[:es]

La exposición investiga cómo se han proyectado, construido e imaginado los espacios para el sexo en la sociedad occidental desde el s. XVIII hasta nuestros días.
A través de unas 250 piezas, entre dibujos y maquetas de arquitectura, instalaciones artísticas, audiovisuales, libros y otros materiales, la exposición explora el poder que ejercen los espacios como motor del deseo y muestra cómo la arquitectura ha contribuido al control de los comportamientos y a la creación de los estereotipos de género en nuestra sociedad patriarcal.
La muestra presenta algunos de los proyectos que se han distinguido por subvertir los modelos tradicionales y postular utopías de convivencia sexual o espacios privados concebidos exclusivamente para el placer. Revisa las propuestas de Claude-Nicolas Ledoux, Charles Fourier, Sade, Guy Debord, la arquitectura radical de los años sesenta y setenta, Carlo Mollino, Adolf Loos, Nicolas Schöffer, Wilhelm Reich, la arquitectura de Playboy y la obra de arquitectos y artistas contemporáneos.
«1.000 m2 de deseo» sostiene la necesidad de revisar la vigencia e interés de algunos proyectos especulativos radicales que parecen hablarnos directamente desde una distancia, en algunos casos, de más de dos siglos. Invita a considerar cómo se construyen las sexualidades de acuerdo a determinados códigos culturales sujetos a normas corporales y discursivas, y cuál es el espacio del deseo y el placer en nuestra sociedad.
La exposición pone de manifiesto cómo la creación de ciertos paréntesis de resistencia a lo normativo nacen sobre todo de la arquitectura informal y de la apropiación de lugares. Evidencia cómo la práctica de la arquitectura ha estado dominada hasta muy recientemente por hombres y que, en consecuencia, los espacios propuestos para el placer se imaginan desde un deseo y una fantasía masculinos.
La arquitectura, como diseño físico del espacio y como atmósfera, forma parte sustancial de nuestras fantasías. Muchos de los espacios expuestos no se han realizado nunca, solo han sido imaginados y se han construido a través del lenguaje o la imagen proyectada.
La propuesta se desarrolla en tres capítulos temáticos: Utopías sexuales, Refugios libertinos y Sexografías, e incluye varios espacios autónomos que funcionan como «miniexposiciones», comisariados, cada uno de ellos, por diferentes especialistas: una reproducción del Centro de Entretenimientos Sexuales de Nicolas Schöffer (Eléonore de Lanvandeyra Schöffer y Guillaume Richard), un gabinete de lectura de ficción libertina (Marie-Françoise Quignard), una instalación dedicada a la arquitectura y a la revista Playboy (Beatriz Colomina y Pep Avilés) y una sala de cine porno a la manera de las de los años setenta (Esther Fernández).
También presenta la instalación de nueva creación Right Into Her Arms, de William Kentridge, que el artista sudafricano ha realizado en el marco de su puesta en escena de la ópera Lulú, de Alban Berg.
Comisarios: Adélaïde de Caters, Rosa Ferré
25 octubre 2016 – 19 marzo 2017
[:gl]

A exposición investiga como se proxectaron, construído e imaxinado os espazos para o sexo na sociedade occidental desde o s. XVIII ata os nosos días.
A través dunhas 250 pezas, entre debuxos e maquetas de arquitectura, instalacións artísticas, audiovisuais, libros e outros materiais, a exposición explora o poder que exercen os espazos como motor do desexo e mostra como a arquitectura contribuíu ao control dos comportamentos e á creación dos estereotipos de xénero na nosa sociedade patriarcal.
A mostra presenta algúns dos proxectos que se distinguiron por subverter os modelos tradicionais e postular utopías de convivencia sexual ou espazos privados concibidos exclusivamente para o pracer. Revisa as propostas de Claude-Nicolas Ledoux, Charles Fourier, Sade, Guy Debord, a arquitectura radical dos anos sesenta e setenta, Carlo Mollino, Adolf Loos, Nicolas Schöffer, Wilhelm Reich, a arquitectura de Playboy e a obra de arquitectos e artistas contemporáneos.
«1.000 m2 de desexo» sostén a necesidade de revisar a vixencia e interese dalgúns proxectos especulativos radicais que parecen falarnos directamente desde unha distancia, nalgúns casos, de máis de dous séculos. Convida a considerar como se constrúen as sexualidades de acordo a determinados códigos culturais suxeitos a normas corporais e discursivas, e cal é o espazo do desexo e o pracer na nosa sociedade.
A exposición pon de manifesto como a creación de certas parénteses de resistencia ao normativo nacen sobre todo da arquitectura informal e da apropiación de lugares. Evidencia como a práctica da arquitectura estivo dominada ata moi recentemente por homes e que, en consecuencia, os espazos propostos para o pracer imaxínanse desde un desexo e unha fantasía masculinos.
A arquitectura, como deseño físico do espazo e como atmosfera, forma parte substancial das nosas fantasías. Moitos dos espazos expostos non se realizaron nunca, só foron imaxinados e construíronse a través da linguaxe ou a imaxe proxectada.
A proposta desenvólvese en tres capítulos temáticos: Utopías sexuais, Refuxios libertinos e Sexografías, e inclúe varios espazos autónomos que funcionan como «miniexposiciones», comisariados, cada un deles, por diferentes especialistas: unha reprodución do Centro de Entretementos Sexuais de Nicolas Schöffer (Eléonore de Lanvandeyra Schöffer e Guillaume Richard), un gabinete de lectura de ficción libertina (Marie-Françoise Quignard), unha instalación dedicada á arquitectura e á revista Playboy (Beatriz Colomina e Pep Avilés) e unha sala de cinema porno á maneira das dos anos setenta (Esther Fernández).
Tamén presenta a instalación de nova creación Right Into Her Arms, de William Kentridge, que o artista surafricano ha realizado no marco da súa posta en escena da ópera Lulú, de Alban Berg.
Comisarios: Adélaïde de Caters, Rosa Ferré
25 outubro 2016 – 19 marzo 2017
[:en]

The exhibition looks at the way Western society has planned, built and imagined spaces for sex from the 18th century to the present day.
With some 250 exhibits, including drawings and architectural models, art installations, audiovisuals, books and other materials, the exhibition explores the power of spaces as the driving force of desire and shows how architecture has been a tool that controls behaviour and creates gender stereotypes in our patriarchal society.
It presents some of the projects that have subverted traditional models and advocated utopias of sexual cohabitation, or private spaces designed solely for pleasure. It looks afresh at the proposals of Claude-Nicolas Ledoux, Charles Fourier, Sade and Guy Debord, the radical architecture of the 1960s and 1970s, Carlo Mollino, Adolf Loos, Nicolas Schöffer, Wilhelm Reich, Playboy architecture and works by contemporary architects and artists.
“1000m2 of desire” underpins the need to reappraise, for contemporary times, the validity and interest of some of the radical, speculative projects that seem to speak directly to us today, even though some of them date back more than 200 years. It invite us to consider how sexualities are constructed in accordance with specific cultural codes subject to norms that govern bodies and discourses, and the nature of the space of desire and pleasure in our society.
The exhibition highlights the way certain forms of resistance to established norms have largely originated from informal architecture and the appropriation of places. It shows how architectural practice has been dominated by men until very recently and, as a result, spaces designed for pleasure have been imagined from male desires and fantasies.
Architecture as the physical design of a space and setting makes up a substantial part of our sexual fantasies. Many of the exhibits have never been created before and are constructed through language or the projected image.
The exhibition is divided into three thematic sections: Sexual utopias, Libertine refuges and Sexographs and includes several independent spaces that act as ‘mini exhibitions’ each one curated by different specialists: a recreation of Nicolas Schöffer’s Centre for Sexual Leisure (Eléonore de Lanvandeyra Schöffer and Guillaume Richard), a reading room containing libertine novels (Marie-Françoise Quignard), an installation dedicated to Playboy magazine and its architecture (Beatriz Colomina and Pep Avilés) and an archetypal 1970s ’ porn cinema (Esther Fernández).
It also presents William Kentridge’s new installation Right Into Her Arms, which the South African artist created for his production of Alban Berg’s Lulu.
Curators: Adélaïde de Caters, Rosa Ferré
25 October 2016 – 19 March 2017
[:]




