IniciofaroLa sección del Mundo | Miguel Ángel Díaz CamachoA sección do Mundo...

[:es]La sección del Mundo | Miguel Ángel Díaz Camacho[:gl]A sección do Mundo | Miguel Ángel Díaz Camacho[:en]The section of the World | Miguel Ángel Díaz Camacho[:]

[:es]

La sección del Mundo | Miguel Ángel Díaz Camacho El Museo de sir John Soane
El Museo de sir John Soane

La idea de atesorar la historia universal de la arquitectura, la escultura y la pintura, asombra y aterra a partes iguales. Si la cámara de los tesoros forma parte además de un programa doméstico, nos encontramos ante una seductora entelequia del habitar: la vida como inmersión permanente en la cultura; la colección como la representación misma de su habitante y creador; la casa como resumen del universo.

La casa museo de John Soane en Lincoln’s Inn Fields ocupa tres viviendas consecutivas cosidas gracias a los proyectos sucesivos del propio Soane.1 A la estructura longitudinal de las casas entre medianeras, se contrapone la disposición transversal del museo, instalado en la parte posterior como elemento vertebrador de las tres edificaciones.

La sección transversal revela una concepción pre-moderna del espacio, presentando un continuo fluido y a la vez cualificando la luz de cada estancia desde un sofisticado catálogo de bóvedas y lucernarios. La colección, precisa y celosamente adquirida durante toda una vida, lo inunda todo, disolviendo la presencia de la arquitectura en una atmósfera heterogénea saturada de imágenes de procedencia dispar:

«la casa de Soane es la historia de Soane, la autobiografía de Soane, una autobiografía que obligaría, por otra parte, a una interpretación de la casa en clave literaria: […] la autobiografía, la casa, es la versión más real de la vida, de una vida en la que el mundo de la ficción deseada se entrecruza con la representación del papel que cada uno juega en ella».2

La casa museo de John Soane aparece como una antología del Mundo, un gabinete,3 un Wunder Kämmerlein, un lugar desde el que convocar la historia de la Cultura como propia: un ejercicio de sumisión desde uno de los espejismos del conocimiento.4 Como si para ser un verdadero arquitecto fuese necesario no ya conocer la Arquitectura, sino diseccionar su propia naturaleza; ofrecer toda una vida a su estudio, colección, dibujo y clasificación; convertir la cultura y la existencia en una suerte de religión enciclopédica.

Solo así se entiende la coexistencia abisal de obras de Canaletto y momias egipcias; cuadros de Turner y copas etruscas; bronces de la antigua Roma y figuras prehistóricas de terracota o cornisas griegas. Como el reflejo desfigurado de su biografía, la casa tesauro de John Soane ofrece la miserable y a la vez sublime exploración de sí mismo: una sección del Mundo.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Febrero 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas:

1. La familia se instala en el nº12 hacia 1792; en 1813 ocupan la nueva casa en el nº13; tras la muerte de su esposa en 1815, en 1823 se compra y rehabilita la casa situada en el nº14, completando la serie de tres casas de ladrillo entre medianeras.

2. Rafael Moneo sobre la casa museo de John Soane: «4 citas / 4 notas», Arquitecturas Bis 38-39, julio – octubre 1981.

3. Félix de Azúa se refiere al gabinete como la primera forma de museo, un antecesor del espacio público; el caso de Soane resulta un caso paradigmático. Ver conferencia Félix de Azúa en el seminario Arquitectura Especulativa, UCJC – Museo del Prado, febrero-mayo 2015.

4. A pesar de la aparente representación del poder implícita en el coleccionista, a pesar del recurso ilusorio de lo eterno implícito en la propia colección, a pesar del éxito profesional o el propio placer de crear y diseñar su casa museo, «John Soane no fue un hombre feliz». Ver Sir John Soane’s Museum London, London, Merrel Publishers Limited, 2009, pag. 31.

 [:gl]

El Museo de sir John Soane
O Museo de sir John Soane

A idea de atesourar a historia universal da arquitectura, a escultura e a pintura, asombra e aterra a partes iguais. Se a cámara dos tesouros forma parte ademais dun programa doméstico, atopámonos ante unha sedutora entelequia do habitar: a vida como inmersión permanente na cultura; a colección como a representación mesma do seu habitante e creador; a casa como resumo do universo.

Casa museo de John Soane en Lincoln’s Inn Fields ocupa tres vivendas consecutivas cosidas grazas aos proxectos sucesivos do propio Soane.1 Á estrutura lonxitudinal das casas entre medianeiras, contraponse a disposición transversal do museo, instalado na parte posterior como elemento vertebrador das tres edificacións.

A sección transversal revela unha concepción pre-moderna do espazo, presentando un continuo fluído e á vez cualificando a luz de cada estancia desde un sofisticado catálogo de bóvedas e lucernarios. A colección, precisa e celosamente adquirida durante toda unha vida, alágao todo, disolvendo a presenza da arquitectura nunha atmosfera heteroxénea saturada de imaxes de procedencia dispar:

«a casa de Soane é a historia de Soane, a autobiografía de Soane, unha autobiografía que obrigaría, por outra banda, a unha interpretación da casa en clave literaria: […] a autobiografía, a casa, é a versión máis real da vida, dunha vida na que o mundo da ficción desexada entrecrúzase coa representación do papel que cada un xoga nela».2

Casa museo de John Soane aparece como unha antoloxía do Mundo, un gabinete,3 un Wunder Kämmerlein, un lugar desde o que convocar a historia da Cultura como propia: un exercicio de submisión desde un dos espellismos do coñecemento.4 Coma se para ser un verdadeiro arquitecto fose necesario non xa coñecer a Arquitectura, senón diseccionar a súa propia natureza; ofrecer toda unha vida ao seu estudo, colección, debuxo e clasificación; converter a cultura e a existencia nunha sorte de relixión enciclopédica.

Só así se entende a coexistencia abisal de obras de Canaletto e momias exipcias; cadros de Turner e copas etruscas; bronces da antiga Roma e figuras prehistóricas de terracota ou cornixas gregas. Como o reflexo desfigurado da súa biografía, a casa tesauro de John Soane ofrece a miserable e á vez sublime exploración de si mesmo: unha sección do Mundo.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Febreiro 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas:

1. A familia instálase no nº12 cara a 1792; en 1813 ocupan a nova casa no nº13; tras a morte da súa esposa en 1815, en 1823 cómprase e rehabilita a casa situada no nº14, completando a serie de tres casas de ladrillo entre medianeiras.

2. Rafael Moneo sobre cásaa museo de John Soane: «4 citas / 4 notas», Arquitecturas Bis 38-39, xullo – outubro 1981.

3. Félix de Azúa refírese ao gabinete como a primeira forma de museo, un antecesor do espazo público; o caso de Soane resulta un caso paradigmático. Ver conferencia Félix de Azúa no seminario Arquitectura Especulativa, UCJC – Museo do Prado, febreiro-maio 2015.

4. A pesar da aparente representación do poder implícita no coleccionista, a pesar do recurso ilusorio do eterno implícito na propia colección, a pesar do éxito profesional ou o propio pracer de crear e deseñar a súa casa museo, «John Soane non foi un home feliz». Ver Sir John Soane’s Museum London, London, Merrel Publishers Limited, 2009, pax. 31.

 [:en]

El Museo de sir John Soane
Sir John Soane’s Museum

The idea of hoarding the universal history of the architecture, the sculpture and the painting, amazes and pulls down to equal parts. If the chamber of the exchequers forms a part besides a domestic program, we are before a seductora entelequia of to live: the life like permanent dip in the culture; the collection like the representation itself of his inhabitant and creator; the house like summary of the universe.

The house John Soane‘s museum in Lincoln’s Inn Fields occupies three consecutive housings sewed thanks to the successive projects of the own one Soane.1 To the longitudinal structure of the houses between dividing, there is opposed the transverse disposition of the museum, installed in the later part as element vertebrador of three buildings.

The transverse section reveals a pre-modern conception of the space, presenting a continuous fluid and simultaneously qualifying the light of every stay from a sophisticated catalogue of vaults and lucernarios. The collection, it is necessary and jealous acquired during the whole life, floods everything, dissolving the presence of the architecture in a heterogeneous atmosphere saturated of images of unlike origin:

La sección transversal revela una concepción pre-moderna del espacio, presentando un continuo fluido y a la vez cualificando la luz de cada estancia desde un sofisticado catálogo de bóvedas y lucernarios. La colección, precisa y celosamente adquirida durante toda una vida, lo inunda todo, disolviendo la presencia de la arquitectura en una atmósfera heterogénea saturada de imágenes de procedencia dispar:

«Soane’s house is Soane’s history, Soane’s autobiography, an autobiography that would force, on the other hand, to an interpretation of the house in literary key: […] the autobiography, the house, is the most royal version of the life, of a life in which the world of the wished fiction interbreeds with the representation of the paper that each one plays in her».2

The house John Soane’s museum appears as an anthology of the World, an office,3 a Wunder Kämmerlein, a place from which to summon the history of the Culture as own: an exercise of submission from one of the mirages of conocimiento.4 As if to be a real architect was necessary not already to know the Architecture, but diseccionar his own nature; to offer the whole life to his study, collection, drawing and classification; to turn the culture and the existence into a luck of encyclopaedic religion.

Only this way there is understood the abysmal coexistence of works of Canaletto and lean Egyptians; Turner’s pictures and Etruscan glasses; bronzes of the former Rome and prehistoric figures of terracotta or Greek cornices. As the reflection disfigured of his biography, the house tesauro of John Soane the wretch offers and simultaneously sublime exploration of yes same: a section of the World.

Miguel Ángel Díaz Camacho. PhD Architect
Madrid. February 2015.
Author of architectural paragraphs. #arquiParrafos

Notes:

1. The family establishes itself in nº12 about 1792; in 1813 they occupy the new house in nº13; after the death of his wife in 1815, in 1823 one buys and rehabilitates the house placed in nº14, completing the series of three houses of brick between dividing.

2. Rafael Moneo on the house John Soane’s museum: «4 appointments / 4 notes», Architectures Bis 38-39, July – October, 1981.

3. Félix de Azúa refers to the office as the first form of museum, a predecessor of the public space; Soane’s case turns out to be a paradigmatic case. Félix de Azúa sees conference in the seminar Speculative Architecture, UCJC – Prado Museum, in February – May, 2015.

4. In spite of the apparent implicit representation of the power in the collector, in spite of the illusory resource of the implicit eternal thing in the own collection, in spite of the professional success or the own pleasure of creating and designing his house museum, «John Soane was not a happy man». To see Sir John Soane’s Museum London, London, Merrel Publishers Limited, 2009, page 31.

 [:]

Miguel Ángel Díaz Camacho
Miguel Ángel Díaz Camachohttps://madc.xyz/
Es doctor arquitecto y actual presidente de la Asociación Sostenibilidad y Arquitectura. Delegado del Consejo Superior de los Colegios de Arquitectos de España (CSCAE) en el Consejo Europeo de Arquitectos, Architects Council of Europe (ACE). Socio fundador en MADC Arquitectos, compañía establecida en Madrid que ha recibido numerosos premios en concursos nacionales e internacionales. Investigador y profesor universitario, su filosofía de trabajo y pensamiento teórico han sido ampliamente desarrollados en publicaciones como “Párrafos de Arquitectura. Core(oh)grafías” (Ediciones Asimétricas, 2016) o “Arquitectura y Cambio Climático” (Fundación Arquia, 2018). En la actualidad desarrolla proyectos de arquitectura y urbanismo en España y Noruega.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS