[:es]
Enzo Mari (1932, Novara, Italia), artista, teórico de la percepción y diseñador, se ha hecho célebre por anticipar conceptos que gozan de la máxima vigencia entre los jóvenes diseñadores: sostenibilidad, “do it yourself”, mueble básico y económico… Mari ha estado siempre más interesado en el significado del lenguaje creativo y en el estudio de la relación del diseño con el usuario que con la producción industrial de sus creaciones, aún así ha colaborado con algunas de las más importantes empresas del sector.
En 1974 inicia un proyecto llamado Autoprogettazione, una colección de mobiliario diseñada para ser ejecutada con los materiales más sencillos y fáciles de conseguir. Uno de los elementos de esta colección es la silla Sedia.

Sedia es el paradigma de diseño didáctico, quizás porque Mari diseñó juegos infantiles antes que muebles. La leve inclinación del asiento se consigue desplazando hacia abajo la tabla trasera del bastidor. La inclinación del respaldo se logra de la manera más obvia y a gusto del consumidor. No es apilable, ya que las tablas delantera y trasera del bastidor arriostran las patas, por lo que éstas han de quedar en el mismo plano. Se vende desmontada, con una caja de clavos y un sencillo esquema de instrucciones – ¿a qué recuerda? – y se monta con un simple martillo, lo que contribuye a esclarecer la función de cada uno de sus elementos.

Sedia es una silla bajita y muy cómoda, en contra de lo que pudiera parecer y la comercializa de nuevo Artek, que también ha producido un documental donde Enzo Mari explica las claves de este proyecto.
Xosé Suárez, arquitecto
Santiago de Compostela, noviembre 2010
Publicado en Nº 313 [sillas…][:gl]
Enzo Mari (1932, Novara, Italia), artista, teórico da percepción e deseñador, fíxose soado por anticipar conceptos que gozan da máxima vixencia entre os novos deseñadores: sustentabilidade, “do it yourself”, moble básico e económico… Mari estivo sempre máis interesado no significado da linguaxe creativa e no estudo da relación do deseño co usuario que coa produción industrial das súas creacións, aínda así colaborou con algunhas das máis importantes empresas do sector.
En 1974 inicia un proxecto chamado Autoprogettazione, unha colección de mobiliario deseñada para ser executada cos materiais máis sinxelos e fáciles de conseguir. Un dos elementos desta colección é a cadeira Sedia.

Sedia é o paradigma de deseño didáctico, quizais porque Mari deseñou xogos infantís antes que mobles. A leve inclinación do asento conséguese desprazando cara abaixo a táboa traseira do bastidor. A inclinación do respaldo lógrase da maneira máis obvia e a gusto do consumidor. Non é apilable, xa que as táboas dianteira e traseira do bastidor arriostran as patas, polo que estas han de quedar no mesmo plano. Véndese desmontada, cunha caixa de cravos e un sinxelo esquema de instrucións – a que lembra? – e móntase cun simple martelo, o que contribúe a esclarecer a función de cada un dos seus elementos.

Sedia é unha cadeira baixiña e moi cómoda, en contra do que puidese parecer e comercialízaa de novo Artek, que tamén produciu un documental onde Enzo Mari explica as claves deste proxecto.
Xosé Suárez, arquitecto
Santiago de Compostela, novembro 2010
Publicado en Nº 313 [sillas…][:en]
Enzo Mari (1932, Novara, Italia), artist, theoretical of the perception and designer, has become famous for anticipating concepts that enjoy the maximum force between the young designers: sustainability, “do it yourself”, basic and economic furniture … Mari has been always more interested in the meaning of the creative language and in the study of the relation of the design with the user who with the industrial production of his creations, nonetheless has collaborated with some of the most important companies of the secto
In 1974 it initiates a project called Autoprogettazione, a collection of furniture designed to be executed by the materials simplest and easy to obtain. One of the elements of this collection is the Sedia chair.

Sedia is the paradigm of didactic design, probably because Mari designed infantile games before that furniture. The slight inclination of the seat is obtained displacing down the back table of the frame. The inclination of the support is achieved in a most obvious way and to taste of the consumer. It is not apilable, since the tables forward and back of the frame arriostran the legs, for what these have to stay in the same plane. It sells dismantled, with a box of nails and a simple scheme of instructions – what does he resemble? – and there is mounted by a simple hammer, which helps to clarify the function of each one of his elements.

Sedia is a chair bajita and very comfortable, in opposition to what it could seem and it commercializes again Artek, which also has produced a documentary where Enzo Mari explains the keys of this project.
Xosé Suárez, architect
Santiago de Compostela, november 2010
Published in Nº 313 [sillas…][:]




