to visualize and to share the files of every project and to do a follow-up of the process.

On having worked with external storage (dropbox) always you will have access to your documents of independent form and without limits of size.

For whom?

For small and big equipments. Studies of architecture, project manager, companies of construction… From small reforms or certifications up to projects of construction with big human equipments.

Plans

We are in process of tests. Alpha of the tool treats himself about a version. We want that you have a direct treatment with us. For any incident or suggestion you have us in elequipo(a)cuadernogrice.com

The tool, in this version, is totally free and unlimited.

The equipment of development

The Equipment Grice we are Jano Rodríguez, Diego Rey, Javier Garrido y Edu Poch, a group of architects and web developers that, with Paul Grice‘s Conversational Maxims like flag and the book of Lean Startup under the arm, pledge in constructing a tool that is useful, usable and nice for the professionals of the construction.

If you want to contact us write to us to elequipo(a)cuadernogrice.com

+ info

cuadernogrice é unha ferramenta que mellora a comunicación co teu equipo rexistrando as conversacións, compartindo calendario, comentando os arquivos e facilitando o acceso aos documentos do proxecto dende calquera lugar ou dispositivo.

Sinxelo e potente

Simplemente conecta cuadernogricedropbox e invita o teu equipo. Poderás empezar a organizar a túa actividade profesional por proxectos creando grupos de traballo de distinto tamaño e con distintos usuarios. Un sitio ao que acudir para consultar, visualizar e compartir os arquivos de cada proxecto e facer un seguimento do proceso.

Ao traballar con almacenamento externo (dropbox) sempre terás acceso aos teus documentos de forma independente e sen límites de tamaño.

¿Para quen?

Para pequenos e grandes equipos. Estudos de arquitectura, project apoderado, empresas de construción… Desde pequenas reformas ou certificacións ata proxectos de construción con grandes equipos humanos.

Plans

Estamos en proceso de probas. Trátase dunha versión Alpha da ferramenta. Queremos que teñas un trato directo connosco. Para calquera incidencia ou suxestión tenos en elequipo(a)cuadernogrice.com

A ferramenta, nesta versión, é totalmente gratuíta e ilimitada.

O equipo de desenvolvemento

El Equipo Grice somos Jano Rodríguez, Diego Rey, Javier Garrido e Edu Poch, un grupo de arquitectos e desenvolvedores web que, coas Máximas Conversacionales de Paul Grice como bandeira e o libro de Lean Startup baixo o brazo, nos empeñamos en construír unha ferramenta que sexa útil, usable e bonita para os profesionais da construción.

Se queres contactar connosco escríbenos a elequipo(a)cuadernogrice.com

+ info

[:es]Pensar la arquitectura[:gl]Pensar a arquitectura[:en]Thinking the architecture[:]

0

[:es]

Pensar la arquitectura
Pensar la arquitectura

«La realidad de la arquitectura es lo concreto, lo convertido en forma, masa y espacio, su cuerpo. No hay ninguna idea fuera de las cosas»

Peter Zumthor

Pensar la arquitectura recopila diversos escritos de Peter Zumthor cuyo valor reside en la reflexión que acompaña a la intesidad de su obra. Escritos a lo largo de diez años, los textos constituyen un raro y valioso testimonio del pensamiento del maestro suizo.

Peter Zumthor (Basilea, 1943) se formó como ebanista, diseñador y arquitecto en la Kunstgewerbeschule de Basilea y en el Pratt Institute de Nueva York. Trabajó en el Departamento de Conservación de Monumentos del cantón suizo de Graubünden y desde 1979 tiene su propio despacho en Haldenstein, Suiza. Es profesor en la Accademia di Architettura de la Università della Svizzera Italiana en Mendrisio, Suiza, y ha sido profesor invitado en diversas universidades de todo el mundo.

Entre sus obras más importantes destacan: cubrición del yacimiento arqueológico romano (Chur, Suiza, 1986), capilla de Sogn Benedetg (Sumvitg, Suiza, 1988), viviendas para jubilados (Chur-Masans, Suiza, 1993), termas (Vals, Suiza, 1996), Kunsthaus Bregenz (Bregenz, Austria, 1997), pabellón de Suiza en la Exposición Universal (Hannover, Alemania, 2000), centro de documentación ‘Topografía del terror’ piezas prefabricadas (Berlín, Alemania, 1997; proyecto interrumpido por el gobierno regional), Kunstmuseum Kolumba (Colonia, Alemania, 2007) y capilla Bruder Klaus (finca de Scheidtweiler, Mechernich, Alemania, 2007).

Su obra ha sido recogida en exposiciones y numerosas publicaciones especializadas y en la monografía Peter Zumthor: Works. Buildings and Projects 1979-1997 (Lars Müller, Baden, 1998). Ha recibido el Premio Pritzker de Arquitectura 2009 y la Royal Gold Medal de arquitectura 2013.

[:gl]

«A realidade da arquitectura é oo concreto, o convertido en forma, masa e espazo, o seu cuerpo. Non hai ningunha idea fora das cousas»

Peter Zumthor

Pensar a arquitectura recompila diversos escritos de Peter Zumthor cuxo valor reside na reflexión que acompaña á intesidad da súa obra. Escritos ao longo de dez anos, os textos constitúen un raro e valioso testemuño do pensamento do mestre suízo.

Peter Zumthor (Basilea, 1943) formouse como ebanista, deseñador e arquitecto na Kunstgewerbeschule de Basilea e no Pratt Institute de Nova York. Traballou no Departamento de Conservación de Monumentos do cantón suízo de Graubünden e dende 1979 ten o seu propio despacho en Haldenstein, Suíza. É profesor na Accademia dei Architettura de la Università della Svizzera Italiana en Mendrisio, Suíza, e foi profesor invitado en diversas universidades de todo o mundo.

Entre as súas obras máis importantes destacan: cubrición do depósito arqueolóxico romano (Chur, Suíza, 1986), capela de Sogn Benedetg (Sumvitg, Suíza, 1988), vivendas para xubilados (Chur-Masans, Suíza, 1993), termas (Valse, Suíza, 1996), Kunsthaus Bregenz (Bregenz, Austria, 1997), pavillón de Suíza na Exposición Universal (Hannover, Alemaña, 2000), centro de documentación ‘Topografía do terror’ pezas prefabricadas (Berlín, Alemaña, 1997; proxecto interrompido polo goberno rexional), Kunstmuseum Kolumba (Colonia, Alemaña, 2007) e capela Bruder Klaus (terreo de Scheidtweiler, Mechernich, Alemaña, 2007).

A súa obra foi recollida en exposicións e numerosas publicacións especializadas e na monografía Peter Zumthor: Works. Buildings and Projects 1979-1997 (Lars Müller, Baden, 1998). Recibiu o Premio Pritzker de Arquitectura 2009 e a Royal Gold Medal de arquitectura 2013.

[:en]

«The reality of the architecture is the concrete thing, the turned into form, mass and space, his body. There is no idea out of the things»

Peter Zumthor

Thinking the architecture compiles Peter Zumthor’s diverse writings which value resides in the reflection that accompanies the intesidad of his work. Writings throughout ten years, the texts constitute a rare and valuable testimony of the thought of the Swiss teacher.

Peter Zumthor (Basilea, 1943) He was formed as cabinet-maker, designer and architect in the Kunstgewerbeschule of Basle and in the Pratt Institute of New York. It was employed at the Department of Conservation of Monuments of Graubünden’s Swiss canton and from 1979 it has his own office in Haldenstein, Switzerland. He is a teacher in the Accademia I gave Architettura de la Università della Svizzera Italiana in Mendrisio, Switzerland, and he has been a teacher invited in diverse universities of the whole world.

Between his more important works they stand out: copulation of the archaeological Roman deposit (Chur, Switzerland, 1986), Sogn Benedetg’s chapel (Sumvitg, Switzerland, 1988), housings for pensioners (Chur-Masans, Switzerland, 1993), thermal baths (Waltz, Switzerland, 1996), Kunsthaus Bregenz (Bregenz, Austria, 1997), pavilion of Switzerland in the Universal Exhibition (Hannover, Germany, 2000), I centre of documentation ‘ Topography of the terror ‘ prefabricated pieces (Berlin, Germany, 1997; project interrupted by the regional government), Kunstmuseum Kolumba (Cologne, Germany, 2007) and chapel Bruder Klaus (estate of Scheidtweiler, Mechernich, Germany, 2007).

His work Peter Zumthor has been gathered in exhibitions and numerous specialized publications and in the monograph: eter Zumthor: Works. Buildings and Projects 1979-1997 (Lars Müller, Gully made by rainwater, 1998). It has received the Prize Pritzker of Architecture 2009 and the Royal Gold Medal of architecture 2013.

[:]

[:es]Fotografía y arquitectura moderna en España, 1925-1965[:gl]Fotografía e arquitectura moderna en España, 1925-1965[:en]Photography and modern architecture in Spain, 1925-1965[:]

[:es]

Fotografía y arquitectura moderna en España, 1925-1965
Paco Gómez, Torres Blancas, Madrid, 1968. © Paco Gómez / Fundación Foto Colectania

Fotografía y arquitectura moderna en España, 1925-1965, nace de un proyecto de investigación en desarrollo y presenta, por primera vez y de forma explícita, un acercamiento al papel de la fotografía en la modernidad arquitectónica española. Se establece como marco temporal flexible aquellas décadas que la historiografía de la arquitectura española señalan como específicas de lo que se denominó el Movimiento Moderno: desde la irrupción de las vanguardias a mediados de los años veinte hasta la crisis del Estilo Internacional a finales de los años sesenta.

La muestra aparta las fotografías de su contexto y finalidad –la difusión de la arquitectura– para valorarlas en sí mismas desde la óptica de la disciplina fotográfica y la aportación de los fotógrafos. Como ocurre en el contexto internacional, también en España se produjo un flujo intenso de trabajo y cooperación entre fotógrafos, arquitectos y medios de difusión que contribuyó a poner en valor la mirada de los primeros. Junto a los más conocidos y prolíficos como Català-Roca, Kindel, Pando o Gómez, la exposición presenta el trabajo de cerca de cuarenta profesionales que retrataron la arquitectura española de la modernidad.

El interés de los arquitectos por la fotografía, los retratos de los arquitectos y las publicaciones de arquitectura son otras de las cuestiones que introduce la exposición para sentar las bases de una reflexión interdisciplinar sobre el papel de la fotografía y los fotógrafos en esta temática particular y en su propia autonomía disciplinar.

Esta muestra se enmarca en el Festival de PHotoEspaña que en esta edición estará dedicado íntegramente a la fotografía española.

Fotografía y arquitectura moderna en España, 1925-1965
Del 4 de junio al 7 de septiembre
Museo ICO
C/ Zorrilla, 3
28014 Madrid

[:gl]

Paco Gómez, Torres Blancas, Madrid, 1968. © Paco Gómez / Fundación Foto Colectania

Fotografa e arquitectura moderna en España, 1925-1965, nace dun proxecto de investigación en desenvolvemento e presenta, por primeira vez e de forma explícita, un achegamento ao papel da fotografía na modernidade arquitectónica española. Establécese como marco temporal flexible aquelas décadas que a historiografía da arquitectura española sinalan como específicas do que se denominou o Movemento Moderno: dende a irrupción das vangardas a mediados dos anos vinte ata a crise do Estilo Internacional a finais dos anos sesenta.

A mostra aparta as fotografías do seu contexto e finalidade -a difusión da arquitectura- para valoralas en si mesmas dende a óptica da disciplina fotográfica e a achega dos fotógrafos. Como acontece no contexto internacional, tamén en España se produciu un fluxo intenso de traballo e cooperación entre fotógrafos, arquitectos e medios de difusión que contribuíu a poñer en valor a mirada dos primeiros. Xunto aos máis coñecidos e prolíficos como Català-Roca, Kindel, Pando ou Gómez, a exposición presenta o traballo de preto de corenta profesionais que retrataron a arquitectura española da modernidade. O interese dos arquitectos pola fotografía, os retratos dos arquitectos e as publicacións de arquitectura son outras das cuestións que introduce a exposición para sentar as bases dunha reflexión interdisciplinar sobre o papel da fotografía e os fotógrafos nesta temática particular e na súa propia autonomía disciplinar.

Esta mostra enmárcase no Festival de PHotoEspaña que nesta edición estará dedicado integramente á fotografía española.

Fotografía e arquitectura moderna en España, 1925-1965

Do 4 de xuño o 7 de setembro

Museo ICO

C/ Zorrilla, 3

28014 Madrid

[:en]

Paco Gómez, Torres Blancas, Madrid, 1968. © Paco Gómez / Fundación Foto Colectania

Photography and modern architecture in Spain, 1925-1965, is born of a project of investigation in development and presents, for the first time and of explicit form, an approximation to the paper of the photography in the architectural Spanish modernity. It is established as temporary flexible frame those decades that the historiography of the Spanish architecture indicate like specific of what was named the Modern Movement: from the irruption of the forefronts in the middle of the twenties up to the crisis of the International Style at the end of the sixties.

The sample separates the photographies of his context and purpose – the diffusion of the architecture – to value them in yes same from the optics of the photographic discipline and the contribution of the photographers. Since it happens in the international context, also in Spain there took place an intense flow of work and cooperation between photographers, architects and a half of diffusion that helped to put in value the look of the first ones. Close to more acquaintances and prolific as Català-rock, Kindel, Bulging or Gómez, the exhibition presents the work closely of forty professionals who portrayed the Spanish architecture of the modernity. The interest of the architects for the photography, the portraits of the architects and the publications of architecture are different of the questions that the exhibition introduces to lay the foundations of a reflection to interdiscipline on the paper of the photography and the photographers in this particular subject matter and in his own autonomy to discipline.

This sample places in PHotoEspaña Festival that in this edition will be dedicated entirely to the Spanish photography.

Photography and modern architecture in Spain, 1925-1965

From June 4 to September 7

Museo ICO

C/ Zorrilla, 3

28014 Madrid

[:]

[:es]Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (IX) | Cristina García-Rosales[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (IX) | Cristina García-Rosales[:en]The pioneering arquitect women: the presence of the absence (IX) | Cristina García-Rosales[:]

[:es]https://veredes.es/blog/las-arquitectas-pioneras-la-presencia-de-la-ausencia-viii-cristina-garcia-rosales/

Matilde Ucelay Maórtua

En España fue Matilde Ucelay nuestra primera arquitecta y desde que termina sus estudios en 1936, hasta el momento actual, han pasado 72 años y varias generaciones de mujeres. Si hay una arquitecta que debería ser conocida en España es, ella, Matilde Ucelay Maortúa, nacida en 1912 y fallecida en Madrid en noviembre del 2008. Y no solamente por haber sido la primera mujer que terminó la carrera de arquitectura en este país, sino por haber recibido en el 2004 el Premio Nacional de Arquitectura, otorgado anualmente por el Ministerio de Vivienda a

aquellos arquitectos cuya aportación sobresaliente y continuada, realizada fundamentalmente en España, y valorada con criterios objetivos, haya puesto de relieve los aspectos sociales, económicos, estéticos y tecnológicos de la arquitectura».

Los reconocimientos le vinieron algo tarde a esta singular e inteligente mujer, aunque ella no creía en más medallas que el bienestar de las personas que habitan en los edificios por ella diseñados.

Matilde Ucelay terminó su carrera en 1936. Lo hizo de una manera natural, por vocación. Como natural fue su infancia dentro del ambiente culto, liberal y progresista de su familia, y natural su asistencia al Instituto Escuela (continuador del Instituto Libre de Enseñanza) donde estudió brillantemente el bachillerato. Algunas de sus amigas se decantaron por las carreras de Filosofía y Letras o Farmacia, pero ella tenía claro que lo suyo era la Arquitectura. Época difícil, cuando menos, la que pasó estudiando en esos míticos años treinta en la Escuela de Arquitectura de Madrid, a pesar de algunos inconvenientes menores como el que la Escuela careciera de aseos para mujeres. Amiga de Félix Candela y de Chueca Goitia y, a pesar de lo inusual de su situación, siempre gozó del mayor respeto tanto de sus profesores como de sus compañeros. Su asignatura preferida: proyectos arquitectónicos.

Dos días antes de que estallara la guerra civil, fue homenajeada en el Colegio de Arquitectos de Madrid, acto al que acudieron destacadas figuras de la Segunda República como el Ministro de la Gobernación, Amós Salvador. Este hecho, junto con su filiación republicana, hizo que una vez terminada la contienda, fuera depurada y condenada en consejo de guerra a la inhabilitación para ejercer cargos públicos de por vida y para ejercer su profesión, durante cinco largos años.

Mesa de trabajo de Matilde ucelay

A pesar de todas las prohibiciones y dificultades, Matilde Ucelay mantuvo una actividad profesional continuada durante más de cuarenta años, construyendo edificios para clientes privados, proyectos que hábilmente consiguió que firmaran, al principio de su trayectoria, otros compañeros. Ejerció su labor en circunstancias realmente difíciles, inmersa en el contexto social de la época, en el que las mujeres se veían confinadas al ámbito privado y forzadas a cumplir roles exclusivamente domésticos y familiares, careciendo de derechos legales. Sencilla y responsable, trabajó toda su vida sin considerarlo algo excepcional.

Su arquitectura se caracteriza por una profusión y riqueza en los detalles, y por un diseño intimista, ligado al usuario y al entorno. Entre sus obras destaca un gran número de viviendas unifamiliares, colaborando en algunas ocasiones, con el diseñador de jardines y paisajista, Couchepin. Entre sus más de ciento veinte proyectos, destacamos “La Casa Oswald”, en Puerta de Hierro en Madrid; “La Casa Benítez de Lugo”, en las Palmas de Gran Canaria; así como las librerías “Turner” e “Hispano-Argentina” en Madrid. También diseñó fábricas, laboratorios y otros edificios singulares siguiendo la técnica de Félix Candela, del que importó su patente desde México con la ayuda de su hijo arquitecto. Realizó en total 114  proyectos  a lo largo de una vida profesional de más de 50 años.

Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Junio 2014

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (X) | Cristina García-Rosales

[:gl]

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (VIII) | Cristina García-Rosales

Matilde Ucelay Maórtua

En España foi Matilde Ucelay a nosa primeira arquitecta e dende que remata os seus estudos en 1936, ata o momento actual, pasaron 72 anos e varias xeracións de mulleres. Se hai unha arquitecta que debería ser coñecida en España é, ela, Matilde Ucelay Maortúa, nacida en 1912 e falecida en Madrid en novembro do 2008. E non soamente por ser a primeira muller que rematou a carreira de arquitectura neste país, senón por recibir no 2004 o Premio Nacional de Arquitectura, tido sido outorgado anualmente polo Ministerio de Vivenda a

«aqueles arquitectos cuxa achega sobresaínte e continuada, realizada fundamentalmente en España, e valorada con criterios obxectivos, puxese de relevo os aspectos sociais, económicos, estéticos e tecnolóxicos da arquitectura».

Os recoñecementos viñéronlle algo tarde a esta singular e intelixente muller, aínda que ela non cría en máis medallas que o benestar das persoas que habitan nos edificios por ela deseñados.

Matilde Ucelay rematou a súa carreira en 1936. Fíxoo dun xeito natural, por vocación. Como natural foi a súa infancia dentro do ambiente culto, liberal e progresista da súa familia, e natural a súa asistencia ao Instituto Escola (continuador do Instituto Libre de Ensino) onde estudou brillantemente o bacharelato. Algunhas das súas amigas decantáronse polas carreiras de Filosofía e Letras ou Farmacia, pero ela tiña claro que o seu era a Arquitectura. Época difícil, cando menos, a que pasou estudando neses míticos anos trinta na Escola de Arquitectura de Madrid, a pesar dalgúns inconvenientes menores como o que a Escola carecera de aseos para mulleres. Amiga de Félix Candela e de Chueca Goitia e, a pesar do inusual da súa situación, sempre gozou do maior respecto tanto dos seus profesores coma dos seus compañeiros. A súa materia preferida: proxectos arquitectónicos.

Dous días antes de que estalase a guerra civil, foi homenaxeada no Colexio de Arquitectos de Madrid, acto ao que acudiron destacadas figuras da Segunda República como o Ministro da Gobernación, Amós Salvador. Este feito, xunto coa súa filiación republicana, fixo que unha vez rematada a contenda, fose depurada e se condenase en consello de guerra á inhabilitación para exercer cargos públicos de por vida e para exercer a súa profesión, durante cinco longos anos.

Mesa de traballo de Matilde ucelay

A pesar de todas as prohibicións e dificultades, Matilde Ucelay mantivo unha actividade profesional continuada durante máis de corenta anos, construíndo edificios para clientes privados, proxectos que habilmente conseguiu que asinasen, ao principio da súa traxectoria, outros compañeiros. Exerceu o seu labor en circunstancias realmente difíciles, inmersa no contexto social da época, no que as mulleres se vían confinadas ao ámbito privado e forzadas a cumprir roles exclusivamente domésticos e familiares, carecendo de dereitos legais. Sinxela e responsable, traballou toda a súa vida sen consideralo algo excepcional.

A súa arquitectura caracterízase por unha profusión e riqueza nos detalles, e por un deseño intimista, ligado ao usuario e ao ámbito. Entre as súas obras destaca un gran número de vivendas unifamiliares, colaborando nalgunhas ocasións, co deseñador de xardíns e paisaxista, Couchepin. Entre os seus máis de cento vinte proxectos, destacamos «A Casa Oswald», en Porta de Ferro en Madrid; «A Casa Benítez de Lugo», nas Palmas de Gran Canaria; así como as librarías «Turner» e «Hispano-Arxentina» en Madrid. Tamén deseñou fábricas, laboratorios e outros edificios singulares seguindo a técnica de Félix Candela, do que importou a súa patente dende México coa axuda do seu fillo arquitecto. Realizou en total 114 proxectos ao longo dunha vida profesional de máis de 50 anos.

Cristina García-Rosales. Arquitecta

mMadrid. Xuño 2014

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (X) | Cristina García-Rosales[:en]

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (VIII) | Cristina García-Rosales

Matilde Ucelay Maórtua

In Spain she was Matilde Ucelay our first arquitecta and since it finishes his studies in 1936, up to the current moment, 72 years have happened and several generations of women. If there is an arquitecta that should be known in Spain she is, she, Matilde Ucelay Maortúa, born in 1912 and expired in Madrid in November, 2008. And not only for having been the first woman who finished the career of architecture in this country, but for having received in 2004 the National Prize of Architecture, granted anually for the Department of Housing to

«those architects whose excellent and continued contribution, realized fundamentally in Spain, and valued with objective criteria, has emphasized the social, economic, aesthetic and technological aspects of the architecture».

The recognitions him came a little late to this singular and intelligent woman, though she did not believe in any more medals that the well-being of the persons who live in the buildings for her designed.

Matilde Ucelay finished his career in 1936. It did it in a natural way, for vocation. Since native was his infancy inside the educated, liberal and progressive environment of his family, and native his assistance to the Institute School (continuer of the Free Institute of Education) where he studied brilliantly the baccalaureate. Some of his friends were praised by the careers of Philosophy and Letters or Drugstore, but she had clear that his was the Architecture. Difficult epoch, when less, which happened studying in this mythical thirties in the School of Architecture of Madrid, in spite of some minor disadvantages like that the School was lacking bathrooms for women. Friend of Félix Candela and of Joke Goitia and, in spite of the unusual of his situation, always he enjoyed the major respect both his teachers and his companions. His favorite subject: architectural projects.

Two days before the civil war was exploding, it was honoured in the Architects’ College of Madrid, act to which there came out-standing figures of the Second Republic as the Secretary of the Government, Amós Salvador. Made East, together with his republican filiation, it did that once finished the contest, was purified and condemned in court-martial to the incapacitation to exercise public charges of for life and to exercise his profession, for five long years.

Matilde’s desk ucelay

In spite of all the prohibitions and difficulties, Matilde Ucelay kept a professional activity continued during more than forty years, constructing buildings for private clients, projects that skilfully it achieved that other companions were signing, initially of his path. He exercised his labor in really difficult circumstances, immersed in the social context of the epoch, in which the women were meeting confined in the area private and forced to fulfill exclusively domestic and familiar roles, lacking legal rights. Simple and responsible, all his life worked without considering it to be anything exceptionally.

His architecture is characterized by a profusion and wealth in the details, and by a design intimist one tied to the user and to the environment. Between his works stands out a great number of one-family housings, collaborating in some occasions, with the designer of gardens and landscape painter, Couchepin. Between his more of hundred twenty projects, we stand out » The House Oswald», in Door of Iron in Madrid; «The House Benítez of Lugo», in the Palms of Great Canary; as well as the bookshops «Turner» and «Hispanic-Argentine» in Madrid. Also he designed factories, laboratories and other singular buildings following Félix Candela’s technology, from that architect imported his patent from Mexico with the help of his son. It realized in total 114 projects along a professional life of more than 50 years.

Cristina García-Rosales. Architect

Madrid. Juny 2014

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (X) | Cristina García-Rosales[:]

[:es]Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (VII) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:gl]Espazos para aprender. Arquitectura e Docencia (VII) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:en]Spaces to learn. Architecture and Teaching (VII) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:]

[:es]

[:es]Espacios para aprender. Arquitectura y Docencia (VI) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:gl]Espazos para aprender. Arquitectura e Docencia (VI) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:en]Spaces to learn. Architecture and Teaching (VI) | Raquel Martínez – Alberto Ruiz[:]

Paralización y resurgir del espacio educativo en la segunda mitad del siglo XX

Las consecuencias económicas de la guerra, unidas al aislamiento sufrido por el país en los años inmediatamente posteriores a esta se tradujo, así mismo, en la casi absoluta paralización de la actividad constructiva en el ámbito educativo, más allá de algunas edificaciones escolares incluidas en la reconstrucción emprendida por el Servicio Nacional de Regiones Devastadas, y de ciertas actuaciones simbólicas, como la ya citada intervención en los edificios de la Colina de los Chopos.

Los años de la dictadura transcurrieron, de esta forma, marcados por el monopolio ideológico de la Iglesia en cuestiones educativas. Se dejaron de lado los planteamientos más innovadores para reforzar los valores sobre los que el Estado pretendía edificar su armazón ideológico. Esta situación comenzará a revertirse a finales de los años 50, y será más por una lógica evolución social que por una verdadera voluntad de las autoridades. Como señala Francisco Burgos,

“la actualización morfológica de las escuelas no será, salvo excepciones, el producto de la interpretación en clave espacial de una determinada pedagogía”. 1

Lo cierto es que toda una nueva generación de españoles comienza a asumir las realidades de un mundo al que España aún se resistía a incorporarse. Y los arquitectos, abandonados ya muchos de los paralizantes prejuicios ideológicos de la posguerra, van a encontrar en el desarrollo de nuevas tipologías escolares un campo de experimentación propicio.

Otra circunstancia resulta determinante para la aparición de un nuevo tipo de edificación escolar. El Concilio Vaticano II –convocado en 1959- supone una justificación perfecta para la progresiva modernización de la enseñanza religiosa, mayoritaria en España. La necesidad de integración de las instituciones educativas religiosas en una sociedad civil con la que empezaban a perder el paso obliga a replantear muchos de los conceptos educativos inamovibles hasta entonces. Para ello se recurrirá, irónicamente, a muchos de los planteamientos introducidos por los movimientos progresistas de finales del XIX. Se recuperará la enseñanza graduada – todavía no la separación por sexos; la actividad alternativa a la puramente docente, la relación con la Naturaleza y, en un plano más concreto,  los criterios higienistas de ventilación, iluminación y orientación que darán lugar a las nuevas construcciones escolares. Ejemplos de estos nuevos planteamientos podemos encontrar en el Instituto Nuestra Señora de Santa María, proyectado en 1960 por Antonio Fernández Alba o el Gimnasio del Colegio Maravillas, de Alejandro de la Sota.

Por otra parte, el Estado comenzará a involucrarse de una forma más activa en la organización del sistema educativo y, aunque habrá que esperar a los últimos momentos de la dictadura, irán apareciendo sucesivas iniciativas como la Ley General de Educación de 1970, o la convocatoria del Premio Nacional de Arquitectura de 1971, dedicado a la construcción de un prototipo escolar acorde a esta nueva normativa. Con la llegada de la democracia, se acometerá un notable impulso del parque escolar, aunque las urgencias en su realización motivarán la adopción de criterios de diseño económicos y obsoletos, alejados de las respuestas adecuadas a las necesidades reales y a los desafíos del sector educativo del inminente cambio de siglo.

Instituto Nuestra Señora de Santa María, Madrid. Arq. Antonio Fernández Alba, 1960 | Fuente: Fundación DoCoMoMo Ibérico
Gimnasio del Colegio Maravillas. Madrid. Arq. Alejandro de la Sota, 1960 | Fuente: Fundación DoCoMoMo Ibérico

Perspectiva de futuro.

Como hemos señalado, en los últimos años del siglo XX y los primeros del siglo XXI, la concepción de los espacios docentes ha estado marcada más por criterios económicos – derivados de la necesidad de rápida y amplia respuesta ante la universalidad de la educación y el boom demográfico – que por criterios pedagógicos y de calidad arquitectónica.

Asimismo, la incorporación de las TIC a los espacios educativos es todavía muy lenta – si bien lo es también su incorporación a las propias metodologías docentes – apenas como dispositivos adheridos a la arquitectura prexistente pero sin impacto en su génesis.

Nos encontramos en un momento de profundo cambio en la enseñanza, y la arquitectura, como ha hecho en el pasado, debe encontrar el modo de ofrecer una respuesta mediante espacios educativos que no solo permitan el desarrollo de nuevas metodologías, sino que además contribuyan a las mismas.

Raquel Martínez y Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. junio 2014

Notas:
1 Citado por Francisco Burgos en La Arquitectura del Aula

Bibliografía

Monografías:

GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962

LANDROVE, Susana, ed. Equipamientos I. Lugares públicos y nuevos programas, 1925-1965. Registro DoCoMoMo Ibérico. Barcelona: Fundación Caja de Arquitectos: Fundación DOCOMOMO ibérico, 2010

BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula. Nuevas escuelas madrileñas, 1868-1968. Madrid: Ayuntamiento de Madrid. Área de las Artes, 2007

A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937

Recursos en línea:

El Blog de Stepien y Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en julio de 2012] Disponible en web

ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Octubre de 2009 2010 [Consulta en julio de 2012]  Disponible en web

[:gl]https://veredes.es/blog/gl/espacios-para-aprender-arquitectura-y-docencia-vi-raquel-martinez-alberto-ruiz/

Paralización e rexurdir do espazo educativo na segunda metade do século XX

As consecuencias económicas da guerra, unidas ao illamento sufrido polo país nos anos inmediatamente posteriores a esta traduciuse, así mesmo, na case absoluta paralización da actividade construtiva no ámbito educativo, máis alá dalgunhas edificacións escolares incluídas na reconstrución emprendida polo Servizo Nacional de Rexións Devastadas, e de certas actuacións simbólicas, como a xa citada intervención nos edificios do Outeiro dos Chopos.

Os anos da ditadura transcorreron, desta forma, marcados polo monopolio ideolóxico da Igrexa en cuestións educativas. Deixáronse de lado as formulacións máis innovadoras para reforzar os valores sobre os que o Estado pretendía edificar a súa armazón ideolóxica. Esta situación comezará a reverterse a finais dos anos 50, e será máis por unha lóxica evolución social que por unha verdadeira vontade das autoridades. Como sinala Francisco Burgos,

“a actualización morfolóxica das escolas non será, salvo excepcións, o produto da interpretación en clave espacial dunha determinada pedagoxía”.1

Lo certo é que toda unha nova xeración de españois comeza a asumir as realidades dun mundo ao que España aínda se resistía a incorporarse. E os arquitectos, abandonados xa moitos dos paralizantes prexuízos ideolóxicos da posguerra, van encontrar no desenvolvemento de novas tipoloxías escolares un campo de experimentación propicio.

Outra circunstancia resulta determinante para a aparición dun novo tipo de edificación escolar. O Concilio Vaticano II -convocado en 1959- supón unha xustificación perfecta para a progresiva modernización do ensino relixioso, maioritario en España. A necesidade de integración das institucións educativas relixiosas nunha sociedade civil coa que empezaban a perder o paso obriga a reformular moitos dos conceptos educativos inamovibles ata entón. Para iso recorrerase, ironicamente, a moitas das formulacións introducidos polos movementos progresistas de finais do XIX. Recuperarase o ensino graduado – aínda non a separación por sexos; a actividade alternativa á puramente docente, a relación coa Natureza e, nun plano máis concreto, os criterios hixienistas de ventilación, iluminación e orientación que darán lugar ás novas construcións escolares. Exemplos destas novas formulacións podemos encontrar no Instituto A Nosa Señora de Santa María, proxectado en 1960 por Antonio Fernández Alba ou o Ximnasio do Colexio Marabillas, de Alejandro de la Sota.

Por outra parte, o Estado comezará a involucrarse dunha forma máis activa na organización do sistema educativo e, aínda que haberá que esperar aos últimos momentos da ditadura, irán aparecendo sucesivas iniciativas como a Lei Xeral de Educación de 1970, ou a convocatoria do Premio Nacional de Arquitectura de 1971, dedicado á construción dun prototipo escolar acorde a esta nova normativa. Coa chegada da democracia, acometerase un notable impulso do parque escolar, aínda que as urxencias na súa realización motivarán a adopción de criterios de deseño económicos e obsoletos, afastados das respostas axeitadas ás necesidades reais e aos desafíos do sector educativo do inminente cambio de século.

Instituto Nuestra Señora de Santa María, Madrid. Arq. Antonio Fernández Alba, 1960 | Fuente: Fundación DoCoMoMo Ibérico
Gimnasio del Colegio Maravillas. Madrid. Arq. Alejandro de la Sota, 1960 | Fuente: Fundación DoCoMoMo Ibérico

Perspectiva de futuro.

Como sinalamos, nos últimos anos do século XX e os primeiros do século XXI, a concepción dos espazos docentes estivo marcada máis por criterios económicos – derivados da necesidade de rápida e ampla resposta ante a universalidade da educación e o boom demográfico – que por criterios pedagóxicos e de calidade arquitectónica.

Así mesmo, a incorporación das TIC aos espazos educativos é aínda moi lenta – se ben o é tamén a súa incorporación ás propias metodoloxías docentes – apenas como dispositivos adheridos á arquitectura prexistente pero sen impacto na súa xénese.

Encontrámonos nun momento de profundo cambio no ensino, e a arquitectura, como fixo no pasado, debe encontrar o modo de ofrecer unha resposta mediante espazos educativos que non só permitan o desenvolvemento de novas metodoloxías, senón que ademais contribúan a estas.

Raquel Martínez e Alberto Ruiz
arquitectos, docentes e investigadores
Madrid. xuño 2014

Notas:

1 Citado por Francisco Burgos en La Arquitectura del Aula

Bibliografía

Monografías:

GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962

LANDROVE, Susana, ed. Equipamientos I. Lugares públicos y nuevos programas, 1925-1965. Registro DoCoMoMo Ibérico. Barcelona: Fundación Caja de Arquitectos: Fundación DOCOMOMO ibérico, 2010

BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula. Nuevas escuelas madrileñas, 1868-1968. Madrid: Ayuntamiento de Madrid. Área de las Artes, 2007

A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937

Recursos en línea:

O Blogue de Stepien e Barno. La enseñanza según Louis Kahn [en línea] Abril de 2010 [Consulta en xullo de 2012] Disponible en web

ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [en línea]. Outubro de 2009 2010 [Consulta en xullo de 2012] Disponible en web

[:en]https://veredes.es/blog/en/espacios-para-aprender-arquitectura-y-docencia-vi-raquel-martinez-alberto-ruiz/

Paralyzation and to re-arise from the educational space in the second half of the 20th century

The economic consequences of the war, joined the isolation suffered by the country in the years immediately later to this one it was translated, likewise, in the almost absolute paralyzation of the constructive activity in the educational area, beyond some school buildings included in the reconstruction undertaken by the National Service of Devastated Regions, and of certain symbolic actions, as the already mentioned intervention in the buildings of the Colina de los Chopos.

The years of the dictatorship passed, of this form, marked by the ideological monopoly of the Church in educational questions. The most innovative expositions were left of side to reinforce the values on which the State was trying to build his ideological framework. This situation will begin to be reverted at the end of the 50s, and will be more for a logical social evolution than for a real will of the authorities. As indicates Francisco Burgos,

“lthe morphologic update of the schools will not be, except exceptions, the product of the interpretation in spatial key of a certain pedagogy”. 1

The certain thing is that the whole new generation of Spanish begins to assume the realities of a world to which Spain still was refusing to incorporate. And the architects, left already many of the paralizantes ideological prejudices of the postwar period, are going to find in the development of new school tipologías a propitious field of experimentation.

Another circumstance turns out to be determinant for the appearance of a new type of school building. The Council Vatican the IInd – summoned in 1959-supposes a perfect justification for the progressive modernization of the religious, majority education in Spain. The need of integration of the educational religious institutions in a civil society with which they were starting losing the step forces to restate many of the educational unremovable concepts till then. For it it will be appealed, ironically, to many of the expositions introduced by the progressive movements of ends of the XIXth. The graduated education will recover – still not the separation for sexes; the alternative activity to the purely educational one, the relation with the Nature and, in a more concrete plane, the criteria hygienists of ventilation, lighting and orientation who will give place to the new school constructions. Examples of these new expositions we can find in the Institute Our Lady of Santa Maria, projected in 1960 by Antonio Fernandez Alba or the Gymnasium of the College You Astonish, of Alejandro de la Sota.

On the other hand, the State will begin to interfere of a more active form in the organization of the educational system and, though it will be necessary to wait to the last moments of the dictatorship, successive initiatives will be appearing as the General Law of Education of 1970, or the summons of the National Prize of Architecture of 1971, dedicated to the construction of a school identical prototype to this new regulation. With the arrival of the democracy, there will be attacked a notable impulse of the school park, though the urgencies in his accomplishment will motivate the adoption of economic and obsolete criteria of design, removed from the answers adapted to the royal needs and to the challenges of the educational sector of the imminent change of century.

Institute Our Lady of Santa Maria, Madrid. Arq. Antonio Fernandez Alba, 1960 | Source: Foundation DoCoMoMo Ibérico
Gymnasium of the Maravillas Collage. Madrid. Arq. Alejandro de la Sota, 1960 | Source: Fundación DoCoMoMo Ibérico

Perspective of future.

Since we have indicated, in the last years of the 20th century and the first ones of the 21st century, the conception of the educational spaces has been marked more for criteria economic – derived from the need of rapid and wide response before the universality of the education and the demographic boom – that for pedagogic criteria and of architectural quality.

Likewise, the incorporation of the TIC to the educational spaces is still very slow – though it it is also his incorporation to the own educational methodologies – you upset as devices adhered to the architecture prexistente but without impact in his genesis.

We are in a moment of deep change in the education, and the architecture, since it has done in the past, it must find the way of offering a response by means of educational spaces that not only allow the development of new methodologies, but in addition they contribute to the same ones.

Raquel Martínez and Alberto Ruiz
architects, teachers and investigators

Madrid. juny 2014

Notas:

1 Citado por Francisco Burgos en La Arquitectura del Aula.

Bibliography

Monographs:

GARCIA PABLOS, Rodolfo. Construcciones Escolares. Curso organizado por el gobierno español como colaboración al proyecto principal de la UNESCO. Madrid: Dirección General de Enseñanza Primaria, 1962

LANDROVE, Susana, ed. Equipamientos I. Lugares públicos y nuevos programas, 1925-1965. Registro DoCoMoMo Ibérico. Barcelona: Fundación Caja de Arquitectos: Fundación DOCOMOMO ibérico, 2010

BURGOS RUIZ, Francisco. La arquitectura del aula. Nuevas escuelas madrileñas, 1868-1968. Madrid: Ayuntamiento de Madrid. Área de las Artes, 2007

A.C. Documentos de Actividad Contemporánea. nº 9. Primer trimestre de 1933. Barcelona Madrid San Sebastián: G.A.T.E.P.A.C. (Grupo de Arquitectos y Técnicos Españoles para el Progreso de la Arquitectura Contemporánea), 1931-1937

Resources on line:

Stepien y Barno´s blog. La enseñanza según Louis Kahn [on line] April, 2010 [It Consults in July, 2012] Available in web

ALVES GONÇALVES, Polyanna. Herman Hertzberger. Edificios Escolares [on line]. October, 2009, 2010 [It Consults in July, 2012] Available in web

[:]

Conversaciones sobre Archizines Conversas sobre Archizines Conversations about Archizines

1

Como clausura de la exposición ArchizinesGDL, 90X60 grabó este corto documental CONVERSACIONES SOBRE ARCHIZINES, que se llevó a cabo en Kukuruchos (México, del 3 de abril al 4 de mayo 2014), durante la mesa de debate-conversación con invitados especializados para analizar el contenido de la exposición y mencionar las características de los mejores Archizines expuestos desde el punto de vista y perfil de cada invitado. Entre los invitados estaban Thomas Watkin (CCAU), Mónica del Arenal (ALBERTINA), Héctor Damián  (arqxioma), Javier Henrique (HENRIQUEZ LARA ESTUDIO), Daniel Rodríguez (UDG-UNAM), y como moderador del coloquio Felipe Damián (90×60).

http://youtu.be/__dp0pkwDUA

+ info

Como clausura da exposición ArchizinesGDL, 90X60 gravou este curto documental CONVERSACIÓNS SOBRE ARCHIZINES, que se levou a cabo en Kukuruchos (México, do 3 de abril ao 4 de maio 2014), durante a mesa de debate-conversación con convidados especializados para analizar o contido da exposición e mencionar as características dos mellores Archizines expostos dende o punto de vista e perfil de cada convidado. Entre os convidados estaban Thomas Watkin (CCAU), Mónica del Arenal (ALBERTINA), Héctor Damián (arqxioma), Javier Henrique (HENRIQUEZ LARA ESTUDO), Daniel Rodríguez (UDG-UNAM), e como moderador do coloquio Felipe Damián (90 x 60).

http://youtu.be/__dp0pkwDUA

+ info

Since closing of the exhibition ArchizinesGDL, 90X60 recorded this short documentary CONVERSATIONS ON ARCHIZINES, which was carried out in Kukuruchos (Mexico, from April 3 to May 4, 2014), during the table of debate – conversation with specialized guests to analyze the content of the exhibition and to mention the characteristics of the best Archizines exposed from the point of view and profile of every guest. Between the guests there were Thomas Watkin (CCAU), Mónica of the Sandbank (ALBERTINA), Héctor Damián (arqxioma), Javier Henrique (HENRIQUEZ LARA I STUDY), Daniel Rodríguez (UDG-UNAM), and as moderator of the colloquium Philip Damián (90×60).

http://youtu.be/__dp0pkwDUA

+ info

[:es]Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena[:gl]Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena[:en]Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratory of experimentation | la galería de Magdalena[:]

[:es]

Hoy nos desplazamos a Madrid para presentaros La galería de Magdalena, un proyecto de Raquel Congosto e Isabel Arenas, cuyo objetivo es reinterpretar los espacios infravalorados de la ciudad para convertirlos en espacios de oportunidad, y que comunican el espacio público con el espacio digital mediante la participación ciudadana y el concepto de ‘Regalar’.

¡La galería de Magdalena es una oportunidad de desquitarse, es un laboratorio de experimentación en el que compartir una experiencia con gente desconocida, es un acto de psicomagia!.

Con este fin han transformado espacios como vallas de obra o solares en galerías de arte efímeras, donde todo lo que se expone se regala a los viandantes. Dan una importancia especial a la comunicación con el público de todo tipo, intentando eliminar barreras existentes entre la sociedad y el arte contemporáneo, intentando crear entornos donde la gente se sienta cómoda alrededor del arte, a la comunicación entre distintos contextos y entre la propia gente.

“La calle es en sí misma una oportunidad de creatividad, de reunión, de intercambio, o al menos así lo vemos nosotras. lagaleriademagdalena es al mismo tiempo una plataforma que sirve para realizar exposiciones en la calle donde todo lo que se expone se regala: #RegalosUrbanos, y una comunidad de gente del entorno físico y virtual que nos reunimos alrededor de la cultura y la participación.”

Nevera Urbana, la galería de Magdalena | Fotografía: Luis Daza

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a la galería de Magdalena?

Ambas somos arquitectas por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid y estuvimos trabajando en diversos estudios. Más tarde, una trabajó en la edición de la revista Arquitectura Viva, mientras la otra lo hacía en temas relacionados con el diseño y montaje de exposiciones. Además siempre hemos estado involucradas en distintos proyectos creativos, como una marca de ropa, una televisión por internet, pintura, etc.

¿Qué os llevó a poner en marcha este proyecto?¿Por qué en este sector?

El proyecto surgió de un cúmulo de inquietudes que teníamos en común, como la participación de la gente en las obras que hacíamos, el uso del espacio público, la cantidad de espacios inacabados que dejó la crisis en la ciudad… nos dimos cuenta de que necesitábamos hacer un uso diferente de ese espacio público. Así surgió nuestra primera acción en la calle y después nos encontramos un día con un edificio en obras en la calle Magdalena, con unas muestras de pintura que parecían perfectas para colocar unos cuadros sobre ellas. Tal cual, el siguiente fin de semana preparamos unos dibujos e hicimos una exposición que desde el principio fue un foco de atracción de gente que se acercaba a mirar y a preguntarnos cosas sobre la obra, como si se tratase de una inauguración en una galería. La gente nos empezó a preguntar también que cuando era la siguiente exposición y de repente, esa esquina en obras se convirtió en nuestro lugar de exposición habitual, un laboratorio de ideas y expresión creativa.

¿Qué otros proyectos y/o actividades engloba Lagaleríademagdalena?

Lo que nos encanta de Lagaleríademagdalena es que es un proyecto que nunca se agota. Dentro de él cada vez surgen nuevas ideas, pero además han surgido algunos ‘spin-off’ como puede ser Lagaleríademúsica, un homenaje a los cassettes donde vamos recopilando listas de reproducción de un montón de gente, con la condición de que sean de 60 o 90 minutos, cada una, con su reseña personal y los links para escucharla en Spotify, Grooveshark, Deezer, etc…  También están los Muros Ciudadanos, que son intervenciones integradoras más permanentes, en los que se homenajea a los vecinos de un barrio, que por ejemplo participan en un photocall abierto y después son sus propios retratos los que componen la obra, sintiéndose identificados con ellos y creándose nuevos vínculos entre los vecinos y entre ellos y el lugar. También hemos hecho talleres universitarios y para niños y hemos creado y gestionado eventos. Ahora mismo acabamos de realizar un Festival de #RegalosUrbanos durante un fin de semana. Una deriva de #RegalosUrbanos por 9 localizaciones en el Barrio de las Letras de Madrid, con un total de 18 exposiciones y la participación de varios artistas.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena
Regalos urbanos, la galería de Magdalena

¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?¿Qué apoyos habéis recibido?

Nosotras nunca pedimos permiso para intervenir, porque lo que hacemos, al ser efímero y respetar siempre las superficies sobre las que actuamos, no es ilegal. Así que en ese aspecto no tuvimos ninguna dificultad. Después el proyecto fue creciendo de forma natural, casi sin darnos cuenta, pero realmente la dificultad con que nos encontramos es una habitual hoy en día y es la sostenibilidad económica del proyecto, aunque de momento lo vamos consiguiendo.

Ahora nos dedicamos exclusivamente a lagaleríademagdalena y la verdad es que el mayor apoyo que hemos recibido desde el principio es el del público. Ya desde las primeras exposiciones se acercaban a darnos las gracias por hacer algo así y nos preguntaban cómo enterarse de las siguientes exposiciones.  Ver como haces feliz a la gente es lo más maravilloso que te puede pasar. También hemos recibido siempre bastante apoyo por parte de los medios, desde blogs hasta periódicos, radios nacionales y la televisión.

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Por un lado de no haber estudiado Arquitectura, no nos habríamos llegado a conocer y por otro siempre hablamos de lo poco que se sabe a veces  estos estudios. En nuestra carrera se adquiere una formación en campos muy diversos y realmente aunque uno no se dé cuenta tiene una preparación para hacer un montón de cosas distintas, sólo hay que tener la mente abierta. A nosotras nos ha permitido tener una visión amplia y diferente de los espacios en las ciudades, a tener en cuenta diversas situaciones simultáneas… y también nos ha enseñado formas de hacer que no compartimos a día de hoy pero que así podemos detectar y evitar.

¿Estáis contentas con los objetivos alcanzados?

Estamos contentísimas. Cuando empezamos nunca pensamos que esas acciones que realizábamos iban a llegar a convertirse en un proyecto que ya tiene 3 años y medio de recorrido. Ni habríamos imaginado que pudiéramos realizar intervenciones de la envergadura de #Emergiendo por ejemplo, en el barrio madrileño de Tetuán, un Muro Ciudadano de 40 metros de largo. Y además, lo más importante, poder vivir de hacer lo que nos gusta.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena
Marca España, la galería de Magdalena

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Animamos a la gente a plantearse qué es lo que realmente les gusta hacer y a hacerlo con la mente abierta, porque nunca se sabe qué forma va a tomar ese camino y ahora con la crisis hay que estar atento a las pistas que pueden aparecer delante de ti pero que si no estás despierto puedes no verlas. Y lo más importante es empezar a hacer, que se pongan a hacer lo que les llena como primer paso y es probable que poco a poco eso les dirija a nuevos lugares que antes desconocían. Y como no, que lo qué hagan lo hagan con ilusión y energía, creyendo verdaderamente en ello,  si no es muy difícil mantener un proyecto en marcha.

Respecto a cómo completar los estudios, a día de hoy hay una oferta enorme de cursos y masters, pero muchas veces uno puede encontrar talleres y cursos cortos que a veces pueden merecerte más la pena para lo que tú buscas en concreto, tú mismo puedes organizar tu paquete de formación académica en función de tus necesidades y le puedes sacar más provecho que a una oferta más tradicional que está  a veces algo obsoleta respecto a la situación actual.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Desde luego que sí, como ya hemos dicho creemos que tenemos que aprovechar la formación que tenemos, que es más amplia de lo que la gente cree e intentar aplicarla para reinventarnos y descubrir nuevos nichos de mercado.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Es una de las dos opciones que hay y ambas son igual de válidas. Conocemos varios casos en que la verdad es que están encantados con el lugar y las condiciones que han encontrado al irse de aquí pero también hay otros que no acaban de encajar. De lo que si nos hemos dado cuenta es, que aunque sea de viaje, sienta muy bien salir de España, porque aquí hay una especie de nube de negatividad que nos rodea y de la que ni somos conscientes cuando estamos metidos en ella.

Cuando sales es cuando notas que fuera se respira un ambiente distinto, sin tanta presión y al volver te percatas más nítidamente de lo que aquí está pasando.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Es un futuro que tenemos que diseñar cada día, para crear una nueva profesión. De hecho uno de los problemas que vemos es que en las universidades continúan con un modelo antiguo de enseñanza, les están enseñando sistemas y contenidos de una forma que ya no sirve en el mundo real. Y esos estudiantes son precisamente el futuro de la profesión y se están encontrando sin herramientas ni medios que estén vinculados con la realidad que está ocurriendo fuera de la universidad.  Además creemos que el mundo está cambiando a una velocidad terrible y que tenemos que estar atentos para adaptarnos de la mejor manera.

Todavía andamos con la resaca de la influencia de las redes sociales y de la revolución de internet y con los estragos de la crisis y todavía no hay muchos proyectos que estén entendiendo el cambio, o eso creemos nosotras. Para nosotras es importante replicar los modelos que están funcionando en la red, entender el arte como una forma de compartir, olvidarnos de guardarnos los secretos de lo que hacemos y regalarlos, generar una comunidad y utilizar el espacio público de otra forma. Y esto habría que aplicarlo no sólo al mundo del arte.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena
Regalos Urbanos de Galerías de Magdalena abiertas en Madrid, Barcelona y México D.F.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena
junio 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Raquel y a Isabel su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

Today we move to Madrid to appear  La galería de Magdalena, a project of Raquel Congosto and Isabel Arenas, whose aim is to reinterpret the spaces underestimated of the city to turn them into spaces of opportunity, and that communicate the public space with the digital space by means of the civil participation and the concept of ‘Giving’.

¡La galería de Magdalena  is an opportunity to obtain satisfaction, is a laboratory of experimentation in the one that to share an experience with unknown people, is an act of psicomagia!!.

With this end they have transformed spaces as fences of work or solar in ephemeral galleries of art, where everything what is exposed is given to the viandantes. They give a special importance to the communication with the public of all kinds, trying to eliminate existing barriers between the company and the contemporary art, trying to create environments where the people feel comfortable about the art, to the communication between different contexts and between the own people.

“The street is in yes the same opportunity of creativity, of meeting, of exchange, or at least like that we see it. Lagaleriademagdalena is at the same time a platform that serves to realize exhibitions in the street where everything what is exposed gives itself: #RegalosUrbanos, and a community of people of the physical and virtual environment that we met about the culture and the participation.”

Nevera Urbana, la galería de Magdalena | Photography: Luis Daza

Which has been your formation and professional path before Magdalena’s gallery?

Both we are arquitectas for the Technical Top School of Architecture of Madrid and we were employed at diverse studies. Later, one was employed at the edition of the magazine Alive Architecture, while other one was doing it in topics related to the design and assembly of exhibitions. In addition always we have been involved in different creative projects, as a brand of clothes, a television for Internet, painting, etc.

What did lead you to starting this project? Why in this sector?

The project arose from a heap of worries that we had jointly, like the participation of the people in the works that we were doing, the use of the public space, the quantity of unfinished spaces that left the crisis in the city … we realized that we needed to do a use different from this public space. This way our first action arose in the street and later we meet one day a building in works in the street Sponge-cake, a few samples of painting that seemed to be perfect to place a few pictures on them. As is, the following weekend we prepare a few drawings and we did an exhibition that from the beginning was an area of attraction of people who was approaching to look and to ask things us on the work, as if it was a question of an inauguration in a gallery. The people started asking also that when it was the following exhibition and suddenly, this corner in works turned into our place of habitual exhibition, a laboratory of ideas and creative expression.

What other projects and / or activities does it include Lagaleríademagdalena?

What we are charmed with of Lagaleríademagdalena is that it is a project that never becomes exhausted. Inside him every time new ideas arise, but in addition some ‘spin-off’ have arisen since he can be Lagaleríademúsica, an honoring to the cassettes where we are compiling lists of reproduction of a tons of people, on condition of which they are 60 or 90 minutes, each one, with his personal review and the links to listen to her in Spotify, Grooveshark, Deezer, etc … Also there are the Civil Walls, which are more permanent of integration interventions, in that there are honoured the neighbors of a neighborhood, who for example take part in an opened photocall and later they are his own portraits those that compose the work, feeling identified with them and new links being created between the neighbors and between them and the place. Also we have done university workshops and for children and have created and managed events. Just now we have just realized a Festival of *RegalosUrbanos during a weekend. A drift of *RegalosUrbanos for 9 locations in the Neighborhood of the Letters of Madrid, with a total of 18 exhibitions and the participation of several artists.

Regalos urbanos, la galería de Magdalena

Did you meet many difficulties in his putting in march? What supports have you received?

We never ask for permission to intervene, because what we do, to the ephemeral being and to respect always the surfaces on which we act, is not illegal. So in this aspect we did not have any difficulty. Later the project was growing of natural form, almost without realizing, but really the difficulty which we meet is the habitual one nowadays and is the economic sustainability of the project, though at the moment we are obtaining it. Now we devote ourselves exclusively to lagaleríademagdalena and the truth is that the major support that we have received from the beginning is that of the public. Already from the first exhibitions they were approaching to thank us for doing something like that and were asking us how to find out about the following exhibitions. To see as faeces happily the people is the more wonderful thing that can happen to you. Also we have received always enough I rest on the part of the means, from blogs up to newspapers, national radioes and the television.

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

On the one side of not having studied Architecture, we would not have managed to know and for other one always we speak about the little that knows sometimes these studies. In our career a formation is acquired in very diverse fields and really though one does not realize it has a preparation to do a heap of different things, only it is necessary to have the opened mind. It has allowed us to have a vision wide and different from the spaces in the cities, to bear diverse simultaneous situations in mind … and also it has taught us ways of doing that we do not share a today but that like that we can detect and avoid.

Are you satisfied with the reached aims?

We are contentísimas. When we begin we never think that these actions that we realized were going to manage to turn into a project that already is 3 years old and a half of tour. We would not even have imagined that we could realize interventions of the importance of *Emergiendo for example, in the neighborhood of Madrid de Tetuán, a Civil Wall of 40 meters of length. And in addition, the most important thing, to be able to live of doing what we like.

Marca España, la galería de Magdalena

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

It encourages the people to appear what is what really they like to do and to doing it with the opened mind, because there is never known what form is going to take this way and now with the crisis it is necessary to be attentive to the tracks that can appear in front of you but that if you are not awake you cannot see them. And the most important thing is to start doing, that there put to do what they fills as the first step and it is probable that little by little it directs them new places that before they were not knowing. And as not, that what they do do it with illusion and energy, believing really in it, if it is not very difficult to support a project in march. With regard to how to complete the studies, a today there is an enormous offer of courses and masters, but often one can find workshops and short courses that sometimes can deserve more a sorrow for what you search in concretly, you itself can organize your package of career education depending on your needs and can extract more profit that to an offer more traditional that it is sometimes slightly obsolete with regard to the current situation.

Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

Certainly that yes, since already we have said we believe that we have to take advantage of the formation that we have, that is more wide than the people believe and to try to apply it to reinvent and to reveal new niches of market.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

It is one of two options that exists and both are equal of valid. We know several cases in which the truth is that they are delighted with the place and the conditions that they have found on having gone away of here but also there are others that have not just fitted. Of what if we have realized is, that though it is of trip, is sorry to go out very well of Spain, because here there is a species of cloud of negatividad that surrounds us and of that we are not even conscious when we are put in her. When you go out it is when well-known that was a different environment is breathed, without so many pressure and on having returned you notice brighter than here it is happening.

How do you see the future of the profession?

It is a future that we have to design every day, to create a new profession. In fact one of the problems that we see is that in the universities they continue with an ancient model of education, they are teaching systems and contents to them in such a way that already it does not serve in the real world. And these students are precisely the future of the profession and are without tools or means that are linked by the reality that happens out of the university. In addition we believe that the world is changing to a terrible speed and that we have to be attentive to adapt of the best way. Still we walk with the redraft of the influence of the social networks and of the Internet revolution and with the devastations of the crisis and still there are no many projects that understand the change, or we believe it. For us it is important to answer the models who are working in the network, to understand the art as a way of sharing, to forget to guard the secrets what we do and to give them, to generate a community and to use the public space of another form. And this would be necessary to apply it not only to the world of the art.

Regalos Urbanos de Galerías de Magdalena are opened in Madrid, Barcelona and Mexico D.F.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratory of experimentation | la galería de Magdalena
juny 2014

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Raquel and for Isabel his time and predisposition with this space.

[:gl]

Hoxe desprazámonos a Madrid para presentarvos La galería de Magdalena, uun proxecto de Raquel Congosto e Isabel Arenas, cuxo obxectivo é reinterpretar os espazos menosprezados da cidade para convertelos en espazos de oportunidade, e que comunican o espazo público co espazo dixital mediante a participación cidadá e o concepto de ‘Regalar’.

¡A galería de Magdalena é unha oportunidade de desquitarse, é un laboratorio de experimentación no que compartir unha experiencia con xente descoñecida, é un acto de psicomagia!.

Con este fin transformaron espazos como valos de obra ou soares en galerías de arte efémeras, onde todo o que se expón se regala aos viandantes. Dan unha importancia especial á comunicación co público de todo tipo, intentando eliminar barreiras existentes entre a sociedade e a arte contemporánea, intentando crear ámbitos onde a xente se sinta cómoda arredor da arte, á comunicación entre distintos contextos e entre a propia xente.

“A rúa é en si mesma unha oportunidade de creatividade, de reunión, de intercambio, ou polo menos así vémolo nós. lagaleriademagdalena é ao mesmo tempo unha plataforma que serve para realizar exposicións na rúa onde todo o que se expón se regala: #RegalosUrbanos, e unha comunidade de xente do ámbito físico e virtual que nos reunimos arredor da cultura e a participación.”

Nevera Urbana, la galería de Magdalena | Fotografía: Luis Daza

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa á galería de Magdalena?

Ambas as dúas somos arquitectas pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid e estivemos a traballar en diversos estudos. Máis tarde, unha traballou na edición da revista Arquitectura Viva, mentres a outra o facía en temas relacionados co deseño e montaxe de exposicións. Ademais sempre estivemos involucradas en distintos proxectos creativos, como unha marca de roupa, unha televisión por internet, pintura, etc.

¿Que vos levou a poñer en marcha este proyecto?¿Por que neste sector?

O proxecto xurdiu dun cúmulo de inquietudes que tiñamos en común, como a participación da xente nas obras que faciamos, o uso do espazo público, a cantidade de espazos inacabados que deixou a crise na cidade… démonos conta de que necesitabamos facer un uso diferente dese espazo público. Así xurdiu a nosa primeira acción na rúa e despois encontrámonos un día cun edificio en obras na rúa Magdalena, cunhas mostras de pintura que parecían perfectas para colocar uns cadros sobre elas. Tal cual, o seguinte fin de semana preparamos uns debuxos e fixemos unha exposición que dende o principio foi un foco de atracción de xente que se achegaba a mirar e a preguntarnos cousas sobre a obra, coma se se tratase dunha inauguración nunha galería. A xente empezounos a preguntar tamén que cando era a seguinte exposición e de súpeto, esa esquina en obras se converteu no noso lugar de exposición habitual, un laboratorio de ideas e expresión creativa.

¿Que outros proxectos e/ou actividades engloba Lagaleríademagdalena?

O que nos encanta de Lagaleríademagdalena é que é un proxecto que nunca se esgota. Dentro del cada vez xorden novas ideas, pero ademais xurdiron algúns ‘spin-off’ como pode ser Lagaleríademúsica, unha homenaxe aos casetes onde imos recompilando listas de reprodución dun montón de xente, coa condición de que sexan de 60 ou 90 minutos, cada unha, coa súa recensión persoal e os links para escoitala en Spotify, Grooveshark, Deezer, etc… tamén están os Muros Cidadáns, que son intervencións integradoras máis permanentes, nos que se homenaxea os veciños dun barrio, que por exemplo participan nun photocall aberto e despois son os seus propios retratos os que compoñen a obra, sentíndose identificados con eles e creándose novos vínculos entre os veciños e entre eles e o lugar. Tamén fixemos talleres universitarios e para nenos e creamos e xestionado eventos. Agora mesmo acabamos de realizar un Festival de #RegalosUrbanos durante un fin de semana. Unha deriva de #RegalosUrbanos por 9 localizacións no Barrio das Letras de Madrid, cun total de 18 exposicións e a participación de varios artistas.

Regalos urbanos, la galería de Magdalena

¿Encontrástesvos con moitas dificultades na súa posta en marcha?¿Qué apoios recibistes?

Nós nunca pedimos permiso para intervir, porque o que facemos, ao ser efémero e respectar sempre as superficies sobre as que actuamos, non é ilegal. Así que nese aspecto non tivemos ningunha dificultade. Despois o proxecto foi crecendo de forma natural, case sen decatarnos, pero realmente a dificultade con que nos encontramos é unha habitual hoxe en día e é a sostibilidade económica do proxecto, aínda que de momento o imos conseguindo. Agora dedicámonos exclusivamente a lagaleríademagdalena e a verdade é que o maior apoio que recibimos dende o principio é o do público. Xa dende as primeiras exposicións se achegaban a darnos as grazas por facer algo así e preguntábannos como decatarse das seguintes exposicións. Ver como fas feliz a xente é o máis marabilloso que che pode pasar. Tamén recibimos sempre bastante apoio por parte dos medios, dende blogs ata xornais, raios nacionais e a televisión.

¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?

Por un lado de non estudar Arquitectura, non nos teriamos chegado a coñecer e por outro sempre falamos do pouco que sabe ás veces estes estudos. Na nosa carreira adquírese unha formación en campos moi diversos e realmente aínda que un non se decate ten unha preparación para facer un montón de cousas distintas, só hai que ter a mente aberta. A nós permitiunos ter unha visión ampla e diferente dos espazos nas cidades, a ter en conta diversas situacións simultáneas… e tamén nos ensinou formas de facer que non compartimos a día de hoxe pero que así podemos detectar e evitar.

¿Estades contentas cos obxectivos alcanzados?

Estamos contentas. Cando empezamos nunca pensamos que esas accións que realizabamos ían chegar a converterse nun proxecto que xa ten 3 anos e medio de percorrido. Nin teriamos imaxinado que puidésemos realizar intervencións da envergadura de #Emergiendo por exemplo, no barrio madrileño de Tetuán, un Muro Cidadán de 40 metros de longo. E ademais o máis importante, poder vivir de facer o que nos gusta.

Marca España, la galería de Magdalena

¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que pasos considerades que deberían dar? ¿Como completar os seus estudos? ¿Que outros consellos lles darías?

Animamos a xente a formularse que é o que realmente lles gusta facer e a facelo coa mente aberta, porque nunca se sabe que forma vai tomar ese camiño e agora coa crise hai que estar atento ás pistas que poden aparecer diante de ti pero que se non estás esperto podes non velas. E o máis importante é empezar a facer, que se poñan a facer o que os enche como primeiro paso e é probable que pouco a pouco iso lles dirixa a novos lugares que antes descoñecían. E como non, que o que fagan o fagan con ilusión e enerxía, crendo verdadeiramente niso, se non é moi difícil manter un proxecto en marcha. Respecto a como completar os estudos, a día de hoxe hai unha oferta enorme de cursos e masters, pero moitas veces un pode encontrar talleres e cursos curtos que ás veces poden pagarche máis a pena para o que ti buscas en concreto, ti mesmo podes organizar o teu paquete de formación académica en función das túas necesidades e lle podes tirar máis proveito que a unha oferta máis tradicional que está ás veces algo obsoleta respecto á situación actual.

¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Dende logo que si, como xa dixemos cremos que temos que aproveitar a formación que temos, que é máis ampla do que a xente cree e intentar aplicala para reinventarnos e descubrir novos nichos de mercado.

¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

É unha das dúas opcións que hai e ambas as dúas son igual de válidas. Coñecemos varios casos en que a verdade é que están encantados co lugar e as condicións que encontraron ao irse de aquí pero tamén hai outros que non acaban de encaixar. Do que se nos decatamos é, que aínda que sexa de viaxe, senta moi ben saír de España, porque aquí hai unha especie de nube de negatividade que nos rodea e da que nin somos conscientes cando estamos metidos nela. Cando sales é cando notas que fóra se respira un ambiente distinto, sen tanta presión e ao volver te decatas máis nitidamente do que aquí está a pasar.

¿Como vedes o futuro da profesión?

É un futuro que temos que deseñar cada día, para crear unha nova profesión. De feito un dos problemas que vemos é que nas universidades continúan cun modelo antigo de ensino, estanos a ensinar sistemas e contidos dunha forma que xa non serve no mundo real. E eses estudantes son precisamente o futuro da profesión e estanse a encontrar sen ferramentas nin medios que estean vinculados coa realidade que está a acontecer fóra da universidade. Ademais cremos que o mundo está a cambiar a unha velocidade terrible e que temos que estar atentos para adaptarnos do mellor xeito. Aínda andamos coa resaca da influencia das redes sociais e da revolución de internet e cos estragos da crise e aínda non hai moitos proxectos que estean a entender o cambio, ou iso creemos nós. Para nós é importante replicar os modelos que están a funcionar na rede, entender a arte como unha forma de compartir, esquecérsenos gardarnos os segredos do que facemos e regalalos, xerar unha comunidade e utilizar o espazo público doutra forma. E isto habería que aplicalo non só ao mundo da arte.

Regalos Urbanos de Galerías de Magdalena abiertas en Madrid, Barcelona y México D.F.

Raquel Congosto-Isabel Arenas · laboratorio de experimentación | la galería de Magdalena
xuño 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Raquel e a Isabel o seu tempo e predisposición con este espazo.

[:]

Vivienda en Cachopal | Ameneiros Rey · HH arquitectos-Blanca CarballalVivenda en Cachopal | Ameneiros Rey · HH arquitectos-Blanca CarballalHouse in Cachopal | Ameneiros Rey · HH arquitectos-Blanca Carballal

El proyecto consistía en la definición de una vivienda unifamiliar de nueva planta en una parcela sin edificar situada en el lugar de Cachopal, Ayuntamiento de Teo (A Coruña).

La parcela se emplaza en un entorno rural, adscrita a una vía donde se apoya distinta edificación de carácter residencial unifamiliar, tiene forma rectangular irregular y es alargada en el sentido paralelo al viario. La pendiente del terreno cae hacia la carretera, hacia el norte transcurre un pequeño arroyo, arbolado en sus márgenes, y un bosquecillo limita la parcela al este.

En la concepción del proyecto, las limitaciones impuestas por la obligación de mantenerse alejado ciertas distancias respecto al arroyo, la carretera y los lindes del solar, establecieron rápidamente la implantación del edificio en la parcela, así como su carácter compacto, distribuyendo todo su programa en dos plantas.

En la cota del acceso, y como medida de protección frente a la agresividad de la carretera aledaña se disponen los locales técnicos y de almacenaje. A media altura se sitúan los dormitorios, que se abren a la arboleda oriental y en la última planta, elevada sobre el nivel de la la carretera, se encuentran las salas de estancia, tanto interior como exterior, el salón-comedor y la terraza.

Un factor definitorio fue la limitación presupuestaría con que se contaba para su ejecución, así como facilitar un bajo coste de mantenimiento, tanto del edificio como energético, empleando materiales de gran duración y adaptables al entorno en que se iban a aplicar, tanto en la estructura como en los acabados del edificio. Para esto, se recurrió a maderas de sencilla obtención y mantenimiento.

Todo el programa de la vivienda se desarrolla encuadrado en dos crujías paralelas, con losas macizas de hormigon alternas en sentido perpendicular a los muros que las forman. Los muros transversales se escalonan para adaptarse a la pendiente del terreno y sobre estos se apoyan vigas de madera laminada.

El cerramiento del edificio, formado por un muro de hormigón armado se remata con una fachada transventilada de entablado de madera de robinia. La fachada posterior de los dormitorios al este y la del salón al oeste es una fachada acristalada con un pequeño peto de hormigón y el mismo tipo de fachada transventilada.

Obra: Vivienda en Teo, A Coruña
Arquitectos: Ismael Ameneiros Rodríguez y Santiago Rey Conde (Ameneiros Rey | HH arquitectos), con Blanca Carballal Mariño
Ubicación: Cachopal, Teo (A Coruña), Galicia, España
Año: 2009-2011
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ ameneirosrey.com

The project was consisting of the definition of an one-family housing of new plant of a plot without building placed in Cachopal’s place, Teo’s Town hall (A Coruña).

The plot is located in a rural environment, assigned to a route where there rests different building of residential one-family character, has rectangular irregular form and is lengthened in the sense parallel to the viario. The slope of the area falls down towards the road, towards the north there passes a small creek hoisted in his margins, and a copse limits the plot in the eastern part.

In the conception of the project, the limitations imposed by the obligation to certain distances be kept remote with regard to the creek, the road and the boundaries of the lot, established rapidly the implantation of the building in the plot, as well as his compact character, distributing all his program in two plants.

In the level of the access, and as protection measure opposite to the aggressiveness of the bordering road they arrange the technical places and of storage. To half a height there place the bedrooms, which are opened for the oriental grove and in the last plant raised on the level of the road, they find the rooms of stay, both interior and exterior, the lounge – dining room and the terrace.

A factor definitorio was the limitation presupuestaría that one was possessing for his execution, as well as to facilitate a low cost of maintenance, so much of the building as energetically, using materials of great duration and adaptable to the environment in which they were going to be applied, so much in the structure as in end of the building. For this, one resorted to wood of simple obtaining and maintenance.

The whole program of the housing develops fitted in two you were squeaking parallel bars, with massive slabs of concrete you alternate in sense perpendicular to the walls that form them. The transverse walls are staggered to adapt to the slope of the area and on these there rest girders of laminated wood.

The closing of the building, formed by a wall of reinforced concrete is finished off by a front transventilada of paneling of wood of robinia. The later front of the bedrooms in the eastern part and that of the lounge in the western part is a glazed front with a small bib of concrete and the same type of  ventilate front.

Work: Vivienda en Teo, A Coruña

Authors: Ismael Ameneiros Rodríguez y Santiago Rey Conde (Ameneiros Rey | HH arquitectos), con Blanca Carballal Mariño

Location: Cachopal, Teo (A Coruña), Galicia, Spain

Year: 2009-2011

Photographies: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ ameneirosrey.com

O proxecto consistía na definición dunha vivenda unifamiliar de nova planta nunha parcela sen edificar situada no lugar de Cachopal, Concello de Teo (A Coruña).

A parcela emprázase nun ámbito rural, adscrita a unha vía onde se apoia distinta edificación de carácter residencial unifamiliar, ten forma rectangular irregular e é alongada no sentido paralelo ao viario. A pendente do terreo cae cara á estrada, cara ao norte transcorre un pequeno regueiro arborado nas súas marxes, e un bosque limita a parcela ao leste.

Na concepción do proxecto, as limitacións impostas pola obriga de manterse afastado certas distancias respecto ao regueiro, a estrada e os lindes do soar, estableceron rapidamente a implantación do edificio na parcela, así como o seu carácter compacto, distribuíndo todo o seu programa en dúas plantas.

Na cota do acceso, e como medida de protección fronte á agresividade da estrada estremeira dispóñense os locais técnicos e de almacenaxe. A media altura sitúanse os dormitorios, que se abren ao arboredo oriental e na última planta, elevada sobre o nivel de á estrada, encóntranse as salas de estanza, tanto interior coma exterior, o salón-comedor e a terraza.

Un factor definitorio foi a limitación presupostaría con que se contaba para a súa execución, así como facilitar un baixo custo de mantemento, tanto do edificio coma enerxético, empregando materiais de gran duración e adaptables ao ámbito en que se ían aplicar, tanto na estrutura coma nos acabados do edificio. Para isto, recorreuse a madeiras de sinxela obtención e mantemento.

Todo o programa da vivenda se desenvolve encadrado en dúas cruxías paralelas, con lousas macizas de hormigon alternas en sentido perpendicular aos muros que as forman. Os muros transversais gradúanse para adaptarse á pendente do terreo e sobre estes apóianse vigas de madeira laminada.

O cerramento do edificio, formado por un muro de formigón armado remátase cunha fachada transventilada de tarima de madeira de acacia. A fachada posterior dos dormitorios ao leste e a do salón ao oeste é unha fachada acritalar cun pequeno peto de formigón e o mesmo tipo de fachada transventilada.

Obra: Vivienda en Teo, A Coruña

Autores: Ismael Ameneiros Rodríguez e Santiago Rey Conde (Ameneiros Rey | HH arquitectos), con Blanca Carballal Mariño

Emprazamento: Cachopal, Teo (A Coruña), Galicia, España

Ano: 2009-2011

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ ameneirosrey.com

Clement Greenberg. Arte y cultura: Ensayos críticosClement Greenberg. Arte e cultura: Ensaios críticosClement Greenberg. Art and culture: critical Tests

Clement Greenberg ha sido posiblemente el crítico de arte más influyente de los últimos tiempos. Apasionado especialmente por la pintura, ejerció de mentor del movimiento moderno americano hasta el punto de convertirse en el profeta de algunos grandes pintores del siglo XX, como Jackson Pollock, y de llegar a ostentar la hegemonía crítica en el mundo del arte a lo largo de varias generaciones. Greenberg se distanció del academicismo para cultivar una forma de crítica más periodística en la que la reflexión sobre el arte se mantiene próxima a las obras, en lugar de erigirse en una teoría general.

Autor polémico, proclamaba maliciosamente que la labor del crítico consiste simplemente en mirar, aunque su mirada, asumiendo esta suerte de sofisticada inocencia, debe ser capaz de subvertir algunas de las ideas recibidas en torno al arte o a un artista en particular. Greenberg estaba convencido de que el mejor arte sólo puede ser aquel que cada uno considere el mejor, con la salvedad de que el valor de esta consigna supone espectadores activos, capaces de aprender constantemente y establecer comparaciones de continuo.

Arte y cultura es una selección de artículos sobre pintura, literatura y arte en general, a través de los cuales el lector podrá comprobar hasta qué punto la capacidad crítica del autor rendía tributo a su espíritu provocador y a su voluntad polémica. Más allá de las obras y autores comentados, el interés de los escritos aquí reunidos radica en su vigor crítico, testimonio de una forma nueva de enfrentarse al arte que sin duda sentó precedente.

Tapa blanda: 306 páginas
Editor: Ediciones Paidós (15 de junio de 2002)
Colección: Estética
Idioma: Español

Clement Greenberg ha sido posiblemente el crítico de arte más influyente de los últimos tiempos. Apasionado especialmente por la pintura, ejerció de mentor del movimiento moderno americano hasta el punto de convertirse en el profeta de algunos grandes pintores del siglo XX, como Jackson Pollock, y de llegar a ostentar la hegemonía crítica en el mundo del arte a lo largo de varias generaciones. Greenberg se distanció del academicismo para cultivar una forma de crítica más periodística en la que la reflexión sobre el arte se mantiene próxima a las obras, en lugar de erigirse en una teoría general.

Autor polémico, proclamaba maliciosamente que la labor del crítico consiste simplemente en mirar, aunque su mirada, asumiendo esta suerte de sofisticada inocencia, debe ser capaz de subvertir algunas de las ideas recibidas en torno al arte o a un artista en particular. Greenberg estaba convencido de que el mejor arte sólo puede ser aquel que cada uno considere el mejor, con la salvedad de que el valor de esta consigna supone espectadores activos, capaces de aprender constantemente y establecer comparaciones de continuo.

Arte y cultura es una selección de artículos sobre pintura, literatura y arte en general, a través de los cuales el lector podrá comprobar hasta qué punto la capacidad crítica del autor rendía tributo a su espíritu provocador y a su voluntad polémica. Más allá de las obras y autores comentados, el interés de los escritos aquí reunidos radica en su vigor crítico, testimonio de una forma nueva de enfrentarse al arte que sin duda sentó precedente.

Tapa blanda: 306 páginas

Editor: Ediciones Paidós (15 de junio de 2002)

Colección: Estética

Idioma: Español

Clement Greenberg has been possibly the most influential critic of art of last times. Carried away specially about the painting, he was a counselor of the modern American movement up to the point of turning into the prophet of some big painters of the 20th century, as Jackson Pollock, and of managing to show the critical hegemony in the world of the art along several generations. Greenberg drifted apart from the academicismo to cultivate a form of more journalistic critique in which the reflection on the art is kept near the works, instead of be raising in a general theory.

Polemic author, was proclaiming maliciously at that the labor of the critic consists of looking simply, though his look, assuming this luck of sophisticated innocence, must be capable of subverting some of the ideas received concerning the art or to an artist especially. Greenberg was sure that the best art only can be that one that each one considers to be the best, with the exception of which the value of this slogan supposes active spectators, capable of learning constant and establishing comparisons constantly.

Art and culture is a selection of articles about painting, literature and art in general, across which the reader will be able to verify up to what point the critical capacity of the author was producing tax to his provocative spirit and to his polemic will. Beyond the works and commented authors, the interest of the writings here assembled takes root in his critical vigor, testimony of a new form of facing the art that undoubtedly precedent sat.

Soft lid: 306 pages

Publisher: Editions Paidós (June 15, 2002)

Collection: Aesthetic

Language: Spanish

Mercado central de diseño, una apuesta por la cultura y el ocioMercado central de deseño, unha aposta pola cultura e o ocioCentral market of design, a bet for the culture and the leisure

Desde Octubre se viene celebrando Mercado Central de Diseño en colaboración con Dimad en Matadero de Madrid.

Se ha convertido en un encuentro mensual que tiene como objetivo apostar por el diseño y el arte más vanguardistas y por los modistos, joyeros, diseñadores industriales, interioristas, ilustradores… nacionales con más ingenio y proyección.

Nos han definido como un Mercado de Talento  o como uno de los defensores del diseño español.

En nuestro objetivo de perdurar y ser plataforma estable para apoyar el diseño, tenemos ya establecido los primeros fines de semana de cada mes hasta Septiembre: 7 y 8 de Junio,  5 y 6 de Julio, 6 y 7 de septiembre, 4 y 5 de Octubre y  1 y 2 Noviembre, con entrada libre y con horario de 11 a 22 horas.

Además, animamos la convocatoria con otras actividades de ocio y hostelería, principalmente Conciertos y workshops. Puedes consultar la agenda.

Durante los meses de verano-otoño contaremos además con un espacio de terraza ampliado en la calle central del Matadero donde tendremos más expositores, conciertos y una variada oferta de hostelería.

Este mes contamos con 102 expositores : T-Sir, Depeapa, POLARITÉ, YIYI GUTZ, Fauna y Flora, Kotte, Bonaespina, Antonella colla jengibre made with love,MITETA, Andrés Sierra, Lord wildmore, Lgc joyas, Carla con C, La ortopedia del Manco, Nogorro, Mi Clo, MANDA unchained, Kaif , Mude desing, lanthane, MIGAYO, Emo Diaz, Rebeca Khamlichi, Elena Mir, CAQUILALA, NIDO, Elsuso, Susana espiauba, Casual Irreal, CARS AND FILM , CUIDA TU BARBA, Ailana, Pale Swim wear, CROQUERAS HUMBBLDT , Borja Banos, BRZ wood desing,  C’UP, Steak Cruisers, Daniel Boss, Ro:F, The Talarian, Nina quiche  /Alohe  , Long days , Becker and CO, Feel flow design, Los Pardos, Mora Efron, Costalamel, BE KIND, Maguma, Yono Taola, N23, Fürniboard, Pakita Clamores, Sicnova, Mari Make Art, ENOLA, Julieta Alvarezm, Nansa, Paula franco, Encuire, Moniquilla, ELE.A STUDIO, Fabrica de Texturas, Pepito&Co, BLUEDALEWE ARE , BOLD , HERMANAS BABY, Martina Billi ilustracion, ELEPHANT &CASTLE, Lilian urquieta, PROSSIMA FERMATA , URBAN MYTH, Desi Civera, Mwood, BICHO DE LUZ , WOODWAVE, Rockinhorses, Pitagora , Bendito Estilo, Lubochka, SENSE NU , TARXIA, Lazy Twins, IDUNNBAGS, En tu escondite IGOR, ANA SALAS, Dr. Hoffman, Mimetrica, SARA HERRANZ, KURAGA, Saintbrissant, Begga desing, Brak Sunglasses, THE MUST HAVE.

Contaremos con una colaboración muy especial, Dcode Festival estará presente en el Mercado  con un concierto sorpresa y además sorteará abonos para el festival del 13 de Septiembre.

Seguiremos con al oferta normal de conciertos, en terraza y en interior.

Como novedad también, los días 14 y 15 de junio celebraremos la primera edición de Mercado Condal de Diseño en Barcelona.

Edición 7 y 8 de Junio,
Mercado Central de Diseño
Central de Diseño, Dimad, Matadero Madrid
Paseo de la Chopera, 14
Metro Legazpi

+ info

Dende Outubro vénse celebrando Mercado Central de Deseño en colaboración con Dimad en Matadoiro de Madrid.

Converteuse nun encontro mensual que ten como obxectivo apostar polo deseño e a arte máis vangardistas e polos modistos, xoieiros, deseñadores industriais, interioristas, ilustradores… nacionais con máis enxeño e proxección.

Definíronnos como un Mercado de Talento ou como un dos defensores do deseño español.

No noso obxectivo de perdurar e ser plataforma estable para apoiar o deseño, temos xa establecido os primeiros fins de semana de cada mes ata Setembro: 7 e 8 de Xuño, 5 e 6 de Xullo, 6 e 7 de setembro, 4 e 5 de Outubro e 1 e 2 Novembro, con entrada libre e con horario de 11 a 22 horas.

Ademais, animamos a convocatoria con outras actividades de ocio e hostalaría, principalmente Concertos e workshops. Podes consultar a axenda.

Durante los meses de verano-otoño contaremos además con un espacio de terraza ampliado en la calle central del Matadero donde tendremos más expositores, conciertos y una variada oferta de hostelería.

Este mes contamos con 102 expositores : T-Sir, Depeapa, POLARITÉ, YIYI GUTZ, Fauna y Flora, Kotte, Bonaespina, Antonella colla jengibre made with love,MITETA, Andrés Sierra, Lord wildmore, Lgc joyas, Carla con C, La ortopedia del Manco, Nogorro, Mi Clo, MANDA unchained, Kaif , Mude desing, lanthane, MIGAYO, Emo Diaz, Rebeca Khamlichi, Elena Mir, CAQUILALA, NIDO, Elsuso, Susana espiauba, Casual Irreal, CARS AND FILM , CUIDA TU BARBA, Ailana, Pale Swim wear, CROQUERAS HUMBBLDT , Borja Banos, BRZ wood desing, C’UP, Steak Cruisers, Daniel Boss, Ro:F, The Talarian, Nina quiche /Alohe , Long days , Becker and CO, Feel flow design, Los Pardos, Mora Efron, Costalamel, BE KIND, Maguma, Yono Taola, N23, Fürniboard, Pakita Clamores, Sicnova, Mari Make Art, ENOLA, Julieta Alvarezm, Nansa, Paula franco, Encuire, Moniquilla, ELE.A STUDIO, Fabrica de Texturas, Pepito&Co, BLUEDALEWE ARE , BOLD , HERMANAS BABY, Martina Billi ilustracion, ELEPHANT &CASTLE, Lilian urquieta, PROSSIMA FERMATA , URBAN MYTH, Desi Civera, Mwood, BICHO DE LUZ , WOODWAVE, Rockinhorses, Pitagora , Bendito Estilo, Lubochka, SENSE NU , TARXIA, Lazy Twins, IDUNNBAGS, En tu escondite IGOR, ANA SALAS, Dr. Hoffman, Mimetrica, SARA HERRANZ, KURAGA, Saintbrissant, Begga desing, Brak Sunglasses, THE MUST HAVE.

Contaremos cunha colaboración moi especial, Dcode Festivalestará presente no Mercado cun concerto sorpresa e ademais sorteará aboamentos para o festival do 13 de Setembro.

Seguiremos con ao oferta normal de concertos, en terraza e en interior.

Como novidade tamén, os días 14 e 15 de xuño celebraremos a primeira edición de Mercado Condal de Deseño en Barcelona.

Edición 7 e 8 de Xuño,

Mercado Central de Diseño

Central de Deseño, Dimad, Matadero Madrid

Paseo de la Chopera, 14

Metro Legazpi

+ info

From October one comes celebrating Central Market of Design in collaboration with Dimad in Slaughter house of Madrid.

It has turned into a monthly meeting that it has as aim bet for the design and the art more avant-gardists and for the tailors, jewelers, industrial designers, interior desinger, illustrative … natives with more ingenuity and projection.

They have defined us as a Market of Talent or as one of the defenders of the Spanish design.

In our aim to last and be a stable platform to support the design, we have already established the first weekends of every month until September: On June 7 and 8, July 5 and 6, September 6 and 7, October 4 and 5 and 1 and 2 November, with free entry and with schedule from 11 to 22 hours.

In addition, we encourage the summons with other activities of leisure and hotel and catering business, principally Concerts and workshops. You can consult the schedule.

During the summers-autumns months we will possess in addition a space of terrace extended in the central street of the Slaughter house where we will have more exhibitors, concerts and a varied offer of hotel and catering business.

This month we possess 102 exhibitors: T-Sir, Depeapa, POLARITÉ, YIYI GUTZ, Fauna y Flora, Kotte, Bonaespina, Antonella colla jengibre made with love,MITETA, Andrés Sierra, Lord wildmore, Lgc joyas, Carla con C, La ortopedia del Manco, Nogorro, Mi Clo, MANDA unchained, Kaif , Mude desing, lanthane, MIGAYO, Emo Diaz, Rebeca Khamlichi, Elena Mir, CAQUILALA, NIDO, Elsuso, Susana espiauba, Casual Irreal, CARS AND FILM , CUIDA TU BARBA, Ailana, Pale Swim wear, CROQUERAS HUMBBLDT , Borja Banos, BRZ wood desing, C’UP, Steak Cruisers, Daniel Boss, Ro:F, The Talarian, Nina quiche /Alohe , Long days , Becker and CO, Feel flow design, Los Pardos, Mora Efron, Costalamel, BE KIND, Maguma, Yono Taola, N23, Fürniboard, Pakita Clamores, Sicnova, Mari Make Art, ENOLA, Julieta Alvarezm, Nansa, Paula franco, Encuire, Moniquilla, ELE.A STUDIO, Fabrica de Texturas, Pepito&Co, BLUEDALEWE ARE , BOLD , HERMANAS BABY, Martina Billi ilustracion, ELEPHANT &CASTLE, Lilian urquieta, PROSSIMA FERMATA , URBAN MYTH, Desi Civera, Mwood, BICHO DE LUZ , WOODWAVE, Rockinhorses, Pitagora , Bendito Estilo, Lubochka, SENSE NU , TARXIA, Lazy Twins, IDUNNBAGS, En tu escondite IGOR, ANA SALAS, Dr. Hoffman, Mimetrica, SARA HERRANZ, KURAGA, Saintbrissant, Begga desing, Brak Sunglasses, THE MUST HAVE.

We will possess a very special collaboration, Dcode Festival will be present on the Market with a surprise concert and in addition it will avoid credits for the festival of September 13.

We will follow with the normal oferta of concerts, in terrace and in interior.

As innovation also, on the 14th and 15th of June we will celebrate the first edition of Count Market of Design in Barcelona.

Edition On June 7 and 8,

Mercado Central de Diseño

Central de Diseño, Dimad, Matadero Madrid

Paseo de la Chopera, 14

Metro Legazpi

+ info

Alberto Ferlenga – Arquitectos sin arquitecturas. Arquitectura ordinaria y cultura arquitectónica en el s. XXAlberto Ferlenga – Arquitectos sen arquitecturas. Arquitectura ordinaria e cultura arquitectónica no s. XXAlberto Ferlenga – Architects without architectures. Ordinary architecture and architectural culture in the 20th century

0

El estudio de la arquitectura rural y popular ha sido un importante caldo de cultivo de la arquitectura moderna; en ella los arquitectos han buscado la verdad de las formas y los materiales, sus valores de sostenibilidad y de comprensión de los valores locales. A partir de este contexto, la conferencia también rastrea la relación contemporánea entre arquitectura culta y popular.

BERNARD RUDOFSKY: DESOBEDIENCIA CRÍTICA A LA MODERNIDAD.
Arquitectura sin Arquitectos, 50 años después
Centro José Guerrero, Granada. Del 07 al 09.10.2013

En 2014 se cumplen cincuenta años de la publicación de Architecture without Architects (Arquitectura sin arquitectos), una de las más influyentes obras del polifacético Bernard Rudofsky (Moravia, 1905 – Nueva York, 1998).

Considerado uno de los más innovadores creadores del siglo XX, Rudofsky ha sido arquitecto, diseñador, editor, fotógrafo e investigador, y ha sido definido como un severo crítico de los progresos de la época contemporánea. Por todo ello su figura se perfila hoy como la de un autor de enorme actualidad y una de las figuras iconoclastas de la modernidad.

Fue un destacado teórico del diseño, en concreto en el campo del diseño sociocultural comparativo, desarrollado en obras como The Kimono Mind, The Unfashionable Human Body o Now I lay me down to eat. A ello se le suma el profundo impacto de su actividad como comisario, de la que son ejemplos sus provocadoras exposiciones organizadas en el Museum of Modern Art de Nueva York entre los años cuarenta y sesenta; su labor como editor y director artístico de revistas de arquitectura y diseño de referencia como Domus; y su tarea docente en diversos centros de todo el mundo (Yale, MIT, Universidad de Waseda en Tokio).

La experiencia del viaje constituye para Rudofsky un instrumento fundamental para la investigación y el aprendizaje, habiendo vivido y construido en países como Estados Unidos, Brasil e Italia. Visita, documenta y reivindica la economía, inteligencia y sostenibilidad de las arquitecturas anónimas de las que el habitar contemporáneo debe aprender.

Su encuentro con nuestro país se produjo a partir de la década de los sesenta, momento en el que comenzó a visitarlo asiduamente y a interesarse por nuestra sabia arquitectura tradicional. Gracias a su vínculo con José Guerrero, Rudofsky conoció el paisaje mediterráneo de Frigiliana, donde decidió construir en los años setenta su vivienda-taller de verano en unas colinas situadas a tres kilómetros de Nerja, en la provincia de Málaga.

Erigida según diseño de Rudofsky (aunque como autor legal figurase su amigo José Antonio Coderch), La Casa, que ha sido definida como sensual y espartana a la vez, reivindica los valores de la arquitectura tradicional, de la economía de lo local, una arquitectura sencilla de volúmenes y patios, con una fuerte dimensión paisajística en su implantación, que parte del respeto al lugar en contraste con las aspiraciones transformadoras de la arquitectura de autor.

A instancia de Lisa Guerrero, quien advirtió del peligro de desaparición de La Casa, el Centro José Guerrero y el MAK de Viena (Applied Arts and Contemporary Art Museum) iniciaron en el año 2006 una campaña en defensa de la única construcción arquitectónica de Rudofsky en nuestro país, que recabó, entre otras, la firma de más de cien reputados arquitectos, artistas y escritores de todo el mundo. Junto con ello, la labor emprendida por el Instituto Andaluz de Patrimonio y la Dirección General de Bienes Culturales para su puesta en valor culminó en 2011 con la declaración del inmueble por parte de la Consejería de Cultura de la Junta de Andalucía como Bien de Interés Cultural, adquiriendo así la protección máxima como monumento.

El Centro José Guerrero y el Ministerio de Educación, Cultura y Deportes organizan este seminario internacional, en el que intervienen los más destacados conocedores de su obra, para analizar y difundir el universo rudofskiano. A él le seguirá en 2014 una exposición monográfica sobre su legado en la sede del Centro José Guerrero.

O estudo da arquitectura rural e popular foi un importante caldo de cultivo da arquitectura moderna; nela os arquitectos buscaron a verdade das formas e os materiais, os seus valores de sostibilidade e de comprensión dos valores locais. A partir deste contexto, a conferencia tamén rastrexa a relación contemporánea entre arquitectura culta e popular.

BERNARD RUDOFSKY: DESOBEDIENCIA CRÍTICA A MODERNIDADE.

Arquitectura sen Arquitectos, 50 años después

Centro José Guerrero, Granada. Do 07 o 09.10.2013

En 2014 cúmprense cincuenta anos da publicación de Architecture without Architects (Arquitectura sen arquitectos), unha das máis influentes obras do polifacético Bernard Rudofsky (Moravia, 1905 – Nova York, 1998).

Considerado un dos máis innovadores creadores do século XX, Rudofsky foi arquitecto, deseñador, editor, fotógrafo e investigador, e foi definido como un severo crítico dos progresos da época contemporánea. Por todo iso a súa figura perfílase hoxe como a dun autor de enorme actualidade e unha das figuras iconoclastas da modernidade.

Foi un destacado teórico do deseño, en concreto no campo do deseño sociocultural comparativo, desenvolvido en obras como The Kimono Mind, The Unfashionable Human Body ou Now I lai me down to eat. A iso súmaselle o profundo impacto da súa actividade como comisario, da que son exemplos as súas provocadoras exposicións organizadas no Museum of Modern Art de Nova York entre os anos corenta e sesenta; o seu labor como editor e director artístico de revistas de arquitectura e deseño de referencia como Domus; e a súa tarefa docente en diversos centros de todo o mundo (Yale, MIT, Universidade de Waseda en Tokyo).

A experiencia da viaxe constitúe para Rudofsky un instrumento fundamental para a investigación e a aprendizaxe, despois de vivir e despois de construír en países como Estados Unidos, Brasil e Italia. Visita, documenta e reivindica a economía, intelixencia e sostibilidade das arquitecturas anónimas das que habitar contemporáneo debe aprender.

O seu encontro co noso país produciuse a partir da década dos sesenta, momento no que comezou a visitalo asiduamente e a interesarse pola nosa sabia arquitectura tradicional. Grazas ao seu vínculo con José Guerrero, Rudofsky coñeceu a paisaxe mediterránea de Frigiliana, onde decidiu construír nos anos setenta a súa vivenda-taller de verán nuns outeiros situados a tres quilómetros de Nerja, na provincia de Málaga.

Erixida segundo deseño de Rudofsky (aínda que como autor legal figurase o seu amigo José Antonio Coderch), La Casa, que foi definida como sensual e espartana á vez, reivindica os valores da arquitectura tradicional, da economía do local, unha arquitectura sinxela de volumes e patios, cunha forte dimensión paisaxística na súa implantación, que parte do respecto ao lugar en contraste coas aspiracións transformadoras da arquitectura de autor.

A instancia de Lisa Guerrero, quen advertiu do perigo de desaparición de La Casa, o Centro José Guerrero e o MAK de Viena (Applied Arts and Contemporary Art Museum) iniciaron no ano 2006 unha campaña en defensa da única construción arquitectónica de Rudofsky no noso país, que solicitou, entre outras, a firma de máis de cen reputados arquitectos, artistas e escritores de todo o mundo. Xunto con iso, o labor emprendido polo Instituto Andaluz de Patrimonio e a Dirección Xeral de Bens Culturais para a súa posta en valor culminou en 2011 coa declaración do inmoble por parte da Consellaría de Cultura da Xunta de Andalucía como Ben de Interese Cultural, adquirindo así a protección máxima como monumento.

O Centro José Guerrero e o Ministerio de Educación, Cultura e Deportes organizan este seminario internacional, no que interveñen os máis destacados coñecedores da súa obra, para analizar e difundir o universo rudofskiano. A el seguirao en 2014 unha exposición monográfica sobre o seu legado na sede do Centro José Guerrero.

The study of the rural and popular architecture has been an important favorable environment of the modern architecture; in her the architects have looked for the truth of the forms and the materials, his values of sustainability and of comprehension of the local values. From this context, the conference also traces the contemporary relation between educated and popular architecture.

BERNARD RUDOFSKY: CRITICAL DISOBEDIENCE TO THE MODERNITY.

Architecture without Architects, 50 years later

Center Jose Guerrero, Granada. From 07 to 09.10.2013

In 2014 they are fulfilled fifty years of the publication of Architecture without Architects (Architecture without architects), one of the most influential works of the versatile Bernard Rudofsky (Moravia, 1905 – New York, 1998).

Considered one of the most innovative creators of the 20th century, Rudofsky has been architect, designer, publisher, photographer and investigator, and has been defined as a severe critic of the progresses of the contemporary epoch. By all this his figure is outlined today as that of an author of enormous current importance and one of the figures iconoclasts of the modernity.

It was the out-standing theoretical one of the design, in I make concrete in the field of the sociocultural comparative design, developed in works as The Kimono Mind, The Unfashionable Human Body or Now I lay me down to eat. To it there adds the deep impact of his activity as commissioner, of which they are examples his provocative exhibitions organized in the Museum of Modern Art of New York between the forties and sixties; his labor like publisher and art director of magazines of architecture and design of reference like Domus; and his educational task in diverse centers of the whole world (Yale, MIT, Waseda’s University in Tokyo).

The experience of the trip constitutes for Rudofsky a fundamental instrument for the investigation and the learning, having lived and constructed in countries like The United States, Brazil and Italy. He visits, documents and claims the economy, intelligence and sustainability of the anonymous architectures of which to live contemporary debit to learn.

His meeting with our country took place from the decade of the sixties, moment in the one that began to visit it assiduous and to be interested for our wise traditional architecture. Thanks to his link with Jose Guerrero, Rudofsky knew Frigiliana’s Mediterranean landscape, where it decided to construct in the seventies his summer housing – workshop in a few hills placed to three Nerja’s kilometres, in the province of Malaga.

Raised according to Rudofsky’s design (though as legal author there was appearing his friend Jose Antonio Coderch), The House, which has been defined as sensual and Spartan simultaneously, claims the values of the traditional architecture, of the economy of the local thing, a simple architecture of volumes and courts, with a strong landscape dimension in his implantation, which departs from the respect to the place in contrast with the aspirations transformadoras from the author’s architecture.

To Lisa Guerrero’s instance, who noticed of the danger of disappearance of The House, the Center Jose Guerrero and the MAK of Vienna (Applied Arts and Contemporary Art Museum) initiated in the year 2006 a campaign in defense of the Rudofsky’s only architectural construction in our country, which obtained, between others, the signature of more than hundred renowned architects, artists and writers of the whole world. Together with it, the labor undertaken by the Andalusian Institute of Heritage and the Headquarter of Cultural Goods for his putting in value it culminated in 2011 with the declaration of the building on the part of the Council of Culture of the Meeting of Andalusia as Good of Cultural Interest, acquiring this way the maximum protection as monument.

The Center Jose Guerrero and the Department of Education, Culture and Sports organize this international seminar, in which there intervene the most out-standing connoisseurs of his work, to analyze and to spread the universe rudofskiano. To him Jose Guerrero will follow in 2014 a monographic exhibition on his legacy in the headquarters of the Center.

[:es]Arquitectura, crítica, revistas, conocimiento y la Red | Miguel Villegas[:gl]Arquitectura, crítica, revistas, coñecemento e a Rede | Miguel Villegas[:en]Architecture, critique, magazines, knowledge and the Network | Michael Villegas[:]

[:es]

La publicación de arquitectura que veis arriba capturada en un pantallazo la producíamos hace más de diez años.
No se si fue una intuición, una iluminación o una pedrá, pero lo cierto es que ya estábamos hablando de una serie de conceptos que ahora parece que a algunos preocupan y a otros se indigestan. A los primeros por falta de comprensión y aprehensión y a los segundos… a esos por lo mismo.

Para los de francés la frase está escrita en un inglés entonces torpe, pero quería decir algo así como:

«Ya podemos publicar el contenido que queramos, al instante»

Desde aquí, una opinión, creo que confundida, de Fredy Massad a un artículo de David Basulto; una reseña de Pilar Pinchart, que se convierte en una elegía a las publicaciones en papel enarbolando la bandera del todo gratis no; y cierta irresponsabilidad de una serie de compañeros, que dando argumentos a detractores de lo digital comparten a diestro y siniestro en la red; han desencadenado que retome este tema y me decida a tratar de explicar una situación que, yo al menos, veo clara.

Como sigue teniendo mucho que ver, voy a recuperar la cita que mencioné en el pasado artículo sobre archBib. Es tan importante que lleva tiempo estructurando mi forma de percibir y entender la Red y hoy nos va a volver a ayudar. Es la frase de Dee Hock que podéis encontrar, en el artículo de Linda Stone.

«Noise becomes data when it has a cognitive pattern. (1945–1965)
Data becomes information when assembled into a coherent whole, which can be related to other information. (1965–1985)
Information becomes knowledge when integrated with other information in a form useful for making decisions and determining actions. (1985–2005)
Knowledge becomes understanding when related to other knowledge in a manner useful in anticipating, judging and acting. (2005–2025)
Understanding becomes wisdom when informed by purpose, ethics, principles, memory and projection. (2015–2045)»

Las fechas en cursiva detrás de cada etapa son de Stone y no me resultarían especialmente relevantes si no fuera porque, sin tener en cuenta la mayor o menor autoridad académica que pueda tener Stone, nos hace pensar si no estamos ya en el descuento.

Estimados Fredy, Pilar et al.. Creo firmemente que el filtrado de información para su publicación no es crítica. Por mucho que este proceso de selección tenga criterio, o falta de él.

Para mi no es crítica. La crítica es conocimiento. Es información digerida y asimilada por otros hasta convertirla en conocimiento, y que nos permite, nos pone en disposición de, tomar decisiones y determinar acciones.

Ahora mismo, tal y como la información en lo digital se está tratando, no es capaz de producir eso.

No implica mensaje. No implica per se una potencia de relación. No tal y como están, y me permitís que aquí me excluya, manejándola muchos.

«La Red, hoy, en arquitectura, no es 2.0. Es mucho menos que 1.0, simplemente porque no está enlazada

Los comunicadores, los que llevan a gala el calificativo de bloggers, los que comparten por divertimento, no han sido capaces de digerir un concepto, tan antiguo que su nombre suena a ciencia ficción ochentera, como el de hipertexto. Un concepto que, pese a llevarlo constantemente en la h del http://… no se entiende en sus implicaciones más profundas.

Hiper denota superioridad o exceso. Hipertexto denota lo que supera al texto. Si señores, lo que supera a la propia información, al mero mensaje unívoco, para adquirir el potencial de despliegue que antes solo era concebible para la hermenéutica a través de la interpretación y el diálogo.

La web 2.0 no es cuestión de comunicación interpersonal. La comunicación, el diálogo, los comentarios no son ya lo importante. Ya existían en el 2002 y os puedo asegurar que con mucha más actividad y riqueza. Una riqueza y fuerza en el intercambio de conocimiento que hizo que algunos pudiéramos entender qué estaba pasando.

La 2.0, o simplemente el estado actual de la tecnología, permite procesar esa información que a muchos abruma por exceso, y convertirla en conocimiento.Permite enlazarla, calificarla, clasificarla, etiquetarla y hacer que, mediante esos procesos, esas acciones humanas nunca automáticas, y sobre todo, mediante la construcción de las redes apropiadas de enlaces a otros espacios digitales de información, podamos construir conocimiento.

«Podemos trascender la mera información para construir conocimiento, pero nos empeñamos en producir en digital sin aprovechar su potencia, sin entender su idiosincrasia.»

Nos empeñamos en devaluar la trascendencia de nuestras actitudes asimilándolas a divertimentos al compartir y no nos damos cuenta de que estamos desperdiciando un enorme recurso, nuestro recurso, el bien material que hace que una parte enorme de nuestra sociedad, la informacional, funcione.

«Estamos desperdiciando la información

Ser Red, que quizás deba escribirse en minúsculas igual que arquitectura, es construir de forma activa la red para preocuparse y ocuparse de su supervivencia. Es entender que lo importante es que se produzca el chispazo que conecte ideas e información, no que el chispazo se produzca atravesando nuestra web.

Si no hacemos un uso responsable de la información. Si no aprendemos a producirla para que sea de calidad y relevante, a manipularla para que respete a sus productores, a compartirla para no convertirnos en meros traficantes, a evaluarla de manera crítica para que cada vez haya menos ruido y a relacionarla para que se convierta en conocimiento. Si no tomamos una postura de responsabilidad activa, estaremos simplemente malgastando un recurso valiosísimo.

Y frente a ese despilfarro, argumentos como los de Pilar tendrán toda la validez, cuando no debemos, por el bien del desarrollo tecnológico, asumirlos.

«La red no es el espacio del todo vale y además es gratis. La Red, debe ser nuestra gran biblioteca de Alejandría

Debe ser un espacio en el que, por nuestro comportamiento, acallemos los ruidos; en el que, por nuestro trabajo comunicando, compartiendo, enlazando, ofreciendo a los demás de forma ordenada y coherente, hagamos que nuestro conocimiento se ponga al servicio de los demás.

Algún compañero me dice que no se lucra compartiendo la información, y que por eso no hace nada malo. Argumentos ilusorios dentro de esta coyuntura. La información ya no tiene valor. Lo digital se lo ha quitado tendiéndolo a cero… El valor está en la presencia, en el trabajo, en el servicio. Pensar que la falta de acción no tiene consecuencias es falaz y pernicioso.

Las fotos que nuestros compañeros fotógrafos producen, por ejemplo, ya no tienen valor en si mismas. Cuando cualquiera las puede descargar, copiar, transformar, reproducir, multiplicar… los objetos físicos que son ese conjunto de megas no tienen valor.

«El valor, en esta situación digital, estriba en que un determinado fotógrafo produzca esas imágenes. Ese es el hecho diferencial que debemos recuperar.»

Y no estoy hablando aquí de recuperar el valor del artista, si no recuperar el valor del productor, del agente, con su técnica, con su mirada, con su capacidad como profesional cualificado que es capaz de ofrecer un servicio y que, gracias a la expansión de la información que ha producido, es capaz de demostrar la valía de su trabajo.

“This is information. The proper use of it can bring a new dignity to mankind.
… (Information machines) process information so that it can me made meaningful at the human scale”.
The Information Machine. Ray and Charles Eames, 1958.
Captura del video “Hello World! Processing” de Ultra_Lab

A lo mejor esta referencia de un maestro clásico cala más

Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, marzo 2013

[:gl]

A publicación de arquitectura que vedes arriba capturada nun pantallazo produciámola hai máis de dez anos.

Non se se foi unha intuición, unha iluminación ou unha pedrá, pero o certo é que xa estabamos a falar dunha serie de conceptos que agora parece que a algúns preocupan e a outros indixéstanse. Aos primeiros por falta de comprensión e aprehensión e aos segundos… a eses polo mesmo.

Para os de francés a frase está escrita nun inglés entón torpe, pero quería dicir algo así como:

«Xa podemos publicar o contido que queiramos, ao instante»

Dende aquí, unha opinión, creo que confundida, de Fredy Massad a un artigo de David Basulto; unha reseña de Pilar Pinchart, que se converte nunha elexía ás publicacións en papel enarborando a bandeira de todo gratis non; e certa irresponsabilidade dunha serie de compañeiros, que dando argumentos a detractores do dixital comparten a destro e sinistro na rede; desencadearon que retome este tema e me decida a tratar de explicar unha situación que, eu polo menos, vexo clara.

Como segue tendo que ver moito, vou recuperar a cita que mencionei no pasado artigo sobre archBib. É tan importante que leva tempo estruturando a miña forma de percibir e entender a Rede e hoxe nos vai volver axudar. É a frase de Dee Hock que podedes encontrar, no artigo de Linda Stone.

«Noise becomes data when it has a cognitive pattern. (1945–1965)

Data becomes information when assembled into a coherent whole, which can be related to other information. (1965–1985)

Information becomes knowledge when integrated with other information in a form useful for making decisions and determining actions. (1985–2005)

Knowledge becomes understanding when related to other knowledge in a manner useful in anticipating, judging and acting. (2005–2025)

Understanding becomes wisdom when informed by purpose, ethics, principles, memory and projection. (2015–2045)»

As datas en cursiva detrás de cada etapa son de Stone e non me resultarían especialmente relevantes se non fose porque, sen ter en conta a maior ou menor autoridade académica que poida ter Stone, nos fai pensar se non estamos xa no desconto.

Estimados Fredy, Piar et al.. Creo firmemente que o filtrado de información para a súa publicación non é crítica. Por moito que este proceso de selección teña criterio, ou falta del.

Para a miña non é crítica. A crítica é coñecemento. É información dixerida e asimilada por outros ata convertela en coñecemento, e que nos permite, ponnos en disposición de, tomar decisións e determinar accións.

Agora mesmo, tal e como a información no dixital se está a tratar, non é capaz de producir iso.

Non implica mensaxe. Non implica per se unha potencia de relación. Non tal e como están, e permitídesme que aquí me exclúa, manexándoa moitos.

«A Rede, hoxe, en arquitectura, non é 2.0. É moito menos que 1.0, simplemente porque non está enlazada.

Os comunicadores, os que levan a gala o cualificativo de bloggers, os que comparten por divertimento, non foron capaces de dixerir un concepto, tan antigo que o seu nome soa a ciencia ficción oitentera, como o de hipertexto. Un concepto que, malia levalo constantemente na h do http://… non se entende nas súas implicacións máis profundas.

Hiper denota superioridade ou exceso. Hipertexto denota o que supera ao texto. Se señores, o que supera á propia información, á mera mensaxe unívoca, para adquirir o potencial de despregamento que antes só era concibible para a hermenéutica a través da interpretación e o diálogo.

A web 2.0 non é cuestión de comunicación interpersoal. A comunicación, o diálogo, os comentarios non son xa o importante. Xa existían no 2002 e pódovos asegurar que con moita máis actividade e riqueza. Unha riqueza e forza no intercambio de coñecemento que fixo que algúns puidésemos entender que estaba a pasar.

A 2.0, ou simplemente o estado actual da tecnoloxía, permite procesar esa información que a moitos atorda por exceso, e convertela en coñecemento.Permite enlazala, cualificala, clasificala, etiquetala e facer que, mediante eses procesos, esas accións humanas nunca automáticas, e sobre todo, mediante a construción das redes apropiadas de enlaces a outros espazos dixitais de información, poidamos construír coñecemento.

«Podemos transcender a mera información para construír coñecemento, pero empeñámonos en producir en dixital sen aproveitar a súa potencia, sen entender a súa idiosincrasia.»

Empeñámonos en desvalorizar a transcendencia das nosas actitudes asimilándoas a divertimentos ao compartir e non nos decatamos un enorme recurso, o noso recurso, o ben material que fai que unha parte enorme da nosa sociedade, a informacional, funcione de que estamos a desperdiciar.

«Estamos a desperdiciar a información.«

Ser Red, que quizais deba escribirse en minúsculas igual que arquitectura, é construír de forma activa a rede para preocuparse e ocuparse da súa supervivencia. É entender que o importante é que se produza o chispazo que conecte ideas e información, non que o chispazo se produza atravesando a nosa web.

Se non facemos un uso responsable da información. Se non aprendemos a producila para que sexa de calidade e relevante, a manipulala para que respecte os seus produtores, a compartila para non nos converter en meros traficantes, a avaliala de xeito crítico para que cada vez haxa menos ruído e a relacionala para que se converta en coñecemento. Se non tomamos unha postura de responsabilidade activa, estaremos simplemente a malgastar un recurso valioso.

E fronte a esa dilapidación, argumentos como os de Pilar terán toda a validez, cando non debemos, polo ben do desenvolvemento tecnolóxico, asumilos.

«A rede non é o espazo de todo vale e ademais é gratis. A Rede, debe ser a nosa gran biblioteca de Alexandría.»

Debe ser un espazo no que, polo noso comportamento, acalemos os ruídos; no que, polo noso traballo comunicando, compartindo, enlazando, ofrecendo aos demais de forma ordenada e coherente, fagamos que o noso coñecemento se poña ao servizo dos demais.

Algún compañeiro dime que non se lucra compartindo a información, e que por iso non fai nada malo. Argumentos ilusorios dentro desta conxuntura. A información xa non ten valor. O dixital quitoullo tendéndoo a cero… O valor está na presenza, no traballo, no servizo. Pensar que a falta de acción non ten consecuencias é falaz e pernicioso.

As fotos que os nosos compañeiros fotógrafos producen, por exemplo, xa non teñen valor en se mesmas. Cando calquera as pode descargar, copiar, transformar, reproducir, multiplicar… os obxectos físicos que son ese conxunto de megas non teñen valor.

«O valor, nesta situación dixital, estriba en que un determinado fotógrafo produza esas imaxes. Ese é o feito diferencial que debemos recuperar.»

E non estou a falar aquí de recuperar o valor do artista, se non recuperar o valor do produtor, do axente, coa súa técnica, coa súa mirada, coa súa capacidade como profesional cualificado que é capaz de ofrecer un servizo e que, grazas á expansión da información que produciu, é capaz de demostrar a valía do seu traballo.

“This is information. The proper use of it can bring a new dignity to mankind.
… (Information machines) process information so that it can me made meaningful at the human scale”.
The Information Machine. Ray and Charles Eames, 1958.
Captura del video “Hello World! Processing” de Ultra_Lab

Ao mellor esta referencia dun mestre clásico cala máis…

Miguel Villegas, arquitecto

Editor en arquitextónica

Sevilla, marzo 2013

[:en]

The publication of architecture that you see above captured in a pantallazo was produced by us it does more than ten years.

Not if it was an intuition, a lighting or a pedrá, but the certain thing is that already we were speaking about a series of concepts that now it seems that they worry some and to others they get indigestion. To the first ones for lack of comprehension and apprehension and to the second ones … to this for the same thing.

For those of Frenchman the phrase is written in an Englishman at the time awkward, but it wanted to say something like:

Para los de francés la frase está escrita en un inglés entonces torpe, pero quería decir algo así como:

«Already we can publish the content that let’s let’s want, to the instant»

From here, an opinion, I believe that confused, of Fredy Massad to David Basulto‘s article; Pilar Pinchart‘s review, that turns into an elegy to the publications into paper hoisting the completely free flag not; and certain irresponsibility of a series of companions, that giving arguments to detractors of the digital thing they share to matador and disaster in the network; they have unleashed that takes again this topic and decide to try to explain a situation that, I at least, I see clear.

As much continues having that to see, I am going to recover the appointment that I mentioned in the past article on archBib. It is so important that it goes time structuring my way of perceiving and understanding the Network and today it is going to return to help us. It is Dee Hock’s phrase that you can find, in Linda Stone‘s article.

«Noise becomes data when it has a cognitive pattern. (1945–1965)

Data becomes information when assembled into a coherent whole, which can be related to other information. (1965–1985)

Information becomes knowledge when integrated with other information in a form useful for making decisions and determining actions. (1985–2005)

Knowledge becomes understanding when related to other knowledge in a manner useful in anticipating, judging and acting. (2005–2025)

Understanding becomes wisdom when informed by purpose, ethics, principles, memory and projection. (2015–2045)»

The dates in cursive behind every stage are of Stone and they me would not turn out to be specially relevant if it was not because, without bearing in mind the major or minor academic authority that Stone could have, it makes us think if we are not already in the discount.

Estimated Fredy, Prop et al.. I believe firmly that the leaked one of information for his publication is not critical. For much that this process of selection has criterion, or lack of him.

For my it is not critical. The critique is a knowledge. It is an information digested and assimilated by others up to turning her into knowledge, and that allows us, puts us in disposition of, to take decisions and to determine actions.

Just now, as the information in the digital thing is treating itself, is not capable of producing it

It does not imply message. It does not imply per se a power of relation. Not as they are, and you allow me here to exclude myself, her handling many.

«The Network, today, in architecture, it is not 2.0. It is great less than 1.0, simply because it is not connected.»

The communicators, which take to show the epithet of bloggers, those that they share for divertimento, have not been capable of digesting a concept, so ancient that his name sounds to science fiction ochentera, as that of hypertext. A concept that, in spite of taking it constant in her h of http: // … one does not understand in his deeper implications.

Hiper denotes superiority or excess. Hypertext denotes what it overcomes the text. If gentlemen, which it overcomes the own information, the mere univocal message, to acquire the potential of deployment that before only was conceivable for the hermeneutics across the interpretation and the dialog.

The web 2.0 it is not a question of interpersonal communication. The communication, the dialog, the comments are not already the important thing. Already they existed in 2002 and I can assure you that with a lot of more activity and wealth. A wealth and force in the exchange of knowledge that did that some of us could understand what was happening.

2.0, or simply the current condition of the technology, allows to process this information that overwhelms many people for excess, and to turn her into knowledge. It allows to connect, to qualify it it, to classify it, to label and to do that, by means of these processes, these actions you never humanize automatic, and especially, by means of the construction of the appropriate networks of links to other digital spaces of information, let’s be able construct knowledge.

«We can come out the mere information to construct knowledge, but we pledge in happening in foxglove without taking advantage of his power, without understanding his idiosyncrasy.«

We pledge in devaluating the transcendency of our attitudes assimilating them to divertimentos on having shared and we do not realize that we are wasting an enormous resource, our resource, the material good that does that an enormous part of our company, the informacional, works.

«We are wasting the information.«

Being Network, which probably it should correspond in small letters like architecture, it is to construct of active form the network to worry and to deal with his survival. It is to understand that the important thing is that there takes place the spark that connects ideas and information, not that the spark takes place crossing our web.

If we do not do a use responsible for the information. If we do not learn to produce it in order that it is of quality and relevant, to manipulating her in order that he respects his producers, to sharing it not to turn into mere dealers, to evaluating it in a critical way in order that every time there is less noise and to relating her in order that it turns into knowledge. If we do not take a position of active responsibility, we will be wasting simply the most valuable resource.

SAnd opposite to this squandering, arguments like those of Pilar will have the whole validity, when we have not to, for the good of the technological development, assume them.

«The network is not the space completely voucher and in addition it is free. The Network, it is necessary to to be our great library of Alexandria.«

It is necessary to to be a space in which, for our behavior, we silence the noises; in that, for our work reporting, sharing, connecting, offering the others of tidy and coherent form, let’s do on that our knowledge puts to the service of the others.

Some companion says to me that it does not enrich itself sharing the information, and that because of it it does not make anything bad. Illusory arguments inside this conjuncture. The information already does not have value. The digital thing has taken it from him it stretching to zero … The value it is in the presence, in the work, in the service. To think that the lack of action does not have consequences is fallacious and pernicious.

The photos that our companions photographers produce, for example, already do not have value in if same. When anyone can unload, copy, transform, reproduce, multiply … the physical objects that are this set of gentle them they do not have value.

«The value, in this digital situation, rests on that a certain photographer produces these images. This it is the differential fact that we must recover.«

And I am not speaking of recovering here the value of the artist, if not to recover the value of the producer, of the agent, with his technology, with his look, with his capacity as qualified professional who is capable of offering a service and that, thanks to the expansion of the information that has produced, is capable of demonstrating the value of his work.

“This is information. The proper use of it can bring a new dignity to mankind.
… (Information machines) process information so that it can me made meaningful at the human scale”.
The Information Machine. Ray and Charles Eames, 1958.
Captura del video “Hello World! Processing” de Ultra_Lab

Probably this reference of a classic teacher sinks more

Miguel Villegas, architect

Editor in arquitextónica

Sevilla, march 2013

[:]

Historiography of Modern Architecture

[:es]

«Con este libro, Panayotis Tournikiotis ha alcanzado una gran hazaña en la historiografía arquitectónica.»

Francoise Choay, Profesor de Historia de la teoría y de Historia del urbanismo en el Instituto francés de urbanismo, Universidad de París

La escritura, según Panayotis Tournikiotis, siempre ha ejercido una influencia poderosa sobre la arquitectura. Por lo tanto, el estudio de arquitectura moderna no puede ser separado del estudio con los textos que han tratado de explicar la idea de una nueva arquitectura en una nueva sociedad. Durante los últimos cuarenta años, la pregunta de la relación de arquitectura y su historia – de edificios a libros – ha sido uno de los temas más importantes en los debates durante los cursos de arquitectura moderna.

Tournikiotis argumenta que la historia de arquitectura moderna tiende a ser escrita desde el presente, proyectando atrás en el pasado nuestras preocupaciones actuales, de modo que «el principio» de la historia realmente funcione como «una representación» de su final. En este libro los edificios son las citas, mientras los textos son la estructura.

Tournikiotis enfoca en un grupo de libros de los historiadores principales del siglo XX: Nikolaus Pevsner, Emil Kaufmann, Sigfried Giedion, Bruno Zevi, Leonardo Benevolo, Henry-Russell Hitchcock, Reyner Banham, Peter Collins, y Manfredo Tafuri. Examinando el pensamientos de estos escritores, utiliza conceptos de la teoría crítica, relacionando la arquitectura a más amplios modelos históricos.

Historiography of Modern Architecture
Historiography of Modern Architecture

Tapa dura: 358 páginas
Editor: Mit Pr (1 de agosto de 1999)
Idioma: Inglés

 [:gl]

«Con este libro, Panayotis Tournikiotis alcanzou unha gran fazaña na historiografía arquitectónica.»

Francoise Choay, Profesor de Historia da teoría e da Historia do urbanismo no Instituto francés de urbanismo, Universidade de París

A escritura, segundo Panayotis Tournikiotis, sempre ten exercido unha influencia poderosa sobre a arquitectura. Polo tanto, o estudo de arquitectura moderna non pode ser separado do estudo cos textos que trataron de explicar a idea dunha nova arquitectura nunha nova sociedade. Durante os últimos corenta anos, a pregunta da relación de arquitectura e a súa historia – de edificios a libros – foi un dos temas máis importantes nos debates durante os cursos de arquitectura moderna.

Tournikiotis argumenta que a historia de arquitectura moderna tende a ser escrita dende o presente, proxectando atrás no pasado as nosas preocupacións actuais, de modo que «o principio» da historia realmente funcione como «unha representación» do seu final. Neste libro os edificios son as citas, mentres os textos son a estrutura.

Tournikiotis enfoca nun grupo de libros dos historiadores principais do século XX: Nikolaus Pevsner, Emil Kaufmann, Sigfried Giedion, Bruno Zevi, Leonardo Benevolo, Henry-Russell Hitchcock, Reyner Banham, Peter Collins, e Manfredo Tafuri. Examinando o pensamentos destes escritores, utiliza conceptos da teoría crítica, relacionando a arquitectura a máis amplos modelos históricos.

Tapa dura: 358 páxinas

Editor: Mit Pr (1 de agosto de 1999)

Idioma:Inglés

[:en]

«With this book, Panayotis Tournikiotis has achieved a great feat ofarchitectural historiography.»

Francoise Choay, Professor of the History of Ideas and the History of Urbanism at the French Institute for Urbanism, University of Paris

Writing, according to Panayotis Tournikiotis, has always exerted a powerful influence on architecture. Indeed, the study of modern architecture cannot be separated from a fascination with the texts that have tried to explain the idea of a new architecture in a new society. During the last forty years, the question of the relationship of architecture to its history -of buildings to books- has been one of the most important themes in debates about the course of modern architecture.

Tournikiotis argues that the history of modern architecture tends to be written from the present, projecting back onto the past our current concerns, so that the «beginning» of the story really functions as a «representation» of its end. In this book the buildings are the quotations, while the texts are the structure.

Tournikiotis focuses on a group of books by major historians of the twentieth century: Nikolaus Pevsner, Emil Kaufmann, Sigfried Giedion, Bruno Zevi, Leonardo Benevolo, Henry-Russell Hitchcock, Reyner Banham, Peter Collins, and Manfredo Tafuri. In examining these writers’ thoughts, he draws on concepts from critical theory, relating architecture to broader historical models.

Lid lasts: 358 pages

Publisher: Mit Pr (August 1, 1999)

Language: English

[:]

[:es]Retratos a través de los ojos de un miope (V) | epR [:gl]Retratos a través dos ollos dun miope (V) | epR[:en]Portraits across the eyes of a near-sighted person (V) | epR[:]

[:es]

El pájaro cuco

Nacido en el gélido Báltico y con el rostro algo picado de viruelas, su historia pudo haber sido triste como la de aquel Akákievich de Gógol.

Pero Kahn decidió vivir dos vidas.

Dos vidas simultáneas, con dos mujeres,  con dos familias.

Como el pájaro cuco, sobrevoló otros cielos para buscar otros nidos.

Dos vidas sucesivas, la del arquitecto intrascendente y la del profeta de la luz y la geometría.

Sembró el mundo de obras maestras en apenas un par de décadas: Salk, Kimbell, New Haven, Ahmedabad, Dahka.

Nunca sabremos qué llevó a Kahn de una vida a la otra; siempre imaginaremos que vivió alguna otra más que nadie ha contado aún.

Retratos a través de los ojos de un miope (V) epR Louis I. Kahn
Louis I. Kahn | Fuente: wikiarquitectura

El primo Ramón
New Bedford, primavera de 2014[:gl]

O paxaro cuco

Nado no xélido Báltico e co rostro algo picado de varíolas, a súa historia puido ser triste como a daquel Akákievich de Gógol.

Pero Kahn decidiu vivir dúas vidas.

Dúas vidas simultáneas, con dúas mulleres, con dúas familias.

Como o paxaro cuco, sobrevoou outros ceos para buscar outros niños.

Dúas vidas sucesivas, a do arquitecto intranscendente e a do profeta da luz e a xeometría.

Sementou o mundo de obras mestras en apenas un par de décadas: Salk, Kimbell, New Haven, Ahmedabad, Dahka.

Nunca saberemos que levou a Kahn dunha vida á outra; sempre imaxinaremos que viviu algunha outra máis que ninguén contou aínda.

Retratos a través de los ojos de un miope epR kahn

El primo Ramón
New Bedford, primaveira de 2014[:en]

The cuckold

Born in the chill Baltic one and with the slightly bad face of smallpox, his history could have been sad as that of that Akákievich from Gógol.

But Kahn decided to live through two lives.

Two simultaneous lives, with two women, with two families.

As the pretty bird, it overflew other skies to look for other nests.

Two successive lives, that of the not transcendental architect and that of the prophet of the light and the geometry.

He sowed the world of masterpieces in scarcely a couple of decades: Salk, Kimbell, New Haven, Ahmedabad, Dahka.

We will never know what took Kahn of a life to other one; always we will imagine that there lived different someone more than anybody it has counted still.

Retratos a través de los ojos de un miope epR kahn

El primo Ramón
New Bedford, spring of 2014[:]

Beyond Black. Juan Rodríguez Beyond Black. Juan Rodríguez Beyond Black. Juan Rodríguez

Kiosko Alfonso. Coruña. España. Desde el 4 de junio de 2014. BEYOND BLACK es el titulo de una exposición retrospectiva de fotografía, cuyo nexo de unión es …”una cierta forma de ver la arquitectura”. Muestra obras desde 1987 a 2014.

Bajo el comisariado de Marta Gerveno, será inaugurada en Kiosco Alfonso de A Coruña el próximo 4 de junio, 19,30 h. Forma parte de la exposición una sala de lectura, donde podrán ser consultados una selección de libros publicados por el autor en los últimos años. Paralelamente al proyecto expositivo, se presentará un libro que recoge 83 imágenes de dicho proyecto así como textos de Pedro Cabrita Reis, Eduardo Souto de Moura, Gertrude Schiele y Pablo Bautista Nicolás.

«Juan Rodríguez es un detective. Se apodera de lo que vemos, de lo que ve a primera vista, y extrae de ello lo que nosotros no vemos. Escudriña, aísla, altera, mueve tonalidades. Despierta otro lado de la realidad, aquel que no descifran ojos menos eficaces, empañados por el hábito, por la rutina.

Todo se revela un poco diferente, sorprende, se convierte en aparición inesperada. Desde un fondo nebuloso y compacto y oscuro, desenfocado a veces, saltan con nitidez desenfrenada cosas, personas, animales: un caballo blanco, una bola no sé de qué, un chorro de luz que atraviesa la puerta entreabierta, lámparas de fuego o surcos deslumbrantes, reflejos lineales de una copa de cristal.

Una imagen negra se confunde con el suelo, y emerge recortada sobre una pared clara. Rayas pintadas sobre el piso de la carretera se aproximan a un punto. ¿En qué lugar?

Un mar sin horizonte, un mar petrificado, un suelo de cuadrados negros y blancos, mesas y sillas abandonadas, rascacielos que desaparecen en el cielo o que en él se recortan, una servilleta blanca bajo la pata corta de una mesa –todo en blanco y negro y ceniza, mil grises. La realidad a un tiempo nítida y desfigurada.

Sensación de color, desasosiego, raramente paz.

Así como los pintores conjuran la representación de la realidad, tal vez por influencia de los fotógrafos o en competencia con ellos, disolviéndola, abstrayéndola, transformándola en una textura que no revela las formas que nosotros vemos, así sucede también en la busca postrera de los fotógrafos. O del fotógrafo Juan Rodríguez.«

Álvaro Siza

Kiosko Alfonso. Coruña. España. Dende o 4 de xuño de 2014. BEYOND BLACK é o titulo dunha exposición retrospectiva de fotografía, cuxo nexo de unión é… ”certa forma de ver a arquitectura”. Mostra obras dende 1987 a 2014.

Baixo o comisariado de Marta Gerveno, será inaugurada en Quiosco Alfonso da Coruña o próximo 4 de xuño, 19,30 h. Forma parte da exposición unha sala de lectura, onde poderán ser consultados unha selección de libros publicados polo autor nos últimos anos. Paralelamente ao proxecto expositivo, presentarase un libro que recolle 83 imaxes do devandito proxecto así como textos de Pedro Cabrita Reis, Eduardo Souto de Moura, Gertrude Schiele e Pablo Bautista Nicolás.

«Juan Rodríguez é un detective. Apodérase do que vemos, do que ve á primeira vista, e extrae diso o que nós non vemos. Escudriña, illa, altera, move tonalidades. Esperta outro lado da realidade, aquel que non descifran ollos menos eficaces, embazados polo hábito, pola rutina.

Todo se revela un pouco diferente, sorprende, convértese en aparición inesperada. Dende un fondo nebuloso e compacto e escuro, desenfocado ás veces, saltan con nitidez desenfreada cousas, persoas, animais: un cabalo branco, unha bóla non sei de que, un chorro de luz que atravesa a porta entreaberta, lámpadas de lume ou sucos cegadores, reflexos lineais dunha copa de cristal.

Unha imaxe negra confúndese co chan, e emerxe recortada sobre unha parede clara. Raias pintadas sobre o piso da estrada aproxímanse a un punto. ¿En que lugar?

Un mar sen horizonte, un mar petrificado, un chan de cadrados negros e brancos, mesas e cadeiras abandonadas, rañaceos que desaparece no ceo ou que nel se recorta, un pano da mesa branco baixo a pata curta dunha mesa -todo en branco e negro e cinza, mil grises. A realidade a un tempo nítida e desfigurada.

Sensación de cor, desasosego, raramente paz.

Así como os pintores conxuran a representación da realidade, talvez por influencia dos fotógrafos ou en competencia con eles, disolvéndoa, abstraéndoa, transformándoa nunha textura que non revela as formas que nós vemos, así sucede tamén na busca postremeira dos fotógrafos. O do fotógrafo Juan Rodríguez.«

Álvaro Siza

Kiosk Alfonso. Corunna. Spain. From June 4, 2014. BEYOND BLACK is the title of a retrospective exhibition of photography, which link of union is … «a certain way of seeing the architecture». It shows works from 1987 to 2014.

Bajo el comisariado de Marta Gerveno, será inaugurada en Kiosco Alfonso de A Coruña el próximo 4 de junio, 19,30 h. Forma parte de la exposición una sala de lectura, donde podrán ser consultados una selección de libros publicados por el autor en los últimos años. Paralelamente al proyecto expositivo, se presentará un libro que recoge 83 imágenes de dicho proyecto así como textos de Pedro Cabrita Reis, Eduardo Souto de Moura, Gertrude Schiele y Pablo Bautista Nicolás.

«Juan Rodríguez is a detective. He gets hold what we see, what it sees to the first sight, and extracts of it what we do not see. It investigates, isolates, alters, moves tonalities. It wakes another side of the reality up, that one that there do not decipher less effective eyes misted by the habit, by the routine.

Everything is revealed a bit differently, surprises, turns into unexpected appearance. From a cloudy and compact and dark bottom, got out of focus sometimes, they jump with wild brightness things, persons, animals: a white horse, do not be a ball of what, a jet of light that crosses the half-open door, lamps of fire or dazzling ruts, linear reflections of a glass of crystal.

A black image gets confused with the soil, and emerges cut away on a clear wall. Stripes painted on the floor of the road come closer a point. In what place?

A sea without horizon, a petrified sea, a soil of black and white squares, tables and left chairs, skyscrapers that disappear in the sky or that in him stand out, a white napkin under the short leg of a table – everything in black and white and gray ash, thousand. The reality to a time clear and disfigured.

Sensation of color, uneasiness, strange peace.

As well as the painters conspire the representation of the reality, maybe for influence of the photographers or in competition with them, dissolving it, abstracting it, transforming it into a texture that does not reveal the forms that we see, this way it happens also in the last search of the photographers. Or of the photographer Juan Rodríguez.»

Álvaro Siza

WikiarquitecturaWikiarquitecturaWikiarquitectura

WikiArquitectura es una web colaborativa que pretende crear la mayor base de datos sobre arquitectura online tanto para profesionales como para simples curiosos que quieran darse un paseo por el mundo a través de la arquitectura.

Misión

Ofrecer la posibilidad de disfrutar de las grandes obras de la arquitectura mundial a todos los usuarios, tanto expertos como no tan expertos.

En ella encontrareis además de textos, fotos, planos, vídeos y archivos en AutoCad, 3DStudio, Rhino, etc. para descargar ¡Gratis! ¡Os animamos a todos a participar en WikiArquitectura compartiendo vuestros conocimientos sobre cualquier obra! ¡Si tenéis dudas sobre como editar obras sólo tenéis que preguntar y os ayudaremos encantados.

+ wikiarquitectura.com

WikiArquitectura is a collaborative web that tries to create the major database on architecture online both for professionals and for simple onlookers who want to give him a walk along the world across the architecture.

Mission

Offering the possibility of enjoying the big works of the world architecture all the users, both expert and not so expert.

In her you will find besides texts, photos, planes, videoes and files in AutoCad, 3DStudio, Rhino, etc. To come out gratis! We encourage ours all to take part in WikiArquitectura sharing your knowledge on any work! If you have doubts since works edit only you have to ask and we will help you been charmed with.

+ wikiarquitectura.com

WikiArquitectura é unha web colaboradora que pretende crear a maior base de datos sobre arquitectura online tanto para profesionais coma para simples curiosos que queiran darse un paseo polo mundo a través da arquitectura.

Misión

Ofrecer a posibilidade de gozar das grandes obras da arquitectura mundial a todos os usuarios, tanto expertos coma non tan expertos.

Nela encontrardes ademais de textos, fotos, planos, vídeos e arquivos en AutoCad, 3 DStudio, Rhino, etc. para descargar Gratis! Animámosvos a todos a participar en WikiArquitectura compartindo os vosos coñecementos sobre calquera obra! Se tedes dúbidas sobre como editar obras só tedes que preguntar e axudarémosvos encantados.

+ wikiarquitectura.com

History in the making

0

[:es]

Arne Jacobsen, uno de los arquitectos  más famosos dentro del diseño de muebles, nos muestra la historia en la fabricación.

La cooperación entre Arne Jacobsen (1902-1971) y Fritz Hansen se remonta a 1934. Pero en 1952 se produjo el avance con la Ant ™. Fue sucedido por la Serie 7 ™ en 1955. Esto propulsó sus nombres y los de Fritz Hansen en la historia de los muebles. Arne Jacobsen fue muy productivo tanto como arquitecto como diseñador.

A finales de los años 50, Arne Jacobsen diseñó el Royal Hotel en Copenhague, y para ese proyecto diseñó el Egg ™, el Swan ™, el sofá Swan ™ y la Serie 3300 ™. Arne Jacobsen fue y es un diseñador admirado y sobresaliente.

Si bien la importancia de los edificios de Arne Jacobsen fue menos apreciada, sus muebles y otros trabajos de diseño se han convertido en patrimonio nacional e internacional.

[:gl]

Arne Jacobsen, un dos arquitectos máis famosos dentro do deseño de mobles, móstranos a historia na fabricación.

A cooperación entre Arne Jacobsen (1902-1971) e Fritz Hansen remóntase a 1934. Pero en 1952 produciuse o avance coa Ant ™. Foi sucedido pola Serie 7 ™ en 1955. Isto propulsó os seus nomes e os de Fritz Hansen na historia dos mobles. Arne Jacobsen foi moi produtivo tanto como arquitecto como deseñador.

A finais dos anos 50, Arne Jacobsen deseñou o Royal Hotel en Copenhague, e para ese proxecto deseñou o Egg ™, o Swan ™, o sofá Swan ™ e a Serie 3300 ™. Arne Jacobsen foi e é un deseñador admirado e sobresaliente.

Aínda que a importancia dos edificios de Arne Jacobsen foi menos apreciada, os seus mobles e outros traballos de deseño convertéronse en patrimonio nacional e internacional.

[:en]

Arne Jacobsen, one of the world’s most famous architects within furniture design, shows us history in the making.

The cooperation between Arne Jacobsen (1902 – 1971) and Fritz Hansen dates back to 1934. But in was in 1952 the break-through came with the Ant™. It was succeeded by the Series 7™ in 1955. This propelled his and Fritz Hansen’s names into furniture history. Arne Jacobsen was very productive both as an architect and as a designer.

At the end of the 50s Arne Jacobsen designed the Royal Hotel in Copenhagen, and for that project he designed the Egg™, the Swan™, the Swan™ sofa and Series 3300™ as well. Arne Jacobsen was and is an admired and outstanding designer.

While the significance of Arne Jacobsen’s buildings was less appreciated, his furniture and other design work have become national and international heritage.

[:]

Pousada Jardín de Ribadumia | Mauro Lomba MartínezPousada Xardín de Ribadumia | Mauro Lomba MartínezPousada Jardín de Ribadumia | Mauro Lomba Martínez

En el Salnés los viñedos de Albariño se extienden sobre el paisaje. Las pastas graníticas sostienen emparrados y las construcciones tradicionales aprovechan los recursos naturales, parras para dar sombra, galerías para calentar el fresco debajo de la tierra, los molinos cerca de los regatos… La piedra para construir.

Claustro y acequia

La Pousada de Ribadumia se ha proyectado y construido dentro del conjunto de actuaciones denominado “Pousadas Jardín: Creación de un producto turístico” de la Diputación de Pontevedra. El proyecto se sitúa en el ayuntamiento de Ribadumia, comarca del Salnés, provincia de Pontevedra. La zona es característica por su clima atlántico, la riqueza de sus rías y el paisaje de parras para el cultivo del vino albariño.

El conjunto de la Pousada se fragmenta para crear espacios verdes entre los volúmenes y adaptarse a la presencia de árboles y a las diferentes escalas rurales de las edificaciones del entorno.

El bloque de los servicios comunes se eleva en planta primera, para crear un acceso cubierto en planta baja y continuar la escala de la casa parroquial adyacente.

Se toma como referencia la escala pequeña de los molinos a lo largo del Umia para los módulos de las habitaciones que se van girando según la óptima orientación y vistas, para crear un patio que funcione como espacio exterior privado. El agua discurre por el mismo, como un regato más, mientras que la vegetación tapiza los espacios abiertos. Galicia es una gran roca, agua y vegetación.

Entre los diferentes módulos, comunicándolos, discurre una galería acristalada que recuerda a los caminos emparrados gallegos, actúan como un colchón térmico, ventilación cruzada en época estival y efecto invernadero en invierno.

La piedra de las pastas graníticas de los viñedos del Salnés se traslada a las fachadas generando ritmos desde el interior y desde el exterior, de luces y sombras, de vistas, de privacidad, de control solar.

La piedra utilizada es granito de grano fino procedente de la cantera de Lalín. Tras cortar las piezas principales se abren en dos por el sistema de “rachado” de forma que cada pasta granítica rompe con una orografía y textura diferente, cada pieza se hace única y el conjunto de todas proporciona una visión que se enriquece con las luces y sombras de su propia volumetría.

Obra: Pousada Jardín de Ribadumia
Autor: Mauro Lomba Martínez
Colaboradores: María Pierres López, María del Carmen Moldes García, Ana Monteagudo García
Aparejador: Vicente Fraga Fernández
Promotor: Diputación de Pontevedra
Contratista: Construcciones Abal, S.A.
Presupuesto: 3.673.097 €
Fecha de proyecto: 07/06/2010
Fecha de terminación: 28/12/2012
Emplazamiento: Concello de Ribadumia, Pontevedra, Galicia, España
Fotografías:Vicente Fernández Piedras (Foto 01) | Adrián Capelo Cruz (Foto 02-13)
+ maurolomba.com

In the Salnés Albariño’s vineyards spread on the landscape. The granitic pastas support vine arbours and the traditional constructions the natural resources, grapevines take advantage to give shade, of galleries to warm the fresh air under the land, the mills near the recats … The stone to construct.

Cloister and irrigation ditch

The Pousada de Ribadumia has projected and constructed inside the set of actions named “Pousadas Jardín: Creation of a tourist product” of the Deputation of Pontevedra. The project places in Ribadumia’s town hall, region of the Salnés, province of Pontevedra. The zone is typical for his Atlantic climate, the wealth of his laugh and the landscape of grapevines for the culture of the wine albariño.

The set of the Pousada fragments to create green spaces between the volumes and to adapt to the presence of trees and to the different rural scales of the buildings of the environment.

The block of the common services rises in the first plant, to create an access covered in ground floor and to continue the scale of the adjacent parish.

The small scale of the mills takes as a reference along the Umia to the modules of the rooms that are turned according to the ideal orientation and conference, to create a court that works as exterior private space. The water passes for the same one, as one more recat, whereas the vegetation drapes the opened spaces. Galicia is a great rock, water and vegetation.

Between the different modules, communicating them, it thinks up a glazed gallery that resembles the ways Galician vine arbours, they act as a thermal mattress, ventilation crossed in summer epoch and greenhouse effect in winter.

The stone of the granitic pastas of the vineyards of the Salnés moves to the fronts generating paces from the interior and from the exterior, of lights and shades, of conference, of privacy, of solar control.

The used stone is a granite of thin grain proceeding from Lalín’s quarry. After cutting the principal pieces they are opened in two by the system of “rachado” so that every granitic pasta breaks with an orography and different texture, every piece becomes only and the set with all provides a vision that one enriches with the lights and shades of his own volumetry.

Work: Pousada Jardín de Ribadumia

Author: Mauro Lomba Martínez

Collaborators: María Pierres López, María del Carmen Moldes García, Ana Monteagudo García

Rigger: Vicente Fraga Fernández

Promoter: Diputación de Pontevedra

Contractor: Construcciones Abal, S.A.

Budget: 3.673.097 €

Project date: 07/06/2010

Finish Project date: 28/12/2012

Location: Concello de Ribadumia, Pontevedra, Galicia, Spain

Photographies:Vicente Fernández Piedras (Photo 01) | Adrián Capelo Cruz (Photo 02-13)

+ maurolomba.com

No Salnés os viñedos de Albariño esténdense sobre a paisaxe. As pastas graníticas sosteñen emparrados e as construcións tradicionais aproveitan os recursos naturais, parras para dar sombra galerías para quentar o fresco debaixo da terra, os muíños preto dos regatos… La pedra para construír.

Claustro e acequia

A Pousada de Ribadumia proxectouse e construíu dentro do conxunto de actuacións denominada “Pousadas Jardín: Creación dun produto turístico” da Deputación de Pontevedra. O proxecto sitúase no concello de Ribadumia, bisbarra do Salnés, provincia de Pontevedra. A zona é característica polo seu clima atlántico, a riqueza das súas rías e a paisaxe de parras para o cultivo do viño albariño.

O conxunto da Pousada fragméntase para crear espazos verdes entre os volumes e adaptarse á presenza de árbores e ás diferentes escalas rurais das edificacións do ámbito.

O bloque dos servizos comúns elévase en planta primeira, para crear un acceso cuberto en planta baixa e continuar a escala da casa parroquial adxacente.

Tómase como referencia a escala pequena dos muíños ao longo do Umia para os módulos dos cuartos que se van xirando segundo a óptima orientación e vistas, para crear un patio que funcione como espazo exterior privado. A auga discorre por este, como un regato máis, mentres que a vexetación tapiza os espazos abertos. Galicia é unha gran rocha, auga e vexetación.

Entre os diferentes módulos, comunicándoos, discorre unha galería acritalar que recorda aos camiños emparrados galegos, actúan como un colchón térmico, ventilación cruzada en época estival e efecto invernadoiro en inverno.

A pedra das pastas graníticas dos viñedos do Salnés trasládase ás fachadas xerando ritmos dende o interior e dende o exterior, de luces e sombras, de vistas, de privacidade, de control solar.

A pedra utilizada é granito de gran fino procedente da canteira de Lalín. Tras cortar as pezas principais ábrense en dous polo sistema de “rachado de forma que cada pasta granítica rompe cunha orografía e textura diferente, cada peza se fai única e o conxunto de todas proporciona unha visión que se enriquece coas luces e sombras da súa propia volumetría.

Obra: Pousada Xardín de Ribadumia

Autor: Mauro Lomba Martínez

Colaboradores: María Pierres López, María del Carmen Moldes García, Ana Monteagudo García

Aparellador: Vicente Fraga Fernández

Promotor: Diputación de Pontevedra

Contratista: Construcciones Abal, S.A.

Presuposto: 3.673.097 €

Data de proxecto: 07/06/2010

Data de terminación: 28/12/2012

Emprazamento: Concello de Ribadumia, Pontevedra

Fotografías:Vicente Fernández Piedras (Foto 01) | Adrián Capelo Cruz (Foto 02-13)

+ maurolomba.com

La arquitectura de Óscar Niemeyer a partir de sus dibujos · PresentaciónA arquitectura de Óscar Niemeyer a partir dos seus debuxos · PresentaciónThe architecture of Oscar Niemeyer from his drawings · Presentation

Este jueves 29 de mayo, dentro de las actividades que organiza la Librería Formatos en su programa cultural intemción, tendrá lugar la presentación del libro «La arquitectura de Niemeyer, a partir de sus dibujos» de Manuel Franco.

«Estudio sobre la obra arquitectónica de Óscar Niemeyer desde el punto de vista del análisis de la expresión gráfica. El ejercicio comparativo entre los diseños gráficos del arquitecto y su obra construida se apoya sobre una rica documentación, en su mayor parte original, que consiste tanto en bosquejos gráficos como en fotografías. El libro está estructurado en cuatro capítulos, dedicados respectivamente a los recursos gráfico-narrativos, la importancia del lugar, la forma y función y el espacio arquitectónico.»

29 de Mayo 2014
Lugar: Fernández Latorre 5. A Coruña
Hora: A partir de las 19:45h

Más información el libro en el siguiente enlace.

Este xoves 29 de maio, dentro das actividades que organiza a Librería Formatos no seu programa cultural intemción terá lugar a presentación do libro «A arquitectura de Niemeyer, a partir dos seus debuxos» de Manuel Franco.

«Estudo sobre a obra arquitectónica de Óscar Niemeyer dende o punto de vista da análise da expresión gráfica. O exercicio comparativo entre os deseños gráficos do arquitecto e a súa obra construída apóiase sobre unha rica documentación, na súa maior parte orixinal, que consiste tanto en bosquexos gráficos coma en fotografías. O libro está estructurado en catro capítulos, dedicados respectivamente aos recursos gráfico-narrativos, a importancia do lugar, a forma e función e o espazo arquitectónico.»

29 de Maio 2014

Lugar: Fernández Latorre 5. A Coruña

Hora: A partir das 19:45h

Maís información no libro no siguiente enlace.

This thursday, the 29th of May, inside the activities that the Librería Formatos organizes in his cultural program intemción, the presentation of the book will take place «Niemeyer’s architecture, from his drawings» by Manuel Franco.

«I study on the architectural work of Oscar Niemeyer from the point of view of the analysis of the graphical expression. The comparative exercise between the graphical designs of the architect and his constructed work rests on a rich documentation, in his original most, which consists both of graphical sketches and of photographies. The book is structured in four chapters, dedicated respectively to the graphical – narrative resources, the local importance, the form and function and the architectural space.»

On May 29, 2014

Place: Fernandez Latorre 5. A Coruña

Hour: From them 19:45h

More information the book in the following link.

Práctica Arquitectónica (I)Práctica Arquitectónica (I)Práctica Arquitectónica (I)

El planteamiento que se presentó a los participantes era el de reflexionar sobre su particular metodología proyectual desde un enfoque tanto profesional como académico, con objeto de presentar una visión amplia sobre las posibles estrategias en la producción arquitectónica. La idea era extender una invitación a una serie de equipos de arquitectos relacionados en diversas sesiones críticas de talleres de proyectos para obtener un enfoque sobre su aproximación al proyecto arquitectónico en su más amplio entendimiento. Se animó a los autores a utilizar cualquier recurso que estimaran conveniente para ello, partiera o no de su propia obra construida o de una investigación académica propia, entre otras posibles opciones. El objetivo era poder exponer de manera simultánea diferentes enfoques de una misma cosa, el método de proyecto. El resultado obtenido es un libro que aglutina la experiencia académica y profesional de los equipos invitados que a buen seguro servirán de inspiración y modelo a profesionales y estudiantes de arquitectura. Dicha aproximación resulta especialmente pertinente en los intereses formativos de una universidad aunque promete no dejar a colegas y profesionales.

Si la intención de esta edición era el de convocar bajo un planteamiento común a algunos de los estudios más prometedores de la arquitectura española que habían participado en nuestros talleres de proyectos, el resultado esperado es de una enorme generosidad y utilidad que desborda cualquier estimación inicial. Los textos aquí recogidos amplían un poco más nuestro conocimiento sobre este campo tan deseado, desafiante y desigual como es la arquitectura. No podemos, por tanto, dejar de agradecer muy especialmente a tan ilustre grupo de colegas y amigos su aportación a la presente edición. Por último, nuestro más profundo agradecimiento a los equipos profesionales que, con su patrocinio, hacen posible la realidad física de este proyecto escrito.

Daniel Gimeno y Miguel Guitart

+ info


A formulación que se presentou aos participantes era o de reflexionar sobre o seu particular metodoloxía proyectual dende un enfoque tanto profesional coma académico, co obxecto de presentar unha visión ampla sobre as posibles estratexias na produción arquitectónica. A idea era estender un convite a unha serie de equipos de arquitectos relacionados en diversas sesións críticas de talleres de proxectos para obter un enfoque sobre a súa aproximación ao proxecto arquitectónico no seu máis amplo entendemento. Animouse os autores a utilizar calquera recurso que estimasen conveniente para iso, partise ou non da súa propia obra construída ou dunha investigación académica propia, entre outras posibles opcións. O obxectivo era poder expoñer de xeito simultáneo diferentes enfoques dunha mesma cousa, o método de proxecto. O resultado obtido é un libro que aglutina a experiencia académica e profesional dos equipos invitados que a bo seguro servirán de inspiración e modelo a profesionais e estudantes de arquitectura. A devandita aproximación resulta especialmente pertinente nos intereses formativos dunha universidade aínda que promete non deixar colegas e profesionais.

Se a intención desta edición era o de convocar baixo unha formulación común a algúns dos estudos máis prometedores da arquitectura española que participaran nos nosos talleres de proxectos, o resultado esperado é dunha enorme xenerosidade e utilidade que desborda calquera estimación inicial. Os textos aquí recollidos amplían un pouco máis noso coñecemento sobre este campo tan desexado, desafiante e desigual como é a arquitectura. Non podemos, polo tanto, deixar de agradecer moi especialmente a tan ilustre grupo de colegas e amigos a súa achega á presente edición. Por último, o noso máis profundo agradecemento aos equipos profesionais que, co seu patrocinio, fan posible a realidade física deste proxecto escrito.

Daniel Gimeno e Miguel Guitart

+ info


The exposition that one presented to the participants was of thinking about his particular methodology proyectual from an approach so much professionally as academician, in order to present a wide vision on the possible strategies in the architectural production. The idea was to extend an invitation to a series of equipments of architects related in diverse critical meetings of project workshops to obtain an approach on his approximation to the architectural project in his more wide understanding. It encouraged the authors to use any resource that they were considering suitable for it, it was dividing or not of his own constructed work or of an academic own investigation, between other possible options. The aim was to be able to expose in a simultaneous way different approaches of the same thing, the project method. The obtained result is a book that agglutinates the academic and professional experience of the invited equipments that surely will use as inspiration and I shape professionals and students of architecture. The above mentioned approximation turns out to be specially pertinent in the formative interests of a university though it promises not to leave colleagues and professionals.

If the intention of this edition was of calling under a common exposition for some of the most promising studies of the Spanish architecture that they had taken part in our workshops of projects, the awaited result is of an enormous generosity and usefulness that exceeds any initial estimation. The texts here quiet extend a bit more our knowledge on this so wished, challenging and unequal field since it is the architecture. We cannot stop being grateful for his contribution, therefore, very specially to so illustrious group of colleagues and friends to the present edition. Finally, our deeper gratefulness to the professional equipments that, with his sponsorship, make possible the physical reality of this written project.

Daniel Gimeno and Miguel Guitart

+ info

La emergencia de la resistencia | Miquel Lacasta Codorniu A emerxencia da resistencia | Miquel Lacasta Codorniu The emergency of the resistance | Miquel Lacasta Codorniu

Félix Candela, paraguas de hypars experimental para gasolineras, 1954

La emergencia de la resistencia

Ya escribía Ignasi de Solà-Morales en 1993, que ante la violencia estructural del mundo actual, que en forma de red sutil se ha instalado implacablemente en la realidad, solamente caben tres tipos de actitudes: la sumisión, la delincuencia y la resistencia.1

Hoy más que nunca hace falta tomar alguna de las tres actitudes, y convertirlas en aptitudes, como referencia del hacer de la arquitectura, no tanto para salvar el mundo, como la arquitectura utópica de los 60 proclamaba, sino más bien para no ser barrido por él mismo mundo sobre el que queremos actuar. Ciertamente el peligro de la arquitectura hoy, es quedar desastrosamente barrida por las fuerzas de la grosera realidad que representa el mundo, de sus vaivenes caprichosos en forma de desastres financieros, ingenierías sociales monstruosas y/o tormentas aniquiladoras de una cultura en permanente estado de inanición.

La sumisión es quizás la forma más común adoptada por los arquitectos. La incapacidad lógica de enfrentarse a tamaño monstruo (la realidad compleja) acaba procurando una actitud de sumisa trayectoria, de actuar según lo que se espera de un buen arquitecto. Las versiones de tal sumisión son múltiples, sumisión al cliente, al proyecto, acaso la más interesante, sumisión a lo que la profesión espera de uno, sumisión al maestro y padre, sumisión al mercado, sumisión al crítico o curador de turno, sumisión al jurado, sumisión al alcalde, sumisión en definitiva. La sumisión no es intrínsecamente mala cuando las condiciones y los intereses que rodean a un proyecto se enmarcan en un territorio comprensible. Sin embargo esta situación pocas veces se da con claridad. Cuando las regulaciones no están rozando la estulticia, es el cliente, el maestro o el alcalde, tres figuras principales en la trayectoria de cualquier arquitectura, los que por separado o a la vez esconden intereses propios que totalmente velados, hacen de un proyecto una especie de veleta a merced de los vientos.

La delincuencia es de todas las actitudes la más excitante. Colocarse aunque sea momentáneamente fuera de la ley, solo está permitido a aquellos realmente grandes. La profanación de la idea de cementerio es quizás una de los grandes delitos perpetrados por los Bonney and Clide locales de los 90,  Miralles/Pinós, en el cementerio de Igualada. Otro tipo de delincuencia, el robo inmisericorde del hall del Kunsthal de Rotterdam ejecutado por uno de los sospechosos habituales, Rem Koolhaas,2 valdría también como ejemplo de actitudes de arquitectos que saltan los límites para situarse más allá. Está claro, que como la famosa frase atribuida a Einstein, un problema no puede resolverse con la misma mentalidad del que lo creo. De ser cierto, la actitud delincuente ante un proyecto de arquitectura siempre debe estar presente. Lo que ocurre es que bajo esa misma coartada encontraríamos otras arquitecturas y otros arquitectos que consideraríamos como aberrantes. La pregunta clave aquí, sería la de ¿quién da la legitimidad al arquitecto para saltarse las reglas? No hace falta decir que encontraríamos múltiples justificaciones para cada uno de los arquitectos y sus arquitecturas, pero también es cierto que no podemos espolear la transgresión constante como sistemática para el acto de proyectar arquitectura. Hay valores éticos que solamente talentos especialmente constituidos y espacialmente construidos para ello, son capaces de llevar más allá y proponer una ensoñación fuera de toda regla y condición inicial.

Tampoco diría que son tiempos para la arquitectura en general y para la depauperada figura del arquitecto en particular, como para jalear una actitud tan agresiva.

Por último, parece más razonable una actitud de resistencia como prácticamente, la única posible. La idea de resistencia, puede ser entendida como lo hace uno de los resistentes habituales más interesantes y complejos del panorama arquitectónico de finales del siglo XX, Steven Holl, en el sentido de fricción, casi de escozor, con aquello que la ciudad, la técnica, el programa y el cliente demandan de un proyecto de arquitectura. Esa sería una actitud de resistencia en negativo, en muchos casos muy productiva, pero a la vez demasiado centrada en una situación de permanencia de las condiciones iniciales. Es decir, solamente si el punto de partida permanece fijo por largo tiempo, podemos encontrar los puntos de fricción que harán surgir los mecanismos adecuados para resolver una situación de proyecto muy concreta. Hoy día, desgraciadamente, nada permanece fijo el tiempo suficiente como para ser estudiado con el rigor y la intensidad necesaria para llegar a su naturaleza profunda. Diría que solamente en condiciones muy especiales la resistencia por la vía del escozor puede ser nutritiva proyectualmente hablando.

Otra conocida referencia a la idea de resistencia es la propuesta de Kenneth Frampton elaborada en sus textos sobre regionalismo crítico, especialmente el archiconocido texto Towards a Critical Regionalism Six Points for an Architecture of Resistance,3 y el también conocidísimo Ten Points on an Arhitecture of Regionalism: A Provisional Polemic.4 En ellos Frampton alude a la idea de resistencia como intento de parapetarse ante los cánones establecidos, según él, lo escenográfico y lo visual, convertidos en características negativas dominantes sobre aspectos positivos de la arquitectura como lo tectónico y lo táctil. Ante esta situación, hay que oponer una férrea resistencia en forma de disidencia cultural y fomentar una actitud resistente en contra las convenciones estilísticas a la moda mediante el desarrollo de una arquitectura del lugar, más que del espacio. Resistencia, adquiere en Frampton, tintes épicos de estrategia defensiva y reactiva, más que de tácticas propositivas y proactivas, por lo que construir una actitud desde la negatividad, tampoco parece una buena manera de estructurar una posición genuinamente resistente.

No hace falta decir que tanto en Holl como en Frampton, la idea de resistencia se superpone una con la otra, con la facilidad que da la complicidad entre ambos arquitectos

Por último, esta idea de resistencia también puede ser interpretada como única posibilidad para la inteligencia en la forma de la función crítica.5 Cabría decir en este punto de la reflexión, que la función crítica que resulta asumible aquí, ha trascendido ya el nihilismo estructuralista inherente al hecho de desacreditar cualquier actividad productiva, entendiendo que conlleva una producción ideológica inmanente, consecuencia de las fuerzas dominantes en la estructura económica que se basa en la lucha de clases. Todo lo contrario, lo que hay que remarcar aquí como actitud de resistencia, es el desarrollo afinado de una inteligencia crítica, una especie de función crítica al servicio de un optimismo inquebrantable.

Esta idea de función crítica, quiere activar aquellos mecanismos propios de la inteligencia arquitectónica, a saber, paciencia, detección de fisuras o grietas en la información dada como válida, atesoramiento de una vastísima cultura arquitectónica, inacabable en sus referencias, una acción encadenada de pequeños logros y aciertos, más que de grandes gestos alegóricos, la emergencia de una sensibilidad tanto propia, como social y por tanto objetiva, subjetiva e intersubjetiva a la vez y en definitiva la actitud paciente de observador anclado en el futuro, actuante en el presente y acompañado de las experiencias de un pasado siempre rico y aleccionador.

Solamente desde una lectura de la resistencia como esta, me atrevería a proclamar la emergencia de la arquitectura, porque ahora sí, aunque todos los indicios indican que el fin de la arquitectura se acerca, que las voces agoreras y negligentes se llenan de palabras que condenan la arquitectura a una especie de sumisión lacerante a un mundo moralmente perdido y loco, la arquitectura, con todas las letras, es más necesaria que nunca, por la simple razón que las demandas son más extremas que nunca. En otras palabras, la arquitectura debe ser más exigente consigo misma porque las condiciones del entorno para hacer arquitectura se han vuelto igualmente, más exigentes.

Es ahora cuando la respuesta en forma de emergencia de una arquitectura-arquitectura, debe ser imperativamente lúcida y por tanto, de forma casi automática, radicalmente resistente, o lo que es lo mismo, intrínsecamente inteligente.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto
Barcelona. septiembre 2012

Notas
1 Solá-Morales, Ignasi, Anyway: colonización, violencia, resistencia, Cynthia C. Davidson ed., Anywhere, Rizzoli International Publications, Inc., Nueva York, 1993
2 Es más que recomendable el magnífico artículo crítico de Jaume Prat Ortells sobre el Kunsthal, publicado el 15 de agosto de este mismo año, en su blog arquitectura entre otras soluciones, y titulado Still waiting for Godot. jaumepratarquitecto.com
3 Frampton, Kenneth, Towards a Critical Regionalism Six Points for an Architecture of Resistance en The Anti-Aesthetic: Essays on Postmodern Culture, ed. Hal Foster, Bay Press, Port Twonsend, 1983 pp. 16-30
4 Frampton, Kenneth, Ten Points on an Architecture of Regionalism: A Provisional Polemic, en Center: A Journal for Architecture in America, vol.3, ed. Vincent Canizaro, University of Texas press, Austin, 1987, pp.20-27
5 Solá-Morales, Ignasi, De la autonomía de lo intempestivo, Los Artículos del Any, Fundación Caja de Arquitectos, Colección la Cimbra nº7, Barcelona, 2009

Félix Candela, umbrella of hypars experimental for gas stations, 1954

The emergency of the resistance

Already he was writing Ignasi of Solà-mulberry trees in 1993, which before the structural violence of the current world, which in the shape of subtle network one has installed implacably in the reality, only three types of attitudes fit: the submission, the delinquency and the resistance.1

Today more that it is never necessary to take anyone of three attitudes, and to turn them into aptitudes, as reference of to do of the architecture, not so much to save the world, as the Utopian architecture of the 60 it was proclaiming, but rather to there not be swept by him the same world on which we want to act. Certainly the danger of the architecture today, it is to remain disastrously swept by the forces of the rude reality that represents the world, of his capricious sways in the shape of financial disasters, social monstrous engineerings and / or annihilating storms of a culture in permanent condition of starvation.

The submission is probably the most common form adopted as the architects. The logical disability to face size monster (the complex reality) ends up by trying an attitude of submissive path, of acting according to what is expected from a good architect. The versions of such a submission are multiple, a submission to the client, to the project, chance the most interesting, submission to what the profession expects from one, submission to the teacher and father, for submission for the market, submission for the critic or healer of shift, submission for the juror, submission for the mayor, submission definitively. The submission is not intrinsically bad when the conditions and the interests that make a detour to a project place in an understandable territory. Nevertheless rarely one gives this situation with clarity. When the regulations are not rubbing the stupidity, he is the client, the teacher or the mayor, three principal figures in the path of any architecture, which separately or simultaneously hide own interests that totally watched, they do of a project a species of vane at the mercy of the winds.

The delinquency is all the attitudes the most exciting. To place though it is momentarily out of the law, only it is allowed really big those. The desecration of the idea of cemetery is probably one of the big crimes perpetrated by the Bonney and local Clide of the 90, Miralles/Pinós, in the cemetery of Equalized. Another type of delinquency, the theft inmisericorde of the hall of the Kunsthal of Rotterdam executed by one of the habitual suspects, Rem Koolhaas,2 would cost also as example of architects’ attitudes that jump the limits to place beyond. It is clear, that as the famous phrase attributed to Einstein, a problem cannot be solved by the same mentality of that I believe it. Of being true, the attitude delinquent before a project of architecture always must be present. What happens is that under the same alibi we would find other architectures and other architects that we would consider to be like aberrant. The key question here, it would be her of the one who does give the legitimacy to the architect the rules to skip? It is not necessary to say that we would find multiple justifications for each of the architects and his architectures, but also it is true that we cannot spur on the constant as systematic transgression for the act of projecting architecture. There are ethical values that only talents specially constituted and spatially constructed for it, they are capable of going beyond and of proposing a dream out of any rule and initial condition.

There ploughs ethical values that only talents specially constituted and spatially constructed for it, they ploughs capable of going beyond and of proposing to dream out of any bum and initial condition.

Finally, an attitude of resistance seems to be more reasonable as practically, the only possible one. The idea of resistance, it can be understood since it there does one of the most interesting resistant and complex habitual ones of the architectural panorama of ends of the 20th century, Steven Holl, in the sense of friction, almost of burning, with that one that the city, the technology, the program and the client demand of a project of architecture. This it would be an attitude of resistance in negative, in many cases very productive, but simultaneously too much centred on a situation of permanency of the initial conditions. That is to say, only if the point of item remains fixed in long time, we can find the points of friction that will make arise the mechanisms adapted to solve a very concrete situation of project. Today, unfortunately, nothing remains I fix the sufficient time as to be studied by the rigor and the necessary intensity to come to his deep nature. He would say that only in very special conditions the resistance for the route of the burning can be a nourishing proyectualmente speaking.

Another known reference to the idea of resistance is Kenneth Frampton’s offer elaborated in his texts on critical regionalism, specially the very well-known text Towards a Critical Regionalism Six Points for an Architecture of Resistance,3 and also Ten Points on an Arhitecture of Regionalism: A Provisional Polemic.4 In them Frampton alludes to the idea of resistance as attempt of sheltering before the established cánones, according to him, it escenográfico and the visual thing, turned into negative dominant characteristics on positive aspects of the architecture as the tectonic thing and the tactile thing. Before this situation, it is necessary to object a ferreous resistance in the shape of cultural dissent and promote a resistant attitude in against the stylistic conventions to the mode by means of the development of a local architecture, more than of the space. Resistance, he acquires in Frampton, epic dyes of defensive strategy and reactivates, more than of tactics propositivas and proactive, for what to construct an attitude from the negatividad, it does not also look like a good way of structuring a genuinely resistant position.

It is not necessary to say that both in Holl and in Frampton, the idea of resistance superposes one with other one, with the facility that gives the complicity between both architects.

Finally, this idea of resistance also can be interpreted as the only possibility for the intelligence in the form of the critical function.5 It would be necessary to say in this point of the reflection, that the critical function that proves asumible here, has come out already the nihilism estructuralista inherently of the fact of becoming discredited any productive activity, understanding that he carries an ideological immanent production, consequence of the dominant forces in the economic structure that is based on the class struggle. Everything opposite, which it is necessary to notice here as attitude of resistance, is the development perfected of a critical intelligence, a species of critical function to the service of an unbreakable optimism.

This idea of critical function, hoarding of a vastísima wants to activate those own mechanisms of the architectural intelligence, namely, patience, detection of fissures or cracks in the information given like valid, architectural, interminable culture in his references, a linked action of small achievements and successes, more than of big allegoric gestures, the emergency of a sensibility so much own, since social and therefore objective, subjective and intersubjective simultaneously and definitively the observer’s patient attitude anchored in the future, performer in the present and accompanied of the experiences of a past always rich and aleccionador.

Only from a reading of the resistance as this one, I would dare to proclaim the emergency of the architecture, because now yes, though all the indications indicate that the end of the architecture approaches, that the ominous and neglectful voices are filled with words that condemn the architecture to a species of searing submission to a morally lost and mad world, the architecture, with all the letters, it is more necessary than never, for the simple reason that the demands are more extreme than never. In other words, the architecture must be more demanding with it itself because the conditions of the environment to do architecture have turned equally, more demanding.

It is now when the response in the shape of emergency of an architecture – architecture, must be imperatively lucid and therefore, of almost automatic, radically resistant form, or what is the same thing, intrinsically intelligently.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor architect
Barcelona. setember 2012

Notes
1 Solá-Morales, Ignasi, Anyway: colonización, violencia, resistencia, Cynthia C. Davidson ed., Anywhere, Rizzoli International Publications, Inc., Nueva York, 1993
2 It is more than advisable Jaume Prat’s magnificent critical article Ortells about the Kunsthal, published on August 15 of the same year, in his blog arquitectura entre otras soluciones, and with title Still waiting for Godot. jaumepratarquitecto.com
3 Frampton, Kenneth, Towards a Critical Regionalism Six Points for an Architecture of Resistance en The Anti-Aesthetic: Essays on Postmodern Culture, ed. Hal Foster, Bay Press, Port Twonsend, 1983 pp. 16-30
4 Frampton, Kenneth, Ten Points on an Architecture of Regionalism: A Provisional Polemic, en Center: A Journal for Architecture in America, vol.3, ed. Vincent Canizaro, University of Texas press, Austin, 1987, pp.20-27
5 Solá-Morales, Ignasi, De la autonomía de lo intempestivo, Los Artículos del Any, Fundación Caja de Arquitectos, Colección la Cimbra nº7, Barcelona, 2009

Félix Candela, paraugas de hypars experimental para gasolineiras, 1954

A emerxencia da resistencia

Xa escribía Ignasi de Solà-Morales en 1993, que ante a violencia estrutural do mundo actual, que en forma de rede sutil se instalou implacablemente na realidade, soamente caben tres tipos de actitudes: a submisión, a delincuencia e a resistencia.1

Hoxe máis que nunca fai falta tomar algunha das tres actitudes, e convertelas en aptitudes, como referencia de facer da arquitectura, non tanto para salvar o mundo, como a arquitectura utópica dos 60 proclamaba, senón máis ben para non ser varrido por el mesmo mundo sobre o que queremos actuar. Certamente o perigo da arquitectura hoxe, é quedar desastrosamente varrida polas forzas da groseira realidade que representa o mundo dos seus vaivéns caprichosos en forma de desastres financeiros, enxeñarías sociais monstruosas e/ou tormentas aniquiladoras dunha cultura en permanente estado de inanición.

A submisión é quizais a forma máis común adoptada polos arquitectos. A incapacidade lóxica de enfrontarse a tamaño monstro (a realidade complexa) acaba procurando unha actitude de submisa traxectoria, de actuar segundo o que se espera dun bo arquitecto. As versións de tal submisión son múltiples, submisión ao cliente, ao proxecto, acaso a máis interesante, submisión ao que a profesión espera dun, submisión ao mestre e pai, submisión ao mercado, submisión ao crítico ou curador correspondente, submisión ao xurado, submisión ao alcalde, submisión en definitiva. A submisión non é intrinsecamente mala cando as condicións e os intereses que rodean a un proxecto se enmarcan nun territorio comprensible. Non obstante esta situación poucas veces se dá con claridade. Cando as regulacións non están a rozar a estulticia, é o cliente, o mestre ou o alcalde, tres figuras principais na traxectoria de calquera arquitectura, os que por separado ou á vez esconden intereses propios que totalmente velados, fan dun proxecto unha especie de viraventos a mercé dos ventos.

A delincuencia é de todas as actitudes a máis excitante. Colocarse aínda que sexa momentaneamente fóra da lei, só está permitido a aqueles realmente grandes. A profanación da idea de cemiterio é quizais unha dos grandes delitos perpetrados polos Bonney and Clide locais dos 90, Miralles/Pinós, no cemiterio de Igualada. Outro tipo de delincuencia, o roubo inmisericorde do vestíbulo do Kunsthal de Rotterdam executado por un dos sospeitosos habituais, Rem Koolhaas,2 valería tamén como exemplo de actitudes de arquitectos que saltan os límites para situarse máis alá. Está claro, que como a famosa frase atribuída a Einstein, un problema non pode resolverse coa mesma mentalidade do que o creo. De ser certo, a actitude delincuente ante un proxecto de arquitectura sempre debe estar presente. O que acontece é que baixo esa mesma coartada encontrariamos outras arquitecturas e outros arquitectos que considerariamos como aberrantes. A pregunta clave aquí, sería a de ¿quen dá a lexitimidade ao arquitecto para saltarse as regras? Non fai falta dicir que encontrariamos múltiples xustificacións para cada un dos arquitectos e as súas arquitecturas, pero tamén é certo que non podemos esporear a transgresión constante como sistemática para o acto de proxectar arquitectura. Hai valores éticos que soamente talentos especialmente constituídos e espacialmente construídos para iso, son capaces de levar máis alá e propoñer unha fantasía fóra de toda regra e condición inicial.

Tampouco diría que son tempos para a arquitectura en xeral e para a depauperada figura do arquitecto en particular, como para jalear unha actitude tan agresiva.

Por último, parece máis razoable unha actitude de resistencia como, practicamente a única posible. A idea de resistencia, pode ser entendida como o fai un dos resistentes habituais máis interesantes e complexos do panorama arquitectónico de finais do século XX, Steven Holl, no sentido de fricción, case de proído, con aquilo que a cidade, a técnica, o programa e o cliente demandan dun proxecto de arquitectura. Esa sería unha actitude de resistencia en negativo, en moitos casos moi produtiva, pero á vez demasiado centrada nunha situación de permanencia das condicións iniciais. É dicir, soamente se o punto de partida permanece fixo por longo tempo, podemos encontrar os puntos de fricción que farán xurdir os mecanismos adecuados para resolver unha situación de proxecto moi concreta. Hoxe en día, desgraciadamente, nada permanece fixo o tempo suficiente como para ser estudado co rigor e a intensidade necesaria para chegar á súa natureza profunda. Diría que soamente en condicións moi especiais a resistencia pola vía do proído pode ser nutritiva proyectualmente falando.

Outra coñecida referencia á idea de resistencia é a proposta de Kenneth Frampton elaborada nos seus textos sobre rexionalismo crítico, especialmente o arquicoñecido texto Towards a Critical Regionalism Six Points for an Architecture of Resistance,3 e o tamén coñecedísimo Ten Points on an Arhitecture of Regionalism: A Provisional Polemic.4 Neles Frampton alude á idea de resistencia como intento de parapetarse ante os canons establecidos, segundo el, o escenográfico e o visual, convertidos en características negativas dominantes sobre aspectos positivos da arquitectura como o tectónico e o táctil. Ante esta situación, hai que opoñer unha férrea resistencia en forma de disidencia cultural e fomentar unha actitude resistente en contra as convencións estilísticas á moda mediante o desenvolvemento dunha arquitectura do lugar, máis que do espazo. Resistencia, adquire en Frampton, tinguiduras épicas de estratexia defensiva e reactiva, máis que de tácticas propositivas e proactivas, polo que construír unha actitude dende a negatividade, tampouco parece un bo xeito de estruturar unha posición xenuinamente resistente.

Non fai falta dicir que tanto en Holl coma en Frampton, a idea de resistencia se superpón unha coa outra, coa facilidade que dá a complicidade entre ambos os dous arquitectos.

Por último, esta idea de resistencia tamén pode ser interpretada como única posibilidade para a intelixencia na forma da función crítica.5 Cabrún dicir neste punto da reflexión, que a función crítica que resulta asumible aquí, transcendeu xa o nihilismo estruturalista inherente ao feito de desacreditar calquera actividade produtiva, entendendo que leva consigo unha produción ideolóxica inmanente, consecuencia das forzas dominantes na estrutura económica que se basea na loita de clases. Todo o contrario, o que hai que remarcar aquí como actitude de resistencia, é o desenvolvemento afinado dunha intelixencia crítica, unha especie de función crítica ao servizo dun optimismo inquebrantable.

Esta idea de función crítica, quere activar aqueles mecanismos propios da intelixencia arquitectónica, a saber, paciencia, detección de fisuras ou gretas na información dada como válida, atesouramento dunha vasta cultura arquitectónica, inacabable nas súas referencias, unha acción encadeada de pequenos logros e acertos, máis que de grandes xestos alegóricos, a emerxencia dunha sensibilidade tanto propia, coma social e polo tanto obxectiva, subxectiva e intersubxectiva á vez e en definitiva a actitude paciente de observador ancorado no futuro, actuante no presente e acompañado das experiencias dun pasado sempre rico e aleccionador.

Soamente dende unha lectura da resistencia como esta, me atrevería a proclamar a emerxencia da arquitectura, porque agora si, aínda que todos os indicios indican que o fin da arquitectura se achega, que as voces agoreras e neglixentes se enchen de palabras que condenan a arquitectura a unha especie de submisión lacerante a un mundo moralmente perdido e tolo, a arquitectura, con todas as letras, é máis necesaria que nunca, pola simple razón que as demandas son máis extremas que nunca. Noutras palabras, a arquitectura debe ser máis esixente consigo mesma porque as condicións do ámbito para facer arquitectura se volveron igualmente, máis esixentes.

É agora cando a resposta en forma de emerxencia dunha arquitectura-arquitectura, debe ser imperativamente lúcida e polo tanto, de forma case automática, radicalmente resistente, ou o que é o mesmo, intrinsecamente intelixente.

Miquel Lacasta Codorniu. Doutor arquitecto
Barcelona. setembro 2012

Notas
1 Solá-Morales, Ignasi, Anyway: colonización, violencia, resistencia, Cynthia C. Davidson ed., Anywhere, Rizzoli International Publications, Inc., Nueva York, 1993
2 É máis que recomendable o magnífico artigo crítico de Jaume Prat Ortells sobre o Kunsthal, publicado o 15 de agosto deste mesmo ano, no seu blogue arquitectura entre otras soluciones, e titulado Still waiting for Godot. jaumepratarquitecto.com
3 Frampton, Kenneth, Towards a Critical Regionalism Six Points for an Architecture of Resistance en The Anti-Aesthetic: Essays on Postmodern Culture, ed. Hal Foster, Bay Press, Port Twonsend, 1983 pp. 16-30
4 Frampton, Kenneth, Ten Points on an Architecture of Regionalism: A Provisional Polemic, en Center: A Journal for Architecture in America, vol.3, ed. Vincent Canizaro, University of Texas press, Austin, 1987, pp.20-27
5 Solá-Morales, Ignasi, De la autonomía de lo intempestivo, Los Artículos del Any, Fundación Caja de Arquitectos, Colección la Cimbra nº7, Barcelona, 2009

The House I Dream OfThe House I Dream OfThe House I Dream Of

La Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Cataluña (Esarq-UIC) lanza esta semana la iniciativa The House I Dream Of. Se trata de un proyecto de participación internacional dirigido a estudiantes de secundaria interesados en la arquitectura.

Durante los próximos meses, los futuros arquitectos podrán compartir el proyecto de su casa soñada, aportando su reflexión acerca de la relación entre las personas y su hábitat.

La Esarq-UIC ha habilitado una página web en la que se podrán compartir ideas en distintos formatos: video, dibujo, plano o texto.

El plazo para enviar las propuestas es del 15 mayo al 15 de julio.

Todos los materiales recibidos formarán parte de una exposición que se llevará a cabo en el Museu Nacional d’Art de Catalunya (MNAC) al terminar el proyecto en el mes de julio.

The House I Dream Of es un proyecto cultural que nace con la idea de poner en relieve el papel del arquitecto en nuestra vida cotidiana, promoviendo una reflexión acerca del profesional que ha diseñado el lugar donde vivimos. A través de esta iniciativa los estudiantes de secundaria podrán conocer el proceso de pensar una vivienda, reflexionar acerca de las diferentes variables que van a influir en este proceso y cómo estas cambiarán en función del país, cultura o entorno para el que se diseña la vivienda. Se trata de un primer acercamiento para aquellos estudiantes que están pensando en orientar su carrera hacia esta disciplina.

El hecho de que participen jóvenes sin conocimientos previos de arquitectura permite también un espacio para la ensoñación, para todas aquellas ideas que quizá aún no serán viables arquitectónicamente, pero que expresan un concepto de lugar habitable deseado.

+ info

A Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Cataluña (Esarq-UIC) lanza esta semana a iniciativa The House I Dream Of. Trátase dun proxecto de participación internacional dirixido a estudantes de secundaria interesados na arquitectura.

Durante os próximos meses, os futuros arquitectos poderán compartir o proxecto da súa casa soñada, achegando a súa reflexión acerca da relación entre as persoas e o seu hábitat.

A Esarq-UIC habilitou unha páxina web na que se poderán compartir ideas en distintos formatos: video, debuxo, plano ou texto.

O prazo para enviar as propostas é do 15 maio ao 15 de xullo.

Todos os materiais recibidos formarán parte dunha exposición que se levará a cabo no Museu Nacional d’Art de Catalunya (MNAC) ao rematar o proxecto no mes de xullo.

The House I Dream Of é un proxecto cultural que nace coa idea de poñer en relevo o papel do arquitecto na nosa vida cotiá, promovendo unha reflexión acerca do profesional que deseñou o lugar onde vivimos. A través desta iniciativa os estudantes de secundaria poderán coñecer o proceso de pensar unha vivenda, reflexionar acerca das diferentes variables que van influír neste proceso e como estas cambiarán en función do país, cultura ou ámbito para o que se deseña a vivenda. Trátase dun primeiro achegamento para aqueles estudantes que están a pensar en orientar a súa carreira cara a esta disciplina.

O feito de que participen mozos sen coñecementos previos de arquitectura permite tamén un espazo para a fantasía, para todas aquelas ideas que quizais aínda non serán viables arquitectonicamente, pero que expresan un concepto de lugar habitable desexado

+ info

The Technical Top School of Architecture of the Universitat Internacional of Catalonia (Esarq-UIC) throws this week the initiatory The House I Dream Of. It is a question of a project of international participation directed students of secondary interested in the architecture.

During the next months, the future architects will be able to share the project of his dreamed house, contributing his reflection it brings over of the relation between the persons and his habitat.

The Esarq-UIC has enabled a web page in which ideas will be able to be shared in different formats: video, drawing, plane or text.

The term to send the offers is from May 15 to 15 of July.

All the received materials will form a part of an exhibition that will remove to end in the Museu Nacional D’Art de Catalunya (MNAC) on having finished the project in July.

The House I Dream Of is a cultural project that it is born with the idea of putting in relief the paper of the architect in our daily life, promoting a reflection brings over of the professional who has designed the place where we live. Across this initiative the students of secondary will be able to know the process of thinking a housing, of thinking it brings over of the different variables that are going to influence this process and how these will change depending on the country, culture or environment for the one that designs the housing. It is a question of the first approximation for those students that they are thinking of orientating his career towards this discipline.

The fact that young men take part without previous knowledges of architecture a space allows also for the ensoñación, for all those ideas that probably still will not be viable architectonically, but that express a concept of inhabitable wished place.

+ info

La parábola del inglés | Borja López Cotelo

Recuerdo mi breve estancia en el St. James College, en Maypole Green, Essex. En las tardes de lluvia, el repicar de las gotas contra el alféizar sonaba como el segundero de un reloj que parecía ir cada vez más lento, mientras un paisaje verde y gris se filtraba a través de la ventana ojival. Yo, a menudo, perdía el tiempo rebuscando en su biblioteca algún manuscrito; según me había confesado el decano Brown, el gran Chesterton había pasado allí largas temporadas charlando sobre teología y paradojas con su bisabuelo.

G. K. Chesterton

Jamás encontré allí rastro alguno del escritor, pero entre los miles – ¿o eran millones?- de libros acumulados en sus estanterías descubrí algo tal vez más extraordinario: el diario de Hiram Mallord Sinclair, séptimo duque de Connaught. Me tropecé con él sin pretenderlo, mientras dejaba que mi vista vagase entre las páginas de una edición original de El paraíso perdido de Milton. Las memorias de Sinclair dibujaban un personaje particular: iconoclasta, culto, refinado en sus gustos1, audaz en sus empresas y tenaz en sus propósitos. Vivió, según se desprende de sus escritos, como un respetable aristócrata dedicado a la administración de su fortuna hasta que en el verano de 1824, a la edad de 47 años y sin motivo explícito, abandonó la seguridad de su castillo para consagrar su vida a un propósito incierto: la búsqueda del grafiti más antiguo del mundo.

Tal vez exista entre la aristocracia inglesa una tradición de extravagancia capaz de conceder legitimidad a empresas de este género; quizá hubiera en el equipaje de Hiram Sinclair tanto esnobismo como curiosidad, tanta voluntad de embaucar a las damas en una conversación ligera como de desvelar los arcanos del arte, tanto deseo de impresionar a caballeros de potentadas familias como de arrojar luz sobre ancestrales comportamientos humanos. Sea como fuere, cuando subió al barco que debía trasladarlo desde Bristol hasta Nápoles, Sinclair fue consciente de que ‘nada en su vida, ni en la del resto de los hombres, volvería a ser igual’2.

Nápoles hacia 1850, fotografiada por J. Dunlop

La nave arribó a puerto el 19 de septiembre, día de San Genaro. Bulliciosa, hosca, arrogante y amparada por el descomunal Vesubio, la ciudad no prestó atención al noble inglés:

‘Las gentes se agolpaban ante la portada de la inmensa catedral: allí, aseguran, se licúa la sangre de San Genaro. El aire olía a todas las especias de Oriente y los gritos llenaban las plazas. Se percibía un éxtasis colectivo, un paroxismo que me resultaba ajeno; decidí entonces acercarme a una diminuta posada cercana al puerto. Llamé con insistencia y hube de esperar unos segundos. Como suponía, se trataba de un discreto fumadero de opio’.

Los siguientes párrafos son ilegibles. Sinclair, propenso a la experimentación y la moral relajada, parecía haber encontrado en la ciudad partenopea la horma de su zapato:

‘No recuerdo con precisión qué me ha traído hasta aquí. Pero sólo una buena razón me hará regresar’,

escribía ocho días después de su llegada a Nápoles. Las páginas siguientes parecen haber sido arrancadas, y la caligrafía desmañada de los párrafos conservados dificulta la reconstrucción del relato. En la siguiente nota, escrita una semana más tarde, se puede leer:

‘Schiaffino me ha hablado hoy de una ciudad sepultada por la lava del Vesubio en tiempos remotos. Los muros de sus edificios conservan dibujos antiquísimos y numerosas anotaciones, jeroglíficos indescifrables. La semana que viene partiré hacia allí para verlos con mis propios ojos’.

Por primera vez, ese día de otoño de 1824, Hiram Sinclair oyó hablar de la infausta ciudad de Pompeya; en realidad, pocos la conocían entonces más allá del Reino de Nápoles. Siete días después, cuando vio los vestigios por primera vez, escribió:

‘No se trata de ruinas, sino de un instante detenido.  Aquí está lo grandioso de Roma, los templos y villas, pero también los tugurios y lupanares. Se percibe lo sucio y perverso en íntima convivencia con aquello que nos ha sido legado por las fuentes clásicas. Todo ello, el bien y el mal, lo explícito y lo secreto, el esplendor y la ignominia latente en cada ciudad, en cada vida, sepultados bajo la lava un día cualquiera’.

Y prosigue, entre el alivio y la excitación:

‘Los jeroglíficos a los que se refería Schiaffino son, en realidad, inscripciones en latín. Cientos. Miles. No sabría precisar cuántas. Algunas recogen citas clásicas -¡ahí estaban Virgilio y Ovidio!-, otras parecen mera propaganda de políticos. Un tercer grupo, el más numeroso, lo componen frases obscenas escritas sobre las paredes de los prostíbulos: tarifas de prostitutas, alusiones a atributos sexuales, insultos a antiguas concubinas3. En ocasiones, garabatos de cuestionable virtuosismo ilustran las proclamas. Esta debe de haber sido la ciudad de la lujuria, el refugio de los promiscuos4. Las paredes lo atestiguan. Los dibujos deben de haber sido realizados más de veinte siglos atrás: mi viaje parece haber llegado a su fin’.

Grafitis conservados en la ciudad de Pompeya

Con estas palabras podría haber concluido el periplo de Hiram Sinclair. Pero alguien, tal vez a su vuelta a Nápoles, tal vez en algún otro fumadero de opio que sin duda visitó durante su largo viaje de regreso a Inglaterra, le habló de un personaje particular, Joseph Kyselak:

‘Un joven austrohúngaro que tiene por costumbre grabar su nombre en todos los rincones del Imperio’ -anota-. ‘Un hombre que tal vez comparta mis inquietudes’, escribe (o, quizá, suplica).  

Apenas cuatro semanas más tarde, Sinclair logró reunirse en Viena con Kyselak. Fue el 2 de diciembre de 1824, en el célebre café Sacher:

‘Se trata de un muchacho anodino. Me ha confesado que la costumbre de grabar su nombre en las paredes de edificios singulares comenzó como una apuesta de juventud. Más tarde, su afición por escalar las montañas más remotas del Imperio le hizo pensar que también allí debía figurar su apellido’.

El inglés parece, en estos párrafos, profundamente decepcionado.

‘No es más que un chiquillo’ -lamenta-, ‘y tanto su forma de hablar como sus gestos denotan una educación pulcra. No lo creo capaz de acometer una empresa arriesgada. Tal vez no sea más que un charlatán’.

Sin embargo, esas palabras habían sido tachadas de su diario; quizá porque, para sorpresa de Sinclair, cuando ese vienés de refinadas maneras se hubo alejado, descubrió sobre la mesa de madera oscura que habían compartido fugazmente siete letras cuidadosamente talladas: Kyselak5.

Grabado representando a Joseph Kyselak
Tag de Kyselak en el Schwarzenbergpark de Viena

Según se deduce de sus diarios, Hiram Sinclair decidió entonces regresar a Londres. El viaje había tocado a su fin. Pero esa misma noche, en la cafetería del hotel Imperial, conoció al Mariscal de Campo Otto Gerstner, ‘un hombre de estatura formidable, barba poblada y diminutos ojos azules’. Fue él quien le habló de unos grafitis remotos, situados en el extremo septentrional de Europa:

‘En la región de Alta, en Noruega, hasta donde lo llevó una expedición financiada por el Emperador. Gerstner asegura que lo visto en Pompeya palidecerá en mi memoria tras contemplar las maravillas grabadas en la roca por los primeros hombres del Norte’.

Parece, no obstante, que los recursos económicos de Sinclair comenzaban a agotarse. Dudó entre regresar a Inglaterra para atender a sus obligaciones financieras o culminar su hazaña6. Fiel a sí mismo, decidió finalmente emprender el camino más difícil: vendió  sus efectos personales y se dirigió a Noruega, alternando largas caminatas y trayectos a caballo, protegiéndose del frío con el único abrigo de Astrakán que pudo rescatar de su equipaje.

Pictogramas conservados en la región de Alta, Noruega

Así, el 14 de junio de 1825, Hiram Mallord Sinclair llegó al fiordo de Alta, tras haber atravesado la yerma meseta de Finnmarksvidda y millas de inescrutables bosques hamsunianos. A partir de este punto, el diario parece mezclar ya sin rubor realidad y ficción. Se convierte en un conjunto de notas inconexas acerca de diferentes escenas y personajes con los que -según su relato- se topó en la gélida costa escandinava: habla de Knut, un marinero de Narvik que había fletado tres expediciones con el único fin de dar muerte al kraken; cita también a Ole, ‘un pescador de más de siete pies de estatura aterrado ante la amenaza del Malström’, y a Sigurd, un hombre docto que años antes había tenido bajo su tutela en Copenhague a un muchacho llamado Søren Kierkegaard. Hace referencia por último a Ingrid Håkonsdatter, una campesina que aseguraba conocer los dibujos prehistóricos descritos por Gerstner aquella noche, en el lujoso café Imperial de Viena.

‘Ingrid afirma que los grafitis se hallan en la bahía de Hjemmeluft, a dos millas del lugar donde pasaré la noche’- escribía Sinclair-  ‘Mañana será el último día de mi viaje’.

Pictogramas conservados en la región de Alta, Noruega

Con esas palabras concluye el diario. Quizá haya algún otro cuaderno extraviado; tal vez Sinclair llegó a ver los pictogramas de Alta y se maravilló ante su descubrimiento para regresar más tarde a Gran Bretaña, recuperar su fortuna y ganarse una reputación de audaz viajero, de explorador ávido y admirado gentleman. Pero puede también que muriese de frío y agotamiento esa misma noche, presa de los delirios en el confín de Europa, velado por una campesina bajo la  luz tenue de una bujía7.

Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
A Coruña. mayo 2012

Notas:

1. Eso parecen indicar algunos pasajes de su autobiografía, en los que -rememorando viajes de juventud- pondera el exquisito sabor del caviar del Volga o el delicado tacto de las sedas de Damasco.
2. La cita exacta, conservada en el primero de sus diarios, es:

‘Supe al partir que esta decisión -como cualquier otra- haría que nada en mi vida, ni en la del resto de los hombres, volvería a ser igual’.

Estas palabras traen inevitablemente a la memoria aquéllas de Borges:

‘No hay acto que no sea coronación de una infinita serie de causas y manantial de una infinita serie de efectos’.

3. Hoy en día, gran parte de estos grafitis se encuentran inventariados en el cuarto volumen del Corpus Inscriptionum Latinarum. Tanto las referencias políticas y filosóficas como las eróticas y vejatorias fueron cuidadosamente estudiadas durante las décadas posteriores al viaje de Hiram Sinclair. En Pompeya se han encontrado más de 20.000 grafitis, datados antes de agosto del año 79 A.D (fecha de la erupción del Vesubio).
4. Las inscripciones a las que hace referencia Sinclair son legibles aún hoy en las paredes pompeyanas. En su mayoría se trata de textos políticos (Trebium Valiente(m) et Gaviun Rufum viros bon(os), es decir ‘Votad por Trebio Valiente y Gayo Rufo. Son hombres buenos’), sexuales (Suspirium puellarum Celadus thraex , es decir ‘Celadus el Tracio hace suspirar a las chicas’, inscripción recogida en el C.I.L. IV, 4397) y citas de autores clásicos como Ovidio o Virgilio.
5. Una anécdota similar es atribuida a Kyselak durante su vista con el emperador austrohúngaro Francisco I, quien lo había llamado a palacio para exigirle que cesase en su pretensión de grabar su nombre en todos los edificios singulares de Viena.
6. El dilema consumió gran parte del segundo tomo de su diario. Durante dos semanas, Hiram Sinclair anotó febrilmente todas sus dudas y deseos, en los pasajes más personales de su obra. Se conserva también un inventario de bienes, en el que aquéllos que fueron vendidos aparecen cuidadosamente tachados.
7. Sea como fuere, el extraordinario conjunto de pinturas rupestres de Alta no fue descubierto oficialmente hasta el otoño de 1972, ciento cincuenta años después de la expedición de Sinclair. Datados entre el 4.200 A.C. y el 500 A.C., los petroglifos representan tanto figuras humanas como animales, primitivas embarcaciones y rituales chamanísticos.

[:es]Sinergia Sostenible · sostenibilidad | Asociación[:gl]Sinergia Sostenible · sostenibilidade | Asociación[:en]Sinergia Sostenible · sustainability | Association[:]

[:es]

En la entrevista de hoy charlaremos con Sinergia Sostenible, un proyecto con estatus de asociación sin ánimo de lucro. Iniciado en año 2008 y formado en la actualidad por Amaya González, Lorenzo Barnó, Agnieszka Stepien, Uxua Domblás, Ana Enguita y Leire Garaikoetxea, desarrollan su actividad tanto en Navarra, como en el resto del estado.

Sus fundadores definen esta iniciativa como un lugar de encuentro donde se fusionan las ganas de saber y de dar a conocer qué es la sostenibilidad, para buscar el mejor camino de llegar a ella.

“Creemos que una de las labores más importantes que hoy en día tenemos los arquitectos es la de emplear nuestras energías en diseñar los mecanismos que permitan lograr un hábitat en equilibrio con el planeta que lo sustenta.”

Sinergia Sostenible no es sólo un contenedor donde clasificar sus propias investigaciones, sino también una multiplicación de fuerzas donde la interacción con los lectores de su blog es muy importante.

Paralelamente a la confección de ese espacio virtual, y como parte de un proyecto más amplio de difusión de la información e interactuación con los demás habitantes de este planeta, realizan simposios, talleres infantiles, cursos, congresos (EQUIciuDAD)  y otras actividades complementarias.

Sinergia Sostenible · sostenibilidad | Asociación
Sinergia Sostenible · sostenibilidad | Asociación

¿Qué es la sostenibilidad? ¿Por qué una asociación?

Ahora mismo hay mucha información sobre lo que es la sostenibilidad; pero, allá por el 2004 cuando comenzamos nuestras andaduras profesionales, el tema no estaba tan claro. Así, en el 2008, después de formarnos sobre el tema lanzamos la asociación con la nítida idea de que la sostenibilidad no era la ecología, ni la bioclimática, ni mucho menos sólo la bioconstrucción, como muchos querían hacernos pensar. De esta forma, apostamos por el concepto de que la sostenibilidad se sustentante en tres patas: la E-conomia, la E-quidad y la E-cologia. Es más, la segunda pata la Equidad, lo social, es la que más nos interesa y sobre ella hemos trabajado mucho.

A su vez, en este tiempo, la propia palabra sostenibilidad se ha comercializado en tal manera, que todo es sostenible desde el marco de la publicidad. Así, aunque puede resultar tentador obviar la palabra, nosotr@s pensamos que es más necesaria que nunca.

Sinergia Sostenible · sostenibilidad | Asociación
Sinergia Sostenible al completo

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional en este campo?

La mayoría nos hemos formado con cursos y master sobre sostenibilidad. A su vez, por suerte hay infinidad de libros sobre el tema y cada vez más blogs y webs que tratan la sostenibilidad con la seriedad que se merece. Además, nos interesa especialmente la escala urbana y, por ello, somos fieles lectores de publicaciones como La ciudad viva, un inmenso océano de reflexiones en materia de ciudad sostenible totalmente actualizada.

A la par, hemos asistido a varios congresos, primero como oyentes y últimamente como ponentes. También hemos dado clase tres años seguidos en el Máster Universitario en Eficiencia Energética y Arquitectura Bioclimática, en Madrid,  y en el Máster de Ciudad y Arquitectura Sostenibles (mcas), en la Universidad de Sevilla.

De todas formas, como en casi todos lo campos, es necesaria una formación continua y no creerte que has llegado a ningún sitio jamás, cada día es un nuevo aprendizaje.

Por otro lado, creemos que es importante experimentar lo aprendido en casos prácticos y, por suerte, hemos podido hacer más de un proyecto de arquitectura, donde conceptos importantes de sostenibilidad han estado bien presentes.

¿Qué os llevó a abriros camino en él? ¿Quiénes son a vuestro criterio los clientes potenciales de este servicio?

El problema de los proyectos con características sostenibles es que son algo más caros. Bueno, no es que sean más caros, solo es que al principio cuestan un poco más, pero al cabo de pocos años se amortiza la inversión.

Por lo demás, todo son ventajas; aunque también es cierto que, muchas veces, por apostar que todo sea muy bio-eco-sostenible, no se emplea la suficiente energía en lo que es la propia arquitectura. En este sentido, hay estudios de arquitectura muy buenos, como pueden ser Satt, que saben combinar perfectamente la arquitectura y la sostenibilidad.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Sinergia Sostenible, surgió de manera muy natural y hoy después de 6 años sigue igual. Ningun@ de nosotr@s le dedica toda su jornada laboral; por lo cual, no hay una tensión económica que haga forzar las cosas. Los garbanzos han de venir por otro lado, y aquí, aunque evidentemente miramos el tema económico, nunca ha sido lo principal a la hora de lanzarnos a la piscina.

Hacemos lo que realmente nos apetece y que aporte al actual panorama de la arquitectura y la sostenibilidad.

Sinergia Sostenible · sostenibilidad | Asociación
Taller infantil desarrollado por Sinergia Sostenible, en colaboración con ASA.

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu trabajo actual?

En este caso, fundamental. Todas las personas que han pasado por la asociación hemos sido arquitectos y creemos que, por ello, hemos podido dar una visión de la sostenibilidad muy coherente. De todas formas, en un futuro inmediato quizás pueda entrar en el equipo gente de comunicación o de educación, pero nuestra formación como arquitectos, la capacidad de unir situaciones aparentemente dispares, es clave en nuestro funcionamiento.

Sinergia Sostenible · sostenibilidad | Asociación
Andrés Perea en el Congreso EQUIciuDAD

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados? ¿Le veis futuro?

La verdad es que no nos gusta mucho marcar objetivos; hemos ido confiando en lo que el futuro nos iba trayendo y, poco a poco, avanzando por diferentes senderos.

Todos los talleres que hemos hecho con los más pequeños han sido geniales. Hemos disfrutado, tanto ellos como nosotr@s, de lo lindo y eso es lo más que se puede pedir.

A su vez, en año 2011, nos vimos organizando un congreso realmente importante como Equiciudad y, al final, hicimos dos ediciones con ponentes de la talla de Andrés Perea, José Fariña o Zaida Muxi.

Ahora mismo, siguen apareciendo más oportunidades de hacer cosas interesantes y, en realidad, nuestro problema es que con la dedicación que, cada uno de nosotros,  tenemos para la Asociación, no damos abasto. En breve, tendremos que pensar en ampliar la Asociación para ser más activos todavía.

Sinergia Sostenible · sostenibilidad | Asociación
Segunda edición del Congreso EQUIciuDAD

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué otros consejos les daríais?

Animar sí; apostar por la sostenibilidad siempre es necesario. Organizar eventos, con lo mal que está todo, tiene un mérito doble y hacer talleres con niños es algo que te exige mucho pero también te da un montón.

Sin duda, lo que hemos hecho en estos años es muy bonito y hemos aprendido y disfrutado; así que, solo podemos animar a la gente a que se adentre por estos derroteros. De todas formas, cada vez hay más gente trabajando de manera muy seria por la sostenibilidad, como el caso de la Asociación de arquitectura y sostenibilidad, ASA.

Por otro lado, cuando empezamos con los talleres para los más pequeños, estábamos prácticamente solos y, a día de hoy, por suerte, hay mucha gente que lo hace de maravilla, como arkitente, Maushaus, Chiquitectos

¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Seguir pensando que construir proyectos es una opción válida para la mayoría de los arquitectos, a día de hoy, es engañarse. Algunos habrá que hacer y mejor hacerlos bien, evidentemente, pero son muy pocos los que están en juego para los más de 50.000 arquitectos españoles.

Lo es igualmente participar en concursos contra 100 o 200 compañeros; aunque solo sea por probabilidades está claro que la mayoría solo tiraran horas a la basura. Son sistemas de locos que se aprovechan, por un lado, de la buena pasta de los arquitectos y, por otro, de nuestras nulas dotes a la hora de buscar otros caminos. El futuro, para los arquitectos, no está en el corazón de la arquitectura, sino en su periferia.

A su vez, ninguna profesión sale bien parada bajando el precio hasta el infinito o trabajando gratis para hacer cv. Solo nuestra ingenuidad e ilusión por la arquitectura lleva a jóvenes arquitectos a ser explotados por otros arquitectos con más nombre o experiencia.

Necesitamos un cambio radical de mentalidad y entender que conceptos básicos de estrategia empresarial no nos pueden seguir siendo ajenos. Hacer lo que, realmente, sabemos hacer bien, encontrar un nicho de mercado, dentro de un segmento de clientes concreto, y que lo que hagamos sea demandado por la sociedad, debieran ser los pilares básicos de nuestra actividad.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Pues tal y como está el patio, es una opción más que lógica. Los que se van, además, en muchos casos son gente brillantísima y en los que se ha invertido mucho dinero por parte del estado. Nuestros políticos debieran estar pasando toda la vergüenza del mundo.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Aunque esté feo decirlo por arquitectos, lo más preocupante no es la profesión, sino la arquitectura. El mundo necesita más de la arquitectura que de los arquitectos; de hecho, sin arquitectura este mundo sería bastante menos feliz. Es algo que nos toca a todos y todo el tiempo; pocas cosas hay más importantes.

El problema es que, aunque también se han hecho muchas barbaridades por nuestro colectivo, quienes mejor garantizan que la arquitectura exista, a día de hoy, son los arquitectos.  Eso sí, los arquitectos necesitamos espabilar rápido, pues estamos dormidos en los laureles; somos una profesión sin tradición competitiva en el mercado laboral y eso se nota demasiado.

A su vez, nuestros dirigentes no hacen mucho por nosotros, las escuelas de arquitectura están, en general, obsoletas y el cambio, sí o sí, ha de venir desde abajo y desde la sinergia entre los arquitectos de a pie.

Aún con todo, somos optimistas casi por naturaleza ¡¡y no vamos a dejar de serlo ahora!!

Sinergia Sostenible · sostenibilidad | Asociación
Mayo 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Amaya González, Lorenzo Barnó, Agnieszka Stepien, Uxua Domblás, Ana Enguita y Leire Garaikoetxea su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

In the today interview we will chat with Sinergia Sostenible, a project with status of association without spirit of profit. Initiated in year 2008 and formed at present by Amaya González, Lorenzo Barnó, Agnieszka Stepien, Uxua Domblás, Ana Enguita and Leire Garaikoetxea, develop his activity so much in Navarre, since in the rest of the condition.

His founders define this initiative as a place of meeting where the desires are fused of knowing and to give to know what is the sostenibilidad, to look for the best way of coming to her.

“We believe that one of the labors more important that today in day we have the architects is her of using our energies in designing the mechanisms that allow to achieve a habitat in balance with the planet that sustains it.”

Sinergia Sostenible is not only a container where to classify his own investigations, but also a multiplication of forces where the interaction with the readers of his blog is very important.

Parallel to the confection of this virtual space, and as part of a more wide project of diffusion of the information and interaction with other inhabitants of this planet, they realize symposiums, infantile workshops, courses, congresses (EQUIciuDAD) and other complementary activities.

What is the sostenibilidad? For what association?

Just now there is a lot of information about what is the sostenibilidad; but, as far back as 2004 when we begin our professional gaits, the topic was not so clear. This way, in 2008, after being formed on the topic we throw the association with the clear idea of that the sostenibilidad was neither the ecology, nor the bioclimática, far from it only the bioconstrucción, since many wanted to make us think. Of this form, we bet for the concept of which the sostenibilidad sustentante in three legs: the Economy, the Equity and the Ecology. It is more, the second leg the Equity, the social thing, is in the one that more we are interested and on her we have worked very much.

In turn, in this time, the own word sostenibilidad has commercialized in such a way, that everything is sustainable from the frame of the advertising. This way, though he can turn out to be a tempter to obviate the word, we think that it is more necessary than never.

Sustainable synergy, the complete team

Which has been your formation and professional path in this field?

The majority we have been formed with courses and master on sostenibilidad. In turn, thankfully there is infinity of books on the topic and increasingly blogs and webs that treat the sostenibilidad with the seriousness that is deserved. Besides, we are interested specially in the urban scale and, for this reason, we are reading public inspectors of publications as La ciudad viva, an immense ocean of reflections as for sustainable totally updated city.

At the par, we have been present at several congresses, first as listeners and lately as referees. Also we have given lessons three years followed in the Máster Universitario en Eficiencia Energética y Arquitectura Bioclimática, in Madrid, and the Máster de Ciudad y Arquitectura Sostenibles (mcas), in the Universidad de Sevilla.

Of all forms, since in almost all fields, a permanent training is necessary and not to believe yourself that you have come to any site ever, every day is a new learning.

On the other hand, we believe that it is important to experience the learned in practical cases and, thankfully, we could have done more than one project of architecture, where important concepts of sostenibilidad have been present well.

What did lead you to opening way you in him? Who are those to your criterion the potential clients of this service?

The problem of the projects with sustainable characteristics is that they are slightly more expensive. Well, it is not that they are more expensive, only it is that initially they cost a bit more, but after a few years the investment is amortized.

For the rest, all sound advantages; though also it is true that, often, for betting that everything is very bio-eco-sostenible, does not use the sufficient energy in what it is the own architecture. In this respect, there are very good studies of architecture, since they can be Satt, that they can combine perfectly the architecture and the sustainability.

Did you meet many difficulties in his putting in march?

Sinergia Sostenible, arose in a very natural way and today after 6 years it is still equal. None of us dedicates all his labour day; for which, there is no an economic tension that makes force the things. The chick-peas have to come on the other hand, and here, though evidently we look at the economic topic, it has never been the principal thing at the moment of throwing to the swimming pool.

We do what really we desire and that reaches to the current panorama of the architecture and the sustainability.

Infantile workshop developed by Sustainable Synergy, in collaboration with ASA.

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

In this case, fundamental. All the persons who have happened for the association we have been architects and believe that, for this reason, we could have given a vision of the very coherent sostenibilidad. Of all forms, in an immediate future probably there could enter in the equipment people of communication or of education, but our formation as architects, the aptitude to join seemingly unlike situations, it is key in our functioning.

Andrés Perea  in the EQUIciuDAD Congress

Are you satisfied with the reached aims? Do you see him future?

The truth is that much does not like to mark his aims; we have been trusting what the future us was bringing and, little by little, advancing for different paths.

All the workshops that we have done with the smallest have been brilliant. We have enjoyed, so much they as us, of the pretty thing and it it is for more than can ask.

In turn, in year 2011, we met organizing a really important congress as Equiciudad and, ultimately, we did two editions with referees of the height of Andrés Perea, Jose Fariña or Zaida Muxi.

Just now, there continue appearing more opportunities to do interesting things and, actually, our problem is that with the dedication that, each of us, we have for the Association, we do not give supply. Shortly, we will have to think of extending the Association to be more active still.

The second edition of theEQUIciuDAD Congress

Would you encourage other architects to follow your steps? What other advices would you give them?

To encourage yes; to bet for the sostenibilidad always is necessary. Events organize, with badly that is quite, it has a double merit and do workshops with children is something that demands you very much but also it gives you a heap.

Undoubtedly, which we have done in these years is very nice and we have learned and enjoyed; so, only we can encourage the people to whom it enters for these courses. Of all forms, every time there are more people working in a very serious way for the sostenibilidad, as the case of the Asociación de arquitectura y sostenibilidad, ASA.

On the other hand, when we begin with the workshops for the smallest, we were practically alone and, a today, thankfully, there are many people who it does of marvel, since  arkitente, Maushaus, Chiquitectos

Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

To continue thinking that to construct projects is a valid option for the majority of the architects, a today, it is to deceive itself. There will be necessary to do some and better to do them well, evidently, but they are very small that more than 50.000 Spanish architects are in game for.

It it is equally to take part in contests against 100 or 200 companions; though only it is for probabilities it is clear that the majority only were throwing hours at the garbage. They are madmen’s systems of that they take advantage, on the one hand, of the good pasta of the architects and, for other one, of our void endowments at the moment of looking for other ways. The future, for the architects, is not in the heart of the architecture, but in his periphery.

In turn, not profession works out stopped well lowering the price up to the infinite or working gratis to do cv. Alone our naiveté and illusion for the architecture leads young men architects to being exploited by other architects by dwells name or experience.

We need a radical change of mentality and to understand that basic concepts of managerial strategy us cannot continue being foreign. To do what, really, we can do well, to find a niche of market, inside a clients’ segment I make concrete, and that what we do is demanded by the society, they must be the basic props of our activity.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

So such and since the court is, is an option more than logical. Those who go away, besides, in many cases are the most brilliant people and in that a lot of money has been invested on the part of the condition. Our politicians must be spending the whole shame of the world.

How do you see the future of the profession?

Though it is ugly to say it for architects, the most worrying thing is not the profession, but the architecture. The world needs more of the architecture that of the architects; of fact, without architecture this world would be less happy enough. It is something that we touch all and all the time; few things it is more important.

The problem is that, though also many barbarities have been done by our group, who better guarantee that the architecture exists, a today, they are the architects. It yes, the architects we need espabilar rapidly, since we are slept in the laurels; we are a profession without competitive tradition on the labour market and it is obvious too much.

In turn, our leaders do not do very much for us, the schools of architecture are, in general, obsolete and the change, yes or yes, has to come from below and from the synergy between the architects of afoot.

Still with everything, we are optimistic almost for nature ¡ and we it are not going to stop being now!!

Sinergia Sostenible · sustainability | Association
May 2014

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful forAmaya González, Lorenzo Barnó, Agnieszka Stepien, Uxua Domblás, Ana Enguita and Leire Garaikoetxea his time and predisposition with this space.

[:gl]

Na entrevista de hoxe charlaremos con Sinergia Sostenible, un proxecto con status de asociación sen ánimo de lucro. Iniciado en ano 2008 e formado na actualidade por Amaya González, Lorenzo Barnó, Agnieszka Stepien, Uxua Domblás, Ana Enguita e Leire Garaikoetxea, desenvolven a súa actividade tanto en Navarra, coma no resto do estado.

Os seus fundadores definen esta iniciativa como un lugar de encontro onde se fusionan as ganas de saber e de dar a coñecer que é a sostibilidade, para buscar o mellor camiño de chegar a ela.

“Cremos que un dos labores máis importantes que hoxe en día temos os arquitectos é a de empregar as nosas enerxías en deseñar os mecanismos que permitan lograr un hábitat en equilibrio co planeta que o sustenta.”

Sinergia Sostenible non é só un colector onde clasificar as súas propias investigacións, senón tamén unha multiplicación de forzas onde a interacción cos lectores do seu blog é moi importante.

Paralelamente á confección dese espazo virtual, e como parte dun proxecto máis amplo de difusión da información e interactuación cos demais habitantes deste planeta, realizan simposios, talleres infantís, cursos, congresos (EQUIciuDAD) e outras actividades complementarias.

¿Que é a sostibilidade? ¿Por que unha asociación?

Agora mesmo hai moita información sobre o que é a sostibilidade; pero, alá polo 2004 cando comezamos as nosas andainas profesionais, o tema non estaba tan claro. Así, no 2008, despois de formarnos sobre o tema lanzamos a asociación coa nítida idea de que a sostibilidade non era a ecoloxía, nin a bioclimática, nin moito menos só a bioconstrucción, como moitos querían facernos pensar. Desta forma, apostamos polo concepto de que a sostibilidade se sustentante en tres patas: a E-conomia, a E-quidad e a E-coloxa. É máis, a segunda pata a Equidade, o social, é a que máis nos interesa e sobre ela traballamos moito.

Á súa vez, neste tempo, a propia palabra sostibilidade comercializouse en tal xeito, que todo é sostible dende o marco da publicidade. Así, aínda que pode resultar tentador obviar a palabra, nós pensamos que é máis necesaria que nunca.

Sinergia Sostenible o completo

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional neste campo?

A maioría formámonos con cursos e máster sobre sostibilidade. Á súa vez, por sorte hai infinidade de libros sobre o tema e cada vez máis blogs e webs que tratan a sostibilidade coa seriedade que merece. Ademais, interésanos especialmente a escala urbana e, por iso, somos fieis lectores de publicacións como La ciudad viva, un inmenso océano de reflexións en materia de cidade sostible totalmente actualizada.

Á par, asistimos a varios congresos, primeiro como oíntes e ultimamente como relatores. Tamén demos clase tres anos seguidos no Máster Universitario en Eficiencia Enerxética e Arquitectura Bioclimática, en Madrid, e no Máster de Cidade e Arquitectura Sostibles (mcas), na Universidade de Sevilla.

De todos os xeitos, como en case todos o campos, é necesaria unha formación continua e non crerche que chegaches a ningún sitio xamais, cada día é unha nova aprendizaxe.

Por outro lado, cremos que é importante experimentar o aprendido en casos prácticos e, por sorte, puidemos facer máis dun proxecto de arquitectura, onde conceptos importantes de sostibilidade estiveron ben presentes.

¿Que vos levou a abrirvos camiño nel? ¿Quen é ao voso criterio os clientes potenciais deste servizo?

O problema dos proxectos con características sostibles é que son algo máis caros. Ben, non é que sexan máis caros, só é que ao principio custan un pouco máis, pero ao cabo de poucos anos se amortiza o investimento.

Polo demais, todo son vantaxes; aínda que tamén é certo que, moitas veces, por apostar que todo sexa moi bio-eco-sostible, non se emprega a suficiente enerxía no que é a propia arquitectura. Neste sentido, hai estudos de arquitectura moi bos, como poden ser Satt, que saben combinar perfectamente a arquitectura e a sostibilidade.

¿Encontrástesvos con moitas dificultades na súa posta en marcha?

Sinerxía Sostible, xurdiu de xeito moi natural e hoxe despois de 6 anos segue igual. Ningún de nós lle dedica toda a súa xornada laboral; polo cal, non hai unha tensión económica que faga forzar as cousas. Os garavanzos han de vir por outro lado, e aquí, aínda que evidentemente miramos o tema económico, nunca foi o principal á hora de lanzarnos á piscina.

Facemos o que realmente nos apetece e que achegue ao actual panorama da arquitectura e a sostibilidade.

Obradoiro infantil desarrollado por Sinergia Sostenible, en colaboración con ASA.

¿Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao teu traballo actual?

Neste caso, fundamental. Todas as persoas que pasaron pola asociación fomos arquitectos e cremos que, por iso, puidemos dar unha visión da sostibilidade moi coherente. De todos os xeitos, nun futuro inmediato quizais poida entrar no equipo xente de comunicación ou de educación, pero nosa formación como arquitectos, a capacidade de unir situacións aparentemente dispares, é clave no noso funcionamento.

Andrés Perea no Congreso EQUIciuDAD

¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados? ¿Védele futuro?

A verdade é que non nos gusta moito marcar obxectivos; fomos confiando no que o futuro nos ía traendo e, pouco a pouco, avanzando por diferentes sendeiros.

Todos os talleres que fixemos cos máis pequenos foron xeniais. Gozamos, tanto eles coma nos, do lindo e iso é o máis que se pode pedir.

Á súa vez, en ano 2011, vímonos organizando un congreso realmente importante como Equiciudad e, ao final, fixemos dúas edicións con relatores do talle de Andrés Perea, José Fariña ou Zaida Muxi.

Agora mesmo, seguen aparecendo máis oportunidades de facer cousas interesantes e, en realidade, o noso problema é que coa dedicación que, cada un de nós, temos para a Asociación, non damos abasto. En breve, teremos que pensar en ampliar a Asociación para ser máis activos aínda.

Segunda edición do Congreso EQUIciuDAD

¿Animarías outros arquitectos a seguir os vosos pasos? ¿Que outros consellos lles dariades?

Animar si; apostar pola sostibilidade sempre é necesario. Organizar eventos, co mal que está todo, ten un mérito dobre e facer talleres con nenos é algo que che esixe moito pero tamén che dá un montón.

Sen dúbida, o que fixemos nestes anos é moi bonito e aprendemos e gozado; así que, só podemos animar á xente a que se interne por estes rumbos. De todos os xeitos, cada vez hai máis xente traballando de xeito moi serio pola sostibilidade, como o caso da Asociación de arquitectura e sostenibilidade, ASA.

Por outro lado, cando empezamos cos obradoiros para os máis pequenos, estabamos practicamente sós e, a día de hoxe, por sorte, hai moita xente que o fai de marabilla, como arkitente, Maushaus, Chiquitectos

¿Cres que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Seguir pensando que construír proxectos é unha opción válida para a maioría dos arquitectos, a día de hoxe, é enganarse. Algúns haberá que facer e mellor facelos ben, evidentemente, pero son moi poucos os que están en xogo para os máis de 50.000 arquitectos españois.

Éo igualmente participar en concursos contra 100 ou 200 compañeiros; aínda que só sexa por probabilidades está claro que a maioría só tirasen horas ao lixo. Son sistemas de tolos que se aproveitan, por un lado, da boa pasta dos arquitectos e, por outro, dos nosos nulos dotes á hora de buscar outros camiños. O futuro, para os arquitectos, non está no corazón da arquitectura, senón na súa periferia.

Á súa vez, ningunha profesión sae ben parada baixando o prezo ata o infinito ou traballando gratis para facer cv. Só a nosa inxenuidade e ilusión pola arquitectura leva a novos arquitectos a ser explotados por outros arquitectos con máis nome ou experiencia.

Necesitamos un cambio radical de mentalidade e entender que conceptos básicos de estratexia empresarial non nos poden seguir sendo alleos. Facer o que, realmente, sabemos facer ben, encontrar un nicho de mercado, dentro dun segmento de clientes concreto, e que o que fagamos sexa demandado pola sociedade, deberan ser os piares básicos da nosa actividade.

¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Pois tal e como está o patio, é unha opción máis que lóxica. Os que se van, ademais, en moitos casos son xente brillante e nos que se investiu moito diñeiro por parte do estado. Os nosos políticos deberan estar a pasar toda a vergoña do mundo.

¿Como vedes o futuro da profesión?

Aínda que estea feo dicilo por arquitectos, o máis preocupante non é a profesión, senón a arquitectura. O mundo necesita máis da arquitectura que dos arquitectos; de feito, sen arquitectura este mundo sería bastante menos feliz. É algo que nos toca a todos e todo o tempo; poucas cousas hai máis importantes.

O problema é que, aínda que tamén se fixeron moitas barbaridades polo noso colectivo, os que mellor garanten que a arquitectura exista, a día de hoxe, son os arquitectos. Iso si, os arquitectos necesitamos espertar rápido, pois estamos durmidos nos loureiros; somos unha profesión sen tradición competitiva no mercado laboral e iso nótase demasiado.

Á súa vez, os nosos dirixentes non fan moito por nós, as escolas de arquitectura están, en xeral, obsoletas e o cambio, si ou si, ha de vir dende abaixo e dende a sinerxía entre os arquitectos da pé.

Aínda con todo, somos optimistas case por natureza ¡¡e non imos a deixar de selo agora!!

Sinergia Sostenible · sostenibilidade | Asociación
Maio 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Amaya González, Lorenzo Barnó, Agnieszka Stepien, Uxua Domblás, Ana Enguita e Leire Garaikoetxea o seu tempo e predisposición con este espazo.

[:]

Cierre Rocha Forte | RVR ArquitectosPeche Rocha Forte | RVR ArquitectosEnclosing wall Rocha Forte | RVR Architects

El objeto del presente proyecto es la protección de los restos arqueológicos de la antigua fortaleza de A Rocha Forte y el establecimiento de las bases para el acondicionamiento de su entorno para la creación del futuro Parque Arqueológico de A Rocha Forte.

El castillo de A Rocha fue construido en torno al año 1240, durante el episcopado del arzobispo Juan Arias y fue destruido en 1467, en la segunda guerra Irmandiña, en tiempos del arzobispo Alfonso II de Fonseca.

La historia del castillo de A Rocha Forte está íntimamente ligada a la de la ciudad de Santiago, siendo escenario de algunos de los acontecimientos más importantes ocurridos en esa época. Los doscientos años en los que la fortaleza de A Rocha estuvo en pie fueron una época de gran convulsión social para la ciudad de Santiago, marcada por las tensiones entre el poder de la Mitra Compostelana y la creciente burguesía urbana apoyada en ciertos sectores de la nobleza, que desembocarían en las revueltas irmandiñas del siglo XV, durante las cuales tuvo lugar su destrucción.

El trabajo realizado consistió en la elaboración de los cierres y cancillas exteriores de acceso al yacimiento y el diseño de una serie de paneles informativos que difundan los orígenes, el contexto histórico y la función original del antiguo Castelo da Rocha.

Dichos cierres no debían tener tanto la misión de formar una barrera física y visual efectiva que impida el paso de personas y animales a cualquier coste, sino más bien establecer un elemento de delimitación del yacimiento, de disuasión y señal para regular el acceso de visitantes. Para las personas, el cierre define un límite entre este espacio arqueológico ordenado y salvaguardado por la administración pública y el espacio rural circundante, permitiendo a la vez la visión general del perímetro del yacimiento.

Es también un recordatorio de que se está accediendo a una propiedad pública y de interés patrimonial, cuyo uso y disfrute para toda la comunidad en las debidas condiciones depende en gran parte del propio uso que sus visitantes hagan de él.

El cierre establece fundamentalmente el límite hacia los lados sur y oeste del yacimiento, quedando este protegido en el lado norte por las propias vías del ferrocarril y en el lado este por la estructura consolidada de la muralla del antiguo castillo.

Está formado por varillas de acero de sección circular de 20 mm, con una separación entre ejes de 15 cm, que se arriostrarán transversalmente con piezas del mismo diámetro.

Se establece así una barrera física para impedir el acceso incontrolado al yacimiento que sin embargo permite también, debido al pequeño diámetro de las barras y a su color oscuro, la contemplación de los restos del castillo.

Se construyeron dos puertas para regular el acceso de público al yacimiento y permitir también la entrada de vehículos de mantenimiento, estas se construyen de forma similar al cierre, de manera que cuando estén cerradas establezcan una continuidad con el resto del vallado.

Obra: Cierre Rocha Forte
Emplazamiento: Santiago de Compostela. Galicia. España
Autor: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)
Año:2013
Memoria:  RVR Arquitectos
Fotografías: RVR Arquitectos
+ rvr-arquitectos.es

The object of the present project is the protection of the archaeological remains of the former strength of To Rocha Forte and the establishment of the bases for the conditioning of his environment for the creation of the future Rocha Forte Archaeological Park.

The castle of was constructed Rocha concerning the year 1240, during the episcopate of the archbishop Juan Arias and was destroyed in 1467, in the second war Irmandiña, in times of the archbishop Fonseca’s Alfonso II.

The history of the A Rocha Forte castle is intimately tied to that of the city of Santiago, being a scene of some of the most important events happened in this epoch. Two hundred years in which the strength of A Rocha was in foot were an epoch of great social convulsion for the city of Santiago, marked by the tensions between the power of the From Santiago de Compostela Miter and the increasing urban middle class rested on certain sectors of the nobility, which would end in the revolts irmandiñas of the 15th century, during which his destruction took place.

The realized work consisted of the production of the closings and cancillas exteriors of access to the deposit and the design of a series of informative panels that spread the origins, the historical context and the original function of the former Castelo da Rocha.

The above mentioned closings did not have to have so much the mission to form a physical and visual effective barrier that blocks the persons’ way and animals to any cost, but rather establish an element of delimiting of the deposit, of dissuasion and sign to regulate the visitors’ access. For the persons, the closing defines a limit between this archaeological space tidy and safeguarded by the public administration and the rural surrounding space, allowing simultaneously the general vision of the perimeter of the deposit.

It is also a follow-up of which one is acceding to a public property and of patrimonial interest, which use and enjoyment for the whole community in the due conditions depends largely of the own use that his visitors do of him.

The closing establishes fundamentally the limit towards the sides south and west of the deposit, remaining this protected in the north side for the own routes of the railroad and in the this side for the structure consolidated of the wall of the former castle.

It is formed by rods of steel of circular section of 20 mm, with a separation between axes of 15 cm, that arriostrarán transversely with pieces of the same diameter.

A physical barrier is established this way to prevent the uncontrolled access to the deposit that nevertheless allows also, due to the small diameter of the bars and his dark color, the contemplation of the remains of the castle.

Two doors were constructed to regulate the public’s access to the deposit and to allow also the entry of vehicles of maintenance, these are constructed of form similar to the closing, so that when they are closed they establish a continuity with the rest of the fence.

Work: Enclosing wall Rocha Forte

Location: Santiago de Compostela. Galicia. Spain

Author: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)

Year: 2013

Report: RVR Arquitectos

Photography: RVR Arquitectos

+ rvr-arquitectos.es

O obxecto do presente proxecto é a protección dos restos arqueolóxicos da antiga fortaleza da Rocha Forte e o establecemento das bases para o acondicionamento do seu ámbito para a creación do futuro Parque Arqueolóxico dáa Rocha Forte.

O castelo da Rocha foi construído en torno ao ano 1240, durante o episcopado do arcebispo Juan Arias e foi destruído en 1467, na segunda guerra Irmandiña, en tempos do arcebispo Alfonso II de Fonseca.

A historia do castelo da Rocha Forte está intimamente ligada á da cidade de Santiago, sendo escenario dalgúns dos acontecementos máis importantes acontecidos nesa época. Os douscentos anos nos que a fortaleza da Rocha estivo en pé foron unha época de gran convulsión social para a cidade de Santiago, marcada polas tensións entre o poder da Mitra Compostelá e a crecente burguesía urbana apoiada en certos sectores da nobreza, que desembocarían nas revoltas irmandiñas do século XV, durante as cales tivo lugar a súa destrución.

O traballo realizado consistiu na elaboración dos peches e cancillas exteriores de acceso ao depósito e o deseño dunha serie de paneis informativos que difundan as orixes, o contexto histórico e a función orixinal do antigo Castelo dá Rocha.

Os devanditos peches non debían ter tanto a misión de formar unha barreira física e visual efectiva que impida o paso de persoas e animais a calquera custo, senón máis ben establecer un elemento de delimitación do depósito, de disuasión e sinal para regular o acceso de visitantes. Para as persoas, o peche define un límite entre este espazo arqueolóxico ordenado e salvagardado pola administración pública e o espazo rural circundante, permitindo á vez a visión xeral do perímetro do depósito.

É tamén un recordatorio de que se está a acceder a unha propiedade pública e de interese patrimonial, cuxo uso e desfrute para toda a comunidade nas debidas condicións depende en gran parte do propio uso que os seus visitantes fagan del.

O peche establece fundamentalmente o límite cara aos lados sur e oeste do depósito, quedando este protexido no lado norte polas propias vías do ferrocarril e no lado este pola estrutura consolidada da muralla do antigo castelo.

Está formado por varas de aceiro de sección circular de 20 mm, cunha separación entre eixes de 15 cm, que se arriostrarán transversalmente con pezas do mesmo diámetro.

Establécese así unha barreira física para impedir o acceso incontrolado ao depósito que non obstante permite tamén, debido ao pequeno diámetro das barras e á súa cor escura, a contemplación dos restos do castelo.

Construíronse dúas portas para regular o acceso de público ao depósito e permitir tamén a entrada de vehículos de mantemento, estas constrúense de forma similar ao peche, de maneira que cando estean pechadas establezan unha continuidade co resto do valado.

Obra: Peche Rocha Forte

Emprazamiento: Santiago de Compostela. Galicia. España

Autor: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)

Ano: 2013

Memoria: RVR Arquitectos

Fotografías: RVR Arquitectos

+ rvr-arquitectos.es

Fundación del Español Urgente. Fundéu BBVA Fundación do Castelán Urxente. Fundéu BBVA Urgent Spanish Foundation. Fundéu BBVA

La Fundación del Español Urgente —Fundéu BBVA— es una institución sin ánimo de lucro que tiene como principal objetivo impulsar el buen uso del español en los medios de comunicación. Nacida en el año 2005 fruto de un acuerdo entre la Agencia Efe y el banco BBVA, trabaja asesorada por la Real Academia Española.

Mediante recomendaciones diarias y respuestas a las consultas que recibimos, pretendemos ser una herramienta que ayude a todos aquellos que utilizan el idioma en su trabajo diario.

El equipo de la Fundéu BBVA está formado por periodistas, lingüistas, lexicógrafos, ortotipógrafos, correctores y traductores.

Desde 2011 contamos con una red de colaboradores en la Argentina, Chile, Colombia y el Perú que  elaboran recomendaciones ajustadas a la actualidad informativa y a las peculiaridades lingüísticas de sus países.

+ info

The Spanish Urgent Foundation-Fundéu BBVA – is a non-profit-making institution that has like principally objectively to stimulate the good use of the Spanish in the mass media. Born in the year 2005 fruit of an agreement between the Agency Efe and the bank BBVA, works advised by the Royal Spanish Academy.

By means of daily recommendations and answers to the consultations that we receive, we try to be a tool that helps all those that use the language in his daily work.

The equipment of the Fundéu BBVA is formed by journalists, linguists, lexicographers, ortotipógrafos, correctors and translators.

From 2011 we possess a collaborators’ network in the Argentina, Chile, Colombia and Peru that there elaborate recommendations adjusted to the informative current importance and to the linguistic peculiarities of his countries.

+ info

A Fundación do Español Urxente -Fundéu BBVA- é unha institución sen ánimo de lucro que ten como principal obxectivo impulsar o bo uso do español nos medios de comunicación. Nacido no ano 2005 froito dun acordo entre a Axencia Efe e o banco BBVA, traballa asesorada pola Real Academia Española.

Mediante recomendacións diarias e respostas ás consultas que recibimos, pretendemos ser unha ferramenta que axude a todos aqueles que utilizan o idioma no seu traballo diario.

O equipo da Fundéu BBVA está formado por xornalistas, lingüistas, lexicógrafos, ortotipógrafos, correctores e tradutores.

Dende 2011 contamos cunha rede de colaboradores na Arxentina, Chile, Colombia e o Perú que elaboran recomendacións axustadas á actualidade informativa e ás peculiaridades lingüísticas dos seus países.

+ info

Ciudad y dibujo · Taller de verano 2014Ciudad e debuxo · Obradoiro de verán 2014City and drawing · Summer workshop 2013

El taller de verano Ciudad y dibujo propone una reflexión acerca de las posibilidades del dibujo a mano alzada como instrumento de análisis urbano y de comunicación de ideas.

A lo largo de tres días (25, 26 y 27 de junio) los arquitectos Antonio Amado Lorenzo, Santiago de Molina Rodríguez, Borja López Cotelo y el ilustrador David Pintor ofrecerán cinco ponencias centradas en la labor de arquitectos y artistas que recurrieron a la imagen como medio de interpretación de diferentes realidades urbanas. Simultáneamente se llevarán a cabo otras tantas sesiones prácticas en las que los alumnos del taller desarrollarán un ejercicio en la Ciudad Vieja de La Coruña (España).

Junto con las actividades académicas se llevarán a cabo, tras la finalización de cada jornada de trabajo, otras menos formales que contribuirán al intercambio de ideas entre organizadores, ponentes y alumnos: proyección de vídeos relacionados con el tema del taller y coloquios, así como visitas complementarias al área de estudio para entrar en contacto con su realidad social.

Una vez concluido el curso, los resultados serán recogidos en una publicación digital de descarga gratuita que hará accesibles al público las conclusiones y servirá como base a futuras experiencias análogas en otras áreas de la ciudad.

Calendario

Sesión 1. Mañana del miércoles 25 de junio de 2014
10:00h-10:30h Presentación del curso y el área de estudio (Ciudad Vieja).
10:30h-12:30h Ponencia de David Pintor. Ilustración y ciudad: ciudades de papel.
12:30h-14:00h Visita al área de estudio y toma de notas sobre el terreno.

Sesión 2. Tarde del miércoles 25 de junio de 2014
16:00h-18.00h Ponencia de Borja López Cotelo. Ciudad y secuencia (I): La ciudad en el cómic: Manuele Fior y Guy Delisle.
18:00h-20:00h Sesión práctica.

Sesión 3. Mañana del jueves 26 de junio de 2014
10:00h-12:00h Ponencia Antonio Amado. La ciudad en la fotografía: París.
12:00h-14:00h Sesión práctica.

Sesión 4. Tarde del jueves 26 de junio de 2014
16:00h-18:00h Ponencia de Borja López Cotelo. Ciudad y secuencia (II): La ciudad en el cine de Wim Wenders.
18:00h-20:00h Sesión práctica.

Sesión 5. Mañana del viernes 27 de junio de 2014
10:00h-12:00h Ponencia de Santiago de Molina. Ciudad y collage.
12:00h-14:00h Sesión práctica.

Sesión 6. Tarde del viernes 27 de junio de 2014
16:00h-20:00h Puesta en común de los trabajos desarrollados durante el taller.

Ponentes
Antonio Amado Lorenzo, doctor arquitecto
Santiago de Molina Rodríguez, doctor arquitecto
Borja López Cotelo, doctor arquitecto
David Pintor, ilustrador

Lugar:
Museo de Belas Artes da Coruña
Calle Zalaeta, 0, 15002, A Coruña (España)

Modalidades del curso:
Curso completo: incluye ponencias y taller
Curso parcial: incluye solo ponencias

Créditos:
1,5 créditos de libre elección (curso completo)

Cuotas:
curso completo (ponencias+taller) : 75 euros
curso parcial (ponencias): 20 euros

Plazas:
Máximo 50 plazas
*La celebración del curso está supeditada a la confirmación de un número mínimo de 15 plazas cubiertas antes de la finalización del plazo de matrícula establecido.

Plazo de inscripción:
Hasta el 23 de junio de 2014
*La aceptación de solicitudes se realizará por riguroso orden de recepción.

Descargar documentación:
Programa
Formulario de inscripción

Contacto:
tallerdeverano@veredes.es

Coordinadores:
Maria Olmo Béjar, arquitecta
Alberto Alonso Oro, arquitecto
Borja López Cotelo, doctor arquitecto

Colaboran:
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña
Universidad de A Coruña
Fundación Caja de Arquitectos
Museo de Belas Artes da Coruña

The summer workshop City and drawing proposes a reflection brings over from the possibilities of the drawing to hand lifted as instrument of urban analysis and of communication of ideas.

Throughout three days (June 25, 26 and 27) the architects Antonio Amado Lorenzo, Santiago de Molina Rodríguez, Borja Lopez Cotelo and the illustrator David Pintor will offer five presentations centred on the labor of architects and artists who resorted to the image as way of interpretation of different urban realities. Simultaneously there will be carried out some other practical meetings in which the pupils of the workshop will develop an exercise in the Old City of La Coruña.

Together with the academic activities others less formal will carry out, after the ending of every day of work, that they will contribute to the exchange of ideas between organizers, referees and pupils: projection of videoes related to the topic of the workshop and colloquia, as well as complementary visits to the area of study to enter in touch with his social reality.

Once concluded the course, the results will be gathered in a digital publication of free unload that will make the conclusions accessible to the public and will serve as base to future analogous experiences in other areas of the city.

Calendar

Session 1. In the morning of Wednesday, the 25th of June, 2014

10:00h-10:30h Presentation of the course and the area of study (Old City).

10:30h-12:30h David Pintor’s presentation. Ilustración y ciudad: ciudades de papel.

12:30h-14:00h Visit to the area of study and capture of notes on the area.

Session 2. In the evening of Wednesday, the 25th of June, 2014

16:00h-18.00h Borja López Cotelo’s presentation. Ciudad y secuencia (I): La ciudad en el cómic: Manuele Fior y Guy Delisle.

18:00h-20:00h Practical session.

Session 3. In the morning of Thursday, the 26th of June, 2014

10:00h-12:00h Antonio Amado’s presentation. La ciudad en la fotografía: París.

12:00h-14:00h Practical session.

Session 4. In the evening of Thursday, the 26th of June, 2014

16:00h-18:00h Borja López Cotelo’s presentation. Ciudad y secuencia (II): La ciudad en el cine de Wim Wenders.

18:00h-20:00h Practical session.

Session 5. In the morning of Friday, the 27th of June, 2014

10:00h-12:00h Santiago de Molina’s presentation. Ciudad y collage.

12:00h-14:00h Practical session.

Session 6. In the evening of Friday, the 27th of June, 2014

16:00h-20:00h Puesta en común de los trabajos desarrollados durante el taller.

Referees

Antonio Amado Lorenzo, Phd architect

Santiago de Molina Rodríguez, Phd architect

Borja López Cotelo, Phd architect

David Pintor, Illustrator

Location:

Museo de Belas Artes da Coruña

Calle Zalaeta, 0, 15002, A Coruña (Spain)

Modalities of the course:

Complete Course: Presentations and workshop includes

Partial Course: Includes only presentations

Credits:

1,5 credits of free choice (complete course)

Quotas:

complete course (presentations + workshop): 75 Euros

partial course (presentations): 20 Euros

Places:

Maximum 50 places
*La celebration of the course is subordinated to the confirmation of a minimal number of 15 squares covered before the ending of the term of matriculation established.

Term of inscription:

Until June 23, 2014

*The acceptance of requests will be realized by rigorous order of receipt.

Unload documentation:

Programm

Application forn

Contact:

tallerdeverano@veredes.es

Coordinators:

Maria Olmo Béjar, arquitecta

Alberto Alonso Oro, arquitecto

Borja López Cotelo, doctor arquitecto

Supports:

Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña

Universidad de A Coruña

Fundación Caja de Arquitectos

Museo de Belas Artes da Coruña

O obradoiro de verán Ciudad e debuxo propón unha reflexión acerca das posibilidades do debuxo a man alzada como instrumento de análise urbana e de comunicación de ideas.

Ao longo de tres días (25, 26 e 27 de xuño) os arquitectos Antonio Amado Lorenzo, Santiago de Molina Rodríguez, Borja López Cotelo e o ilustrador David Pintor ofrecerán cinco relatorios centrados no labor de arquitectos e artistas que recorreron á imaxe como medio de interpretación de diferentes realidades urbanas. Simultáneamente levaranse a cabo outras tantas sesións prácticas nas que os alumnos do taller desenvolverán un exercicio na Cidade Vella de A Coruña (España).

Xunto coas actividades académicas levaranse a cabo, tras a finalización de cada xornada de traballo, outras menos formais que contribuirán ao intercambio de ideas entre organizadores, relatores e alumnos: proxección de vídeos relacionados co tema do taller e coloquios, así como visitas complementarias á área de estudo para entrar en contacto coa súa realidade social.

Unha vez concluído o curso, os resultados serán recollidos nunha publicación dixital de descarga gratuíta que fará accesibles ao público as conclusións e servirá como base a futuras experiencias análogas noutras áreas da cidade.

Calendario

Sesión 1. Mañá do mércores 25 de xuño de 2014

10:00h-10:30h Presentación do curso e a área de estudo (Cidade Vella).

10:30h-12:30h Relatorio de David Pintor. Ilustración e cidade: cidades de papel.

12:30h-14:00h Visita a área de estudo e toma de notas sobre o terreo.

Sesión 2. Tarde do mércores 25 de xuño de 2014

16:00h-18.00 h Relatorio de Borja López Cotelo. Cidade e secuencia (I): A cidade no cómic: Manuele Fior e Guy Delisle.

18:00h-20:00h Sesión práctica.

Sesión 3. Mañá do xoves 26 de xuño de 2014

10:00h-12:00h Relatorio Antonio Amado. A cidade na fotografía: París.

12:00h-14:00h Sesión práctica.

Sesión 4. Tarde do xoves 26 de xuño de 2014

16:00h-18:00h Relatorio de Borja López Cotelo. Cidade e secuencia (II): A cidade no cine de Wim Wenders.

18:00h-20:00h Sesión práctica.

Sesión 5. Mañá do venres 27 de xuño de 2014

10:00h-12:00h Relatorio de Santiago de Molina. Cidade e colaxe.

12:00h-14:00h Sesión práctica.

Sesión 6. Tarde do venres 27 de xuño de 2014

16:00h-20:00h Posta en común dos traballos desenvolvidos durante o taller.

Relatores

Antonio Amado Lorenzo, doutor arquitecto

Santiago de Molina Rodríguez, doutor arquitecto

Borja López Cotelo, doutor arquitecto

David Pintor, ilustrador

Lugar:

Museo de Belas Artes da Coruña

Calle Zalaeta, 0, 15002, A Coruña (España)

Modalidades do curso:

Curso completo: inclue relatorios e obradoiro

Curso parcial: inclue só relatorios

Créditos:

1,5 créditos de libre elección (curso completo)

Cuotas:

curso completo (relatorios+ obradoiro): 75 euros

curso parcial (relatorios): 20 euros

Prazas:

Máximo 50 plazas

*La celebración do curso está supeditada á confirmación dun número mínimo de 15 prazas cubertas antes da finalización do prazo de matrícula establecido.

Prazo de inscripción:

Ata o 23 de xuño de 2014

*La aceptación de solicitudes realizarase por rigorosa orde de recepción.

Descargar documentación:

Programa

Formulario de inscripción

Contacto:

tallerdeverano@veredes.es

Coordinadores:

Maria Olmo Béjar, arquitecta

Alberto Alonso Oro, arquitecto

Borja López Cotelo, doutor arquitecto

Colaboran:

Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña

Universidad de A Coruña

Fundación Caja de Arquitectos

Museo de Belas Artes da Coruña

Mies

[:es]

Ludwig Mies der Rohe es uno de los arquitectos más influyentes del vigésimo siglo. Sus proyectos más conocidos incluyen Barcelona el Pabellón en España (1929); el Edificio Seagram en Nueva York (1954-56); la Casa Farnsworth (1945-50), 860 y 880 Lakeshore Drive (1945-51) y el Campus IIT (1939-58), todas en y alrededor de Chicago, y la  New National Gallery en Berlín (1962-68). Estos son sólo algunos de los pabellones, casas, rascacielos y recintos universitarios de Mies,  donde en todos se muestra  una nueva radical claridad estructural y espacial.

La pureza de la arquitectura de Mies es casi sorprendente en la luz la diversidad de sus intereses. Un autodidacta, Mies estudió la filosofía y la ciencia así como el diseño. El autor Detlef Mertins, pasó más de diez años investigando y escribiendo esta monografía comprensiva. Además de viajes para ver los edificios y la lectura casi todo lo escrito por y sobre Mies, Mertins también condujo un estudio detallado de la literatura arquitectónica, filosófica y científica en la propia biblioteca de Mies. El resultado es un texto lúcido que no sólo da la perspicacia detallada al lector en el trabajo de todo Mies, pero que también explora la variedad de las ideas que influyeron en esta figura excepcional. La beca es rigurosa, pero la escritura accesible y la presentación sumamente visual, de-proyecto-por-proyecto también invitan a aquellos lectores que poseen un interés al tema, pero quien carece del conocimiento detallado en ello.

Arreglado en la orden cronológica, las cinco secciones del libro y su conclusión ofrecen un retrato sintético de la carrera de Mies y la recepción, atravesando sesenta años, dos continentes y dos guerras mundiales. El texto dice una historia continua, sin embargo, la mayor parte de capítulos enfocan un trabajo significativo (el edificio de Seagram o el campus IIT), teniendo una presentación a fondo en cuenta de fotografías y dibujos; otros capítulos enfocan un acontecimiento específico en la vida de Mies (el tiempo de tal Mies como el jefe del Bauhaus).

Todos los edificios importantes son presentados por fotografías, dibujos y diagramas, mostrando a las estructuras innovadoras, depuran detalles y la riqueza material que distingue el trabajo de Mies. Además, muchos pedazos de arte y arquitectura que influyó en Mies también son ilustrados así como siendo hablado en el texto.

[:gl]

Ludwig Mies der Rohe é un dos arquitectos máis influentes do vixésimo século. Os seus proxectos máis coñecidos inclúen Barcelona o Pavillón en España (1929); o Edificio Seagram en Nova York (1954-56); a Casa Farnsworth (1945-50), 860 e 880 Lakeshore Drive (1945-51) e o Campus IIT (1939-58), todas en e arredor de Chicago, e a New National Gallery en Berlín (1962-68). Estes son só algúns dos pavillóns, casas, rañaceos e recintos universitarios de Mies, onde en todos se mostra unha nova radical claridade estrutural e espacial.

A pureza da arquitectura de Mies é case sorprendente na luz a diversidade dos seus intereses. Un autodidacta, Mies estudou a filosofía e a ciencia así como o deseño. O autor Detlef Mertins, pasou máis de dez anos investigando e escribindo esta monografía comprensiva. Ademais de viaxes para ver os edificios e a lectura case todo o escrito por e sobre Mies, Mertins tamén conduciu un estudo detallado da literatura arquitectónica, filosófica e científica na propia biblioteca de Mies. O resultado é un texto lúcido que non só dá a perspicacia detallada ao lector no traballo de todo Mies, pero que tamén explora a variedade das ideas que influíron nesta figura excepcional. A bolsa é rigorosa, pero a escritura accesible e a presentación sumamente visual, de-proxecto-por-proxecto tamén invitan a aqueles lectores que posúen un interese ao tema, pero quen carece do coñecemento detallado niso.

Arranxado na orde cronolóxica, as cinco seccións do libro e a súa conclusión ofrecen un retrato sintético da carreira de Mies e a recepción, atravesando sesenta anos, dous continentes e dúas guerras mundiais. O texto di unha historia continua, non obstante, a maior parte de capítulos enfocan un traballo significativo (o edificio de Seagram ou o campus IIT), tendo unha presentación a fondo en conta de fotografías e debuxos; outros capítulos enfocan un acontecemento específico na vida de Mies (o tempo de tal Cereal como o xefe do Bauhaus).

Todos os edificios importantes son presentados por fotografías, debuxos e diagramas, mostrando ás estruturas innovadoras, depuran detalles e a riqueza material que distingue o traballo de Mies. Ademais, moitos anacos de arte e arquitectura que influíu en Cereal tamén son ilustrados así como sendo falado no texto.

[:en]

Ludwig Mies van der Rohe is one of the twentieth century’s most influential architects. His most well-known projects include the Barcelona Pavilion in Spain (1929); the Seagram Building in New York (1954-56); the Farnsworth House (1945-50), 860 and 880 Lakeshore Drive (1945-51) and the IIT Campus (1939-58), all in and around Chicago, and the New National Gallery in Berlin (1962-68). These are only a few of Mies’s pavilions, houses, skyscrapers and campuses, which all epitomized a radically new structural and spatial clarity.

The purity of his Mies’s architecture is almost surprising in light the diversity of his interests. An auto-didact, Mies studied philosophy and science as well as design. Author Detlef Mertins, spent over ten years researching and writing this comprehensive monograph. In addition to traveling to see the buildings and reading nearly everything written by and about Mies, Mertins also conducted a detailed study of the architectural, philosophical and scientific literature in Mies’s own library. The result is a lucid text that not only gives the reader detailed insight into all of Mies’s work, but which also explores the variety of ideas that influenced this exceptional figure. The scholarship is rigorous, but the accessible writing and the highly visual, project-by-project presentation also invites those readers who possess an interest in the topic, but who lack detailed knowledge in it.

Arranged in chronological order, the book’s five sections and its conclusion offer a synthetic portrait of Mies’s career and reception, spanning sixty years, two continents and two world wars. The text tells a continuous story, however, most chapters focus on a significant work (the Seagram building or the IIT campus), allowing for an in-depth presentation of photographs and drawings; other chapters focus on a specific event in Mies’s life (such Mies’s time as the head of the Bauhaus).

All the important buildings are presented through photographs, drawings and diagrams, showing the innovative structures, fine details and material richness that distinguish Mies’s work. In addition, many pieces of art and architecture that influenced Mies are also illustrated as well as being discussed in the text.

[:]

[:es]Bauhaus. El rostro del siglo XX[:gl]Bauhaus. O rostro do século XX[:en]The face of the 20 th century [:]

0

[:es]http://youtu.be/m_TrRPoxdec

Less is More presenta Bauhaus El rostro del siglo XX.
Narrada y escrita por Frank Whitford. 1994

[:gl]http://youtu.be/m_TrRPoxdec

Less is More presenta Bauhaus O rostro do século XX.

Narrada e escrita por Frank Whitford. 1994

[:en]http://youtu.be/m_TrRPoxdec

Less is More presents Bauhaus The face of the 20 th century.

written and narrated by Frank Whitford. 1994

[:]