Inicio Blog Página 174

Subido a una silla, antes de grande | Luis Gil Pita – Cristina Nieto Peñamaría

Nos interesa destacar el mundo particular de la silla para niños, muy especialmente porque es uno de los primeros contactos del ciudadano a su más primera infancia con una máquina que sirve a los usos domésticos más básicos, como paso previo al uso de la arquitectura y la ciudad. Las sillas son las más simples máquinas (complejas) que ponen en relación la acción humana con el entorno arquitectónico próximo. Sentarse a la mesa a comer o quizás a trabajar (como juego) separándose, e irguiéndose, ya del suelo de los primeros meses antes de alcanzar lugares más altos y naturales a la acciones propias de las personas de edad madura. Tal como Medawar establece en la relación de un cuerpo con su entorno inmediato las sillas serían herramientas, apéndices u órganos externos del propio ser que evolucionan con nosotros y, en primer lugar, en las primeras interrelaciones del niño con su entorno más allá del seno de su madre.

Cuando el gateo se convierte en prescindible y el niño se yergue aprovecha muy comúnmente la mesa supletoria y la silla adulta como apoyo, confundiendo de manera intuitiva, espontánea y natural el uso y función de la escala a que estaba destinada el objeto que él observa. Cuántas veces habremos escuchado la sentencia

“bájate de ahí que eso no es una silla o saca las cosas de ahí que eso no es una mesa”

en alusión a una natural confusión sobre máquinas hechas para el uso de ciudadanos de otra escala.

Escena de apropiación del espacio de escena para asiento en el Vondelpark Amsterdam

En sentido contrario adaptar funciones y procesos adultos al tamaño de los niños exige una actitud flexible y abierta que cambie patrones y estereotipos no sólo afectados por el cambio de escala. El pensamiento creativo con el objetivo de adaptarse al niño se mueve dentro de varias escenas o parámetros muy básicos que ordenamos según los siguientes tópicos de creación COPY-PASTE-SCALE, STRECHT, NEW.

Copy-paste-scale

Es obvio pero imprescindible referir que la primera noción del diseño de la silla infantil nace del trabajo en la escala, es decir en la reducción del tamaño de algunos diseños adultos para adecuarse a la ergonomía del niño produciendo objetos parientes idénticos de los originales en versión reducida de los pensados para la talla del hombre o mujer adulto, casi en el sentido en que una maqueta lo hace de un original.

En este sentido, y aún en la versión infantil de algunos modelos tradicionales y clásicos, es de aplicación y reconocimiento el Principio de Similitud que ya describía Galileo sobre la adaptación y diálogo entre cambio de escala y alteración de la función. Una silla más pequeña nacida de la copia de una original de adulto no es simplemente una aplicación escalar reductora sino que manifiesta alteraciones estructurales y formales, a veces poco perceptibles, pero necesarias para seguir dentro de parámetros funcionales.

Principio de Similitud de Galileo
Strecht

Al principal argumento de construcción de la máquina infantil de la silla, antes descrito en relación a la escala, se sobrepone otra pauta adjetivizadora. Es la acción que reestructurando y subvirtiendo en ocasiones la anterior modificación de escala hecha a la talla de los pequeños, intenta hacer manejable el pequeño invento de nuevo a la mano y visión de uso del tutor, del padre o la madre. Es decir, para poder hacer gestionable por el adulto la disminución de tamaño anteriormente conseguida y poder organizar algunas acciones de desencuentro con otros muebles a la escala de los mayores, como la relación con la comida o el juego en el plano elevado de la mesa familiar. Es el caso de las tronas y sillas de acompañamiento, cuya necesidad se hace obvia por la incongruencia entre la escala infantil de la silla del niño y la escala de la mesa del adulto.

New

Menos común por su dificultad, riesgo y por la continuidad de los parámetros clásicos en el trato y relación del mundo adulto con los niños son los diseños ex–novo. Son, por lo común, sillas que no resultan de la adaptación de un modelo standard clásico a una escala pequeña y posteriores deformaciones como vimos en el segundo apartado sino de la creación de una máquina que gestiona su idiosincrasia propia generalmente en relación a la flexibilidad de usos o escalas y alturas. Es el caso de la Silla noruega Tripp-Trapp que estructura su lógica y obtiene un resultado formal absolutamente diferente por su necesidad de acompañar al crecimiento del niño desde los primeros meses hasta casi la pubertad.

La perversa confusión melancólica

Ha sido y es común la mala práctica de introducir fuera de los patrones antes relatados, de escala, función y ergonomía, en el diseño de sillas para niños, tal como acostumbra a denunciar Enzo Mari, la decoración y formas superfluas del imaginario Disney, simplemente porque de esta forma pareciesen más cercanas a los niños. Esta imaginería sólo es el edulcorante superfluo que parte de la industria añade pero que ningún valor ni seña de identidad pone al rico y diverso mundo del menor.

Simplemente es un recurso infantilizador innecesario y una proyección que más allá de su ligereza moral refuerza y marca el dominio del adulto sobre el niño. Estos adobíos son además un recurso gratuito nunca expresado ni aparecido en el mundo tradicional ni vernáculo de los muebles adaptados a los niños.

Trona balancín tradicional en Seurasaari Island. Helsinki

En este sentido la única salvedad admisible y adjetivizadora que añade carácter diferenciador al asiento del niño fuera de los parámetros de escala y forma necesarios por ergonomía, viene en ocasiones del lado del uso del color como acento. Este presupuesto también moderno, que no es gratuito ni falso en relación a la forma, aparece a comienzos del s. XX ligado a los nuevos parámetros de atención a la infancia por parte de nuevos y amplios estudios, entre los cuales uno de los más directamente relacionados con el mundo del diseño y la arquitectura es el sistema educativo Montessori. Todos los modernizadores sistemas desde fines del s. XIX y durante el s. XX han reconocido el valor de la didáctica del color en el enriquecimiento, aprendizaje y diálogo con el exterior de la psique infantil.

Para finalizar

Pensamos que la silla infantil es y será siempre el comienzo de la relación del ciudadano en su más temprana edad con su entorno más próximo, con el cuarto, con la arquitectura dentro de la arquitectura, antes de salir a la calle y relacionarse con la ciudad.

Es el punto de apoyo, de equilibrio del centro de gravedad inestable de la pequeña escala en relación a la velocidad y coordinación del mundo de los adultos y es también la primera normativa política que seguimos para poner orden en las funciones y tareas a realizar en coordinación con el mundo ya separado del suelo y en relación con otros muebles, otras escalas y funciones a realizar.

Luis Gil+Cristina Nieto. arquitectos
santiago de compostela. septiembre 2010

Nota: Breves notas a los patrones de diseño de las sillas infantiles en relación a ocho ejemplos, para la exposición de los Roteiros de Creación de la Ciudad de Santiago de Compostela en el Bar o 13, Septiembre 2010

[:es]Semana de la Arquitectura 2010[:gl]Seman da Arquitectura 2010[:en]Architecture Week 2010[:]

26

[:es]

Un año más (y ya van 7) se acerca la ya conocida por todos Semana de la Arquitectura. Durante 9 días (del 2 al 10 de octubre) se concentrarán multitud de actividades relacionadas con nuestra profesión y estudios: visitas guiadas a 16 edificios, itinerarios por la ciudad, exposiciones, conferencias, proyecciones, talleres, mesas redondas…

Organizada por la Fundación COAM (Colegio de Arquitectos de Madrid) y el Patronato de Turismo (Ayuntamiento de Madrid) junto a otros patrocinadores, podremos disfrutar de una serie de eventos que sólo se dan una vez al año.

Semana de la Arquitectura 2010
Semana de la Arquitectura 2010

En esta edición, se abren 3 edificios por día: una torre, un edificio de Gran Vía (para conmemorar su centenario) y otro hito de la arquitectura contemporánea. Así, son novedad los Teatros del Canal (Juan Navarro Baldeweg) o Torrespaña (el Pirulí) y se abrirá la Sede de la Comisión Europea (edificio Bankunión) para recordar al recientemente fallecido José Antonio Corrales. Interesantes también algunos itinerarios como Madrid Broadway en el que podrá accederse al interior de 4 teatros de Gran Vía, otro de tiendas de firma en Serrano o varios recorridos descubriendo algunos lugares de la Casa de Campo. También habrá una exposición sobre la obra de José Antonio Lamela en la FCOAM, así como otras dedicadas a Buckminster Fuller en Ivorypress, Laboratorio Gran Vía en el Edificio Telefónica o fotografías de arquitectura de Ricardo Santonja.

Si no queréis esperar colas y aseguraros una plaza en algunas de las visitas, sabed que este año podrán adquirirse unos bonos con los que entrar sin esperas a los edificios (previa adquisición en la FCOAM). Asímismo, recordaros que debéis inscribiros en los edificios en los que es necesaria cita previa (Casino de Madrid, Torre Picasso y Torrespaña).

[:gl]

Un ano máis (e xa van 7) achégase a xa coñecida por todos Semana da Arquitectura. Durante 9 días (do 2 ao 10 de outubro) concentraranse multitude de actividades relacionadas coa nosa profesión e estudos: visitas guiadas a 16 edificios, itinerarios pola cidade, exposicións, conferencias, proxeccións, talleres, mesas redondas…Organizada pola Fundación COAM (Colexio de Arquitectos de Madrid) e elPatronato de Turismo (Concello de Madrid) xunto a outros patrocinadores, poderemos gozar dunha serie de eventos que só se dan unha vez ao ano.

Nesta edición, ábrense 3 edificios por día: unha torre, un edificio de Gran Vía (para conmemorar o seu centenario) e outro fito da arquitectura contemporánea. Así, son novidade os Teatros da Canle (Juan Navarro Baldeweg) ou Torrespaña (o Pirulí) e abrirase a Sede da Comisión Europea (edificio Bankunión) para lembrar ao recentemente falecido José Antonio Currais. Interesantes tamén algúns itinerarios como Madrid Broadway no que poderá accederse ao interior de 4 teatros de Gran Vía, outro de tendas de firma en Serrano ou varios percorridos descubrindo algúns lugares da Casa de Campo. Tamén haberá unha exposición sobre a obra de José Antonio Lamela na FCOAM, así como outras dedicadas a Buckminster Fuller en Ivorypress, Laboratorio Gran Vía no Edificio Telefónica ou fotografías de arquitectura de Ricardo Santonja.

Se non queredes esperar colas e asegurarvos unha praza nalgunhas das visitas, sabede que este ano poderán adquirirse uns bonos cos que entrar sen esperas aos edificios (previa adquisición na FCOAM). Asímismo, lembrarvos que debedes inscribirvos nos edificios nos que é necesaria cita previa (Casino de Madrid, Torre Picasso e Torrespaña).En canto abra a web da Semana 2010 ou se publique o folleto co programa completo, actualizaremos o post. Mentres tanto, podedes botar un ollo ao avance facendo click aquí.

+ artigo publicado en proyectosinergias.com

[:en]

A year more (and already go 7) approaches the already known by all Week of the Architecture. During 9 days (of the 2 to 10 October) will concentrate  crowd of activities related with our profession and studies: visits guided to 16 buildings, itineraries by the city, exhibitions, conferences, projections, workshops, round tables…Organised by the Foundation COAM (School of Architects of Madrid) and elPatronato of Tourism (City council of Madrid) beside other sponsors, will be able to enjoy of a series of events that only give  once a year.

In this edition, open  3 buildings by day: a tower, a building of Big Road (for conmemorar his centenarian) and another milestone of the contemporary architecture. Like this, they are novelty the Theatres of the Channel (Juan Navarro Baldeweg) or Torrespaña (the Pirulí) and will open  the Headquarters of the European Commission (building Bankunión) to remember to the recently died José Antonio Farmyards. Interesting also some itineraries like Madrid Broadway in which it will be able to access to the interior of 4 theatres of Big Road, another of shops of signature in Serrano or several routes discovering some places of the House of Field. Also there will be an exhibition on the work of José Antonio Lamela in the FCOAM, as well as other devoted to Buckminster Fuller in Ivorypress, Big Laboratory Road in the Building Telefónica or photographies of architecture of Ricardo Santonja.

If you do not want to expect tails and ensure you a square in some of the visits, know that this year they will be able to purchase some bonos with which go in without waits to the buildings (previous acquisition in the FCOAM). Asímismo, remember you that you have to inscribe you in the buildings in which it is necessary previous appointment (Casino of Madrid, Tower Picasso and Torrespaña).In what it open the web of the Week 2010 or publish  the brochure with the complete program, will update the post. In the meantime, you can throw an eye to the advance doing click here.

+ article is publicado en proyectosinergias.com

[:]

Manual de discurso automático para arquitectos | José Ramón Hernández Correa

(Resumen de un artículo de hace unos años, que me apetece recordar)

Los arquitectos nos vemos a menudo en situaciones muy incómodas:
–Carlos Luis, ¿tú qué opinas del Guggenheim de Bilbao?
–Luisa Fernanda, ¿qué te parece lo de Calatrava en Tenerife?

Ante estas preguntas a bocajarro nunca estamos a la altura. Y es muy triste, siendo arquitectos, no tener una opinión formada sobre las obras de nuestros ilustres compañeros, y balbucear torpemente agachando las orejas sin saber qué decir. Pero es mucho peor cuando sí tenemos una opinión, porque entonces emitimos borborigmos y ladramos: “¡Es una p… m…..!”, o: “¡Es coj…..!”, lo cual nos deja como patanes ignorantes, groseros y maleducados ante quien esperaba que fuéramos capaces de articular un discurso.

Somos arquitectos, es decir, personas con una alta (se supone) formación técnica y humanística, y se nos tiene que notar. El prestigio de nuestra profesión está en juego. Cuando alguien recurre a nuestra opinión o a nuestro juicio, confiado en nuestros conocimientos y en nuestra educada sensibilidad, no podemos responderle con un vergonzante soplido, con la cara colorada de vergüenza y de ignorancia, ni tampoco con un exabrupto.

Nuestra obligación es desplegar un discurso conceptual a la par que florido, y para ello, como auxilio y medicamento de urgencia, os doy una tabla y unas sencillas instrucciones.

La tabla tiene siete columnas, de la A a la G, y veinte filas.

La estructura es muy sencilla. Es una máquina de formar frases con la misma composición:

a).- Un sintagma nominal que consta de artículo, sustantivo, adjetivo y complemento, todo ello actuando como sujeto.
b).- Un sintagma verbal que consta de verbo y complemento directo (formado por sustantivo, adverbio y adjetivo), todo ello actuando como predicado.

El que todas las frases tengan la misma estructura formal permite que cada elemento sea intercambiable por otro de la misma columna, sin otra repercusión que su significado, que, por otra parte, es perfectamente vacío.

Esto permite hablar y hablar sin decir nada.
Hay que usar un procedimiento para sacar al azar un número entre veinte. Puede ser el icosaedro de cartulina cuyo desarrollo adjuntaré en la próxima entrada. Pero puede ser cualquier otro: Veinte papelitos numerados, cartas, etc. O, simplemente, ir diciendo uno mismo los números a voleo.

Cada uno de los números que sacamos nos da una fila, y esto hay que hacerlo siete veces, uno por cada columna. Se obtiene primero un número del uno al veinte para la columna A, otro para la B, y así.

Si, por ejemplo, nos sale la serie numérica 3, 13, 7, 2, 15, 20 y 9, la frase correspondiente será: “La materialidad topológica del ictus expresa una frialdad intensamente metafísica”. ¡Chúpate esa!

Hay que señalar que cada uno puede y debe adaptar la tabla a sus gustos. (Por ejemplo, a mí la palabra ictus, el golpe de la medida musical, me gusta, y por eso lo pongo en la casilla C-7, pero comprendo que a otros no les diga nada).

También me ha parecido interesante la palabra “idea” en el A-7, y además me gusta “ideal” en el B-19, y no quiero quitar ninguna de las dos porque cada una es útil para su juego. Pero si me sale el 7 en el A y el 19 en el B me queda: “La idea ideal…”, lo que, obviamente, cambiaré por otra palabra cualquiera. Para colmo, el G-15 es “idealista”, y también me gusta que esté ahí. Creo que no hay más repeticiones, y ésta no quiero quitarla, pero otros pueden hacerlo.

Y nada más. Creo que está todo claro, y la tabla lista para ser utilizada.
Practicad con ella. Tomad palabras a voleo o hacedlo como os parezca. En unos minutos seréis imbatibles, y hasta podréis escribir artículos incomprensibles (y sin ningún sentido), que es lo que todos andamos buscando.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · septiembre 2010

Arquitecto, ¿solo o acompañado? | Stepienybarno

El arquitecto español se pudiera considerar una especie de bicho raro en comparación del arquitecto “común” europeo. El modo en que durante estos últimos años se ha desarrollado la profesión en nuestro país, poco o nada tiene que ver a la del resto de nuestros vecinos. ¿Pero qué es lo que hace que sea tan diferente? En nuestra opinión, una de las principales diferencias vienen a ser  el número de asignaturas de carácter técnico que se cursan a lo largo de la carrera en España y que hace, que vistos desde fuera, parezcamos una mezcla entre arquitectos e ingenieros.

Esta educación, donde materias como construcción, instalaciones y estructuras tienen un peso específico, hace que la forma de proyectar y, posteriormente, dirigir las obras sea diferente a la de nuestros vecinos europeos. Mientras en muchos de estos países, EL ARQUITECTO NO PASA DE SER UN MERO REDACTOR (DISEÑADOR) DE PROYECTOS A NIVEL BÁSICO, donde las ingenierías se encargan de terminar de desarrollar el proyecto y, por supuesto, hacer que se construya sin la presencia del arquitecto en obra.

En España, por lo menos hasta ahora, esto no ha sido así. Sino que es (o puede ser) el arquitecto quien realice la totalidad del proyecto, incluidos planos y cálculos de instalaciones y estructuras para, prácticamente, cualquier tipo de edificio. Con la siguiente CURIOSIDAD. Si en el proyecto de una vivienda unifamiliar se presenta la parte estructural calculada, firmada y visada por un ingeniero, el proyecto no recibirá el visto bueno del Colegio de Arquitectos hasta que dicha parte sea firmada y visada por el arquitecto redactor del proyecto.

Si este control total del proyecto por parte del arquitecto es (o no es) lo ideal, a nosotros mismos nos surge más de una duda. Parece que, por lo menos en determinados casos, LA COLABORACIÓN ENTRE DISTINTAS DISCIPLINAS PUEDE ENRIQUECER LA PROPUESTA. Visiones transdisciplinares del proyecto pueden llevar a un resultado óptimo, aunque la relación entre gremios como la arquitectura y la ingeniería no siempre es tan ideal como sería deseable.

A este respecto, el famoso ingeniero Javier Manterola comenta, “Hay una cosa de los arquitectos que no me gusta, y es que dejan AL INGENIERO EN SEGUNDO LUGAR. Siempre estamos en segundo plano, porque consideran que nuestro trabajo es menos importante que el suyo. Esto solo pasa en España, en otros países sí que tenemos una función verdaderamente relevante.”

Así que, aunque estemos hablando de un proyecto de vivienda, si es una ingeniería quien ha calculado las instalaciones o las estructuras (como es práctica habitual en muchos proyectos), parece que tiene sentido que fuesen ellos mismos quienes visasen su parte del proyecto y se responsabilizasen de él durante la ejecución de la obra. Aun así, son muchas las VOCES QUE SE ALZAN EN CONTRA DE LA PÉRDIDA DE ESTAS LABORES, en exclusividad,  para el arquitecto. Sinceramente, en determinadas situaciones, en las que se requiere hilar muy fino, no sería lo mismo si el CONTROL del arquitecto no llegase a todos los rincones del proyecto y tuviese la capacidad de dirigir la obra en cuestión.

Pero la realidad manda y, parece que, cada vez con más frecuencia, ingenieros o INGENIERÍAS CON ARQUITECTOS EN SUS FILAS, se irán haciendo con una parte del pastel cada vez mayor. En la propia Expo de Zaragoza, uno de los pocos pabellones, donde el proyecto de ejecución fue firmado por un arquitecto (en colaboración con el Cener) y que además formase parte de la dirección facultativa era el pabellón español, obra de Patxi Mangado. El resto de pabellones fueron dirigidos por empresas, supuestamente, especialistas en la construcción del edificio. De esta forma, LA PRÁCTICA TOTALIDAD DEL RECINTO SE LEVANTÓ “A LA EUROPEA”.  A nosotros, todo este sistema tampoco nos da especial confianza, aunque, también entendemos que, lo que nos guste o no, no tiene especial importancia, ante la que se nos viene encima en cuanto se asiente el Proceso Bolonia y veamos las consecuencias directas de la ley Ómnibus.

En fin, somos una profesión con una formación que abarca muchos frentes y, a buen seguro, sabremos REINVENTARNOS, pero parece que el futuro del arquitecto como hombre orquesta capaz de abarcar desde la ideación del proyecto hasta su desarrollo técnico,  para bien o para mal, va llegando a su fin.

Quizás vosotros lo veáis diferente, así que, como siempre, os animamos a que nos dejéis vuestra opinión al respecto.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, septiembre 2010

[:es]España reflexiona sobre la arquitectura del futuro en la 12ª Bienal de Venecia[:gl]España reflexiona sobre a arquitectura do futuro na 12ª Bienal de Venecia[:en]Spain reflexiona on the architecture of the future in the 12ª Biennial of Venecia[:]

[:es]

El pabellón de España en la 12ª Muestra Internacional de Arquitectura, La Bienal de Venecia, mostrará el trabajo y las reflexiones de arquitectos nacionales e internacionales para definir cuáles deben los nuevos límites de la arquitectura en un mundo consciente de la necesidad de aprovechar mejor los recursos disponibles y así prestar mayor atención a las nuevas demandas de la sociedad.

La 12ª edición de La Bienal se celebra del 28 de agosto al 21 de noviembre bajo el lema People meet in arquitecture y se centra en el encuentro recíproco entre arquitectura y sociedad, con la muestra de 43 obras de arquitectos, estudios y artistas internacionales junto a los pabellones de los 54 países participantes.

España reflexiona sobre la arquitectura del futuro en la 12ª Bienal de Venecia
España reflexiona sobre la arquitectura del futuro en la 12ª Bienal de Venecia

La propuesta española, titulada Arquitectura entre límites, transmite los esfuerzos actuales por encontrar el nuevo territorio de la arquitectura, un terreno que se aleje de los criterios formalistas que han predominado en los últimos tiempos y en el que la arquitectura se ponga al servicio de los principios de sostenibilidad ambiental, económica y social, acordes con el momento actual.

Para ello, casi una veintena de arquitectos y estudios de arquitectura españoles han querido plasmar en las paredes del pabellón de España sus ideas y reflexiones sobre el marco en el que irremediablemente deberá trabajar la arquitectura para ser más respetuosa con el entorno. Así, se pueden leer los pensamientos de Carlos Ferrater, Francisco Mangado, Juan Navarro Baldeweg, Manuel Gallego Jorreto, Cesar Portela, Benedetta Tagliabue/EMBT, Carme Pinos Desplat, Ángel Fernández Alba y Soledad del Pino, Blanca Lleó, Mansilla+Tuñón, Ariadna Cantis, Emiliano López y Mónica Rivera, Ángela García de Paredes, Víctor López Cotelo, Andrés Jaque, Juan Herreros y Vicente Guallart.

[…]

+ articulo publicado en mviv.es

[:gl]

O pavillón de España na 12ª Mostra Internacional de Arquitectura, A Bienal de Venecia, mostrará o traballo e as reflexións de arquitectos nacionais e internacionais para definir cales deben os novos límites da arquitectura nun mundo consciente da necesidade de aproveitar mellor os recursos dispoñibles e así prestar maior atención ás novas demandas da sociedade. A 12ª edición da Bienal celébrase do 28 de agosto ao 21 de novembro baixo a lema People meet in arquitecture e céntrase no encontro recíproco entre arquitectura e sociedade, coa mostra de 43 obras de arquitectos, estudos e artistas internacionais xunto aos pavillóns dos 54 países participantes.

por coag.es

A proposta española, titulada Arquitectura entre límites, transmite os esforzos actuais por atopar o novo territorio da arquitectura, un terreo que se afaste dos criterios formalistas que predominaron nos últimos tempos e no que a arquitectura se poña ao servizo dos principios de sustentabilidade ambiental, económica e social, acordes co momento actual. Para iso, case unha vintena de arquitectos e estudos de arquitectura españois quixeron plasmar nas paredes do pavillón de España as súas ideas e reflexións sobre o marco no que irremediablemente deberá traballar a arquitectura para ser máis respectuosa coa contorna. Así, pódense ler os pensamentos de Carlos Ferrater, Francisco Mangado, Juan Navarro Baldeweg, Manuel Galego Jorreto, Cesar Portela, Benedetta Tagliabue/EMBT, Carme Piñeiros Desplat, Anxo Fernández Alba e Soidade do Piñeiro, Branca Lleó, Mansilla Tuñón, Ariadna Cantis, Emiliano López e Mónica Rivera, Ángela García de Paredes, Víctor López Cotelo, Andrés Xaque, Juan Ferreiros e Vicente Guallart.

[…]

+ artigo publicado en mviv.es[:en]

The pavilion of Spain in the 12ª International Sample of Architecture, The Biennial of Venecia, will show the work and the reflections of national and international architects to define which owe the new limits of the architecture in a conscious world of the need to take advantage of better the available resources and like this loan main attention to the new demands of the society. The 12ª edition of The Biennial celebrates  of 28 August to 21 November under the lemma People meet in arquitecture and centres  in the reciprocal meeting between architecture and society, with the sample of 43 works of architects, studies and international artists beside the pavilions of the 54 countries participants.

by coag.es

The Spanish proposal, titled Architecture between limits, transmits the current efforts for finding the new territory of the architecture, a terrain that move away of the criteria formalistas that have predominated in the last times and in which the architecture put  to the service of the principles of environmental sustainability, economic and social, chords with the current moment. For this, almost a veintena of architects and studies of Spanish architecture have wanted to reflect in the walls of the pavilion of Spain his ideas and reflections on the frame in which irremediablemente will have to work the architecture to be more respectful with the surroundings. Like this, can read  the thoughts of Carlos Ferrater, Francisco Mangado, Juan Navarro Baldeweg, Manuel Galician Jorreto, Cesar Portela, Benedetta Tagliabue/EMBT, Carme Pines Desplat, Ángel Fernández Alba and Solitude of Pino, Blanca Lleó, Mansilla Tuñón, Ariadna Cantis, Emiliano López and Mónica Rivera, Ángela García of Walls, Víctor López Cotelo, Andrés Check, Juan Smiths and Vicente Guallart.

[…]

+ article is published in mviv.es[:]

Lápiz | Alberto Alonso Oro

El lápiz es la herramienta más económica para escribir o dibujar y compañero inseparable de artistas y profesionales. Este sencillo instrumento tiene aproximadamente unos 230 años de vida. Los primeros lápices se fabricaron en Inglaterra con grafito de la mina Seathwaite Fell, de los bosques de Borrowdale (condado de Cumberland, Cumbria, Inglaterra) sobre 1564. een un principio se utilizo para marcar ovejas.

Este depósito particular de grafito era extremadamente puro y sólido, y podría ser fácilmente aserrado en palillos. La fabriación de estos “lapices” era muy artesanal, se partía en varitas y se envolvían en cuerdas o en el cuero de oveja para darle estabilidad y que no mancharan.

El valor del grafito pronto pasó a ser enorme, ya que también  podía ser utilizado para alinear los moldes para las bolas de cañón, con lo que el control de las minas fue asumido por la corona inglesa.

El grafito tuvo que ser pasado de contrabando hacia el exterior para el uso en lápices.

Lápiz mas antiguo, siglo XVII, colección privada de Faber Castell | elzo-meridianos.blogspot.com

La fama de estos primeros lápices pronto se extendió, atrayendo la atención de artistas de todo el  mundo. Aunque se descubireron depósitos de grafito en otras partes del mundo, no poseían la smisma características que los hallados en Borrowdale. Inglaterra continuó disfrutando de un monopolio en la producción de lápices hasta que se encontró un método de aprovechar el polvo del grafito. Los lápices cuadrados distitivos ingleses aún hoy continúan haciéndose con palillos cortados de grafito natural desde 1860.

El lápiz es la herramienta más económica para escribir o dibujar y compañero inseparable de artistas y profesionales. Este sencillo instrumento tiene aproximadamente unos 230 años de vida. Los primeros lápices se fabricaron en Inglaterra con grafito de la mina Seathwaite Fell, de los bosques de Borrowdale (condado de Cumberland, Cumbria, Inglaterra) sobre 1564. een un principio se utilizo para marcar ovejas.

Este depósito particular de grafito era extremadamente puro y sólido, y podría ser fácilmente aserrado en palillos. La fabriación de estos “lapices” era muy artesanal, se partía en varitas y se envolvían en cuerdas o en el cuero de oveja para darle estabilidad y que no mancharan.

El valor del grafito pronto pasó a ser enorme, ya que también podía ser utilizado para alinear los moldes para las bolas de cañón, con lo que el control de las minas fue asumido por la corona inglesa.

El grafito tuvo que ser pasado de contrabando hacia el exterior para el uso en lápices.

El presupuesto del proyecto | Stepienybarno

Ciudad de la Cultura, arquitecto Peter Eisenman 

No es la primera vez que nos adentramos en terrenos tan pragmáticos y con tan poco glamour como es hablar del presupuesto de un proyecto. Es decir, que lo que se proyecte sepamos, más o menos, cuánto cuesta y haya alguien (en este planeta) que sea capaz de realizar la obra por una cantidad similar a la que hemos estimado. Esto que parece tan sencillo, a veces, vemos que no lo es en absoluto. ¿Los motivos? Pueden ser de lo más diversos y sobre ello trata el artículo de hoy.

El arquitecto, cuando recibe un encargo, tiene la obligación de presentar un proyecto con todos los documentos necesarios para que la obra pueda llegar a buen puerto. Uno de los documentos fundamentales y que, en muchas ocasiones, no se hace con el cariño y cuidado que se debiera, es el presupuesto. A modo de “curiosidad” diremos que, en la mayoría de las Facultades de Arquitectura, no existe una materia en la que se le dedique el tiempo necesario a dicha cuestión, vaya, que no hay asignatura de mediciones y presupuestos.

De hecho, en la carrera de Arquitectura Técnica (ahora Ingeniero de la Edificación) sí que la tienen, y durante un año están aprendiendo a realizar presupuestos. Hacerlos bien, no es tan fácil como pudiera parecer. Hilar fino y ajustar todas las partidas, medirlas con precisión y saber cuánto valen las cosas, no es abrir el programa de presto (o similar) y cacharrear un poco hasta que salga algo parecido a un presupuesto. No, no. Estamos hablando de una de las partes más serias del proyecto y que, seguramente, será la que marque el devenir del mismo. Si queremos que la obra se ejecute con corrección y que todo vaya bien, cuanto mejor hecho esté el presupuesto, más posibilidades de éxito tendremos.

Dicho esto, estaréis de acuerdo en que algo raro está pasando. Los arquitectos técnicos, salen de la carrera preparados para realizar presupuestos, pero, curiosamente, no son ellos los que se responsabilizan de este documento. Bueno, sí que pueden hacerlo, pero hasta que no sea firmado y visado por el arquitecto redactor, el proyecto no podrá retirarse del Colegio de Arquitectos. Por lo tanto, no parece tontería – y más con los tiempos que corren – que, ya, desde la carrera se preparase al alumno de arquitectura para que cuando desembarque en el “mundo real” estuviera un poco menos indefenso. Es más, pasar toda la carrera de arquitectura pensando que lo que se proyecta no vale dinero, no parece que sea la mejor opción. Está claro que son años para soñar y desarrollar la imaginación, pero una pizca de realidad, quizás, tampoco estaría tan mal.

Si a esto añadimos la desidia con que desde más de un estudio de arquitectura se ve este tema, nos encontramos con obras, de arquitectos de relumbrón cuyo presupuesto original se multiplica ¡y de que manera!, respecto a lo que en un principio se había estimado. No es el momento de hablar de puentes (por todos conocidos) y grandes hitos de la arquitectura cuyo coste se dispara, y a pocos parece importarle, pues al final siempre hay (mejor dicho, ha habido) dinero para pagarlo.

Para más inri, cuando el político de turno tenga que hacerse su hito particular para mayor gloria de su legislatura, no le temblará el pulso a la hora de volver a llamar a los mismos arquitectos responsables de los entuertos anteriores, mientras sean capaces de seguir acaparando primeras planas de todos los rotativos. El dinero que es de todos es el que, por desgracia, casi siempre peor se gestiona.

Pero no solo los arquitectos han hecho las delicias de más de un presupuesto, sino que otros agentes de la construcción tampoco se han quedado atrás en el intento.  Algunas empresas (y los mismos políticos anteriores que les dan luz verde) se han encargado de llenar este país de autopistas, que decoraran parajes naturales con innata belleza y trenes de alta velocidad, para que todos estemos cada día más y más cerca. En esta altruista misión  han estado como Pedro por su casa despilfarrando, en muchas ocasiones, millones y millones de dinero público. Aún a sabiendas que generalizar siempre es injusto, creemos que estamos hablando de un sector en el que las certificaciones de obra han sido una especie de todo vale, con tal de que todos estemos contentos. Se entiende que este “todos” solo afecta a unos cuantos interesados.

Por otro lado, el negocio está asegurando cuando a la vuelta de la esquina muchas de estas carreteras comienzan  a necesitar más de una reparación y ¿a quién llamarán para solucionarlo? Efectivamente, a los mismos que hace cuatro días dieron el fin de obra y que seguro que son los únicos que tienen un currículum lo suficientemente pesado (esto nos guste o no, suele ir a peso) para poder licitarlas. Al final, como casi siempre, el pastel se lo reparten entre cuatro. Eso sí, ahora toca llorar amargamente y pedir a papa gobierno que de más dinero para poder seguir bailando a mismo son. Del dinero que se ha ganado a espuertas durante estos años, pocos se acuerdan.

Ante este panorama, un tanto desolador, ¿Qué se puede hacer? De momento, a nosotros nos apetecía ponerlo encima de la mesa para ver qué nos contáis al hilo del tema en cuestión.

Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, agosto 2010

Rehabilitación y ampliación del Pazo O Castelo | Ramón Viéitez RodríguezRehabilitación y ampliación del Pazo O Castelo | Ramón Viéitez RodríguezRehabilitación y ampliación del Pazo O Castelo | Ramón Viéitez Rodríguez

La construcción acepta la ruina preexistente y la hace parte de la misma, integrándola en un conjunto edificado complejo que quiere dar respuesta a todas las solicitaciones presentes en el encargo.

El encargo consistió en la rehabilitación y ampliación, para su uso como vivienda, del antiguo Pazo “O Castelo”, un pequeño rectángulo de mampostería de 14,10×6,6m., de origen neoclásico, con el lado largo dispuesto en el eje este-oeste y que se encontraba en ruinas. La parcela se ubica en un valle con orientación sur, delimitado y protegido de los vientos por el Castro de la Teixugueira y el Coto de Abade.

La vivienda proyectada acepta la construcción en ruinas y la hace parte de la misma, integrándola en un conjunto edificado complejo que quiere dar respuesta a todas las solicitaciones presentes en el encargo.

La volumetría de la vivienda se sectoriza radicalmente, el antiguo Pazo se dedica a la zona de día y se proyecta una ampliación para la zona de noche. La ruina se “tapa” con un elemento ajeno y extraño que se posa sobre ella y que quiere darle las condiciones de luminosidad y ventilación adecuadas a los tiempos actuales. A través del lucernario el sol calienta el muro norte de la ruina. El lucernario es también atalaya para disfrutar de las privilegiadas vistas sobre el valle.

La ampliación se disgrega por el lado oeste de la parcela, aportando intimidad al conjunto al limitar las vistas de los vecinos sobre el mismo. Escapando de geometrías rotundas se deshace en tres pabellones, cada uno con orientación sur y con un pedazo de jardín delante.

Existe una consciente voluntad de abstracción en la elección de los materiales de los dos elementos que se aportan a la volumetría preexistente, la cubierta de la ruina y la ampliación que contendrá la zona de noche, característica que permitirá leer con claridad las distintas edades del conjunto.

El aluminio de la fachada aportará, con sus reflejos, una percepción variable del objeto. El zinc se adaptará a la geometría posada en la ruina y ganará, invierno a invierno, la dignidad que requiere la cubierta de un Pazo.

Obra: Rehabilitación y ampliación del Pazo “O Castelo” (en construcción)
Arquitecto: Ramón Viéitez Rodríguez
Colaboradora: Iria Rivas Ferreira
Aparejador: Avelino Ribera Parente
Promotor: Carmen Ferreira Marino
Constructor: Chamorro Albores S.L.
Situación: Chaín, Gondomar
Año:2009
Fotografia: Autores
+ www.ramonvieitezrodriguez .com

The construction accepts the pre-existing ruin and does it part of the same, integrating it in a group edificado complex that wants to give answer to all the solicitaciones present in the commission.

The commission consisted in the rehabilitation and extension, for his use like house, of the ancient Pazo “Or Castelo”, a small rectangle of mampostería of 14,10×6,6m., of origin neoclásico, with the long side had in the axis this-west and that found  in ruins. The plot situates  in a valley with orientation south, delimited and protected of the winds by the Castro of the Teixugueira and the Coto of Abade.

The house projected accepts the construction in ruins and does it part of the same, integrating it in a group edificado complex that wants to give answer to all the solicitaciones present in the commission.

The volumetry of the house  sectoriza radically, the ancient Pazo devotes  to the zone of day and projects  an extension for the zone of night. The ruin covers with an extraneous and odd element that poses  on her and that it wants to give him the conditions of luminosidad and suitable ventilation to the current times. Through the lucernario the sun heats the wall north of the ruin. The lucernario is also watchtower to enjoy of the privileged seen on the valley.

The extension  disgrega by the side west of the plot, contributing intimidate to the group when limiting the seen of the neighbours on the same. Escaping of geometries rotundas undoes  in three pavilions, each one with orientation south and with a piece of garden in front.

It exists a conscious will of abstraction in the election of the materials of the two elements that contribute  to the pre-existing volumetry, the cover of the ruin and the extension that will contain the zone of night, characteristic that will allow to read with clarity the distinct ages of the group.

The aluminium of the façade will contribute, with his reflections, a variable perception of the object. The zinc will adapt  to the geometry posed in the ruin and will win, winter to winter, the dignity that requires the cover of a Pazo.

Work: Rehabilitation and extension of the Pazo “Or Castelo”

Architect: Ramón Viéitez Rodríguez

Collaborator: Iria Rivas Ferreira

Quantity surveyor: Avelino Bank Parente

Promoter: Carmen Ferreira Marine

Constructor: Chamorro Primes S.L.

Location: Chaín, Gondomar

Year:2009

Photography: Authors

+ www.ramonvieitezrodriguez .com

A construción acepta a ruína preexistente e faina parte da mesma, integrándoa nun conxunto edificado complexo que quere dar resposta a todas as solicitaciones presentes no encargo.

O encargo consistiu na rehabilitación e ampliación, para o seu uso como vivenda, do antigo Pazo “Ou Castelo”, un pequeno rectángulo de mampostería de 14,10×6,6m., de orixe neoclásico, co lado longo disposto no eixo este-oeste e que se atopaba en ruínas. A parcela sitúase nun val con orientación sur, delimitado e protexido dos ventos polo Castro da Teixugueira e o Coto de Abade.

A vivenda proxectada acepta a construción en ruínas e faina parte da mesma, integrándoa nun conxunto edificado complexo que quere dar resposta a todas as solicitaciones presentes no encargo.

A volumetría da vivenda se sectoriza radicalmente, o antigo Pazo dedícase á zona de día e proxéctase unha ampliación para a zona de noite. A ruína tápase cun elemento alleo e estraño que se pousa sobre ela e que quere darlle as condicións de luminosidade e ventilación adecuadas aos tempos actuais. A través do lucernario o sol quenta o muro norte da ruína. O lucernario é tamén atalaia para gozar das privilexiadas vistas sobre o val.

A ampliación se disgrega polo lado oeste da parcela, achegando intimidade ao conxunto ao limitar as vistas dos veciños sobre o mesmo. Escapando de xeometrías rotundas desfaise en tres pavillóns, cada un con orientación sur e cun pedazo de xardín diante.

Existe unha consciente vontade de abstracción na elección dos materiais dos dous elementos que se achegan á volumetría preexistente, a cuberta da ruína e a ampliación que conterá a zona de noite, característica que permitirá ler con claridade as distintas idades do conxunto.

O aluminio da fachada achegará, cos seus reflexos, unha percepción variable do obxecto. O zinc adaptarase á xeometría pousada na ruína e gañará, inverno a inverno, a dignidade que require a cuberta dun Pazo.

Obra: Rehabilitación e ampliación do Pazo “Ou Castelo” (en construción)

Arquitecto: Ramón Viéitez Rodríguez

Colaboradora: Iria Rivas Ferreira

Aparellador: Avelino Ribeira Parente

Promotor: Carmen Ferreira Mariño

Construtor: Chamorro Albores S.L.

Situación: Chaín, Gondomar

Ano:2009

Fotografia: Autores

+ www.ramonvieitezrodriguez .com

Un piso en un mueble | soma arquitecturaUn piso en un mueble | soma arquitecturaUn piso en un mueble | soma arquitectura

Un único elemento genera los espacios, comunicándolos y dividiéndolos, dando servicio. Lo es todo, y no es nada… un mueble, una línea.

condicionantes

 El piso a reformar era una clásica distribución de los años 60-70, en la que todo se organizaba en torno a un pasillo, alrededor del cual se iban sucediendo las estancias. El pasillo que unía las dos entradas actuales (en aquel momento no había ascensor, por lo que sólo existía la de las escaleras) encerraba el baño hacia uno de sus lados, y hacia el otro se habrían cuatro habitaciones, dos de ellas italianas, que serían las que corresponden en la actualidad al estar-cocina-comedor. En la esquina sur, la habitación más alejada, se encontraba la cocina. En general el piso se encontraba en muy mal estado, con carpinterías muy deterioradas, pavimentos desconchados e instalaciones obsoletas. Lo único que se conservó fue el pavimento de madera en damero de las dos habitaciones italianas que se había reparado un año antes. Sin embargo, aunque poco se podía conservar de la vivienda, presentaba unas características óptimas para poder modificar el espacio. Primero, la estructura de vigas de muro medianero a muro medianero, con un apoyo intermedio en el patio y el núcleo de escaleras, permitía liberar la planta y disponer los espacios de una forma más versátil. Pero otro, al ser el piso más alto, también, permitía modificar las salidas de las instalaciones a conveniencia al no tener que asumir conductos de pisos más altos. Con todo, el mayor condicionante que se preveía en el proyecto era la futura colocación del ascensor por el patio de luces que iba a generar en la vivienda un doble acceso, en dos puntos opuestos de la vivienda, con la complicación de recorridos que eso implicaba.

objetivos

El principal objetivo del proyecto fue encontrar una disposición de piezas que asumiesen la doble entrada de una forma natural, y que no generase circulaciones muertas o espacio perdido, ya la escasa superficie del piso (78 m2 una vez liberado de tabiques), exigía un esfuerzo de aprovechamiento. Uno de los principales problemas de las viviendas de escasa superficie es garantizar un almacenamiento con previsiones de futuro, entendiendo que con el tiempo, las viviendas se van llenando de cosas, y éste hecho no podía suponer un problema. Se dice que la arquitectura es aprovechar las oportunidades que nos presentan sus condiciones de partida. Aquí, los condicionantes de las dos entradas sobre todo, y la superficie limitada generó el proyecto. La búsqueda de limpieza, de resolver los problemas con lo mínimo posible, generó un gesto, un único trazo en el plano que resolvía los espacios. Ese gesto es una pieza, entendida como mueble, una línea discontinua que resolvía todo.

Por un lado, la doble entada se resolvió haciendo que ambas llegasen a un espacio común que atraviesa la casa de norte a sur, generando un espacio longitudinal de estar-comedor-cocina continuo. Esto le otorgaba a este espacio todo el protagonismo de la vivienda, ya que serviría como zona de estar, zona de movimiento y zona de actividad. De alguna manera, el espacio representa la vida moderna en la que cada vez es más difícil diferenciar unas cosas de otras, dónde todo se mezcla y dónde la separación de funciones empieza a perder sentido ya que éstas se entremezclan. Y de alguna manera también representaba el tradicional hogar gallego dónde la cocina presidía el espacio, y se convertía en el lugar de estar y vivir, dejando el salón como una estancia para las visitas. Aquí, ese espacio representativo no existe; uso y representación se convierten en uno.

Esta intención de espacio motivó también los criterios de amueblamiento de la vivienda. Así, entendiendo el espacio como abierto, móvil y libre, provocó que todo el mobiliario (a excepción del sofá y la mesa del comedor) tenga ruedas, facilitando así el movimiento de éstos y la configuración del espacio de múltiples maneras, permitiendo una mayor versatilidad del espacio disponible. El resto de la vivienda, se organiza de una forma lógica en función de esta decisión de atravesar la vivienda con un espacio único. Así, se sitúan dos dormitorios en los extremos, y un baño y una zona de lavado entre ellos. Estas dos piezas se entienden también como lugares de paso o de circulación secundaria. Ésta se fue partiendo y separando mediante puertas correderas que salían del mueble central.

La distribución de los espacios de esta forma fue condicionando la distribución del mueble servidor central. Así, éste mueble de 1.05 m de ancho va sirviendo a un lado y a otro. Armarios hacia los dormitorios; estanterías hacia el espacio común; almacenamiento, nevera y columna de horno y microondas hacia la cocina; lavadora, secador, caldera y zapatero hacia la lavandería, etc.  Poco a poco, y tras un trabajo de encaje se fue aprovechando cada recoveco de este mueble para que diese el mayor servicio al espacio que lo rodea. De esta forma, la vivienda, funcionaría sin la necesidad de incluir demasiados muebles, y el espacio resultante se presentaba como abierto, libre y útil. De hecho, este mueble no llega a los extremos de la vivienda, para fortalecer su independencia generando en estos puntos otra entrada a los dormitorios que se separan del espacio común mediante una puerta de doble hoja que genera un atractivo juego de independencia y de luces y sombras.

Así, los 78 m2 iníciales se convirtieron en 68 m2 útiles, pero resueltos en ellos todo el servicio de la vivienda y la distribución. Teniendo en cuenta que en una vivienda normal, la diferencia entre superficie construida y la superficie útil es de un 12%, aquí, se resuelve en un 13% de la superficie la distribución y el almacenamiento. El mueble central lo contiene todo a modo de navaja suiza, y asume la distribución de los espacios, el almacenamiento, las puertas, la iluminación, las instalaciones…

Sólo quedaba la cocina, que como mencioné anteriormente, aunque en algunas versiones se intentó incorporar al mueble central, adquirió al final un protagonismo esencial, partiendo el espacio en dos zonas en torno a ella, pero sin una direccionalidad marcada, así el resto se podía usar para una cosa o para la contraria. La decisión de conservar el suelo de las habitaciones italianas, generó también otra oportunidad a la hora de la actualización de las instalaciones. Al no poder tocar este suelo, todas las instalaciones se llevaron por la parte trasera del mueble. Para ello se bajó el techo de esta zona, y permitió que apareciesen unos maleteros altos en las habitaciones que mejoraban el almacenamiento de la vivienda. Lo tubos de la calefacción se pasaron por delante de los armarios, con la intención de que éstos calentasen el suelo en esas zonas y generasen un confort extra en invierno a la hora de vestirse y desvestirse, en fin, todo fue cuadrando para hacer de la reforma un único elemento sin fisuras. La intención de generar la vivienda con la mayor limpieza posible se fue consiguiendo poco a poco, encontrando la pieza apropiada del puzle en cada momento.

construcción

La reforma se realizó de unos escasos tres meses. La limpieza de la propuesta, facilitó la construcción, ya que prácticamente, se trataba de demoler los tabiques existentes, y construir el mueble central. El resto era ya un trabajo de acabados y pintura. Los únicos elementos del perímetro que se tocaron fueron las fachadas que se revistieron de una tabiquería ligera de yeso para aumentar el aislamiento de la vivienda, y llevar los radiadores a su posición lógica. Además se cambiaron las carpinterías por una oscilo-batientes con rotura de puente térmico.

 En cuanto a los materiales y revestimientos, al igual que en la distribución, se intentó emplear los mínimos elementos posibles. El mueble se realizó en madera de DM barnizada. Ésta madera, además de presentar un precio muy asequible, permite dejar los cantos vistos al ser un material compacto, y facilitando la construcción.

De este mueble salen dos ‘lenguas blancas’ que incorporan en él las zonas húmedas de la vivienda. Así la cocina y el baño se despliegan del mueble como unos planos quebrados blancos. Se empleó el ‘Silestone’ como material para la encimera, la pileta del baño, así como en los suelos de ambos espacios, consiguiendo así un pavimento continuo sin ninguna junta. Una curiosidad que suele llamar la atención es la placa de inducción de cocina de color  blanco de la marca ‘De Dietrich’.

El resto, pintura blanca, linóleo verde en las habitaciones, felpudos de coco en las zonas de entrada delimitando el espesor del mueble y  tablones de madera para tapar los huecos dejados por los tabiques entre los pavimentos de damero que se conservaron. Estos tablones coinciden con la proyección de las vigas de canto que pautan el espacio, son por tanto la reproducción en el suelo de éstas.

La conservación de este suelo, además de unos condicionantes económicos, tenía el encanto de conservar como trazas, como fósiles, la antigua distribución de la vivienda. De alguna manera representan las intenciones de la vivienda, de limpiar el espacio de tabiques y colocar un mueble, lo mínimo necesario para darle forma a la nueva vivienda. Por tanto, conservar el pavimento fortalecía esa actitud de hacer lo mínimo.

Además se incorporan algunos detalles que le dan vida al conjunto como es una pizarra anexa a la cocina o como el revestimiento de la campana  con chapa de acero, que con imanes, se convierte en una zona de fotos, notas, recuerdos, etc. También se incorporó un botellero integrado a uno de los laterales de la meseta de cocina, en definitiva, detalles que enriquecen el espacio y el diseño.

La iluminación no hace otra cosa que intentar sumar esfuerzos a estos espacios creados. Así, en el salón se ilumina indirectamente todo el muro lateral, fortaleciendo la idea de continuidad. En las habitaciones plafones de superficie opales, centrados en el techo y ‘linestras’ para iluminar los armarios… en fin, en general, una iluminación supeditada al uso sin ningún protagonismo, sin querer generar ningún efecto ni generar ninguna cualidad que no presente el espacio por sí mismo. De hecho todas las luminarias son básicamente luz. Piezas opales limpias sin elementos superfluos.

Como se indica más arriba, el mobiliario busca también una libertad que permitiese cambiar el espacio sin dificultad y que fortaleciese la idea de espacio único sin función preestablecida, pudiendo cambiar la zona de comer por un despacho, o la zona de estar por la de comer (de hecho se ha ido cambiando con el tiempo y con las circunstancias, como es la el aumento de la familia al tener la pareja un hijo… con todo lo que ello implica). Por ello, se diseñaron muebles con ruedas y sin direccionalidad marcada. Son muebles que se pueden emplear desde varios lados, pudiendo ser rodeados, sin traseras ni frentes.

Confío en que un adecuado equilibrio entre los medios y los fines, un aprovechamiento de las oportunidades o de las restricciones, y un desarrollo lógico de todo ello, garantice una calidad. De no ser así, ¡qué perdido estaría! Nuevas condiciones generan nuevos espacios; nuevas personas generan nuevos espacios. La casa ha cambiado para adecuarse a ellos. Pero no sé si ha mejorado como espacio en sí mismo, simplemente es otro….eso sí, nuevo.

Obra: Reforma vivienda en calle San Diego.  A Coruña
Promotor: Fernando Martínez y Laura Ferreiro
Autores: Fernando Martínez  López
Año: 2005
Emplazamiento: Calle San Diego, La Coruña, España
Fotografia: Hector Santos-Diez
+ www.somaa.es

+ publicaciones
20 casas nº35. pág. 90-97. Diseño Interior. 2009
La voz de Galicia Los domingos de la voz. pág. 10-11. 20 de junio de 2010
Revista gratuita Dot nº 33. pág. 34-35. Noviembre 2010

An only element generates the spaces, communicating them and dividing them, giving service. It is it everything, and is not at all… A piece of furniture, a line.

Conditionings

The flat to reform was a classical distribution of the years 60-70, in which all organised  around a corridor, around the cual went  sucediendo the stays. The corridor that joined the two current entrances (in that moment there was not elevator, by what only existed the one of the stairs) shut the bathroom to one of his sides, and to the another would have  four rooms, two of them Italian, that would be those that correspond in the actuality when being-kitchen-canteen. In the corner south, the most move# away room, found  the kitchen. In general the flat found  in very bad state, with carpentries very dilapidated, pavimentos desconchados and obsolete installations. The only that conserved  was the pavimento wooden in damero of the two Italian rooms that had repaired  a year before. However, although little it could  conserve of the house, presented some optimum characteristics to be able to modify the space. First, the structure of beams of wall medianero to wall medianero, with an intermediate support in the playground and the core of stairs, allowed to free the plant and have the spaces of a more versatile form. But another, when being the highest flat, also, allowed to modify the exits of the installations to suitability to the not having to assume pipes of flats higher. With everything, the main conditioning that foresaw  in the project was the future placing of the elevator by the playground of lights that went to generate in the house a double access, in two opposite points of the house, with the complication of routes that this involved.

Aims

The main aim of the project was to find a disposal of pieces that assumed the double entrance of a natural form, and that did not generate dead circulations or stray space, already the scarce surface of the flat (78 m2 once freed of septums), demanded an effort of aprovechamiento. One of the main problems of the houses of scarce surface is to guarantee a storage with forecasts of future, understanding that over time, the houses go  filling of things, and this done could not suppose a problem. It says  that the architecture is to take advantage of the opportunities that present us his conditions of game. Here, the conditionings of the two entrances especially, and the surface limited generated the project. The research of cleaning, to resolve the problems with the minimum possible, generated a gesture, an only stroke in the plane that resolved the spaces. This gesture is a piece, understood like piece of furniture, a discontinuous line that resolved everything.

On the one hand, the double entada resolved  doing that both arrived to a common space that crosses the house of north to south, generating a longitudinal space to be-canteen-cooks continuous. This awarded him to this space all the leadership of the house, since it would serve like zone to be, zone of movement and zone of activity. Somehow, the space represents the modern life in which every time it is more difficult differentiate some things of others, where all mixes  and where the separation of functions begins to lose sense since these  entremezclan. And somehow also it represented the traditional Galician home where the kitchen chaired the space, and turned into the place to be and live, leaving the living room like a stay for the visits. Here, this representative space does not exist; use and representation turn into one.

This intention of space motivated also the criteria of amueblamiento of the house. Like this, understanding the space like open, mobile and free, caused that all the furniture (to exception of the sofa and the table of the canteen) have wheels, facilitating like this the movement of these and the configuration of the space of multiple ways, allowing a main versatilidad of the available space. The rest of the house, organises  of a logical form in function of this decision to cross the house with an only space. Like this, they situate  two bedrooms in the extremes, and a bathroom and a zone of wash between them. These two pieces understand  also like places of step or of secondary circulation. This went  splitting and separating by means of sliding doors that went out of the central piece of furniture.

The distribution of the spaces of this form was conditioning the distribution of the piece of furniture central server. Like this, this piece of furniture of 1.05 m of width goes serving to a side and to another. Cupboards to the bedrooms; shelvings to the common space; storage, fridge and column of oven and microwaves to the kitchen; washing machine, dryer, boiler and shoemaker to the lavandería, etc. Little by little, and after a work of lace went  taking advantage of each recoveco of this piece of furniture so that it gave the main service to the space that surrounds it. Of this form, the house, would work without the need to include too many pieces of furniture, and the resultant space presented  like open, free and useful. In fact, this piece of furniture does not arrive to the extremes of the house, to strengthen his independence generating in these points another entrance to the bedrooms that separate  of the common space by means of a door of double leaf that generates an attractive game of independence and of lights and shadows.

Like this, the 78 m2 initiate them turned into 68 m2 useful, but resolved in them all the service of the house and the distribution. Taking into account that in a normal house, the difference between surface built and the useful surface is of 12%, here, resolves  in 13% of the surface the distribution and the storage. The central piece of furniture contains it everything to way of Swiss razor, and assumes the distribution of the spaces, the storage, the doors, the illumination, the installations…

Only it remained the kitchen, that as I mentioned previously, although in some versions tried  incorporate to the central piece of furniture, purchased at the end an essential leadership, splitting the space in two zones around her, but without a direccionalidad marked, like this the rest could use  for a thing or for the contrary. The decision to conserve the soil of the Italian rooms, generated also another opportunity to the hour of the update of the installations. To the not being able to touch this soil, all the installations carried  by the rear part of the piece of furniture. For this went down  the ceiling of this zone, and allowed that they appeared some maleteros high in the rooms that improved the storage of the house. It Tubes of the heating went past  of the cupboards, with the intention that these heated the soil in these zones and generated a confort extra in winter to the hour to dress  and desvestirse, anyway, all was squaring to do of the reform an only solid element. The intention to generate the house with the main possible cleaning went  achieving little by little, finding the appropriate piece of the puzle in each moment.

Construction

The reform realised  of some scarce three months. The cleaning of the proposal, facilitated the construction, since practically, treated  of demoler the existent septums, and build the central piece of furniture. The rest was already a work of finishings and painting. The only elements of the perimeter that touched  were the façades that  revistieron of a tabiquería light of plaster to increase the isolation of the house, and carry the radiadores to his logical position. Besides they changed  the carpentries by one oscillate-batientes with break of thermal bridge.

Regarding the materials and revestimientos, to the equal that in the distribution, tried  employ the minimum possible elements. The piece of furniture realised  in wood of DM glazed. This wood, in addition to presenting a very affordable price, allows to leave the singings seen when being a compact material, and facilitating the construction.

Of this piece of furniture go out two ‘white tongues’ that incorporate in him the humid zones of the house. Like this the kitchen and the bathroom deploy  of the piece of furniture like some flat white fractions. It employed  the ‘Silestone’ as material for the encimera, the pileta of the bathroom, as well as in the soils of both spaces, achieving like this a pavimento continuous without any board. A curiosity that is used to to call the attention is the plate of induction of kitchen of white colour of the mark ‘Of Dietrich’.

The rest, white painting, green linoleum in the rooms, felpudos of coconut in the zones of entrance delimiting the thickness of the piece of furniture and tablones wooden to cover the gaps left by the septums between the pavimentos of damero that conserved . These tablones coincide with the projection of the beams of singing that pautan the space, are therefore the reproduction in the soil of these.

The conservation of this soil, in addition to some economic conditionings, had the charm to conserve as you trace, like fossils, the ancient distribution of the house. Somehow they represent the intentions of the house, to clean the space of septums and place a piece of furniture, the minimum necessary to give him form to the new house. Therefore, conserve the pavimento strengthened this attitude to do the minimum.

Besides they incorporate  some details that give him life to the group as it is a blackboard attaches to the kitchen or like the revestimiento of the bell with sheet of steel, that with magnets, turns into a zone of photos, notes, recuerdos, etc. Also incorporated  a botellero integrated to one of the sides of the plateau of kitchen, in definite, details that enrich the space and the design.

The illumination does not do another thing that try add efforts to these spaces created. Like this, in the living room lights  indirectly all the lateral wall, strengthening the idea of continuity. In the rooms plafones of surface opales, centred in the ceiling and ‘linestras’ to light the cupboards… anyway, in general, an illumination supeditada to the use without any leadership, without wanting to generate any effect neither generate any quality that no present the space by himself same. In fact all the luminarias are basically light. Pieces opales clean without elements superfluos.

As it indicates  further up, the furniture looks for also a freedom that allowed to change the space without difficulty and that strengthened the idea of only space without function preestablecida, being able to change the zone to eat by a dispatch, or the zone to be by the one to eat (in fact has gone  changing over time and with the circumstances, as it is the the increase of the family when having the couple a son… with all what this involves). Thus, they designed  pieces of furniture with wheels and without direccionalidad marked. They are pieces of furniture that can employ  from several sides, being able to be surrounded, without rear neither fronts.

I trust that a suitable balance between the means and the ends, an aprovechamiento of the opportunities or of the restrictions, and a logical development of all this, guarantee a quality. Of not being like this, what lost would be! New conditions generate new spaces; new people generate new spaces. The house has changed to adapt  to them. But I do not know if it has improved like space in himself same, simply is another….This yes, new.

Work: it Reforms house in street San Diego. A Coruña

Promoter: Fernando Martínez and Laura Ferreiro

Authors: Fernando Martínez López

Year:2005

Location: Street San Diego, La Coruña, Spain

Photographies: Hector Santos-Diez

+ www.somaa.es

+ publications

20 casas nº35. pág. 90-97. Diseño Interior. 2009

La voz de Galicia Los domingos de la voz. pág. 10-11. 20 de junio de 2010

Revista gratuita Dot nº 33. pág. 34-35. Noviembre 2010

Un único elemento xera os espazos, comunicándoos e dividíndoos, dando servizo. O é todo, e non é nada… un moble, unha liña.

condicionantes

O piso a reformar era unha clásica distribución dos anos 60-70, na que todo se organizaba ao redor dun corredor, ao redor do cal se ían sucedendo as estancias. O corredor que unía as dúas entradas actuais (naquel momento non había ascensor, polo que só existía a das escaleiras) encerraba o baño cara a un dos seus lados, e cara ao outro se haberían catro habitacións, dúas delas italianas, que serían as que corresponden na actualidade ao estar-cociña-comedor. Na esquina sur, a habitación máis afastada, atopábase a cociña. En xeral o piso atopábase en moi mal estado, con carpintarías moi deterioradas, pavimentos desconchados e instalacións obsoletas. O único que se conservou foi o pavimento de madeira en damero das dúas habitacións italianas que se reparou un ano antes. Con todo, aínda que pouco se podía conservar da vivenda, presentaba unhas características óptimas para poder modificar o espazo. Primeiro, a estrutura de vigas de muro medianeiro a muro medianeiro, cun apoio intermedio no patio e o núcleo de escaleiras, permitía liberar a planta e dispor os espazos dunha forma máis versátil. Pero outro, ao ser o piso máis alto, tamén, permitía modificar as saídas das instalacións a conveniencia ao non ter que asumir condutos de pisos máis altos. Con todo, o maior condicionante que se prevía no proxecto era a futura colocación do ascensor polo patio de luces que ía xerar na vivenda un dobre acceso, en dous puntos opostos da vivenda, coa complicación de percorridos que iso implicaba.

obxectivos

O principal obxectivo do proxecto foi atopar unha disposición de pezas que asumisen a dobre entrada dunha forma natural, e que non xerase circulacións mortas ou espazo perdido, xa a escasa superficie do piso (78 m2 unha vez liberado de tabiques), exixía un esforzo de aproveitamento. Un dos principais problemas das vivendas de escasa superficie é garantir un almacenamento con previsións de futuro, entendendo que co tempo, as vivendas vanse enchendo de cousas, e este feito non podía supor un problema. Dise que a arquitectura é aproveitar as oportunidades que nos presentan as súas condicións de partida. Aquí, os condicionantes das dúas entradas sobre todo, e a superficie limitada xerou o proxecto. A procura de limpeza, de resolver os problemas co mínimo posible, xerou un xesto, un único trazo no plano que resolvía os espazos. Ese xesto é unha peza, entendida como moble, unha liña descontinua que resolvía todo.

Por unha banda, a dobre entada resolveuse facendo que ambas chegasen a un espazo común que atravesa a casa de norte a sur, xerando un espazo longitudinal de estar-comedor-cociña continuo. Isto outorgáballe a este espazo todo o protagonismo da vivenda, xa que serviría como zona de estar, zona de movemento e zona de actividade. Dalgunha maneira, o espazo representa a vida moderna na que cada vez é máis difícil diferenciar unhas cousas doutras, onde todo se mestura e onde a separación de funcións empeza a perder sentido xa que estas mestúranse. E dalgunha maneira tamén representaba o tradicional fogar galego onde a cociña presidía o espazo, e convertíase no lugar de estar e vivir, deixando o salón como unha estancia para as visitas. Aquí, ese espazo representativo non existe; uso e representación convértense nun.

Esta intención de espazo motivou tamén os criterios de amueblamiento da vivenda. Así, entendendo o espazo como aberto, móbil e libre, provocou que todo o mobiliario (a excepción do sofá e a mesa do comedor) teña rodas, facilitando así o movemento destes e a configuración do espazo de múltiples maneiras, permitindo unha maior versatilidade do espazo dispoñible. O resto da vivenda, organízase dunha forma lóxica en función desta decisión de atravesar a vivenda cun espazo único. Así, sitúanse dous dormitorios nos extremos, e un baño e unha zona de lavado entre eles. Estas dúas pezas enténdense tamén como lugares de paso ou de circulación secundaria. Esta foise partindo e separando mediante portas correderas que saían do moble central.

A distribución dos espazos desta forma foi condicionando a distribución do moble servidor central. Así, este moble de 1.05 m de ancho vai servindo ao carón e a outro. Armarios cara aos dormitorios; andeis cara ao espazo común; almacenamento, neveira e columna de forno e microondas cara á cociña; lavadora, secador, caldeira e zapateiro cara á lavandaría, etc. Aos poucos, e tras un traballo de encaixe foise aproveitando cada recuncho deste moble para que dese o maior servizo ao espazo que o rodea. Desta forma, a vivenda, funcionaría sen a necesidade de incluír demasiados mobles, e o espazo resultante presentábase como aberto, libre e útil. De feito, este moble non chega aos extremos da vivenda, para fortalecer a súa independencia xerando nestes puntos outra entrada aos dormitorios que se separan do espazo común mediante unha porta de dobre folla que xera un atractivo xogo de independencia e de luces e sombras.

Así, os 78 m2 inícialles convertéronse en 68 m2 útiles, pero resoltos neles todo o servizo da vivenda e a distribución. Tendo en conta que nunha vivenda normal, a diferenza entre superficie construída e a superficie útil é dun 12%, aquí, resólvese nun 13% da superficie a distribución e o almacenamento. O moble central conteno todo a modo de navalla suíza, e asume a distribución dos espazos, o almacenamento, as portas, a iluminación, as instalacións…

Só quedaba a cociña, que como mencionei anteriormente, aínda que nalgunhas versións tentouse incorporar ao moble central, adquiriu ao final un protagonismo esencial, partindo o espazo en dúas zonas ao redor dela, pero sen unha direccionalidad marcada, así o resto podíase usar para unha cousa ou para a contraria. A decisión de conservar o chan das habitacións italianas, xerou tamén outra oportunidade á hora da actualización das instalacións. Ao non poder tocar este chan, todas as instalacións levaron pola parte traseira do moble. Para iso baixouse o teito desta zona, e permitiu que aparecesen uns maleteiros altos nas habitacións que melloraban o almacenamento da vivenda. O tubos da calefacción pasáronse por diante dos armarios, coa intención de que estes quentasen o chan nesas zonas e xerasen un confort extra no inverno á hora de vestirse e desvestirse, en fin, todo foi cadrando para facer da reforma un único elemento sen fisuras. A intención de xerar a vivenda coa maior limpeza posible foise conseguindo aos poucos, atopando a peza apropiada do quebracabezas en cada momento.

construción

A reforma realizouse dun escasos tres meses. A limpeza da proposta, facilitou a construción, xa que practicamente, tratábase de demoler os tabiques existentes, e construír o moble central. O resto era xa un traballo de acabados e pintura. Os únicos elementos do perímetro que se tocaron foron as fachadas que se revestiron dunha tabiquería lixeira de yeso para aumentar o illamento da vivenda, e levar os radiadores á súa posición lóxica. Ademais cambiáronse as carpintarías por unha oscilo-batientes con rotura de ponte térmica.

En canto aos materiais e revestimentos, do mesmo xeito que na distribución, tentouse empregar os mínimos elementos posibles. O moble realizouse en madeira de DM vernizada. Esta madeira, ademais de presentar un prezo moi alcanzable, permite deixar os cantos vistos ao ser un material compacto, e facilitando a construción.

Deste moble saen dúas ‘linguas brancas’ que incorporan nel as zonas húmidas da vivenda. Así a cociña e o baño despréganse do moble como uns planos crebados brancos. Empregouse o ‘Silestone’ como material para a encimera, a pileta do baño, así como nos chans de ambos os espazos, conseguindo así un pavimento continuo sen ningunha xunta. Unha curiosidade que adoita chamar a atención é a placa de indución de cociña de cor branca da marca ‘De Dietrich’.

O resto, pintura branca, linóleo verde nas habitacións, felpudos de coco nas zonas de entrada delimitando o espesor do moble e taboleiros de madeira para tapar os ocos deixados polos tabiques entre os pavimentos de damero que se conservaron. Estes taboleiros coinciden coa proxección das vigas de canto que pautan o espazo, son por tanto a reprodución no chan destas.

A conservación deste chan, ademais duns condicionantes económicos, tiña o encanto de conservar como trazas, como fósiles, a antiga distribución da vivenda. Dalgunha maneira representan as intencións da vivenda, de limpar o espazo de tabiques e colocar un moble, o mínimo necesario para darlle forma á nova vivenda. Por tanto, conservar o pavimento fortalecía esa actitude de facer o mínimo.

Ademais incorpóranse algúns detalles que lle dan vida ao conxunto como é unha lousa anexa á cociña ou como o revestimento da campá con chapa de aceiro, que con imáns, convértese nunha zona de fotos, notas, recordos, etc. Tamén se incorporou un botellero integrado a un dos laterais da meseta de cociña, en definitiva, detalles que enriquecen o espazo e o deseño.

A iluminación non fai outra cousa que tentar sumar esforzos a estes espazos creados. Así, no salón ilumínase indirectamente todo o muro lateral, fortalecendo a idea de continuidade. Nas habitacións plafones de superficie opales, centrados no teito e ‘linestras’ para iluminar os armarios… en fin, en xeral, unha iluminación supeditada ao uso sen ningún protagonismo, sen querer xerar ningún efecto nin xerar ningunha cualidade que non presente o espazo en por si. De feito todas as luminarias son basicamente luz. Pezas opales limpas sen elementos superfluos.

Como se indica máis arriba, o mobiliario busca tamén unha liberdade que permitise cambiar o espazo sen dificultade e que fortalecese a idea de espazo único sen función preestablecida, podendo cambiar a zona para comer por un despacho, ou a zona de estar pola para comer (de feito se ha ir cambiando co tempo e coas circunstancias, como é a o aumento da familia ao ter a parella un fillo… con todo o que iso implica). Por iso, deseñáronse mobles con rodas e sen direccionalidad marcada. Son mobles que se poden empregar desde varios lados, podendo ser rodeados, sen traseiras nin frontes.

Confío en que un adecuado equilibrio entre os medios e os fins, un aproveitamento das oportunidades ou das restricións, e un desenvolvemento lóxico de todo iso, garanta unha calidade. De non ser así, que perdido estaría! Novas condicións xeran novos espazos; novas persoas xeran novos espazos. A casa cambiou para adecuarse a eles. Pero non se se mellorou como espazo en si mesmo, simplemente é outro….iso si, novo.

Obra: Reforma vivenda na rúa San Diego. A Coruña

Promotor: Fernando Martínez e Laura Ferreiro

Autores: Fernando Martínez López

Ano: 2005

Emplazamento: Rúa San Diego, A Coruña, España

Fotografia: Hector Santos-Diez

+ www.somaa.es

+ publicacions

20 casas nº35. pág. 90-97. Diseño Interior. 2009

La voz de Galicia Los domingos de la voz. pág. 10-11. 20 de junio de 2010

Revista gratuita Dot nº 33. pág. 34-35. Noviembre 2010

Viviendas VPP en Navia | Castroferro Arquitectura

[:es]

Viviendas VPP en Navia | castroferro arquitectos © Hector Santos-Diez

Todo lo que encontramos en nuestro trabajo son condicionantes. Entendidos estos en su más amplio contexto, bien sean sociales, funcionales, económicos o paisajísticos, y es ahí, entre todos esos condicionantes donde el arquitecto ejerce el oficio de equilibrar los elementos.

 

El proyecto del edificio de viviendas de Navia, nos mostró un lugar de trabajo en el cual los condicionantes están tan presentes, que nada existe que no sean ellos. El planeamiento para el nuevo barrio situado en la zona de expansión sur de Vigo, marcaba con una especificidad tan literal los parámetros en los que se debía desenvolver el proyecto, que la labor del arquitecto que recogiese el relevo que ellos daban, quedaba tremendamente delimitada.

Definición volumétrica, ocupación de cada una de las plantas, número de viviendas en cada una de ellas y definición del número de habitaciones de cada una, hacían que los márgenes para buscar transversalidades o nuevas propuestas hiciese incumplir alguno de los parámetros fijados que no se podían entrar a debatir.

Viviendas VPP en Navia | castroferro arquitectos © Hector Santos-Diez
Viviendas VPP en Navia | castroferro arquitectos © Hector Santos-Diez

Con estos condicionantes de partida sumados a la austeridad presupuestaria a la que las viviendas protegidas obligan, nuestra labor se centra en la precisión, limpieza y estricto orden de los parámetros dados.

Viviendas VPP en Navia | castroferro arquitectos © Hector Santos-Diez
Viviendas VPP en Navia | castroferro arquitectos © Hector Santos-Diez

Se establecen tres anillos en la edificación, el patio interior definido por planeamiento, un anillo interno de viviendas que corresponde con las zonas húmedas y el exterior donde se encuentran las zonas secas, liberadas de cargas de instalaciones y estructurales, de modo que el 80% de la superficie de las viviendas que supone este anillo pueda en un futuro, esperemos cercano, ser manipulado sin lastre, evitando responder al esquema de 3 habitaciones-salón-cocina, y ampliando la gama de respuestas tipológicas de las viviendas sin que existan cargas iniciales del proyecto que impidan definir esos nuevos modos.

Obra: Vivienda VPP
Promotor: Cooperativa Vitrasa
Autores: María González Ferro+Jordi Castro Andrade
Colaboradores: Ibinco(estructura)
Año:2009
Emplazamiento: c/Teixugueiras, Vigo, Galicia, España
Fotografia: Hector Santos-Diez
+ www.castroferro.com

+ premios
Premio Grandearea 2009

[:en]

All what find in our work are conditionings. Understood these in his wider context, well are social, functional, economic or paisajísticos, and is here, between all these conditionings where the architect exerts the job to balance the elements.

The project of the building of houses of Navia, showed us a place of work in which the conditionings are so present, that at all exists that they are not they. The planing for the new neighbourhood situated in the zone of expansion south of Vigo, marked with a so literal specificity the parameters in which it had to manage  the project, that the work of the architect that collected the relief that they gave, remained tremendously delimited.

Volumetric definition, occupation of each one of the plants, number of houses in each one of them and definition of the number of rooms of each one, did that the margins to look for transversalidades or new proposals did to break any of the parameters fixed that they could not  go in to debate.

With these conditionings of game added to the budgetary austerity to which the houses protected force, our work centres  in the precision, cleaning and strict order of the parameters given.

They establish  three rings in the edificación, the inner playground defined by planing, an internal ring of houses that corresponds with the humid zones and the outside where find  the dry zones, freed of loads of installations and structural, so that 80% of the surface of the houses that supposes this ring can in a future, expect near, be manipulated without ballast, avoiding answer to the diagram of 3 rooms-living room-kitchen, and expanding the range of typological answers of the houses without that they exist initial loads of the project that prevent to define these new ways.

Work: Vivienda VPP

Promotor: Cooperativa Vitrasa

Auhtors: María González Ferro+Jordi Castro Andrade

Collaborators: Ibinco(estructura)

Year: 2009

Location: c/Teixugueiras, Vigo, Galicia, España

Photographies: Hector Santos-Diez

+ www.castroferro.com

+ Awards

Grandearea 2009 Award[:gl]

Todo o que atopamos no noso traballo son condicionantes. Entendidos estes en o seu máis amplo contexto, ben sexan sociais, funcionais, económicos ou paisaxísticos, e é aí, entre todos eses condicionantes onde o arquitecto exerce o oficio de equilibrar os elementos.

O proxecto do edificio de vivendas de Navia, mostrounos un lugar de traballo no cal os condicionantes están tan presentes, que nada existe que non sexan eles. O plan para o novo barrio situado na zona de expansión sur de Vigo, marcaba cunha especificidade tan literal os parámetros nos que se debía desenvolver o proxecto, que o labor do arquitecto que recollese a substitución que eles daban, quedaba tremendamente delimitada.

Definición volumétrica, ocupación de cada unha das plantas, número de vivendas en cada unha delas e definición do número de habitacións de cada unha, facían que as marxes para buscar transversalidades ou novas propostas fixese incumprir algún dos parámetros fixados que non se podían entrar a debater.

Con estes condicionantes de partida sumados á austeridade orzamentaria á que as vivendas protexidas obrigan, o noso labor céntrase na precisión, limpeza e estrita orde dos parámetros dados.

Establécense tres aneis na edificación, o patio interior definido por plan, un anel interno de vivendas que corresponde coas zonas húmidas e o exterior onde se atopan as zonas secas, liberadas de cargas de instalacións e estruturais, de modo que o 80% da superficie das vivendas que supón este anel poida nun futuro, esperemos próximo, ser manipulado sen lastre, evitando responder o esquema de 3 habitacións-salón-cociña, e ampliando a gama de respostas tipológicas das vivendas sen que existan cargas iniciais do proxecto que impidan definir eses novos modos.

Obra: Vivenda VPP

Promotor: Cooperativa Vitrasa

Autores: María González Ferro+Jordi Castro Andrade

Colaboradores: Ibinco(estructura)

Ano:2009

Emplazamento: c/Teixugueiras, Vigo, Galicia, España

Fotografia:Hector Santos-Diez

+ www.castroferro.com

+ premios

Premio Grandearea 2009[:]

La preocupación Medioambiental y las Tecnologías de la Información y la Comunicación | Carlos Valladares

A nivel mundial, el interés por las temáticas relacionadas al medio ambiente, las ciudades, el hábitat, la pobreza y la polución generada (en mayor medida) dentro de un sistema que comúnmente denominamos Urbano; se han convertido en la agenda principal de los gobiernos de países desarrollados y de las instituciones que velan por el progreso y desarrollo de los países, tal es el caso de las Naciones Unidas y los objetivos del milenio. Sin embargo, las aplicaciones en función de reducir las presiones que los sistemas urbanos ejercen sobre la tierra, deben ir mas allá de las buenas intenciones y la promoción de programas de investigación en los institutos más prestigiosos de las universidad y compañías interesadas.

Las Tecnologías de la Información y la Comunicación (TIC), han demostrado ser trascendentes por el impacto mediático que pueden generar en el comportamiento social de los seres humanos, un caso claro de ello fue toda la campaña política de Barack Obama en su candidatura hacia la presidencia de Estados Unidos; en el cual la efectividad comunicacional de las redes sociales y las diversas plataformas de interacción social e informativa quedaron totalmente demostradas.

F-1: ptqkblogzine.blogia.com/2007/mayo.php

De tal manera, las potencialidades que tienen estos medios alternativos al físico-tangible son necesarias de implementar y coadyuvar en función de establecer un mayor equilibrio entre el medio ambiente y el hábitat humano, los cuales son interdependientes y deben co-existir en diálogo. Existen ya en Internet muchas plataformas de redes sociales, en muchos casos ligados a la innovación y a la preocupación de los diversos problemas medioambientales (Infonomia y Facebook). Sin embargo aún no se genera la fuerza necesaria en la ciudadanía de los diversos países del mundo para reducir los índices de contaminación y presión sobre la tierra.

F-2: mediabistro.comunbeigegeneralbruce_mau_massive_change_19735.as

MASSIVE CHANGE es un movimiento con sede en Canadá liderado por Bruce Mau y El Instituto Sin Limites, que promueve el diseño como una herramienta indispensable para la generación de un mejor Hábitat, tanto desde un enfoque Creativo, Arquitectónico y Urbano, hasta un enfoque Político, Económico, Informático y Bioquímico, entre otros. Entendiendo que la capacidad catalizadora del ser humano por gestar desarrollo, no solo puede ser encauzada en detrimento del medio ambiente; sino de igual e incluso mejor manera en diálogo y optimización con los recursos que nos provee la naturaleza.

Siguiendo ese camino muchas agrupaciones a nivel mundial se suman a esa búsqueda, algunas de manera aislada, otras estableciendo nexos y redes entre ellas. No hay duda que de cara al futuro, esta práctica comenzará a popularizarse muchísimo más. De momento deberíamos considerar las Tecnologías de la Información y la Comunicación, para ser parte del Cambio masivo. Generando buenas prácticas desde un estadio personal, tratando de incidir en nuestras casas, en nuestros vecindarios, en nuestras ciudades, y de la misma forma en el planeta.

La generación de pequeñas acciones sostenibles y la difusión de las mismas en pequeños grupos son de alta eficiencia, tal como nos dice Majora Carter: “Si trabajamos juntos, podemos convertirnos en esos grupos pequeños que crecen rápidamente y que tienen el coraje y la audacia de creer que en realidad podemos cambiar el mundo”(1). En síntesis, podemos hablar de cambiar el mundo porque “está mal”, sin embargo valdría mas la pena no cambiar al mundo, sino cambiarnos a nosotros mismos; el mundo no tiene la culpa que nuestra estupidez sea más grande que nuestra Inteligencia, retomando la inolvidable frase de Einstein “Solo hay dos cosas infinitas en el mundo, el universo y la estupidez humana…… y tengo mis dudas sobre la primera” Albert Einstein

Carlos Valladares, Arq.
(Co-Director de Aplicación 10-4 Citizen Band San Salvador / El Salvador)

Citas:

1/Conclusiones de la Conferencia Ted de Majora Carter en 2006. www.ted. com

Notas:

Publicado el miércoles 16 de diciembre de 2009 en:
http://aplicacion10-4.blogspot.com/2009/12/la-preocupacion-medioambiental-y-las.html
Escrito el viernes 6 de noviembre de 2009 como parte del perfil enviado a la convocatoria realizada por el Blog de La Ciudad Viva para ser corresponsal del mismo

Cardigan Bridge

[:es]

“La creatividad en un artista plástico puede tocar diversas disciplinas,  en ocasiones se complementan para dar lugar a un conjunto evocador que busca raptar al observador de su realidad inmediata,  transportarlo a otros mundos a veces interiores y poéticos creados por el propio autor”.

Así, una de nuestras artistas gallegas multidisciplinares que ya figura en el Catálogo Nacional de Arte , Rebeca Ponte, definía de algún modo su trabajo “El espejismo del marino” proyecto que conjuga cinco disciplinas diferentes y que hemos podido disfrutar en el Museo del Mar de Vigo durante el año 2008 y que  en 2011 se podrá visitar en el Museo Marítim de Barcelona. Este proyecto fue seleccionado por Elena Dopazo comisaria de la V Bienal de Arte de Roma en 2003 y reconocido por su valor multidisciplinar en la publicación Culturas de La Vanguardia en 2005.

Pintura, fotografía, poesía, juegos de luces, música….todo diseñado y creado por la autora inspirándose en nuestra Costa da Morte, las mujeres que esperan en el puerto y la relación mística del marino con el mar, con Poseidón.

Instalaciones, performances, pero también comisariados y direcciones de proyectos en los que  Ponte siempre incluye y apoya la obra de otros artistas jóvenes gallegos,  trabajando con fondos de la CEE y de Instituciones en su mayoria catalanas para proyectos como  Rurart, el Festival Bopart de Barcelona o el proyecto En Femenino que se llevó el reconocimiento del Instituto Catalán de la Mujer en 2009.

A lo largo de sus instalaciones vistas en salas y museos diversos siempre han estado sus piezas plásticas acompañadas de música original compuesta por ella misma. Durante estos últimos diez años también ha colaborado con otros artistas, su voz y música han acompañado piezas de danza, de teatro, performances y proyecciones de fotógrafos tan reconocidos como Jordi Oliver. Ha inaugurado  con sus composiciones musicales importantes actos como por ejemplo la IX Mostra Unión FENOSA entre otros.

Ahora su versatilidad e inquietud nos sorprende presentando un disco autoproducido bajo el alter ego Cardigan Bridge (su propio nombre traducido al inglés)en el que escuchamos 9 temas de estilo variado y personal, con el sello inconfundible que todos sus trabajos multidisciplinares llevan, una relación profunda con la naturaleza y una poesía intimista.

Presentado el pasado 30 de Junio en el Playa Club de A Coruña, percibimos todas y cada una de las influencias de esos lugares distintos en los que ha vivido, Paris, Dublín, Barcelona, y como no la Galicia rural en la que vive.

Geniales músicos han colaborado con ella en este proyecto , cabe destacar el exquisito trabajo del arreglista Nacho Varela, así como los elegantes arreglos de batería de Bruno Couceiro, destacando también el solo de trompeta de Darién Polo en clave jazz del tema “Among the clouds” en el que Amai Rodríguez Premio Cibeles 2009 viste a Cardigan Bridge para el video clip.

“Es difícil sacar adelante sola un proyecto musical autoproducido en su totalidad, por lo que sin las personas que lo escuchan, lo apoyan y compran el disco seria muy difícil continuar trabajando, a todos ellos les estoy muy agradecida por su apoyo” reconoce Rebeca.

Nuestra artista coruñesa actuará en Broadway Off Nueva York el próximo mes de septiembre como parte musical de la obra The Diva de la actriz y directora Ana Asensio obra apoyada por el Consulado de España en Nueva York. Ana Asensio actriz madrileña muy reconocida y afincada en Estados Unidos   ha colaborado ya en otras ocasiones con Cardigan Bridge, pues es la protagonista del video clip del disco “One thousand poems”

Su disco puede encontrarse en el Fnac y puede escucharse gratuitamente en su página web www.cardiganbridge.com

[:gl]

“A creatividade nun artista plástico pode tocar diversas disciplinas, en ocasións compleméntanse para dar lugar a un conxunto evocador que busca raptar ao observador da súa realidade inmediata, transportalo a outros mundos ás veces interiores e poéticos creados polo propio autor”.

Así, unha das nosas artistas galegas multidisciplinares que xa figura no Catálogo Nacional de Arte , Rebeca Ponche, definía dalgún modo o seu traballo “A miraxe do mariño” proxecto que conxuga cinco disciplinas diferentes e que puidemos gozar no Museo do Mar de Vigo durante o ano 2008 e que en 2011 poderase visitar no Museo Marítim de Barcelona. Este proxecto foi seleccionado por Elena Dopazo comisaria da V Bienal de Arte de Roma en 2003 e recoñecido polo seu valor multidisciplinar na publicación Culturas da Vangarda en 2005.

Pintura, fotografía, poesía, xogos de luces, música….todo deseñado e creado pola autora inspirándose na nosa Costa da Morte, as mulleres que esperan no porto e a relación mística do mariño co mar, con Poseidón.

Instalacións, performances, pero tamén comisariados e direccións de proxectos nos que Ponche sempre inclúe e apoia a obra doutros artistas novos galegos, traballando con fondos da CEE e de Institucións na súa mayoria catalás para proxectos como Rurart, o Festival Bopart de Barcelona ou o proxecto En Feminino que levou o recoñecemento do Instituto Catalán da Muller en 2009.

Ao longo das súas instalacións vistas en salas e museos diversos sempre estiveron as súas pezas plásticas acompañadas de música orixinal composta por ela mesma. Durante este últimos dez anos tamén colaborou con outros artistas, a súa voz e música acompañaron pezas de danza, de teatro, performances e proxeccións de fotógrafos tan recoñecidos como Jordi Oliver. Inaugurou coas súas composicións musicais importantes actos por exemplo a IX Mostra Unión FENOSA entre outros.

Agora a súa versatilidade e inquietude sorpréndenos presentando un disco autoproducido baixo o alter ego Cardigan Bridge (o seu propio nome traducido ao inglés)no que escoitamos 9 temas de estilo variado e persoal, co selo inconfundible que todos os seus traballos multidisciplinares levan, unha relación profunda coa natureza e unha poesía intimista.

Presentado o pasado 30 de Xuño na Praia Club da Coruña, percibimos todas e cada unha das influencias deses lugares distintos nos que viviu, Paris, Dublín, Barcelona, e como non a Galicia rural na que vive.

Xeniais músicos colaboraron con ela neste proxecto , cabe destacar o exquisito traballo do arreglista Nacho Varela, así como os elegantes arranxos de batería de Bruno Couceiro, destacando tamén o só de trompeta de Darién Polo en clave jazz do tema “Among the clouds” no que Amai Rodríguez Premio Cibeles 2009 viches a Cardigan Bridge para o vídeo clip.

“É difícil sacar adiante soa un proxecto musical autoproducido na súa totalidade, polo que sen as persoas que o escoitan, apóiano e compran o disco seria moi difícil continuar traballando, a todos eles estoulles moi agradecida polo seu apoio” recoñece Rebeca.

Nosa artista coruñesa actuará en Broadway Off Nova York o próximo mes de setembro como parte musical da obra The Diva da actriz e directora Ana Asensio obra apoiada polo Consulado de España en Nova York. Ana Asensio actriz madrileña moi recoñecida e afincada en Estados Unidos colaborou xa noutras ocasións con Cardigan Bridge, pois é a protagonista do vídeo clip do disco “One thousand poems”

O seu disco pode atoparse no Fnac e pode escoitarse gratuitamente na súa páxina web www.cardiganbridge.com

[:en]

“The creativity in a plastic artist can touch diverse disciplines, in occasions complement  to give place to a group evocador that looks for raptar to the observer of his immediate reality, transport it to other sometimes inner worlds and poetic created by the own author”.

Like this, one of our multidisciplinary Galician artists that already appears in the National Catalogue of Art , Rebeca Put you, defined of some way his work “The mirage of the marine” project that conjuga five different disciplines and that have been able to enjoy in the Museum of the Sea of Vigo during the year 2008 and that in 2011 will be able to visit  in the Museum Marítim of Barcelona. This project was selected by Elena Dopazo commissioner of the V Biennial of Art of Rome in 2003 and recognised by his multidisciplinary value in the publication Cultures of The Avant-garde in 2005.

Painting, photography, poetry, games of lights, music….All designed and created by the author inspiring in our Coast gives Morte, the women that expect in the port and the mystic relation of the marine with the sea, with Poseidón.

Installations, performances, but also comisariados and directions of projects in which Put you always includes and supports the work of other young artists Galicians, working with bottoms of the CEE and of Institutions in his mayoria Catalan for projects like Rurart, the Festival Bopart of Barcelona or the project In Feminine that carried  the recognition of the Catalan Institute of the Woman in 2009.

Along his installations seen in rooms and diverse museums always have been his plastic pieces accompanied of original music composed by her same. During these last ten years also has collaborated with other artists, his voice and music have accompanied pieces of dance, of theatre, performances and projections of photographers so recognised like Jordi Oliver. It has inaugurated with his important musical compositions acts as for example the IX Mostra Union FENOSA amongst other.

Now his versatilidad and restlessness surprises us presenting a disk autoproducido under the alter ego Cardigan Bridge (his own name translated to the English)in which we listen 9 subjects of varied and personal style, with the stamp inconfundible that all his multidisciplinary works carry, a deep relation with the nature and a poetry intimista.

Presented the past 30 June in the Beach Club of A Coruña, perceive all and each one of the influences of these distinct places in which it has lived, Paris, Dublin, Barcelona, and as no the rural Galicia in which it lives.

Geniales Musicians have collaborated with her in this project , fits to stand out the exquisite work of the arreglista Nacho Varela, as well as the elegant arrangements of battery of Bruno Couceiro, standing out also the alone of trompeta of Darién Polo in key jazz of the subject “Among the clouds” in which Amai Rodríguez Reward Cibeles 2009 saw to Cardigan Bridge for the video clip.

“It is difficult to carry out alone a musical project autoproducido in his whole, by what without the people that listen it, support it and buy the serious disk very difficult continue working, to all they am them very appreciated by his support” recognises Rebeca.

Ours artist coruñesa will act in Broadway Off New York the next month of September like musical part of the work The Diva of the actress and director Ana Asensio acts supported by the Consulado of Spain in New York. Ana Asensio Madrilenian actress very recognised and established in United States has collaborated already in other occasions with Cardigan Bridge, as it is the protagonist of the video clip of the disk “One thousand poems”

His disk can find in the Fnac and can listen gratuitamente in his page web www.cardiganbridge.com

[:]

Intervención en el puerto de Combarro | Cid+Santos

Un grupo de naves divididas en pequeños departamentos para usuarios del puerto de Combarro. Las naves se sitúan en el muelle, en el mar, en la ría. En ese entorno se pretende evitar morfologías contundentes, pesades. Se opta por formas más ligeras, más dinámicas. En un ejercicio de neutralidad, los recursos de forma, material y color intentan diluir las naves en los fondos cambiantes de la ría.

El conjunto se completa con un hangar para piraguas y una pequeña nave de oficinas para sed de la asociación de mejilloneros.

obra: Nave para centro de deportes náuticos
autores: Angel Cid Carballo+Jose Jorge Santos Ogando
emplazamiento: Ayuntamiento de Combarro, Pontevedra, España
promotor: Portos de galicia
año: diciembro 1998
fotografia: autores

obra: edificio de departamentos para pescadores
autores: Angel Cid Carballo+Jose Jorge Santos Ogando
emplazamiento: Ayuntamiento de Combarro, Pontevedra, España
promotor: portos de galicia
año: enero 1999
fotografia: autores

obra: edificio de oficinas
autores: Angel Cid Carballo+Jose Jorge Santos Ogando
emplazamiento: Ayuntamiento de Combarro, Pontevedra, España
promotor: asociación de mexilloeiros de combarro. amecomra
año: febrero 2000-mayo 2002
fotografia: autores

A group of ships divided in small departments for users of the port of Combarro. The ships situate  in the dock, in the sea, in the estuary. In these surroundings pretends  avoid conclusive morphologies, pesades. It opts  by forms lighter, more dynamic. In an exercise of neutrality, the resources of form, material and colour try to dilute the ships in the bottoms cambiantes of the estuary.

The group  complete with a hangar for piraguas and a small ship of offices for thirst of the association of mejilloneros.

Work: Ship for centre of nautical sports

authors: Angel Cid Carballo Jose Jorge Santos Ogando

emplazamiento: City council of Combarro, Pontevedra, Spain

promoter: Portos of galicia

year: diciembro 1998

fotografia: authors

Work: building of departments for fishermen

authors: Angel Cid Carballo Jose Jorge Santos Ogando

emplazamiento: City council of Combarro, Pontevedra, Spain

promoter: portos of galicia

year: January 1999

fotografia: authors

Work: building of offices

authors: Angel Cid Carballo Jose Jorge Santos Ogando

emplazamiento: City council of Combarro, Pontevedra, Spain

promoter: association of mexilloeiros of combarro. amecomra

Year: February 2000-May 2002

fotografia: authors

Un grupo de naves divididas en pequenos departamentos para usuarios do porto de Combarro. As naves sitúanse no peirao, no mar, na ría. Nesa contorna preténdese evitar morfoloxías contundentes, pesades. Óptase por formas máis lixeiras, máis dinámicas. Nun exercicio de neutralidade, os recursos de forma, material e cor tentan diluír as naves nos fondos cambiantes da ría.

O conxunto complétase cun hangar para piraguas e unha pequena nave de oficinas para sede da asociación de mexilloeiros.

obra: Nave para centro de deportes náuticos

autores: Angel Cid Carballo Jose Jorge Santos Ogando

emprazamento: Concello de Combarro, Pontevedra, España

promotor: Portos de galicia

ano: diciembro 1998

fotografia: autores

obra: edificio de departamentos para pescadores

autores: Angel Cid Carballo Jose Jorge Santos Ogando

emprazamento: Concello de Combarro, Pontevedra, España

promotor: portos de galicia

ano: xaneiro 1999

fotografia: autores

obra: edificio de oficinas

autores: Angel Cid Carballo Jose Jorge Santos Ogando

emprazamento: Concello de Combarro, Pontevedra, España

promotor: asociación de mexilloeiros de combarro. amecomra

ano: febreiro 2000-maio 2002

fotografia: autores

¿De verdad no conoces a Fray Coello de Portugal? | Manuel López Carregal

¿De verdad no conoces a Fray Coello de Portugal? | Manuel López Carregal
La Virgen del Camino

Si en una conversación sobre Arquitectura surgiese el nombre de Francisco Coello de Portugal ¿Cómo os quedaríais? Si además el que lo nombra adorna con cara de admiración y regocijo este momento ¿Cómo os quedaríais? Yo me quedé callado. No sabía quién era ni tampoco cómo había entrado en la conversación. Mi perplejidad, lejos de pasar desapercibida, se evidenció de tal manera que el arquitecto con el que estaba hablando me reprochó:

“¿de verdad no conoces a Fray Coello de Portugal?”

De nuevo me quedé callado; y con más interés que resignación, acepté mi nueva posición en la conversación: oyente… No sé cuantos podríais asociar este nombre con el campo de la Arquitectura, con el  movimiento moderno o con Félix Candela; pero sí, está relacionado. Resulta que Fray Coello de Portugal tuvo una carrera destacable como arquitecto, una carrera condicionada por otra decisión vital, era Dominico.

Francisco Coello de Portugal nace en Jaén en 1926; en 1934 estudia en el colegio de los Padres Agustinos, por estas fechas su intención era ser ingeniero de caminos como lo había sido su tío, Pepe Acuña. En 1943 le llega el momento de elegir su propio camino y gracias en gran parte a su cuñado,  un ingeniero naval muy vinculado a la Arquitectura, se decide por una carrera, a su parecer, mucho más humana: en 1953 obtiene el titulo de arquitecto. Un año más tarde retoma una vocación relegada al letargo durante años: ingresa en la orden de los Dominicos.

Tras muchas dudas que durante un tiempo le provocaron importantes luchas internas decide renunciar a su profesión de arquitecto. Sin embargo, su Maestro de Novicios, sabedor de su “vocación paralela” y de la tristeza que le había supuesto abandonarla, empieza a encargarle pequeños trabajos, como la decoración de una capilla o diseños de muebles como una mesa-pupitre.

Fray Coello en la arquitectura religiosa

El estreno de Fray Coello en la arquitectura parecía alejarse, hasta que el Padre Aniceto Fernández le propuso que, una vez terminado el noviciado, se encargase de una obra que empezaba a llevarse a cabo en La Virgen del Camino [León]. Se trataba de un seminario menor y un convento para los Padres Dominicos.

La proposición fue muy bien acogida por el arquitecto, consciente de que estaba ante una oportunidad de poner en práctica todo aquello que había estudiado; aunque ajeno, a su vez, de que en realidad lo que le aguardaba era un destino mejor, puesto que llevando la dirección de obra de este proyecto le surgiría la posibilidad de hacerse cargo del nuevo santuario de La Virgen del Camino, y aquí apareció su primera, y para muchos, mejor obra.

La Virgen del Camino, como señaló su propio autor, surgió del afán de crear algo

“…verdaderamente moderno, una caja donde guardar el antiguo retablo, un templo para un retablo…”;

ideas potentes si se tiene en cuenta la posición de la Iglesia, su clero y por tanto, su arquitectura, en 1955. De hecho, el propio Fray Coello cuenta que cuando vieron la obra le aconsejaron poner mármoles ya que el templo estaba quedando “algo pobre”.

Para fortuna de la Arquitectura hizo oídos sordos a esta indicación realizando un templo verdaderamente arriesgado y moderno: planta libre, campanil exento de 52 metros de alto con un altar al aire libre, cubierta plana, estructura metálica en la pérgola que urbaniza el conjunto y una marcada racionalidad.

Después de este brillante punto de partida, realizó unas cuantas obras más que merecerían ser destacadas dentro de lo que debe considerarse, en mi opinión, una producción arquitectónica de un nivel muy elevado. Soluciones ingeniosas en edificios realmente sugerentes forman un resultado que sorteó, holgadamente, la importante limitación de medios con la que trabajó el autor. Juzgadlo vosotros mismos.

1961/64 Monasterio de Santa Inés [Zaragoza]
1962/64 Colegio y centro de formación San Martín de Porres  [Granada]
1962/65 Colegio Santo Domingo de Guzmán [Palencia]
Colegio Santo Domingo de Guzmán (Palencia, 1965)
Colegio Santo Domingo de Guzmán (Palencia, 1965). «La capilla del colegio Santo Domingo de Guzmán en Palencia es un caso singular por tratarse de la única ocasión en la que Coello hace uso de láminas de hormigón plegadas con perfi l en zeta».
1964/66 Centro Experimental de Promoción Social [Madrid]
Centro Experimental de Promoción Social de Madrid (1964)
Centro Experimental de Promoción Social de Madrid (1964) donde la fachada recoge en todo su frente plantas arbustivas corridas que generan un filtro verde desde el interior, adelantándose en mucho a los recientes descubridores de la jardinería vertical.
1965/68 Colegio Nuestra Señora de la Paz [Torrelavega, Cantabria]
Fray Coello de Portugal? 1965/68 Colegio Nuestra Señora de la Paz [Cantabria]
1965/68 Colegio Nuestra Señora de la Paz [Cantabria]
1966/68 Monasterio de Santa Catalina de Siena [Madrid]
Fray Coello de Portugal? 1966/68 Monasterio de Santa Catalina de Siena [Madrid
Monasterio de Santa Catalina de Siena
1967/68_Iglesia Nuestra Señora del Valle  [Becerril de la Sierra, Madrid]
1967/70_Colegio Santa Rosa de Lima [Tenerife]
Capilla del colegio Santa Rosa de Lima, La Laguna (Tenerife), 1967/70
Capilla del colegio Santa Rosa de Lima, La Laguna (Tenerife), 1967/70

Y estas son algunos de las obras de Fray Coello de Portugal…

Manuel López Carregal, arquitecto
Oviedo. mayo 2010

P.D. Este artículo no pretende un análisis minucioso de la obra y la vida de Fray Coello; solo pretende evitar que en cualquier conversación de Arquitectura se llegue a la pregunta “¿DE VERDAD NO CONOCES A FRAY COELLO DE PORTUGAL?”

Bibliografía

– Fray Coello de Portugal: Dominico y Arquitecto. Esteban Fernández Cobian
– Una entrevista abierta. Entrevistas con el arquitecto Eduardo Delgado Orusco.
– Fray Coello de Portugal: la arquitectura, un espacio para el hombre. ETSA Navarra. Lecciones /documentos de arquitectura.

 

Edificio de Protección Civil | x+ arquitecturaEdificio de Protección Civil | x+ arquitecturaEdificio de Protección Civil | x+ arquitectura

La parcela cedida por el concello de BERGONDO para construir el edificio es la referenciada en el plano de situación, emplazada en el área de equipamientos sociales de Arca. El edificio prevee la existencia de una dotación de Protección Civil como unidad operativa independiente. El edificio se desarrollará en una planta. El diseño de la edificación permite su crecimiento modular.

Del proyecto cabe destacar su FUNCIONALIDAD, VERSATILIDAD Y SU CAPACIDAD DE CRECIMIENTO DEBIDO A SU CONFIGURACIÓN MODULAR. El edificio se formaliza mediante 3 prismas que se maclan;
1. El primero albergará las cocheras,

2. El segundo un CORREDOR LONGITUDINAL, eje configurador del espacio, al que se adosan en su frente las dependencias de Protección Civil.

3. En la intersección del corredor y las cocheras se dispondrá un tercer prisma mas pequeño que alojará el ACCESO Y EL CENTRO DE CONTROL. Cobra así especial importancia el CENTRO DE CONTROL como centro neuralgico que controla visualmente, mediante la trasparencia, todo el movimiento interno del edificio Su dimensión modular, la definición de sus límites y la ubicación de las pistas de entrenamiento serán las principales variables que proyecto plantea para adaptarse a las posibles localizaciones.

La filosofía constructiva del edificio toma como referencia la imagen limpia y moderna de lo industrial: la construcción ligera y junta seca constituyen el argumento básico de esta imagen, enfatizada por el hormigón prefabricado, aluminio y vidrio empleados. Su limpieza estructural refuerza la sólida imagen exterior del conjunto. El espíritu modular se materializa a través de una estructura que se repite longitudinalmente, revestida con paneles de Naturvex y piezas de U-glass en el bloque residencial y por chapa ondulada de aluminio en las cocheras. Se han tenido en cuenta las condiciones funcionales y climatológicas, tanto en la composición general, como en la elección de los materiales y soluciones constructivas. Un mantenimiento fácil por un lado y la humedad y el alto nivel de iluminación natural por otro son datos importantes a considerar.

Obra: Edificio de Protección Civil
Promotor: Excma. Diputación de A Coruña.
Equipo Redactor Proyecto Sonia Romero Teijo+X. Manuel López Mihura
Colaborador: José Luis Rey Barreiro (arquitecto), Darío Pérez Bermúdez (estudiante de arquitectura)
Equipo Directo Obra: Sonia Romero+X. Manuel López Mihura+Marián Juárez Pérez Arquitecto (Director por la Excma. Diputación de A Coruña)
Año:2009
Emplazamiento: Ayuntamiento de Bergondo, Galicia, España
Fotografia: autores

Obra: Edificio de Protección Civil

Promotor: Excma. Diputación de A Coruña.

Equipo Redactor ProyectoSonia Romero Teijo+X. Manuel López Mihura

Colaborador: José Luis Rey Barreiro (arquitecto), Darío Pérez Bermúdez (estudiante de arquitectura)

Equipo Directo Obra: Sonia Romero+X. Manuel López Mihura Arquitecto Director Colegiado+Marián Juárez Pérez Arquitecto (Director por la Excma. Diputación de A Coruña)

Año:2009

Emplazamiento: Ayuntamiento de Bergondo, Galicia, España

Fotografia: autores

The plot yielded by the concello of BERGONDO to build the building is the referenciada in the plane of situation, emplazada in the area of social equipments of Ark. The building prevee the existence of an endowment of Civil defence like independent operative unit. The building will develop  in a plant. The design of the edificación allows his modular growth.

Of the project fits to stand out his FUNCTIONALITY, VERSATILIDAD And HIS CAPACITY OF GROWTH BECAUSE OF HIS MODULAR CONFIGURATION. The building formalises  by means of 3 prisms that  maclan;

1. The first will house the cocheras,

2. The second a LONGITUDINAL RUNNER, axis configurator of the space, to the that attach  in his front the dependencies of Civil defence.

3. In the intersection of the runner and the cocheras will have  a third prism but small that will lodge the ACCESS And THE CENTRE OF CONTROL. It earns like this particular importance the CENTRE OF CONTROL like centre neuralgico that controls visualmente, by means of the trasparencia, all the internal movement of the building His modular dimension, the definition of his limits and the location of the tracks of training will be the main variables that project poses to adapt  to the possible locations.

The constructive philosophy of the building takes like reference the clean and modern image of the industrial: the light construction and dry board constitute the basic argument of this image, enfatizada by the concrete prefabricated, aluminium and glass employed. His structural cleaning reinforces the solid external image of the group. The modular spirit materialises  through a structure that repeats  longitudinalmente, revestida with signposts of Naturvex and pieces of Or-glass in the residential block and by sheet ondulada of aluminium in the cocheras. They have taken into account the functional and climatological conditions, so much in the general composition, as in the election of the materials and constructive solutions. An easy maintenance on the one hand and the humidity and the high level of natural illumination by another are important data to consider.

Work: Building of Civil defence

Promoter: Excma. Deputation of A Coruña.

Team Redactor Project: Sonia Romero Teijo+X. Manuel López Mihura

Collaborator: José Luis Rey Barreiro (architect), Darío Pérez Bermúdez (student of architecture)

Direct Team Work: Sonia Romer+X. Manuel López Mihura+ Marián Juárez Pérez Architect (Director by the Excma. Deputation of A Coruña)

Year:2009

Emplazamiento: City council of Bergondo, Galicia, Spain

Fotografia: authors

Obra: Edificio de Protección Civil

Promotor: Excma. Diputación de A Coruña.

Equipo Redactor ProyectoSonia Romero Teijo+X. Manuel López Mihura

Colaborador: José Luis Rey Barreiro (arquitecto), Darío Pérez Bermúdez (estudiante de arquitectura)

Equipo Directo Obra: Sonia Romero+X. Manuel López Mihura Arquitecto Director Colegiado+Marián Juárez Pérez Arquitecto (Director por la Excma. Diputación de A Coruña)

Año:2009

Emplazamiento: Ayuntamiento de Bergondo, Galicia, España

Fotografia: autores

La parcela cedida por el concello de BERGONDO para construir el edificio es la referenciada en el plano de situación, emplazada en el área de equipamientos sociales de Arca. El edificio prevee la existencia de una dotación de Protección Civil como unidad operativa independiente. El edificio se desarrollará en una planta. El diseño de la edificación permite su crecimiento modular.

Del proyecto cabe destacar su FUNCIONALIDAD, VERSATILIDAD Y SU CAPACIDAD DE CRECIMIENTO DEBIDO A SU CONFIGURACIÓN MODULAR. El edificio se formaliza mediante 3 prismas que se maclan;

1. El primero albergará las cocheras,

2. El segundo un CORREDOR LONGITUDINAL, eje configurador del espacio, al que se adosan en su frente las dependencias de Protección Civil.

3. En la intersección del corredor y las cocheras se dispondrá un tercer prisma mas pequeño que alojará el ACCESO Y EL CENTRO DE CONTROL. Cobra así especial importancia el CENTRO DE CONTROL como centro neuralgico que controla visualmente, mediante la trasparencia, todo el movimiento interno del edificio Su dimensión modular, la definición de sus límites y la ubicación de las pistas de entrenamiento serán las principales variables que proyecto plantea para adaptarse a las posibles localizaciones.

La filosofía constructiva del edificio toma como referencia la imagen limpia y moderna de lo industrial: la construcción ligera y junta seca constituyen el argumento básico de esta imagen, enfatizada por el hormigón prefabricado, aluminio y vidrio empleados. Su limpieza estructural refuerza la sólida imagen exterior del conjunto. El espíritu modular se materializa a través de una estructura que se repite longitudinalmente, revestida con paneles de Naturvex y piezas de U-glass en el bloque residencial y por chapa ondulada de aluminio en las cocheras. Se han tenido en cuenta las condiciones funcionales y climatológicas, tanto en la composición general, como en la elección de los materiales y soluciones constructivas. Un mantenimiento fácil por un lado y la humedad y el alto nivel de iluminación natural por otro son datos importantes a considerar.

Obra: Edificio de Protección Civil

Promotor: Excma. Diputación de A Coruña.

Equipo Redactor Proyecto Sonia Romero Teijo+X. Manuel López Mihura

Colaborador: José Luis Rey Barreiro (arquitecto), Darío Pérez Bermúdez (estudiante de arquitectura)

Equipo Directo Obra: Sonia Romero+X. Manuel López Mihura +Marián Juárez Pérez Arquitecto (Director por la Excma. Diputación de A Coruña)

Ano:2009

Emplazamento: Concello de Bergondo, Galicia, España

Fotografia: autores

Obra: Edificio de Protección Civil

Promotor: Excma. Diputación de A Coruña.

Equipo Redactor ProyectoSonia Romero Teijo+X. Manuel López Mihura

Colaborador: José Luis Rey Barreiro (arquitecto), Darío Pérez Bermúdez (estudiante de arquitectura)

Equipo Directo Obra: Sonia Romero+X. Manuel López Mihura Arquitecto Director Colegiado+Marián Juárez Pérez Arquitecto (Director por la Excma. Diputación de A Coruña)

Año:2009

Emplazamiento: Ayuntamiento de Bergondo, Galicia, España

Fotografia: autores

Cine en la Pescaderia. La Coruña

[:es]

Como modo de hacer visibles las formas y lógicas de La Pescadería en contraposición al ocio generalista propio del Centro, se propone la proyección de uno o varios filmes en localizaciones singulares del barrio, fomentando la asistencia de los vecinos a este “Cine en el Barrio” en pleno centro.

En las semanas previas a estas proyecciones se filmará material propio en el que los vecinos podrán exponer sus puntos de vista sobre el barrio, sus reclamaciones, sus cotidianidades pretéritas y presentes etcétera, emitiéndose un montaje de estas filmaciones en las sesiones de cine. Con ello se pretende fomentar una participación ciudadana y dotar al acto de un carácter bien distinto al del ocio genérico del centro.

Cine en la Pescaderia. La Coruña
Cine en la Pescaderia. La Coruña

“A Cidade dos Barrios” visitará La Pescadería durante la semana del 26 de Abril al 2 de Mayo, semana en la que tendrán lugar estas sesiones de “Cine en la Pescadería” en algunas de las localizaciones propuestas. Esta acción pretenderá poner en valor espacios urbanos que a día de hoy se encuentran infravalorados y sin usos sustantivos, generando usos imprevistos que experimenten con las singularidades propias de La Pescadería, un barrio oculto en el centro.

La proyección de estas filmaciones forma parte del proyecto A Cidade dos Barrios, que pretende una aproximación a realidad de los diferentes barrios de la Coruña desde la expresión de sus habitantes.  El Centro Galego de Artes da Imaxe, realiza la selección de los filmes relacionados con la temática de la investigación, a Pescadería: un barrio oculto en el centro. En ambas fechas se proyectara además un curto de Borja Vilas, en la que los vecinos manifestarán sus visiones e inquietudes sobre el barrio de la Pescadería.

PROYECCIÓN de los DOCUMENTALES

>ESCENAS DE LA CORUÑA [1926, 11′]

>A CIDADE QUE SE NOS VAI [Carlos A. López Piñeiro, 1979, 7`]

>LA CORUÑA, CIUDAD EN LA QUE NADIE ES FORASTERO [Ramón Sáiz de la Hoya, 1965, 20′]

>ACCESOS A LA CORUÑA [Ramón Sáiz de la Hoya, 1971, 11′]

>EL PISITO [Marco Ferreri, 1959, 87’]

>CAMAROTE DE LUJO [Rafael Gil, 1957, 92’]

+ http://pescaderia20.blogspot.com

[:en]

Such as a way of doing visible ways and logics of The Chip shop in comparison to the leisure generalista specific to the Centre, sets out to the reach of one or several films in singular locations of the neighbourhood, promoting the assistance of neighbours to this “Cinema in the Neighbourhood” right in the centre. In the previous weeks to these reach own material will be filmed in which neighbours will be able to explain its points of view on the neighbourhood, its claims, its daily existences pretéritas and presents and so on, issuing an assembly of these filming in the sessions of cinema. With it is expected to promote a citizen participation and to provide to the act of a good character different than that one of the generic leisure of the centre.

“To Cidade two Neighbourhoods” will visit The Chip shop during the week from 26 April to 2 May, week in which will take place these Cinema sessions in the Chip shop” in some proposed locations. This action expect put in value urban spaces that to this day are found undervalued and without substantive uses, generating unforeseen uses that experience with uniquenesses specific to The Chip shop, a hidden neighbourhood in the centre.

The reach of these filming is part of the project To Cidade two Neighbourhoods (acidadedosbarrios.org), that expects an approach to reality of different neighbourhoods of Coruña from its inhabitants’ expression. The Galician Arts Centre gives Imaxe, carries out the selection of the films related to the subject matter of the investigation, to Chip shop: a hidden neighbourhood in the centre. In both dates was projected also a tan of Borja Vilas, in which neighbours will state its visions and interests on the neighbourhood of the Chip shop.

REACH of the DOCUMENTARIES

>ESCENAS DE LA CORUÑA [1926, 11′]

>A CIDADE QUE SE NOS VAI [Carlos A. López Piñeiro, 1979, 7`]

>LA CORUÑA, CIUDAD EN LA QUE NADIE ES FORASTERO [Ramón Sáiz de la Hoya, 1965, 20′]

>ACCESOS A LA CORUÑA [Ramón Sáiz de la Hoya, 1971, 11′]

>EL PISITO [Marco Ferreri, 1959, 87’]

>CAMAROTE DE LUJO [Rafael Gil, 1957, 92’]

+ http://pescaderia20.blogspot.com

+ www.acidadedosbarrios.org[:gl]

Como xeito de facer visibles as formas e lóxicas da Peixaría en contraposición ao lecer xeralista propio do Centro, própónse a proxección dun ou varios filmes en localizacións singulares do barrio, fomentando a asistencia dos veciños a este “Cine no Barrio ”en pleno centro. Nas semanas previas a estas proxeccións se filmará material propio en que os veciños poderán expor os seus puntos de vista sobre o barrio, as súas reclamacións, súas cotidianidades pretéritas e presentes etcétera, emitindose unha montaxe destas filmaciones nas sesións de cine. Con iso preténdese fomentar unha participación cidadá e dotar ao acto dun carácter ben distinto ao do lecer xenérico do centro.

“A Cidade dous Barrios” visitará A Peixaría durante a semana do 26 de Abril ao 2 de Maio, semana en que terán lugar estas sesións de “Cine na Peixaría ”nalgunhas das localizacións propostas. Esta acción pretenderá pór en valor espazos urbanos que hoxe en día se encontran infravalorados e sen usos substantivos, xerando usos imprevistos que experimenten coas singularidades propias da Peixaría, un barrio oculto no centro.

A proxección destas filmaciones forma parte do proxecto A Cidade dous Barrios (acidadedosbarrios.org), que pretende unha aproximación a realidade dos diferentes barrios da Coruña desde a expresión dos seus habitantes. O Centro Galego de Artes dá Imaxe, realiza a selección dos filmes relacionados coa temática da investigación, a Peixaría: un barrio oculto no centro. En ambas as dúas datas proxectásese ademais un curto de Borja Vilas, en que os veciños manifestarán as súas visións e inquietudes sobre o barrio da Peixaría.

PROXECCIÓN dos DOCUMENTAIS

>ESCENAS DE LA CORUÑA [1926, 11′]

>A CIDADE QUE SE NOS VAI [Carlos A. López Piñeiro, 1979, 7`]

>LA CORUÑA, CIUDAD EN LA QUE NADIE ES FORASTERO [Ramón Sáiz de la Hoya, 1965, 20′]

>ACCESOS A LA CORUÑA [Ramón Sáiz de la Hoya, 1971, 11′]

>EL PISITO [Marco Ferreri, 1959, 87’]

>CAMAROTE DE LUJO [Rafael Gil, 1957, 92’]

+ http://pescaderia20.blogspot.com

+ www.acidadedosbarrios.org

[:]

Proyección del documental "Brasilia y La Utopía Moderna"

68

[:es]

Dentro del ciclo «Arquitectos y arquitectura» organizado por la asociación cultural Valle_Inclán en colaboración con la Delegación de Lugo do Colegio de Arquitectos y con la fundación Arquia proyectara el martes 26 de abril el documental «BRASILIA Y LA UTOPÍA MODERNA» será en el Salón de Actos da Diputación en Lugo as 20:00. Entrada libre.

Proyección del documental "Brasilia y La Utopía Moderna"
Proyección del documental «Brasilia y La Utopía Moderna»

El 21 de abril de 1960 se inauguró oficialmente la ciudad de Brasilea ideada por el arquitecto urbanista Lucio Costa y declarada en 1987   Patrimonio Cultural da Humanidade por la UNESCO. Brasilia fue iniciada en 1956 e inaugurada cuando fueron instalados los tres poderes. La gloria del esquema de Brasilia, que desde el aire se asemeja a un avión o un pájaro con las alas extendidas, es el arquitecto brasileño Lucio Costa, ganador del concurso. Oscar Niemeyer, que es el  genio responsable de la mayor parte de los importantes edificios en esta capital. Hoy, 102 años sigue lúcida y trabajando. Elaborada a partir de amplias avenidas y dividida en sectores, con un eje central y dividida en sectores, es una referencia para los urbanistas de todo el mundo de como debe ser concebida la ciudad moderna.

Lucio Costa es uno de los pocos brasileños destacados que de la manera natural tienen atravesado  su historia personal con la construcción de su país. El documental «BRASIL e moderno utopía», ganador del 31 º Festival de Gramado de 2003, narra la historia del planeamiento urbano y arquitecto de renombre, y su participación en la construcción de la arquitectura moderna en Brasil, con numerosas imágenes de archivo de los años treinta a los sesenta, incluyendo Super-8 tiros para viajes personales por Lucio Costa.

+ www.coaglugo.es[:en]

Inside the cycle » Architects and architecture » organized by the cultural association Valle_inclan in collaboration with the Delegation of Lugo do Architects’ College and with the foundation Arquia it(he,she) was projecting on Tuesday, the 26th of April the documentary one » BRASILIA AND THE MODERN UTOPIA » will be in the Assembly hall it(he,she) gives Deputation in Lugo seize 20:00. Free entry.

On April 21, 1960 inaguro officially Brasilea’s city designed by the architect town planner Lucio Costa and declared in 1987 Cultural Heritage(Holdings) gives Humanidade for the UNESCO. Brasilia was initiated in 1956 and inagurada when three power were installed. The glory of the scheme of Brasilia, which from the air is alike a plane or a bird with the wings estendidas, is the Brazilian architect Lucio Costa, winner of the contest. Oscar Niemeyer, who is the genius responsible for most of the important buildings in this capital. Today, 102 years it(she) is still lucid and working. Elaborated from wide avenues and divided in sectors, with a backbone and dividada in sectors, there is unha reference to the town planners of the whole world of since(as,like) it is necessary to to be concebida the modern city.

Lucio Costa is one of few out-standing Brazilians who in a natural way have his(her,your) history crossed persoal with the construción of his(her,your) country. Documentary » BRAZIL and modern Utopia «, winner of 31 º Gramado’s Festival of 2003, narrates the history of the urban planeamento and architect of renown, and his(her,your) participation in the construción of the modern architecture in Brazil, with numerous images of file of the years trinta a sixties, including Super-8 shots for personal trips for Lucio Costa.

+ www.coaglugo.es[:gl]

Dentro do ciclo «Arquitectos e arquitectura» organizado pola asociación cultural Valle_inclan en colaboración coa Delegación de Lugo do Colexio de Arquitectos e coa fundación Arquia  proyectase o martes 26 de abril o documental «BRASILIA Y LA UTOPÍA MODERNA» será na Salón de Actos da Diputación en Lugo as 20:00.Entrada libre.

O 21 de abril de 1960 inagurouse oficialmente a cidade de Brasilea idea polo arquitecto urbanista Lucio Costa e declarada en 1987   Patrimonio Cultural da Humanidade pola UNESCO. Brasilia foi iniciada en 1956 e inagurada cando foron instalados os tres poderes. A gloria do esquema de Brasilia, que dende o aire se asemella a un avión ou un paxaro con as ás estendidas, é o arquitecto brasileiro Lucio Costa, gañador do concurso. Oscar Niemeyer, que é o xenio responsable da maior parte dos importantes edificios nesta capital. Hoxe, 102 anos segue lúcida e traballando.Elaborada a partir de amplas avenidas e dividida en sectores, cun eixe central e dividada en sectores, é unha referencia para os urbanistas de todo o mundo de como debe ser concibida a cidade moderna.

Lucio Costa é un dos poucos brasileiros destacados que de maneira natural teñen atravesado a súa historia persoal coa construción do seu país. O documental BRASIL e moderno utopía, gañador do 31 º Festival de Gramado de 2003, narra a historia do planeamento urbano e arquitecto de renome, ea súa participación na construción da arquitectura moderna en Brasil, con numerosas imaxes de arquivo dos anos trinta aos sesenta, incluíndo Super-8 tiros para viaxes persoais por Lucio Costa.

+ www.coaglugo.es

[:]

Edificio de oficinas de Granitos Ibéricos | Muiños+CarballoEdificio de oficinas de Granitos Ibéricos | Muiños+CarballoGranitos Ibéricos Offices Building | Muiños+Carballo

El presente Proyecto, consiste en la construcción de un edificio de oficinas, desarrollado en planta sótano, baja y alta. Las bases de partida para la realización del proyecto son, principalmente, las de crear un elemento de referencia dentro del polígono industrial, un espacio de trabajo cómodo y de calidad ambiental, al tiempo que debe ser una muestra del producto que la fábrica promociona.

La roca abierta y la montaña fracturada que se muestra en las canteras de granito de O Porriño, son el punto de partida y la referencia del proyecto. El edificio se consolida como dos grandes sólidos graníticos blancos, que sobresales del terreno y en el que las largas vetas negras configuran las entradas de luz, cosidos y relacionados a través de un gran núcleo central donde el granito rojo rubí y la veta negra se mezclan y confunden.

El granito se consolida como elemento principal y la fachada trasventilada como el sistema constructivo para las fachadas. El cuerpo central, concentrador de las comunicaciones, se convierte en el elemento expresivo del conjunto. Las grandes superficies acristaladas con vidrio oscurecido de protección solar y las aplacadas con granito negro Zimbabwe conforman la piel exterior, que se cubre parcialmente con lamas de granito rojo rubí. Se pretende conseguir la tamización de la luz que penetra en el conjunto, evitar el efecto invernadero y configurar el cuerpo representativo del conjunto.

En los cuerpos laterales de granito blanco ibérico se distribuye el resto del programa, dividiéndose según las necesidades programáticas y configurando volúmenes rotundos que se mezclan y solapan. Destacan especialmente la zona de exposición en la zona de acceso principal en planta baja y el volumen de dirección y reuniones, que vuela de manera maciza y opaca hacia la fachada de entrada para abrirse a la terraza que muestra la fábrica. Se han realizado también los diseños de los elementos de urbanización, cierre y control de la parcela.

La parcela a edificar es de uso industrial dentro del polígono industrial de A Granxa. La parcela tiene forma cuadrada, y sin pendientes apreciables. Los accesos a la misma se realizan mediante las vías de servicio del propio polígono. Esta misma parcela tiene un frente a un vial de servicio interior del polígono y otro a un vial de servicio interno.

El objeto del presente proyecto es la construcción de un edificio de oficinas. Teniendo en cuenta el emplazamiento, las características del terreno y las necesidades planteadas por la propiedad, se ha proyectado una edificación de Planta Sótano, Baja y Alta, con la siguiente distribución:

Planta Sótano: un almacén, un archivo general de servicio para el edificio, una sala de calderas, un aparcamiento para uso privado con una rampa de acceso exterior, y una escalera de acceso a planta baja.

Planta Baja: una sala de exposiciones a modo de escaparate para muestrario del producto, un aula para conferencias, un almacén, una sala de telecomunicaciones y ofimática, una oficina técnica, unos aseos, con un office anexo, un mostrador de expediciones, un staff, una oficina del director de fábrica, unas salas de reuniones y comerciales, una recepción y una escalera de acceso a planta primera.

Planta Primera: es de uso administrativo y cuenta con unas oficinas de personal, tesorería, comerciales, para director administrativo y comercial, un staff de administración y comercial, dos salas de estancia, un office, la secretaría de dirección, la oficina del director general, un aseo, una sala de muestras, una sala para el consejo, una sala de espera y una terraza.

Obra: Edificio de oficinas de Granitos Ibericos
Autores: Muiños+Carballo arquitectos
Año: 2002-2003
Emplazamiento: Polígono de “A Granxa”. O Porriño.España
Memoria: Pablo Muiños + Maria Jesus Carballo
Fotografias: Pablo Muiños +Maria Jesus Carballo
+ www.mcarquitectos.es

+ premios
· Premio Gran de Area a la aportación a la arquitectura del COAG de Vigo

The present Project, consists of the construction of an office block, developed in basement, low and high plant. Bases of departure for the performance of the project are, mostly, those of to create an element of reference within the industrial estate, a comfortable and quality workspace environmental, while he should be one shows of the product that the factory promotes.

The open rock and the fractured mountain that is shown in the stonemasons of granite of Or Porriño, are the starting point and the reference of the project. The building is consolidated as two big granitic solids whites, that stand out of the field and in which the long ones veto blacks set up entrances of light, sewn and related via a great core head office where the red granite ruby and it vetoes her black are mixed and they confuse.

The granite is consolidated such as a main element and the front trasventilada as the constructive system for fronts. The central body, concentrador of communications, the expressive element of the group becomes. Department stores glazed with darkened glass of protection plot and the appeased ones with black granite Zimbabwe constitute the outside skin, that is covered partially with lamas of granite red ruby. Is expected to achieve the tamización of the light that enters in the group, to avoid the greenhouse effect and to shape the body representing the group.

In the lateral bodies of Iberian white granite is distributed the rest of the programme, dividing according to programmatic needs and shaping rotund volumes that are mixed and they overlap. They emphasise especially the exhibition zone in the area of main access in first floor and the directorial volume and meetings, that flies in a hunky and opaque way towards the front of entrance to open to the terrace that the factory shows. Have been carried out also designs of the elements of urbanisation, close and control of the piece of land.

The piece of land to be built is of industrial use within the industrial estate of To Granxa. The piece of land has square way, and without pending appreciable. Accesses to the same one are carried out by way of frontage roads of the industrial park. This same piece of land has a compared to a vial of internal service of the industrial park and another a vial from internal service.

The object of the project present is the construction of an office block. Taking into account the location, characteristics of the field and needs posed by the property, has been projected an edification of Basement Plant, Baja and Registration, with the following distribution:

Plant Basement: a store, a general archive of service for the building, a boiler room, a parking lot for private use with an outside access ramp, and a staircase of access to first floor.

First Floor: an exhibition hall as showcase for muestrario of the product, a classroom for conferences, a store, a room of telecommunications and office automation, a technical branch, some cleanlinesses, with an office annexe, a counter of expeditions, a staff, a branch of the director’s of factory, some conference rooms and agents, a reception and a staircase of access to plant first.

Plant First: it is of administrative use and it has some branches of staff, treasury, agents, for administrative and commercial director, a staff of administration and agent, two placement rooms, an office, the directorial office, the branch of the Managing Director, a cleanliness, a room of festivals, a room for the advice, a waiting room and a terrace.

Work: Office block of Granites Ibericos

Authors: Muiños+Carballo architects

Year: 2002-2003

Location: Polígono de “A Granxa”. O Porriño.

Memory: Pablo Muiños – Maria Jesus Carballo

Photografy: Pablo Muiños – Maria Jesus Carballo

+ www.mcarquitectos.es

+ prize

· Great Prize of Area to the contribution to the architecture of the COAG of Vigo

O presente Proxecto, consiste na construción dun edificio de oficinas, desenvolvido en planta soto, baixa e alta. As bases de partida para a realización do proxecto son, principalmente, as de crear un elemento de referencia dentro do polígono industrial, un espazo de traballo cómodo e de calidade ambiental, ao tempo que debe ser unha mostra do produto que a fábrica promove.

A rocha aberta e a montaña fracturada que se mostra nas canteiras de granito do Porriño, son o punto de partida e a referencia do proxecto. O edificio consolídase como dous grandes sólidos graníticos brancos, que sobresaes do terreo e en que as longas vetas negras configuran as entradas de luz, cosidos e relacionados a través dun gran núcleo central onde o granito vermello rubí e a veta negra mestúranse e confunden.

O granito consolídase como elemento principal e a fachada trasventilada como o sistema construtivo para as fachadas. O corpo central, concentrador das comunicacións, convértese no elemento expresivo do conxunto. As grandes superficies acristaladas con vidro escurecido de protección solar e aplacádalas con granito negro Zimbabwe conforman a pel exterior, que se cobre parcialmente con lamas de granito vermello rubí. Preténdese conseguir a tamización da luz que penetra no conxunto, evitar o efecto invernadoiro e configurar o corpo representativo do conxunto.

Nos corpos laterais de granito branco ibérico distribúese o resto do programa, dividindose segundo as necesidades programáticas e configurando volumes rotundos que se mesturan e solapan. Destacan especialmente a zona de exposición na zona de acceso principal en planta baixa e o volume de dirección e reunións, que voa de maneira maciza e opaca cara á fachada de entrada para abrirse á terraza que mostra a fábrica. Realizáronse tamén os deseños dos elementos de urbanización, peche e control da parcela.

A parcela que hai que edificar é de uso industrial dentro do polígono industrial da Granxa. A parcela ten forma cadrada, e sen pendentes apreciables. Os accesos á mesma realízanse mediante as vías de servizo do propio polígono. Esta mesma parcela ten un fronte a un viario de servizo interior do polígono e outro a un viario de servizo interno.

O obxecto do presente proxecto é a construción dun edificio de oficinas. Tendo en conta o emprazamento, as características do terreo e as necesidades expostas pola propiedade, proxectouse unha edificación de Planta Soto, Baixa e Alta, coa seguinte distribución:

Planta Soto: un almacén, un arquivo xeral de servizo para o edificio, unha sala de caldeiras, un aparcadoiro para uso privado cunha rampla de acceso exterior, e unha escaleira de acceso a planta baixa.

Planta Baixa: unha sala de exposicións a xeito de escaparate para mostrario do produto, unha aula para conferencias, un almacén, unha sala de telecomunicacións e ofimática, unha oficina técnica, uns aseos, cun office anexo, un mostrador de expedicións, un staff, unha oficina do director de fábrica, unhas salas de reunións e comerciais, unha recepción e unha escaleira de acceso a planta primeira.

Planta Primeira: é de uso administrativo e conta cunhas oficinas de persoal, tesouraría, comerciais, para director administrativo e comercial, un staff de administración e comercial, dúas salas de estancia, un office, a secretaría de dirección, a oficina do director xeral, un aseo, unha sala de mostras, unha sala para o consello, unha sala de espera e unha terraza.

Obra: Edificio de oficinas de Granitos Ibericos

Autores: Muiños+Carballo arquitectos

Ano: 2002-2003

Emplazamento: Polígono de “A Granxa”. O Porriño.

Memoria: Pablo Muiños – Maria Jesus Carballo

Fotografias: Pablo Muiños – Maria Jesus Carballo

+ www.mcarquitectos.es

+ premios

· Premio Gran de Area a aportación a arquitectura do COAG de Vigo

e n g a w a # 01

[:es]

Cada número es un nuevo experimento que nace de la imagen de su portada como hilo conductor. A partir de ahí los artículos se bifurcan, se entretejen o simplemente se yuxtaponen formando un tapiz al que todos estáis invitados a leer, opinar y colaborar. En este nueva entrega, los artículos son los siguientes:

by atwose

Montar y fotografiar · Alberto Twose

Cuatro giros alrededor de una silla · Pedro Puertas Herrera

Zoom · Carlos Vilar

Divertimento · Javier de las Heras Solé

Dibujar la arquitectura · Rubén Páez

Divagaciones erróneas 1part · Toño Aller

Telegraph road · Jaume Prat

10/10/10… · Santiago de Molina

Coderch, el trabajo humilde · María Pancorbo y Pablo Twose

Réplicas

La excepción confirma la regla · Joan Arnau i Farràs[:gl]

Este espazo nace pola necesidade de escribir que teñen os amigos invisibles, localizados en diferentes puntos do planeta. O tema de cada número parte dunha imaxe elixida individualmente e en silencio por un integrante de Engawa, o resto descoñécena. Esta acción, en si mesma, evita falar do que todos falan e permite o azar propio dunha conversación.

by atwose

Montar y fotografiar · Alberto Twose

Cuatro giros alrededor de una silla · Pedro Puertas Herrera

Zoom · Carlos Vilar

Divertimento · Javier de las Heras Solé

Dibujar la arquitectura · Rubén Páez

Divagaciones erróneas 1part · Toño Aller

Telegraph road · Jaume Prat

10/10/10… · Santiago de Molina

Coderch, el trabajo humilde · María Pancorbo y Pablo Twose

Réplicas

La excepción confirma la regla · Joan Arnau i Farràs

[:en]

Every number is a new experiment that it is born of the image of his front page as conductive thread. From there the articles they bifurcate, are interwoven or simply they are juxtaposed forming a tapestry to which you you all are invited to read, to think and collaborate. In this one new delivery, the articles are the following ones:

by atwose

Montar y fotografiar · Alberto Twose

Cuatro giros alrededor de una silla · Pedro Puertas Herrera

Zoom · Carlos Vilar

Divertimento · Javier de las Heras Solé

Dibujar la arquitectura · Rubén Páez

Divagaciones erróneas 1part · Toño Aller

Telegraph road · Jaume Prat

10/10/10… · Santiago de Molina

Coderch, el trabajo humilde · María Pancorbo y Pablo Twose

Réplicas

La excepción confirma la regla · Joan Arnau i Farràs

[:]

Seis Olladas de Preto [v4]

[:es]

OLLADAS. ETSA CORUÑA. 28 de abril y 5 de mayo de 2010. Seis Olladas de preto presenta la cuarta convocatoria del ciclo en el que jóvenes arquitectos de Galicia presentan sus obras en la escuela de arquitectura de Coruña. Esta convocatoria se realiza cada año y recoge a seis estudios.

Seis Olladas de Preto [v4]
Seis Olladas de Preto [v4]
Miércoles 28 de Abril

10.00: TRESPES ARQUITECTOS
11.15: CRISTINA ANSEDE+ALBERTO QUINTÁNS
12.45: P.FIDALGO+C.GIL+C.LAGO

Miércoles 5 de Mayo

10.00: F. ROSELL+ R. SALGUEIRO
11.15: BLANCO LONGUEIRA ARQUITECTOS
12.45: ARROKABE ARQUITECTOS

[:gl]

OLLADAS. ETSA CORUÑA. 28 de abril e 5 de maio de 2010. “Seis Olladas de preto” presenta a cuarta convocatoria do ciclo en que mozos arquitectos de Galicia presentan as súas obras na escola de arquitectura de Coruña. Esta convocatoria realízase cada ano e recolle a seis estudos.

Mércores 28 de Abril

10.00: TRESPES ARQUITECTOS

11.15: CRISTINA ANSEDE+ALBERTO QUINTÁNS

12.45: P.FIDALGO+C.GIL+C.LAGO

Mércores 5 de Maio

10.00: F. ROSELL+ R. SALGUEIRO

11.15: BLANCO LONGUEIRA ARQUITECTOS

12.45: ARROKABE ARQUITECTOS[:en]

GAZES. ETSA CORUÑA. 28 April and 5 May 2010. “Seis Olladas de Preto” presents the fourth call for the cycle in which young architects of Galicia present its works in the school of architecture of Coruña. This call is carried out every year and collects to six studies.

Wednesday 28 April

10.00: TRESPES ARCHITECTS

11.15: CRISTINA ANSEDE+ALBERTO QUINTÁNS

12.45: P.FIDALGO+C.GIL+C.LAGO

Wednesday 5 May

10.00: F. ROSELL+ R. SALGUEIRO

11.15: WHITE LONGUEIRA ARCHITECTS

12.45: ARROKABE ARCHITECTS[:]

Los jueves de moda: Guadalupe Piñera, arquitecta

[:es]

El próximo jueves 22 de Abril las 19:00 h. en la Casa de las Campanas tendrá lugar la segunda charla de las programadas dentro de los Jueves de Moda, promovidos por el ESDEMG], y a cargo, en esta ocasión de la arquitecta Guadalupe Piñera.

Los jueves de moda: Guadalupe Piñera, arquitecta
Los jueves de moda: Guadalupe Piñera, arquitecta

Arquitecta por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid y de A Coruña. Socia del estudio Irisarri+Piñera desde el año 1989, profesora de Proyectos Arquitectónicos en la ETSAC y del Máster “ Ciudad y Sostenibilidad” de la E.T.S. de Arquitectura de Sevilla.

[:en]

Next Thursday 22 April the 7.00pm h. in the House of Bells will take place the second speech of the programmed ones within on Thursdays of Fashion, promoted for the ESDEMG], and in charge, in this occasion of the architect Guadalupe Piñera.

Architect for the Superior Architecture Technical School of Madrid and La Coruña. Member of the study Irisarri+Piñeradesde the year 1989, Architectural Project teacher in the ETSAC and of the Master’s degree “ City and Sustainability” of the E.T.S. of Architecture of Seville.

+ http://casadascampas.uvigo.es

+ www.coagpontevedra.es[:gl]

O vindeiro xoves 22 de Abril as 19:00 h. na Casa das Campás terá lugar  a segunda charla das programadas dentro dos Xoves de Moda, promovidos polo ESDEMGA, e a cargo, nesta ocasión da arquitecta Guadalupe Piñera.

Arquitecta pola Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid e de A Coruña. Socia do estudio Irisarri+Piñera dende o ano 1989, profesora de Proxectos Arquitectónicos na ETSAC e do Master “ Ciudad y Sostenibilidad” da E.T.S. de Arquitectura de Sevilla.

+ http://casadascampas.uvigo.es

+ www.coagpontevedra.es[:]

Conferencia "Conversaciones sobre arquitecturas". Manuel Gallego

[:es]

Quinto acto de la actual edición de Intemción, acudirá la librería Formatos (La Coruña) el arquitecto Manuel Gallego Jorreto, para dar una conferencia que lleva por título «Conversaciones sobre arquitecturas». Esta conferencia, el igual que los demás actos, comenzará las 19.45h del próximo miércoles 21 de abril.

Conferencia "Conversaciones sobre arquitecturas". Manuel Gallego
Conferencia «Conversaciones sobre arquitecturas». Manuel Gallego

+ http://intemcion.blogspot.com[:en]

Quinto acto da actual edición de Intemción, acudirá a librería formatos o arquitecto Manuel Gallego Jorreto, para dar unha conferencia que leva por título «Conversas sobre arquitecturas». Esta conferencia, o igual que os demais actos, comezará as 19.45h do vindeiro mércores 21 de abril.

+ http://intemcion.blogspot.com[:gl]

Fifth act of the current edition of Intemción, will attend the book shop Formats (La Coruña) the architect Manuel Gallego Jorreto, to give a conference that takes for title «Conversations on architectures». This conference, the the same as the other acts, will begin those of next Wednesday 21 April.

+ http://intemcion.blogspot.com[:]

La ciudad perdida. Documental sobre la ciudad de VigoLa ciudad perdida. Documental sobre la ciudad de VigoThe lost city. Documentary on the city of Vigo

72

El vanguardismo arquitectónico practicado a principios del siglo veinte en la ciudad de Vigo da testimonio del dinamismo y receptividad de un urbe que empezaba en aquel momento a realizar su despegue industrial. De aquella, muchas empresas optaron por el cambio en los conceptos arquitéctónicos hasta entonces tradicionales de sus fábricas. El empleo de nuevos materiales en la construcción y la pureza en las formas, se fueron imponiendo gracias la gripe del vanguardismo arquitectónico europeo.

Así, la tradición de la arquitectura industrial en Vigo siguió la evolución –a las más de las veces con detalles propios-, del que iban siendo las discusiones desarrolladas en Europa alrededor del que si concebía como una nueva rama de la arquitectura: la industrial.

Discusión fundamentalmente articulada por el movimiento moderno, Vigo recogió la huella visible de las tesises de Walter Gropius y de la Bauhaus, tanto en edificios de viviendas como en arquitectura industrial. La particular estética de la ciudad, con sus grandes superficies fabriles sin ornamentación y el empleo constante del hormigón armado, no sólo guardan la personalidad propia que ha alcanzado Vigo, sino también parte de la memoria arquitectónica industrial colectiva.

El racionalismo –[incluido] dentro de la arquitectura moderna-, que durante más de cuarenta años fue la dominante europea y que creó escuela también en los Estados Unidos, tuvo su reflejo en Galicia en la ciudad más nueva y la que acogía a un mayor número de gente. Vigo, que precisó tanto del funcional, apenas verla hoy por la historia de esta arquitectura y es fácil encontrarse con impresionantes edificios en ruinas que tienen por destino la demolición. En concreto, el objeto de este documental es poner en valor dos de estos edificios. Una ciudad como la olívica, para la que la arquitectura industrial es uno de los más claros componentes de suya fisonomía, debería ser consciente de este patrimonio y desentrañar el valor histórico y artístico de sus edificios:

La Panificadora o Fábrica de Harinas es un ejemplo de arquitectura industrial único en Galicia. Ergueito su impresionante perfil en el centro de la ciudad, su aspecto mudará en breve porque sólo si respetarán –la esto [sí] obligación la ley- la chimenea y los silos. La fábrica de almacenamiento de Santa Clara, cronologicamente posterior, es el ejemplo de las tesises racionalistas que articularon en los años veinte la arquitectura industrial y que aún hoy no tuvieron parangón en ninguna otra corriente arquitectónica. El futuro inmediato de esta fábrica es, así mismo, la demolición.

Las opciones que si sugieren en el documental son pues la recuperación de estos edificios como parte del patrimonio histórico de Vigo, y la rehabilitación y restauración como reflejo de la madurez de su propia sociedad.

The vanguardismo architectural practised at the beginning of the century twenty in the city of Vigo gives testimony of the dynamism and receptiveness of a city that started at that time to carry out its industrial takeoff. Of that, many companies chose the change in the concepts arquitéctónicos up till then traditional of its factories. The employment of new materials in the construction and the purity in the ways, left imposing graces the flu of the vanguardismo architectural European.

Thus, the tradition of the industrial architecture in Vigo followed the evolution – to the more than times with own details -, of the one which went being discussions developed in Europe around the one which if it conceived as a new branch of the architecture: the industrial one.

Basically articulate discussion for the modern movement, Vigo collected the visible print of the tesises of Walter Gropius and of the Bauhaus, so much in buildings of housing as in industrial architecture. The aesthetic individual of the city, with its department stores fabriles without ornamentation and the constant employment of the reinforced concrete, not only keep the own personality that has reached Vigo, but also it starts from the industrial architectural report collective exhibition.

The rationalism – [included] within the modern architecture -, that for more than forty years was the dominant European and that created school also in the United States, had its reflection in Galicia in the newest city and the one which took in to greater number of people. Vigo, that specified so much of the functional one, barely see her today for the history of this architecture and is easy to find with spectacular buildings in ruins that have for destination the demolition. Specifically, the object of this documentary is to put in value two of these buildings. A city as the woman of Vigo, for the one which the industrial architecture is one of the clearer components of theirs physiognomy, would owe conscious being of this heritage and to unravel the historical cost and artistic of its buildings:

The Panificadora or Factory of Flours is an example of industrial architecture unique in Galicia. Ergueito its spectacular profile in the city centre, its aspect will change in brief because only if will respect – the this [yes] obligation the law – the chimney and silos. The factory of storage of Santa Clara, cronologicamente later, is the example of the tesises rationalists that articulated in the twenties the industrial architecture and that still today did not have parangón in no other architectural current. The near future of this factory is, likewise, the demolition.

Options that if they suggest in the documentary are then the recovery of these buildings as part of the historical heritage of Vigo, and the rehabilitation and restoration as a reflection of the maturity of its own society.

O vangardismo arquitectónico practicado a principios do século vinte na cidade de Vigo dá testemuño do dinamismo e receptividade dunha urbe que empezaba naquel momento a realizar o seu despegue industrial. Daquela, moitas empresas optaron polo cambio nos conceptos arquitéctónicos ata entón tradicionais das súas fábricas. O emprego de novos materiais na construción e a pureza nas formas, fóronse impoñendo grazas a influenza do vangardismo arquitectónico europeo.

Así, a tradición da arquitectura industrial en Vigo seguiu a evolución –ás máis das veces con detalles propios-, do que ían sendo as discusións desenvolvidas en Europa arredor do que se concibía como unha nova rama da arquitectura: a industrial.
http://youtu.be/QZCf_j4qFqI

Discusión fundamentalmente artellada polo movemento moderno, Vigo recolleu a pegada visible das teses de Walter Gropius e da Bauhaus, tanto en edificios de vivendas como en arquitectura industrial. A particular estética da cidade, coas súas grandes superficies fabrís sen ornamentación e o emprego constante do formigón armado, non só gardan a personalidade propia que ten acadado Vigo, senón tamén parte da memoria arquitectónica industrial colectiva.

O racionalismo –incluido dentro da arquitectura moderna-, que durante máis de corenta anos foi a dominante europea e que creou escola tamén nos Estados Unidos, tivo o seu reflexo en Galicia na cidade máis nova e a que acollía a un maior número de xente. Vigo, que precisou tanto do funcional, apenas vela hoxe pola historia desta arquitectura e é doado atoparse con impresionantes edificios en ruinas que teñen por destino a demolición. En concreto, o obxecto deste documental é poñer en valor dous destes edificios. Unha cidade como a olívica, para a que a arquitectura industrial é un dos máis claros compoñentes da súa fisonomía, debería ser consciente deste patrimonio e desentrañar o valor histórico e artístico dos seus edificios:

A Panificadora ou Fábrica de Fariñas é un exemplo de arquitectura industrial único en Galicia. Ergueito o seu impresionante perfil no centro da cidade, o seu aspecto mudará en breve porque só se respectarán –a isto sí obriga a lei- a cheminea e os silos. A fábrica de almacenaxe de Santa Clara, cronololóxicamente posterior, é o exemplo das teses racionalistas que artellaron nos anos vinte a arquitectura industrial e que aínda hoxe non tiveron parangón en ningunha outra corrente arquitectónica. O futuro inmediato desta fábrica é, asímesmo, a demolición.

As opcións que se suxiren no documental son pois a recuperación destes edificios como parte do patrimonio histórico de Vigo, e a rehabilitación e restauración como reflexo da madurez da súa propia sociedade.

XIII Premio COAG de Arquitectura

845

[:es]

XIII Premio COAG de Arquitectura
XIII Premio COAG de Arquitectura

A las 20,00 h. del martes 20 de abril tendrá lugar en la sede del COAG (Plaza de la Quintana 3, Santiago de Compostela) el acto de entrega de premios y la inauguración de la exposición del XIII Premio COAG de Arquitectura. El Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG) distingue hoy a los mejores trabajos llevados a cabo en Galicia en esta disciplina a lo largo del último bienio. Estos galardones llegan a su decimotercera edición con el objetivo de poner en valor la importante función social que desempeña la arquitectura, además de divulgar el sentido ético y el compromiso de este oficio con la sociedad.

En total, cinco obras obtuvieron el máximo galardón, nueve recibieron accésits, y dos, menciones especiales, lo que suma un total de 15 obras premiadas en toda Galicia. El primer premio en la categoría de edificios de nueva planta es compartido por dos obras. Una de ellas es la Casa do Alemán de Camelle, en Camariñas, un centro sociocultural y juvenil dedicado al desaparecido Man y que,

«como el, el edificio quiere ser algo aparentemente ajeno al lugar y al mismo tiempo catalizador de la vida en su contorno»,

según los promotores de estos premios. El centro está en un edificio que pretende ser

«un refugio, un espacio acondicionado frente a lo expuesto del clima».

El otro premiado en obra nueva es Casa Domitila, una vivienda unifamiliar en San Pedro de Nós (Oleiros, A Coruña), surgida como necesidad de acondicionar una casa antigua y «conseguir que estando en la nueva casa, sus habitantes sintiesen las mismas emociones y sensaciones que en la otra». Los accésits fueron para una vivenda en Ames, como edificio de nueva planta; la Escola de Deportes Naúticos en Sorribos y una vivenda en A Graña, en la categoría de rehabilitación; un local de calzado y una reforma en la Ciudad Vieja coruñesa, en interiorismo; la pavimentación del Camiño da Petada (Leiro) y la ampliación del Cemiterio de Santa Baia de Moar (Frades), en la categoría de espacios abiertos, y los montajes de la exposición Galicia en cartel en Toulouse y en Buenos Aires como arquitecturas efímeras.

Los premios se entregarán esta tarde en la Casa da Conga, en Santiago, al tiempo que se inaugurará una exposición de las obras premiadas que estará abierta hasta el 31 de mayo. El decano de este colegio profesional, Celestino García Braña, asegura que la aparición de nuevos protagonistas en cada edición de estos premios

«parece un síntoma de reflexión colectiva que luego se concretará en cada obra y, al mismo tiempo, de riqueza renovada de la cantera».

+ www.lavozdegalicia.es[:en]

At 20.00. Tuesday’s 20 April will take place in the headquarters of the COAG (Plaza de la Quintana 3, Santiago de Compostela) the presentation ceremony and the inauguration of the exhibition of the 13TH Prize COAG of Architecture. The Offical Association of Architects of Galicia (COAG) distinguishes today to the best ones works carried out in Galicia in this discipline throughout the latest biennium. These awards arrive at its thirteenth edition with the aim of to put in value the significant social role that the architecture carries out, in addition to to spread the moral sense and the commitment of this trade with the society.

In total, five works obtained the top award, nine received second prizes, and two, special mentions, what addition a total of 15 works awarded people in all Galicia. The first prize in the category of construction of new floors is shared for two works. One of them is the House do German of Camelle, in Camariñas, a sociocultural and youth centre dedicated to the disappeared one Man and that, «as the, the building wants to be something apparently unaware of the place and at the same time catalyst of the life in its outline», according to the promoters of these prizes. The centre is in a building that a haven expects be «, a space equipped compared to the exposed thing of the climate».

The other awarded person in new work is House Domitila, a single-family housing in San Pedro of Nós (Oleiros, La Coruña), emerged such as a need of equipping a house former and «to achieve that being in the new house, its inhabitants felt the same emotions and sensations that in the other». Second prizes were for one vivenda in Love, such as a construction of a new floor; the Escola of Sports Naúticos in Sorribos and one vivenda in To Graña, in the category of rehabilitation; a venue of footwear and a reform in the Old Town from La Coruña, in interior design; the pavement of the Camiño gives Malfunctioned (Leiro) and the extension of the Cemiterio of St Baia de Moar (Frades), in the category of open spaces, and assemblies of the exhibition Galicia in poster in Toulouse and in Buenos Aires as architectures mayflies.

Prizes will be delivered this afternoon in the House gives Conga, in Santiago, while an exhibition of the winning works will be inaugurated that will be open until 31 of May. The dean of this professional association, Celestino García Braña, ensures that the appearance of new stars in every edition of these prizes «seems a symptom of collective reflection that later on will be specified in every work and, at the same time, of renewed richness of the stonemason».

+ www.lavozdegalicia.es

+ www.coag.es

[:gl]

Ás 20,00 h. do martes 20 de abril terá lugar na sede do COAG (Plaza de la Quintana 3, Santiago de Compostela) o acto de entrega de premios e a inauguración da exposición do XIII Premio COAG de Arquitectura. O Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG) distingue hoxe aos mellores traballos levados a cabo en Galicia nesta disciplina ao longo do último bienio. Estes galardóns chegan á súa décimo terceira edición co obxectivo de pór en valor a importante función social que desempeña a arquitectura, ademais de divulgar o sentido ético e o compromiso deste oficio coa sociedade.

En total, cinco obras obtiveron o máximo galardón, nove recibiron accésits, e dous, mencións especiais, o que suma un total de 15 obras premiadas en toda Galicia. O primeiro premio na categoría de edificios de nova planta é compartido por dúas obras. Unha delas é a Casa do Alemán de Camelle, en Camariñas, un centro sociocultural e xuvenil dedicado ao desaparecido Man e que, «como o, o edificio quere ser algo aparentemente alleo ao lugar e ao mesmo tempo catalizador da vida no seu contorno», segundo os promotores destes premios. O centro está nun edificio que pretende ser «un refuxio, un espazo acondicionado fronte ao exposto do clima ».

O outro premiado en obra nova é Casa Domitila, unha vivenda unifamiliar en San Pedro de Nós (Oleiros, A Coruña), xurdida como necesidade de acondicionar unha casa antiga e «conseguir que estando na nova casa, os seus habitantes sentisen as mesmas emocións e sensacións que na outra ». Os accésits foron para unha vivenda en Ames, como edificio de nova planta; a Escola de Deportes Naúticos en Sorribos e unha vivenda na Graña, na categoría de rehabilitación; un local de calzado e unha reforma na Cidade Vella coruñesa, en interiorismo; a pavimentación do Camiño dá Petada (Leiro) e a ampliación do Cemiterio de Santa Baia de Moar (Frades), na categoría de espazos abertos, e as montaxes da exposición Galicia en cartel en Toulouse e en Buenos Aires como arquitecturas efémeras.

Os premios entregaranse esta tarde na Casa dá Conga, en Santiago, ao tempo que se inaugurará unha exposición das obras premiadas que estará aberta ata o 31 de maio. O decano deste colexio profesional, Celestino García Braña, asegura que a aparición de novos protagonistas en cada edición destes premios «parece un síntoma de reflexión colectiva que logo se concretará en cada obra e, ao mesmo tempo, de riqueza renovada da canteira ».

+ www.lavozdegalicia.es

+ www.coag.es[:]

Exposición y congreso sobre Joven Arquitectura Española y Crisis en Bruselas

35

[:es]

Una veintena de equipos de jóvenes arquitectos españoles y belgas se reunirá la próxima semana en Bruselas en el congreso internacional “Crisis in Architecture?”para debatir sobre el estado actual de la arquitectura y cómo se ha visto ésta afectada por la crisis.

El congreso se enmarca en la exposición “Jóvenes Arquitectos de España” que organiza el Ministerio de Vivienda.

Exposición y congreso sobre Joven Arquitectura Española y Crisis en Bruselas
Exposición y congreso sobre Joven Arquitectura Española y Crisis en Bruselas

El simposio, que se celebra los días 20, 21 y 22 en la Casa de Asturias, se enmarca en la exposición “Jóvenes Arquitectos de España (JAE)” promovida por el Ministerio de Vivienda y cuenta con la colaboración del Ministerio de Asuntos Exteriores y de Cooperación.

Además de establecer lazos entre jóvenes arquitectos europeos y crear un marco para que éstos presenten y pongan en común las prácticas profesionales que desarrollan en sus países, el congreso pone sobre la mesa los cambios que la situación económica actual ha generado en la arquitectura, llevando al arquitecto a plantearse los parámetros en los que se desarrolla su trabajo y, de manera consecuente, a revisar los conceptos clásicos de la arquitectura de Vitruvio y adaptarlos a este momento específico.

Para ello, cada jornada se cerrará con una mesa redonda centrada en uno de los tres conceptos arquitectónicos de Vitruvio (utilitas, venustas y firmitas) y a la que asistirán arquitectos de reconocido prestigio.

El primer día se hará hincapié en el concepto de la utilitas que hace referencia a la utilidad o funcionalidad de la arquitectura y cómo esta ha evolucionado en el siglo XXI, en función, por ejemplo, de los cambios de usos que demanda la sociedad contemporánea.

El segundo día se centrará en el concepto de venustas o belleza para estudiar cómo la sociedad demanda una arquitectura de consumo y cómo los profesionales responden a esa demanda con una arquitectura de calidad, que no responde únicamente a una imagen o efecto de consumo.

La mesa redonda del tercer día versará sobre la firmitas o construcción en este contexto de cambio donde lo global, lo local, la sostenibilidad y las nuevas tecnologías han adquirido protagonismo.

La exposición JAE permanece hasta el 22 de junio

Invitar a descubrir a una generación de grandes arquitectos menores de 40 años latente en nuestro país es el objetivo de la exposición JAE, que se puede visitar hasta el 22 de junio en Bruselas en el marco de las actividades culturales de la Presidencia Española de la Unión Europea. La exposición “Jóvenes Arquitectos de España” persigue mostrar que la excelencia arquitectónica no sólo se halla en la obra de los maestros españoles de renombre internacional, sino en el trabajo desconocido que se realiza en estudios de una nueva generación de profesionales que asegura un prometedor futuro para la arquitectura de España.

La muestra ya estuvo en la sala La Arquería de Nuevos Ministerios de Madrid y en la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Columbia de Nueva York y se expone ahora a Bruselas con la colaboración del Gobierno del Principado de Asturias y del Ministerio de Asuntos Exteriores.

Cajas iluminadas de gran tamaño albergan paneles con fotografías, vídeos e información de 62 obras arquitectónicas realizadas por 98 españoles dentro y fuera de nuestras fronteras y por seis extranjeros que han encontrado en España el lugar donde dar forma a sus proyectos. Las edificaciones se hallan repartidas por 28 provincias del territorio nacional, si bien 13 se ubican en Madrid. Además, cinco proyectos se levantan en Shanghai (China), Oaxaca (México), Groningen (Países Bajos), Budapest (Hungría) y Berlín (Alemania), dando muestra del enfoque internacional de la trayectoria profesional de los jóvenes arquitectos españoles, también interesados por la docencia y la I+D+I.

JAE se puede visitar de lunes a domingo de 10.00 a 19.00 horas en la Casa de Asturias de Bruselas (Rue Saint-Laurent, 36-38).

+ www.mviv.es

+ www.soloarquitectura.com

[:en]

Twenty teams of young architects Spanish and Belgian will be gathered next week in Brussels in the international “congress Crisis in Architecture?”to debate on the present state of the architecture and how has been seen this affected by the crisis. The congress is framed in the Young exhibition “Architects of Spain” that organises the Ministry of Housing.

The symposium, that is celebrated the 20th, 21 and 22 in the House of Asturias, is framed in the Young exhibition “Architects of Spain (JAE)” promoted by the Ministry of Housing and it has the collaboration of the Ministry of Foreign Affairs and Cooperation.

Besides to establish ties between young architects European and to create a frame so that these present and they put in common professional practices that develop in its countries, the congress presents changes that the current economic situation has generated in the architecture, taking to the architect to pose parameters in which takes place its work and, in a consistent way, to revise the classical concepts of the architecture of Vitruvio and to adapt them to this specific moment.

For this, every meeting will close up with a round table concentrating on one of the three concepts architectural of Vitruvio (utilitas, venustas and firmitas) and to the one which will attend famous architects.

The first day will be emphasised in the concept of the utilitas that makes reference to the usefulness or functionality of the architecture and how this has evolved in the twenty-first century, in function, for example, of changes of uses that demand the contemporary society.

The second day will hone in on the concept of venustas or beauty to study how the society demand an architecture of consumer spending and how professionals answer to that demand with a quality architecture, that does not answer only to a consumer spending image or effect.

The round table of the third day will be on the firmitas or construction in this change context where the overall thing, the local thing, the sustainability and new technologies have acquired prominence.

The exhibition JAE remains until 22 of June
Inviting to discover a generation from big under 40 years’ old architects latent in our country is the objective of the exhibition JAE, that you can visit until 22 of June in Brussels within the framework of the cultural activities of the Spanish Presidency of the European Union. The Young exhibition “Architects of Spain” pursues to show that the architectural excellence not only is found in the work of the schoolteachers Spanish of international fame, but at work stranger that is carried out in studies of a next generation of professionals that ensures a promising future for the architecture of Spain.

It shows her already was in the room The Series of arches of Nuevos Ministerios of Madrid and in the School of Architecture of the University of Columbia of New York and is explained now to Brussels with the collaboration of the Government of Asturias and of the Ministry of Foreign Affairs.

Enlightened savings banks of huge size hold panels with photographs, videos and information of 62 architectural works made by 98 Spanish in and out of our borders and for six foreigners that have found in Spain the place where to give way to its projects. Edifications are found distributed by 28 provinces of the country, although 13 are placed in Madrid. In addition, five projects get up in Shanghai (China), Oaxaca (Mexico), Groningen (Netherlands), Budapest (Hungary) and Berlin (Germany), giving shows of the international approach of the professional career of the young Spanish architects, also interested for the teaching and the I+D+I.

JAE you can visit Monday to Sunday between 10,00 and 19,00 hours in the House of Asturias of Brussels (Rue Laurent Saint-Laurent, 36-38).

+ www.mviv.es

+ www.soloarquitectura.com

[:gl]

Unha vintena de equipos de mozos arquitectos españois e belgas reunirase a próxima semana en Bruxelas no congreso internacional “Crise in Architecture?”para debater sobre o estado actual da arquitectura e como viuse esta afectada pola crise. O congreso se enmarca na exposición “Mozos Arquitectos de España” que organiza o Ministerio de Vivenda.

O simposio, que se celebra os días 20, 21 e 22 na Casa de Asturias, se enmarca na exposición “Mozos Arquitectos de España (JAE)” promovida polo Ministerio de Vivenda e conta coa colaboración do Ministerio de Asuntos Exteriores e de Cooperación.

Ademais de establecer lazos entre mozos arquitectos europeos e crear un marco para que estes presenten e poñan en común as prácticas profesionais que desenvolven nos seus países, o congreso pon sobre a mesa os cambios que a situación económica actual xerou na arquitectura, levando ao arquitecto a proporse os parámetros en que se desenvolve o seu traballo e, de maneira consecuente, a revisar os conceptos clásicos da arquitectura de Vitruvio e adaptaros a este momento específico.

Para iso, cada xornada pecharase cunha mesa redonda centrada nun dos tres conceptos arquitectónicos de Vitruvio (utilitas, venustas e firmitas) e a que asistirán arquitectos de recoñecido prestixio.

O primeiro día farase fincapé no concepto da utilitas que fai referencia á utilidade ou funcionalidade da arquitectura e como esta evolucionou no século XXI, en función, por exemplo, dos cambios de usos que demanda a sociedade contemporánea.

O segundo día centrarase no concepto de venustas ou beleza para estudar como a sociedade demanda unha arquitectura de consumo e como os profesionais responden a esa demanda cunha arquitectura de calidade, que non responde unicamente a unha imaxe ou efecto de consumo.

A mesa redonda do terceiro día versará sobre a firmitas ou construción neste contexto de cambio onde o global, o local, a sostibilidade e as novas tecnoloxías adquiriron protagonismo.

A exposición JAE permanece ata o 22 de xuño
Convidar a descubrir a unha xeración de grandes arquitectos menores de 40 anos latentes no noso país é o obxectivo da exposición JAE, que se pode visitar ata o 22 de xuño en Bruxelas no marco das actividades culturais da Presidencia Española da Unión Europea. A exposición “Mozos Arquitectos de España” persegue mostrar que a excelencia arquitectónica non só se acha na obra dos mestres españois de nomee internacional, senón no traballo descoñecido que se realiza en estudos dunha nova xeración de profesionais que asegura un prometedor futuro para a arquitectura de España.

A mostra xa estivo na sala A Arquería de Nuevos Ministerios de Madrid e na Escola de Arquitectura da Universidade de Columbia de Nova York e éxpónse agora a Bruxelas coa colaboración do Goberno do Principado de Asturias e do Ministerio de Asuntos Exteriores.

Caixas iluminadas de gran tamaño albergan paneis con fotografías, vídeos e información de 62 obras arquitectónicas realizadas por 98 españois dentro e fóra das nosas fronteiras e por seis estranxeiros que encontraron en España o lugar onde dar forma aos seus proxectos. As edificacións áchanse repartidas por 28 provincias do territorio nacional, aínda que 13 sitúanse en Madrid. Ademais, cinco proxectos érguense en Shanghai (China), Oaxaca (México), Groningen (Países Baixos), Budapest (Hungría) e Berlín (Alemaña), dando mostra do enfoque internacional da traxectoria profesional dos mozos arquitectos españois, tamén interesados pola docencia e a I+D+I.

JAE pódese visitar de luns a domingo de 10.00 a 19.00 horas na Casa de Asturias de Bruxelas (Rue Laurent Saint-Laurent, 36-38).

+ www.mviv.es

+ www.soloarquitectura.com[:]

Premio Juana de Vega de arquitectura 2010

2.276

[:es]Se Busca la mejor vivienda de Galicia del 2009. Hasta el 31 de mayo.

Premio Juana de Vega de arquitectura 2010
Premio Juana de Vega de arquitectura 2010

+ www.juanadevega.org[:en]The best property is Sought of Galicia of 2009. Until 31 of May.

+ www.juanadevega.org[:gl]

Buscase a mellor vivenda de Galicia do 2009. Ata o 31 de maio.

+ www.juanadevega.org

[:]

Ciclo sobre “ARQUITECTOS E ARQUITECTURA”

[:es]

El Club Cultural Valle-Inclán organiza un ciclo sobre “ARQUITECTOS E  ARQUITECTURA” que se desarrollará en la segunda quincena del mes de abril, en el salón de actos del Pazo de San Marcos, a partir das 20,00 horas e de acordo co seguinte programa:

Día 19 de abril

Documental Herzog & de Meuron. En China: Nido de   Pájaros. V.O. alemán, chino, inglés, suizo, subtítulos en castelán (88 minutos).

Día 21 de abril

Mesa redonda “Arquitectura en Lugo”. Interveñen: Mónica Alonso, artista multimedia; Benxamín Casal Vila, economista e ex presidente do Club Cultural Valle-Inclán;  Xosé Anxo Carreira, arquitecto e Santiago Catalán Tobía, arquitecto. Modera Felipe Arias Vilas, director do Museo de Viladonga. Coloquio.

Día 27 de abril

Documental Lucio Costa Brasilia y La Utopía Moderna

V.O. portugués, subtítulos en castelán (60 minutos).

Ciclo sobre “ARQUITECTOS E ARQUITECTURA”
Ciclo sobre “ARQUITECTOS E ARQUITECTURA”

Para la realización de este ciclo el Club Cultural Valle-Inclán cuenta con la colaboración del Colegio de Arquitectos de Galicia -COAG Lugo- a través da Fundación Arquia que cede el material audiovisual para las proyecciones seleccionadas y  que recogen tres hechos importantes en la historia del mundo de la arquitectura.

La entrada será libre y gratuita.

[:en]

The Cultural Club Valley Valle-Inclán organises a cycle on “ARCHITECTS And ARCHITECTURE” that will take place in the second fortnight of April, in the hall of the Pazo of San Marcos, to depart give 20.00 hours and of acordo co seguinte programme:

Day 19 April:

Documentary Herzog & of Meuron. In China: Bird’ nest. V.O. German, Chinese, English, Swiss, subtitles in castelán (88 minutes).

Day 21 April:

Round table “Architecture in Lugo”. Interveñen: Mónica Alonso, multimedia artist; Benxamín Casal Vila, economist and ex-president do Cultural Club Valley Valle-Inclán; Xosé Anxo Carreira, architect and Santiago Catalán Tobía, architect. It lowers Felipe Arias Vilas, director do Museum of Viladonga. Talk.

Day 27 April:

Documentary Lucio Costa Brasilia and The Modern Utopia

V.O. Portuguese, subtitles in castelán (60 minutes).

For the performance deste cycle the Cultural Club Valley Valle-Inclán has the collaboration of the School of Architects of Galicia – COAG Lugo – to traves gives Fundación Arquia that yields the audiovisual material for the proyeccións selected and that collect three significant facts in the history of the world of the architecture.

The entrance will be free .

+ www.coaglugo.es[:gl]

O Club Cultural Valle-Inclán organiza un ciclo sobre “ARQUITECTOS E  ARQUITECTURA” que se desenvolverá na segunda quincena do mes de abril, no salón de actos do Pazo de San Marcos, a partir das 20,00 horas e de acordo co seguinte programa:

Día 19 de abril:

Documental Herzog & de Meuron. En China: Nido de   Pájaros. V.O. alemán, chino, inglés, suizo, subtítulos en castelán (88 minutos).

Día 21 de abril:

Mesa redonda “Arquitectura en Lugo”. Interveñen: Mónica Alonso, artista multimedia; Benxamín Casal Vila, economista e ex presidente do Club Cultural Valle-Inclán;  Xosé Anxo Carreira, arquitecto e Santiago Catalán Tobía, arquitecto. Modera Felipe Arias Vilas, director do Museo de Viladonga. Coloquio.

Día 27 de abril:

Documental Lucio Costa Brasilia y La Utopía Moderna

V.O. portugués, subtítulos en castelán (60 minutos).

Para a realización deste ciclo o Club Cultural Valle-Inclán conta coa colaboración do Colexio de Arquitectos de Galicia -COAG Lugo- a traves da Fundación Arquia que cede o material audiovisual para as proxeccións seleccionadas e  que recollen tres fitos importantes na historia do mundo da arquitectura.

A entrada será libre e gratuíta.

+ www.coaglugo.es[:]

Foro Costa da Morte

[:es]

El Foro Costa da Morte pretende desarrollar iniciativas tendentes a conseguir la proyección exterior de este espacio y, simultáneamente, que los propios lo reconozcan, lo valoren y si comprometan con su salvaguardia y aprovechamiento inteligente.

Con ese objeto, el Foro Costa da Morte se constituye en un espacio de encuentro y reflexión sobre el pasado, el presente y el futuro de la comarca, sobre sus señales de identidad geográficas, sociales y culturales, pero también sobre el retraso socio – económico casi endémico que arrastra. Mediante la convocatoria de pensadores, expertos y artistas, se procurará ahondar en el reconocimiento y el respeto por la identidad propia como modo perfectamente complementario de aspirar a alcanzar una voz universal.

Foro Costa de la Muerte
Foro Costa de la Muerte

Entendemos que la atención por las nuevas modalidades artísticas no es en absoluto contradictoria con la formación de una sensibilidad estética respetuosa con el legado recibido del pasado. Al contrario, creemos que una sensibilidad estética contemporánea incluye (o debería incluir) inseparablemente una capacidad para reconocer cuanto de valioso hay en el que la tradición fue seleccionando y sedimentando.

Contra una imagen tópica y desorientadora de las nuevas artes como simples “destructoras” de todo el “viejo”, tanto la exigencia creadora del auténtico artista, como la exigencia estética del espectador exigente, son congruentes con una irrenunciable capacidad para disfrutar sin contradicción de las formas construidas en el pasado.

 

[:en]

The Forum Coast gives Morte expects develop initiatives aimed at achieving the exterior projection of this space and, simultaneously, that the own ones recognise it, consider it and if they compromise with its safeguard and intelligent use. With that object, the Forum Coast gives Morte is constituted in a space of meeting and reflection on the past, the present and the future of the region, on its geographical identity signals, social and cultural, but also on the delay member – economic almost endemic that drags. By way of the thinkers, skilled and artists call for, will be tried to deepen in the recognition and the respect for the own identity such as a way perfectly complementary to aspire to reach an universal voice.

Understand that the attention for the new artistic types is not at all contraditoria with the training of an aesthetic sensitivity respectful with the legacy received from the past. On the contrary, believe that an aesthetic sensitivity contemporary includes (or he should include) inseparably a skills to recognise how much of valuable is in which the tradition was selecting and sedimentando. Against a cliched image and desorientadora of new arts as simple “destructive” of all the “old man”, so much the demand creator of the authentic artist, as the aesthetic demand of the spectator demanding, are congruous with one irrenunciable skills to enjoy without inconsistency of the built ways in the past.

+ http://quepasanacosta.com/forocostadamorte

e[:gl]

O Foro Costa da Morte pretende desenvolver iniciativas tendentes a conseguir a proxección exterior deste espazo e, simultaneamente, que os propios o recoñezan, o valoren e se comprometan coa súa salvagarda e aproveitamento intelixente. Con ese obxecto, o Foro Costa da Morte constitúese nun espazo de encontro e reflexión sobre o pasado, o presente e o futuro da comarca, sobre os seus sinais de identidade xeográficas, sociais e culturais, pero tamén sobre o atraso socio – económico case endémico que arrastra. Mediante a convocatoria depensadores, expertos e artistas, procurarase afondar no recoñecemento e o respecto pola identidade propia como modo perfectamente complementario de aspirar a acadar unha voz universal.

Entendemos que a atención polas novas modalidades artísticas non é en absoluto contraditoria coa formación dunha sensibilidade estética respectuosa co legado recibido do pasado. Ao contrario, cremos que unha sensibilidade estética contemporánea inclúe (ou debería incluír) inseparablemente unha capacidade para recoñecer canto de valioso hai no que a tradición foi seleccionando e sedimentando. Contra unha imaxe tópica e desorientadora das novas artes como simples “destrutoras” de todo o “vello”, tanto a esixencia creadora do auténtico artista, como a esixencia estética do espectador esixente, son congruentes cunha irrenunciable capacidade para gozar sen contradición das formas construídas no pasado.

+ http://quepasanacosta.com/forocostadamorte/

[:]

La ciudad Cambiante | Roi Alonso

«Tal vez nos estamos a acercar a un momento de crisis de la vida urbana y las ciudades invisibles son un sueño que nace del corazón de las ciudades invivibles.»

Italo Calvino “As cidades invisibles”

Esta ciudad nace a la ribera de la imaginación de cada uno, se transforma y gira sobre sí misma con cada visitante de manera que siempre muestra un lado distinto. Trueca los colores de las construcciones, de las ventanas, de las calles…la vegetación se revuelve y crece indistintamente, a veces gusta de amontonarse en un punto y otras se extiende hasta donde la vista no la puede seguir. La gente cambia sus recurridos como si de una partida de dados se tratarse y los que un día estaban quietos otros si mueven como si les había sido la vida en eso…En ocasiones los hierros se encamaran por enormes estructuras formando enredadas tramas refulgentes y colosales donde mantienen largas y complejas conversas con los pájaros, en otras, riachuelos de piedras y hormigón fluyen siguiendo a estela de la humedad y la luz de la mañana], dando lugar a formas recogidas y lineales…Porque esta ciudad revela una imagen diferente en cada mirada, en cada paseo, en cada viaje…de manera que cuando hechas la vista atrás ya no eres capaz de reconocer la melodía con la que si movían los gestos.

Obra: La Ciudad Cambiante
Autor: Roi Alonso Padin
Año: 2009
Emplazamiento: Madrid
Memoria: Roi Alonso Padin
+ flyckr

«Perhaps us are to bring closer a moment from crisis of the city life and invisible cities are a dream that is born of the heart of the cities invivibles.»

Italo Calvino “As cidades invisibles”

This city is born to the riverside of the imagination of each one, is transformed and tour on herself with every visitor so that always shows a different side. It transforms colors of the constructions, of windows, of the calles…la vegetation is stirred and it grows indistinctly, sometimes likes of piling in a point and other is spread until where the view does not be able to her to follow. People changes his respondents as though of a dice departure se to deal and which a day were still other if they move as though it had been them the life sometimes irons were laid for enormous structures forming tangled plots refulgent and colossal where they keep long and complex talk with birds, in other, stone and concrete rivulets flow following to trail of the humidity and the light in the morning], giving place to collected ways and lineales…Porque this city reveals a different image in every gaze, in every avenue, in every viaje…de way that when made the view back no more are able to admit the melody with which if they moved gestures.

Artwork: The changing city

Author: Roi Alonso Padin

Year: 2009

Location: Madrid

Memory: Roi Alonso Padin

+ flyckr

«Tal vez estámonos a acercar a un momento de crise da vida urbana e as cidades invisibles son un soño que nace do corazón das cidades invivibles.»

Italo Calvino “As cidades invisibles”

Esta cidade nace á ribeira da imaxinación de cada un, transfórmase e xira sobre si mesmacon cada visitante de maneira que sempre amosa un lado distinto. Troca as cores dasconstrucións, das fiestras, das rúas…a vexetación revirase e medra indistintamente, asveces gusta de amontoarse nun punto e outras esténdese ata onde a vista non podeseguila. A xente muda os seus recorridos como se dunha partida de dados se tratase e osque un día estaban quedos outros se moven coma se lles fora a vida niso…En ocasións os ferros encamáranse por enormes estruturas formando enredadas tramasrefulxentes e colosais onde manteñen longas e complexas conversas cos paxaros,noutras, regatos de pedras e formigón flúen seguindo a estela da humidade e a luz damañá, dando lugar a formas recollidas e lineais…Porque esta cidade revela unha imaxe diferente en cada mirada, en cada paseo, en cadaviaxe…de maneira que cando votas a vista atrás xa non es capaz de recoñecer a melodíacoa que se movían os xestos.

Obra: A Cidade Cambiante

Autor: Roi Alonso Padin

Ano: 2009

Emplazamento: Madrid

Memoria: Roi Alonso Padin

+ flyckr

La Modernidad Construida. Arquitectura Galega 1930-1970

35

[:es]

La exposición titulada «La Modernidad Construida. Arquitectura Gallega 1930-1970«. La muestra, de carácter itinerante, reúne cuarenta proyectos que explican la eclosión de la modernidad de Galicia y su desarrollo a lo largo de cuatro décadas, pero también permite entender las aspiraciones y la evolución de una sociedad, traducidas en arquitectura.

La exposición, comisariada por Fernando Agrasar, se inaugura el próximo jueves 22 de abril y se podrá visitar ate o 25 de mayo. Sala de Arquitectura del COAG. Federico Tapia 64. A Coruña.

a Modernidad Construida. Arquitectura Galega 1930-1970
La Modernidad Construida. Arquitectura Galega 1930-1970

[:en]

Chamber of Architecture of the COAG. Federico Tapia 64. La Coruña.
The entitled «exhibition The Built Modernity. Galician architecture 1930-1970». It shows her, of itinerant character, gathers forty projects that explain the eclosión of the modernity of Galicia and its development throughout four decades, but also allows understanding aspirations and the evolution of a society, translated in architecture. The exhibition, curated by Fernando Agrasar, is inaugurated next Thursday 22 April and you will be able to visit ties or 25 May.

+ http://coruna.coag.es[:gl]

Sala de Arquitectura del COAG. Federico Tapia 64. A Coruña.
A exposición titulada «A Modernidade Construida. Arquitectura Galega 1930-1970». A mostra, de carácter itinerante, reúne corenta proxectos que explican a eclosión da modernidade de Galicia e o seu desenvolvemento ao longo de catro décadas, pero tamén permite entender as aspiracións e a evolución dunha sociedade, traducidas en arquitectura. A exposición, comisariada por Fernando Agrasar, inaugúrase o vindeiro xoves 22 de abril e poderase visitar ate ou 25 de maio.

+ http://coruna.coag.es

[:]