Inicio Blog Página 74

[:es]Reforma de piso en Vigo | Ansede Quintáns Arquitectos[:gl]Reforma de piso en Vigo | Ansede Quintáns Arquitectos[:en]Reform of floor in Vigo | Ansede Quintáns Arquitectos[:]

[:es]

Reforma de piso en Vigo Ansede Quintáns Arquitectos o6

Como preexistencias nos encontramos con un piso de los años sesenta en estado ruinoso. Nos interesaba conservar el ambiente, pero una vez que se cambian suelos y se refuerzan estructuras, es muy difícil atrapar esos fantasmas que uno se encuentra al entrar en este tipo de pisos. Esto sólo es posible cuando la reforma es de acabados superficiales.

Así que, decidimos conservar la distribución casi en su estado original, y de aquellos tabiques que no nos hacían falta en la nueva distribución, conservamos sólo su esqueleto. Estas estructuras que atraviesan el espacio sin dividirlo realmente nos ayudaba a crear diferentes ambientes visuales.

Se recuperó la estructura de hormigón del techo, se restauraron las puertas originales, y se reconstruyó la galería de madera con el despiece original. A partir de ahí, los materiales nuevos son casi exclusivamente madera maciza de castaño y enfoscados de cal. En el baño acompaña al suelo de madera de castaño, un revestimiento de gresite hexagonal y en la cocina una encimera de mármol de carrara.

El resultado es un ambiente contemporáneo, en el que todavía podemos apreciar las huellas de su anterior estado. Nos gusta pensar que esto es un estado más de todos los que llegará a tener este inmueble, y nos parece bonito pensar que en cada intervención quede algo de la anterior que nos haga reconocer la antigüedad que realmente tiene.

Obra: Reforma de piso en Vigo
Promotor: Privado
Autores: Ansede Quintáns arquitectos (Cristina Ansede Viz, Alberto Quintáns Arrondo)
Año: 2017
Emplazamiento: Vigo, Pontevedra, España
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ www.ansedequintans.com

[:gl]

Reforma de piso en Vigo Ansede Quintáns Arquitectos o6

Como preexistencias atopámonos cun piso dos anos sesenta en estado ruinoso. Interesábanos conservar o ambiente, pero unha vez que se cambian chans e refórzanse estruturas, é moi difícil atrapar esas pantasmas que un se atopa ao entrar neste tipo de pisos. Isto só é posible cando a reforma é de acabados superficiais.

Así que, decidimos conservar a distribución case no seu estado orixinal, e daqueles tabiques que non nos facían falta na nova distribución, conservamos só o seu esqueleto. Estas estruturas que atravesan o espazo sen dividilo realmente axudábanos a crear diferentes ambientes visuais.

Recuperouse a estrutura de formigón do teito, restauráronse as portas orixinais, e reconstruíuse a galería de madeira co despezamento orixinal. A partir de aí, os materiais novos son case exclusivamente madeira maciza de castiñeiro e enfoscados de cal. No baño acompaña ao chan de madeira de castiñeiro, un revestimento de gresite hexagonal e na cociña unha encimera de mármore de carrara..

O resultado é un ambiente contemporáneo, no que aínda podemos apreciar as pegadas do seu anterior estado. Gústanos pensar que isto é un estado máis de todos os que chegará a ter este inmoble, e parécenos bonito pensar que en cada intervención quede algo da anterior que nos faga recoñecer a antigüidade que realmente ten.

Obra: Reforma de piso en Vigo
Promotor: Privado
Autores: Ansede Quintáns arquitectos (Cristina Ansede Viz, Alberto Quintáns Arrondo)
Ano: 2017
Emprazamento: Vigo, Pontevedra, España
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ www.ansedequintans.com

[:en]

Reforma de piso en Vigo Ansede Quintáns Arquitectos o6

Since preexistences we meet a floor of the sixties in ruinous condition. We were interested in preserving the environment, but as soon as soils change and structures are reinforced, it is very difficult to catch these ghosts that one is on having entered this type of floors. This only is possible when the reform is of ended superficial.

So, we decide to preserve the distribution almost in his original condition, and of those partitions that we were not needing in the new distribution, we preserve only his skeleton. These structures that cross the space without dividing it really it was helping us to create different visual environments.

There recovered the structure of concrete of the ceiling, the original doors were restored, and the gallery of wood was reconstructed by the original break-down. From there, the new materials are almost exclusively massive wood of chestnut-tree and plasters of lime. In the bath he accompanies to the soil of wood of chestnut-tree, a coating of gresite hexagonal and in the kitchen an encimera of marble of carrara.

The result is a contemporary environment, in which still we can estimate the fingerprints of his previous condition. We like to think that this is one more condition of all that it will manage to have this building, and it seems to us to be nice to think that in every intervention something stays of the previous one that makes us recognize the antiquity that really has.

Work: Reform of floor in Vigo
Promoter: Private
Authors: Ansede Quintáns arquitectos (Cristina Ansede Viz, Alberto Quintáns Arrondo)
Year: 2017
Location: Vigo, Pontevedra, España
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ www.ansedequintans.com

[:]

[:es]Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos[:gl]Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos[:en]Drawing of two lots with 4 copies by Recolectores Urbanos publishing house[:]

[:es]

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos

Tras el correspondiente periodo navideño y con ganas de empezar el año 2018 de la mejor manera, traemos para nuestros lectores un nuevo sorteo, en esta ocasión de la mano de Recolectores Urbanos.

El sorteo consistirá en dos pack formado por los siguientes cuatro ejemplares :

– Paisajes con Alma. Inventario de lugares para rezar.

– Yes, We Are Open! Fabricación digital, tecnologías y cultura libres.

– El faro.

– Contra suelo. Argumentos y arquitectura bajo la cota cero.

¿Cómo conseguir uno de los lotes?

Muy sencillo simplemente tendréis que dejar un comentario o bien al final de esta entrada en la zona habilitada para ello o bien en la entrada correspondiente de Facebook, indicando porqué sois acreedores del mismo.

En esta ocasión el periodo del sorteo será desde hoy martes 9 hasta el martes 30 de enero (hasta las 00:00) para que podáis disfrutarlos durante este inicio de año.

Los ganadores serán escogidos de entre todos los comentarios.

¡Suerte y esperamos vuestros comentarios!

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos o3

Paisajes con Alma. Inventario de lugares para rezar.

Paisajes con alma que nos propone en este libro de Eduardo Delgado Orusco, son paisajes del alma con calma, del alma calma, con la calma que concede a la arquitectura la presencia del espíritu. Estas arquitecturas son paisajes atravesados por el soplo de un aura suave, aquel rumor en el que Eías reconoció la presencia de Dios. Este libro es un recorrido con Bernini y Borromini. Con Palladio y Miguel Angel. Con los grandes maestros constructores del románico y del gótico, pero también, con Le Corbusier o con Schwartz o con Mies Van der Rohe. Un recorrido que no olvida la arquitectura española moderna, Sota y Oiza, Carvajal y Fisac de manera muy especial. Todos ellos acompañados por arquitecturas para la eternidad a través de sus iglesias maravillosas.

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos o2

Yes, We Are Open! Fabricación digital, tecnologías y cultura libres.

Sí, estamos abiertos, a pesar de la crisis. También somos un equipamiento abierto a toda la comunidad universitaria y al público en general. En tercer lugar somos abiertos en cuanto al uso del conocimiento que aplicamos, transformamos y desarrollamos. Nuestra idea es que el conocimiento es un bien común y que, especialmente en el marco de las instituciones públicas de educación e investigación, éste debe ser libre.

El Fab Lab Sevilla es un equipamiento para el diseño y la fabricación digital que forma parte de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universidad de Sevilla. Fundado en 2009, desde 2011 forma parte de la red internacional Fab Lab Network, liderada por el Center for Bits and Atoms del Instituto Tecnológico de Massachusetts.

En el presente volumen se recogen textos de diferentes colaboradores del Fab Lab Sevilla durante los años 2012 y 2013, tratando temáticas que van desde el Open Design al proceso de creación de un fab lab, pasando por la fabricación de máquinas CNC DIWO, drones amateurs, aplicaciones de las nuevas técnicas digitales en estructuras arquitectónicas de madera, diseño y fabricación de pieles bioclimáticas interactivas y nuevas posibilidades.

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos o1

El faro.

(…) En esta línea de interacción y acuerdo entre necesidad pastoral y contemporaneidad plástica y conceptual cabe situar el proyecto de capilla eucarística efímera que Delgado y Viver –profesionales y autores ambos interesados en una aplicación inteligente y sin complejos de las nuevas técnicas en el arte sacro contemporáneo– propusieron al Arzobispado de Madrid para la Fiesta de las Familias. Una instalación –recogiendo una expresión acuñada y dotada de renovado sentido por la modernidad artística– que puede leerse efectivamente como exploración del pretendido y necesario diálogo entre comitentes eclesiales y artistas que no quieren renunciar a la expresión de su propio tiempo.

Una instalación que bebe de modelos y conceptos consagrados por el tiempo, pero que aprovecha también las nuevas tecnologías, dotando de movimiento –de vida– al retablo y con él a todo el espacio. Un proyecto, por otra parte, que también sabe atender y aplicar una relectura pausada y consciente de la reforma y las nuevas indicaciones litúrgicas.

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos o4

Contra suelo. Argumentos y arquitectura bajo la cota cero.

Los procesos de ida y vuelta por la memoria o el pasado suelen iniciarse cuando nos percatamos de que existen contradicciones en alguno de nuestros paradigmas contemporáneos. En ese momento surge la necesidad de revisar las hipótesis y argumentos desde los que estos se formulan para, necesariamente, tomar partido y reaccionar.

Cuando estas contradicciones se hicieron evidentes se presentó la oportunidad de redactar esta publicación que intenta transmitir esa posición previa a la reacción desde la cual empezar futuras investigaciones, proyectos y argumentos propios, una toma de partido coherente con lo aprendido y compartido en estos últimos años.

[:gl]

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos

Tras o correspondente período do Nadal e con ganas de empezar o ano 2018 da mellor maneira, traemos para os nosos lectores un novo sorteo, nesta ocasión da man de Recolectores Urbanos.

O sorteo consistirá en dous pack formado polo seguintes catro exemplares:

– Paisaxes con Alma. Inventario de lugares para rezar.

– Yes, We Are Open! Fabricación digital, tecnologías y cultura libres.

– O faro.

– Contra chan. Argumentos e arquitectura baixo a cota cero.

Como conseguir un dos lotes?

Moi sinxelo simplemente teredes que deixar un comentario ou ben ao final desta entrada na zona habilitada para iso ou ben na entrada correspondente de Facebook, indicando porqué sodes acredores do mesmo.

Nesta ocasión o período do sorteo será desde hoxe martes 9 ata o martes 30 de xaneiro (ata as 00:00) para que poidades gozalos durante o Nadal.

En esta ocasión el periodo del sorteo será desde hoy martes 9 hasta el martes 30 de enero (hasta las 00:00) para que podáis disfrutarlos durante este novo ano.

Os gañadores serán escollidos de entre todos os comentarios.

orte e esperamos os vosos comentarios!

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos o3

Paisaxes con Alma. Inventario de lugares para rezar.

Paisaxes con alma que nos propón neste libro de Eduardo Delgado Orusco, son paisaxes da alma con calma, da alma calma, coa calma que concede á arquitectura a presenza do espírito. Estas arquitecturas son paisaxes atravesadas polo sopro dun aura suave, aquel rumor no que Eías recoñeceu a presenza de Deus. Este libro é un percorrido con Bernini e Borromini. Con Palladio e Miguel Angel. Cos grandes mestres construtores do románico e do gótico, pero tamén, con Lle Corbusier ou con Schwartz ou con Mies Van der Rohe. Un percorrido que non esquece a arquitectura española moderna, Sota e Oiza, Carvajal e Fisac de maneira moi especial. Todos eles acompañados por arquitecturas para a eternidade a través das súas igrexas marabillosas.

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos o2

Yes, We Are Open! Fabricación digital, tecnoloxías e cultura libres.

Si, estamos abertos, a pesar da crise. Tamén somos un equipamento aberto a toda a comunidade universitaria e ao público en xeral. En terceiro lugar somos abertos en canto ao uso do coñecemento que aplicamos, transformamos e desenvolvemos. A nosa idea é que o coñecemento é un ben común e que, especialmente no marco das institucións públicas de educación e investigación, este debe ser libre.

O Fab Lab Sevilla é un equipamento para o deseño e a fabricación dixital que forma parte da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universidade de Sevilla. Fundado en 2009, desde 2011 forma parte da rede internacional Fab Lab Network, liderada polo Center for Bits and Atoms do Instituto Tecnolóxico de Massachusetts.

No presente volume recóllense textos de diferentes colaboradores do Fab Lab Sevilla durante os anos 2012 e 2013, tratando temáticas que van desde o Open Design ao proceso de creación dun fab lab, pasando pola fabricación de máquinas CNC DIWO, drons amateurs, aplicacións das novas técnicas dixitais en estruturas arquitectónicas de madeira, deseño e fabricación de peles bioclimáticas interactivas e novas posibilidades.

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos o1

O faro.

(…) Nesta liña de interacción e acordo entre necesidade pastoral e contemporaneidad plástica e conceptual cabe situar o proxecto de capela eucarística efémera que Delgado e Viver –profesionais e autores ambos os interesados nunha aplicación intelixente e sen complexos das novas técnicas na arte sacra contemporánea– propuxeron ao Arcebispado de Madrid para a Festa das Familias. Unha instalación –recollendo unha expresión acuñada e dotada de renovado sentido pola modernidade artística– que pode lerse efectivamente como exploración do pretendido e necesario diálogo entre comitentes eclesiais e artistas que non queren renunciar á expresión do seu propio tempo.

Unha instalación que bebe de modelos e conceptos consagrados polo tempo, pero que aproveita tamén as novas tecnoloxías, dotando de movemento –de vida– ao retablo e con el a todo o espazo. Un proxecto, por outra banda, que tamén sabe atender e aplicar unha relectura pausada e consciente da reforma e as novas indicacións litúrxicas.

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos o4

Contra chan. Argumentos e arquitectura baixo a cota cero.

Os procesos de ida e volta pola memoria ou o pasado adoitan iniciarse cando nos decatamos de que existen contradicións nalgún dos nosos paradigmas contemporáneos. Nese momento xorde a necesidade de revisar as hipóteses e argumentos desde os que estes se formulan para, necesariamente, tomar partido e reaccionar.

Cando estas contradicións fixéronse evidentes presentouse a oportunidade de redactar esta publicación que tenta transmitir esa posición previa á reacción desde a cal empezar futuras investigacións, proxectos e argumentos propios, unha toma de partido coherente co aprendido e compartido nestes últimos anos.

[:en]

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos

After the corresponding Christmas period and with desire of beginning the year 2018 of the best way, we bring for our readers a new drawing, in this occasion of the hand of Recolectores Urbanos.

The drawing will consist of two packaging formed by the following four copies:

– Paisajes con Alma. Inventario de lugares para rezar.

– Yes, We Are Open! Fabricación digital, tecnologías y cultura libres.

– The lighthouse.

– Contra suelo. Argumentos y arquitectura bajo la cota cero.

How will you be able to obtain one of the lots?

Very simple simply you will have to leave a comment or at the end of this entry in the zone enabled for it or in Facebook‘s corresponding entry, indicating the reason you are crediting of the same one.

In this occasion the period of the drawing will be from today on Tuesday, the 9th until Tuesday, the 30th of January (up to them 00:00) in order that you could enjoy them during the beginning of this year 2018.

The winners will be chosen of between all the comments.

Luck and hope we wait for your comments!

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos o3

Paisajes con Alma. Inventario de lugares para rezar.

Landscapes with soul that he proposes us in this Eduardo Delgado Orusco’s book, are landscapes of the soul calmly, of the calm soul, with the calmness that grants to the architecture the presence of the spirit. These architectures are landscapes crossed by the breath of a soft aura, that rumor in which Eías recognized the God’s presence. This book is a tour with Bernini and Borromini. With Palladio and Michael Angel. With the big construction teachers of the Romanesque one and of the Gothic, but also, with Le Corbusier or with Schwartz or with Mies Van der Rohe. A tour that there does not forget the Spanish modern architecture, Jack and Oiza, Oak grove and Fisac of a very special way. All of them accompanied by architectures for the eternity across his wonderful churches.

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos o2

Yes, We Are Open! Fabricación digital, tecnologías y cultura libres.

Yes, we are opened, in spite of the crisis. Also we are an equipment opened for the whole university community and for the public in general. Thirdly we are opened as for the use of the knowledge that we apply, transform and develop. Our idea is that the knowledge is a common good and that, specially in the frame of the public institutions of education and investigation, this one must be free.

The Fab Lab Seville is an equipment for the design and the digital manufacture that forms a part of the Technical Top School of Architecture of the University of Seville. Founded in 2009, from 2011 there forms a part of the international network Fab Lab Network, led by the Center for Bits and Atoms of the Technological Institute of Massachusetts.

In the present volume there gather texts of different collaborators of the Fab Lab Seville during the year 2012 and 2013, treating subject matters that go from the Open Design to the process of creation of a fab lab, spending for the manufacture of machines CNC DIWO, drones amateurs, applications of the new digital technologies in architectural structures of wood, design and leather manufacture bioclimáticas interactive and new possibilities.

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos o1

The lighthouse.

(…) In this line of interaction and agreement between pastoral need and plastic and conceptual contemporaneousness it is necessary to place the project of Eucharistic chapel ephemeral that Thin and Viver – professionals and authors both interested parties in an intelligent application and without complexes of the new technologies in the sacred contemporary art – they proposed to the Archbishopric of Madrid for the Holiday of the Families. An installation – gathering an expression coined and endowed with renewed sense by the artistic modernity – that can be read really as exploration of the claimed and necessary dialog between constituents eclesiales and artists who do not want to resign the expression of his own time.

An installation that drinks from models and concepts dedicated in the time, but that takes advantage also of the new technologies, providing with movement – with life – to the altarpiece and with him to the whole space. A project, on the other hand, that also can attend and apply a slow and conscious rereading of the reform and the new liturgical indications.

Sorteo de dos lotes con 4 ejemplares de la editorial Recolectores Urbanos o4

Contra suelo. Argumentos y arquitectura bajo la cota cero.

The return processes for the memory or the past are in the habit of beginning when we notice that contradictions exist in someone of our contemporary paradigms. In this moment there arises the need to check the hypotheses and arguments from these those who are formulated, necessarily, to take sides and to react.

When these contradictions became evident one presented the opportunity to write this publication that tries to transmit this position before the reaction from which beginning future investigations, projects and own arguments, a capture of coherent party with the learned and shared in the latter years.

[:]

[:es]Tallar | Íñigo García Odiaga[:gl]Tallar | Íñigo García Odiaga[:en]Carving | Íñigo García Odiaga[:]

[:es]

Esclavo Despertando (Mármol, 1519-1536) | Galleria dell’Accademia, Florencia
Esclavo Despertando (Mármol, 1519-1536) | Galleria dell’Accademia, Florencia

Cuando en 1923 Sigfried Giedion pronunció su discurso frente a los estudiantes de diseño durante la semana de apertura de la Bauhaus, su mensaje principal fue el de

“escuchar al material y destapar la vida oculta de lo amorfo”.

Para destapar el arte atrapado en la materia no hay que excavar sino tallar, por que tallar es cortar, pero también es dibujar, destacando lo importante respecto de lo superfluo. Constantin Brâncuși explicó que taller era el verdadero camino hacia la escultura. Así lo demuestra en las diferentes versiones de El Beso, su respeto por el bloque era tal que estaba decidido a quitar la cantidad mínima de piedra para representar a una pareja abrazada. El esclavo inacabado de Miguel Ángel también da testimonio de esta manera de actuar.

La pieza del reo, una de las cuatro que decoraría la tumba del Papa Julio II, parece intentar escapar de la masa de piedra que lo atrapa, como si el lento tallado del maestro únicamente retirase la materia que lo contiene. Ni el mejor artista tiene idea de lo que contiene en potencia un bloque de mármol dentro de su masa, declaró el propio Miguel Ángel, dejando claro que en el bloque pétreo hay una escultura latente y que el escultor no es su creador, sino únicamente su libertador.

Al fin y al cabo como en El Beso de Brâncuși la materia abraza a la forma y sus características como la dureza, la textura o el peso no deben sólo verse sino sentirse para representar la verdadera naturaleza del material. Puede que cuando Brâncuși afirmaba que el artista debe saber cómo sacar el ser que está dentro de la materia, no se refiriese a la pieza o escultura sino a la energía interior del bloque, a su esencia, su verdadera naturaleza, que en ocasiones será un esclavo, en otras un bloque geométrico y en otras una pareja imposible de separar.

Tumba De Benei Hezir Hazir | Autor: Geagea | Fuente: wikipedia.org
Tumba De Benei Hezir Hazir | Autor: Geagea | Fuente: wikipedia.org

Íñigo García Odiaga. Arquitecto
San Sebastián. Abril 2016

[:gl]

Esclavo Despertando (Mármol, 1519-1536) | Galleria dell’Accademia, Florencia
Escravo Despertando (Mármol, 1519-1536) | Galleria dell’Accademia, Florencia

Cando en 1923 Sigfried Giedion pronunciou o seu discurso fronte aos estudantes de deseño durante a semana de apertura da Bauhaus, a súa mensaxe principal foi o de

“escoitar ao material e destapar a vida oculta do amorfo”.

Para destapar a arte atrapada na materia non hai que escavar senón tallar, por que tallar é cortar, pero tamén é debuxar, destacando o importante respecto do superfluo. Constantin Brâncuși explicou que taller era o verdadeiro camiño cara á escultura. Así o demostra nas diferentes versións do Bico, o seu respecto polo bloque era tal que estaba decidido a quitar a cantidade mínima de pedra para representar a unha parella abrazada. O escravo inacabado de Miguel Ángel tamén dá testemuño desta maneira de actuar.

A peza do reo, unha das catro que decoraría a tumba do Papa Xulio II, parece tentar escapar da masa de pedra que o atrapa, coma se o lento tallado do mestre unicamente retirase a materia que o contén. Nin o mellor artista ten idea do que contén en potencia un bloque de mármore dentro da súa masa, declarou o propio Miguel Ángel, deixando claro que no bloque pétreo hai unha escultura latente e que o escultor non é o seu creador, senón unicamente o seu liberador.

Á fin e ao cabo como no Bico de Brâncuși a materia abraza á forma e as súas características como a dureza, a textura ou o peso non deben só verse senón sentirse para representar a verdadeira natureza do material. Poida que cando Brâncuși afirmaba que o artista debe saber como sacar o ser que está dentro da materia, non se referise á peza ou escultura senón á enerxía interior do bloque, á súa esencia, a súa verdadeira natureza, que en ocasións será un escravo, noutras un bloque xeométrico e noutras unha parella imposible de separar.

Tumba De Benei Hezir Hazir
Tumba De Benei Hezir Hazir

Íñigo García Odiaga. Arquitecto
San Sebastián. Abril 2016

[:en]

Esclavo Despertando (Mármol, 1519-1536) | Galleria dell’Accademia, Florencia
Slave Waking up (Marble, 1519-1536) | Galleria dell’Accademia, Florencia

When in 1923 Sigfried Giedion delivered his speech opposite to the students of design during the week of opening of the Bauhaus, his principal message was of

“listening to the material and to uncover the secret life of the amorphous thing”.

Uncovering the art caught in the matter it is not necessary to excavate but deal, for that deal is to cut, but also it is to draw, standing out important I concern of the superfluous thing. Constantin Brâncuși I made clear that workshop was the real way towards the sculpture. This way it demonstrates it in the different versions of The Kiss, his respect for the block was such that was determined to remove the minimal quantity of stone to represent an embraced pair. The unfinished slave of Michael Ángel also gives testimony hereby of acting.

The piece of the convict, one of the four who would decorate the tomb of the Pope Julio II, seems to try to escape of the mass of stone that catches it, as if the slow one carved of the teacher only was withdrawing the matter that contains it. Not even the best artist has idea of what contains in power a block of marble inside his mass, the own Michael Ángel declared, clarifying that in the stony block there is a latent sculpture and that the sculptor is not his creator, but only his liberator.

In the end like in Brâncuși‘s Kiss the matter embraces to the form and his characteristics as the hardness, the texture or the weight have not to only turn but to feel to represent the real nature of the material. Is it possible that when Brâncu? I was affirming that the artist must know how extracts the being who is inside the matter, not refiriese to the piece or sculpture but to the interior energy of the block, to his essence, his real nature, which in occasions will be a slave, in others a geometric block and in others a pair impossible to separate.

Tumba De Benei Hezir Hazir
Tomb of De Benei Hezir Hazir

Íñigo García Odiaga. Architect
San Sebastián. April 2016

[:]

[:es]Las primeras arquitectas cinematográficas | Jorge Gorostiza[:gl]As primeiras arquitectas cinematográficas | Jorge Gorostiza[:en]The first cinematographic women architects | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

Joel McCrea & Miriam Hopkins, Woman Chases Man, 1937
Joel McCrea & Miriam Hopkins, Woman Chases Man, 1937

En el post anterior hablaba de las primeras escenógrafas cinematográficas. En estos días estoy actualizando la lista de las películas en que aparece un personaje que figura ser arquitecto, uno de los temas de mi libro La imagen supuesta, cuya filmografía está recogida en una de las primeras entradas de mi blog, y me ha parecido interesante buscar aquellas en que ese personaje sea una arquitecta.

Una de las primeras es una película francesa que se estrenó en Estados Unidos con el título A Modern Architect el 14 de febrero de 1913, según una sinopsis publicada en la revista Moving Picture World, Arabella es una arquitecta que tiene problemas para construir su propia casa. Al final cuando ya la tiene acabada, organiza una fiesta e invita a tanta gente que el edificio se derrumba. Como se ve el comienzo cinematográfico de las mujeres en el mundo de la arquitectura no puede ser peor.

La siguiente arquitecta aparece en Dr. Monica, una película estadounidense, dirigida por William Keighley en 1934, y su nombre es Anna Littlefield, interpretada por la actriz Verree Teasdale, le diseña y construye una clínica a una amiga suya que es ginecóloga, su papel es secundario en el argumento.

Tres años después una arquitecta ya es la protagonista de una película, de Quien conquista es la mujer (Woman Chases Man), dirigida por John G. Blystone donde la arquitecta Virgina Travis, interpretada por Miriam Hopkins, para realizar un proyecto ha de convencer a un millonario diciéndole:

«Ya sé lo que piensa que soy una chica, seguro que es eso»

y sin pausa le lanza un alegato poco habitual para la época:

«Tengo el valor de un hombre y ataco como un hombre, durante siete años he estudiado como un hombre, he investigado como un hombre y no hay nada femenino en mi mente. Hace siete años renuncié a un compromiso serio con un señor mayor porque elegí tener una carrera práctica, le abandoné a la puerta de la iglesia para convertirme en arquitecto y hoy en día estoy preparada y él está muerto».

Al final la arquitecta se convertirá en la esposa del millonario. Respecto a España, el panorama es muy desalentador.

Por el momento sólo he encontrado cuatro personajes que sean arquitectas en otras tantas películas, todas estrenadas en este siglo y la primera es Andrea, Interpretada por Bárbara Lennie, en Todas las canciones hablan de mí, dirigida por Jonás Trueba en 2010. Esperemos que los cineastas de nuestro país encuentren tramas adecuadas para que sus protagonistas sean mujeres que ejercen la arquitectura.

Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, octubre 2017
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad

[:gl]

Joel McCrea & Miriam Hopkins, Woman Chases Man, 1937
Joel McCrea & Miriam Hopkins, Woman Chases Man, 1937

No post anterior falaba das primeiras escenógrafas cinematográficas. Nestes días estou a actualizar a lista das películas en que aparece un personaxe que figura ser arquitecto, un dos temas do meu libro A imaxe suposta, cuxa filmografía está recollida nunha das primeiras entradas do meu blogue, e pareceume interesante buscar aquelas en que ese personaxe sexa unha arquitecta.

Unha das primeiras é unha película francesa que se estreou en Estados Unidos co título A Modern Architect  o 14 de febreiro de 1913, segundo unha sinopse publicada na revista Moving Picture World, Arabella é unha arquitecta que ten problemas para construír a súa propia casa. Ao final cando xa a ten acabada, organiza unha festa e convida a tanta xente que o edificio se derruba. Como se ve o comezo cinematográfico das mulleres no mundo da arquitectura non pode ser peor.

A seguinte arquitecta aparece en Dr. Monica, unha película estadounidense, dirixida por William Keighley en 1934, e o seu nome é Anna Littlefield, interpretada pola actriz Verree Teasdale, deséñalle e constrúe unha clínica a unha amiga súa que é xinecóloga, o seu papel é secundario no argumento.

Tres anos despois unha arquitecta xa é a protagonista dunha película, de Quen conquista é a muller (Woman Chases Man), dirixida por John G. Blystone onde a arquitecta Virgina Travis, interpretada por Miriam Hopkins, para realizar un proxecto ha de convencer a un millonario dicíndolle:

«Xa se o que pensa que son unha moza, seguro que é iso»

e sen pausa lánzalle unha alegación pouca habitual para a época:

«Teño o valor dun home e ataco como un home, durante sete anos estudei como un home, investiguei como un home e non hai nada feminino na miña mente. Fai sete anos renunciei a un compromiso serio cun señor maior porque elixín ter unha carreira práctica, abandoneille á porta da igrexa para converterme en arquitecto e hoxe en día estou preparada e el está morto».

Ao final a arquitecta converterase na esposa do millonario. Respecto de España, o panorama é moi desalentador.

Polo momento só atopei catro personaxes que sexan arquitectas noutras tantas películas, todas estreadas neste século e a primeira é Andrea, Interpretada por Bárbara Lennie, en Todas as cancións falan de min, dirixida por Jonás Trueba en 2010. Esperemos que os cineastas do noso país atopen tramas adecuadas para que os seus protagonistas sexan mulleres que exercen a arquitectura.

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, outubro 2017
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Cidade

[:en]

Joel McCrea & Miriam Hopkins, Woman Chases Man, 1937
Joel McCrea & Miriam Hopkins, Woman Chases Man, 1937

In the previous post he was speaking about the first cinematographic set designers. In these days I am updating the list of the movies in which there appears a personage who appears to be an architect, one of the topics of my book The supposed image, which movies is gathered in one of the first income from my blog, and to seem to me to be interesting to search those in which this personage is an woman architect.

One of the first ones is a French movie that had the premiere in The United States with the title A Modern Architect  on February 14, 1913, according to a synopsis published in the magazine Moving Picture World, Arabella is an arquitecta that has problems to construct his own house. Ultimately when already it has her finished, it organizes a holiday and invites so many people that the building is ruined. Since one sees the cinematographic beginning of the women in the world of the architecture it cannot be worse.

The following arquitecta appears in Dr. Monica, an American movie directed by William Keighley in 1934, and his name is Anna Littlefield interpreted by the actress Verree Teasdale, designs and constructs a clinic his friend who is a gynaecologist, his paper is secondary in the argument.

Three years later an arquitecta already is the protagonist of a movie, of Woman Chases Man, directed by John G. Blystone where the arquitecta Virgina Travis interpreted by Miriam Hopkins, to realize a project has to convince a millionaire saying to him:

«Already be what he thinks that I am a girl, insurance that is it»

and without pause it throws a slightly habitual allegation for the epoch:

«I have the value of a man and attack as a man, for seven years I have studied as a man, have investigated as a man and there is nothing feminine in my mind. Seven years ago I resigned a serious commitment with a major gentleman because I chose to have a practical career, left him at the edge of the church to turn into architect and nowadays I am prepared and he is dead».

Ultimately the woman architect will turn into the wife of the millionaire. With regard to Spain, the panorama is very discouraging.

For the present time only I have found four prominent figures who are arquitectas in some other movies, all released in this century and the first one he is Andrea, Interpreted by Bárbara Lennie, in All the songs they speak about me, directed by Jonás Trueba in 2010. Let’s hope that the filmmakers of our country find suitable plots in order that his protagonists are women who exercise the architecture.

Jorge Gorostiza, PhD architect.
Santa Cruz de Tenerife, october 2017
Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

[:]

[:es]Casas nómadas. Arquitectura en movimiento[:gl]Casas nómades. Arquitectura en movemento[:en]Nomadic homes. Architecture in movement[:]

[:es]

Casas nómadas. Arquitectura en movimiento o1

Hay casas nómadas de toda forma y tamaño. Las hay para ricos y pobres, para los modernos y para los desfavorecidos. Cambiar el lugar de residencia es una idea tan antigua como la humanidad, por razones estacionales o, más recientemente, para disfrutar mejor del tiempo libre.

Este volumen ilustrado, escrito y editado por Philip Jodidio, contiene algunos de los ejemplos más representativos de hogares itinerantes. Desde caravanas Airstream totalmente renovadas hasta las espectaculares casas móviles del hotel boutique Epic Retreat, en Gales, este libro se mueve constantemente para descubrirnos las mejores autocaravanas y tiendas de campaña, e incluso extravagantes viviendas en el mar, como el proyecto Urban Rigger, de BIG, y el Manta Underwater Room, en Zanzíbar. En contraste, conoceremos las edificaciones para refugiados creadas para quienes se han visto obligados a huir, como las diseñadas por el arquitecto Shigeru Ban, ganador del premio Pritzker.

Descubriremos que el espíritu nómada de nuestros ancestros cazadores aún está muy vivo en el mundo contemporáneo. Allí donde la arquitectura ha buscado la estabilidad y por lo tanto la inmovilidad, la vida moderna nos ha brindado un sentido del infinito y una buena dosis de humildad con respecto a la posteridad y la longevidad. No hay idea más actual que la búsqueda del movimiento continuo. Crecer, tal vez, pero siempre en movimiento.

“Un buen viajero”

─dijo el filósofo chino Lao Tzu─

“no tiene planes fijos ni la intención de llegar”.

Como bien demuestra este libro, lo que cuenta es el camino.

Casas nómadas. Arquitectura en movimiento o2

Sobre el editor.

Philip Jodidio (nacido en 1954) estudió Historia del Arte y Economía en la Universidad de Harvard y fue editor jefe de la revista Connaissance des Arts durante más de veinte años. Entre sus publicaciones se encuentra la serie Architecture Now! de TASCHEN, así como las monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Renzo Piano, Jean Nouvel y Zaha Hadid. Es reconocido en todo el mundo como uno de los más prestigiosos escritores de arquitectura.

Sobre el ilustrador.

Russ Gray es un diseñador e ilustrador afincado en Salt Lake City (Utah, EE UU), donde dirige su propio estudio creativo, Russ Gray Design. Ha sido director creativo y jefe de diseño en varias agencias, en las que ha trabajado para grandes marcas internacionales como Disney Publishing, Google, Franklin Mill, Chapters/Indigo y New Scientist Magazine.

[:gl]

Casas nómadas. Arquitectura en movimiento o1

Hai casas nómades de toda forma e tamaño. Hainas para ricos e pobres, para os modernos e para os desfavorecidos. Cambiar o lugar de residencia é unha idea tan antiga como a humanidade, por razóns estacionais ou, máis recentemente, para gozar mellor do tempo libre.

Este volume ilustrado, escrito e editado por Philip Jodidio, contén algúns dos exemplos máis representativos de fogares itinerantes. Desde caravanas Airstream totalmente renovadas ata as espectaculares casas móbiles do hotel boutique Epic Retreat, en Gales, este libro móvese constantemente para descubrirnos as mellores autocaravanas e tendas de campaña, e mesmo extravagantes vivendas no mar, como o proxecto Urban Rigger, de BIG, e o Manta Underwater Room, en Zanzíbar. En contraste, coñeceremos as edificacións para refuxiados creadas para quen se viu obrigados a fuxir, como as deseñadas polo arquitecto Shigeru Ban, gañador do premio Pritzker.

Descubriremos que o espírito nómade dos nosos devanceiros cazadores aínda está moi vivo no mundo contemporáneo. Alí onde a arquitectura buscou a estabilidade e por tanto a inmobilidade, a vida moderna brindounos un sentido do infinito e unha boa dose de humildade con respecto á posteridade e a lonxevidade. Non hai idea máis actual que a procura do movemento continuo. Crecer, talvez, pero sempre en movemento.

“Un bo viaxeiro”

─dixo o filósofo chinés Lao Tzu─

“non ten plans fixos nin a intención de chegar”.

Como ben demostra este libro, o que conta é o camiño.

Casas nómadas. Arquitectura en movimiento o2

Sobre o editor.

Philip Jodidio (nado en 1954) estudou Historia da arte e Economía na Universidade de Harvard e foi editor xefe da revista Connaissance deas Arts durante máis de vinte anos. Entre as súas publicacións atópase a serie Architecture Now! de TASCHEN, así como as monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Renzo Piano, Jean Nouvel e Zaha Hadid. É recoñecido en todo o mundo como un dos máis prestixiosos escritores de arquitectura.

Sobre o ilustrador.

Russ Gray é un deseñador e ilustrador afincado en Salt Lake City ( Utah, EE UU), onde dirixe o seu propio estudo creativo, Russ Gray Design. Foi director creativo e xefe de deseño en varias axencias, nas que traballou para grandes marcas internacionais como Disney Publishing, Google, Franklin Mill, Chapters/ Indigo e New Scientist Magazine.

[:en]

Casas nómadas. Arquitectura en movimiento o1

Nomadic homes come in all shapes and sizes. They are for the wealthy and the poor, the trendy and the out-of-luck. Changing one’s place of residence is an endeavor that is as old as humanity, for reasons of season, or, more recently, to better occupy leisure time.

Written and edited by Philip Jodidio, this volume with illustrations by Russ Gray contains some of the most remarkable examples of homes on the move. Starting with totally revamped Airstream mobile homes, and going on to spectacular moveable vacation houses of the Epic Retreats “pop-up boutique hotel” in Wales, this book doesn’t stop moving, surveying the best in campers and tents, and going on to extravagant marine dwellings like BIG’s Urban Rigger, or the Manta Underwater Room in Zanzibar. At the other end of the spectrum, we find refugee housing for those forced into a life on the move, including shelters designed by the Pritzker Prize–winning architect Shigeru Ban.

What we discover throughout is that the nomadic spirit of our hunter-gatherer ancestors is very much alive in the modern world. Where architecture has often sought stability and thus the lack of movement, modernity has brought a sense of the finite, and a good deal of modesty about posterity and longevity. What more contemporary thought could there be than to seek nothing so much as to move, to grow perhaps, but always to move.

“A good traveler,”

said the ancient Chinese philosopher Lao Tzu

“has no fixed plans and is not intent on arriving.”

As this book ably shows, it is the journey that counts.

Casas nómadas. Arquitectura en movimiento o2

The editor.

Philip Jodidio studied art history and economics at Harvard, and edited Connaissance des Arts for over 20 years. His TASCHEN books include the Architecture Now! series and monographs on Tadao Ando, Norman Foster, Renzo Piano, Jean Nouvel, Shigeru Ban, Oscar Niemeyer, and Zaha Hadid.

The illustrator.

Russ Gray is a designer/illustrator based in Salt Lake City, Utah, and runs his own creative studio, Russ Gray Design. He has been creative director and senior designer at several agencies working for worldwide brands such as Disney Publishing, Google, Franklin Mill, Chapters/Indigo, and New Scientist Magazine.

[:]

[:es]Reforma de local en guardería en Villalón de Campos | contextos de arquitectura y urbanismo[:gl] Reforma de local en gardería en Villalón de Campos | contextos de arquitectura y urbanismo[:en]Reform of place in day-care center in Villalón de Campos | contextos de arquitectura y urbanismo[:]

[:es]

Reforma de local en guardería en Villalón de Campos contextos de arquitectura y urbanismo o1

Pocos recursos económicos; una gran superficie a transformar. Un interior; un patio. Teníamos que cubrir una demanda municipal, una necesidad que se hace perentoria en un municipio, en una región, que sufre la letanía de la despoblación y que necesita de dotaciones, servicios, ayudas a los que allí se quedan para no verse tentados por la migración.

La guardería reforma dos aulas, vacías ya de niños, del único colegio de educación infantil y primaria de este municipio, Villalón de Campos, incrustado en la geometría plana que describían las voces de los imaginarios personajes de Delibes en Tierra de Campos.

Ante la falta de presupuesto – poco más de 50.000 eur – en los casi trescientos metros cuadrados de superficie que componen el patio y el aula  se han empleado materiales poco usuales, de carácter industrial, como es el panel OSB o el policarbonato amarillo. Materia industrial, que revierten su condición fabril, fría, aséptica, para transformarse en algo más amable, táctil, cálido y sobre todo alegre; qué difícil es sustraerse del color cuando se trata de hacer edificios destinados a los más pequeños. Nuestra intención es revertir las propiedades originales de los materiales instalados en el imaginario e identificados con determinado uso, propiedad o tipo de edificación a partir de la manera en cómo les baña la luz, su disposición o combinación.

La dualidad osb/policarbonato es recurrente en ese dialogo de opuestos a fin de facilitar tensiones arquitectónicas que provoquen situaciones complejas y hagan más enriquecedora la obra. Sólido/vaporoso, opaco/translúcido, natural/artificial, son cualidades inherentes a ambas materias que se incorporan en este pequeño local. El policarbonato facilita percepciones estratificantes, profundidad y grosor al cerramiento, estirando el espacio a partir de su condición de velo, pareciendo que existen múltiples planos cuando en realidad tanto el osb como el policarbonato están colocados ambos a plomo.

Una pequeña obra necesaria, social, y principalmente resistente contra esa sombra que define la despoblación.

Obra: Reforma de local en guardería en Villalón de Campos
Autor: Óscar Miguel Ares Álvarez
Dirección de obra: Óscar Miguel Ares Álvarez
Fecha: 2017
Ubicación: Avenida del Parque s/n. Villalón de Campos, Valladolid; España
Colaboradores: Bárbara Arranz González, Jesús J. Ruiz Alonso, Dorota Tokarska, Sergio Alonso Alonso
Fotógrafo: Jesús J. Ruiz Alonso | Pedro Iván Ramos Martín
Superficie: 300 m2
Contrata: Contratas y Obras San Gregorio S.A.
Mobiliario: Moi Interiorismo y Equipamiento.
Promotor: Ayuntamiento de Villalón de Campos.
+ contextosdearquitectura.com[:gl]

Reforma de local en guardería en Villalón de Campos contextos de arquitectura y urbanismo o1

Poucos recursos económicos; unha gran superficie a transformar. Un interior; un patio. Tiñamos que cubrir unha demanda municipal, unha necesidade que se fai perentoria nun municipio, nunha rexión, que sofre a ladaíña do despoboamento e que necesita de dotacións, servizos, axudas aos que alí quedan para non verse tentados pola migración.

A gardería reforma dúas aulas, baleiras xa de nenos, do único colexio de educación infantil e primaria deste municipio, Villalón de Campos, incrustado na xeometría plana que describían as voces dos imaxinarios personaxes de Delibes en Terra de Campos.

Ante a falta de orzamento – pouco máis de 50.000 eur – nos case trescentos metros cadrados de superficie que compoñen o patio e a aula empregáronse materiais pouco usuais, de carácter industrial, como é o panel OSB ou o policarbonato amarelo. Materia industrial, que reverten a súa condición fabril, fría, aséptica, para transformarse en algo máis amable, táctil, cálido e sobre todo alegre; que difícil é subtraerse da cor cando se trata de facer edificios destinados aos máis pequenos. A nosa intención é reverter as propiedades orixinais dos materiais instalados no imaxinario e identificados con determinado uso, propiedade ou tipo de edificación a partir da maneira en como lles baña a luz, a súa disposición ou combinación.

A dualidade osb/ policarbonato é recorrente nese dialogo de opostos a fin de facilitar tensións arquitectónicas que provoquen situacións complexas e fagan máis enriquecedora a obra. Sólido/ vaporoso, opaco/ translúcido, natural/artificial, son calidades inherentes a ambas as materias que se incorporan neste pequeno local. O policarbonato facilita percepcións estratificantes, profundidade e grosor ao cerramento, estirando o espazo a partir da súa condición de veo, parecendo que existen múltiples planos cando en realidade tanto o osb como o policarbonato están colocados ambos en picado.

Unha pequena obra necesaria, social, e principalmente resistente contra esa sombra que define o despoboamento.

Obra: Reforma de local en gardería en Villalón de Campos
Autor: Óscar Miguel Ares Álvarez
Dirección de obra: Óscar Miguel Ares Álvarez
Data: 2017
Emprazamento: Avenida del Parque s/n. Villalón de Campos, Valladolid; España
Colaboradores: Bárbara Arranz González, Jesús J. Ruiz Alonso, Dorota Tokarska, Sergio Alonso Alonso
Fotógrafo: Jesús J. Ruiz Alonso | Pedro Iván Ramos Martín
Superficie: 300 m2
Contrata: Contratas e Obras San Gregorio S.A.
Mobiliario: Moi Interiorismo e Equipamiento.
Promotor: Concello de Villalón de Campos.
+ contextosdearquitectura.com[:en]

Reforma de local en guardería en Villalón de Campos contextos de arquitectura y urbanismo o1

Few economic resources; a great surface to transforming. An interior; a court. We had to cover a municipal demand, a need that becomes urgent in a municipality, in a region, which suffers the litany of the depopulation and which he needs from endowments, services, you help which there remain for do not turn touched by the migration.

The day-care center reforms two classrooms, you empty already of children, of the only college of infantile and primary education of this municipality, Villalón de Campos, lodged in the flat geometry that were describing the voices of the imaginary prominent figures of Delibes in Tierra de Campos.

Before the lack of budget – little more than 50.000 eur – in almost three hundred square meters of surface that compose the court and the classroom there have used slightly usual materials, of industrial character, since it is the panel OSB or the yellow polycarbonate. Industrial matter, which they revert his industrial, cold, aseptic condition, to transform in more nice, tactile something, hot and especially make happy; difficult what is to avoid of the color when it tries of doing buildings destined for the smallest to him. Our intention is to revert the original properties of the materials installed in the imaginary one and identified with certain use, property or type of building from the way in how it bathes the light, his disposition or combination.

The duality osb/policarbonato is an appellant in this dialog of objected in order to facilitate architectural tensions that provoke complex situations and make the work more wealth-producing. Solid / vaporous, opaque / translucent, natural / artificial, they are qualities inherent in both matters that join in this small place. The polycarbonate facilitates perceptions estratificantes, depth and thickness to the closing, stretching the space from his condition of veil, looking like that exist multiple planes when actually both the osb and the polycarbonate are placed both to lead.

A small necessary, social, and principally resistant work against this shade that defines the depopulation.

Work: Reform of place in day-care center in Villalón de Campos
Author: Óscar Miguel Ares Álvarez
Construction management: Óscar Miguel Ares Álvarez
Year: 2017
Location: Avenida del Parque s/n. Villalón de Campos, Valladolid; Spain
Collaborators: Bárbara Arranz González, Jesús J. Ruiz Alonso, Dorota Tokarska, Sergio Alonso Alonso
Photography: Jesús J. Ruiz Alonso | Pedro Iván Ramos Martín
Floor area: 300 m2
Building company: Contratas y Obras San Gregorio S.A.
Forniture: Moi Interiorismo y Equipamiento.
Promoter: Villalón de Campos Town Council.
+ contextosdearquitectura.com[:]

[:es]Adolf Loos. Espacios Privados[:gl]Adolf Loos. Espazos Privados[:en]Adolf Loos. Private Spaces[:]

[:es]

Adolf Loos. Espacios Privados

La exposición Adolf Loos. Espacios privados muestra por primera vez en España una extensa muestra del trabajo de esta figura de la arquitectura vienesa, pionero en el debate entre espacios de vida pública y de vida privada. Pone en escena la revolución estética de Loos (1870-1933) que en la Viena de 1900 se reveló contra la Secesión vienesa, proponiendo una economía en la construcción arquitectónica y el diseño recuperando la columna clásica, el revestimiento y los valores tradicionales del clasicismo.

La exposición viaja al contexto literario, arquitectónico y filosófico de la Viena de principios de siglo XX y muestra proyectos y un centenar de los objetos más significativos del mobiliario usado por Loos en sus casas y apartamentos, esos espacios interiores en los que encontramos al Adolf Loos más revolucionario. El apartamento constituye la esfera íntima, el refugio del individuo frente a la vida social. Valores como intimidad, privacidad o confortabilidad encuentran en el diseño de los espacios privados y el uso del mobiliario doméstico de Loos un ejemplo de nuevas formas de la cultura del hábitat.

La exposición es una coproducción del Museu del Disseny de Barcelona y de la Obra Social “la Caixa”. Las obras proceden de la Colección Hummel de Viena, del Albertina Museum de Viena, del Architekturmuseum der Technische Universität de Munich, del Historisches Museum der Stadt de Viena, y de una colección particular del Reino Unido.

Esta exposición se podrá ver posteriormente en CaixaForum Madrid, a partir del 28 de marzo de 2018 y estará abierta al público hasta el 24 de junio de 2018.
Comisaria: Pilar Parcerisas.

[:gl]

Adolf Loos. Espacios Privados

A exposición Adolf Loos. Espazos privados  mostra por primeira vez en España unha extensa mostra do traballo desta figura da arquitectura vienesa, pioneiro no debate entre espazos de vida pública e de vida privada. Pon en escena a revolución estética de Loos (1870-1933) que na Viena de 1900 revelouse contra a Secesión vienesa, propoñendo unha economía na construción arquitectónica e o deseño recuperando a columna clásica, o revestimento e os valores tradicionais do clasicismo.

A exposición viaxa ao contexto literario, arquitectónico e filosófico da Viena de principios de século XX e mostra proxectos e un centenar dos obxectos máis significativos do mobiliario usado por Loos nas súas casas e apartamentos, eses espazos interiores nos que atopamos ao Adolf Loos máis revolucionario. O apartamento constitúe a esfera íntima, o refuxio do individuo fronte á vida social. Valores como intimidade, privacidade ou confortabilidad atopan no deseño dos espazos privados e o uso do mobiliario doméstico de Loos un exemplo de novas formas da cultura do hábitat.

A exposición é unha coprodución do Museu do Disseny de Barcelona e da Obra Social “a Caixa”. As obras proceden da Colección Hummel de Viena, do Albertina Museum de Viena, do Architekturmuseum der Technische Universität de Munich, do Historisches Museum der Stadt de Viena, e dunha colección particular do Reino Unido.

Esta exposición poderase ver posteriormente en CaixaForum Madrid, a partir do 28 de marzo de 2018 e estará aberta ao público ata o 24 de xuño de 2018. Comisaria: Pilar Parcerisas.

[:en]

Adolf Loos. Espacios Privados

The exhibition Adolf Loos. Private Spaces presents, for the first time in Spain, a vast display of the work of this outstanding figure in Viennese architecture, a pioneer in the debate between spaces in public and private life. The show highlights the aesthetic revolution led byLoos (1870-1933) when, in the Austrian capital at the turn of the twentieth century, he rebelled against the Viennese Secession, proposing economy in architectural construction and design, reviving the classical column and facing and the traditional values of the classical style.

Adolf Loos will explore the literary, architectural and philosophical context of early-twentieth-century Vienna and will feature projects and around one hundred objects from among the furniture used in houses and apartments designed by Loos. It is in these interior spaces in which we find Adolf Loos at his most revolutionary. The apartment is the intimate sphere, the individual’s refuge from social life. Loos’ design of private spaces and his use of domestic furniture richly illustrate the new forms that lifestyle culture was beginning to adopt.

The exhibition is a coproduction by Museu del Disseny de Barcelona and “la Caixa” Foundation. The works are from the Hummel Collection, Vienna, the Albertina Museum of Vienna, the Architekturmuseum der Technische Universität of Munich, the Historisches Museum der Stadt of Vienna and a private collection in the United Kingdom.

Museu del Disseny de Barcelona/Barcelona Design Museum
14 December 2017 to 25 February 2018
Curator: Pilar Parcerisas

[:]

[:es]Del edificio híbrido al edificio complejo | Aurora Fernández Per – Javier Mozas[:gl]Do edificio híbrido ao edificio complexo | Aurora Fernández Per – Javier Mozas[:en]From the Hybrid to the Complex Building | Aurora Fernández Per – Javier Mozas[:]

[:es]

Urban-Think Tank. Fábrica de Cultura BAQ. Barranquilla (Colombia), 2013-2017
Urban-Think Tank. Fábrica de Cultura BAQ. Barranquilla (Colombia), 2013-2017

El edificio híbrido.

Nuestro interés por este tipo de proyecto surge a partir del consumo del territorio. La ciudad dispersa es el origen de gran parte del daño que sufre el planeta. No solo aumenta la emisión de gases a causa del transporte y del consumo individualizado, sino que disminuye la vertebración social y la posibilidad de intercambio. Incluso en un entorno como el actual, donde aparentemente todo se desarrolla en la nube.

Del edificio híbrido al edificio complejo
Del edificio híbrido al edificio complejo

El edificio híbrido1, es capaz de ejercer una fuerza centrípeta, capaz de neutralizar las fuerzas centrifugas que expulsan a la población fuera de la ciudad.

Durante el reinado del Movimiento Moderno, la segregación de funciones creó los barrios residenciales, los centros comerciales, los centros de negocios, los polos industriales, los campus universitarios, las ciudades sanitarias, las ciudades de ocio, los complejos culturales… Cada uno de estos recintos bien delimitados funciona unas horas al día. El resto permanece en standby, esperando en silencio a sus usuarios, que deben recorrer varios kilómetros para ir de un sitio a otro de la ciudad. Este derroche de energía y materia, tanto la que se ha empleado en la construcción como la que se consume diariamente en su uso y su standby, es un agravio medioambiental.

La mejor manera de remediarlo es intensificar temporalmente el uso de las estructuras. Aquí es donde surge la oportunidad para la hibridación

¿De qué manera se puede intensificar el uso de las distintas funciones que Le Corbusier delimitó en habitar, trabajar, recrearse y circular?

Con un edificio híbrido,  cuyo propósito es sumar, relacionar, conectar, compartir, frente a disgregar o segregar.

100 storeys building. Theodore Starrett
100 storeys building. Theodore Starrett

Los híbridos son estructuras capaces de albergar programas dispares, de promover la interacción de distintos usos urbanos y de combinar la actividad privada y la pública.Promueven la vivienda, el espacio público y los equipamientos, principalmente, dando respuesta a tres de los problemas cruciales de nuestra sociedad:

– la escasez y el coste de la tierra,

– la monofuncionalidad de los nuevos desarrollos,

– el deterioro de  los centros urbanos.

Del edificio híbrido al edificio complejo linked hybrid, Steven Holl

De los híbridos a los edificios complejos.

Sin embargo, la promoción y el diseño de un edificio híbrido conlleva una enorme dificultad debido a la excepcionalidad de su realización. Actualmente se proponen cantidad de proyectos que podrían  considerarse de programa híbrido, pero difícilmente llegan a construirse. Y, si se construyen, pierden gran parte de su mestizaje por el camino.

Al mismo tiempo, aumenta la complejidad de los programas para las tipologías convencionales. El proyecto debe ofrecer al usuario un abanico de posibilidades cada vez mayor, es decir, el acceso universal a cualquier uso. Las diversas actividades que pueden desarrollarse obligan a una anticipación en el diseño, a contemplar la indeterminación de Koolhaas en cada programa. Todo puede ser y debe poder ser. Los centros culturales, cívicos o deportivos deben poder albergar actividades de todo tipo y para todos. Los edificios de viviendas tienen que ampliar su paleta de tipologías para contener unidades de convivencia  más variadas, en muchos casos, con servicios añadidos.

Es decir, se está evolucionando de la hibridación de funciones a la complejización de la función.

Esta nueva tendencia de edificios complejos2 son estructuras en las que la complejidad es un concepto positivo en el proceso de diseño.

Según el tipo de complejidad, pueden identificarse distintos tipos de edificiosgeneradores, interiores-eslabón, mezcladores y contadores de historias.

Cedric Price. Fun Palace. 1963-1977
Cedric Price. Fun Palace. 1963-1977

Los generadores son edificios que, despojados de todo lo contingente, evolucionan más rápidamente y son capaces de anticipar posibles cambios, de reconfigurarse para adaptarse a los cambios de programa. Son los que mejor gestionan la indeterminación o incertidumbre. Cedric Price fue quien maduró este concepto a lo largo de sus proyectos.

Del edificio híbrido al edificio complejo Cedric Price. Studio Muoto. Edificio para un Campus. París Saclay, 2016
Studio Muoto. Edificio para un Campus. París Saclay, 2016

Los interiores-eslabón no son un todo continuo. Son un todo complejo fabricado a partir de presencias continuas, de interiores liberados y felizmente relacionados.

La continua presencia viene dada por la tendencia a diseñar espacios fluidos en los que se realizan funciones simultáneas. Piénsese, por ejemplo, en los nuevos espacios de trabajo o en los nuevos espacios educativos, donde el usuario deambula y decide dónde quiere tener su espacio. Esa libertad de uso obliga a diseñar espacios que antes hubiesen sido cerrados, compartimentados, llenos de fronteras y límites y que, de repente, se abren, no porque sean un todo continuo, sino porque son un todo complejo, una suma de sustracciones. A estos interiores los llamamos eslabón porque son capaces de unir y dejar que los usuarios establezcan tiempos simultáneos dentro de una continua presencia.

Flores & Prats. Sala Beckett. Barcelona, 2016
Flores & Prats. Sala Beckett. Barcelona, 2016

Los mezcladores son edificios con alta carga de usos estimulantes, que revitalizan el tejido urbano con efecto multiplicador.

Son capaces de albergar las combinaciones más variadas de unidades de vivienda. Surgen residencias de estudiantes mezcladas con viviendas sociales, con residencias de ancianos o apartamentos asistidos. Incluso con viviendas compartidas o coliving.

De Smet Vermeulen Architecten. Iglo project. Amberes (Bélgica), 2006-2014
De Smet Vermeulen Architecten. Iglo project. Amberes (Bélgica), 2006-2014

Los contadores de historias son aquellos edificios que hablan a partir del ojo y del cerebro del arquitecto, de sus conexiones con la realidad, la cultura o la historia.

Trabajan la complejidad del contexto. Son capaces de entender el idioma del continuo histórico, dialogar fluidamente con su entorno y proponer nuevos relatos.

NLarchitects. Spielbudenplatz Urban Plan. BeL Sozietät für Architektur. St Pauli, Hamburg (Germany), 2015
NLarchitects. Spielbudenplatz Urban Plan. BeL Sozietät für Architektur. St Pauli, Hamburg (Germany), 2015

Aurora Fernández Per – Javier Mozas
a+t research group se fundó en 2011 y está formado por la periodista Aurora Fernández Per y el arquitecto Javier Mozas. Su objetivo es difundir sus investigaciones en vivienda colectiva, densidad, usos mixtos y espacio público a través de a+t architecture publishers.
Vitoria-Gasteiz, noviembre 2017

Notas.

1 Definido exhaustivamente en la publicación This is Hybrid.

2 Se recoge en la serie Complex Buildings de la revista a+t.

Extracto de la conferencia impartida en el Master habilitante de la ETSAB por a+t research group (Aurora Fernández Per, Javier Mozas).

[:gl]

Urban-Think Tank. Fábrica de Cultura BAQ. Barranquilla (Colombia), 2013-2017
Urban-Think Tank. Fábrica de Cultura BAQ. Barranquilla (Colombia), 2013-2017

O edificio híbrido.

O noso interese por este tipo de proxecto xorde a partir do consumo do territorio. A cidade dispersa é a orixe de gran parte do dano que sofre o planeta. Non só aumenta a emisión de gases a causa do transporte e do consumo individualizado, senón que diminúe a vertebración social e a posibilidade de intercambio. Mesmo nunha contorna como o actual, onde aparentemente todo se desenvolve na nube.

Del edificio híbrido al edificio complejo
Do edificio híbrido o edificio complexo

edificio híbrido1, capaz de exercer unha forza centrípeta, capaz de neutralizar as forzas centrifugas que expulsan á poboación fóra da cidade.

Durante o reinado do Movemento Moderno, a segregación de funcións creou os barrios residenciais, os centros comerciais, os centros de negocios, os polos industriais, os campus universitarios, as cidades sanitarias, as cidades de lecer, os complexos culturais… Cada un destes recintos ben delimitados funciona unhas horas ao día. O resto permanece en standby, esperando en silencio aos seus usuarios, que deben percorrer varios quilómetros para ir dun sitio a outro da cidade. Este malgaste de enerxía e materia, tanto a que se empregou na construción como a que se consome diariamente no seu uso e o seu standby, é un agravio ambiental.

A mellor maneira de remedialo é intensificar temporalmente o uso das estruturas. Aquí é onde xorde a oportunidade para a hibridación

De que maneira pódese intensificar o uso das distintas funcións que Le Corbusier delimitou en habitar, traballar, recrearse e circular?

Cun edificio híbrido, cuxo propósito é sumar, relacionar, conectar, compartir, fronte a disgregar ou segregar.

100 storeys building. Theodore Starrett
100 storeys building. Theodore Starrett

Os híbridos son estruturas capaces de albergar programas dispares, de promover a interacción de distintos usos urbanos e de combinar a actividade privada e a pública. Promoven a vivenda, o espazo público e os equipamentos, principalmente, dando resposta a tres dos problemas cruciais da nosa sociedade:

– a escaseza e o custo da terra,

– a monofuncionalidad dos novos desenvolvementos,

– a deterioración dos centros urbanos.

Del edificio híbrido al edificio complejo linked hybrid, Steven Holl

Dos híbridos aos edificios complexos.

Con todo, a promoción e o deseño dun edificio híbrido leva unha enorme dificultade debido á excepcionalidade da súa realización. Actualmente propóñense cantidade de proxectos que poderían considerarse de programa híbrido, pero dificilmente chegan a construírse. E, se se constrúen, perden gran parte da súa mestizaxe polo camiño.

Ao mesmo tempo, aumenta a complexidade dos programas para as tipoloxías convencionais. O proxecto debe ofrecer ao usuario un abanico de posibilidades cada vez maior, é dicir, o acceso universal a calquera uso. As diversas actividades que poden desenvolverse obrigan a unha anticipación no deseño, a contemplar a indeterminación de Koolhaas en cada programa. Todo pode ser e debe poder ser. Os centros culturais, cívicos ou deportivos deben poder albergar actividades de todo tipo e para todos. Os edificios de vivendas teñen que ampliar a súa paleta de tipoloxías para conter unidades de convivencia máis variadas, en moitos casos, con servizos engadidos.

É dicir, está a evolucionarse da hibridación de funcións á complejización da función.

Esta nova tendencia de edificios complexos2 son estruturas nas que a complexidade é un concepto positivo no proceso de deseño.

Segundo o tipo de complexidade, poden identificarse distintos tipos de edificios: xeradores, interiores-elo, mesturadores e contadores de historias.

Cedric Price. Fun Palace. 1963-1977
Cedric Price. Fun Palace. 1963-1977

Os xeradores son edificios que, desposuídos de todo o continxente, evolucionan máis rapidamente e son capaces de anticipar posibles cambios, de reconfigurarse para adaptarse aos cambios de programa. Son os que mellor xestionan a indeterminación ou incerteza. Cedric Price foi quen madurou este concepto ao longo dos seus proxectos.

Del edificio híbrido al edificio complejo Cedric Price. Studio Muoto. Edificio para un Campus. París Saclay, 2016
Studio Muoto. Edificio para un Campus. París Saclay, 2016

O interiores-elo non son un todo continuo. Son un todo complexo fabricado a partir de presenzas continuas, de interiores liberados e felizmente relacionados.

A continua presenza vén dada pola tendencia para deseñar espazos fluídos nos que se realizan funcións simultáneas. Pénsese, por exemplo, nos novos espazos de traballo ou nos novos espazos educativos, onde o usuario deambula e decide onde quere ter o seu espazo. Esa liberdade de uso obriga a deseñar espazos que antes fosen pechados, compartimentados, cheos de fronteiras e límites e que, de súpeto, ábrense, non porque sexan un todo continuo, senón porque son un todo complexo, unha suma de subtraccións. A estes interiores chamámolos elo porque son capaces de unir e deixar que os usuarios establezan tempos simultáneos dentro dunha continua presenza.

Flores & Prats. Sala Beckett. Barcelona, 2016
Flores & Prats. Sala Beckett. Barcelona, 2016

Os mesturadores son edificios con alta carga de usos estimulantes, que revitalizan o tecido urbano con efecto multiplicador.

Son capaces de albergar as combinacións máis variadas de unidades de vivenda. Xorden residencias de estudantes mesturadas con vivendas sociais, con residencias de anciáns ou apartamentos asistidos. Mesmo con vivendas compartidas ou coliving.

De Smet Vermeulen Architecten. Iglo project. Amberes (Bélgica), 2006-2014
De Smet Vermeulen Architecten. Iglo project. Amberes (Bélgica), 2006-2014

Os contadores de historias son aqueles edificios que falan a partir do ollo e do cerebro do arquitecto, das súas conexións coa realidade, a cultura ou a historia.

Traballan a complexidade do contexto. Son capaces de entender o idioma do continuo histórico, dialogar fluidamente coa súa contorna e propoñer novos relatos.

NLarchitects. Spielbudenplatz Urban Plan. BeL Sozietät für Architektur. St Pauli, Hamburg (Germany), 2015
NLarchitects. Spielbudenplatz Urban Plan. BeL Sozietät für Architektur. St Pauli, Hamburg (Germany), 2015

Aurora Fernández Per – Javier Mozas
a+t research group fundouse en 2011 e está formado pola xornalista Aurora Fernández Per e o arquitecto Javier Mozas. O seu obxectivo é difundir as súas investigacións en vivenda colectiva, densidade, usos mixtos e espazo público a través de a+ t architecture publishers.
Vitoria-Gasteiz, novembro 2017

Notas.

1 Definido exhaustivamente na publicación This is Hybrid.

2 Recogellido na serie Complex Buildings da revista a+t.

Extracto de la conferencia impartida en el Master habilitante de la ETSAB por a+t research group (Aurora Fernández Per, Javier Mozas).

[:en]

Urban-Think Tank. Fábrica de Cultura BAQ. Barranquilla (Colombia), 2013-2017
Urban-Think Tank. Fábrica de Cultura BAQ. Barranquilla (Colombia), 2013-2017

The hybrid building.

Our interest in this type of project is based on land consumption. The disperse city is the underlying reason for a significant part of the damage being done to the planet. Not only does it increase emissions as a result of individualized transport and consumption but it also undermines social cohesion and opportunities for social interaction, even in an environment like the present where seemingly everything takes place in the cloud.

Del edificio híbrido al edificio complejo
From the Hybrid to the Complex Building

The hybrid building1, exerts a centripetal force capable of neutralizing the centrifugal forces driving residents out of the city.

During the reign of Modernism, the segregation of functions created residential neighbourhoods, shopping malls, business parks, industrial estates, university campuses, healthcare and leisure resorts, cultural complexes…. and each one of these strictly limited areas functions only a few hours a day. The rest remain on standby, silently awaiting their users who have to travel several kilometres to get from one part of the city to the other. This waste of energy and resources, both in terms of the construction and the daily consumption due to their use and their being on standby, is harmful to the environment.

The most effective way to remedy this is to provisionally intensify the use of structures. This is where an opportunity arises for hybridization.

So is it possible to intensify use without aggregating the different functions, those which Le Corbusier declared as living, working, recreation and circulation?

Indeed, with a hybrid building whose purpose is to aggregate, relate, connect, and share rather than to subtract or segregate.

100 storeys building. Theodore Starrett
100 storeys building. Theodore Starrett

Hybrid buildings are structures capable of housing diverse programmes, of fostering the interaction of different urban uses and of combining private and public activity. They promote housing, public space and facilities, predominantly to solve three of the most significant issues in our society:

– the shortage and high cost of land,

– the monofunctionality of new developments,

– the deterioration of urban centres.

Del edificio híbrido al edificio complejo linked hybrid, Steven Holl

From hybrids to complex buildings.

Nevertheless, the promotion and design of a hybrid building brings considerable difficulties due to the exceptional nature of its implementation. At present, a large number of projects are being proposed which could be considered as having a hybrid program but which are unlikely to actually be built. In addition, even when these are built, they tend to lose a great deal of their inherent cross-pollination during the process.

Simultaneously, there has been an increase in the complexity of the programmes for conventional typologies. The project should offer the user an increasingly wide range of possibilities, in other words universal access to any use. The different activities which might be undertaken mean that consideration for Koolhaas indeterminacy should be built into the design for each programme.

Everything may and may not be. Cultural, community or sports centres should be capable of housing all different types of activities for all different types of people. Residential buildings should expand their palette of typologies to contain more varied co-living units, in many cases, with added services.

Hence, there is an evolution away from the hybridization of functions towards the complexity of the function.

This new trend for complex buildings2, creates structures in which complexity is a positive concept within the design process.

There are different types of buildings depending on the type of complexity: generators, linkers, mixers and storytellers.

Cedric Price. Fun Palace. 1963-1977
Cedric Price. Fun Palace. 1963-1977

Generators are buildings which, stripped of any kind of contingency, evolve faster and which are able to anticipate possible changes, to reconfigure themselves to adapt to changes to the programme. These are the buildings which manage indeterminacy or uncertainty most effectively. It was Cedric Price who implemented this concept throughout his projects.

Del edificio híbrido al edificio complejo Cedric Price. Studio Muoto. Edificio para un Campus. París Saclay, 2016
Studio Muoto. Public condenser. Saclay Campus. Paris-Saclay, 2016

Linkers are not a continuous whole. They are a complex whole created from continuous presences, from liberated happily interconnected interiors.

The continuous presence is a result of the trend to design fluid spaces in which simultaneous functions are performed. For instance, try to envisage those new work spaces or new educational spaces through which the user wanders before deciding where to have their space. This freedom of use requires designing spaces which would have once been closed, compartmentalized, full of edges and boundaries which suddenly open up, not because they are a continuous whole but because they are a complex whole, a sum of subtractions. We call these interiors linkers because they are capable of linking and enabling users to establish simultaneous times within a continuous presence.

Flores & Prats. Sala Beckett. Barcelona, 2016
Flores & Prats. Sala Beckett. Barcelona, 2016

Mixers are buildings loaded with stimulating uses which exponentially revitalize the urban fabric.

These are capable of housing the most varied combinations of residential units. Student halls of residence are blended with social housing, homes for the elderly or assisted housing, maybe even with shared or co-living dwellings.

De Smet Vermeulen Architecten. Iglo project. Amberes (Bélgica), 2006-2014
De Smet Vermeulen Architecten. Iglo project. Amberes (Bélgica), 2006-2014

Storytellers are those buildings which speak from the eye and the brain of the architect about their connections with reality, culture or history.

They work on the complexity of the context. They are capable of understanding the language of historical continuity, to establish a fluent dialogue with the local environment and to propose new narratives.

NLarchitects. Spielbudenplatz Urban Plan. BeL Sozietät für Architektur. St Pauli, Hamburg (Germany), 2015
NLarchitects. Spielbudenplatz Urban Plan. BeL Sozietät für Architektur. St Pauli, Hamburg (Germany), 2015

Aurora Fernández Per – Javier Mozas
a+t research group was founded in 2011 and is made up of the journalist Aurora Fernández Per and the architect Javier Mozas. Its aim is to spread their research on collective housing, density, mixed uses and public space.
Vitoria-Gasteiz, november 2017

Notes.

1 Defined in-depth in the publication This is Hybrid.

2 It covered in the series Complex Buildings by revista a+t.

Extract from the talk given for the ETSAB enabling Master’s by a+t research group (Aurora Fernández Per, Javier Mozas).

[:]

[:es]Rehabilitación de centro vecinal en Noallo de Abaixo | MOL Arquitectura[:gl]Rehabilitación de centro veciñal en Noallo de Abaixo | MOL Arquitectura[:en]Rehabilitation of local center in Noallo de Abaixo | MOL Arquitectura[:]

[:es]

Antecedentes y objetivo.

La actuación planteada pretende la recuperación de la  antigua escuela unitaria como centro vecinal de Noallo de Abaixo.

Al encontrarse la edificación previa en una situación de ruina total, con la estructura a punto de colapsarse, se reformula todo el proyecto.

En planta baja se organiza una única estancia diáfana polivalente, destinada a diversas actividades (charlas, talleres, reuniones, comidas, cursos, etc).  Además de la estancia principal, se delimita un área de oficio y un aseo adaptado a minusválidos. Esta zona interior se complementa con la cubierta transitable a modo de jardín-mirador.

Para el acceso a planta baja se genera un exonártex, cubierto parcialmente, pero abierto. En él se incorpora un banco de espera aprovechando un tramo del muro de contención, al igual que un liquidámbar que atraviesa el edificio a través de un lucernario en cubierta.

Rehabilitación de centro vecinal en Noallo de Abaixo MOL Arquitectura o1

Implantación.

La intervención se plantea como un intento de reapropiación del espacio público, abriendo las vistas de las viviendas de la parte superior al valle, además de generar una plaza-mirador pública en la cubierta.

La idea central del proyecto es volver a dotar de protagonismo a la iglesia de Noallo de Abaixo, empleando como estrategia el crear un referente a escala municipal, un edificio-plaza que articule el entorno del lugar y que funcione como nodo de reunión y condensador social.

Con el redimensionado de la edificación a reformar, se trata fundamentalmente que la iglesia vuelva a recuperar el protagonismo en la plaza, recobrando la preponderancia que tuvo originalmente en el juego de escalas.

Con respecto a la cubierta jardín, se busca un espacio flexible y polivalente que, a modo de ocupación espontánea y alternativa de la calle, se convierta en una nueva opción para los distintos colectivos, como jóvenes, mujeres, niños, lectores, etc.

Se busca que sea un contenedor social poroso, abierto, reconocible por toda la comunidad y que invita a su entrada como dinamizador de diferentes actividades culturales.

Construcción.

Recuperar la memoria y el carácter de la edificación existente previamente fue el punto de partida de la intervención.

Se persiguió el equilibrio entre materiales tradicionales y el empleo de sistemas constructivos actuales, simplificando el número de soluciones constructivas para conseguir una intervención de bajo coste.

A partir de la envolvente estructural ejecutada, se acondicionó mínimamente el interior del centro vecinal con soluciones poco complejas y económicas.

Estructura.

Las cotas definidas por el muro de contención hacia el vial superior, y la interacción con las viviendas y la iglesia situada en el medio de la plaza, definen la geometría de los muros exteriores y de la losa de cubierta quebrada. Del mismo modo, el abrirse buscando las vistas, el estudio del soleamiento y otros agentes atmosféricos condicionan el facetado y la apertura de huecos.

Debido al mínimo presupuesto con el que contaba la intervención, todos los elementos estructurales son elementos vistos. Además de mantener la losa de cubierta vista sin ningún tipo de falso techo, los muros de contención, y la solera, se han reutilizado los propios paneles de encofrar para la ejecución de carpinterías y para el panelado de muro de contención como revestimiento vertical. Para la zona de oficio y de aseo, se continúa con el mismo tipo de tablero para el falso techo.

Esta sinceridad constructiva en cuanto a mostrar el esqueleto portante del edificio realizado completamente en hormigón armado, se intenta matizar con el uso de la madera para la ejecución de la carpintería de fachada y con el uso de los paneles de encofrado a modo de panelado en el muro de hormigón de mayor dimensión.

La luz.

La premisa básica en el diseño de la iluminación es el empleo de luminarias de bajo consumo, como luminarias LED en iluminación indirecta, para la iluminación de emergencia y para la iluminación exterior y fluorescente en elementos de iluminación directa interior.

El generar distintas escenas, acentuando la iluminación indirecta o potenciando la directa, permite a los usuarios adecuar el tipo de iluminación a la actividad que se esté desarrollando.

Materiales.

El respeto por el carácter original de la edificación, marca claramente la elección de la paleta de materiales, reduciéndola a la mínima expresión y buscando el equilibrio entre materiales tradicionales y nuevos materiales.

Desnudar el edificio de cualquier revestimiento superfluo es el punto de partida, para remarcar la autenticidad de la intervención.

En suelos se mantendrá la solera de hormigón esparavelado en todas las dependencias, aplicando un sellado y un barnizado de resinas epoxi transparente mate como protección.

Para falso techos, además de dejar visible la losa de hormigón quebrada, se reutilizan los paneles de encofrar para el falso techo en las zonas de servicio.

La carpintería exterior se realiza con traviesas y perfiles de carpintería de pino cuperizado Finsa.

Mobiliario y re-uso.

Para minimizar costes en la ejecución de la obra,  se reutilizan los paneles de encofrado en revestimientos interiores y en el mobiliario diseñado a propósito para la actuación.

En el paramento divisorio con aseo y oficio se inciorpora una pizarra.

Para el lavabo y el cuenco de oficio se opta por la chapa de hierro natural para su ejecución. El mesado del oficio se ejecuta con traviesas de madera Finsa.

Urbanización y conexión con el núcleo de Noallo.

Se pretende abrir la edificación a la plaza, para lo cual se eliminan los muros de cierre preexistentes, optando por fachada acristalada.

En la cubierta del edificio, se opta por la ejecución de una escalera que permite el acceso a la plaza ajardinada con las vistas al valle.

Vegetación.

Además de incorporar un arce japónico/ liquidámbar en el vestíbulo de acceso, en la cubierta-plaza se introducen romero rastrero, lavanda, hipericum, cotoneaster horizontalis y grevilleas.

También se dota este espacio de relación comunitaria, de un pasamanos de protección además de bancos de estancia para los vecinos. Para ocultar la evacuación de gases se reviste el conducto con una piel de traviesas de madera, con el mismo sistema de ejecución que los bancos.

Para la ejecución de la cubierta, se opta por diferenciar entre las zonas de estancia, con un pavimento de traviesas de madera Finsa, de las zonas no transitables, donde se opta por el ajardinamiento, buscando que la edificación se diluya en el paisaje.

Obra: Rehabilitación de centro vecinal en  Noallo de Abaixo, Castrelo de Miño_Ourense.
Autores: MOL Arquitectura (Muiños+Otero+López Arquitectura)
Ubicación: Noallo de Abaixo s/n_Castrelo de Miño_Ourense
Promotor: Concello de Castrelo de Miño
Año: 2016
Constructora: ATCON S.L.
Jefe de Obra: Víctor Lorenzo Salgado
Otras contratas: Construcciones Metálicas CUESME, Iluminación Lledó, Instalaciones Eléctricas Suarez, Carpintería Meijón e Hijos, Fachada: FINSA
Superficie: 75.25 m2
Presupuesto : 49.997,00€
Coste: 664.00 €/ m2
Fotógrafo: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ molarquitectura.com[:gl]

Antecedentes e obxectivo.

A actuación exposta pretende a recuperación da antiga escola unitaria como centro veciñal de Noallo de Abaixo..

Ao atoparse a edificación previa nunha situación de ruína total, coa estrutura a piques de colapsarse, se reformula todo o proxecto.

En planta baixa organízase unha única estancia diáfana polivalente, destinada a diversas actividades (charlas, talleres, reunións, comidas, cursos, etc). Ademais da estancia principal, delimítase unha área de oficio e un aseo adaptado a minusválidos. Esta zona interior compleméntase coa cuberta transitable a modo de xardín-miradoiro.

Para o acceso a planta baixa xérase un exonártex, cuberto parcialmente, pero aberto. Nel incorpórase un banco de espera aproveitando un tramo do muro de contención, do mesmo xeito que un liquidámbar que atravesa o edificio a través dun lucernario en cuberta.

Rehabilitación de centro vecinal en Noallo de Abaixo MOL Arquitectura o1

Implantación.

A intervención exponse como un intento de reapropiación do espazo público, abrindo as vistas das vivendas da parte superior ao val, ademais de xerar unha praza-miradoiro pública na cuberta.

A idea central do proxecto é volver dotar de protagonismo á igrexa de Noallo de Abaixo, empregando como estratexia o crear un referente a escala municipal, un edificio-praza que articule a contorna do lugar e que funcione como nodo de reunión e condensador social.

Co redimensionado da edificación para reformar, trátase fundamentalmente que a igrexa volva recuperar o protagonismo na praza, recobrando a preponderancia que tivo orixinalmente no xogo de escalas.

Con respecto ao cuberta xardín, búscase un espazo flexible e polivalente que, a modo de ocupación espontánea e alternativa da rúa, convértase nunha nova opción para os distintos colectivos, como mozos, mulleres, nenos, lectores, etc.

Búscase que sexa un colector social poroso, aberto, reconocible por toda a comunidade e que convida á súa entrada como dinamizador de diferentes actividades culturais.

Construción.

Recuperar a memoria e o carácter da edificación existente previamente foi o punto de partida da intervención.

Perseguiuse o equilibrio entre materiais tradicionais e o emprego de sistemas construtivos actuais, simplificando o número de solucións construtivas para conseguir unha intervención de baixo custo.

A partir da envolvente estrutural executada, acondicionouse minimamente o interior do centro veciñal con solucións pouco complexas e económicas.

Estrutura.

As cotas definidas polo muro de contención cara ao viario superior, e a interacción coas vivendas e a igrexa situada no medio da praza, definen a xeometría dos muros exteriores e da laxa de cuberta crebada. Do mesmo xeito, o abrirse buscando as vistas, o estudo do soleamiento e outros axentes atmosféricos condicionan o facetado e a apertura de ocos.

Debido ao mínimo orzamento co que contaba a intervención, todos os elementos estruturais son elementos vistos. Ademais de manter a laxa de cuberta vista sen ningún tipo de falso teito, os muros de contención, e a soleira, reutilizáronse os propios paneis de encofrar para a execución de carpinterías e para o panelado de muro de contención como revestimento vertical. Para a zona de oficio e de aseo, continúase co mesmo tipo de taboleiro para o falso teito.

Esta sinceridade construtiva en canto a mostrar o esqueleto portante do edificio realizado completamente en formigón armado, téntase matizar co uso da madeira para a execución da carpintería de fachada e co uso dos paneis de encofrado a modo de panelado no muro de formigón de maior dimensión.

A luz.

A premisa básica no deseño da iluminación é o emprego de luminarias de baixo consumo, como luminarias LED en iluminación indirecta, para a iluminación de emerxencia e para a iluminación exterior e fluorescente en elementos de iluminación directa interior.

O xerar distintas escenas, acentuando a iluminación indirecta ou potenciando a directa, permite aos usuarios adecuar o tipo de iluminación á actividade que se estea desenvolvendo.

Materiais.

O respecto polo carácter orixinal da edificación, marca claramente a elección da paleta de materiais, reducíndoa á mínima expresión e buscando o equilibrio entre materiais tradicionais e novos materiais.

Espir o edificio de calquera revestimento superfluo é o punto de partida, para remarcar a autenticidade da intervención.

En chans manterase a soleira de formigón esparavelado en todas as dependencias, aplicando un selado e un vernizado de resinas epoxi transparente mate como protección.

Para falso teitos, ademais de deixar visible a laxa de formigón crebada, reutilízanse os paneis de encofrar para o falso teito nas zonas de servizo.

A carpintería exterior realízase con travesas e perfís de carpintería de piñeiro cuperizado Finsa.

Mobiliario e re-uso.

Para minimizar custos na execución da obra, reutilízanse os paneis de encofrado en revestimentos interiores e no mobiliario deseñado á mantenta para a actuación.

No paramento divisorio con aseo e oficio se inciorpora unha lousa.

Para o lavabo e o cunco de oficio óptase pola chapa de ferro natural para a súa execución. O mesado do oficio execútase con travesas de madeira Finsa.

Urbanización e conexión co núcleo de Noallo.

Preténdese abrir a edificación á praza, para o que se eliminan os muros de peche preexistentes, optando por fachada acristalada.

Na cuberta do edificio, óptase pola execución dunha escaleira que permite o acceso á praza axardinada coas vistas ao val.

Vexetación.

Ademais de incorporar un arce xapónico/ liquidámbar no vestíbulo de acceso, na cuberta-praza introdúcense romeu rastrero, lavanda, hipericum, cotoneaster horizontalis e grevilleas.

Tamén se dota este espazo de relación comunitaria, dun pasamanos de protección ademais de bancos de estancia para os veciños. Para ocultar a evacuación de gases revístese o conduto cunha pel de travesas de madeira, co mesmo sistema de execución que os bancos.

Para a execución da cuberta, óptase por diferenciar entre as zonas de estancia, cun pavimento de travesas de madeira Finsa, das zonas non transitables, onde se opta polo axardinamento, buscando que a edificación se dilúa na paisaxe.

Obra: Rehabilitación de centro veciñal en Noallo de Abaixo, Castrelo de Miño_Ourense.
Autores: MOL Arquitectura (Muiños+Otero+López Arquitectura)
Emprazamento: Noallo de Abaixo s/n_Castrelo de Miño_Ourense
Promotor: Concello de Castrelo de Miño
Ano: 2016
Constructora: ATCON S.L.
Xefe de Obra: Víctor Lorenzo Salgado
Outras contratas: Construcciones Metálicas CUESME, Iluminación Lledó, Instalacións Eléctricas Suarez, Carpintería Meijón e Hijos, Fachada: FINSA
Superficie: 75.25 m2
Presuposto : 49.997,00€
Custe: 664.00 €/ m2
Fotógrafo: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ molarquitectura.com[:en]

Antecedentes y objetivo.

La actuación planteada pretende la recuperación de la  antigua escuela unitaria como centro vecinal de Noallo de Abaixo.

Al encontrarse la edificación previa en una situación de ruina total, con la estructura a punto de colapsarse, se reformula todo el proyecto.

En planta baja se organiza una única estancia diáfana polivalente, destinada a diversas actividades (charlas, talleres, reuniones, comidas, cursos, etc).  Además de la estancia principal, se delimita un área de oficio y un aseo adaptado a minusválidos. Esta zona interior se complementa con la cubierta transitable a modo de jardín-mirador.

Para el acceso a planta baja se genera un exonártex, cubierto parcialmente, pero abierto. En él se incorpora un banco de espera aprovechando un tramo del muro de contención, al igual que un liquidámbar que atraviesa el edificio a través de un lucernario en cubierta.

Rehabilitación de centro vecinal en Noallo de Abaixo MOL Arquitectura o1

Implantación.

La intervención se plantea como un intento de reapropiación del espacio público, abriendo las vistas de las viviendas de la parte superior al valle, además de generar una plaza-mirador pública en la cubierta.

La idea central del proyecto es volver a dotar de protagonismo a la iglesia de Noallo de Abaixo, empleando como estrategia el crear un referente a escala municipal, un edificio-plaza que articule el entorno del lugar y que funcione como nodo de reunión y condensador social.

Con el redimensionado de la edificación a reformar, se trata fundamentalmente que la iglesia vuelva a recuperar el protagonismo en la plaza, recobrando la preponderancia que tuvo originalmente en el juego de escalas.

Con respecto a la cubierta jardín, se busca un espacio flexible y polivalente que, a modo de ocupación espontánea y alternativa de la calle, se convierta en una nueva opción para los distintos colectivos, como jóvenes, mujeres, niños, lectores, etc.

Se busca que sea un contenedor social poroso, abierto, reconocible por toda la comunidad y que invita a su entrada como dinamizador de diferentes actividades culturales.

Construcción.

Recuperar la memoria y el carácter de la edificación existente previamente fue el punto de partida de la intervención.

Se persiguió el equilibrio entre materiales tradicionales y el empleo de sistemas constructivos actuales, simplificando el número de soluciones constructivas para conseguir una intervención de bajo coste.

A partir de la envolvente estructural ejecutada, se acondicionó mínimamente el interior del centro vecinal con soluciones poco complejas y económicas.

Estructura.

Las cotas definidas por el muro de contención hacia el vial superior, y la interacción con las viviendas y la iglesia situada en el medio de la plaza, definen la geometría de los muros exteriores y de la losa de cubierta quebrada. Del mismo modo, el abrirse buscando las vistas, el estudio del soleamiento y otros agentes atmosféricos condicionan el facetado y la apertura de huecos.

Debido al mínimo presupuesto con el que contaba la intervención, todos los elementos estructurales son elementos vistos. Además de mantener la losa de cubierta vista sin ningún tipo de falso techo, los muros de contención, y la solera, se han reutilizado los propios paneles de encofrar para la ejecución de carpinterías y para el panelado de muro de contención como revestimiento vertical. Para la zona de oficio y de aseo, se continúa con el mismo tipo de tablero para el falso techo.

Esta sinceridad constructiva en cuanto a mostrar el esqueleto portante del edificio realizado completamente en hormigón armado, se intenta matizar con el uso de la madera para la ejecución de la carpintería de fachada y con el uso de los paneles de encofrado a modo de panelado en el muro de hormigón de mayor dimensión.

La luz.

La premisa básica en el diseño de la iluminación es el empleo de luminarias de bajo consumo, como luminarias LED en iluminación indirecta, para la iluminación de emergencia y para la iluminación exterior y fluorescente en elementos de iluminación directa interior.

El generar distintas escenas, acentuando la iluminación indirecta o potenciando la directa, permite a los usuarios adecuar el tipo de iluminación a la actividad que se esté desarrollando.

Materiales.

El respeto por el carácter original de la edificación, marca claramente la elección de la paleta de materiales, reduciéndola a la mínima expresión y buscando el equilibrio entre materiales tradicionales y nuevos materiales.

Desnudar el edificio de cualquier revestimiento superfluo es el punto de partida, para remarcar la autenticidad de la intervención.

En suelos se mantendrá la solera de hormigón esparavelado en todas las dependencias, aplicando un sellado y un barnizado de resinas epoxi transparente mate como protección.

Para falso techos, además de dejar visible la losa de hormigón quebrada, se reutilizan los paneles de encofrar para el falso techo en las zonas de servicio.

La carpintería exterior se realiza con traviesas y perfiles de carpintería de pino cuperizado Finsa.

Mobiliario y re-uso.

Para minimizar costes en la ejecución de la obra,  se reutilizan los paneles de encofrado en revestimientos interiores y en el mobiliario diseñado a propósito para la actuación.

En el paramento divisorio con aseo y oficio se inciorpora una pizarra.

Para el lavabo y el cuenco de oficio se opta por la chapa de hierro natural para su ejecución. El mesado del oficio se ejecuta con traviesas de madera Finsa.

Urbanización y conexión con el núcleo de Noallo.

Se pretende abrir la edificación a la plaza, para lo cual se eliminan los muros de cierre preexistentes, optando por fachada acristalada.

En la cubierta del edificio, se opta por la ejecución de una escalera que permite el acceso a la plaza ajardinada con las vistas al valle.

Vegetación.

Además de incorporar un arce japónico/ liquidámbar en el vestíbulo de acceso, en la cubierta-plaza se introducen romero rastrero, lavanda, hipericum, cotoneaster horizontalis y grevilleas.

También se dota este espacio de relación comunitaria, de un pasamanos de protección además de bancos de estancia para los vecinos. Para ocultar la evacuación de gases se reviste el conducto con una piel de traviesas de madera, con el mismo sistema de ejecución que los bancos.

Para la ejecución de la cubierta, se opta por diferenciar entre las zonas de estancia, con un pavimento de traviesas de madera Finsa, de las zonas no transitables, donde se opta por el ajardinamiento, buscando que la edificación se diluya en el paisaje.

Obra: Rehabilitación de centro vecinal en  Noallo de Abaixo, Castrelo de Miño_Ourense.
Autores: MOL Arquitectura (Muiños+Otero+López Arquitectura)
Ubicación: Noallo de Abaixo s/n_Castrelo de Miño_Ourense
Promotor: Concello de Castrelo de Miño
Año: 2016
Constructora: ATCON S.L.
Jefe de Obra: Víctor Lorenzo Salgado
Otras contratas: Construcciones Metálicas CUESME, Iluminación Lledó, Instalaciones Eléctricas Suarez, Carpintería Meijón e Hijos, Fachada: FINSA
Superficie: 75.25 m2
Presupuesto : 49.997,00€
Coste: 664.00 €/ m2
Fotógrafo: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ molarquitectura.com[:]

[:es]Ponencias de la sesión en diferido del I Congreso Iberoamericano Redfundamentos[:gl]Relatorios da sesión en diferido del I Congreso Iberoamericano Redfundamentos[:en]Presentations of the session in deferred from the Latin-American I Congreso Redfundamentos[:]

1

[:es]

Presentación del Congreso a cargo de Manuel Blanco (Presidente de Honor), Santiago de Molina (Director) y Arturo Franco (Director). Con la participación de José Ignacio Linazasoro (Presidente de Honor).

Conferencia Inaugural: Referencias y proyectos. José Ignacio Linazasoro.

La casa de Halldor Gunnløgsson (1959). Una mirada a Oriente desde el Sund. Carmen García Sánchez.

Protohábitat. Investigación en hábitat social, sostenible y seguro en países en proceso de desarrollo. Caso de estudio en Manta, Ecuador. María Rosario del Caz Enjuto.

Knud Peter Harboe. Construcciones estrictas. Jaime José Ferrer Fores.

Como ya anunciaban previamente, la tercera y última sesión de ponencias del I Congreso Iberoamericano redfundamentos se ha reservado para las presentaciones en diferido.

La construcción del Raumplan; Lo fundamental como la mayor de las radicalidades. La estrategia de lo ‘genérico’; y Giò Ponti y Amate l’architettura. Contradicción y verdad como fuente inagotable de significado en el proyecto de arquitectura son solo algunos de los temas tratados.

La construcción del Raumplan. Alfonso Luis Díaz Segura, Ricardo Merí de la Maza, Bartolomé Serra Soriano.

Lo fundamental como la mayor de las radicalidades. La estrategia de lo ‘genérico’. Belén María Butragueño Díaz, Javier Francisco Raposo Grau, María Asunción Salgado.

Giò Ponti y Amate l’architettura. Contradicción y verdad como fuente inagotable de significado en el proyecto de arquitectura. José Angel Hidalgo Arellano.

Trayectorias del dolor. La anulación política del cuerpo en la historiografía de la ciudad de Richard Sennett. Nicolás Verdejo Bravo.

El funcionalismo en las fábricas Ford de Detroit proyectadas por Albert Kahn. Luis Pancorbo Crespo.

Entre la utopía y la construcción. Una investigación sobre la obra de Julio Lafuente. Marta Pastor Estébanez.

La Maison Standar de Jean Prouvé en Meudon. Edificio, fachadas y paneles verticales. Laura Armesto Pineda.

Introducción al concepto de cartografía operativa. Roger Paez i Blanch.

Casa dulce casa. La (re) construcción simbólica de (mi) casa. Brenda Isela Ceniceros Ortiz.

La medina de Tetuán en la literatura. Referencias urbanas de la medina de Tetuán desde su fundación hasta el protectorado español (1912-1956). Miguel Martínez Monedero, Jaime Vergara Muñoz.

Chamán Zumthor. Sanador del tiempo. Rafael Sánchez Sánchez.

Continuidad, traslaciones y dualidades. La permanencia de la forma en la obra de Rogelio Salmona. Elisenda Monzón Peñate.

Eclecticismo y duda. Inputs para un aprendizaje arquitectónico autodidacta: Eileen Gray. María Pura Moreno Moreno

Poco a poco colgarán todas las sesiones de las tres jornadas, mientras podréis disfrutar de la ya publicadas.

[:gl]

Presentación do Congreso a cargo de Manuel Branco (Presidente de Honra), Santiago de Molina (Director) e Arturo Franco (Director). Coa participación de José Ignacio Linazasoro (Presidente de Honra).

Conferencia Inaugural: Referencias e proxectos. José Ignacio Linazasoro.

A casa de Halldor Gunnlø gsson (1959). Unha mirada a Oriente desde o Sund. Carmen García Sánchez.

Protohábitat. Investigación en hábitat social, sustentable e seguro en países en proceso de desenvolvemento. Caso de estudo en Manta, Ecuador. María Rosario del Caz Enjuto.

Knud Peter Harboe. Construcións estrictas. Jaime José Ferrer Fores.

Como xa anunciaban previamente, a terceira e última sesión de relatorios do I Congreso Iberoamericano redfundamentos reservouse para as presentacións en diferido..

A construción do Raumplan; O fundamental como a maior das radicalidades. A estratexia do ‘xenérico’; e Giò Ponti e Amate l’ architettura. Contradición e verdade como fonte inesgotable de significado no proxecto de arquitectura son só algúns dos temas tratados.

A construción do Raumplan. Alfonso Luís Díaz Segura, Ricardo Merí da Maza, Bartolomeu Serra Soriano.

O fundamental como a maior das radicalidades. A estratexia do ‘xenérico’. Belén María Butragueño Díaz, Javier Francisco Raposo Grau, María Asunción Salgado.

Giò Ponti e Amate l’ architettura. Contradición e verdade como fonte inesgotable de significado no proxecto de arquitectura. José Angel Hidalgo Arellano.

Traxectorias da dor. A anulación política do corpo na historiografía da cidade de Richard Sennett. Nicolás Verdejo Bravo.

O funcionalismo nas fábricas Ford de Detroit proxectadas por Albert Kahn. Luis Pancorbo Crespo.

Entre a utopía e a construción. Unha investigación sobre a obra de Xullo Lafuente. Marta Pastor Estébanez.

A Maison Standar de Jean Prouvé en Meudon. Edificio, fachadas e paneis verticais. Laura Armesto Pineda.

Introdución ao concepto de cartografía operativa. Roger Paez i Blanch.

Casa doce casa. A ( re) construción simbólica de (a miña) casa. Brenda Isela Ceniceros Ortiz.

A medina de Tetuán na literatura. Referencias urbanas da medina de Tetuán desde a súa fundación ata o protectorado español (1912-1956. Miguel Martínez Monedero, Jaime Vergara Muñoz.

Chamán Zumthor. Sanador do tempo. Rafael Sánchez Sánchez.

Continuidade, translacións e dualidades. A permanencia da forma na obra de Rogelio Salmona. Elisenda Monzón Peñate.

Eclecticismo e dúbida. Inputs para unha aprendizaxe arquitectónica autodidacta: Eileen Gray. María Pura Moreno Moreno

Aos poucos colgarán todas as sesións das tres xornadas, mentres poderedes gozar da xa publicadas.

[:en]

Presentation of the Congress at the expense of Manuel Blanco (President of Honor), Santiago de Molina (The Director) and Arturo Franco (The Director). With Jose Ignacio Linazasoro‘s participation (President of Honor)

Inaugural conference: References and projects. José Ignacio Linazasoro.

The Halldor Gunnløgsson House (1959). A look to East from the Sund. Carmen García Sánchez.

Protohábitat. Investigation in social, sustainable and sure habitat in countries in process of development. Case of study in Blanket, Ecuador. María Rosario del Caz Enjuto.

Knud Peter Harboe. Strict constructions. Jaime José Ferrer Fores.

It´s already they were announcing before, the third and last session of presentations of the Latin-American I Congreso redfundamentos has saved himself for the presentations in deferred.

The construction of the Raumplan; The fundamental thing like the major one of the radicalidades. The strategy of the ‘generic thing’; and Gi ò Ponti and Love You l’architettura. Contradiction and truth like inexhaustible source of meaning in the project of architecture are alone some of the treated topics.

The construction of the Raumplan. Alfonso Luis Díaz Segura, Ricardo Merí de la Maza, Bartolomé Serra Soriano.

The fundamental thing like the major one of the radicalidades. The strategy of the ‘generic’. Belén María Butragueño Díaz, Javier Francisco Raposo Grau, María Asunción Salgado.

Giò Ponti and Amate l’architettura. Contradiction and truth like inexhaustible source of meaning in the project of architecture. José Angel Hidalgo Arellano.

Paths of the pain. The political cancellation of the body in the historiography of Richard Sennett’s city. Nicolás Verdejo Bravo.

The functionalism in the factories Ford of Detroit projected by Albert Kahn. Luis Pancorbo Crespo.

Between the Utopia and the construction. An investigation on Julio Lafuente’s work. Marta Pastor Estébanez.

Jean Prouvé’s Maison Standar in Meudon. Building, fronts and vertical panels. Laura Armesto Pineda.

Introduction to the concept of operative cartography. Roger Paez i Blanch.

Sweet house marries. The (re) symbolic construction of (my) house. Brenda Isela Ceniceros Ortiz.

Tetuán’s medina in the literature. Urban references of Tetuán’s medina from his foundation up to the Spanish protectorate (1912-1956). Miguel Martínez Monedero, Jaime Vergara Muñoz.

Shaman Zumthor. Healer of the time. Rafael Sánchez Sánchez.

Continuity, adjournments and dualities. The permanency of the form in Rogelio Salmona’s work. Elisenda Monzón Peñate.

Eclecticism and doubt. Inputs for an architectural learning self-taught: Eileen Gray. María Pura Moreno Moreno

Poco a poco colgarán todas las sesiones de las tres jornadas, mientras podréis disfrutar de la ya publicadas.

[:]

Contemporáneos | Miguel Ángel Díaz Camacho

Fco. Javier Sáenz de Oíza en el Partenón, Atenas 1984, revista El Croquis n.32-33, pág. 19 (autor desconocido).
Fco. Javier Sáenz de Oíza en el Partenón, Atenas 1984, revista El Croquis n.32-33, pág. 19 (autor desconocido).

El poeta argentino  se preguntaba sobre sus contemporáneos, estableciendo condiciones y modos de coexistencia más allá de un tiempo y de una época: ¿quiénes son mis contemporáneos? se decía. La pregunta despierta enorme interés, más aún en el momento actual, un presente desplazado y especulativo en el que la etiqueta «contemporáneo» se presenta como fiel acompañante de las más edulcoradas felonías: les propongo indagar desde su buscador favorito cualquier cosa seguida del adjetivo -contemporáneo- y comprobarán que lo expresado aquí no responde a exageración o desatino, especialmente si se buscan imágenes tecleando (en dos palabras como diría el torero) arquitectura contemporánea.

En la imagen Oíza toma algunos apuntes en las ruinas del Partenón en Atenas, pero no como el que registra el estado de un cadáver, sino más bien como quien busca el principio de un orden, una sustancia arquitectónica que habitara a través del tiempo y la cultura:

«Estoy más cerca de Alberti y de Palladio que los jóvenes».1

Como si los dos maestros del Renacimiento fueran en realidad sus contemporáneos más cercanos. Otros como Sou Fujimoto han trabajado en los últimos años sobre una contemporaneidad suspendida, un futuro primitivo en el que la arquitectura se presenta como un estadio de la memoria:

«Siento que existo en un mundo en el cual todo -desde los albores de la civilización, el antiguo Egipto, incluso la modernidad y lo contemporáneo- continúa fluyendo de forma paralela. […] Hacer arquitectura es diseñar ruinas con meticulosidad».2

La ruina puede representar el final, pero también el origen, de la arquitectura. Tal vez lo contemporáneo constituya un estado de inmanencia, una colección de valores y afinidades electivas capaces de trascender, parafraseando a Warhol, nuestros quince minutos de fama.

«Siempre puede uno encontrar contemporáneos en cualquier lugar del tiempo…».3

La voz narrativa de Eduardo Galeano nos propone un tejido humano Universal y conjuntivo, una genealogía siempre atenta al mundo y sus virajes, un principio fundacional de una cultura anterior incluso a la palabra. Conviene no confundir los destellos de lo fugaz, con los fluidos poderosos que conectan a los Hombres y sus contemporáneos.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Septiembre 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notas:

1 Fco. Javier Sáenz de Oíza, revista El Croquis n.32-33, pág. 18.

2 Sou Fujimoto, revista El Croquis n.151, págs. 18 y 213.

3 «…y compatriotas en cualquier lugar del mundo». Eduardo Galeano. El libro de los abrazos, Madrid, Siglo XXI, 2012, pág. 231.

[:es]Protocolos[:gl]Protocolos[:en]Protocols[:]

0

[:es]

Protocolos sexto experimento bartlebooth mag o1

«…Una serie de protocolos cuidadosamente definidos y coordinados entre diferentes agentes marcaban una transformación histórica, donde el resultado final era un producto inesperado frente al control absoluto sobre cada una de las partes. Del objeto se pasaba al proceso, del hardware al software.

Frente a una arquitectura definida en cada punto, cada viga, cada pilar, donde nada escapa al control absoluto de los proyectistas aparecía, en todas las pantallas de televisión, una transformación arquitectónica definida exclusivamente a través de directrices, agentes y vectores, donde lo inesperado y lo contingente hacían aparición, y el resultado final carecía de cualquier valor.

Los protocolos cobraban a través de la acción de los terroristas, ese 11 de septiembre, una nueva magnitud a la hora de entender los procesos y mecanismos de construcción -y destrucción- del espacio.»

(Extracto del editorial)

Este sexto experimento propone ahondar en los protocolos, entendidos como vectores activos en la construcción del espacio. Leyes, normativas, instrucciones de uso, regulaciones, advertencias, códigos técnicos, actas notariales, jurisprudencias, códigos de comportamiento, patrones, sentencias judiciales, prohibiciones, hojas de ruta, acciones, patentes, softwares. Frente al diseño de objetos cerrados, la creación de herramientas que generan posibilidades de uso y transformación, donde el peso central no reside en el resultado sino en el proceso.  

Doce reflexiones complementarias en las que encontraremos visiones sobre la justicia espacial, traceurs recorriendo cementerios, zonas francas y parques tecnológicos, hoteles ilegales sobre parques naturales, protocolos artísticos para implementar en la arquitectura, pliegos de condiciones a través de los cuales transformar la periferia, instrucciones para generar arquitecturas orientadas a prácticas sexuales disidentes, aguas internacionales desplazadas, planes para expropiar escritos por un famoso atracador de bancos o cómo una serie de decisiones políticas y un Bulldozer pueden construir un dramático proyecto arquitectónico. 

Protocolos sexto experimento bartlebooth mag o2

Este experimento lo forman: Edición limita y numerada de 750 ejemplares.

· Zone: The Spatial Softwares of Extrastatecraft.

Keller Easterling

· The Movement of Spatial Justice.

Andreas Philopopoulos-MIhalopoulos

· Bulldozer Politics.

Léopold Lambert

· Glossary of Boot Protocols: New Spatial Practices in Art and Architecture.

Ángela Juarranz

· Potentia Gaudendi.

VenidaDevenida

· Desterritorializaciones.

Alejandro Cantera

· Revisitando el Algarrobico.

n’UNDO

· Ser y Durar.

Democracia

· Acción moral desplazada. Crecimiento exponencial.

Núria Güell y Levi Orta

· Lines in Water.

Giuditta Vendrame

· Copyright en el bazar. Cuatro definiciones de arquitectura en la era informacional.

Lluis Juan Liñán

· Partir-repartir: Protocolos colaborativos de trabajo.

COLAB (Gaizka Altuna, Begoña de Abajo, Enrique Espinosa y Almudena Ribot).

Protocolos sexto experimento bartlebooth mag o3

Nº de páginas: 288 páginas.
Tamaño: 148×210 mm.
Impresión offset a 1 tinta. Encuadernación cosida.

[:gl]

Protocolos sexto experimento bartlebooth mag o1

«…Unha serie de protocolos coidadosamente definidos e coordinados entre diferentes axentes marcaban unha transformación histórica, onde o resultado final era un produto inesperado fronte ao control absoluto sobre cada unha das partes. Do obxecto pasábase ao proceso, do hardware ao software.

Fronte a unha arquitectura definida en cada punto, cada viga, cada alicerce, onde nada escapa ao control absoluto dos proyectistas aparecía, en todas as pantallas de televisión, unha transformación arquitectónica definida exclusivamente a través de directrices, axentes e vectores, onde o inesperado e o continxente facían aparición, e o resultado final carecía de calquera valor.

Os protocolos cobraban a través da acción dos terroristas, ese 11 de setembro, unha nova magnitude á hora de entender os procesos e mecanismos de construción -e destrución- do espazo.»

(Extracto da editorial)

Este sexto experimento propón profundar nos protocolos, entendidos como vectores activos na construción do espazo. Leis, normativas, instrucións de uso, regulacións, advertencias, códigos técnicos, actas notariais, xurisprudencias, códigos de comportamento, patróns, sentenzas xudiciais, prohibicións, follas de ruta, accións, patentes, softwares. Fronte ao deseño de obxectos pechados, a creación de ferramentas que xeran posibilidades de uso e transformación, onde o peso central non reside no resultado senón no proceso.

Doce reflexións complementarias nas que atoparemos visións sobre a xustiza espacial, traceurs percorrendo cemiterios, zonas francas e parques tecnolóxicos, hoteis ilegais sobre parques naturais, protocolos artísticos para implementar na arquitectura, pregos de condicións a través dos cales transformar a periferia, instrucións para xerar arquitecturas orientadas a prácticas sexuais disidentes, augas internacionais desprazadas, plans para expropiar escritos por un famoso atracador de bancos ou como unha serie de decisións políticas e un Bulldozer poden construír un dramático proxecto arquitectónico.

Protocolos sexto experimento bartlebooth mag o2

Este experimento fórmano: Edición limita e numerada de 750 exemplares.

· Zone: The Spatial Softwares of Extrastatecraft.

Keller Easterling

· The Movement of Spatial Justice.

Andreas Philopopoulos-MIhalopoulos

· Bulldozer Politics.

Léopold Lambert

· Glossary of Boot Protocols: New Spatial Practices in Art and Architecture.

Ángela Juarranz

· Potentia Gaudendi.

VenidaDevenida

· Desterritorializacións.

Alejandro Cantera

· Revisitando o Algarrobico.

n’UNDO

· Ser e Durar.

Democracia

· Acción moral desplazada. Crecemento exponencial.

Núria Güell y Levi Orta

· Lines in Water.

Giuditta Vendrame

· Copyright no bazar. Catro definicións de arquitectura na era informacional.

Lluis Juan Liñán

· Partir-repartir: Protocolos colaborativos de traballo.

COLAB (Gaizka Altuna, Begoña de Abajo, Enrique Espinosa e Almudena Ribot).

Protocolos sexto experimento bartlebooth mag o3

Nº de páginas: 288 páginas.
Tamaño: 148×210 mm.
Impresión offset a 1 tinta. Encuadernación cosida.

[:en]

Protocolos sexto experimento bartlebooth mag o1

«…A series of protocols carefully definite and coordinated between different agents were marking a historical transformation, where the final result was an unexpected product opposite to the absolute control on each of the parts. Of the object it was passing to the process, from the hardware to the software.

Opposite to an architecture defined in every point, every girder, every prop, where nothing escapes to the absolute control of the designers was appearing, on all the screens of television, an architectural transformation defined exclusively across directives, agents and vectors, where the unexpected thing and it fixes quotas for it they were doing appearance, and the final result was lacking any value.

The protocols were receiving across the action of the terrorists, this September 11, a new magnitude at the moment of understanding the processes and mechanisms of construction – and destruction – of the space.»

(Extract of the editorial)

This sixth experiment proposes to go deeply into the protocols understood as active vectors with the construction of the space. Laws, regulations, instructions of use, regulations, warnings, technical codes, notarial deeds, jurisprudences, codes of behavior, bosses, judicial judgments, prohibitions, roadmaps, actions, patents, softwares. Opposite to the design of closed objects, the creation of tools that generate possibilities of use and transformation, where the central weight does not reside in the result but in the process. 

Twelve complementary reflections in which we will find visions on the spatial justice, traceurs crossing cemeteries, duty-free zones and technological parks, illegal hotels on nature reserves, artistic protocols to help in the architecture, schedules of conditions across which to transform the periphery, instructions to generate architectures orientated to sexual dissident practices, international displaced waters, plans to expropriate written by a famous armed bandit of banks or how a series of political decisions and a Bulldozer they can construct a dramatic architectural project.

Protocolos sexto experimento bartlebooth mag o2

This experiment they form it: Edition borders and numbered of 750 copies.

· Zone: The Spatial Softwares of Extrastatecraft.

Keller Easterling

· The Movement of Spatial Justice.

Andreas Philopopoulos-MIhalopoulos

· Bulldozer Politics.

Léopold Lambert

· Glossary of Boot Protocols: New Spatial Practices in Art and Architecture.

Ángela Juarranz

· Potentia Gaudendi.

VenidaDevenida

· Desterritorializaciones.

Alejandro Cantera

· Re-visiting the Algarrobico.

n’UNDO

· Being and lasting.

Democracia

· Moral displaced action. Exponential growth.

Núria Güell y Levi Orta

· Lines in Water.

Giuditta Vendrame

· Copyright in the bazaar. Four definitions of architecture in the age informational.

Lluis Juan Liñán

· Dividing to distribute: Collaborative protocols of work.

COLAB (Gaizka Altuna, Begoña de Abajo, Enrique Espinosa and Almudena Ribot).

Protocolos sexto experimento bartlebooth mag o3

Nº de páginas: 288 páginas.
Tamaño: 148×210 mm.
Impresión offset a 1 tinta. Encuadernación cosida.

[:]

[:es]Oficinas club Mate y Zambó Assai | República Portátil[:gl]Oficinas clube Mate e Zambó Assai | República Portátil[:en]Club Mate and Zambó Assai Offices | República Portátil[:]

[:es]

Oficinas club Mate y Zambó Assai República Portátil o2

El encargo realizado por Club Mate Chile y Zambó Assaí fue el desarrollo de sus nuevas oficinas comerciales, ubicadas en el núcleo empresarial de barrio Franklin, en la comuna de Santiago de Chile.

Este barrio fue fundado en la periferia de la ciudad de Santiago y poco a poco fue tomando un fuerte carácter comercial, dando paso al desarrollo del gran mercado Persa Bío-Bío. Con el correr de los años este lugar se ha transformado en uno de los puntos de venta de antigüedades y artículos usados más importantes de la capital. Para recorrerlo es necesario internarse en extensos galpones y varias manzanas de espacios comerciales, algunos de ellos habilitados como tales y otros instalados de manera espontanea.

En este contexto y dentro de un reciente crecimiento empresarial, el barrio Franklin acoge nuevas propuestas comerciales de diversas escalas. Entre las que se encuentra el ya mencionado núcleo empresarial. Edificio de tres niveles equipado con estacionamientos, montacargas y una serie de grandes espacios para las empresas.

El recinto a intervenir está ubicado en el segundo piso, y está equipado con baños y camarines, el espacio está conformado por muros de albañilería en bruto pintados de blanco y una ventana corrida que abren el espacio hacia exterior. El mandante solicitó proyectar un espacio de trabajo en el mismo nivel, pero apartado de las instalaciones de la cámara de frío, los espacios de bodegaje y de procesos de productos.

La primera decisión de proyecto fue el aprovechamiento de la luz natural, por lo tanto la ubicación de las oficinas se realiza junto a las ventanas.

Del área total de la bodega se define un espacio de oficina de 4×10 m. Separado del área de almacenaje por medio de un tabique liviano estructurado en madera cepillada de “1×4”y revestido en engomado 600 de 1,5 m de ancho, un tipo de textil lavable de alta duración. Para cubrir el tabique y el aislamiento se utilizan tonos negros y grises para contrastar con los intensos colores corporativos de las marcas.

Una vez definida la división y la dimensión destinada a oficina,  se desarrolla una subdivisión programática interior con diferentes grados de permeabilidad, un espacio para marketing, uno para operaciones y una sala de reuniones privada y aislada de los otros recintos. Mientras que funcionalmente se decide hacer una zonificación longitudinal donde el espacio más cercano a la ventana tiene un escritorio continuo de ocho metros de largo apto para labores de trabajo.

Paralelo al escritorio de la ventana se construye una trama que le da cierta porosidad al espacio, ya que conforma a través de toda la sala diferentes relaciones entre pequeñas atmósferas. Esta es una estructura autoportante capaz de contener  espacios de almacenaje, organización y una serie de rincones para actividades de ocio necesarias durante la jornada de trabajo. Entre los dos extremos se conserva una circulación integrada donde la propuesta busca hacer difuso el límite de circulación y generar un gran espacio funcional.

Para construir este espacio de almacenaje se utiliza el sistema doble pilar-viga, con listones de pino cepillado de “1×2” y una modulación de 75cm entre casilleros. A eso se suman una serie de divisiones horizontales para las repisas, algunas de las cuales llevan una cubierta textil que permite ocultar los objetos depositados en su interior. El mueble va relacionando las áreas de ocio y almacenaje por medio de un armario revestido en tela, donde se guardan los objetos personales que portan los usuarios de la oficina. Luego una pequeña mesa es utilizada como servicio de cafetería;muy cercano a ésta, un sillón en obra con espacio para tres personas recibe y actúa como lugar de espera detrás de un pilar que conforma la entrada a la oficina y a la vez funciona como exhibidor de los productos de las marcas.

Autor: República Portátil
Construcción: República Portátil en colaboración con estudiantes de la Universidad del Bío-Bío.
Equipo de estudiantes: Anabella Benavides, Patricio Ortega, Andrea Navarro, Rocío Vásquez, Nicolás Moraga, Francois Loubies, María Fernanda Saavedra, Bárbara Soto, Gabriel Burgos.
Programa: Oficina Comercial
Año: 2015
Ubicación: Calle Nataniel Cox 1395, Barrio Franklin, Santiago de Chile
Cliente: Club Mate Chile – ZambóAssaí
Materiales: Madera Pino y Tela
Sistema constructivo: Estructura de madera doble pilar-viga con listones de pino seco cepillado; Tabiquería de madera con revestimiento en tela impermeable, engomado 600 color negro y gris.
Iluminación: Sistema de iluminación con lámparas recicladas, restauradas y construidas en obra.
Mobiliario: Mobiliario en madera y tela construido en obra.
Fotografía: Gino Zavala Bianchi
+ republicaportatil.cl

[:gl]

Oficinas club Mate y Zambó Assai República Portátil o2

O encargo realizado por Club Mate Chile e Zambó Assaí foi o desenvolvemento das súas novas oficinas comerciais, situadas no núcleo empresarial de barrio Franklin, na comuna de Santiago de Chile.

Este barrio foi fundado na periferia da cidade de Santiago e aos poucos foi tomando un forte carácter comercial, dando paso ao desenvolvemento do gran mercado Persa Bío- Bío. Co correr dos anos este lugar transformouse nun dos puntos de venda de antigüidades e artigos usados máis importantes da capital. Para percorrelo é necesario internarse en extensos galpóns e varias mazás de espazos comerciais, algúns deles habilitados como tales e outros instalados de maneira espontanea.

Neste contexto e dentro dun recente crecemento empresarial, o barrio Franklin acolle novas propostas comerciais de diversas escalas. Entre as que se atopa o xa mencionado núcleo empresarial. Edificio de tres niveles equipado con estacionamentos, montacargas e unha serie de grandes espazos para as empresas.

O recinto para intervir está situado no segundo piso, e está equipado con baños e camarines, o espazo está conformado por muros de #albañilería en bruto pintados de branco e unha xanela corrida que abren o espazo cara a exterior. O mandante solicitou proxectar un espazo de traballo no mesmo nivel, pero apartado das instalacións da cámara de frío, os espazos de bodegaje e de procesos de produtos.

A primeira decisión de proxecto foi o aproveitamento da luz natural, por tanto a localización das oficinas realízase xunto ás xanelas.

Da área total da adega defínese un espazo de oficina de 4×10 m. Separado da área de almacenaxe por medio dun tabique livián estruturado en madeira cepillada de “1×4”e revestido en engomado 600 de 1,5 m de ancho, un tipo de téxtil lavable de alta duración. Para cubrir o tabique e o illamento utilízanse tons negros e grises para contrastar coas intensas cores corporativas das marcas.

Unha vez definida a división e a dimensión destinada a oficina, desenvólvese unha subdivisión programática interior con diferentes graos de permeabilidade, un espazo para márketing, un para operacións e unha sala de reunións privada e illada dos outros recintos. Mentres que funcionalmente decídese facer unha zonificación lonxitudinal onde o espazo máis próximo á xanela ten un escritorio continuo de oito metros de longo apto para labores de traballo.

Paralelo ao escritorio da xanela constrúese unha trama que lle dá certa porosidad ao espazo, xa que conforma a través de toda a sala diferentes relacións entre pequenas atmosferas. Esta é unha estrutura autoportante capaz de conter espazos de almacenaxe, organización e unha serie de recunchos para actividades de lecer necesarias durante a xornada de traballo. Entre os dous extremos consérvase unha circulación integrada onde a proposta busca facer difuso o límite de circulación e xerar un gran espazo funcional.

Para construír este espazo de almacenaxe utilízase o sistema dobre alicerce-viga, con listóns de piñeiro cepillado de “1×2” e unha modulación de 75cm entre marcadoras. A iso súmanse unha serie de divisións horizontais para as repisas, algunhas das cales levan unha cuberta téxtil que permite ocultar os obxectos depositados no seu interior. O moble vai relacionando as áreas de lecer e almacenaxe por medio dun armario revestido en tea, onde se gardan os obxectos persoais que portan os usuarios da oficina. Daquela unha pequena mesa é utilizada como servizo de cafetería;moi próximo a esta, unha cadeira de brazos en obra con espazo para tres persoas recibe e actúa como lugar de espera detrás dun alicerce que conforma a entrada á oficina e á vez funciona como exhibidor dos produtos das marcas.

Autor: República Portátil
Construcción: República Portátil en colaboración con estudantes da Universidade do Bío-Bío.
Equipo de estudantes: Anabella Benavides, Patricio Ortega, Andrea Navarro, Rocío Vásquez, Nicolás Moraga, Francois Loubies, María Fernanda Saavedra, Bárbara Soto, Gabriel Burgos.
Programa: Oficina Comercial
Ano: 2015
Emprazamento: Calle Nataniel Cox 1395, Barrio Franklin, Santiago de Chile
Cliente: Club Mate Chile – ZambóAssaí
Materiales: Madera Pino y Tela
Sistema constructivo: Estructura de madera doble pilar-viga con listóns de pino seco cepillado; Tabiquería de madeira con revestido en tela impermeable, engomado 600 cor negro e gris.
Iluminación: Sistema de iluminación con lámparas recicladas, restauradas e construidas en obra.
Mobiliario: Mobiliario en madeira e tela construido en obra.
Fotografía: Gino Zavala Bianchi
+ republicaportatil.cl

[:en]

Oficinas club Mate y Zambó Assai República Portátil o2

The order realized by Club Mate Chile and Zambó Assaí was the development of his new commercial offices, located in the managerial core of Franklin neighborhood, in the commune of Santiago de Chile.

This neighborhood was founded in the periphery of the city of Santiago and little by little it was taking a strong commercial character, giving I go on to the development of the great bazaar Bío-Bío. As time goes by this place has transformed in one of the points of sale of antiquities and more important secondhand articles of the capital. To cross it is necessary to penetrate in extensive sheds and several apples of commercial spaces, some of them enabled like such and different installed in a spontaneous way.

In this context and inside a recent managerial growth, the neighborhood Franklin receives new commercial offers of diverse scales. Between that one finds the already mentioned managerial core. Building of three levels equipped with parkings, freight elevator and a series of big spaces for the companies.

The enclosure to intervening is located in the second floor, and is equipped with baths and dressing-rooms, the space is shaped by walls of masonry in brute painted white and a continuous window that they open the space towards exterior. The commanding one requested to project a working space in the same level, but paragraph of the facilities of the chamber of cold, the spaces of stowage and of processes of products.

The first decision of project was the utilization of the natural light, therefore the location of the offices is realized close to the windows.

Of the total area of the warehouse there defines an office space of 4×10 m. Separated from the area of storage by means of a frivolous partition structured in wood brushed of “1×4” and regarment in gummed 600 of 1,5 m of width, a type of washable textile of high duration. To cover the partition and the isolation black and gray tones are in use for contrasting with the intense corporate colors of the brands.

Once defined the division and the dimension destined for office, develops a programmatical interior subdivision with different degrees of permeability, a space for marketing, one for operations and a room of meetings deprived and isolated of other enclosures. Whereas functionally it is decided to do a longitudinal zoning where the nearest space to the window has a constant office of eight meters of suitable length for labors of work.

Parallel to the office of the window there is constructed a plot that gives him certain porosity to the space, since it shapes across the whole room different relations between small atmospheres. This one is a structure autoamble capable of containing spaces of storage, organization and a series of corners for necessary activities of leisure during the day of work. Between both ends an integrated traffic remains where the offer seeks to make the limit of traffic diffuse and to generate a great functional space.

To construct this space of storage the double system is in use prop-girder, with strips of pine brushed of “1×2” and one modulation of 75cm between pigeonholes. To it there add a series of horizontal divisions for the mantelpieces, some of which take a textile cover that allows to conceal the objects deposited in his interior. The furniture is relating the areas of leisure and storage by means of a cupboard re-dressed in fabric, where they guard the personal objects that the users of the office carry. Then a small table is used as service of cafeteria; very near to this one, an armchair in work with space for three persons receives and acts as place of wait behind a prop that shapes the entry to the office and simultaneously it works as exhibitor of the products of the brands.

Author: República Portátil
Construction: República Portátil in collaboration with students of the University of the Bío-Bío.
Students team: Anabella Benavides, Patricio Ortega, Andrea Navarro, Rocío Vásquez, Nicolás Moraga, Francois Loubies, María Fernanda Saavedra, Bárbara Soto, Gabriel Burgos.
Program: Oficina Comercial
Year: 2015
Location: Calle Nataniel Cox 1395, Barrio Franklin, Santiago de Chile
Client: Club Mate Chile – ZambóAssaí
Materials: Madera Pino y Tela
Constructive system: Structure of double wood prop-girder with strips of dry brushed pine; Tabiquería of wood with coating in ground cloth, gummed 600 black and gray color.
Lighting: System of lighting with recycled lamps restored and constructed in work.
Furniture: Furniture in wood and fabric constructed in work.
Photography: Gino Zavala Bianchi
+ republicaportatil.cl

[:]

[:es]SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente[:gl]SD Solución Domótica de Jung, a automatización plug&play más sinxela e intelixente[:en]SD Jung’s Home automated Solution, the automation plug&play easier and intelligent[:]

0

[:es]

La domótica en la arquitectura comienza a inicios de la década del ’70, cuando aparecieron los primeros dispositivos de automatización en edificios, desde entonces la rápida evolución de las tecnologías y su generalización ha permitido que sea permeable a todos los niveles de la sociedad.

Esta implementación de sistemas automatizados en el espacio doméstico tiene como fin el de brinda espacios mucho más confortables al usuario, a través del ahorro energético en los diferentes espacios.

De esta manera, en los últimos años el mercado de la oferta se ha extendido, permitiendo encontrar diversas variantes de equipos domésticos de integración domótica.

SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente o1
SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente
¿Qué es el sistema SD Solución Domótica de Jung?

SD Solución Domótica de Jung, basada en el protocolo internacional KNX, es una solución ‘llave en mano’ y a la medida de las necesidades de cada edificio, vivienda, habitación de hotel, oficina o comercio, en obra nueva, rehabilitaciones o reformas y sin importar las dimensiones, uso o tipología de la edificación. El diseño de sus funcionalidades, la definición de los componentes y sistemas, e incluso el tendido y conexionado de la instalación, se facilitan mediante procedimientos estandarizados muy sencillos, como el uso del Cuaderno de Diseño o la codificación por colores para el cableado.

Esto supone que, mediante SD Solución Domótica de Jung, cualquier empresa constructora o instaladora, incluso sin tener experiencia previa en estas tecnologías, puede domotizar desde una vivienda o comercio hasta un edificio completo. Además, siempre serán posibles ampliaciones o actualizaciones futuras gracias al respaldo y solidez del estándar de la industria KNX.

¿Qué tipo de funcionalidades controla SD Solución Domótica de Jung?

Se puede automatizar la iluminación, climatización, persianas, toldos, estores motorizados, accesos, alarmas técnicas (detección de fugas de agua, gas, humo), audio/vídeo, etc. creando espacios inteligentes que aportan un mayor confort, eficiencia y seguridad. Asimismo, es posible generar “escenas” con los dispositivos de iluminación, persianas, clima y todos aquellos sistemas motorizados disponibles en la edificación.

También permite simulaciones de presencia, envío de mensajes push (tipo WhatsApp) o e-mails en caso de alarma, además de controlar todo el sistema tanto desde la propia instalación, como de forma remota mediante smartphones, tablets y ordenadores.

SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente o2
SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente
¿A qué profesionales está dirigido SD Solución Domótica de Jung?

Dada su sencillez está enfocada a todos aquellos profesionales que buscan un diseño amplio gracias a la extensa gama de marcos y teclas de Jung disponibles. Estos, por su flexibilidad y variedad de diseños, materiales y colores, dan respuesta a cualquier necesidad estética, tecnológica y constructiva.

Además, se ofrece un sistema de rotulación para las teclas mediante el que se pueden incluir texto y símbolos, lo cual facilita al usuario recordar la función que realiza cada una.

SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente o3
SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente
¿Dónde reside la simplicidad de la SD Solución Domótica de Jung?

A partir del Cuaderno de Diseño de SD Solución Domótica, que incluye la descripción pormenorizada de la totalidad de la instalación, Jung entregará todo el material listo para su montaje en obra, con los equipos ya programados, así como los manuales del instalador y del funcionamiento de la instalación para el cliente final, proporcionando además el asesoramiento que sea preciso para el buen funcionamiento del sistema.

Así, en obra, el instalador solo tiene que tender los cables, montar los materiales convencionales o domóticos y conectarlos. Finalmente, el servicio técnico de Jung realizará una revisión del funcionamiento de la instalación y entregará al cliente el Certificado de Garantía.

El éxito que disfruta SD Solución Domótica tanto entre los profesionales gracias a su extraordinaria facilidad de instalación; entre arquitectos, interioristas, integradores y otros prescriptores en virtud de su sencillez y comodidad de diseño, desarrollo y actualización; como entre usuarios finales, que perciben un notable incremento de confort, seguridad y eficiencia, ya sea en instalaciones domésticas o en el sector terciario.

SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente o4
SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente

Como siempre Jung, líder europeo en material eléctrico y automatización de edificios, dispone de un servicio técnico de asesoramiento gratuito para todos aquellos que deseen realizar cualquier tipo de automatización en proyectos.

[:gl]

A domótica na arquitectura comeza a inicios da década do ’70, cando apareceron os primeiros dispositivos de automatización en edificios, desde entón a rápida evolución das tecnoloxías e a súa xeneralización permitiu que sexa permeable a todos os niveis da sociedade.

Esta implementación de sistemas automatizados no espazo doméstico ten como fin o de brinda espazos moito máis confortables ao usuario, a través do aforro enerxético nos diferentes espazos.

Desta maneira, nos últimos anos o mercado da oferta estendeuse, permitindo atopar diversas variantes de equipos domésticos de integración domótica.

SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente o1

Que é o sistema SD Solución Domótica de Jung?

SD Solución Domótica de Jung, baseada no protocolo internacional KNX, é unha solución ‘chave en man’ e á medida das necesidades de cada edificio, vivenda, habitación de hotel, oficina ou comercio, en obra nova, rehabilitacións ou reformas e sen importar as dimensións, uso ou tipoloxía da edificación. O deseño das súas funcionalidades, a definición dos compoñentes e sistemas, e mesmo o tendido e conexionado da instalación, facilítanse mediante procedementos estandarizados moi sinxelos, como o uso do Caderno de Deseño ou a codificación por cores para o cableado.

Isto supón que, mediante SD Solución Domótica de Jung, calquera empresa construtora ou instaladora, mesmo sen ter experiencia previa nestas tecnoloxías, pode domotizar desde unha vivenda ou comercio ata un edificio completo. Ademais, sempre serán posibles ampliacións ou actualizacións futuras grazas ao respaldo e solidez do estándar da industria KNX.

Que tipo de funcionalidades controla SD Solución Domótica de Jung?

Pódese automatizar a iluminación, climatización, persianas, toldos, estores motorizados, accesos, alarmas técnicas (detección de fugas de auga, gas, fume), audio/vídeo, etc. creando espazos intelixentes que achegan un maior confort, eficiencia e seguridade. Así mesmo, é posible xerar “escenas” cos dispositivos de iluminación, persianas, clima e todos aqueles sistemas motorizados dispoñibles na edificación.

Tamén permite simulacións de presenza, envío de mensaxes push (tipo WhatsApp) ou e-mails en caso de alarma, ademais de controlar todo o sistema tanto desde a propia instalación, como de forma remota mediante smartphones, tablets e computadores.

También permite simulaciones de presencia, envío de mensajes push (tipo WhatsApp) o e-mails en caso de alarma, además de controlar todo el sistema tanto desde la propia instalación, como de forma remota mediante smartphones, tablets y ordenadores.

SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente o2

A que profesionais está dirixido SD Solución Domótica de Jung?

Dada a súa sinxeleza está enfocada a todos aqueles profesionais que buscan un deseño amplo grazas á extensa gama de marcos e teclas de Jung dispoñibles. Estes, pola súa flexibilidade e variedade de deseños, materiais e cores, dan resposta a calquera necesidade estética, tecnolóxica e construtiva.

Ademais, ofrécese un sistema de rotulación para as teclas mediante o que se poden incluír texto e símbolos, o cal facilita ao usuario lembrar a función que realiza cada unha.

SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente o3

Onde reside a simplicidade da SD Solución Domótica de Jung?

A partir do Caderno de Deseño de SD Solución Domótica, que inclúe a descrición pormenorizada da totalidade da instalación, Jung entregará todo o material listo para a súa montaxe en obra, cos equipos xa programados, así como os manuais do instalador e do funcionamento da instalación para o cliente final, proporcionando ademais o asesoramento que sexa preciso para o bo funcionamento do sistema.

Así, en obra, o instalador só ten que tender os cables, montar os materiais convencionais ou domóticos e conectalos. Finalmente, o servizo técnico de Jung realizará unha revisión do funcionamento da instalación e entregará ao cliente o Certificado de Garantía.

O éxito que disfruta SD Solución Domótica tanto entre os profesionais grazas á súa extraordinaria facilidade de instalación; entre arquitectos, interioristas, integradores e outros prescritores en virtude da súa sinxeleza e comodidade de deseño, desenvolvemento e actualización; como entre usuarios finais, que perciben un notable incremento de confort, seguridade e eficiencia, xa sexa en instalacións domésticas ou no sector terciario.

SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente o4

Como sempre Jung, líder europeo en material eléctrico e automatización de edificios, dispón dun servizo técnico de asesoramento gratuíto para todos aqueles que desexen realizar calquera tipo de automatización en proxectos.

[:en]

The home automation in the architecture begins to beginnings of the decade of ‘ 70, when the first devices of automation appeared in buildings, since then the rapid evolution of the technologies and his generalization has allowed that it should be permeable to all the levels of the company.

This implementation of systems automated in the domestic space has as end of it offers much more comfortable spaces to the user, across the energetic saving in the different spaces.

Hereby, in the last years the market of the offer has spread, allowing to find diverse variants of domestic equipments of home automated integration.

SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente o1

What is the system SD Home automated Solution by Jung?

SD Jung’s Home automated Solution, based on the international protocol KNX, is a solution ‘key in hand’ and to the measure of the needs of every building, housing, room of hotel, office or trade, in new work, rehabilitations or reforms and without importing the dimensions, use or typology of the building. The design of his functionalities, the definition of the components and systems, and even the laying and hookup of the installation, they are facilitated by means of standardized very simple procedures, as the use of the Notebook of Design or the codification for colors for the wired up one.

This supposes that, by means of SD Jung’s Home automated Solution, any construction company or instaladora, even without being experienced previous at these technologies, it can domotizar from a housing or trade up to a complete building. In addition, always they will be possible extensions or future updates thanks to the support and solidity of the standard of the industry KNX.

What type of functionalities does control SD Jung’s Home automated Solution?

It is possible to automate the lighting, air conditioning, blinds, tents, estores motorized, accesses, technical alarms (detection of water escapes, gas, smoke), audio / video, etc. Creating intelligent spaces that contribute a major comfort, efficiency and safety. Likewise, it is possible to generate «scenes» with the devices of lighting, blinds, climate and all those motorized available systems in the building.

Also it allows simulations of presence, sending of messages push (type WhatsApp) or e-mails in case of alarm, beside controlling the whole system so much from the own installation, since of remote form by means of smartphones, tablets and computers.

SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente o2

What professionals is SD directed Jung’s Home automated Solution?

Given his simplicity is focused on all those professionals who look for a wide design thanks to the extensive range of frames and keys of available Jung. These, for his flexibility and variety of designs, materials and colors, give response to any aesthetic, technological and constructive need.

In addition, a system of labeling offers for the keys by means of which text and symbols can be included, which facilitates the user to remember the function that each one realizes.

SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente o3

Where does the simplicity of the SD reside Jung’s Home automated Solution?

From the Notebook of SD’s Design Home automated Solution, which includes the description detailed of the totality of the installation, Jung will deliver the whole material ready for his assembly in work, with the already programmed equipments, as well as the manuals of the installer and of the functioning of the installation for the final client, providing in addition the advice that is precise for the good functioning of the system.

From the Notebook of SD’s Design Home automated Solution, which includes the description detailed of the totality of the installation, Jung will deliver the whole material ready for his assembly in work, with the already programmed equipments, as well as the manuals of the installer and of the functioning of the installation for the final client, providing in addition the advice that is precise for the good functioning of the system.

The success that SD Home automated Solution enjoys so much between the professionals thanks to his extraordinary facility of installation; between architects, interioristas, of integration and other prescriptores by virtue of his simplicity and comfort of design, development and update; since between final users, who perceive a notable increase of comfort, safety and efficiency, already be in domestic facilities or in the tertiary sector.

SD Solución Domótica de Jung, la automatización plug&play más fácil e inteligente o4

As always Jung, European leader in electrical equipment and building automation, has a free technical advice service for all those who wish to carry out any type of automation in projects.

[:]

[:es]Filtro local de Edvard Ravnikar | Jelena Prokopljević[:gl]Filtro local de Edvard Ravnikar | Jelena Prokopljević[:en]Edvard Ravnikar’s local filter | Jelena Prokopljević[:]

[:es]

Edvard Ravnikar
Edvard Ravnikar

Edvard Ravnikar (1907 Novo Mesto- 1993 Ljubljana) es considerado, después de Plečnik, aunque sólo en la escala temporal, el arquitecto más importante de Eslovenia. Ljubljana es de Ravnikar, tanto o más que de Plečnik, aunque no siempre se reconoce. Junto con Edo Mihevc fue el fundador de la nueva escuela de arquitectura de la Eslovenia socialista o Eslovenia yugoslava que dio paso a la Eslovenia actual. Hablamos de un país de pequeña escala, compacto aunque no homogéneo, entre los Alpes y el Adriático y, por extensión, Mediterráneo, con una identificación racional con la Mitteleuropa – Austria y Chequia sobre todo- y otra, sentimental, con el sur. Gracias a la sucesión Plečnik-Ravnikar, la arquitectura eslovena consiguió una transición a la modernidad coherente, consecuente con su tradición y sin rupturas típicas de los países del este donde el cambio del sistema político o giros dentro del mismo sistema dictaban cambios de representación arquitectónica.

La nueva Yugoslavia que resucitó de la Segunda guerra mundial reunificada bajo el signo socialista, siguió, en una primera etapa, la arquitectura del realismo socialista, nacional en la forma y socialista en el contenido. Los primeros años de la posguerra fueron tiempo de la frenética búsqueda por una forma nacional en cada una de las repúblicas constituyentes. Al mismo tiempo hubo una búsqueda por una representación arquitectónica del estado plurinacional, concentrada en los grandes proyectos para Belgrado, la capital. Pero, antes de que tuviera capacidad económica para construir a grane escala, Yugoslavia rompió las relaciones con la URSS en 1948 y antes que el resto de los países socialistas empezó el proceso de desestalinización. Este proceso tuvo su reflejo arquitectónico mucho más potente que el primero. Sus primeras colaboraciones con su maestro en la Biblioteca nacional y un breve paso por el despacho de Le Corbusier en 1939, marcarían la capacidad de Ravnikar de hacer de puente entre las narrativas políticamente determinadas y aparentemente contradictorias.

Su primer gran proyecto individual, la Galería del Arte Moderno de Ljubljana, proyectada entre 1936 y 1939, pero acabada ya en el socialismo, en 1951, siguió la enseñanza de Plečnik. El impacto del aprendizaje directo de Le Corbusier se reveló primero en dos propuestas urbanísticas de los primeros años de la posguerra: en 1947 Ravnikar proyectó el centro de Nueva Belgrado (o centro de la futura gran Belgrado) sobre una base de ciudad radiante con la “city” completamente dedicada a las funciones de administración y dirección estatal. En su propuesta para el rascacielos del Comité Central del Partido Comunista (por el cual ganó uno de los segundos premios en el concurso sin ganador) quedó incrustado el famoso rascacielos de Argelia, proyecto en el que había trabajado en Paris. Otra ciudad que no se realizó según su proyecto de 1948 fue Nova Goriza, la primera ciudad socialista eslovena situada delante de la Vieja Goriza que el nuevo trazado de fronteras dejó en Italia capitalista. Otra vez consideró el urbanismo de Le Corbusier un vehículo ideal, no sólo para un funcionamiento óptimo de la ciudad, sino también como una herramienta representativa para expresar la modernidad del nuevo sistema político.

Memorial Kampor, isla de Rab. Planta | Kampor, Rab. Maqueta
Memorial Kampor, isla de Rab. Planta | Kampor, Rab. Maqueta

La primera ciudad realizada de Ravnikar fue una necrópolis: el cementerio y memorial a las víctimas del campo de concentración de los fascistas italianos en Kampor, isla de Rab en la actual Croacia. La obra se inauguró en 1953, para conmemorar el décimo aniversario de la liberación de los prisioneros. En la época del todavía vigente realismo socialista y su retórica figurativa en temas monumentales y memoriales, Ravnikar propuso una necrópolis arcaica, con planta de la ciudad funcional organizada alrededor de la avenida central con hileras de bloques de piedra que marcan las tumbas. La necrópolis está cerrada con pared opaca perimetral que limita el paso pero no la vista, construida de piedra local colocada como en las casas tradicionales de Dalmacia.

El recinto se organiza en forma de recorrido, de una promenade architecturelle, empezando por el vestíbulo de piedra, con dos columnas aparentemente dóricas de media altura y una urna cilíndrica. El memorial no pertenece a ninguna religión, tampoco a ninguna nación: en un acto poético, la urna recoge la tierra de lugares de origen de los muertos que se pudieron identificar. Es un monumento a sufrimiento, más aún porque las prisas de la inauguración obligaron a utilizar el trabajo forzado de los prisioneros políticos de la cercana isla Goli Otok, Gulag yugoslavo para los estalinistas que, tras 1948 cuestionaban el liderazgo de Tito.

Por eso, tampoco tiene un foco –tan sólo dos verticales de piedra para marcar el territorio. El camino, de hecho el canal pluvial central, transcurre entre las tumbas, que también forman las terrazas del terreno, descendiendo y quebrándose. Hacia el final está el pequeño museo que al principio contenía las reliquias macabras del campo: el látigo y las cadenas. Más que museo es una cripta, que repite la forma de la cripta de la Iglesia de Sagrado Corazón de Praga de Plečnik. También utiliza las viguetas de piedra que sobresalen de la cubierta al estilo de las catedrales dálmatas (sobre todo, la de Šibenik del mítico Juraj Dalmatinac).

Al final del recorrido no hay nada: abertura en la pared para ver el mar. Kampor es una mezcla de referencias de Plečnik, Terragni, Le Corbusier, de los clásicos y de la arquitectura y artesanía local, un monumento moderno y arcaico, concebido desde la proximidad y las sensaciones, como la mejor manera de explicar las complejidades históricas del lugar.

Museo o cripta exterior | Museo interior
Museo o cripta exterior | Museo interior

En 1960 Ravnikar ganó el concurso para el nuevo centro político de Ljubljana, la Plaza de la Revolución –hoy Plaza de la Republica- cuya construcción se prolongó durante más de 20 años, suponiendo importantes cambios en el diseño. Se trata de la plaza más grande de la ciudad y, por supuesto, del símbolo de la nueva Ljubljana. Con el parlamento nacional en el extremo norte, la plaza se compone de dos potentes verticales que hacen de portal y varios volúmenes bajos de oficinas, centro comercial, instituto y centro cultural y de congresos Cankarjev Dom.

Inicialmente, las dos torres de planta triangular, que al final de la construcción sólo llegaron a la altura de 12 plantas, iban a ser la sede del Comité Central del Partido Comunista Esloveno y el Consejo Ejecutivo de la República. Acabaron siendo las anónimas TR2 y TR3, sedes administrativas de la compañía electrónica Iskra y del Banco de Ljubljana. Las torres marcan y delimitan por un lado la plaza del parlamento –plaza de rituales socio-políticos y, por el otro, la plaza urbana con los contenidos, recorridos y vínculos. El exceso de planificación socialista hizo que la plaza del parlamento en pocas ocasiones dejara de ser utilizada como parking.

Consciente de estar marcando el perfil de la ciudad, Ravnikar piensa la Plaza y sus contenidos, desde la proximidad, desde la perspectiva peatonal y desde las vistas que se abren y tapan hacia la plaza o hacia sus barrios vecinos. Como en la isla de Rab, los materiales y las texturas son su filtro local: las dos torres tienen un acabado de placas de piedra fijadas con tornillos que recuerdan detalles Wagnerianos, así como el cobre oxidado verde de las exageradas plantas técnicas (que marcan el núcleo estructural y suplementan la altura perdida), acercan al contexto centroeuropeo. La planta baja –las entradas a las torres y otros centros- fue tratada de manera muy variada: se insistió en la pluralidad de formas, materiales, desniveles y recorridos, para crear un paisaje urbano, antes que una plaza central. Cankarjev Dom, el centro cultural y de congresos, situado en la parte sur de la plaza y acabado en 1983, conectó en la planta subterránea a todos los elementos del conjunto.

El larguísimo proceso de ejecución absorbió y reflejó los diferentes problemas y cambios de la Yugoslavia socialista: la descentralización y el auge de la tecnocracia, la bonanza de los años 70 y la posterior crisis económica. Ravnikar entendió las continuas modificaciones impuestas como parte de un proceso proyectual abierto, incorporando elementos de sus proyectos posteriores e influencias extranjeras: ladrillo del complejo residencial Ferantov Vrt o del hotel Creina de Kranj; hormigón brut de Le Corbusier, elementos prefabricados –estructurales y no estructurales- que en los años 70 tenían un gran protagonismo en la arquitectura yugoslava; aplacado metálico como en el centro comercial Globus de Kranj (que de hecho fue la primera fachada de acero cor-ten en Yugoslavia); aplacados de piedras y grandes superficies de vidrio, ya típicos del modernismo socialista.

La forma y detalles del centro cultural Cankarjev Dom a menudo se han relacionado con el centro Finlandia de Alvar Aalto. Este centro pone el punto final a la plaza, a su construcción y su organización casi metabólica: las cuatro salas con toda la maquinaria lo obligaron a soterrarlas para no aumentar la volumetría sobre la plaza e hizo conectar los diferentes contenidos y recorridos en el sótano, junto con el enorme hall de entrada de Cankarjev Dom.

En 1939, tras trabajar con Plečnik en la biblioteca nacional, Ravnikar se fue al despacho de Le Corbusier en quien su primer maestro no tenía ninguna confianza. Quiso replantearse el clasicismo local de Plečnik que lo había impreso sobre Ljubljana no como formas propias, sino como proyección que mejor le sentaba. Volvió creyendo que no existía contradicción importante entre el mejor modernismo y la esencia del clasicismo. En 1957 habló sobre su maestro de una manera que también se refiere a su propia obra:

“Plečnik dominaba a la perfección la expresión en arquitectura. La expresión que significa parte de la vida inscrita en el material de construcción. Tal vez esta particularidad es la característica más inaccesible de la arquitectura; a saber, que la traza de la mano humana en el material constructivo es uno de los recuerdos más íntimos que se dirige directamente a la inteligencia. Se puede leer con fluidez siglos más tarde, incluso si fuera creado en el otro lado del mundo. Y el anonimato sólo lo hace más potente.”

Jelena Prokopljevic. Doctora Arquitecta
Barcelona. Mayo 2014

Imágenes sin indicación son de: Aleš Vodopivec y Rok Žnidaršič: Edvard Ravnikar Architect and Teacher, Springer Wien-New York, 2010, Wolfgang Thaler y Node Urban Design

[:gl]

Edvard Ravnikar
Edvard Ravnikar

Edvard Ravnikar (1907 Novo Mesto- 1993 Ljubljana) é considerado, despois de Plečnik, aínda que só na escala temporal, o arquitecto máis importante de Eslovenia. Ljubljana é de Ravnikar, tanto ou máis que de Plečnik, aínda que non sempre se recoñece. Xunto con Edo Mihevc foi o fundador da nova escola de arquitectura da Eslovenia socialista ou Eslovenia iugoslava que deu paso á Eslovenia actual. Falamos dun país de pequena escala, compacto aínda que non homoxéneo, entre os Alpes e o Adriático e, por extensión, Mediterráneo, cunha identificación racional coa Mitteleuropa – Austria e Chequia sobre todo– e outra, sentimental, co sur. Grazas á sucesión Plečnik-Ravnikar, , a arquitectura eslovena conseguiu unha transición á modernidade coherente, consecuente coa súa tradición e sen rupturas típicas dos países do leste onde o cambio do sistema político ou xiros dentro do mesmo sistema ditaban cambios de representación arquitectónica.

A nova Iugoslavia que resucitou da Segunda guerra mundial reunificada baixo o signo socialista, seguiu, nunha primeira etapa, a arquitectura do realismo socialista, nacional na forma e socialista no contido. Os primeiros anos da posguerra foron tempo da frenética procura por unha forma nacional en cada unha das repúblicas constituíntes. Ao mesmo tempo houbo unha procura por unha representación arquitectónica do estado plurinacional, concentrada nos grandes proxectos para Belgrado, a capital. Pero, antes de que tivese capacidade económica para construír a grane escala, Iugoslavia rompeu as relacións coa URSS en 1948 e antes que o resto dos países socialistas empezou o proceso de desestalinización. Este proceso tivo o seu reflexo arquitectónico moito máis potente que o primeiro. As súas primeiras colaboracións co seu mestre na Biblioteca nacional e un breve paso polo despacho de Le Corbusier en 1939, marcarían a capacidade de Ravnikar de facer de ponte entre as narrativas politicamente determinadas e aparentemente contraditorias.

O seu primeiro gran proxecto individual, a Galería da arte Moderno de Ljubljana, proxectada entre 1936 e 1939, pero acabada xa no socialismo, en 1951, seguiu o ensino de Plečnik. O impacto da aprendizaxe directa de Lle Corbusier revelouse primeiro en dúas propostas urbanísticas dos primeiros anos da posguerra: en 1947 Ravnikar proxectou o centro de Nova Belgrado (ou centro da futura gran Belgrado) sobre unha base de cidade radiante coa “city” completamente dedicada ás funcións de administración e dirección estatal. Na súa proposta para o rañaceos do Comité Central do Partido Comunista (polo cal gañou un dos segundos premios no concurso sen gañador) quedou incrustado o famoso rañaceos de Alxeria, proxecto no que traballara en Paris. Outra cidade que non se realizou segundo o seu proxecto de 1948 foi Nova Goriza, a primeira cidade socialista eslovena situada diante da Vella Goriza que o novo trazado de fronteiras deixou en Italia capitalista. Outra vez considerou o urbanismo de Le Corbusier un vehículo ideal, non só para un funcionamento óptimo da cidade, senón tamén como unha ferramenta representativa para expresar a modernidade do novo sistema político.

Memorial Kampor, isla de Rab. Planta | Kampor, Rab. Maqueta
Memorial Kampor, illa de Rab. Planta | Kampor, Rab. Maqueta

A primeira cidade realizada de Ravnikar foi unha necrópole: o cemiterio e memorial ás vítimas do campo de concentración dos fascistas italianos en Kampor, illa de Rab na actual Croacia. A obra inaugurouse en 1953, para conmemorar o décimo aniversario da liberación dos prisioneiros. Na época do aínda vixente realismo socialista e a súa retórica figurativa en temas monumentais e memoriales, Ravnikar propuxo unha necrópole arcaica, con planta da cidade funcional organizada ao redor da avenida central con fileiras de bloques de pedra que marcan as tumbas. A necrópole está pechada con parede opaca perimetral que limita o paso pero non a vista, construída de pedra local colocada como nas casas tradicionais de Dalmacia.

O recinto organízase en forma de percorrido, dunha promenade architecturelle, empezando polo vestíbulo de pedra, con dúas columnas aparentemente dóricas de media altura e unha urna cilíndrica. O memorial non pertence a ningunha relixión, tampouco a ningunha nación: nun acto poético, a urna recolle a terra de lugares de orixe dos mortos que se puideron identificar. É un monumento a sufrimento, máis aínda porque as présas da inauguración obrigaron a utilizar o traballo forzado dos prisioneiros políticos da próxima illa Goli Otok, Gulag iugoslavo para os estalinistas que, tras 1948 cuestionaban o liderado de Tito.

Por eso, tampoco tiene un foco –tan sólo dos verticales de piedra para marcar el territorio. El camino, de hecho el canal pluvial central, transcurre entre las tumbas, que también forman las terrazas del terreno, descendiendo y quebrándose. Hacia el final está el pequeño museo que al principio contenía las reliquias macabras del campo: el látigo y las cadenas. Más que museo es una cripta, que repite la forma de la cripta de la Iglesia de Sagrado Corazón de Praga de Plečnik. También utiliza las viguetas de piedra que sobresalen de la cubierta al estilo de las catedrales dálmatas (sobre todo, la de Šibenik del mítico Juraj Dalmatinac).

Por iso, tampouco ten un foco –tan só dúas verticais de pedra para marcar o territorio. O camiño, de feito a canle pluvial central, transcorre entre as tumbas, que tamén forman as terrazas do terreo, descendendo e quebrándose. Cara ao final está o pequeno museo que ao principio contiña as reliquias macabras do campo: o látigo e as cadeas. Máis que museo é unha cripta, que repite a forma da cripta da Igrexa de Sacro Corazón de Praga de Plečnik. Tamén utiliza as viguetas de pedra que sobresaen da cuberta ao estilo das catedrais dálmatas (sobre todo, a de Šibenik do mítico Juraj Dalmatinac).

Ao final do percorrido non hai nada: abertura na parede para ver o mar. Kampor é unha mestura de referencias de Plečnik, Terragni, Le Corbusier, dos clásicos e da arquitectura e artesanía local, un monumento moderno e arcaico, concibido desde a proximidade e as sensacións, como a mellor maneira de explicar as complexidades históricas do lugar.

Museo o cripta exterior | Museo interior
Museo e cripta exterior | Museo interior

En 1960 Ravnikar gañou o concurso para o novo centro político de Ljubljana, a Praza da Revolución –hoxe Praza da Republica- cuxa construción se prolongou durante máis de 20 anos, supoñendo importantes cambios no deseño. Trátase da praza máis grande da cidade e, por suposto, do símbolo da nova Ljubljana. Co parlamento nacional no extremo norte, a praza componse de dúas potentes verticais que fan de portal e varios volumes baixos de oficinas, centro comercial, instituto e centro cultural e de congresos Cankarjev Dom.

Inicialmente, as dúas torres de planta triangular, que ao final da construción só chegaron á altura de 12 plantas, ían ser a sede do Comité Central do Partido Comunista Esloveno e o Consello Executivo da República. Acabaron sendo as anónimas TR2 e TR3, sedes administrativas da compañía electrónica Iskra e do Banco de Ljubljana. As torres marcan e delimitan por unha banda a praza do parlamento –praza de rituais socio-políticos e, polo outro, a praza urbana cos contidos, percorridos e vínculos. O exceso de planificación socialista fixo que a praza do parlamento en poucas ocasións deixase de ser utilizada como parking.

Consciente de estar a marcar o perfil da cidade, Ravnikar pensa a Praza e os seus contidos, desde a proximidade, desde a perspectiva peonil e desde as vistas que se abren e tapan cara á praza ou cara aos seus barrios veciños. Como na illa de Rab, os materiais e as texturas son a súa filtro local: as dúas torres teñen un acabado de placas de pedra fixadas con parafusos que lembran detalles Wagnerianos, así como o cobre oxidado verde das esaxeradas plantas técnicas (que marcan o núcleo estrutural e suplementan a altura perdida), achegan ao contexto centroeuropeo. A planta baixa –as entradas ás torres e outros centros- foi tratada de maneira moi variada: insistiuse na pluralidade de formas, materiais, desniveis e percorridos, para crear unha paisaxe urbana, antes que unha praza central. Cankarjev Dom, o centro cultural e de congresos, situado en pártea sur da praza e acabado en 1983, conectou na planta subterránea a todos os elementos do conxunto.

O larguísimo proceso de execución absorbeu e reflectiu os diferentes problemas e cambios da Iugoslavia socialista: a descentralización e o auxe da tecnocracia, a bonanza dos anos 70 e a posterior crise económica. Ravnikar entendeu as continuas modificacións impostas como parte dun proceso proyectual aberto, incorporando elementos dos seus proxectos posteriores e influencias estranxeiras: ladrillo do complexo residencial Ferantov Vrt ou do hotel Creina de Kranj; formigón brut de Le Corbusier, elementos prefabricados –estruturais e non estruturais– que nos anos 70 tiñan un gran protagonismo na arquitectura iugoslava; aplacado metálico como no centro comercial Globus de Kranj (que de feito foi a primeira fachada de aceiro cor-ten en Iugoslavia); aplacados de pedras e grandes superficies de vidro, xa típicos do modernismo socialista.

A forma e detalles do centro cultural Cankarjev Dom a miúdo relacionáronse co centro Finlandia de Alvar Aalto. Este centro pon o punto final á praza, á súa construción e a súa organización case metabólica: as catro salgas con toda a maquinaria obrigárono a soterralas para non aumentar a volumetría sobre a praza e fixo conectar os diferentes contidos e percorridos no soto, xunto co enorme hall de entrada de Cankarjev Dom.

En 1939, tras traballar con Plečnik na biblioteca nacional, Ravnikar foise ao despacho de Le Corbusier en quen o seu primeiro mestre non tiña ningunha confianza. Quixo reformularse o clasicismo local de Plečnik que o había impreso sobre Ljubljana non como formas propias, senón como proxección que mellor lle sentaba. Volveu crendo que non existía contradición importante entre o mellor modernismo e a esencia do clasicismo. En 1957 falou sobre o seu mestre dunha maneira que tamén se refire á súa propia obra:

“Plečnik dominaba á perfección a expresión en arquitectura. A expresión que significa parte da vida inscrita no material de construción. Talvez esta particularidade é a característica máis inaccesible da arquitectura; a saber, que a traza da man humana no material construtivo é un dos recordos máis íntimos que se dirixe directamente á intelixencia. Pódese ler con fluidez séculos máis tarde, mesmo se fose creado no outro lado do mundo. E o anonimato só o fai máis potente.”

Jelena Prokopljevic. Doutora Arquitecta
Barcelona. Maio 2014

Imaxes sen indicación son de: Aleš Vodopivec y Rok Žnidaršič: Edvard Ravnikar Architect and Teacher, Springer Wien-New York, 2010, Wolfgang Thaler e Node Urban Design 

[:en]

Edvard Ravnikar
Edvard Ravnikar

Edvard Ravnikar (1907 Novo Mesto – 1993 Ljubljana) is considered, after Plečnik, though only in the temporary scale, the most important architect of Slovenia. Ljubljana is of Ravnikar, so much or more than of Plečnik, though not always it is recognized. Together with Edo Mihevc he was the founder of the new school of architecture of the socialist Slovenia or Yugoslavian Slovenia who gave step to the current Slovenia. We speak about a country of small scale, compact though not homogeneous, between the Alps and the Adriatic Sea and, for extension, Mediterranean, with a rational identification with the Mitteleuropa -Austria and Chequia on everything- and other one, sentimental, with the south. Thanks to the succession Plečnik-Ravnikar, the Slovene architecture obtained a transition to the coherent modernity, consistent with his tradition and without typical breaks of the countries of the East where the change of the political system or drafts inside the same system they were dictating changes of architectural representation.

The new Yugoslavia that revived of the Second world war reunified under the socialist sign, followed, in the first stage, the architecture of the socialist, national realism in the form and Socialist in the content. The first years of the postwar period were a time of the frantic search for a national form in each of the constituent republics. At the same time there was a search for an architectural representation of the condition plurinacional, concentrated in the big projects for Belgrade, the capital. But, before it had economic aptitude to construct to grane scale, Yugoslavia broke the relations with the USSR in 1948 and before that the rest of the socialist countries began the process of desestalinización. This process had his architectural great reflection more powerful than the first one. His first collaborations with his teacher in the national Library and a brief step along the Le Corbusier´s office in 1939, would mark Ravnikar’s aptitude to do of bridge between the politically certain and seemingly contradictory narratives.

His first great individual project, the Gallery of the Modern Art of Ljubljana, projected between 1936 and 1939, but ended already in the socialism, in 1951, it followed Plečnik’s education. The impact of the direct learning Le Corbusier was revealed firstly in two urban development offers of the first years of the postwar period: in 1947 Ravnikar the center projected of New Belgrade (or I centre of future great Belgrade) on a base of radiant city with the “city” completely dedicated to the functions of administration and state direction. In his offer for the skyscraper of the Central Committee of the Communist party (for which it gained one of the second prizes in the contest without winner) there remained incrusted the famous skyscraper of Algeria, project in which it had been employed at Paris. Another city that was not realized according to his project of 1948 was Nova Goriza, the first socialist Slovene city placed in front of the Old woman Goriza that the new tracing of borders left in capitalist Italy. Again Le Corbusier considered the urbanism of ideal vehicle, not only for an ideal functioning of the city, but also as a representative tool to express the modernity of the new political system.

Memorial Kampor, isla de Rab. Planta | Kampor, Rab. Maqueta
Kampor Memorial, Rab Island. Ground floor | Kampor, Rab. Model

The first city realized of Ravnikar was a necropolis: the cemetery and brief to the victims of the concentration camp of the Italian fascists in Kampor, Rab’s island in the current Croatia. The work was inaugurated in 1953, to commemorate the tenth anniversary of the liberation of the prisoners. In the epoch of the still in force socialist realism and his figurative rhetoric in monumental topics and briefs, Ravnikar proposed an archaic necropolis, with plant of the functional city organized about the central avenue with rows of blocks of stone that mark the tombs. The necropolis is closed by opaque wall perimetral that limits the step but the sight constructed of local stone placed like in the traditional houses of Dalmatia.

The enclosure is organized in the shape of tour, of a promenade architecturelle, beginning for the foyer of stone, with two seemingly Doric columns of half a height and a cylindrical urn. The brief does not belong to any religion, to any nation either: in a poetical act, the urn gathers the land of places of origin of the dead men who could identify. It is a monument to suffering, even more because the hurries of the inauguration forced to use the hard labor of the political prisoners of the nearby island Goli Otok, Yugoslavian Gulag for the Stalinists that, after 1948 they were questioning the leadership of Titus.

It does not also have an area – only only vertical two of stone to mark the territory. The way, in fact the rain central channel, it passes between the tombs, which also form the terraces of the area, descending and breaking. Towards the end there is the small museum that initially was containing the macabre relics of the field: the whip and the chains. More than museum it is a crypt, which repeats the form of the crypt of the Church of Sacred Heart of Plečnik’s Prague. Also it uses the joists of stone that stand out of the cover in the style of the dalmatian cathedrals (especially, that of Sibenik of the mythical Juraj Dalmatinac).

At the end of the tour there is nothing: opening in the wall to see the sea. Kampor is a mixture of references of Plečnik, Terragni, Le Corbusier, of the classic ones and of the architecture and local crafts, a modern and archaic monument conceived from the proximity and the sensations, as the best way of explaining the historical local complexities.

Museo o cripta exterior | Museo interior
Museum amd exterior crypt | interior Museum

In 1960 Ravnikar it gained the contest for the new political center of Ljubljana, the Plaza of the Revolution – today Plaza of the Republic – which construction extended during more than 20 years, supposing important changes in the design. It is a question of the biggest square of the city and, certainly, of the symbol of the new Ljubljana. With the national parliament in the north end, the square consists of two vertical powerful ones that do of portal and several low volumes of offices, mall, institute and cultural center and of congresses Cankarjev Dom.

Initially, both towers of triangular plant, which at the end of the construction only came at a height of 12 plants, were going to be the headquarters of the Central Committee of the Slovene Communist party and the Cabinet of the Republic. They ended up by being the anonymous ones TR2 and TR3, administrative headquarters of the electronic company Iskra and of the Bank of Ljubljana. The towers mark and delimit on the one hand the square of the parliament – square of socio-political rituals and, for other one, the urban square with the contents, tours and links. The excess of socialist planning did that the square of the parliament in few occasions was stopping being used as parking.

Conscious of being marking the profile of the city, Ravnikar thinks the Plaza and his contents, from the proximity, from the pedestrian perspective and from the sights that they open and cover towards the square or towards his neighboring neighborhoods. Since in Rab’s island, the materials and the textures are his local filter: both towers have end of plates of stone fixed with screws that remember Wagnerian details, as well as the rusty green copper of the exagerate technical plants (that mark the structural core and suplementan the lost height), they bring over to the Central European context. The ground floor – the income to the towers and other centers – was treated as a very varied way: one insisted on the plurality of forms, materials, differences and tours, to create an urban landscape, before that a central square. Cankarjev Dom, the cultural center and of congresses, placed in the south part of the square and ended in 1983, it connected in the underground plant to all the elements of the set.

The longest process of execution absorbed and reflected the different problems and changes of the socialist Yugoslavia: the decentralization and the summit of the technocracy, the prosperity of the 70s and the later economic crisis. Ravnikar understood the continuous modifications imposed as report of a process proyectual opened, incorporating elements of his later projects and foreign influences: brick of the residential complex Ferantov Vrt or of the hotel Creina de Kranj; concrete brut of Le Corbusier, prefabricated units – structural and not structural – that in the 70s had a great protagonism in the Yugoslavian architecture; appeased metal-worker as in the mall Globus de Kranj (that of fact was the first front of steel cut in Yugoslavia); appeased of stones and big surfaces of glass, already typical of the socialist modernism.

The form and details of the cultural center Cankarjev Dom often has related to the center Alvar Aalto’s Finland. This center puts the final point to the square, to his construction and his almost metabolic organization: four rooms with the whole machinery forced it to bury them not to increase the volumetry on the square and it made connect the different contents and tours in the basement, together with the enormous hall of Cankarjev Dom’s entry.

In 1939, after being employed with Plecnik at the national library, Ravnikar went away to the office of Le Corbusier´s office in whom his first teacher did not have any confidence. One wanted to restate Plečnik’s local classicism that had printed it on Ljubljana not as own forms, but as projection that better was sitting him. It returned thinking that important contradiction did not exist between the best modernism and the essence of the classicism. In 1957 he spoke on his teacher in such a way that also it refers to his own work:

“Plečnik was dominating to the perfection the expression in architecture. The expression that means part of the life inscribed in the material of construction. Maybe this particularity is the most inaccessible characteristic of the architecture namely, that the trace of the hand humanizes in the constructive material is one of the most intimate recollections that goes directly to the intelligence. It is possible to read fluently centuries later, even if it was created in another side of the world. And the anonymity only makes it more powerful.”

Jelena Prokopljevic. PhD Architect
Barcelona. May 2014

Images without indication are by: Aleš Vodopivec y Rok Žnidaršič: Edvard Ravnikar Architect and Teacher, Springer Wien-New York, 2010, Wolfgang Thaler y Node Urban Design 

[:]

[:es]El concepto moderno de espacio arquitectónico | José Ramón Hernández Correa[:gl]O concepto moderno do espacio arquitectónico | José Ramón Hernández Correa[:en]The modern concept of architectural space | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]

El concepto moderno de espacio arquitectónico

Hay un libro de Giulio Carlo Argan que se titula El concepto de espacio arquitectónico desde el Barroco a nuestros días, de los años sesenta y hoy descatalogado (como tantos y tantos libros fundamentales), que a mí me parece interesantísimo. (Era de la editorial Nueva Visión, de Buenos Aires, y aprovecho para agradecer a las editoriales argentinas la inmensa labor que han hecho por la cultura en castellano, y lo mucho que les debemos desde España. También saludo con cariño a las bibliotecas y a las librerías de viejo, que nos dejan conocer tantísimos libros que el mercado y la moda han devorado).

El concepto moderno de espacio arquitectónico
El concepto de espacio arquitectónico desde el Barroco a nuestros días. Giulio Carlo Argan
El arquitecto ya no representa el espacio, sino que lo hace

Hoy esto está más que asumido. Todo el mundo sabe que el arquitecto determina el espacio en que se desarrolla la vida de la comunidad. Pero esto no siempre fue así. La «arquitectura de composición» se fundaba en una concepción objetiva del mundo y de la historia, y se planteaba ella misma como concepción del mundo. Pero la «arquitectura de determinación formal» no acepta una concepción objetiva del mundo ni de la historia, y puesto que la determinación del espacio es un proceso vital, podemos decir que la «arquitectura de determinación formal» no pertenece al ámbito espiritual de la «concepción del mundo», sino al de la «concepción de la vida».

Al «hombre del sistema» el mundo se le presenta como una estructura constante, y por tanto el espacio es una mera realidad geométrica, y es inmutable en sus leyes.

Pero el hombre que resuelve aceptar los movimientos de su propia vida interior tratará de aclarar cómo se desarrolla esa vida, y también considerará su propia vida en relación con la de los demás. Será un proceso abierto, vivo, creativo, mutable, bastante desasosegador, complejo. Estoy viendo a Borromini y a Frank Lloyd Wright;

¿vosotros no?

Para el hombre del sistema, para el hombre contemplativo, el espacio es un dato revelado

Pero si partimos del principio de que la experiencia es lo que cuenta, ocurrirá que nuestro existir en la realidad podrá constituir la determinación continua de un espacio (el espacio que recorro, el espacio que veo, el espacio en que me muevo y en el que experimento mis emociones). Hay una transformación continua de los valores del espacio, transformación que está ligada con la actividad: mi actividad, la actividad de los demás, la actividad de mi grupo social…

Es el salto histórico, tremendo y fundamental, de una concepción «sistemática» a una concepción «metodológica», de una concepción contemplativa a otra activa, y, sobre todo, de una concepción metafísica a una concepción social del espacio.

Pero esto se complica aún más cuando, en el movimiento moderno, la problemática espacial arquitectónica se «contamina» con la de otros campos, y con las coordenadas culturales de cada arquitecto. Ya no hay un único «concepto espacial de nuestro tiempo».

El arquitecto ya no tiende a la «construcción del espacio», sino a la «fenomenización del espacio». En ambas expresiones, la palabra «espacio» no significa exactamente lo mismo. En la primera, Dios no creó el espacio, sino las cosas, y luego el hombre creó el espacio para poder entender la relación entre las cosas. Para la segunda, la palabra se refiere a la extensión ilimitada del mundo, con todos los hechos que tienen lugar en él, y que encuentra su fenomenización a través de la obra de arte en general y de la arquitectura en particular. (Mi existencia es un fenómeno y se realiza en el mundo de los fenómenos).

El concepto moderno de espacio arquitectónico

Dejémoslo aquí. Cuando me suban otro puñado de puestos hablaré del espacio literal y del espacio fenomenológico. Pero por hoy ya os he dado bastante la brasa. Supongo que estaréis deseando que me vuelvan a bajar unos cuantos puestos; que me pongan en mi sitio y se me bajen un poco los humitos. Pues tenéis razón.

El espacio da vértigo.

José Ramón Hernández Correa
Doctor Arquitecto y autor de Arquitectamos locos?
Toledo · diciembre 2011

[:gl]

Hai un libro de Giulio Carlo Argan que se titula O concepto de espazo arquitectónico desde o Barroco aos nosos días, dos anos sesenta e hoxe descatalogado (como tantos e tantos libros fundamentais), que a min me parece interesantísimo. (Era da editorial Nova Visión, de Bos Aires, e aproveito para agradecer ás editoriais arxentinas o inmenso labor que fixeron pola cultura en castelán, e o moito que lles debemos desde España. Tamén saúdo con agarimo ás bibliotecas e ás librerías de vello, que nos deixan coñecer tantísimos libros que o mercado e a moda devoraron).

El concepto de espacio arquitectónico desde el Barroco a nuestros días.
O concepto de espazo arquitectónico dende o Barroco ata os nosos días.

Bo: Ao gran. dixen que hoxe me poñería estupendo, pero terei piedade de vós e simplificarei todo o que poida.

Separadamente disto, hai que ter en conta que cando se fala de términos tan resbaladizos hai que esaxerar ou, por dicir así, forzar os contrastes. Nin o branco é tan branco nin o negro é tan negro. É unha forma de entendernos.

Argan di que o espazo non é unha relidad obxectiva, definida, cunha estrutura estable, senón que é un concepto; é dicir, unha idea que ten un desenvolvemento histórico propio.

Desde o Barroco ata os nosos días ese concepto de espazo transformouse desde ser considerado algo previo ata entenderse como consecución final.

Antes do seiscentos a arquitectura pensábase como representación do espazo, pero no Barroco transformouse ata concibirse como determinación do espazo.

O arquitecto do Barroco dáse conta de que o espazo non existe previamente, senón de que el o pode crear. Imaxinádevos a normativa estrita do Renacemento, as ordes, a claridade de composición. Entón o arquitecto tamén creaba, pero a súa creación era para constatar que o espazo era como tiña que ser, que a obra se había realizado correctamente.

Con todo, o arquitecto do Barroco crea convexidades e concavidades que chocan, explosións imprevistas e desordenadas, contradicións. O espazo non é previo, senón que se vai determinando a través das formas arquitectónicas. O arquitecto fai que o espazo palpite, e o ser humano vese inmerso nunha concepción mental, nunha abstracción que, con todo, materialízase moi carnal e concretamente.

El concepto moderno de espacio arquitectónico José Ramón Hernández Correa

O arquitecto xa non representa o espazo, senón que o fai.

Hoxe isto está máis que asumido. Todo o mundo sabe que o arquitecto determina o espazo en que se desenvolve a vida da comunidade. Pero isto non sempre foi así. A «arquitectura de composición» fundábase nunha concepción obxectiva do mundo e da historia, e expúñase ela mesma como concepción do mundo. Pero a «arquitectura de determinación formal» non acepta unha concepción obxectiva do mundo nin da historia, e debido a que a determinación do espazo é un proceso vital, podemos dicir que a «arquitectura de determinación formal» non pertence ao ámbito espiritual da «concepción do mundo», senón ao da «concepción da vida».

Ao «home do sistema» o mundo preséntaselle como unha estrutura constante, e por tanto o espazo é unha mera realidade xeométrica, e é inmutable nas súas leis.

Pero o home que resolve aceptar os movementos da súa propia vida interior tratará de aclarar como se desenvolve esa vida, e tamén considerará a súa propia vida en relación coa dos demais. Será un proceso aberto, vivo, creativo, mutable, bastante desasosegador, complexo. Estou a ver a Borromini e a Frank Lloyd Wright;; vós non?

Para o home do sistema, para o home contemplativo, o espazo é un dato revelado. Pero se partimos do principio de que a experiencia é o que conta, ocorrerá que noso existir na realidade poderá constituír a determinación continua dun espazo (o espazo que percorro, o espazo que vexo, o espazo en que me movo e no que experimento as miñas emocións). Hai unha transformación continua dos valores do espazo, transformación que está ligada coa actividade: a miña actividade, a actividade dos demais, a actividade do meu grupo social…

É o salto histórico, tremendo e fundamental, dunha concepción «sistemática» a unha concepción «metodolóxica», dunha concepción contemplativa a outra activa, e, sobre todo, dunha concepción metafísica a unha concepción social do espazo.

Pero isto complícase aínda máis cando, no movemento moderno, a problemática espacial arquitectónica «contamínase» coa doutros campos, e coas coordenadas culturais de cada arquitecto. Xa non hai un único «concepto espacial do noso tempo».

O arquitecto xa non tende á «construción do espazo», senón á «fenomenización do espazo». En ambas as expresións, a palabra «espazo» non significa exactamente o mesmo. Na primeira, Deus non creou o espazo, senón as cousas, e logo o home creou o espazo para poder entender a relación entre as cousas. Na segunda, a palabra refírese á extensión ilimitada do mundo, con todos os feitos que teñen lugar nel, e que atopa o seu fenomenización a través da obra de arte en xeral e da arquitectura en particular. (A miña existencia é un fenómeno e realízase no mundo dos fenómenos).

Deixémolo aquí. Cando me suban outro puñado de postos falarei do espazo literal e do espazo fenomenológico. Pero por hoxe xa vos dei bastante a brasa. Supoño que estaredes a desexar que me volvan a baixar uns cuantos postos; que me poñan no meu sitio e báixenlleme un pouco os humitos. Pois tedes razón.

O espazo dá vertixe.

José Ramón Hernández Correa
Doutor Arquitecto e autor de Arquitectamos locos?
Toledo · decembro 2011

[:en]

There is Giulio Carlo Argan´s book hat titles The concept of architectural space from the Baroque to our days, of the sixties and today descatalogado (as so many people and so many fundamental books), that seems to me to be the most interesting. (It was of the New publishing house Vision, of Buenos Aires, and I am useful to be grateful to the Argentine publishing houses for the immense labor that they have done for the culture in Castilian, and the great thing that we owe to them from Spain. Also I greet fondly to the libraries and to the old man’s bookshops, which leave us to know tantísimos books that the market and the mode have devoured).

The concept of architectural space from the Baroque to our days.
The concept of architectural space from the Baroque to our days.

Good: To The grain. I have said that today I would become marvellous, but I will have piety of you and will simplify everything what could.

Apart from this, it is necessary to bear in mind that when one speaks about so slippery terms it is necessary to exaggerate or, for saying this way, forcing the contrasts. Not even the white thing is so white not the black thing is so black. It is a way of understanding itself.

Argan says that the space is not an objective, definite relidad, with a stable structure, but it is a concept; it is to say, an idea that has a historical own development.

From the Baroque to the present day this concept of space has transformed from being considered to be something previous up to understanding itself as final attainment.

Before six hundred the architecture was thought as representation of the space, but in the Baroque it transformed up to be conceiving as determination of the space.

The architect of the Baroque realizes that the space does not exist before, but that he can create it. You imagine the strict regulation of the Renaissance, the orders, the clarity of composition. Then the architect also was creating, but his creation was to state that the space was since had to be, that the work had realized correctly.

Nevertheless, the architect of the Baroque believes convexities and concavities that hit, unforeseen and untid explosions, contradictions. The space is not previous, but it is deciding across the architectural forms. The architect does that the space flutters, and the human being meets immersed in a mental conception, in an abstraction that, nevertheless, materializes very carnal and concretely.

El concepto moderno de espacio arquitectónico José Ramón Hernández Correa

The architect already does not represent the space, but it does it.

Today this is more than assumed. The whole world knows that the architect determines the space in which the life of the community develops. But this not always was like that. The «architecture of composition» was founded on an objective conception of the world and of the history, and she itself was appearing as conception of the world. But the «architecture of formal determination» does not accept an objective conception of the world not of the history, and since the determination of the space is a vital process, we can say that the «architecture of formal determination» does not belong to the spiritual area of the «conception of the world», but to that of the «conception of the life».

To the «man of the system» the world appears as a constant structure, and therefore the space is a mere geometric reality, and is immutable in his laws.

But the man who resolves to accept the movements of his own interior life will try to clarify how this life develops, and also he will consider his own life in relation with her of the others. It will be an open session, alive, creativly, mutable, enough desasosegador, complex. I see Borromini and Frank Lloyd Wright; you not?

For the man of the system, for the contemplative man, the space is a revealed information. But if we depart from the beginning of that the experience is what counts, it will happen that ours to exist in the reality will be able to constitute the constant determination of a space (the space that I cross, the space that I see, the space in which I move and in which I experience my emotions). There is a constant transformation of the values of the space, transformation that is tied by the activity: my activity, the activity of the others, the activity of my social group…

It is the historical, tremendous and fundamental jump, from a «systematic» conception to a «methodological» conception, from a contemplative conception to active other one, and, especially, from a metaphysical conception to a social conception of the space.

But this is complicated furthermore when, in the modern movement, the spatial architectural problematics «contaminates» with that of other fields, and with the cultural coordinates of every architect. Already there is no only «spatial concept of our time».

The architect no longer tends to the «construction of space», but to the «phenomenalization of space». In both expressions, the word «space» does not mean exactly the same thing. In the first, God did not create space, but things, and then man created space to understand the relationship between things. In the second, the word refers to the unlimited extension of the world, with all the facts that take place in it, and which finds its phenomenalization through the work of art in general and architecture in particular. (My existence is a phenomenon and is realized in the world of phenomena).

Let’s leave here. When they raise another handful of positions I will speak about the literal space and about the space fenomenológico. But per today already I have given you enough the ember. I suppose that you will be wishing to turn me to lowering a few positions; that put me in my site and the humitos stoop me a bit. Since you have reason.

The space gives dizziness.

José Ramón Hernández Correa
PhD Architect and author of Arquitectamos locos?
Toledo · december 2011

[:]

[:es]Nacho Villegas · Agencia de visualización arquitectónica [:gl]Nacho Villegas · Axencia de visualización arquitectónica [:en]Nacho Villegas · Architectural visualization Agency[:]

[:es]

Nacho Villegas · Agencia de visualización

El poder de la imagen en la arquitectura es cada día es más palpable, ya no solo en el final de la obra si no desde el inicio. Es frecuente y más habitual que los proyectos de visualización arquitectónica requieran de mejores resultados en cuanto a realismo, efectismo o calidad de imagen.

Esto implica que las escenas aumenten su complejidad y sea necesario replantear y optimizar los procesos de producción (y postproducción) si se busca cumplir con los objetivos en tiempo y forma demandados por los clientes (bien sean usuarios finales, empresas u otros profesionales).

Por eso hoy nos desplazamos a Sevilla para charlar con Nacho Villegas sobre la Agencia de Producción Gráfica. Un estudio especializado en visualización arquitectónica formado por arquitectos y diseñadores industriales con sede en la capital andaluza.

Están especializados en la producción de renders y de material gráfico para las fases que van desde la ideación de una propuesta hasta su presentación al cliente final ya sea público como privado.

Agencia de visualización
Agencia de visualización

¿Cómo, cuándo y por qué nace Nacho Villegas  · Agencia de visualización arquitectónica?

Surgió formalmente hace año y medio como evolución de lo que ya venía haciendo tanto de forma independiente como con José Lozano en el estudio de infografías modela2.

¿Por qué este enfoque de la profesión?

Como todo entiendo es fruto de inquietudes y apuestas personales, además de la inevitable selección natural. Echando la vista atrás me doy cuenta de que ya me gustaba la fotografía o la programación desde pequeño, a eso le sumas la pasión por los 3d, la buena arquitectura… y resulta que lo que hacemos tiene un poco que ver con todo eso.

Agencia de visualización arquitectónica | Gerona
Agencia de visualización arquitectónica | Gerona

¿Cómo es el día a día en la oficina? ¿Cómo te organizas?

Solemos decir que tenemos horario europeo, pero de llegada al estudio, no de salida je je. A primera hora comentamos brevemente los encargos en curso, dudas y organizamos las tareas de cara a las próximas entregas o reuniones.

El reparto de tareas se hace en función del calendario y del tamaño de cada proyecto. A menos que el encargo sea muy pequeño lo habitual es que varios miembros del equipo participen en cada proyecto, esto nos ayuda a optimizar los tiempos de entrega y la calidad del resultado.

¿Qué procesos sigues? ¿Qué situaciones te sueles encontrar?

Siguiendo con el tema organizativo tenemos un protocolo de procesos y comunicación interna que seguimos durante todas las fases de cada encargo. Esto pasa por sistematizar y unificar criterios tanto para nombrar archivos y carpetas, como por anotar cada input (feedback, duda, etc) en un documento compartido. De esta forma cada miembro del equipo sabe en todo momento qué queda por hacer, dónde está el material que necesita, qué ha dicho el cliente… sin necesidad de preguntar al resto. Con esto no quiero decir que no hablemos entre nosotros jeje, aparte nos comunicamos a viva voz y escuchamos música, especialmente Carnavales, pero eso es otro tema.

Agencia de visualización arquitectónica | Argelia
Agencia de visualización arquitectónica | Argelia

¿A qué segmento de clientes está dirigido?

Estamos especializados en proyectos tipo retail/comercial y concursos de arquitectura, si bien realizamos todo tipo de encargos para clientes muy diversos, desde Hermandades hasta Multinacionales. A día de hoy creemos que debemos de ser capaces de ajustar nuestros procesos y estructura a cada encargo, independientemente de su tamaño.

¿Cuáles son los encargos más demandados?

Últimamente nos están llamando mucho para promociones de viviendas, si bien suele haber una demanda más o menos continua de proyectos comerciales y concursos de diversa índole.

¿Cómo utilizas las nuevas tecnologías?

Son una parte esencial de nuestro día a día. Intentamos estar siempre actualizados y hacer un uso correcto e intencionado de las herramientas disponibles. Por muy bien que controles estos temas hay siempre una parte offline/física/de pensamiento que lo acompaña, por eso son importantes pero no lo son todo.

¿La “red” ha facilitado tu labor?

No cabe duda. Tanto los clientes con quienes trabajamos como el propio equipo y los proyectos que nos encargan se encuentran en gran parte deslocalizados. Aunque no es solo la Red sino el tipo de conexión que tengas, hasta hace tres meses teníamos una conexión de 6mb de bajada y 0’4mb de subida, ahora con fibra óptica ‘no hay color’.

Agencia de visualización arquitectónica | Botellas
Agencia de visualización arquitectónica | Botellas

La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?

La unión y la comunicación hacen la fuerza, a partir de ahí…

¿Cómo veis el futuro de la arquitectura? ¿Y el de la profesión?

Cada vez valoro más la capacidad de gestión y de visión de conjunto de los arquitectos.

¿Qué mejoras crees que son fundamentales y que deberían ser puestas en marcha de forma inmediata?

Unificación de los criterios de valoración de encargos, desde los honorarios mínimos hasta la elaboración de mecanismos para proteger al colectivo.

Tras tu experiencia en el extranjero ¿cómo la valoras?

Viajar te abre los ojos, literalmente. Todos deberíamos viajar más, y si en bici mejor.

Agencia de visualización arquitectónica | Baño Analog
Agencia de visualización arquitectónica | Baño Analog.

¿Qué opinas de los arquitectos que “emprenden” en nuevos campos?

Me parece estupendo, no hay que dejar de hacer cosas sobre todo si te hacen ilusión, ya la vida decidirá por ti como dice un gran amigo.

¿Estás contento con la trayectoria realizada hasta ahora? ¿Qué proyectos de futuro te esperan?

Echando la vista atrás he tenido la ocasión de haber participado en proyectos muy interesantes y de haber conocido a grandes amigos por el camino. Espero que siga siendo así en adelante, poco a poco.

Para acabar, ¿qué le aconsejarías a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

Agilidad, perseverancia y formación empresarial. No hay que dejar de hacer cosas, de equivocarse y de esforzarse siempre por hacerlas lo mejor posible.

Agencia de visualización arquitectónica | Hdad Museo
Agencia de visualización arquitectónica | Hdad Museo

Nacho Villegas · Agencia de visualización arquitectónica
Diciembre, 2017

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Nacho su tiempo y predisposición con este pequeño espacio.

[:gl]

Nacho Villegas · Axencia de visualización

O poder da imaxe na arquitectura é cada día é máis palpable, xa non só no final da obra se non desde o inicio. É frecuente e máis habitual que os proxectos de visualización arquitectónica requiran de mellores resultados en canto a realismo, efectismo ou calidade de imaxe.

Isto implica que as escenas aumenten a súa complexidade e sexa necesario reformular e optimizar os procesos de produción (e postproducción) se se busca cumprir cos obxectivos en tempo e forma demandados polos clientes (ben sexan usuarios finais, empresas ou outros profesionais).

Por iso hoxe desprazámonos a Sevilla para charlar con Nacho Villegas sobre a Axencia de Produción Gráfica. Un estudo especializado en visualización arquitectónica formado por arquitectos e deseñadores industriais con sede na capital andaluza.

Están especializados na produción de renders e de material gráfico para as fases que van desde a ideación dunha proposta ata a súa presentación ao cliente final xa sexa público como privado.

Agencia de visualización
Axencia de visualización

Como, cando e por que naceu Nacho Villegas  · Agencia de visualización arquitectónica?

Urxiu formalmente hai ano e medio como evolución do que xa viña facendo tanto de forma independente como con José Lozano no estudo de infografías modela2.

Por que este enfoque da profesión?

Como todo entendo é froito de inquietudes e apostas persoais, ademais da inevitable selección natural. Botando a vista atrás doume conta de que xa me gustaba a fotografía ou a programación desde pequeno, a iso súmaslle a paixón polos 3d, a boa arquitectura… e resulta que o que facemos ten un pouco que ver con todo iso.

Agencia de visualización arquitectónica | Gerona
Axencia de visualización arquitectónica | Xirona

Como é o día a día na oficina? Como che organizas?

Adoitamos dicir que temos horario europeo, pero de chegada ao estudo, non de saída je je. Á primeira hora comentamos brevemente os encargos en curso, dúbidas e organizamos as tarefas para as próximas entregas ou reunións.

A repartición de tarefas faise en función do calendario e do tamaño de cada proxecto. A menos que o encargo sexa moi pequeno o habitual é que varios membros do equipo participen en cada proxecto, isto axúdanos a optimizar os tempos de entrega e a calidade do resultado.

Que procesos segues? Que situacións adóitas atopar?

Seguindo co tema organizativo temos un protocolo de procesos e comunicación interna que seguimos durante todas as fases de cada encargo. Isto pasa por sistematizar e unificar criterios tanto para nomear arquivos e cartafoles, como por anotar cada input ( feedback, dúbida, etc) nun documento compartido. Desta forma cada membro do equipo sabe en todo momento que queda por facer, onde está o material que necesita, que dixo o cliente… sen necesidade de preguntar ao resto. Con isto non quero dicir que non falemos entre nós jeje, á parte comunicámonos a viva voz e escoitamos música, especialmente Entroidos, pero iso é outro tema.

Agencia de visualización arquitectónica | Argelia
Axencia de visualización arquitectónica | Arxelia

A que segmento de clientes está dirixido?

Estamos especializados en proxectos tipo retail/comercial e concursos de arquitectura, aínda que realizamos todo tipo de encargos para clientes moi diversos, desde Irmandades ata Multinacionais. A día de hoxe cremos que debemos de ser capaces de axustar os nosos procesos e estrutura a cada encargo, independentemente do seu tamaño.

Cales son os encargos máis demandados?

Ultimamente estannos chamando moito para promocións de vivendas, aínda que adoita haber unha demanda máis ou menos continua de proxectos comerciais e concursos de diversa índole..

Como utilizas as novas tecnoloxías?

Son unha parte esencial do noso día a día. Tentamos estar sempre actualizados e facer un uso correcto e intencionado das ferramentas dispoñibles. Por moi ben que controis estes temas hai sempre unha parte offline/física/de pensamento que o acompaña, por iso son importantes pero non o son todo.

A “red” facilitou o teu labor?

Non cabe dúbida. Tanto os clientes con quen traballo como o propio equipo e os proxectos que nos encargan atópanse en gran parte deslocalizados. Aínda que non é só a Rede senón o tipo de conexión que teñas, ata fai tres meses tiñamos unha conexión de 6 mb de baixada e 0’4 mb de subida, agora con fibra óptica ‘non hai cor’.

Agencia de visualización arquitectónica | Botellas
Axencia de visualización arquitectónica | Botellas

A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla ( LSP, Bolonia, paro, precariedade laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?

A unión e a comunicación fan a forza, a partir de aí…

Como vedes o futuro da arquitectura? E o da profesión?

Cada vez valoro máis a capacidade de xestión e de visión de conxunto dos arquitectos.

Que melloras crees que son fundamentais e que deberían ser postas en marcha de forma inmediata?

Unificación dos criterios de valoración de encargos, desde os honorarios mínimos ata a elaboración de mecanismos para protexer ao colectivo.

Tras a túa experiencia no estranxeiro como a valoras?

Viaxar ábreche os ollos, literalmente. Todos deberiamos viaxar máis, e se en bicicleta mellor..

Agencia de visualización arquitectónica | Baño Analog
Axencia de visualización arquitectónica | Baño Analog.

Que opinas dos arquitectos que “emprenden” en novos campos?

Paréceme estupendo, non hai que deixar de facer cousas sobre todo se che fan ilusión, xa a vida decidirá por ti como di un gran amigo.

Estás contento coa traxectoria realizada ata agora? Que proxectos de futuro espéranche?

Botando a vista atrás tiven a ocasión de participar en proxectos moi interesantes e de coñecer a grandes amigos polo camiño. Espero que siga sendo así en diante, aos poucos.

Para acabar, que lle aconsellarías aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?

Axilidade, perseveranza e formación empresarial. Non hai que deixar de facer cousas, de equivocarse e de esforzarse sempre por facelas o mellor posible.

Agencia de visualización arquitectónica | Hdad Museo
Axencia de visualización arquitectónica | Hdad Museo

Nacho Villegas · Axencia de visualización arquitectónica
Decembro, 2017

Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a Nacho o seu tempo e predisposición con este pequeno espazo.

[:en]

Nacho Villegas · Architectural visualization Agency

The power of the image in the architecture is every day is more palpable, already not only in the end of the work if not from the beginning. It is frequent and more habitual than the projects of architectural visualization need of better results as for realism, straining to achieve effect or quality of image.

This implies that the scenes increase his complexity and it is necessary to restate and to optimize the processes of production (and postproduction) if it is sought to fulfill by the aims in time and form demanded by the clients (well be final users, companies or other professionals).

Because of it today we move to Seville to chat with Nacho Villegas on the Agency of Graphical Production. A study specialized in architectural visualization formed by architects and industrial designers with headquarters in the Andalusian capital.

They are specialized in the production of renders and of graphical material for the phases that go from the ideación of an offer up to his presentation to the final client already be public as private.

Agencia de visualización
Architectural visualization Agency

How, when and why Nacho Villegas  · Architectural visualization Agency is born?

It arose formally year ago and a half as evolution from what already was coming doing so much of independent form as with Jose Lozano in the study of infografías modela2.

Why this approach of the profession?

Since I understand everything it is a fruit of worries and personal bets, besides the inevitable natural selection. Throwing the sight behind I realize that already I liked the photography or the programming from small, to it you add the passion for them 3d, the good architecture … and it turns out that what we do has a bit that to see with all that.

Architectural visualization Agency | Gerona
Architectural visualization Agency | Gerona

How is it day after day in the office? How do you organize?

We are in the habit of saying that we have European schedule, but of arrival to the study, not of exit je je. In the first hour we comment brief on the orders in process, you doubt and we organize the tasks with a view to the next deliveries or meetings.

The distribution of tasks is done depending on the calendar and the size of every project. Until the order is very small the habitual thing is that several members of the equipment take part in every project, this helps us to optimize the times of delivery and the quality of the result.

What processes do you follow? What situations are you in the habit of being?

Continuing with the organizational topic we have a protocol of processes and internal communication that we follow during all the phases of every order. This happens for systematizing and to unify criteria so much to name files and folders, as for annotating every input (feedback, he doubts, etc) in a shared document. Of this form every member of the equipment knows at all time what stays for doing, where there is the material that he needs, what the client has said … without need to ask to the rest. With this I do not want to say that we should not speak strictly between ourselves jeje, apart we communicate to alive voice and listen to music, specially Carnivals, but it is another topic.

Agencia de visualización arquitectónica | Argelia
Architectural visualization Agency | Argelia

What clients’ segment is it directed?

We are specialized in projects type retail/comercial and contests of architecture, though we realize all kinds of orders for very diverse clients, from Fraternity up to Multinationals. A today we think that we must be capable of fitting our processes and structure to every order, independently of his size.

Which are the orders more defendants?

Lately they are calling us very much for promotions of housings, though there are in the habit of being a more or less constant demand of commercial projects and contests of diverse nature.

How do you use the new technologies?

They are an essential part of ours day after day. We try to be updated always and to do a correct and meaningful use of the available tools. For very well that controls these topics there is always a part offline / physical / physical thought that he it accompanies, because of it they are important but they it are not quite.

Has «network» facilitated your labor?

It does not fit doubt. So much the clients with whom we work as the own equipment and the projects that they entrust us are relocated largely. Though there is not alone the Network but the type of connection that you have, until three months ago we had a connection of 6mb of descent and 0 ‘4mb of raise, now with optical fiber ‘there is no color’.

Agencia de visualización arquitectónica | Botellas
Architectural visualization Agency | Bottles

The architecture, it has opened many fronts of battle (LSP, Bologna, unemployment, labor precariousness, Spades, ETSAs, emigration, communication, etc), will not they be too much for the existing polarization inside the same one?

The union and the communication do the force, from there …

How do you see the future of the architecture? And that of the profession?

Every time I value more the capacity of management and of overall view of the architects.

What improvements you believe that they are fundamental and that they should be started of immediate form?

Unification of the criteria of valuation of orders, from the minimal fees up to the production of mechanisms to protect the group.

After your experience abroad how do you value it?

To travel opens the eyes you, literally. We all should travel more, and if in better bicycle.

Agencia de visualización arquitectónica | Baño Analog
Architectural visualization Agency | Analogical bath.

What do you think of the architects who «undertake» in new fields?

It seems to me to be marvellous, it is not necessary to stop doing things especially if they do illusion to you, already the life will decide for you as a great friend says.

Are you satisfied with the path realized till now? What projects of future do wait?

Throwing the sight behind I have had the occasion to have taken part in very interesting projects and to have known big friends for the way. I hope that it continues being like that in forward, little by little.

To finish, what would you advise the current students and future professionals of architecture?

Agility, perseverance and managerial formation. It is not necessary to stop doing things, of being wrong and of straining always for the possible better thing doing them.

Agencia de visualización arquitectónica | Hdad Museo
Architectural visualization Agency | Hdad Museum

Nacho Villegas · Architectural visualization Agency
December, 2017

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Nacho his time and predisposition with this small space.

[:]

[:es]Escuela infantil en Oza-Cesuras | bals arquitectos[:gl]Escola infantil en Oza-Cesuras | bals arquitectos[:en]Infantile school in Oza-Cesuras | bals arquitectos[:]

[:es]

Escuela infantil en Oza-Cesuras | bals arquitectos
Escuela infantil en Oza-Cesuras | bals arquitectos

Proyectar una escuela infantil en una parcela compleja, por sus accesos, su topografía y dimensiones pero emplazada en un entorno con un potencial tan elevado, ha de hacernos pensar en cómo debemos ubicarnos en el territorio.

Como aprehender el lugar a partir de la aproximación a la nueva arquitectura y de manera recíproca, como han de impregnarse los espacios del carácter del lugar.

Como en tantos otros casos nos encontramos ante una localización situada al límite de un vial rodado, de tráfico intenso y que constituirá el acceso.

Parcela de pendiente elevada, que se sitúa inmediatamente bajo esa línea de comunicación rodada y a su vez en la parte alta de una vaguada cuyo horizonte se prolonga hasta la visión lejana de A Coruña.

Se trata de una ubicación próxima a  una pequeña aldea, que por su proximidad al centro urbano del municipio, comienza a mostrar síntomas de la confluencia rural-urbana y donde entendemos que nuestra actuación debe interpretar la velocidad y escalas de aproximación al nuevo equipamiento, así como el diálogo con la realidad construida existente.

El edificio nace pues como respuesta a una doble aproximación. La primera, rodada y rápida a través del coche; y la segunda, lejana y progresiva, desde la cota baja, que permite entender su posición al amparo de la horizontal carretera de acceso.

El edificio se implanta en la diagonal de la parcela propuesta. Permite conservar los dos castaños existentes y provocar, hasta su llegada, la percepción de un edificio de planta baja, cubiertas quebradas en continuidad con los paramentos y de escala reducida. En su aproximación la edificación revela su directriz longitudinal y la comprensión completa de su implantación.

Emplazarse en un entorno rural permite trabajar éstos aspectos en profundidad, de modo que la resolución funcional del programa del edificio pasa a un segundo plano ante otras cuestiones más vinculadas al territorio y al paisaje.

En cuanto a la funcionalidad de la escuela, buscamos provocar una comunicación transversal entre fases de aprendizaje; el descubrimiento del espacio y el volumen, a través de las distintas etapas del crecimiento; y la interacción temporal a través de la incidencia de la luz natural.

Dado que el centro educativo está pensado para satisfacer a sus habitantes, no solo en la escala sino en la percepción de su entorno, se ha tratado de aportar densidad al trabajo de las envolventes como filtro y límite de los espacios.

Los espacios públicos asociados al nuevo equipamiento se entienden como extensiones de actividad lúdico-educativa y se proponen espacios disfrutables tanto para pequeños como para adultos.

La urbanización dibuja con claridad la pavimentación y la jardinería, reflejando un tapiz abierto a los espacios circundantes que ordena los itinerarios de acceso y da identidad al entorno, haciendo aprehensible con su recorrido la totalidad del paisaje a través del itinerario de llegada.

Obra: Escuela infantil en Oza-Cesuras
Autores: bals arquitectos (Belén Salgado + Antonio López)
Año: 2016
Emplazamiento: Ayuntamiento de Oza-Cesuras, A Coruña, España.
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ bals.es

[:gl]

Escuela infantil en Oza-Cesures bals arquitectos o1 ext01

Proxectar unha escola infantil nunha parcela complexa, polos seus accesos, a súa topografía e dimensións pero emprazada nunha contorna cun potencial tan elevado, ha de facernos pensar en como debemos situarnos no territorio.

Como aprehender o lugar a partir da aproximación á nova arquitectura e de maneira recíproca, como han de impregnarse os espazos do carácter do lugar.

Como en tantos outros casos atopámonos ante unha localización situada ao límite dun viario rodado, de tráfico intenso e que constituirá o acceso.

Parcela de pendente elevada, que se sitúa inmediatamente baixo esa liña de comunicación rodada e á súa vez na parte alta dunha vaguada cuxo horizonte se prolonga ata a visión afastada da Coruña.

Trátase dunha localización próxima a unha  pequena aldea, que pola súa proximidade ao centro urbano do municipio, comeza a mostrar síntomas da confluencia rural-urbana e onde entendemos que a nosa actuación debe interpretar a velocidade e escalas de aproximación ao novo equipamento, así como o diálogo coa realidade construída existente.

O edificio nace pois como resposta a unha dobre aproximación. A primeira, rodada e rápida a través do coche; e a segunda, afastada e progresiva, desde a cota baixa, que permite entender a súa posición ao amparo da horizontal estrada de acceso.

O edificio implantar na diagonal da parcela proposta. Permite conservar os dous castiñeiros existentes e provocar, ata a súa chegada, a percepción dun edificio de planta baixa, cubertas crebadas en continuidade cos paramentos e de escala reducida. Na súa aproximación a edificación revela a súa directriz lonxitudinal e a comprensión completa da súa implantación.

Emprazarse nunha contorna rural permite traballar estes aspectos en profundidade, de modo que a resolución funcional do programa do edificio pasa a un segundo plano ante outras cuestións máis vinculadas ao territorio e á paisaxe.

En canto á funcionalidade da escola, buscamos provocar unha comunicación transversal entre fases de aprendizaxe; o descubrimento do espazo e o volume, a través das distintas etapas do crecemento; e a interacción temporal a través da incidencia da luz natural.

Dado que o centro educativo está pensado para satisfacer aos seus habitantes, non só na escala senón na percepción da súa contorna, tratouse de achegar densidade ao traballo das envolventes como filtro e límite dos espazos.

Os espazos públicos asociados ao novo equipamento enténdense como extensións de actividade lúdico-educativa e propóñense espazos disfrutables tanto para pequenos como para adultos.

A urbanización debuxa con claridade a pavimentación e a xardinería, reflectindo un tapiz aberto aos espazos circundantes que ordena os itinerarios de acceso e dá identidade á contorna, facendo aprehensible co seu percorrido a totalidade da paisaxe a través do itinerario de chegada.

Obra: Escola infantil en Oza-Cesures
Autores: bals arquitectos (Belén Salgado + Antonio López)
Ano: 2016
Emprazamento: Concello de Oza-Cesuras, A Coruña, España.
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ bals.es

[:en]

Escuela infantil en Oza-Cesures bals arquitectos o1 ext01

To project an infantile school in a complex plot, for his accesses, his topography and dimensions but located in an environment with such a high potential, it has to make us think how we must locate ourselves in the territory.

Since the place apprehends from the approximation to the new architecture and in a reciprocal way, since there have to be impregnated the spaces of the local character.

Since in so many other cases we are before a location placed to the limit of a road vehicle, of intense traffic and that it will constitute the access.

Plot of high slope, which places immediately under this line of rolled communication and in turn in the high part of a water-course which horizon extends up to the distant vision of A Coruña.

It is a question of a location next a small village, which for his proximity to the urban center of the municipality, begins to show symptoms of the rural – urban confluence and where we understand that our action must interpret the speed and scales of approximation to the new equipment, as well as the dialog with the constructed existing reality.

The building is born so as response to a double approximation. The first one, rolling and rapid across the car; and the the second, distant and progressive, from the low level, which allows to understand his position under the protection of the horizontal road of access.

The building is implanted in the diagonal of the proposed plot. It allows to preserve both existing chestnut-trees and to provoke, up to his arrival, the perception of a building of ground floor, broken covers in continuity with the paraments and on a large scale reduced. In his approximation the building reveals his longitudinal directive and the comprehension completes of his implantation.

To be located in a rural environment allows to be employed these aspects at depth, so that the functional resolution of the program of the building goes on to a background before other questions more linked to the territory and to the landscape.

As for the functionality of the school, we seek to provoke a transverse communication between phases of learning; the discovery of the space and the volume, across the different stages of the growth; and the temporary interaction across the incident of the natural light.

Provided that the educational center is thought to satisfy his inhabitants, not only in the scale but in the perception of his environment, it has been a question of contributing density to the work of the surrounding ones as filter and limit of the spaces.

The public spaces associated with the new equipment are understood as extensions of playful – educational activity and they propose spaces disfrutables so much for small as for adults.

The urbanization draws with clarity the paving and the gardening, reflecting a tapestry opened for the surrounding spaces that arranges the itineraries of access and gives identity to the environment, doing aprehensible with his tour the totality of the landscape across the itinerary of arrival.

Work: Infantile school in Oza-Cesures
Authors: bals arquitectos (Belén Salgado + Antonio López)
Year: 2016
Location: Oza-Cesuras Town House, A Coruña, Spain.
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ bals.es

[:]

Young Talent Architecture Award 2018 (YTAA)

0

[:es]

Young Talent Architecture Award (YTAA)

– El YTAA 2018 concederá un mayor número de premios: 4 ganadores de entre 12 finalistas.

– Las escuelas pueden empezar a seleccionar los proyectos que presenten los estudiantes desde el 1 de agosto de 2016 hasta el 31 de diciembre de 2017.

– Para potenciar la competitividad y la calidad de la educación europea en arquitectura, podrán participar en el YTAA 2018 escuelas de dos países invitados: China y Corea del Sur.

El Young Talent Architecture Award lanza su segunda edición e impulsa el talento de arquitectos, urbanistas y paisajistas recién graduados.

El YTAA está organizado por la Fundació Mies van der Rohe con el apoyo de Creative Europe, como extensión del Premio de Arquitectura Contemporánea de la Unión Europea -Premio Mies van der Rohe, y con World Architects como socio fundador.

Al poner en contacto a los arquitectos recién licenciados con más talento y a algunas de las mejores empresas e instituciones de arquitectura de Europa, el YTAA ofrece a los ganadores la oportunidad de desarrollar estrategias exhaustivas que establezcan mejoras y sinergias con las empresas e instituciones que elijan.

La primera edición del premio en 2016 fue un éxito de participación: 268 estudiantes provenientes de más de 100 escuelas de 86 ciudades europeas presentaron 211 proyectos de graduación de arquitectura, urbanismo y paisajismo.

El YTAA 2018 pretende aumentar su ámbito de actuación y potenciar el debate mediante la ampliación de su alcance geográfico y del número de finalistas y ganadores. Esta segunda edición supone la consolidación del premio, por lo que se espera una mayor participación.

El YTAA reflejará la complejidad y realidad de la educación a lo largo de todo su proceso.Por este motivo, el número deproyectosque puede presentar cada escuela va acorde con el número total de estudiantes matriculados en ella.

«El YTAA busca convertirse en un observatorio privilegiado de la formación en arquitectura, por lo que los trabajos propuestos no se filtran por escala o programa. La selección del jurado en cada edición bienal representa una visión amplia de la calidad del diseño arquitectónico, pero el denominador común sigue siendo la contribución que dichos diseños realizan al entorno construido»,

explica Michel Magnier, director de Cultura y Creatividad de la Comisión Europea.

Se preseleccionarán un grupo de proyectos para ejemplificar distintas maneras de trabajar, diseñar y comunicar. Un jurado internacional elegirá, de entre una lista de doce finalistas, a cuatro ganadores, uno más que en la primera edición.

Todos los proyectos nominados se publicarán online y se incluirán en el archivo del YTAA a modo de reconocimiento a sus autores y a las escuelas. Los cuatro ganadores obtendrán apoyo para crear una red conjunta con los arquitectos y críticos involucrados en el Premio de Arquitectura Contemporánea de la Unión Europea -Premio Mies van der Rohe y la Future Architecture Platform. También recibirán 5.000 € cada uno, un perfil en World Architects y muebles de USM.

Los resultados del YTAA 2018 se presentarán en una exposición itinerante que iniciará su recorrido en Venecia, en la Bienal de Arquitectura 2018. El YTAA cuenta con la colaboración del Architects’ Council of Europe (ACE) y la European Association for Architectural Education (EAAE) así como con el apoyo local en Venecia del European Cultural Centre (ECC). La organización del YTAA 2018 cuenta también con la participación de Jungy Jansen y el apoyo de USM.

Calendario YTAA 2018.

2017

Noviembre. Convocatoria abierta para la inscripción de las escuelas.

2018

Febrero. Fecha límite para la inscripción de las escuelas.

Marzo. Publicación del jurado. Fecha límite para la inscripción de los estudiantes.

Abril. Anuncio de los preseleccionados (Shortlist).

Mayo. Anuncio de los finalistas.

Inauguración de la exposición en la Bienal de Arquitectura 2018, en Venecia.

Junio. Anuncio de los ganadores.

Septiembre. Ceremonia de entrega de premios en la Bienal de Arquitectura 2018, en Venecia.

+ ytaaward.com

[:gl]

Young Talent Architecture Award (YTAA)

– O YTAA 2018 concederá un maior número de premios: 4 gañadores de entre 12 finalistas..

– As escolas poden empezar a seleccionar os proxectos que presenten os estudantes desde o 1 de agosto de 2016 ata o 31 de decembro de 2017.

– Para potenciala competitividade e a calidade da educación europea en arquitectura, poderán participar no YTAA 2018 escolas de dous países invitados: China e Corea do Sur.

O Young Talent Architecture Award lanza a súa segunda edición e impulsa o talento de arquitectos, urbanistas e paisajistas recentemente graduados.

O YTAA está organizado pola Fundació Mies van der Rohe co apoio de Creative Europe, como extensión do Premio de Arquitectura Contemporánea da Unión Europea -Premio Mies van der Rohe, e con World Architects como socio fundador.

Ao poñer en contacto aos arquitectos recentemente licenciados con máis talento e a algunhas das mellores empresas e institucións de arquitectura de Europa, o YTAA ofrece aos gañadores a oportunidade de desenvolver estratexias exhaustivas que establezan melloras e sinerxias coas empresas e institucións que elixan.

A primeira edición do premio en 2016 foi un éxito de participación: 268 estudantes provenientes de máis de 100 escolas de 86 cidades europeas presentaron 211 proxectos de gradación de arquitectura, urbanismo e paisaxismo.

O YTAA 2018 pretende aumentar o seu ámbito de actuación e potenciar o debate mediante a ampliación do seu alcance xeográfico e do número de finalistas e gañadores. Esta segunda edición supón a consolidación do premio, polo que se espera unha maior participación.

O YTAA reflectirá a complexidade e realidade da educación ao longo de todo o seu proceso.Por este motivo, o número deproyectosque pode presentar cada escola vai acorde co número total de estudantes matriculados nela.

«O YTAA busca converterse nun observatorio privilexiado da formación en arquitectura, polo que os traballos propostos non se filtran por escala ou programa. A selección do xurado en cada edición bienal representa unha visión ampla da calidade do deseño arquitectónico, pero o denominador común segue sendo a contribución que devanditos deseños realizan á contorna construída»,

explica Michel Magnier, director de Cultura e Creatividade da Comisión Europea.

Preseleccionaranse un grupo de proxectos para ejemplificar distintas maneiras de traballar, deseñar e comunicar. Un xurado internacional elixirá, de entre unha lista de doce finalistas, a catro gañadores, un máis que na primeira edición.

TTodos os proxectos nomeados publicaranse online e incluiranse no arquivo do YTAA a modo de recoñecemento aos seus autores e ás escolas. Os catro gañadores obterán apoio para crear unha rede conxunta cos arquitectos e críticos involucrados no Premio de Arquitectura Contemporánea da Unión Europea -Premio Mies van der Rohe e a Future Architecture Platform. Tamén recibirán 5.000 € cada un, un perfil en World Architects e mobles de USM.

Os resultados do YTAA 2018 presentaranse nunha exposición itinerante que iniciará o seu percorrido en Venecia, na Bienal de Arquitectura 2018. O YTAA conta coa colaboración do Architects’ Council of Europe (ACE) e a European Association for Architectural Education ( EAAE) así como co apoio local en Venecia do European Cultural Centre (ECC). A organización do YTAA 2018 conta tamén coa participación de Jungy Jansen e o apoio de USM.

Calendario YTAA 2018.

2017

Novembro. Convocatoria aberta para a inscrición das escolas.

2018

Febreiro. Data límite para a inscrición das escolas.

Marzo. Publicación do xurado. Data límite para a inscrición dos estudantes.

Abril. Anuncio dos preseleccionados (Shortlist).

Mayo. Anuncio dos finalistas.

Inauguración da exposición na Bienal de Arquitectura 2018, en Venecia.

Junio. Anuncio dos gañadores.

Septiembre. Cerimonia de entrega de premios na Bienal de Arquitectura 2018, en Venecia

+ ytaaward.com

[:en]

Young Talent Architecture Award (YTAA)

– YTAA 2018 will grant more awards: 4 Winners among 12 Finalists;

– Schools can start selecting Graduation projects presented by students between August 1st, 2016 and December 31st,2017;

– To stimulate the competitiveness and quality of European architecture education, schoolsfrom two guest countries will be invited to participate in YTAA 2018: China and South Korea.

The Young Talent ArchitectureAward (YTAA) launches its second edition supporting the talent of recently graduated Architects, Urban Planners and Landscape Architects.

YTAA is organized by the Fundació Mies van der Rohe with the support of Creative Europe as an extension of the European Union Prize for Contemporary Architecture -Mies van der Rohe Award, and World-Architectsas Founding Partner.

By bringing together the most talented graduated architects and some of thebest architecture firms and institutions in Europe, the Winners of the YTAA will have the opportunity to develop comprehensive strategies enhancing synergies and complementarities with the firms and institutions of their choice.

The first edition of the award in 2016 had a very successful participationwith 211 architecture, urban and landscape graduation projects submitted by 268 students from over 100 Schools and 86 European cities.

YTAA 2018 wants to open up its scope and generate a stronger debate by increasing its geographical spanand the number of finalists and winners. This second editionentailsthe consolidation of the Award, higher participation is therefore expected.

YTAA will reflectthe reality and complexity of educationthroughoutits process. This is why the number of designs that each school can nominate is in accordance with its total number of enrolled students.

«YTAA seeks to become a privileged observatory of architectural education, so the proposed works are not limited by scale or programme. The Jury selection for each biennial edition representsan extensive overview of quality architectural design but the common denominator remainsthe contribution that these designs make to the built environment»,

explains Michel Magnier, Director forCulture and Creativity at the European Commission.

A group of shortlistedworks will be selected in order to illustrate differentways of working, designing and communicating. Four winners, one more than the firstedition, will be chosen by an international Jury from a list of twelve finalists.

All nominated designs will be published online and will become part of the YTAA Archive as a recognition to their authors and the Schools. The four Winners will be supported in the creation of a network with the architects and critics involved in the European Union Prize for Contemporary Architecture –Mies van der Rohe Award and the Future Architecture Platform. They will also receive 5.000€ each, a profile in World Architectsand furniture from USM.

The results of YTAA 2018 will be presented in a traveling exhibitionthat will start its journey in Venice, atthe 2018 Architecture Biennale. YTAA benefits from the partnership of the Architects’ Council of Europe(ACE) and The European Association for Architectural Education(EAAE) and the local partner in Venice is The European Cultural Centre(ECC).The organization of YTAA 2018 counts with the participation of Jungand Jansen and the support of USM.

YTAA Calendar 2018.

2017

November. Open call for school’s registrations.

2018

February. Deadline for school’s submissions.

March. Jury announcement. Deadline for student’s submissions

April. Shortlist announcement.

May. Finalists announcement. .

Exhibition Opening at Architecture Biennale 2018, Venice.

June. Winners announcement.

September. Award ceremony at Architecture Biennale 2018, Venice.

+ ytaaward.com

[:]

[:es]Una teoría docente. Una manera de hacer las cosas | Jorge Meijide[:gl]Unha teoría docente. Unha maneira de facer as cousas | Jorge Meijide[:en]An educational theory. A way of doing the things | Jorge Meijide[:]

[:es]

Louis Kahn in the Yale University Art Gallery, 1953. (Courtesy of Lionel Freedman Archives)
Louis Kahn en la Yale University Art Gallery, 1953. | Cortesía de Lionel Freedman Archives

Una manera de hacer las cosas.

«Amo los inicios. Los inicios me llenan de maravilla. Yo creo que el inicio es lo que garantiza la consecución. Si ésta no tiene lugar, nada podría ni querría existir. Tengo un gran respeto por la instrucción porque es una inspiración fundamental. (…) La voluntad de aprender, el deseo de aprender, es una de las mayores aspiraciones. No me emociona en igual medida la educación. Aprender está bien, pero la educación es algo que siempre está en discusión porque ningún sistema consigue captar jamás el verdadero significado de aprender».

Louis I. Kahn1

Ante todo las cosas claras: Un proyecto es un proceso.

Un proceso que sigue una evolución en el tiempo. Un proceso gradual en constante desarrollo nutrido por la adquisición paulatina de conocimientos y habilidades. Un proceso encaminado a la realización de la obra de  arquitectura.

Si un proyecto es un proceso parece coherente que la docencia del mismo haya de serlo también. Hemos de entender al proyecto, en su evolución, como aglutinador de intenciones, de intereses y sobre todo de conocimientos, valorando su carácter propositivo.

La formación de un arquitecto es larga y continua, como lo es la de la persona. Creer que en lo que dura la estancia del alumno en la Escuela hemos formado a un arquitecto es, cuando menos, ingenuo. Lo mismo que pensar que hemos formado a un profesional por la mera acumulación de determinadas habilidades y conocimientos. Estamos hablando de calidad y no de cantidad.

Un proceso tan complejo como la formación de una personalidad arquitectónica, es cuestión de un largo e interno proceso de madurez y reflexión, así como de grandes dosis de serenidad y autocrítica.

Decía Goethe al respecto de la madurez del poeta joven,

«el defecto de la mayoría de nuestros poetas jóvenes, es que su personalidad subjetiva no es bastante interesante todavía y no saben hallar en lo objetivo asuntos para sus obras, a lo sumo hallan asuntos mediocres que responden a su propia joven subjetividad».2

Hemos de ser conscientes de que una docencia de proyectos basada en una sucesión en creciente dificultad tipológica de ejercicios corregidos y evaluados, no parece un buen camino para lograr el fin buscado.

Hemos de fomentar y valorar el proceso como herramienta de elaboración del proyecto más que su resultado final. Hemos de fomentar también la integración de todo aquello que lo enriquezca, de todos aquellos conocimientos que conduzcan a la formación de un espíritu arquitectónico completo y capaz de desarrollar esa obra de arquitectura merecedora de ser parte de ese tesoro de la arquitectura del que nos hablaba Kahn.

Valorar el trabajo del proceso en sí mismo y no el resultado es la manera de entenderlo, pero no como un fin en sí mismo, sino como el catalizador y aglutinador de experiencias, conocimientos, deseos y anhelos. Se trata de fomentar la motivación y el anhelo de emocionar.

Proyecto y Taller.

El proyecto debe aglutinar e integrar en sí mismo y en torno a si mismo todas aquellas disciplinas y conocimientos que lo hacen factible, en un continuo y constante flujo de influencias. Un taller3 aglutinador, entendido en sí mismo como una forma de trabajo, debe organizarse de manera gradual, tanto vertical como transversalmente, lo largo de la carrera, distribuyendo sus contenidos, no por su aparente complejidad, sino por sus contenidos conceptuales que abarquen las distintas escalas del trabajo proyectual y las diversas complejidades e imbricaciones que el hecho arquitectónico conlleva. Un hilo argumental con diferentes grados de compromiso en el que el alumno ha de ir profundizando e  involucrándose.

La docencia es un camino de doble dirección. Es un proceso que se produce en continuidad con la experiencia diaria. Una enseñanza en la que aprendes, descubres y redescubres. Se aprende y se enseña a la vez. Enseñar a buscar y a través de ello entender y aprender a ver. El proceso se enriquece y se retroalimenta, generando ilusión y complicidad.

Hay que desarrollar y articular un conjunto de valores fundamentales que substancien el proceso como trabajo. Hay que fomentar la práctica crítica con debates acerca del contenido intrínseco de las cosas, su esencia y su realidad.

La arquitectura es una creación del pensamiento y la obra su concreción. Ambos, idea y obra, están indisolublemente unidos en una relación honesta y por ende verdadera.

Un proyecto de arquitectura es un proceso personal e intransferible, inevitablemente íntimo. Toda creación es un acto de intimidad, un acto solitario, cualquier acto de creación, cualquier acto de comprensión lo es. Todo sentimiento es individual, toda sensación lo es. Se trata de la búsqueda hacia una aproximación emocional  al hecho arquitectónico.

Uno no aprende nada que no sea parte de sí mismo, decía Kahn.

Un trabajo de arquitectura comprende una ética. Una ética del quehacer que se debe a su proceso mismo. El tiempo, la madurez, y el conocimiento forjan un pensamiento; un pensamiento que destila los intereses, las afinidades y las necesidades, y que afina y delimita el modo de ver las cosas y las maneras de hacer.

A Kahn le gustaban los comienzos, y a mí también…

Jorge Meijide . Arquitecto
Coruña. Diciembre 2017

1 Amo los inicios. Ponencia de Kahn en Aspen, junio de 1972, sobre “La ciudad invisible”.

2 Eckerman, Johann Peter. Conversaciones con Goethe.

3 El nombre ya indica otra actitud de trabajo, de colaboración, hasta de artesanía.

Texto elaborado para una jornada de trabajo sobre la docencia de proyectos, organizada por el Departamento de Proyectos de la ETSAC, celebrada en el Pazo de Lóngora, A Coruña, en junio de 2011. Revisado en noviembre de 2017.

[:gl]

Louis Kahn in the Yale University Art Gallery, 1953. (Courtesy of Lionel Freedman Archives)
Louis Kahn en la Yale University Art Gallery, 1953. | Cortesía de Lionel Freedman Archives

Unha maneira de facer as cousas.

«Amo os inicios. Os inicios énchenme de marabilla. Eu creo que o inicio é o que garante a consecución. Se esta non ten lugar, nada podería nin querería existir. Teño un gran respecto pola instrución porque é unha inspiración fundamental. (…) A vontade de aprender, o desexo de aprender, é unha das maiores aspiracións. Non me emociona en igual medida a educación. Aprender está ben, pero a educación é algo que sempre está en discusión porque ningún sistema consegue captar xamais o verdadeiro significado de aprender».

Louis I. Kahn1

Ante todo as cousas claras: Un proxecto é un proceso.

Un proceso que segue unha evolución no tempo. Un proceso gradual en constante desenvolvemento nutrido pola adquisición paulatina de coñecementos e habilidades. Un proceso encamiñado á realización da obra de arquitectura..

Se un proxecto é un proceso parece coherente que a docencia do mesmo haxa de selo tamén. Habemos de entender ao proxecto, na súa evolución, como aglutinador de intencións, de intereses e sobre todo de coñecementos, valorando o seu carácter propositivo.

A formación dun arquitecto é longa e continua, como o é a da persoa. Crer que no que dura a estancia do alumno na Escola formamos a un arquitecto é, cando menos, inxenuo. O mesmo que pensar que formamos a un profesional pola mera acumulación de determinadas habilidades e coñecementos. Estamos a falar de calidade e non de cantidade.

Un proceso tan complexo como a formación dunha personalidade arquitectónica, é #cuestión dun longo e interno proceso de madurez e reflexión, así como de grandes doses de serenidade e autocrítica.

Dicía Goethe respecto diso da madurez do poeta novo,

«o defecto da maioría dos nosos poetas novos, é que a súa personalidade subxectiva non é bastante interesante aínda e non saben achar no obxectivo asuntos para as súas obras, como máximo achan asuntos mediocres que responden á súa propia nova subxectividade«.2

Habemos de ser conscientes de que unha docencia de proxectos baseada nunha sucesión en crecente dificultade tipológica de exercicios corrixidos e avaliados, non parece un bo camiño para lograr o fin buscado.

Habemos de fomentar e valorar o proceso como ferramenta de elaboración do proxecto máis que o seu resultado final. Habemos de fomentar tamén a integración de todo aquilo que o enriqueza, de todos aqueles coñecementos que conduzan á formación dun espírito arquitectónico completo e capaz de desenvolver esa obra de arquitectura merecedora de ser parte dese tesouro da arquitectura do que nos falaba Kahn.

Valorar o traballo do proceso en si mesmo e non o resultado é a maneira de entendelo, pero non como un fin en si mesmo, senón como o catalizador e aglutinador de experiencias, coñecementos, desexos e anhelos. Trátase de fomentar a motivación e o anhelo de emocionar.

Proxecto e Obradoiro.

O proxecto debe aglutinar e integrar en si mesmo e ao redor de se mesmo todas aquelas disciplinas e coñecementos que o fan factible, nun continuo e constante fluxo de influencias. Un Obradoiro3 aglutinador, entendido en si mesmo como unha forma de traballo, debe organizarse de maneira gradual, tanto vertical como transversalmente, o longo da carreira, distribuíndo os seus contidos, non pola súa aparente complexidade, senón polos seus contidos conceptuais que abarquen as distintas escalas do traballo proyectual e as diversas complexidades e imbricaciones que o feito arquitectónico leva. Un fío argumental con diferentes graos de compromiso no que o alumno ha de ir profundando e involucrándose.

A docencia é un camiño de dobre dirección. É un proceso que se produce en continuidade coa experiencia diaria. Un ensino na que aprendes, descobres e redescubres. Apréndese e ensínase á vez. Ensinar a buscar e a través diso entender e aprender a ver. O proceso enriquécese e retroaliméntase, xerando ilusión e complicidade.

Hai que desenvolver e articular un conxunto de valores fundamentais que substancien o proceso como traballo. Hai que fomentar a práctica crítica con debates achega do contido intrínseco das cousas, a súa esencia e a súa realidade.

A arquitectura é unha creación do pensamento e a obra a súa concreción. Ambos, idea e obra, están indisolublemente unidos nunha relación honesta e polo tanto verdadeira.

Un proxecto de arquitectura é un proceso persoal e intransferible, inevitablemente íntimo. Toda creación é un acto de intimidade, un acto solitario, calquera acto de creación, calquera acto de comprensión éo. Todo sentimento é individual, toda sensación éo. Trátase da procura cara a unha aproximación emocional ao feito arquitectónico.

Un non aprende nada que non sexa parte de si mesmo, dicía Kahn.

Un traballo de arquitectura comprende unha ética. Unha ética do quefacer que se debe ao seu proceso mesmo. O tempo, a madurez, e o coñecemento forxan un pensamento; un pensamento que destila os intereses, as afinidades e as necesidades, e que afina e delimita o modo de ver as cousas e as maneiras de facer.

A Kahn gustábanlle os comezos, e a min tamén…

Jorge Meijide . Arquitecto
Coruña. Decembro 2017

1 Amo os comenzos. Ponencia de Kahn en Aspen, xuño de 1972, sobre “A cidade invisible”.

2 Eckerman, Johann Peter. Conversas con Goethe.

3 O nome xa indica outra actitude de traballo, de colaboración, ata de artesanía.

Texto elaborado para unha xornada de traballo sobre a docencia de proxectos, organizada polo Departamento de Proxectos da ETSAC, celebrada no Pazo de Lóngora, A Coruña, en xuño de 2011. Revisado en novembro de 2017.

[:en]

Louis Kahn in the Yale University Art Gallery, 1953. (Courtesy of Lionel Freedman Archives)
Louis Kahn in the Yale University Art Gallery, 1953. | Courtesy of Lionel Freedman Archives

A way of doing the things.

«I love the beginnings. The beginnings fill me with marvel. I think that the beginning is what guarantees the attainment. If this one does not take place, nothing might nor would like to exist. I take a great respect as the instruction because it is a fundamental inspiration. (…) The will to learn, the desire to learn, is one of the major aspirations. It does not thrill in equal measure the education. To learn is nice, but the education is something that always is in discussion because no system manages to catch the real meaning of learning ever».

Louis I. Kahn1

First of all the clear things: A project is a process.

A process that follows an evolution in the time. A gradual process in constant development nourished by the gradual acquisition of knowledge and skills. A process directed to the accomplishment of the work of architecture.

If a project is a process it seems to be coherent that the teaching of the same one it has to be also. We have to deal to the project, in his evolution, as agglutinative of intentions, of interests and especially of knowledge, valuing his character propositive.

The formation of an architect is long and continues, since it it is that of the person. To think that in what the stay of the pupil lasts in the School we have formed an architect is, when less, ingenuous. The same thing that to think that we have formed a professional for the mere accumulation of certain skills and knowledge. We are speaking about quality and not about quantity.

A process as complex as the formation of an architectural personality, it is a question of a long and internal process of maturity and reflection, as well as of big doses of serenity and self-criticism.

Goethe was saying with regard to the maturity of the young poet,

«the fault of the majority of our young poets, it is that his subjective personality is not interesting enough still and they cannot find in objective matters for his works, at most they find mediocre matters that answer subjectivity to his own young woman«.2

We have to be conscious of that a project teaching based on a succession on increasing difficulty tipológica of corrected and evaluated exercises, does not look like a good way to achieve the looked end.

We have to promote and to value the process as tool of production of the project more than his final result. We have to promote also the integration of all that that it enriches, of all that knowledge that they lead to the formation of an architectural spirit complete and capable of developing this work of deserving architecture of being a part of this exchequer of the architecture about which he was speaking Kahn to us.

To value the work of the process in yes same and not the result is the way of understanding it, but not as an end in yes same, but as the catalyst and agglutinative of experiences, knowledge, desires and longings. It is a question of promoting the motivation and the longing to thrill.

Project and Workshop.

The project must agglutinate and integrate in yes same and concerning if same all those disciplines and knowledge that make it feasible, in a continuous and constant flow of influences. One workshop3 agglutinative, understood in yes same as a form of work, must organize in a gradual way, so much vertical as transversely, the long of the career, distributing his contents, not for his apparent complexity, but for his conceptual contents that include the different scales of the work proyectual and the diverse complexities and overlaps that the architectural fact carries. A plot thread with different degrees of commitment in which the pupil has to go penetrating and interfering.

The teaching is a way of double direction. It is a process that takes place in continuity with the daily experience. An education in which you learn, you discover and re-discover. It is learned and is taught simultaneously. To teach to searching and across it to deal and to learn to see. The process prospers and retroalimenta, generating illusion and complicity.

It is necessary to develop and articulate a set of fundamental values that substancien the process like work. It is necessary to promote the critical practice with debates brings over of the intrinsic content of the things, his essence and his reality.

The architecture is a creation of the thought and the work his concretion. Both, it designs and work, they are indissolubly joined in an honest relation and for ende real.

A project of architecture is a personal and intransferible, inevitably intimate process. Any creation is an act of intimacy, a solitary act, any act of creation, any act of comprehension it is. Any feeling is individual, any sensation it is. It is a question of the search towards an emotional approximation to the architectural fact.

One does not learn anything that is not a part of yes same, was saying Kahn.

A work of architecture understands an ethics. An ethics of the occupation that owes to his process itself. The time, the maturity, and the knowledge forge a thought; a thought that reveals the interests, the affinities and the needs, and that perfects and delimits the way of seeing the things and the ways of doing.

To Kahn me liked the beginning, and also…

A Kahn le gustaban los comienzos, y a mí también…

Jorge Meijide . Architect
Coruña. December 2017

1 I love beginnings. Kahn’s presentation in Reel, June, 1972, about “The invisible city”.

2 Eckerman, Johann Peter. Conversations with Goethe.

3 The name already indicates another attitude of work, of collaboration, up to of crafts.

Text elaborated for a day of work on the project teaching, organized by the Project department of the ETSAC, celebrated in Lóngora’s Country house, To Corunna, in June, 2011. Checked in November, 2017.

[:]

[:es]La primera directora artística | Jorge Gorostiza[:gl]A primeira directora artística | Jorge Gorostiza[:en]The first women art director | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

Furia española (Francisco Betriú, 1975) por la que Elisa Ruiz recibió el premio del Círculo de Escritores Cinematográficos a la mejor decoración
Furia española (Francisco Betriú, 1975) por la que Elisa Ruiz recibió el premio del Círculo de Escritores Cinematográficos a la mejor decoración.

La investigadora mexicana Elisa Lozano, a la que ya mencioné a raíz de la publicación de su fundamental libro sobre Manuel Fontanals, me ha dicho hace poco que está finalizando su trabajo sobre Lucero Isaac, la primera directora artística cinematográfica mexicana.

Lo cierto es que en el ámbito de la escenografía para el cine ha ocurrido lo mismo que en otras especialidades, en las que las mujeres tuvieron muchas dificultades para trabajar, casi siempre por culpa de la propia sociedad, ya que los profesionales del cine, como los del teatro, siempre han estado más abiertos a los cambios. Estos problemas provocaron que cuando se piensa en las mujeres escenógrafas, se recuerde a la antes mencionada, a Carmen Dillon y a muy pocas más.

En España las mujeres, como en otros países, se ocuparon antes del diseño de vestuario que de los decorados, cronológicamente una de las primeras -si no la primera- que aparece en unos títulos de crédito es Elisa Ruiz Fernández, firmando como ambientadora en Cruzada en la mar, dirigida por Isidoro M. Ferry en 1968 y el año siguiente como los decorados de la coproducción italo española Los diablos de la guerra dirigida por Bitto Albertini en 1969.

Elisa nació en San Fernando (Cádiz) el 4 de octubre de 1939, estudió en la Escuela Superior de Bellas Artes de esa localidad donde se graduó en 1962; comenzó a trabajar en el cine a principios de los años sesenta como ayudante de decoración de José Antonio de la Guerra, siendo después ayudante de Gago, Surribas, Galicia y Pérez Cubero; compaginando su trabajo con el teatro trabajó con el gran Francisco Nieva, que la menciona en sus memorias Las cosas como fueron, realizando la escenografía y el vestuario de obras teatrales, zarzuelas, óperas y ballets, además expuso su obra plástica en varias ocasiones, hizo ilustraciones para libros, murales, y también impartió conferencias sobre su trabajo; falleció joven a los cincuenta y cinco años, en Madrid, tras una larga enfermedad, el 21 de mayo de 1995. Tuve la suerte de asistir a una de sus conferencias, la estupenda que impartió en la UIMP analizando el vestuario de las películas sobre Colón.

No voy a copiar la filmografía de Elisa, que se puede consultar en el libro Directores artísticos del cine español, pero sí hay que destacar que trabajó en cinco películas como figurinista, en catorce como ayudante de decoración y en diecisiete como directora artística, y en este último cometido, con directores como Betriú, Borau y Saura, en películas que ya han pasado a la Historia del Cine Español.

Tampoco quiero olvidar a otras escenógrafas cinematográficas españolas que también comenzaron a trabajar en los años sesenta y setenta, como María Eugenia Sagardía, Núria Pompeia, Elena Guasch, Cristina López, Mireia Riera, Teresa Pecanín y Neus Ciurana.

En España siempre se le ha dado muy poca importancia al fundamental trabajo de los directores artísticos y mucho menos al de las mujeres que trabajaron es esa especialidad, quizás ya va siendo hora que se les haga justicia.

Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, septiembre 2017
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad

[:gl]

Furia española (Francisco Betriú, 1975) por la que Elisa Ruiz recibió el premio del Círculo de Escritores Cinematográficos a la mejor decoración
Furia española (Francisco Betriú, 1975) pola que Elisa Ruiz recibiu o premio do Círculo de Escritores Cinematográficos a mellor decoración.

A investigadora mexicana Elisa Lozano, á que xa mencionei por mor da publicación do seu fundamental libro sobre Manuel Fontanals,  díxome hai pouco que está a finalizar o seu traballo sobre Lucero Isaac a primeira directora artística cinematográfica mexicana.

O certo é que no ámbito da escenografía para o cinema ocorreu o mesmo que noutras especialidades, nas que as mulleres tiveron moitas dificultades para traballar, case sempre por culpa da propia sociedade, xa que os profesionais do cinema, como os do teatro, sempre estiveron máis abertos aos cambios. Estes problemas provocaron que cando se pensa nas mulleres escenógrafas, lémbrese á antes mencionada, a Carmen Dillon e a moi poucas máis.

En España as mulleres, como noutros países, ocupáronse antes do deseño de vestiario que dos decorados, cronoloxicamente una das primeiras -se non a primeira- que aparece nuns títulos de crédito é Elisa Ruiz Fernández, asinando como ambientadora en Cruzada na mar,, dirixida por Isidoro M. Ferry en 1968 e o ano seguinte como os decorados da coprodución italo española Os diaños da guerra dirixida por Bitto Albertini en 1969.

Elisa naceu en San Fernando (Cádiz) o 4 de outubro de 1939, estudou na Escola Superior de Belas Artes desa localidade onde se graduó en 1962; comezou a traballar no cinema a principios dos anos sesenta como axudante de decoración de José Antonio da Guerra, sendo despois axudante de Gago, Surribas, Galicia e Pérez Cubero; compaxinando o seu traballo co teatro traballou co gran Francisco Nieva, que a menciona nas súas memorias As cousas como foron, realizando a escenografía e o vestiario de obras teatrais, zarzuelas, óperas e ballets, ademais expuxo a súa obra plástica en varias ocasións, fixo ilustracións para libros, murais, e tamén impartiu conferencias sobre o seu traballo; faleceu mozo aos cincuenta e cinco anos, en Madrid, tras unha longa enfermidade, o 21 de maio de 1995. Tiven a sorte de asistir a unha das súas conferencias, a estupenda que impartiu na UIMP analizando o vestiario das películas sobre Colón.

Non vou copiar a filmografía de Elisa, que se pode consultar no libroDirectores artísticos do cine español, pero si hai que destacar que traballou en cinco películas como figurinista, en catorce como axudante de decoración e en dezasete como directora artística, e neste último labor, con directores como Betriú, Borau e Saura, en películas que xa pasaron á Historia do Cinema Español.

Tampouco quero esquecer a outras escenógrafas cinematográficas españolas que tamén comezaron a traballar nos anos sesenta e setenta, como María Eugenia Sagardía, Núria Pompeia, Elena Guasch, Cristina López, Mireia Rise, Teresa Pecanín e Neus Ciurana.

En España sempre se lle deu moi pouca importancia ao fundamental traballo dos directores artísticos e moito menos ao das mulleres que traballaron é esa especialidade, quizais xa vai sendo hora que se lles faga xustiza.

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, setembro 2017
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

[:en]

Furia española (Francisco Betriú, 1975) por la que Elisa Ruiz recibió el premio del Círculo de Escritores Cinematográficos a la mejor decoración
Furia española (Francisco Betriú, 1975) for that Elisa Ruiz got the prize of Writers’ Cinematográficos Circle to the best decoration.

The investigator Mexican Elisa Lozano, whom already I mentioned immediately after the publication of his fundamental book on Manuel Fontanals, has said to me does so that there is finishing his work about Lucero Isaac,, the first cinematographic Mexican art director.

The certain thing is that in the area of the scenery for the cinema the same thing has happened that in other specialities, in which the women had many difficulties to work, almost always through the fault of the own company, since the professionals of the cinema, as those of the theatre, always have been more opened the changes. These problems provoked that when it is thought about the women set designers, it is remembered to before mentioned, to Carmen Dillon and to very small more.

In Spain the women, since in other countries, dealt before the design of wardrobe that of the sets, chronologically one of the first ones – if not the first one – that appears in a few titles of credit is Elisa Ruiz Fernandez, signing like ambientadora in Cruzada en la mar, directed by Isidoro M. Ferry in 1968 and the following year like the sets of the joint production italo Spanish woman Los diablos de la guerra directed by Bitto Albertini in 1969.

Elisa was born in San Fernando (Cadiz) on October 4, 1939, studied in the High school of Fine arts of this locality where it graduated in 1962; she began to be employed at the cinema at the beginning of the sixties as assistant of José Antonio de la Guerra’s decoration, being later an assistant of Gago, Surribas, Galicia and Pérez Cubero; reconciling his work with the theatre it worked with the great Francisco Nieva, who her mentions in his memories Las cosas como fueron, realizing the scenery and the wardrobe of theatrical works, operettas, operas and ballets, in addition it exposed his plastic work in several occasions, did illustrations for books, murals, and also it gave conferences on his work; young woman died at the age of fifty five, in Madrid, after a long disease, on May 21, 1995. I was lucky to attend one of his conferences, the marvellous one that it gave in the UIMP analyzing the wardrobe of the movies about Colon.

I am not going to copy Elisa’s movies, which can consult in the book Directores artísticos del cine español, but yes it is necessary to emphasize that it was employed at five movies as figurinista, at fourteen as assistant of decoration and at seventeen as art director, and at the latter assignment, with the directors like Betriú, Borau and Saura, at movies that already have gone on to the History of the Spanish Cinema.

I do not also want to forget other cinematographic Spanish set designers who also began to work in the sixties and seventies, as María Eugenia Sagardía, Núria Pompeia, Elena Guasch, Cristina López, Mireia Riera, Teresa Pecanín and Neus Ciurana.

In Spain always little importance has been given very to the fundamental work of the art and great directors less to that of the women who worked is this speciality, probably already it is time that justice is done to them.

Jorge Gorostiza, PhD architect.
Santa Cruz de Tenerife, september 2017
Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

[:]

Black: Architecture in Monochrome

0

[:es]

Black Architecture in Monochrome

Una innovadora mirada a la belleza y la espectacularidad de la arquitectura negra a lo largo de mil años.

Black: Architecture in Monochrome es un fascinante estudio sobre la intensidad, la fuerza y la mística del color negro en el mundo de la construcción. El negro, que atesora una gran importancia cultural e histórica –ya sea como símbolo de transgresión, devoción, penurias, lujo, introspección o extroversión–, se halla en el centro de la experiencia personal y social, lo cual convierte este provocador compendio en un libro fascinante y relevante.

Black: Architecture in Monochrome incluye más de ciento cincuenta estructuras creadas a lo largo de mil años de arquitectura, monumentos históricos importantes que han modelado la historia de la construcción en negro. Desde un edificio del siglo XI tratado con brea en las islas Feroe hasta la iglesia de madera de Fantoft, del siglo XII, que se ha ennegrecido con el paso del tiempo, las austeras estructuras modernistas cercadas con cristal negro y el cemento negro del angular teatro contemporáneo de Tokio, las influencias históricas de este color pueden apreciarse en multitud de materiales y estilos arquitectónicos de todo el mundo.

Este hermoso volumen presenta obras de algunos de los arquitectos más notables del siglo XX, entre ellos Philip Johnson, Eero Saarinen y Mies van der Rohe, además de célebres creadores contemporáneos como David Adjaye, Jean Nouvel, Peter Marino y Steven Holl. Black: Architecture in Monochrome reúne una espectacular variedad de estructuras locales e históricas para mostrar la diversidad y la belleza de la arquitectura negra, como, por ejemplo, establos rurales, casas de campo georgianas, capillas islandesas y viviendas de piedra tradicionales de Portugal.

Este seductor estudio empareja con gran criterio impresionantes edificios para complementar o contrastar su atractivo estético. Cada entrada viene ilustrada con asombrosas fotografías y acompañada de un cautivador texto que analiza el papel del negro en el diseño del edificio. Black: Architecture in Monochrome incluye letras de canciones clásicas y perspicaces citas sobre el monocromático color –de nombres famosos como Johnny Cash, J.M.W Turner, Henri Matisse, Georgia O’Keefe, Yohji Yamamoto y Aristóteles– que añaden profundidad y contexto a la vez que ponen de relieve la permanente admiración que la cultura popular ha profesado al color negro.

Descubre la elegancia intemporal de este intenso color a través de este compendio visualmente rico de extraordinarias obras de arquitectura. Black: Architecture in Monochrome, una oda visual al color negro que es exhaustiva tanto en variedad como en cronología, será de enorme inspiración para arquitectos y arquituristas por igual.

Black: Architecture in Monochrome 
de los editores de Phaidon con ensayo introductorio de Stella Paul.

[:gl]

Black Architecture in Monochrome

Unha innovadora mirada á beleza e a espectacularidade da arquitectura negra ao longo de mil anos.

Black: Architecture in Monochrome é un fascinante estudo sobre a intensidade, a forza e a mística da cor negra no mundo da construción. O negro, que atesoura unha gran importancia cultural e histórica ?xa sexa como símbolo de transgresión, devoción, penurias, luxo, introspección ou extroversión?, áchase no centro da experiencia persoal e social, o cal converte este provocador compendio nun libro fascinante e relevante.

Black: Architecture in Monochrome inclúe máis de cento cincuenta estruturas creadas ao longo de mil anos de arquitectura, monumentos históricos importantes que han modelado a historia da construción en negro. Desde un edificio do século XI tratado con brea nas illas Feroe ata a igrexa de madeira de Fantoft, do século XII, que se ha ennegrecido co paso do tempo, as austeras estruturas modernistas cercadas con cristal negro e o cemento negro do angular teatro contemporáneo de Tokio, as influencias históricas desta cor poden apreciarse en multitude de materiais e estilos arquitectónicos de todo o mundo.

Este fermoso volume presenta obras dalgúns dos arquitectos máis notables do século XX, entre eles Philip Johnson, Eero Saarinen e Mies van der Rohe, ademais de soados creadores contemporáneos como David Adjaye, Jean Nouvel, Peter Mariño e Steven Holl. Black: Architecture in Monochrome reúne unha espectacular variedade de estruturas locais e históricas para mostrar a diversidade e a beleza da arquitectura negra, como, por exemplo, cortellos rurais, casas de campo xeorxianas, capelas islandesas e vivendas de pedra tradicionais de Portugal.

Este sedutor estudo emparella con gran criterio impresionantes edificios para complementar ou contrastar o seu atractivo estético. Cada entrada vén ilustrada con asombrosas fotografías e acompañada dun cativador texto que analiza o papel do negro no deseño do edificio. Black: Architecture in Monochrome inclúe letras de cancións clásicas e perspicaces citas sobre o monocromático cor –de nomes famosos como Johnny Cash, J.M.W Turner, Henri Matisse, Xeorxia Ou?Keefe, Yohji Yamamoto e Aristóteles– que engaden profundidade e contexto á vez que poñen de relevo a permanente admiración que a cultura popular ha profesado á cor negra.

Descobre a elegancia intemporal desta intensa cor a través deste compendio visualmente rico de extraordinarias obras de arquitectura. Black: Architecture in Monochrome, unha oda visual á cor negra que é exhaustiva tanto en variedade como en cronoloxía, será de enorme inspiración para arquitectos e arquituristas por igual.

Black: Architecture in Monochrome dos editores de Phaidon con ensaio introductorio de Stella Paul.

[:en]

Black Architecture in Monochrome

An innovative look to the beauty and the showiness of the black architecture throughout thousand years.

Black: Architecture in Monochrome is a fascinating study on the intensity, the force and the mysticism of the black color in the world of the construction. The black, which hoards a great cultural and historical importance – already is like a symbol of transgression, devotion, penuries, luxury, introspection or extroversion-, there is situated in the center of the personal and social experience, which turns this provocative compendium into a fascinating and relevant book.

Black: Architecture in Monochrome more of hundred includes fifty structures created throughout thousand years of architecture, historical important monuments that have shaped the history of the construction in black. From a building of the 11th century treated with tar in the islands Feroe up to the church of wood of Fantoft, of the 12th century, which has turned black with the passage of time, the austere modernist structures surrounded with black crystal and the black cement of the angular contemporary theatre of Tokyo, the historical influences of this color can be estimated in multitude of materials and architectural styles of the whole world.

This beautiful volume presents works of some of the most notable architects of the 20th century, between them Philip Johnson, Eero Saarinen and Mies van der Rohe, besides famous contemporary creators as David Adjaye, Jean Nouvel, Peter Marino and Steven Holl. Black: Architecture in Monochrome assembles a spectacular variety of local and historical structures to show the diversity and the beauty of the black architecture, like, for example, rural stables, Georgian country houses, Icelandic chapels and traditional housings of stone of Portugal.

This seducer study catches up with great criterion impressive buildings to complement or to confirm his aesthetic attraction. Every entry comes illustrated with amazing photographies and accompanied of a captivating text that analyzes the paper of the black in the design of the building. Black: Architecture in Monochrome includes letters of classic songs and perspicacious appointments on the monochromatic color – of famous names like Johnny Cash, J.M.W Turner, Henri Matisse, Georgia O’Keefe, Yohji Yamamoto and Aristotle – that depth and context add simultaneously that emphasize the permanent admiration that the popular culture has practised to the black color.

It discovers the timeless elegance of this intense color across this visually rich compendium of extraordinary works of architecture. Black: Architecture in Monochrome, a visual ode to the black color that is exhaustive both in variety and in chronology, will be of enormous inspiration for architects and arquituristas equally.

Black: Architecture in Monochrome 
by the publishers of Phaidon with Stella Paul’s introductory test..

[:]

[:es]Habitación fundamental para Sala de carga | República Portátil[:gl]Habitación fundamental para Sala de carga | República Portátil[:en]Fundamental room for Sala de carga | República Portátil[:]

[:es]

Habitación fundamental en Sala de carga República Portátil o4 exto4

Contexto.

Sala de Carga es una galería de arte contemporáneo al interior de un contenedor marítimo, convoca a distintos realizadores a intervenir en lugares de alta accesibilidad. El contenedor equipado con iluminación y electricidad acoge en su interior propuestas de artistas de diferentes lugares y funciona como una galería itinerante ubicada en el espacio público.

Para el ciclo exposiciones del año 2014-2015 la sala tiene como eje los conceptos de “Situación y Cercanía” iniciativa que busca profundizar en la producción de muestras en las que se establecen relaciones entre arte contemporáneo, esfera pública y comunidad.

La propuesta de República Portátil consiste en la instalación de un prototipo de habitabilidad que se posa sobre el volumen del contenedor utilizándolo como un zócalo sobre la Plaza Perú de Concepción. Al intervenir la cubierta permite relacionar la sala con el espacio público a través de un programa de actividades que se desarrolla durante la muestra. Por 10 días se realizan encuentros y debates, se cocina y se realizan celebraciones. Al terminar la jornada se utiliza la habitación para pasar la noche en un espacio público de la ciudad.

Una habitación fundamental.

La HF es una construcción temporal y transportable a base de madera y telas. Permite la morada y sirve como lugar de reunión para un grupo de personas. Este proyecto es parte de una serie de experimentaciones de habitabilidad de en el espacio público. Está concebida con lo mínimo, utiliza las ideas de reducción y síntesis, intentando ubicarse a medio camino entre lo que podría ser una carpa y una vivienda.

Su concepción formal se basa en un principio de soporte que permite un espacio habitable cubierto mediante dos planos plegados para formar un triangulo de tracción. La estructura se compone de marcos triangulares y rectangulares de madera, de tamaño adecuado para ser manipulados por una persona. Esto permite armar en 3 horas y desarmar 1 hora la habitación, sin ningún tipo de maquinaria y con un mínimo de dos operarios. Con la idea de reducir peso y tamaño y potenciar la portabilidad, las piezas fueron realizadas con una única sección de madera de “1×4” en todas sus partes.

La dimensión del volumen se determina en base al largo que tiene la madera aserrada estandarizada. Se utiliza la medida de tres metros con el propósito de reducir la cantidad de procesos en la construcción, de este modo se disminuye la cantidad de cortes y la pérdida de material, optimizando la construcción en sus costos y tiempo de ejecución.

Obra: Habitación Fundamental.
Arquitectos: República Portátil
Equipo de colaboradores/asociados: Diseño, Lafont Editorial, 2/3 AR&ED, Le Petit Jardin.
Superficie: 18 m2
Ubicación: Plaza Perú, Concepción, Región del Bio-bio, Chile.
Años: 2013
Construcción: República Portátil, en colaboración con alumnos de la Escuela de Arquitectura de la Universidad del Biobío y Universidad de Concepción.
Construcción: 5 días – Montaje: 3 horas – Desmontaje: 1 hora.
Asesores: (Equipo de Estudiantes) Claudia Álvarez, Juan Soto, Francisco Urra, Esteban Perez Mege, Gerardo Neira, Paulina Vargas, Marcos Espinoza
Cliente: Joselyn Contreras, Sala de Carga.
Fotografía: Gino Zavala Bianchi
+ republicaportatil.cl[:gl]

Habitación fundamental en Sala de carga República Portátil o4 exto4

Contexto.

Sala de Carga é unha galería de arte contemporánea ao interior dun colector marítimo, convoca a distintos realizadores a intervir en lugares de alta accesibilidade. O colector equipado con iluminación e electricidade acolle no seu interior propostas de artistas de diferentes lugares e funciona como unha galería itinerante situada no espazo público.

Para o ciclo exposicións do ano 2014-2015 a sala ten como eixo os conceptos de “Situación e Proximidade” iniciativa que busca profundar na produción de mostras nas que se establecen relacións entre arte contemporánea, esfera pública e comunidade.

A proposta de República Portátil consiste na instalación dun prototipo de habitabilidade que se pousa sobre o volume do colector utilizándoo como un zócalo sobre a Praza Perú de Concepción. Ao intervir a cuberta permite relacionar a sala co espazo público a través dun programa de actividades que se desenvolve durante a mostra. Por 10 días realízanse encontros e debates, cocíñase e realízanse celebracións. Ao terminar a xornada utilízase a habitación para pasar a noite nun espazo público da cidade.

Unha habitación fundamental.

A HF é unha construción temporal e transportable a base de madeira e teas. Permite a morada e serve como lugar de reunión para un grupo de persoas. Este proxecto é parte dunha serie de experimentacións de habitabilidade de en o espazo público. Está concibida co mínimo, utiliza as ideas de redución e síntese, tentando situarse a medio camiño entre o que podería ser unha carpa e unha vivenda.

A súa concepción formal baséase nun principio de soporte que permite un espazo habitable cuberto mediante dous planos encartados para formar un triangulo de tracción. A estrutura componse de marcos triangulares e rectangulares de madeira, de tamaño adecuado para ser manipulados por unha persoa. Isto permite armar en 3 horas e desarmar 1 hora a habitación, sen ningún tipo de maquinaria e cun mínimo de dous operarios. Coa idea de reducir peso e tamaño e potenciar a portabilidad, as pezas foron realizadas cunha única sección de madeira de “1×4” en todas as súas partes.

A dimensión do volume determínase en base ao longo que ten a madeira aserrada estandarizada. Utilízase a medida de tres metros co propósito de reducir a cantidade de procesos na construción, deste xeito diminúese a cantidade de cortes e a perda de material, optimizando a construción nos seus custos e tempo de execución.

Obra: Habitación Fundamental.
Arquitectos: República Portátil
Equipo de colaboradores/asociados: Deseño, Lafont Editorial, 2/3 AR&ED, Le Petit Jardin.
Área: 18 m2
Emprazamento: Plaza Perú, Concepción, Región del Bio-bio, Chile.
Ano: 2013
Construción: República Portátil, en colaboración co alumnado da Escola de Arquitectura da Universidade do Biobío e Universidade de Concepción.
Construción: 5 días – Montaxe: 3 horas – Desmontaxe: 1 hora.
Asesores: (Equipo de Estudantes) Claudia Álvarez, Juan Soto, Francisco Urra, Esteban Perez Mege, Gerardo Neira, Paulina Vargas, Marcos Espinoza
Cliente: Joselyn Contreras, Sala de Carga.
Fotografía: Gino Zavala Bianchi
+ republicaportatil.cl

[:en]

Habitación fundamental en Sala de carga República Portátil o4 exto4

Context.

Sala de Carga is a gallery of contemporary art to the interior of a maritime container, calls different producers to intervening in places of high accessibility. The container equipped with lighting and electricity receives in his interior proposed of artists of different places and works as an itinerant gallery located in the public space.

For the cycle exhibitions of the year 2014-2015 the room takes as an axis the concepts of “Situation and Nearness” initiative that seeks to penetrate into the production of samples into those who establish relations between contemporary art, public sphere and community.

The offer of República Portátil consists of the installation of a prototype of habitability that settles on the volume of the container it using as a socle on the Plaza Concepción’s Peru. On having controlled the cover it allows to relate the room to the public space across a program of activities that develops during the sample. For 10 days meetings and debates are realized, it is cooked and celebrations are realized. On having finished the day the room is in use for happening the night in a public space of the city.

One fundamental room.

The FR is a temporary and transportable construction based on wood and fabrics. It allows the mansion and serves as place of meeting for a group of persons. This project is a part of a series of experimentations of habitability of in the public space. It is concebida with the minimal thing, uses the ideas of reduction and synthesis, trying to be located to half a way between what it might be a tent and a housing.

His formal conception is based on a beginning of support that allows an inhabitable space covered by means of two planes folded to form a triangle of traction. The structure consists of triangular and rectangular frames of wood, of size adapted to be manipulated by a person. This allows to arm in 3 hours and to disarm 1 hour the room, without any type of machinery and with a minimum of two operatives. With the idea of reducing weight and size and of promoting the portability, the pieces were realized by the only section of wood of 1×4” in all his parts.

The dimension of the volume decides on the basis of the length that has the serrated standardized wood. There is in use the measure of three meters with the intention of reducing the process quantity in the construction, thus there is diminished the quantity of courts and the loss of material, optimizing the construction in his costs and time of execution.


Work: Fundamental room.
Author: República Portátil
Collaborators/Parners Team: Design, Lafont Editorial, 2/3 AR&ED, Le Petit Jardin.
Area: 18 m2
Location: Plaza Perú, Concepción, Región del Bio-bio, Chile.
Year: 2013
Building company: República Portátil, tugether with students of Escuela de Arquitectura de la Universidad del BiobíoandUniversidad de Concepción.
Construction time: 5 days – Mounting: 3 horas – Dismantling: 1 hour.
Advisers: (students team) Claudia Álvarez, Juan Soto, Francisco Urra, Esteban Perez Mege, Gerardo Neira, Paulina Vargas, Marcos Espinoza
Client: Joselyn Contreras, Sala de Carga.
Phootography: Gino Zavala Bianchi
+ republicaportatil.cl[:]

[:es]Sorteamos dos ejemplares del libro/catálogo de los VII Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2017[:gl]Sorteamos dous exemplares do libro/catálogo do VII Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2017[:en]We avoid two copies of the book /catalogue of the VIIth Architecture Elevators Enor Award 2017[:]

11

[:es]

Sorteamos dos ejemplares del librocatálogo de los VII Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2017

Ayer tuvo lugar la ceremonia de entrega de los VII Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2017 en la que fueron galardonados los arquitectos Luis Moreno Mansilla y Emilio Tuñón, Mansilla y Tuñón Arquitectos con el Gran Premio Ascensores Enor 2017 por la obra Museo de las Colecciones Reales (Madrid) mientras que Premio Ascensores Enor Arquitectura Joven 2017 recayó en los arquitectos Irene Pérez y Jaume Mayol, TEd’A arquitectes, por la obra Can Jordi i n’Àfrica (Montuïri, Illes Balears).

Como es habitual desde la primera edición de los premios, en el año 2005, el Grupo Ascensores Enor edita un libro/catálogo que fue distribuido entre los asistentes.

Si no has podido asistir y hacer con uno de ellos, ¡no te preocupes!¡Puedes optar a uno de ellos! Gracias a la organización de los premios Enor que pone a disposición de este espacio dos ejemplares.

¿Cómo conseguir uno de ellos? Muy sencillo simplemente tendréis que dejar un comentario o bien al final de esta entrada en la zona habilitada para ello o bien en la entrada correspondiente de Facebook, indicando porqué sois acreedores del mismo.

En esta ocasión el periodo del sorteo será desde hoy martes 5 de diciembre hasta el martes 19 de diciembre (hasta las 00:00) para que podáis disfrutarlos durante las Navidades.

El ganador será escogido de entre todos los comentarios.

¡Suerte y esperamos vuestros comentarios!

[:gl]

Sorteamos dos ejemplares del librocatálogo de los VII Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2017

Onte tivo lugar a cerimonia de entrega do VII Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2017 na que foron galardoados os arquitectos Luís Moreno Mansilla e Emilio Tuñón, Mansilla e Tuñón Arquitectos co Gran Premio Ascensores Enor 2017 por óbraa Museo das Coleccións Reais (Madrid) mentres que Premio Ascensores Enor Arquitectura Nova 2017 recaeu nos arquitectos Irene Pérez e Jaume Mayol, Ted’A arquitectes, pola obra Can Jordi i n’Àfrica (Montuïri, Illes Balears).

Como é habitual desde a primeira edición dos premios, no ano 2005, o Grupo Ascensores Enor edita un libro/catálogo que foi distribuído entre os asistentes.

Se non puideches asistir e facer cun deles, non te preocupes!Podes optar a un deles! Grazas á organización dos premios Enor que pon a disposición deste espazo dous exemplares.

Como conseguir un deles? Moi sinxelo simplemente teredes que deixar un comentario ou ben ao final desta entrada na zona habilitada para iso ou ben na entrada correspondente de Facebook, indicando porque sodes acredores do mesmo.

Nesta ocasión o período do sorteo será desde hoxe martes 5 de decembro ata o martes 19 de decembro (ata as 00:00) para que poidades gozalos durante o Nadal.

En esta ocasión el periodo del sorteo será desde hoy martes 5 de diciembre hasta el martes 19 de diciembre (hasta las 00:00) para que podáis disfrutarlos durante las Navidades.

O gañador será escollido de entre todos os comentarios.

Sorte e esperamos os vosos comentarios!

[:en]

Sorteamos dos ejemplares del librocatálogo de los VII Premio de Arquitectura Ascensores Enor 2017

Yesterday there took place the ceremony of delivery of the VIIth Prize of Architecture Elevators Enor 2017 in that there were rewarded the architects Luis Moreno Mansilla and Emilio Tuñón, Mansilla and Tuñón Arquitectos by the Great Prize Elevators Enor 2017 by the work Museum of the Royal Collections (Madrid) whereas I Reward Elevators Young Enor Arquitectura 2017 relapsed into the architects Irene Perez and Jaume Mayol, TEd’A arquitectes, for the work Can Jordi i n’Àfrica (Montuïri, Illes Balears)..

Since it is habitual from the first edition of the prizes, in the year 2005, the Group Elevators Enor edits a book / catalogue that was distributed between the assistants.

If you could not have represented and to do with one of them, do not worry! You can choose one of them! Thanks to the organization of the prizes Enor that puts at the disposal of this space exemplary two.

How to obtain one of them? Very simple simply you will have to leave a comment or at the end of this entry in the zone enabled for it or in Facebook‘s corresponding entry, indicating why you are crediting of the same one.

In this occasion the period of the drawing will be from today on Tuesday, the 5th of December until Tuesday, the 19th of December (up to them 00:00) in order that you could enjoy them during the Christmas.

En esta ocasión el periodo del sorteo será desde hoy martes 5 de diciembre hasta el martes 19 de diciembre (hasta las 00:00) para que podáis disfrutarlos durante las Navidades.

The winner will be chosen of between all the comments.

Luck and we wait for your comments!

[:]

[:es]Articular la ciudad | Miquel Lacasta[:gl]Articular la ciudad | Miquel Lacasta[:en]Articulating the city | Miquel Lacasta[:]

[:es]

Fragmento de la obra de Marina Papadopoulos, Arquitectura Precaria | marinapapadopoulos.com.ar

El planteo de la Ciudad Genérica de Rem Koolhaas es sin duda, desde un punto de vista meramente conceptual, un texto apasionante. La idea general no deja indiferente, si bien uno sospecha que el texto es una herramienta para la justificación de una cierta vuelta a la tabula rasa más propia del movimiento moderno, que de un posicionamiento contemporáneo.

La constatación, por otro lado totalmente cierta, que el pasado es demasiado pequeño para habitarlo, da la excusa perfecta a Koolhaas para hacer un elogio a todo aquello que no tiene una significación histórica o a todo lo que no conlleva una significación cultural. Así los edificios y las ciudades deben ser irrelevantes en su forma, en su decoro o su formalización. También en consecuencia directa, no ofrecen al ciudadano ninguna oportunidad para establecer una relación de pertenencia.

No vamos a negar que algo de ello sea cierto. No podemos dejar reducida la bondad de la arquitectura o de una porción de ciudad a la feliz expresión de arquetipos de belleza socialmente aceptados. Y no podemos hacerlo porque esos arquetipos son fácilmente manipulables, demagógicos y casi siempre provienen de una imposición elitista de lo bello. Las trampas de lo popularmente aceptado como categoría irrefutable condujeron a la postmodernidad arquitectónica a un pastiche indescifrable de prejuicios y falsedad.

Sin embargo el origen del texto de Koolhaas The Generic Cityempieza con una afirmación sobre la que se asientan todo el relato posterior que me parece dudosa.

«Se ha extendido la idea que la identidad deriva de la sustancia física, de lo histórico, del contexto, de lo real.» 1 

Me refiero a que la identidad no deriva necesariamente de la realidad, sino de un complejo proceso intelectual y sensual del que interactúa con esa realidad, es decir, del individuo que hace uso de la realidad construida y que comparte su experiencia con otros individuos. La identidad la crea el individuo y el cuerpo social en que este está inmerso. Con este desplazamiento de foco la excusa del pasado pierde la fuerza negativa a redimir y desarbola todos los razonamientos posteriores del texto.

Eso no quiere decir que el pasado se vuelva un valor per sé, ni mucho menos. En todo caso eso querrá decir que deberíamos volver a interpretar qué hace que un conjunto de individuos construya toda una serie de links con la realidad, ya sea histórica o reciente, con la que se enfrenta y se relaciona hasta el punto de que esa realidad pasa a formar parte de su naturaleza más íntima. Es decir, el tema de la identidad no reside exclusivamente en lo que la ciudad y sus arquitecturas contienen como mensaje, sino que principalmente, en los complejos mecanismos de relación, tanto individuales, como sociales, que establece el ser humano.

Estirando del hilo.

¿A que nos estamos enfrentando cuando hablamos de realidad?

¿Qué es en esencia la ciudad y la arquitectura?

Vuelvo a Koolhaas.

Del sugerente concepto de la cultura de la congestión, se puede fijar el concepto que la fuerza y la fascinación de las ciudades reside en lo excepcional, lo extremo y lo excesivo, dispuesto y en cierta manera provocado por la densidad obtenida de la yuxtaposición, la superposición o la confrontación de muchos programas. Esto constituye el valor primordial de la condición metropolitana contemporánea. Es decir, no se trata de hacer una simplificación objetiva del hecho urbano, sino más bien asumir la hiper-complejidad inherente de la realidad de nuestras ciudades y nuestras arquitecturas. En ellas todo es posible, todo se desenvuelve a la vez, todo ocurre a la velocidad de la luz.

Si esto es así, la manera más inteligente de negociar con esa realidad multicapa, no sería precisamente la estrategia de lo genérico, es decir la estrategia de la insignificancia. Eso sería mirar la realidad con los ojos entornados, y borrar su definición.

La estrategia, o mejor dicho, la mejor o quizás la única manera de enfrentarse a la ciudad y la arquitectura contemporánea es la articulación. Articular la ciudad, articular la arquitectura.

Articular, según el diccionario del RAE, consiste en

«unir dos o más piezas de modo que mantengan entre sí alguna libertad de movimiento

También consiste en

«organizar diversos elementos para lograr un conjunto coherente y eficaz

Es decir, articular consiste en establecer uniones ni perennes y ni fijas en su significado, uniones con libertad de movimiento, con gradientes de indeterminación. Es más, añadiría que articular significa establecer relaciones solidas y libres, susceptibles de volverse a articular cuando las condiciones del entorno cambien la esencia de esa relación. Por tanto, articular es interactuar. Articular también consiste en organizar elementos para lograr un conjunto coherente, para construir un relato que se sostenga, una forma de relación que sea capaz de explicar, de narrar la realidad.

En definitiva, articular vendría a estructurar partes con partes, algo especialmente inteligente ante la inconmensurabilidad de una realidad excesiva y congestionada por definición.

En arquitectura solemos hablar de articular espacios, es decir, de integrar unos espacios con otros, de provocar una relación que no diluye las partes y que sin embargo enriquece el conjunto. Aquí podríamos hablar de articular edificios, partes de una ciudad, etc.

¿Pero qué debemos articular? Para la gestión tanto privada como pública, tanto individual como colectiva, la idea de articular significaría establecer líneas de fuerza, vectores de relación, entre lo económico y lo social, entre lo tecnológico y lo cultural, entre lo político y social, y así sucesivamente en una matriz de 5×5. Articular viene a determinar partes con coherencia propia y proyectar en esas partes estrategias de interactividad de forma que el resultado final sea más rico, más abierto y a su vez más susceptible de ser asumido y gestionado por el ciudadano. Articular la ciudad, es expandir su campo de acción, su capacidad generativa, con el fin de que a partir de esos vectores de relación el individuo, o una colectividad determinada, encuentre el espacio suficiente para sentirse física y emocionalmente ligado a una realidad dada. Es definitiva generar oportunidades para que pueda construir su identidad.

Articular la ciudad, también significaría establecer líneas de fuerza entre los tiempos que concurren en lo urbano. No tan solo la relación entre tiempo pasado o histórico, con el tiempo presente, sino también con los micro-tiempos que cada individuo maneja en su día a día. Y aún más, todo ello envuelto en el tiempo electrónico e instantáneo que nos ha tocado vivir. Articular es hacer del tiempo simultáneo, un tiempo hiperpresente, hipertrofiado, hiperdenso.

En este sentido, articular la ciudad sería todo lo contrario que convertirla en genérica y articularse en la ciudad, una manera de interactuar con ella.

Miquel Lacasta. Doctor arquitecto
Barcelona, marzo 2013

Notas:

1 KOOLHAAS, Rem, The Generic City, apto. 1.2, S,M,X,XL, The Monacelly Press, New York, 1995

[:gl]

Fragmento da obra de Marina Papadopoulos, Arquitectura Precaria | marinapapadopoulos.com.ar

O suscito da Cidade Genérica de Rem Koolhaas é sen dúbida, desde un punto de vista meramente conceptual, un texto apaixonante. A idea xeral non deixa indiferente, aínda que un sospeita que o texto é unha ferramenta para a xustificación dunha certa volta á tabula rasa máis propia do movemento moderno, que dun posicionamiento contemporáneo.

A constatación, doutra banda totalmente certa, que o pasado é demasiado pequeno para habitalo, dá a escusa perfecta a Koolhaas para facer un eloxio a todo aquilo que non ten unha significación histórica ou a todo o que non conlleva unha significación cultural. Así os edificios e as cidades deben ser irrelevantes na súa forma, na súa decoro ou a súa formalización. Tamén en consecuencia directa, non ofrecen ao cidadán ningunha oportunidade para establecer unha relación de pertenencia.

Non imos negar que algo diso sexa certo. Non podemos deixar reducida a bondade da arquitectura ou dunha porción de cidade á feliz expresión de arquetipos de beleza socialmente aceptados. E non podemos facelo porque eses arquetipos son fácilmente manipulables, demagóxicos e case sempre proveñen dunha imposición elitista do belo. As trampas do popularmente aceptado como categoría irrefutable conduciron á postmodernidad arquitectónica a un pastiche indescifrable de prejuicios e falsedad.

Con todo a orixe do texto de Koolhaas The Generic City, empeza cunha afirmación sobre a que se asintan todo o relato posterior que me parece dubidosa.

«Estendeuse a idea que a identidade deriva da substancia física, do histórico, do contexto, do real1 

Refírome a que a identidade non deriva necesariamente da realidade, senón dun complexo proceso intelectual e sensual do que interactúa con esa realidade, é dicir, do individuo que fai uso da realidade construída e que comparte a súa experiencia con outros individuos. A identidade créaa o individuo e o corpo social en que este está inmerso. Con este desprazamento de foco a escusa do pasado perde a forza negativa a redimir e desarbola todos os razoamentos posteriores do texto.

Iso non quere dicir que o pasado se volva un valor per se, nin moito menos. En todo caso iso quererá dicir que deberiamos volver interpretar que fai que un conxunto de individuos constrúa toda unha serie de links coa realidade, xa sexa histórica ou recente, coa que se enfronta e relaciónase ata o punto de que esa realidade pasa a formar parte da súa natureza máis íntima. É dicir, o tema da identidade non reside exclusivamente no que a cidade e as súas arquitecturas conteñen como mensaxe, senón que principalmente, nos complexos mecanismos de relación, tanto individuais, como sociais, que establece o ser humano.

Estirando do fío.

A que nos estamos enfrontando cando falamos de realidade?

Que é en esencia a cidade e a arquitectura?

Volvo a Koolhaas.

Do suxestivo concepto da cultura da conxestión, pódese fixar o concepto que a forza e a fascinación das cidades reside no excepcional, o extremo e o excesivo, disposto e en certa maneira provocado pola densidade obtida da yuxtaposición, a superposición ou a confrontación de moitos programas. Isto constitúe o valor primordial da condición metropolitana contemporánea. É dicir, non se trata de facer unha simplificación obxectiva do feito urbano, senón máis ben asumir a hiper-complexidade inherente da realidade das nosas cidades e as nosas arquitecturas. Nelas todo é posible, todo desenvólvese á vez, todo ocorre á velocidade da luz.

Se isto é así, a maneira máis intelixente de negociar con esa realidade multicapa, non sería precisamente a estratexia do xenérico, é dicir a estratexia da insignificancia. Iso sería mirar a realidade cos ollos entornados, e borrar a súa definición.

A estratexia, ou mellor devandito, a mellor ou quizais a única maneira de enfrontarse á cidade e a arquitectura contemporánea é a articulación. Articular a cidade, articular a arquitectura.

Articular, segundo o dicionario do RAE, consiste en

«unir dous ou máis pezas de modo que manteñan entre si algunha liberdade de movemento.»

Tamén consiste en

«organizar diversos elementos para lograr un conxunto coherente e eficaz.»

É dicir, articular consiste en establecer unións nin perennes e nin fixas no seu significado, unións con liberdade de movemento, con gradientes de indeterminación. É máis, engadiría que articular significa establecer relacións adoitadas e libres, susceptibles de volverse a articular cando as condicións da contorna cambien a esencia desa relación. Por tanto, articular é interactuar. Articular tamén consiste en organizar elementos para lograr un conxunto coherente, para construír un relato que se sosteña, unha forma de relación que sexa capaz de explicar, de narrar a realidade.

En definitiva, articular viría estruturar partes con partes, algo especialmente intelixente ante a inconmensurabilidad dunha realidade excesiva e congestionada por definición.

En arquitectura adoitamos falar de articular espazos, é dicir, de integrar uns espazos con outros, de provocar unha relación que non dilúe as partes e que con todo enriquece o conxunto. Aquí poderiamos falar de articular edificios, partes dunha cidade, etc.

Pero que debemos articular? Para a xestión tanto privada como pública, tanto individual como colectiva, a idea de articular significaría establecer liñas de forza, vectores de relación, entre o económico e o social, entre o tecnolóxico e o cultural, entre o político e social, e así sucesivamente nunha matriz de 5×5. Articular vén determinar partes con coherencia propia e proxectar nesas partes estratexias de interactividade de forma que o resultado final sexa máis rico, máis aberto e á súa vez máis susceptible de ser asumido e xestionado polo cidadán. Articular a cidade, é expandir o seu campo de acción, a súa capacidade xenerativa, co fin de que a partir deses vectores de relación o individuo, ou unha colectividade determinada, atope o espazo suficiente para sentirse física e emocionalmente ligado a unha realidade dada. É definitiva xerar oportunidades para que poida construír a súa identidade.

Articular a cidade, tamén significaría establecer liñas de forza entre os tempos que concorren no urbano. Non tan só a relación entre tempo pasado ou histórico, co tempo presente, senón tamén cos micro-tempos que cada individuo manexa no seu día a día. E aínda máis, todo iso envolto no tempo electrónico e instantáneo que nos tocou vivir. Articular é facer do tempo simultáneo, un tempo hiperpresente, hipertrofiado, hiperdenso.

Neste sentido, articular a cidade sería todo o contrario que convertela en xenérica e articularse na cidade, unha maneira de interactuar con ela.

Miquel Lacasta. Doutor arquitecto
Barcelona, marzo 2013

Notas:

1 KOOLHAAS, Rem, The Generic City, apto. 1.2, S,M,X,XL, The Monacelly Press, New York, 1995

[:en]

Fragment of th Marina Papadopoulos´work, Arquitectura Precarious Architecture | marinapapadopoulos.com.ar

I raise of the Generic City of Rem Koolhaas it is undoubtedly, from a merely conceptual point of view, an exciting text. The general idea does not stop indifferently, though one suspects that the text is a tool for the justification of a certain return to it her tabulates levels more own of the modern movement, that of a contemporary positioning.

The verification, on the other hand totally certain, that the past is too small to live it, gives the perfect excuse to Koolhaas to do a praise to all that that does not have a historical significance or to everything what does not carry a cultural significance. This way the buildings and the cities must be irrelevant in his form, in his propriety or his formalization. Also in direct consequence, they do not offer any opportunity to the citizen to establish a relation of belonging.

We are not going to deny that something of it should be true. We cannot make limited the kindness of the architecture or of a portion of city to the happy expression of archetypes of beauty socially accepted. And we cannot do it because these archetypes are easily operable, demagogic and almost always they come from an elitist imposition of the beautiful thing. The traps of the popularly accepted like irrefutable category drove to the architectural postmodernity to an undecipherable pastiche of prejudices and falsehood.

Sin embargo el origen del texto de Koolhaas The Generic Cityempieza con una afirmación sobre la que se asientan todo el relato posterior que me parece dudosa.

«There has spread the idea that the identity derives from the physical substance, from the historical thing, from the context, of the royal thing.» 1 

I refer that the identity does not derive necessarily from the reality, but of a complex intellectual and sensual process of the one that interacts with this reality, that is to say, of the individual who uses the constructed reality and who shares his experience with other individuals. The identity her believes the individual and the social body in which this one is immersed. With this displacement of area the excuse of the past loses the negative force to redeeming and dismasts all the later reasonings of the text.

It it does not want to say that the past should turn a value per be, far from it. In any case it it will want to say that we should return to interpret what does that a set of individuals constructs the whole series of links with the reality, already be historical or recent, that it faces and is related up to the point of which this reality happens to form a part of his more intimate nature. That is to say, the topic of the identity does not reside exclusively in what the city and his architectures contain as message, but principally, in the complex mechanisms of relation, so much individual, since social, that the human being establishes.

Stretching of the thread.

To that we are facing when we speak about reality?

What is in essence the city and the architecture?

I return to Koolhaas.

Of the suggestive concept of the culture of the congestion, the concept can fix that the force and the fascination of the cities resides in the exceptional thing, the extreme thing and the excessive thing, arranged and in certain way provoked by the density obtained of the juxtaposition, the overlapping or the confrontation of many programs. This constitutes the basic value of the metropolitan contemporary condition. That is to say, it is not a question of making to him an objective simplification of the urban fact, but rather of assuming the inherent hyper-complexity of the reality of our cities and our architectures. In them everything is possible, everything is unrolled simultaneously, everything happens to the speed of the light.

If this is like that, the most intelligent way of negotiating with this reality multigelds, it would not be precisely the strategy of the generic thing, that is to say the strategy of the insignificance. It would be to look at the reality with the half-open eyes, and to erase his definition.

The strategy, or rather, the best or probably the only way of facing the city and the contemporary architecture is the joint. To articulate the city, to articulate the architecture.

Articulating, according to the dictionary of RAE, it consists in

«of joining two or more pieces so that they support between yes some freedom of movement.»

Also it consists in

«of organizing diverse elements to achieve a coherent and effective set.»

That is to say, to articulate consists of establishing unions not everlasting and you do not even fix in his meaning, unions with freedom of movement, with gradients of indetermination. It is more, it would add that to articulate means to establish relations solid and free, capable of returning to articulate when the conditions of the environment change the essence of this relation. Therefore, to articulate is to interact. To articulate also consists of organizing elements to achieve a coherent set, to construct a statement that is supported, forms a of relation that is capable of explaining, of narrating the reality.

Definitively, to articulate would come to structure parts with parts, something specially intelligent before the incommensurability of a reality excessive and congested by definition.

In architecture we are in the habit of speaking of articulating spaces, that is to say, of integrating a few spaces with others, of provoking a relation that does not dilute the parts and that nevertheless enriches the set. Here we might speak of articulating buildings, parts of a city, etc.

But what must we articulate? For the both private and public, both individual and collective management, the idea of articulating would mean to establish lines of force, vectors of relation, between the economic thing and the social thing, between the technological thing and the cultural thing, between the political and social thing, and so on in a counterfoil of 5×5. To articulate comes to determine parts with own coherence and to project in these parts strategies of interactivity so that the final result is richer, more opened and in turn more capable of being assumed and managed by the citizen. To articulate the city, it is to expand his field of action, his generative capacity, in order which from these vectors of relation the individual, or a certain collectivity, finds the sufficient space to feel physical and emotionally tied to a given reality. It is definitive to generate opportunities in order that it could construct his identity.

To articulate the city, also it would mean to establish lines of force between the times that meet in the urban thing. Not only the relation between last or historical time, with the present time, but also with the micro-times that every individual handles in his day after day. And furthermore, all this wrapped in the electronic and instantaneous time that we have had to live. Articulating is to do of the simultaneous time, a hyperpresent, hypertrophied, hyperdense time.

In this respect, to articulate the city would be everything opposite that to turn her in generic and to be articulated in the city, a way of interacting with her.

Miquel Lacasta. PhD architect
Barcelona, march 2013

Notes:

1 KOOLHAAS, Rem, The Generic City, apto. 1.2, S,M,X,XL, The Monacelly Press, New York, 1995

[:]

[:es]El Edén en Cornualles, de Nicholas Grimshaw | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina[:gl]O Edén en Cornualles, de Nicholas Grimshaw | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina[:en]The Eden in Cornwall, by Nicholas Grimshaw | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina[:]

[:es]

El Edén en Cornualles, de Nicholas Grimshaw Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina o1

No necesitamos volver a la cabaña primitiva para reencontrar un equilibrio con la naturaleza. La sofisticada tecnología del mayor jardín botánico cubierto del mundo es una lección de ecología y una apuesta por el uso de los materiales reciclados.

La fascinación de Nicholas Grimshaw (n. 1939) por los tejados "anómalos" se plasmó por primera vez en la Terminal Internacional ferroviaria de Waterloo (Londres, 1993). Su interés por las estructuras no sólo procede de la brillante tradición ingenieril británica: uno de sus bisabuelos fue responsable de procurar el adecuado sistema de drenaje y saneamiento a la ciudad de Dublín, mientras que otro construía presas en Egipto. | Fotógrafo: Udo Hesse
La fascinación de Nicholas Grimshaw (n. 1939) por los tejados «anómalos» se plasmó por primera vez en la Terminal Internacional ferroviaria de Waterloo (Londres, 1993). Su interés por las estructuras no sólo procede de la brillante tradición ingenieril británica: uno de sus bisabuelos fue responsable de procurar el adecuado sistema de drenaje y saneamiento a la ciudad de Dublín, mientras que otro construía presas en Egipto. | Fotógrafo: Udo Hesse

El Proyecto Edén nació de la voluntad de mostrar cómo podemos recuperar, e incluso llegar a convivir, con la naturaleza. Para llevar a cabo esta idea, su arquitecto, el británico Nicholas Grimshaw, avanzó en la investigación de estructuras extremadamente ligeras con las que rescatar un paisaje desolado por la explotación de una cantera. Durante la construcción del Proyecto Edén, el estudio Grimshaw también desarrolló un sistema de gestión medioambiental que controlase la influencia de sus estructuras sobre aspectos como la flora, los recursos naturales, la atmósfera o la comunidad local. A esto se debe el haber llegado a ser el primer gran estudio de arquitectura en obtener el estándar internacional ISO 14001, un certificado que les avala entre sus objetivos prioritarios la protección del entorno y la prevención de contaminación, en un balance con las necesidades socio-económicas.

En la actualidad, el estudio Grimshaw ha adoptado como herramienta de diseño su propio sistema de auditoria que, con el nombre EVA (Environmentally Viable Architecture), consiste en un programa informático que comprueba el impacto de un proyecto en cada una de sus etapas de diseño y construcción.

Las ocho bóvedas tienen un tamaño variable, alcanzando la mayor de ellas los 200 metros de longitud, 100 metros de ancho y 55 de altura | Fotografía: EdenProject
Las ocho bóvedas tienen un tamaño variable, alcanzando la mayor de ellas los 200 metros de longitud, 100 metros de ancho y 55 de altura | Fotografía: EdenProject

El Proyecto Edén.

Su fundador, Tim Smit, es un antropólogo holandés, compositor y productor musical, que alcanzó popularidad por su peculiar restauración de “Los Jardines de Heligan” en Cornualles. Estos extraordinarios jardines victorianos, que mostraban plantas exóticas y tecnologías hortofrutícolas innovadoras, quedaron arrasados en 1990, tras la gran tormenta que asoló Inglaterra. El logro de Smit consistió en regenerarlos potenciando su autosuficiencia, por lo que han llegado, desde entonces, a ser los jardines privados más visitados de Gran Bretaña.

En 1996, Smit quiso alcanzar una mayor audiencia a la que transmitir la importancia de la relación existente entre el hombre y las plantas. Para ello fundó el Proyecto Edén, un inmenso jardín con miles de plantas de diferentes climas. Éste no sería un invernadero convencional a gran escala, ni un parque temático; su objetivo básico era el de animar a los visitantes a aprender a encontrar un equilibrio con la naturaleza.

Explica Nicholas Grimshaw que "la idea de usar el acantilado estuvo presente desde el principio, apoyándose sobre él. Desde la primera vez que lo vi. Al tener un muro verde, con el edificio inclinándose sobre él, casi se duplica el espacio.” | Fotografía: Grimshaw-architects
Explica Nicholas Grimshaw que «la idea de usar el acantilado estuvo presente desde el principio, apoyándose sobre él. Desde la primera vez que lo vi. Al tener un muro verde, con el edificio inclinándose sobre él, casi se duplica el espacio.” | Fotografía: Grimshaw-architects

En búsqueda del lugar adecuado, Smit encontró un terreno cercano a St Austell, en la península del extremo suroeste de Inglaterra que apunta a las cálidas aguas de la Corriente del Golfo. Era una gran cantera de arcilla, ya en desuso, con una superficie equivalente a 35 campos de fútbol y con una profundidad de 60 metros. Smit encargó a Nicholas Grimshaw una estructura que fuese lo suficientemente alta para albergar los árboles de bosques tropicales y lo suficientemente amplia para dar cobijo a los soleados paisajes mediterráneos.

Éste es uno de los destinos turísticos más visitados de Inglaterra y entre sus patrocinadores se encuentran la Comisión Europea y la Millennium Commission, que gestionó las ganancias de la Lotería Primitiva en Gran Bretaña | Fotografía: EdenProject
Éste es uno de los destinos turísticos más visitados de Inglaterra y entre sus patrocinadores se encuentran la Comisión Europea y la Millennium Commission, que gestionó las ganancias de la Lotería Primitiva en Gran Bretaña | Fotografía: EdenProject

Cúpulas geodésicas.

Debido a la inestabilidad del terreno y a su fuerte pendiente, Grimshaw propuso que las estructuras de los invernaderos se apoyase ligeramente sobre la superficie. Como si se tratasen de burbujas de jabón conteniendo un clima específico cada una de ellas, él proyectó una secuencia de ocho biosferas dispuestas en dos cadenas, cada una con cuatro bóvedas insertadas las unas en las otras. Para construir las estructuras lo más etéreas posible, reutilizó la bóveda geodésica que el diseñador, inventor y ecologista americano Buckminster Fuller patentó a finales de los años cincuenta. El principio geodésico consiste en unir superficies planas para formar una forma curva, permitiendo cubrir más espacio sin soportes internos que cualquier otro cerramiento, además de admitir enormes variaciones en los bordes. De esta forma, conforme la estructura incrementa en tamaño se hace proporcionalmente más ligera y fuerte.

Basado en este principio, Nicholas Grimshaw diseñó dos inmensos biomas, que cubren 15.600 y 7.000 metros cuadrados respectivamente, para acomodar el Invernadero Tropical Húmedo y el de Zonas Cálidas. Cada bioma está protegido por bóvedas que están realizadas con secciones tubulares de acero galvanizado, montadas y atornilladas como un mecano gigante para formar 625 hexágonos. El conjunto de la estructura está constituido por un entramado tridimensional de dos capas con curvatura esférica interconectadas, que incluyen casi 4.000 uniones y más de 11.000 barras, alcanzando la mayor de las cúpulas los 200 metros de longitud, 100 metros de ancho y 55 de altura.

El Proyecto Edén (1996 – 2001) abrió sus puertas al público en el 2000, cuando la prensa lo nominó la Octava Maravilla del Mundo | Fotografía: EdenProject
El Proyecto Edén (1996 – 2001) abrió sus puertas al público en el 2000, cuando la prensa lo nominó la Octava Maravilla del Mundo | Fotografía: EdenProject

La lámina ETFE.

El enorme tamaño de los hexágonos, con vanos de hasta 11 metros, hacía imposible el uso de un solo vidrio para cubrirlos. Al examinar materiales que fuesen ligeros, a la vez que resistentes, los arquitectos comprobaron que la lámina de etil-tetra-fluoroetileno (ETFE) tenía un comportamiento óptimo. Este producto industrial, que es de común utilización en componentes de bombas, válvulas, equipamientos químicos y mecanismos eléctricos, es muy transparente a la luz ultravioleta, no se degrada por la luz solar y presenta gran capacidad de aislamiento térmico con respecto al vidrio, además de ser 10 veces más ligero que él. La lámina, aunque es vulnerable a las perforaciones, puede ser fácilmente reparada con cinta adhesiva del mismo material, es reciclable, se limpia por sí sola y soporta hasta 400 veces su propio peso, es decir, llega a ser lo suficientemente resistente como para mantener el peso de una persona.

ETFE era sin duda alguna ideal para conformar unos elementos en forma de almohadilla que se ajustasen fácilmente en los hexágonos y se adaptasen a las variaciones geométricas de los biomas sin tener que realizar un exhaustivo proyecto previo. La lámina conforma una triple membrana cuyo interior se mantiene hinchado insuflando aire constantemente a baja presión por medio de pantallas solares. También se tuvo en cuenta la vida útil de este material, que es de 25 años, con un diseño que facilita el sencillo cambio de paneles a medida que se desarrollen nuevas tecnologías.

Para recuperar la naturaleza perdida por la cantera, Grimshaw mostró una capacidad extraordinaria de utilización del Sol como fuente principal de energía para calentar los biomas, y el agua de lluvia para humidificarlos. Además empleó aluminio reciclado, maderas procedentes de bosques sostenibles, el uso de papel de periódico para aislar térmicamente y gaviones de acero inoxidable rellenos con la zahorra del lugar como muros de contención. Todos éstos son materiales importantes en nuestra concienciación de los limitados recursos naturales. Otro mecanismo de establecer relaciones directas con la sociedad fue la colaboración con compañías que producen alimentos orgánicos, perfumes naturales y aquellas que promueven el uso de materia base reciclable en la industria.

El Proyecto Edén continúa evolucionando: el nuevo Centro de Educación de Recursos abrirá sus puertas en la primavera del 2005, se construirá un futuro Bioma de Trópicos Áridos, y ya se ha proyectado el edificio de acceso. Con una gran iniciativa y conocimiento se ha llegado a crear una nueva arquitectura que responde al balance entre naturaleza, turismo y economía. Como gustaba argüir a Buckminster Fuller,

«no hay crisis energética, sólo una crisis por ignorancia.»

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
doctora en historia del arte. doctor arquitecto
Murcia. diciembre 2017[:gl]

El Edén en Cornualles, de Nicholas Grimshaw Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina o1

Non necesitamos volver á cabana primitiva para reencontrar un equilibrio coa natureza. A sofisticada tecnoloxía do maior xardín botánico cuberto do mundo é unha lección de ecoloxía e unha aposta polo uso dos materiais reciclados.

La fascinación de Nicholas Grimshaw (n. 1939) por los tejados "anómalos" se plasmó por primera vez en la Terminal Internacional ferroviaria de Waterloo (Londres, 1993). Su interés por las estructuras no sólo procede de la brillante tradición ingenieril británica: uno de sus bisabuelos fue responsable de procurar el adecuado sistema de drenaje y saneamiento a la ciudad de Dublín, mientras que otro construía presas en Egipto. | Fotógrafo: Udo Hesse
A fascinación de Nicholas Grimshaw (n. 1939) polos tellados «anómalos» plasmouse por primeira vez na Terminal Internacional ferroviaria de Waterloo (Londres, 1993). O seu interese polas estruturas non só procede da brillante tradición ingenieril británica: un dos seus bisavós foi responsable de procurar o adecuado sistema de drenaxe e saneamento á cidade de Dublín, mentres que outro construía presas en Exipto. | Fotógrafo: Udo Hesse

O Proxecto Edén naceu da vontade de mostrar como podemos recuperar, e mesmo chegar a convivir, coa natureza. Para levar a cabo esta idea, o seu arquitecto, o británico Nicholas Grimshaw, avanzou na investigación de estruturas extremadamente lixeiras coas que rescatar unha paisaxe abatida pola explotación dunha canteira. Durante a construción do Proxecto Edén, o estudo Grimshaw tamén desenvolveu un sistema de xestión ambiental que controlase a influencia das súas estruturas sobre aspectos como a flora, os recursos naturais, a atmosfera ou a comunidade local. A isto débese o chegar a ser o primeiro gran estudo de arquitectura en obter o estándar internacional ISO 14001, un certificado que lles avala entre os seus obxectivos prioritarios a protección da contorna e a prevención de contaminación, nun balance coas necesidades socio-económicas.

Na actualidade, o estudo Grimshaw adoptou como ferramenta de deseño o seu propio sistema de auditoria que, co nome EVA (Environmentally Viable Architecture), consiste nun programa informático que comproba o impacto dun proxecto en cada unha das súas etapas de deseño e construción.

Las ocho bóvedas tienen un tamaño variable, alcanzando la mayor de ellas los 200 metros de longitud, 100 metros de ancho y 55 de altura | Fotografía: EdenProject
As oito bóvedas teñen un tamaño variable, alcanzando a maior delas os 200 metros de lonxitude, 100 metros de ancho e 55 de altura | Fotografía: EdenProject

O Proxecto Edén.

O seu fundador, Tim Smit, é un antropólogo holandés, compositor e produtor musical, que alcanzou popularidade pola súa peculiar restauración de “Os Xardíns de Heligan” en Cornualles. Estes extraordinarios xardíns victorianos, que mostraban plantas exóticas e tecnoloxías hortofrutícolas innovadoras, quedaron arrasados en 1990, tras a gran tormenta que arrasou Inglaterra. O logro de Smit consistiu en rexeneralos potenciando o seu autosuficiencia, polo que chegaron, desde entón, a ser os xardíns privados máis visitados de Gran Bretaña.

En 1996, Smit quixo alcanzar unha maior audiencia á que transmitir a importancia da relación existente entre o home e as plantas. Para iso fundou o Proxecto Edén,  un inmenso xardín con miles de plantas de diferentes climas. Este non sería un invernadoiro convencional a gran escala, nin un parque temático; o seu obxectivo básico era o de animar aos visitantes para aprender a atopar un equilibrio coa natureza.

Explica Nicholas Grimshaw que "la idea de usar el acantilado estuvo presente desde el principio, apoyándose sobre él. Desde la primera vez que lo vi. Al tener un muro verde, con el edificio inclinándose sobre él, casi se duplica el espacio.” | Fotografía: Grimshaw-architects
Explica Nicholas Grimshaw que «a idea de emprega o cantil estivo presente dende o comenzo, apoiándose sobre el. Dende a primeira vez que o vin. O ter un muro verde, co edificio inclinándose sobre él, case duplica o espazo.” | Fotografía: Grimshaw-architects

En procura do lugar adecuado, Smit atopou un terreo próximo a St Austell, na península do extremo suroeste de Inglaterra que apunta ás cálidas augas da Corrente do Golfo. Era unha gran canteira de arxila, xa en desuso, cunha superficie equivalente a 35 campos de fútbol e cunha profundidade de 60 metros. Smit encargou a Nicholas Grimshaw unha estrutura que fose o suficientemente alta para albergar as árbores de bosques tropicais e o suficientemente ampla para dar acubillo ás asolladas paisaxes mediterráneas.

Éste es uno de los destinos turísticos más visitados de Inglaterra y entre sus patrocinadores se encuentran la Comisión Europea y la Millennium Commission, que gestionó las ganancias de la Lotería Primitiva en Gran Bretaña | Fotografía: EdenProject
Este é un dos destinos turísticos máis visitados de Inglaterra e entre os seus patrocinadores atópanse a Comisión Europea e a Millennium Commission, que xestionou as ganancias da Lotería Primitiva en Gran Bretaña | Fotografía: EdenProject

Cúpulas xeodésicas.

Debido á inestabilidade do terreo e ao seu forte pendente, Grimshaw propuxo que as estruturas dos invernadoiros apoiásese lixeiramente sobre a superficie. Coma se tratásense de burbullas de xabón contendo un clima específico cada unha delas, el proxectou unha secuencia de oito biosferas dispostas en dúas cadeas, cada unha con catro bóvedas inseridas as unhas nas outras. Para construír as estruturas o máis etéreas posible, reutilizou a bóveda geodésica que o deseñador, inventor e ecoloxista americano Buckminster Fuller patentou a finais dos anos cincuenta. O principio geodésico consiste en unir superficies planas para formar unha forma curva, permitindo cubrir máis espazo sen soportes internos que calquera outro cerramento, ademais de admitir enormes variacións nos bordos. Desta forma, conforme a estrutura incrementa en tamaño faise proporcionalmente máis lixeira e forte.

Baseado neste principio, Nicholas Grimshaw deseñou dous inmensos biomas, que cobren 15.600 e 7.000 metros cadrados respectivamente, para acomodar o Invernadoiro Tropical Húmido e o de Zonas Cálidas. Cada bioma está protexido por bóvedas que están realizadas con seccións tubulares de aceiro galvanizado, montadas e atornilladas como un mecano xigante para formar 625 hexágonos. O conxunto da estrutura está constituído por un armazón tridimensional de dúas capas con curvatura esférica interconectadas, que inclúen case 4.000 unións e máis de 11.000 barras, alcanzando a maior das cúpulas os 200 metros de lonxitude, 100 metros de ancho e 55 de altura.

El Proyecto Edén (1996 – 2001) abrió sus puertas al público en el 2000, cuando la prensa lo nominó la Octava Maravilla del Mundo | Fotografía: EdenProject
O Proxecto Edén (1996 – 2001) abriu as súas portas o público no 2000, cando a prensa o nominou a Octava Maravilla do Mundo | Fotografía: EdenProject

A lámina ETFE.

O enorme tamaño dos hexágonos, con vans de ata 11 metros, facía imposible o uso dun só vidro para cubrilos. Ao examinar materiais que fosen lixeiros, á vez que resistentes, os arquitectos comprobaron que a lámina de etil-tetra-fluoroetileno (ETFE) tiña un comportamento óptimo. Este produto industrial, que é de común utilización en compoñentes de bombas, válvulas, equipamentos químicos e mecanismos eléctricos, é moi transparente á luz ultravioleta, non se degrada pola luz solar e presenta gran capacidade de illamento térmico con respecto ao vidro, ademais de ser 10 veces máis lixeiro que el. A lámina, aínda que é vulnerable ás perforacións, pode ser facilmente reparada con cinta adhesiva do mesmo material, é reciclable, límpase por si soa e soporta ata 400 veces o seu propio peso, é dicir, chega a ser o suficientemente resistente como para manter o peso dunha persoa.

ETFE era sen ningunha dúbida ideal para conformar uns elementos en forma de almohadilla que se axustasen facilmente nos hexágonos e adaptásense ás variacións xeométricas dos biomas sen ter que realizar un exhaustivo proxecto previo. A lámina conforma unha tripla membrana cuxo interior se mantén inchado insuflando aire constantemente a baixa presión por medio de pantallas solares. Tamén se tivo en conta a vida útil deste material, que é de 25 anos, cun deseño que facilita o sinxelo cambio de paneis a medida que se desenvolvan novas tecnoloxías.

Para recuperar a natureza perdida pola canteira, Grimshaw mostrou unha capacidade extraordinaria de utilización do Sol como fonte principal de enerxía para quentar os biomas, e a auga de choiva para humidificarlos. Ademais empregou aluminio reciclado, madeiras procedentes de bosques sustentables, o uso de papel de xornal para illar térmicamente e gaviones de aceiro inoxidable recheos coa zahorra do lugar como muros de contención. Todos estes son materiais importantes na nosa concienciación dos limitados recursos naturais. Outro mecanismo de establecer relacións directas coa sociedade foi a colaboración con compañías que producen alimentos orgánicos, perfumes naturais e aquelas que promoven o uso de materia basee reciclable na industria.

O Proxecto Edén continúa evolucionando: o novo Centro de Educación de Recursos abrirá as súas portas na primavera do 2005, construirase un futuro Bioma de Trópicos Áridos, e xa se proxectou o edificio de acceso. Cunha gran iniciativa e coñecemento chegouse a crear unha nova arquitectura que responde o balance entre natureza, turismo e economía. Como gustaba deducir a Buckminster Fuller,

«non hai crise enerxética, só unha crise por ignorancia.»

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
doutora na historia da arte. doutor arquitecto
Murcia. decembro 2017[:en]

El Edén en Cornualles, de Nicholas Grimshaw Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina o1

We do not need to return to the primitive cabin to meet again a balance with the nature. The sophisticated technology of the major botanical covered garden of the world is a lesson of ecology and a bet for the use of the recycled materials.

La fascinación de Nicholas Grimshaw (n. 1939) por los tejados "anómalos" se plasmó por primera vez en la Terminal Internacional ferroviaria de Waterloo (Londres, 1993). Su interés por las estructuras no sólo procede de la brillante tradición ingenieril británica: uno de sus bisabuelos fue responsable de procurar el adecuado sistema de drenaje y saneamiento a la ciudad de Dublín, mientras que otro construía presas en Egipto. | Fotógrafo: Udo Hesse
Nicholas Grimshaw’s fascination (n. 1939) for the «anomalous» roofs it took form for the first time of Waterloo’s International railway Terminus (London, 1993). His interest for the structures not only comes from the brilliant tradition ingenieril British: one of his great-grandfathers was a person in charge of trying the suitable system of drainage and reparation to the city of Dublin, whereas other one was constructing dams in Egypt. | Photographer: Udo Hesse

The Eden Project was born of the will to show how we can recover, and even manage to coexist, with the nature. To carry out this idea, his architect, the Britisher Nicholas Grimshaw,  advanced in the investigation of extremely light structures with which to rescue a landscape desolated by the exploitation of a quarry. During the construction of the Project Eden, the study Grimshaw also developed a system of environmental management that was controlling the influence of his structures on aspects as the flora, the natural resources, the atmosphere or the local community. To this the credit owes come to being the first great study of architecture in to obtain the international ISO standard certified 14001, one that supports between his priority aims the protection of the environment and the prevention of pollution, in a balance sheet with the socio-economic needs.

At present, the Grimshaw study has adopted as tool of design his own system of audit that, with the name EVE (Environmentally Viable Architecture), consists of an IT program that verifies the impact of a project in each of his stages of design and construction.

Las ocho bóvedas tienen un tamaño variable, alcanzando la mayor de ellas los 200 metros de longitud, 100 metros de ancho y 55 de altura | Fotografía: EdenProject
Eight vaults have a variable size, reaching the major one of them 200 meters of length, 100 meters of width and 55 of height | Photography: EdenProject

The Eden Project.

His founder, Tim Smit, is a Dutch anthropologist, composer and musical producer, who reached popularity for his peculiar restoration of “Heligan Gardens” in Cornwall. These extraordinary Victorian gardens, which were showing exotic plants and horticultural innovative technologies, remained devastated in 1990, after the great storm that destroyed England. Smit’s achievement consisted of regenerating them promoting his self-sufficiency, for what they have managed, since then, to be the private gardens most visited of Great Britain.

In 1996, Smit wanted to reach a major hearing to which to transmit the importance of the existing relation between the man and the plants. For it the Eden Project founded, an immense garden with thousands of plants of different climates. This one would be neither a conventional large-scale greenhouse, nor a theme park; his basic aim was of encouraging the visitors to learn to find a balance with the nature.

Explica Nicholas Grimshaw que "la idea de usar el acantilado estuvo presente desde el principio, apoyándose sobre él. Desde la primera vez que lo vi. Al tener un muro verde, con el edificio inclinándose sobre él, casi se duplica el espacio.” | Fotografía: Grimshaw-architects
Nicholas Grimshaw explains that «the idea of using the cliff was present from the beginning, resting on him. From the first time that I it saw. On having had a green wall, with the building inclining on him, almost the space doubles.» | Photography: Grimshaw-architects

In search of the suitable place, Smit found an area near to St Austell, in the peninsula of the extreme southwest of England that points at the hot waters of the Gulf Stream. It was a great quarry of clay, already in disuse, with a surface equivalent to 35 soccer fields and with a depth of 60 meters. Smit entrusted to Nicholas Grimshaw a structure that was it sufficiently high to shelter the trees of tropical forests and it sufficiently wide to give cover to the sunny Mediterranean landscapes.

Éste es uno de los destinos turísticos más visitados de Inglaterra y entre sus patrocinadores se encuentran la Comisión Europea y la Millennium Commission, que gestionó las ganancias de la Lotería Primitiva en Gran Bretaña | Fotografía: EdenProject
This one is one of the tourist destinations most visited of England and between his sponsors there are the European Commission and the Millennium Commission, which managed the earnings of the Primitive Lottery in Great Britain | Photography: EdenProject

Geodesic domes.

Due to the instability of the area and his hanging fort, Grimshaw proposed that the structures of the greenhouses it should rest lightly on the surface. As if they were treating each other about bubbles of soap containing a specific climate each of them, he projected a sequence of eight biospheres arranged in two chains, each one with four inserted vaults some in others. To construct the as ethereal as possible structures, there re-used the geodesic vault that the designer, inventor and environmental American Buckminster Fuller patented at the end of the fifties. The geodesic beginning consists of joining flat surfaces to form a curved form, allowing to cover more space without internal supports that any other closing, beside admitting enormous variations into the edges. Of this form, as the structure increases in size becomes proportionally more light and strong.

Based on this beginning, Nicholas Grimshaw designed two immense biomas, which cover 15.600 and 7.000 square meters respectively, to accommodate the Tropical Humid Greenhouse and that of Hot Zones. Every bioma is protected by vaults that are realized by tubular sections of steel galvanized, mounted and screwed as a giant meccano to form 625 hexagons. The set of the structure is constituted by a three-dimensional studding of two caps by spherical curvature interconnected, that include almost 4.000 unions and more than 11.000 bars, reaching the major one of the domes 200 meters of length, 100 meters of width and 55 of height.

El Proyecto Edén (1996 – 2001) abrió sus puertas al público en el 2000, cuando la prensa lo nominó la Octava Maravilla del Mundo | Fotografía: EdenProject
The Eden Project (1996 – 2001) opened his doors the public in 2000, when the press it nominated the Eighth Marvel of the World | Photography: EdenProject

The ETFE sheet.

The enormous size of the hexagons, with vain of up to 11 meters, was making impossible the use of an alone glass to cover them. On having examined materials that were light, simultaneously that resistant, the architects verified that the sheet of etil-tetra-fluoridethylene (ETFE) had an ideal behavior. This industrial product, which is of common utilization in components of bombs, valves, chemical equipments and electrical mechanisms, is very transparent to the ultraviolet light, does not degenerate for the solar light and presents great capacity of thermal isolation with regard to the glass, beside being 10 times more light than he. The sheet, though it is vulnerable to the perforations, can be easily repaired by adhesive tape of the same material, is recyclable, is cleaned for yes alone and supports up to 400 times his own weight, that is to say, it manages to be the sufficiently resistant thing as to support the weight of a person.

ETFE was undoubtedly some ideal to shape a few elements in the shape of ink pad that they were adjusting easily in the hexagons and were adapting to the geometric variations of the biomas without having to realize an exhaustive previous project. The sheet shapes a triple membrane which interior is kept swollen blowing air constant to low pressure by means of solar screens. Also there was born in mind the useful life of this material, which is 25 years, by a design that facilitates the simple change of panels as new technologies develop.

Recovering the nature lost by the quarry, Grimshaw showed an extraordinary capacity of utilization of the Sol as principal source of energy to warm the biomas, and the water of rain to wet them. In addition it used recycled aluminium, wood proceeding from sustainable forests, the use of paper of newspaper to isolate térmicamente and stuffed great black-backed gulls of stainless steel with the local zahorra as walls of containment. All these are important materials in our raising awareness of the limited natural resources. Another mechanism of establishing direct relations with the company was the collaboration with companies that produce organic food, natural perfumes and those who promote the use of matter recyclable base in the industry.

The Eden Project continues evolving: the new Center of Education of Resources will open his doors in the spring of 2005, there will be constructed a future Bioma of Arid Tropics, and already the building of access has been projected. With a great initiative and knowledge it has managed to create a new architecture that answers to the balance sheet between nature, tourism and economy. Since it liked to argue Buckminster Fuller,

«there is no energetic crisis, only a crisis for ignorance.»

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
PhD in art history. PhD architect
Murcia. decembro 2017[:]

[:es]Persiana Barcelona, reinventa la tradición con funcionalidad y diseño[:gl]Persiana Barcelona, reinventa a tradición con funcionalidade e deseño[:en]Persiana Barcelona, reinventing the tradition with functionality and design[:]

0

[:es]

Persiana Barcelona, reinventa la tradición con funcionalidad y diseño

– Con una sutil intervención, Persiana Barcelona mejora la tradicional persiana de cuerda. Una pieza sostenible, innovadora y moderna que da respuesta a diversas problemáticas y requerimientos.

– Los autores, Usón y Sarquella, cuya obra ha sido reconocida con galardones como el premio Arquia/Próxima que distingue a los mejores arquitectos jóvenes de España, han desarrollado un cualitativo diseño manteniendo un proceso de producción artesanal que pone especial atención en preservar la tradición.

Aixopluc, Temps de Flors, Girona. Pau Sarquella Fàbregas, Carmen Torres, Oleguer Prat y Enric Sánchez © Joan Guillamat Castells
Aixopluc, Temps de Flors, Girona. Pau Sarquella Fàbregas, Carmen Torres, Oleguer Prat y Enric Sánchez © Joan Guillamat Castells

Persiana Barcelona es un producto que surge de las calles de la ciudad que lleva su nombre. En 2010 los arquitectos Pau Sarquella y Diana Usón obtienen el primer premio del concurso Racons Públics con una propuesta que mejoraba la popular persiana de cuerda. La pieza, con una sutil intervención tanto en la lama como en sus acabados, se transforma en un objeto sostenible, innovador y moderno que da respuesta a diversas problemáticas urbanas como la protección al agua, la protección visual o la opacidad lumínica.

La forma de sus lamas permite que se superpongan, como si de una cubierta de tejas se tratara y evitar el paso del agua; además, la posición extendida de éstas permite visualizar el exterior y la posición vertical preserva la intimidad visual; y por último, esta verticalidad también evita la penetración de la luz exterior, procedente de la radiación solar o del alumbrado público. A nivel estético, la Persiana Barcelona se presenta en una paleta de colores variada y atractiva, inspirada en los tonos más populares de la ciudad, como el verde de la Casa Milà, el beige de la Casa Vicens o el marrón de la casa Planells, entre otros.

Detalles de la Persiana Barcelona. © Sumace
Detalles de la Persiana Barcelona. © Sumace

Persiana Barcelona, que se puede adquirir tanto en tienda como on line, ha tenido una gran aceptación tanto entre el público en general como entre profesionales del ámbito de la arquitectura, el interiorismo y la construcción. Además de su uso habitual, también presenta múltiples posibilidades para formar parte de instalaciones como marquesinas, pérgolas, espacios de ocio o montajes decorativos. El carácter de especialistas de sus autores, los arquitectos Sarquella y Usón garantiza una asesoría profesional para encargos que requieren soluciones específicas.

Desde su lanzamiento en 2014, con un proceso de producción artesanal que pone especial atención en preservar la tradición y la calidad del acabado, Persiana Barcelona además de convertirse en un producto cercano, tradicional e icónico, se ha consolidado como una solución cualitativa, práctica y funcional.

Persiana Barcelona obtuvo en 2016 el Delta de Plata y sus autores, por el desarrollo de este producto, el premio Arquia/Próxima, galardón que distingue a los mejores arquitectos jóvenes de España. Además, la Persiana ha estado presente en 2017 en múltiples ferias y exposiciones como el Salón Internacional del Mueble de Milán o la ICFF New York.

Diana Usón y Pau Sarquella © Joan Guillamat Castells
Diana Usón y Pau Sarquella © Joan Guillamat Castells
[:gl]

Persiana Barcelona, reinventa la tradición con funcionalidad y diseño

– Cunha sutil intervención, Persiana Barcelona mellora a tradicional persiana de corda. Unha peza sustentable, innovadora e moderna que dá resposta a diversas problemáticas e requirimentos.

– Os autores, Usón e Sarquella, cuxa obra foi recoñecida con galardóns como o premio Arquia/Próxima que distingue aos mellores arquitectos novos de España, desenvolveron un cualitativo deseño mantendo un proceso de produción artesanal que pon especial atención en preservar a tradición.

Aixopluc, Temps de Flors, Girona. Pau Sarquella Fàbregas, Carmen Torres, Oleguer Prat y Enric Sánchez © Joan Guillamat Castells
Aixopluc, Temps de Flors, Girona. Pau Sarquella Fàbregas, Carmen Torres, Oleguer Prat y Enric Sánchez © Joan Guillamat Castells

Persiana Barcelona é un produto que xorde das rúas da cidade que leva o seu nome. En 2010 os arquitectos Pau Sarquella e Diana Usón obteñen o primeiro premio do concurso Racons Públics cunha proposta que melloraba a popular persiana de corda. A peza, cunha sutil intervención tanto na lama como nos seus acabados, transfórmase nun obxecto sustentable, innovador e moderno que dá resposta a diversas problemáticas urbanas como a protección á auga, a protección visual ou a opacidade lumínica.

A forma das súas lamas permite que se superpoñan, coma se dunha cuberta de tellas tratásese e evitar o paso da auga; ademais, a posición estendida destas permite visualizar o exterior e a posición vertical preserva a intimidade visual; e por último, esta verticalidad tamén evita a penetración da luz exterior, procedente da radiación solar ou da iluminación pública. A nivel estético, a Persiana Barcelona preséntase nunha paleta de cores variada e atractiva, inspirada nos tons máis populares da cidade, como o verde da Casa Milà, o beige da Casa Vicens ou o marrón da casa Planells, entre outros.

Detalles de la Persiana Barcelona. © Sumace
Detalles da Persiana Barcelona. © Sumace

Persiana Barcelona, que se pode adquirir tanto en tenda como en liña, tivo unha gran aceptación tanto entre o público en xeral como entre profesionais do ámbito da arquitectura, o interiorismo e a construción. Ademais do seu uso habitual, tamén presenta múltiples posibilidades para formar parte de instalacións como marquesiñas, pérgolas, espazos de lecer ou montaxes decorativos. O carácter de especialistas dos seus autores, os arquitectos Sarquella e Usón garante unha asesoría profesional para encargos que requiren solucións específicas.

Desde o seu lanzamento en 2014, cun proceso de produción artesanal que pon especial atención en preservar a tradición e a calidade do acabado, Persiana Barcelona ademais de converterse nun produto próximo, tradicional e icónico, consolidouse como unha solución cualitativa, práctica e funcional.

Persiana Barcelona obtivo 2016 o Delta de Prata e os seus autores, polo desenvolvemento deste produto, o premio Arquia/Próxima, galardón que distingue aos mellores arquitectos novos de España. Ademais, a Persiana estivo presente en 2017 en múltiples feiras e exposicións como o Salón Internacional do Moble de Milán ou a ICFF Nova Iork.

Diana Usón y Pau Sarquella © Joan Guillamat Castells
Diana Usón y Pau Sarquella © Joan Guillamat Castells
[:en]

Persiana Barcelona, reinventa la tradición con funcionalidad y diseño

– With a subtle intervention, Persiana Barcelona improves the traditional blind of rope. A sustainable, innovative and modern piece that gives response to diverse problematic and requirements.

– The authors, Usón and Sarquella, whose work has been recognized by awards as the Arquia/Próxima prize that distinguishes the best young architects of Spain, have developed a qualitative design supporting a process of handcrafted production that puts special attention in preserving the tradition.

Aixopluc, Temps de Flors, Girona. Pau Sarquella Fàbregas, Carmen Torres, Oleguer Prat y Enric Sánchez © Joan Guillamat Castells
Aixopluc, Temps de Flors, Girona. Pau Sarquella Fàbregas, Carmen Torres, Oleguer Prat and Enric Sánchez © Joan Guillamat Castells

Persiana Barcelona is a product that arises from the streets of the city that takes his name. In 2010 the architects Pau Sarquella and Diana Usón obtain the first prize of the Racons Públics contest with an offer that was improving the popular blind of rope. The piece, with a subtle intervention both in the mud and in his finished ones, transforms in a sustainable, innovative and modern object that gives response to diverse problematic urban as the protection to the water, the visual protection or the light opaqueness.

The form of his muds allows that they should be superposed, as if about a cover of tiles it was treating itself and to avoid the step of the water; in addition, the widespread position of these allows to visualize the exterior and the vertical position preserves the visual intimacy; and finally, this uprightness also avoids the penetration of the exterior light, proceeding from the solar radiation or from the public system of illumination. To aesthetic level, the Persiana Barcelona appears in a palette of colors changed and attractive, inspired in the most popular tones of the city, as the green one of the Milà House Milà, the beige of the Vicens House or the quoit of the Planells House, between others.

Detalles de la Persiana Barcelona. © Sumace
Details of Persiana Barcelona. © Sumace

Persiana Barcelona, which can be acquired so much in shop as on-line, has had a great acceptance so much between the public in general like between professionals of the area of the architecture, the interiorismo and the construction. Besides his habitual use, also he presents multiple possibilities to form a part of facilities like marquees, pergolas, spaces of leisure or decorative assemblies. The specialists’ character of his authors, the architects Sarquella and Usón guarantees a professional advising for orders that need specific solutions.

From his launch in 2014, with a process of handcrafted production that puts special attention in preserving the tradition and the quality of the finished one, Persiana Barcelona beside turning into a nearby, traditional product and icónico, it has been consolidated as a qualitative, practical and functional solution.

Persiana Barcelona obtained in 2016 the Delta de Plata and his authors, for the development of this product, the prize Arquia/Próxima, award that distinguishes the best young architects of Spain. In addition, the Blind has been present in 2017 in multiple fairs and exhibitions as the International Lounge of the Furniture of Milan or the  ICFF New York.

Diana Usón y Pau Sarquella © Joan Guillamat Castells
Diana Usón y Pau Sarquella © Joan Guillamat Castells
[:]

[:es]Pabellones de vigilancia para bienes de interés cultural en Castilla y León | Gaztelu Jerez Arquitectos[:gl]Pavillóns de vixilancia para bens de interese cultural en Castela e León | Gaztelu Jerez Arquitectos[:en]Vigilance pavilions for heritage of cultural interest in Castile and León | Gaztelu Jerez Arquitectos[:]

[:es]

Castilla y León es una de las regiones del mundo con más patrimonio cultural y natural, fruto tanto de su historia como de su extensión territorial. Muchos de sus Bienes de Interés Cultural (BIC) se encuentran en entornos naturales y rurales, con la consiguiente demanda de vigilancia, así como de atención a las personas que los visitan. En los últimos años, la Junta de Castilla y León viene detectando la necesidad de sustituir las actuales casetas presentes junto a algunos de estos BIC, con el objeto de dignificarlas acorde con los monumentos y lugares a los que prestan servicio.

Pabellones de vigilancia para bienes de interés cultural en Castilla y León Gaztelu Jerez Arquitectos o25 exto22

Estos 2 pabellones suponen un proyecto piloto que podría ser fácilmente exportable a otros BIC de la Comunidad Autónoma. El primero de ellos se ubica junto a la ermita visigoda de Quintanilla de las Viñas (Burgos), uno de los pocos ejemplos de esta arquitectura conservados en la Península Ibérica, y que fue declarada Monumento Nacional en 1929. El segundo se sitúa en el yacimiento arqueológico de Arrabalde (Zamora), en lo que antiguamente fue un castro prerromano, declarado BIC en 2006. Al revisitar el Museo de Zamora, obra de Tuñón y Mansilla que tanto admiramos, descubrimos con sorpresa que entre sus piezas más valiosas custodia el “Tesoro de Arrabalde”, para el que los arquitectos diseñaron expresamente una vitrina, que simultáneamente es un cofre, dentro del gran cofre que es el edificio en sí mismo.

Los pabellones podrían definirse como una caja de madera ligeramente elevada del suelo y situada bajo un plano horizontal de acero. Compactados al máximo para disminuir su presencia y aumentar su eficiencia, protegen a los guardas de las inclemencias del tiempo, a la vez que les posibilitan la conexión visual con el paisaje exterior. Como si de un mueble se tratara, se construyen exclusivamente con madera y acero, de manera industrializada y por tanto fácilmente reproducible. En estas situaciones, construir en taller con apenas 2 gremios (carpintero y herrero) reduce notablemente los costes, lo que ha supuesto una de nuestras principales preocupaciones. Los pabellones se abren o cierran según las necesidades. Cuando están en “estado de latencia”, se manifiestan externamente como un cofre totalmente cerrado y protegido. Su revestimiento exterior es de tarima de madera negra colocada en vertical mientras, al interior, su estructura de panel contralaminado de madera queda totalmente vista, aportando una sensación más cálida.

Economía, sostenibilidad y reversibilidad han sido 3 principios básicos al proyectar estos pequeños edificios, que pretenden no dejar huella alguna en aquellos lugares donde se ubiquen. La cimentación es superficial y de madera tratada. La tarima de madera de fachada se protege con la técnica tradicional japonesa del Shou Sugi Ban, basada en la carbonización. La cubierta se resuelve con chapa engatillada de acero y queda rematada por un fino alero de acero negro natural, con leve pendiente hacia sus bordes para desalojar el agua de manera natural, así como para protegerse del sol. El consumo energético es casi nulo gracias al gran aislamiento térmico de fibras de madera y al uso de energías tradicionales, reciclables y limpias: calefacción mediante una pequeña estufa de leña, lavabo de pedal e inodoro seco ecológico que garantiza un ciclo cerrado.

En resumen, se ha buscado una actuación sencilla, lacónica, sensata y acorde con las necesidades. Una actuación esencial, lógica y discreta. Sin nada accesorio ni caprichoso. Elocuente, pero no locuaz. Respetuosa con las preexistencias, el paisaje y el medioambiente. Dadas sus pequeñas dimensiones y su ligereza, los pabellones se construirán íntegramente en taller y posteriormente se transportarán hasta cada uno de los lugares para su colocación precisa.

Clasificación: Edificios dotacionales – paisaje
Obra: Pabellones de vigilancia para Bienes de Interés Cultural (BIC) en Castilla y León
Lugar: Castilla y León | España Ermita visigoda de Quintanilla de las Viñas (Burgos) | Yacimiento arqueológico de Arrabalde (Zamora)
Año: 2012-16
Cliente: Junta de Castilla y León, Consejería de Cultura y Turismo, Dirección General de Patrimonio Cultural
Superficie: 12,32 m2 (construidos)
Presupuesto: 16.329,65 € (PEM Proyecto Ejecución)
Autores: Enrique Jerez Abajo, Koldo Fdez. Gaztelu
Colaboradores: Catarina Isabel Faustino Mota (Portugal), Alicia Maraña Diez, alterMATERIA, Segovia
Aparejador: Iván Poncelas Ramón
Constructora: Arte y Construcción SL, Burgos
Carpintería: Arte y Construcción SL, Burgos
Mobiliario: Biolan, Fritz Hansen
Fotografía: Javier Bravo Jabato | Koldo Fdez. Gaztelu
+ gaztelujerez.com

*La dirección de obra de Quintanilla de las Viñas no corrió a cargo de Gaztelu Jerez Arquitectos.

[:gl]

Castela e León é unha das rexións do mundo con máis patrimonio cultural e natural, froito tanto da súa historia como da súa extensión territorial. Moitos dos seus Bens de Interese Cultural (BIC) atópanse en contornas naturais e rurais, coa consecuente demanda de vixilancia, así como de atención ás persoas que os visitan. Nos últimos anos, a Junta de Castilla y León vén detectando a necesidade de substituír as actuais casetas presentes xunto a algúns destes BIC, co obxecto de dignificalas acorde cos monumentos e lugares aos que prestan servizo.

Pabellones de vigilancia para bienes de interés cultural en Castilla y León Gaztelu Jerez Arquitectos o25 exto22

Estes 2 pavillóns supoñen un proxecto piloto que podería ser facilmente exportable a outros BIC da Comunidade Autónoma. O primeiro deles sitúase xunto á ermida visigoda de Quintanilla das Viñas (Burgos), un dos poucos exemplos desta arquitectura conservados na Península Ibérica, e que foi declarada Monumento Nacional en 1929. O segundo sitúase no xacemento arqueolóxico de Arrabalde (Zamora), no que antigamente foi un castro prerromano, declarado BIC en 2006. Ao revisitar o Museo de Zamora, obra de Tuñón e Mansilla que tanto admiramos, descubrimos con sorpresa que entre as súas pezas máis valiosas custodia o ?Tesouro de Arrabalde?, para o que os arquitectos deseñaron expresamente unha vitrina, que simultaneamente é un cofre, dentro do gran cofre que é o edificio en si mesmo.

Os pavillóns poderían definirse como unha caixa de madeira lixeiramente elevada do chan e situada baixo un plano horizontal de aceiro. Compactados ao máximo para diminuír a súa presenza e aumentar a súa eficiencia, protexen aos gardas das inclemencias do tempo, á vez que lles posibilitan a conexión visual coa paisaxe exterior. Coma se dun moble tratásese, constrúense exclusivamente con madeira e aceiro, de maneira industrializada e por tanto facilmente reproducible. Nestas situacións, construír en taller con apenas 2 gremios (carpinteiro e ferreiro) reduce notablemente os custos, o que supuxo unha das nosas principais preocupacións. Os pavillóns ábrense ou pechan segundo as necesidades. Cando están en ?estado de latencia?, maniféstanse externamente como un cofre totalmente pechado e protexido. O seu revestimento exterior é de tarima de madeira negra colocada en vertical mentres, ao interior, a súa estrutura de panel contralaminado de madeira queda totalmente vista, achegando unha sensación máis cálida.

Economía, sustentabilidade e reversibilidad foron 3 principios básicos ao proxectar estes pequenos edificios, que pretenden non deixar pegada algunha naqueles lugares onde se sitúen. A cimentación é superficial e de madeira tratada. A tarima de madeira de fachada protéxese coa técnica tradicional xaponesa do Shou Sugi Ban, baseada na carbonización. A cuberta resólvese con chapa engatillada de aceiro e queda rematada por un fino beirado de aceiro negro natural, con leve pendente cara aos seus bordos para desaloxar a auga de maneira natural, así como para protexerse do sol. O consumo enerxético é case nulo grazas ao gran illamento térmico de fibras de madeira e ao uso de enerxías tradicionais, reciclables e limpas: calefacción mediante unha pequena estufa de leña, lavabo de pedal e inodoro seco ecolóxico que garante un ciclo pechado.

En resumo, buscouse unha actuación sinxela, lacónica, sensata e acorde coas necesidades. Unha actuación esencial, lóxica e discreta. Sen nada accesorio nin caprichoso. Elocuente, pero non locuaz. Respectuosa coas preexistencias, a paisaxe e o medioambiente. Dadas as súas pequenas dimensións e a súa lixeireza, os pavillóns construiranse integramente en taller e posteriormente transportaranse ata cada un dos lugares para a súa colocación precisa.

Clasificación: Edificios dotacionáis – paisaxe
Obra: Pavillóns de vixilancia para bens de interese cultural en Castela e León
Emprazamento: Castela e León | España Ermita visigoda de Quintanilla das Viñas (Burgos) | Xacemento arqueolóxico de Arrabalde (Zamora)
Ano: 2012-16
Cliente: Junta de Castela e León, Consellería de Cultura e Turismo, Dirección Xeral de Patrimonio Cultural
Superficie: 12,32 m2 (construidos)
Presuposto: 16.329,65 € (PEM Proxecto Execución)
Autores: Enrique Jerez Abajo, Koldo Fdez. Gaztelu
Colaboradores: Catarina Isabel Faustino Mota (Portugal), Alicia Maraña Diez, alterMATERIA, Segovia
Aparellador: Iván Poncelas Ramón
Constructora: Arte e Construcción SL, Burgos
Carpintería: Arte e Construcción SL, Burgos
Mobiliario: Biolan, Fritz Hansen
Fotografía: Javier Bravo Jabato | Koldo Fdez. Gaztelu, Arq.
+ gaztelujerez.com

*A dirección de obra de Quintanilla das Viñas non correu a cargo de Gaztelu Jerez Arquitectos.

[:en]

Castile and León (Spain) is one of the regions with more cultural and natural heritage in the world, thanks to its history and its big area. Many of its Heritage of Cultural Interest (Bienes de Interés Cultural – BIC) are in natural and rural environments. Therefore, they need vigilance, as well as attention for their visitors. Lately, the Regional Government of Castile and León is becoming aware of the need to replace the current stalls located next to these BIC, with the aim of dignify them according to those monuments and places.

Pabellones de vigilancia para bienes de interés cultural en Castilla y León Gaztelu Jerez Arquitectos o25 exto22

These 2 pavilions are a pilot programme which could be easily exportable to other BIC in the same region. The first one is located next to the visigothic hermitage in Quintanilla de las Viñas (Burgos), one of the few buildings of its kind existing in the Iberian Peninsula, and which was designated as a National Monument in 1929. The second one is located at the archeological site in Arrabalde (Zamora), a place which in the past was a pre-roman hill-fort, designated as a BIC in 2006. When we revisited the Zamora Museum, a building by Tuñón and Mansilla that we admire so much, we discovered to our surprise that among its more valuable exhibits it contains the “Arrabalde’s Treasure”, for which the architects expressly designed a showcase, that is simultaneously a jewel case, inside the big jewel case that is the building itself.

The pavilions could be defined as a wooden box slightly elevated from the floor and placed under a horizontal steel plane. They are very compact to reduce their presence and increase their efficiency, and they protect the guards from the inclemency of the weather, whereas they make posible a visual connection with the exterior landscape. Like a piece of furniture, they are built just with wood and steel, in an industrialized and easily reproducible way. In this conditions, building in a factory with only 2 trades (carpenter and blacksmith) reduce the cost considerably, which has been one of our main targets. The pavilions are open or closed depending on the needs. When they are in their “latency period”, they look like a totally closed and protected jewel case. They external building covering is made of vertical black timber, whereas in the inside you can see the cross-laminated timber structure, which provides a warmer sensation.

Economy, sustainability and reversibility have been 3 basic principles to design these small buildings, which try no to leave any trace on those places where they will be located. The foundations are superficial and made of timber. The timber from the façade is protected by Shou Sugi Ban, a traditional Japanese technique based on charring. The roof is made of steel, and its eaes protects the building from the rain and the sun. These are a low-energy buildings thanks to a great insulation made of timber fibres and the use of traditional, reciclable and clean energies: a small wood heater, a pedal washbasin and a dry and eco-friendly toilet that guarantees a closed cycle.

To summarize, we have looked for a natural, laconic and sensible intervention according to the needs. An essential, logic and sober intervention. Without anything accessory or whimsical. Eloquent, but not talkative. Respectful with the pre-existences, the landscape and the environment. Thanks to its small size and its lightness, the pavilions will we totally built in a factory and then carried to the site.

Classification: Civic buildings – landscape
Work: Pabellones de vigilancia para Bienes de Interés Cultural (BIC) en Castilla y León
Locationr: Castilla y León | España, Visigothic hermitage in Quintanilla de las Viñas (Burgos) | Archeological site in Arrabalde (Zamora)
Year: 2012-16
Client: Junta de Castilla y León, Consejería de Cultura y Turismo, Dirección General de Patrimonio Cultural
Area: 12,32 m2 (built-up area)
Budget: 16.329,65 € (PEM estimate from project)
Authors: Enrique Jerez Abajo, Koldo Fdez. Gaztelu
Collaborators: Catarina Isabel Faustino Mota (Portugal), Alicia Maraña Diez, alterMATERIA, Segovia
Building engineer: Iván Poncelas Ramón
Constructor: Arte y Construcción SL, Burgos
Carpentry: Arte y Construcción SL, Burgos
Equipamient: Biolan, Fritz Hansen
Photography: Javier Bravo Jabato | Koldo Fdez. Gaztelu
+ gaztelujerez.com

*Gaztelu Jerez Arquitectos did not directed the site management in Quintanilla de las Viñas.

[:]

[:es]Concéntrico 04, Festival Internacional de Arquitectura y Diseño de Logroño[:gl]Concéntrico 04, Festival Internacional de Arquitectura e Deseño de Logroño[:en]Concéntrico 04, the International Architecture and Design Festival in Logroño [:]

[:es]

Concéntrico 04, Festival Internacional de Arquitectura y Diseño de Logroño

Concéntrico 04, Festival Internacional de Arquitectura y Diseño de Logroño, surge con la intención de provocar una reflexión sobre la ciudad a través de propuestas de arquitectura y diseño. Esta nueva edición se celebrará el 27, 28, 29, 30 de abril y 1 de mayo de 2018.

Se proponen tres concursos abiertos a la participación cuyo plazo de presentación de las propuestas finaliza el 27 de diciembre de 2017 a las 13:00 horas:

CONCURSO DE DISEÑO Y REALIZACIÓN DEL PABELLÓN DE INFORMACIÓN EN LA PLAZA ESCUELAS TREVIJANO EN CONCÉNTRICO 04, al que podrán presentarse todos los profesionales de la arquitectura y el urbanismo colegiados en cualquier Colegio Oficial de Arquitectos de España.

Bases del concurso
Documentación (Plano de situación, Fotografías y Fichas técnicas de Garnica)

CONCURSO DE DISEÑO Y REALIZACIÓN DE UNA INTERVENCIÓN EN LA PLAZA DE SAN BARTOLOMÉ EN CONCÉNTRICO 04, al que podrán presentarse todos los creadores (personas o colectivos) que realicen proyectos de intervenciones efímeras dentro de cualquiera de las disciplinas del arte, el diseño y la arquitectura.

Bases del concurso
Documentación (Plano de situación, Fotografías y Fichas técnicas de Garnica)

CONCURSO DE DISEÑO Y REALIZACIÓN DE UNA INTERVENCIÓN EN VIÑA LANCIANO DE BODEGAS LAN EN CONCÉNTRICO 04, al que podrán presentarse todos los creadores (personas o colectivos) que presenten proyectos de intervenciones efímeras dentro de cualquiera de las disciplinas del arte, el paisajismo, el diseño y la arquitectura.

Bases del concurso
Documentación (Plano de situación, Fotografías y Fichas técnicas de Garnica)

https://vimeo.com/240293734[:gl]

Concéntrico 04, Festival Internacional de Arquitectura y Diseño de Logroño

Concéntrico 04, Festival Internacional de Arquitectura e Deseño de Logroño, xorde coa intención de provocar unha reflexión sobre a cidade a través de propostas de arquitectura e deseño. Esta nova edición celebrarase o 27, 28, 29, 30 de abril e 1 de maio de 2018.

Propóñense tres concursos abertos á participación cuxo prazo de presentación das propostas finaliza o 27 de decembro de 2017 ás 13:00 horas:

CONCURSO DE DESEÑO E REALIZACIÓN DO PAVILLÓN DE INFORMACIÓN NA PRAZA ESCOLAS TREVIJANO EN CONCÉNTRICO 04, ao que poderán presentarse todos os profesionais da arquitectura e o urbanismo colexiados en calquera Colexio Oficial de Arquitectos de España.

Bases do concurso
Documentación (Plano de situación, Fotografías e Fichas técnicas de Garnica)

CONCURSO DE DESEÑO E REALIZACIÓN DUNHA INTERVENCIÓN NA PRAZA DE SAN BARTOLOMÉ EN CONCÉNTRICO 04, ao que poderán presentarse todos os creadores (persoas ou colectivos) que realicen proxectos de intervencións efémeras dentro de calquera das disciplinas da arte, o deseño e a arquitectura.

Bases do concurso
Documentación (Plano de situación, Fotografías e Fichas técnicas de Garnica)

CONCURSO DE DESEÑO E REALIZACIÓN DUNHA INTERVENCIÓN EN VIÑA LANCIANO DE ADEGAS LAN EN CONCÉNTRICO 04, ao que poderán presentarse todos os creadores (persoas ou colectivos) que presenten proxectos de intervencións efémeras dentro de calquera das disciplinas da arte, o paisajismo, o deseño e a arquitectura.

Bases do concurso
Documentación (Plano de situación, Fotografías e Fichas técnicas de Garnica)

https://vimeo.com/240293734[:en]

Concéntrico 04, Festival Internacional de Arquitectura y Diseño de Logroño

Concéntrico 04, the International Architecture and Design Festival in Logroño (La Rioja / Spain), arose with the intention of prompting reflection on the city through proposals in architecture and design. The latest edition will be held from 27 April to 1 May 2018.

These competitions propose the creation of a temporary architectural intervention at San Bartolomé Plaza and at Viña Lanciano – Bodegas LAN., the period for presentation of proposals will conclude on 27 December 2017 at 1:00 p.m.

INTERVENTION DESIGN AND CREATION COMPETITION IN SAN BARTOLOMÉ PLAZA, AT CONCÉNTRICO 04 All creators (individuals or collectives) may adhere to these rules if they present projects for temporary interventions within any artistic discipline, design or architecture.

Rules and Regulations
Download (Location plan, Location photos, Garnica Product specification)

INTERVENTION DESIGN AND CREATION COMPETITION AT VIÑA LANCIANO, BODEGAS LAN, AT CONCÉNTRICO 04 All creators (individuals or collectives) may adhere to these rules if they present projects for temporary interventions within any artistic discipline, landscaping, design or architecture.

Rules and Regulations
Download (Location plan, Location photos, Garnica Product specification)

https://vimeo.com/240293734[:]

El oficio de consultor de estructuras (IV) | Juan Carlos Arroyo

El oficio del consultor de estructuras (III) | Juan Carlos Arroyo

Eugène Freyssinet |Fuente: alchetron.com
Eugène Freyssinet | Fuente: alchetron.com

No es lo mismo 8 que 80; pero 227 sí es lo mismo que 222.

“La precisión verbal es una de mis mayores preocupaciones y la precisión numérica es una de mis menores preocupaciones.”

Como profesor e ingeniero me preocupa mucho la precisión. Y hay que ser preciso desde dos puntos de vista, desde un punto de vista semántico y desde uno numérico.

Hay que hablar con propiedad y con precisión, porque es indiscutible que el uso de las palabras concisas contribuye considerablemente a la claridad y comprensión de una exposición. No es lo mismo la tensión admisible de un suelo que su resistencia, no es lo mismo tensión máxima del acero que su límite elástico, no es lo mismo carga permanente que carga muerta, no es lo mismo densidad que peso específico, no es lo mismo carga característica que carga media, no es lo mismo módulo de elasticidad que módulo de deformación, no es lo mismo coeficiente de seguridad que coeficiente parcial de seguridad, no es lo mismo coeficiente sobre cargas mayoradas que coeficiente sobre cargas características, no es lo mismo dimensionar que comprobar, no es lo mismo ser perito del juez que ser perito de parte, no es lo mismo facturar que cobrar, no es lo mismo calcular que proyectar, no es lo mismo momento que momento flector, no es lo mismo fuerza que esfuerzo, no es lo mismo signo que sentido, no es lo mismo pájaro en mano,…y así podríamos seguir hasta…podríamos aplicarlo a cualquier campo, incluso a nuestra vida cotidiana donde el hablar últimamente… en fin.

Desde el punto de vista numérico, la precisión es muy importante, me refiero a la precisión que hace falta, no a la precisión que sobra. Solemos confundir precisión con el número de decimales y creemos que dar calidad es dar un resultado con 8 cifras significativas. Sin embargo eso no es así, sino todo lo contrario, una precisión excesiva da imagen de mala calidad.

“La precisión es la cualidad que mejor diferencia al profesional del estudiante: el profesional es mucho menos “preciso”.

Conceptos básicos

Definimos precisión como el error que cometemos al expresar un valor numérico. Y se puede medir como el error que se comete al truncar la cifra dada. Por ejemplo, si decimos 335 estamos aunando los valores entre 334,9 y 335,9, es decir cometemos un error máximo de 1/335, es decir, un 0,3% aproximadamente ¿Os parece mucho?

Si decidimos trabajar con tres cifras, el máximo error que podríamos cometer sería cuando expresamos 100,9 como 100, es decir, 0,9 de error sobre 100,9 es decir, un 1%. Y el máximo error que podemos cometer sería cuando expresamos 999,9 como 999, es decir, 0,9 de error sobre 999,9 es decir, un 0,1%.

“Utilizando tres cifras significativas cometemos un error entre 1% y 0,1%.”

Si decidimos trabajar con tan solo dos cifras cometeremos un error entre el 1% y el 10%, según la cifra sea cercana a 10 o a 99. Este error ya es razonablemente alto.

Repasamos alguna confusión habitual, por ejemplo la de asumir que 0,00003 es más preciso que 3. Aunque parezca más precisa la cifra con decimales, ambas tienen exactamente la misma precisión, la correspondiente a tener una cifra significativa.

Y otra confusión frecuente es pensar que 24 y 24,0 significan lo mismo, y no es así ¿Cuál de las dos cifras es más precisa? Pues 24,0 porque tiene tres cifras significativas ya que la cifra 24 trunca valores entre 23,5 y 24,5 mientras que la cifra 24,0 trunca valores entre 23,95 y 24,05, o sea que es mucho más precisa ésta última.

Pier Luigi Nervi | Fuente: architetti.san.beniculturali.it
Pier Luigi Nervi | Fuente: architetti.san.beniculturali.it

¿Qué precisión necesitas?

La respuesta es fácil y muy lógica, aunque poco común. Para resolver un problema con la adecuada precisión, en cualquier disciplina, se necesita una precisión similar a la precisión de sus datos.

Cualquier profesional, desde un nanotecnólogo hasta un astrofísico necesita una precisión no mayor que la de sus datos. Y no es más preciso un nanotecnólogo,aunque lo parezca, ya que su nivel de determinación de los datos moleculares no pueden tener más de tres cifras significativas, aunque eso sí, si se habla en metros, tiene muchos decimales, más de nueve.

“Cualquier profesional, del nanotecnólogo al astrólogo, necesita una precisión máxima de tres cifras.”

Y en el caso de la ingeniería estructural, ¿qué precisión necesitamos? Pues la que tienen nuestros datos ¿Qué error cometemos en la determinación de las acciones? ¿Y en la determinación de la resistencia de los materiales?

Para los consultores de estructuras estas dos son preguntas sangrantes pues nos baja los humos de la supuesta precisión de nuestra disciplina.

Tenemos una precariedad notable en la definición de los valores de las acciones, que damos con una precisión de UNA cifra significativa. Es verdad que los pesos pueden darse con dos o tres cifras pero las sobrecargas de uso se dan con una cifra o máxima.

¡Cómo vamos a hablar con cinco cifras significativas si estamos diciendo que una persona pesa UN kilonewton y que ponemos CINCO personas por m2!

¿Y los materiales? Utilizamos hormigón de resistencia característica 25 o 30 (dos cifras) pero admitimos errores casi sin penalización de un 10%, es decir que, casi sin rechistar podemos aceptar hormigones que nominalmente son de 25 pero tienen una resistencia de característica de 22,5 MPa. Para valorar la precisión en la determinación de la resistencia característica recordad que se obtiene a partir de la rotura de DOS probetas.

¿Después de saber que nuestros datos tienen una cifra o dos, y por lo tanto, precisiones peores que un 10%, tiene sentido calcular momentos flectores con cinco cifras?

Hace unos años en la conferencia de inauguración de un máster de rehabilitación estructural en la Escuela de Arquitectura de Sevilla hablaba de la precisión en los momentos flectores. Cómo vamos a utilizar un resultado de 2345,72 mkN, además hay que tener en cuenta que tantos números son muy difíciles de recordar y si no se pueden recordar se acaba perdiendo la visión de conjunto que es la más importante de las propiedades de un proyecto, para que sea razonable, para que tenga escala. Lo recordable de esa cifra es 2350, o como mucho 2345.

Por relacionar la precisión con nuestra experiencia personal, os hago una pregunta:

¿Qué distancia hay de Madrid a Sevilla por carretera?

Si tiras de memoria podrás llegar a decir que hay quinientos y pico. Si dices quinientos y poco ya estás siendo bastante más preciso. Pero si dices 530…

¡Eres todo un conductor profesional!

Y ya si dices 534, es que te haces la ruta a diario y, además, vas siempre al mismo sitio, desde tu trabajo a la casa de tu abuela. Pero si en vez de ir a ver a tu abuela vas a Triana a tomar una caña, esa distancia cambia seguro. Por tanto, podríamos decir que te has pasado de precisión.

Esta pequeña reflexión trae a mi memoria una gran verdad que en su día, hablando de precisión con un viejo ingeniero me dijo y que recordaré siempre:

“Juan Carlos, en cuestiones de precisión, a mí lo que más me preocupa es el signo”.

Frei Otto © Ingenhoven und Partner Architekten, Düsseldorf
Frei Otto © Ingenhoven und Partner Architekten, Düsseldorf

Juan Carlos Arroyo (ingenio.xyz y CALTER ingeniería) doctor ingeniero de caminos.
Madrid, Diciembre 2017