[:es]
La Ciudad se ha convertido progresivamente y quizá desde la Revolución Industrial, en una suerte de gran depredador sobre el medio. Su papel como agente dinamizador de la actividad económica y cultural del mundo, el progreso, ha configurado conurbaciones de consumo, mega-estructuras desconectadas de los ciclos de la naturaleza, la energía o los recursos. La Ciudad Genérica pesa demasiado para el Mundo: superficial, desestructurada, hiperdensa, polucionada, “supremamente inorgánica”1, la ciudad impermeable en la que el imaginario de un afuera natural se reduce al bucólico artificial de los lagos en el campo de golf, o la nieve industrial pulverizada sobre la pista de esquí.
Ha llegado el momento de pactar con la Naturaleza:
«cada época sueña con la siguiente».2
Para Le Corbusier la ciudad representaba la verdadera Casa del Hombre, entendida siempre desde una aproximación higienista y de recuperación de los placeres esenciales, es decir el sol, el aire, el agua, la vegetación, el paisaje:
“Hay que reconquistar los horizontes. Hay que volver a plantar árboles”.3
Fernando Higueras daba un paso más al convertir algunos de sus proyectos en edenes habitados por plantas y animales:
“Qué pena elogiar un nuevo tipo de cubierta porque ni un solo pájaro ha conseguido anidar en ella; aquí gorriones, mirlos, abubillas: un nido por vigueta. Murciélagos también. En vez de pradera norteña, tan adecuada en la meseta castellana, el bosque de espinos, dislate ayer para los técnicos paisajistas, hoy refugio para varias familias de gatos protectores”.4
Fracasadas las nuevas ciudades utópicas socialistas en Europa y posteriormente en Norteamérica, tanto como presentimos el destino fatal de la nueva y autosuficiente ciudad smart, el presente nos ofrece la posibilidad de repensar la ciudad existente desde su activación ambiental, biológica o ecosistémica. Al margen de discursos primitivistas surgidos desde una adulterada imagen pastoril de la naturaleza, la ciudad contemporánea precisa la recuperación urgente de la utopía; la reinvención de una nueva teoría de lo urbano desde la puesta en valor, también, de lo no humano; la ciudad como un paisaje capaz de recomponer la frágil belleza del mundo. La belleza de La Ciudad como Hábitat .5
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Febrero 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Rem Koolhaas, La Ciudad Genérica, Barcelona, Gustavo Gili, 2008. Publicado originalmente en Domus, 791, marzo de 1997, con el título “The Generic City”. Se recomienda el artículo de José Fariña «Desmontando la Ciudad Genérica«.
2 Walter Benjamin, El libro de los Pasajes, Madrid, Akal, 2004.
3 Le Corbusier, La Casa del Hombre, Barcelona, Apóstrofe, 1999.
4 Fernando Higueras. Curiculum Vitae completo (1954-1984). Escritos sobre FH. Publicación: Fernando Higueras. Madrid, 1985.
5 La Asociación Sostenibilidad y Arquitectura -ASA- y ROCA organizan una serie de encuentros bajo el título La Ciudad como Hábitat, Madrid, febrero-julio 2015. Sirva esta breve introducción como anuncio y estímulo de las mismas.
[:gl]
A Cidade converteuse progresivamente e quizá desde a Revolución Industrial, nunha sorte de gran depredador sobre o medio. O seu papel como axente dinamizador da actividade económica e cultural do mundo, o progreso, configurou conurbaciones de consumo, mega-estruturas desconectadas dos ciclos da natureza, a enerxía ou os recursos. A Cidade Xenérica pesa demasiado para o Mundo: superficial, desestructurada, hiperdensa, polucionada, “supremamente inorgánica”1, a cidade impermeable na que o imaxinario dun fóra natural redúcese ao bucólico artificial dos lagos no campo de golf, ou a neve industrial pulverizada sobre a pista de esquí.
Chegou o momento de pactar coa Natureza:
«cada época soña coa seguinte».2
Para Le Corbusier a cidade representaba a verdadeira Casa do Home, entendida sempre desde unha aproximación higienista e de recuperación dos praceres esenciais, é dicir o sol, o aire, a auga, a vexetación, a paisaxe:
“Hai que reconquistar os horizontes. Hai que volver plantar árbores”.3
Fernando Higueras daba un paso máis ao converter algúns dos seus proxectos en edéns habitados por plantas e animais:
“Que pena eloxiar un novo tipo de cuberta porque nin un só paxaro conseguiu aniñar nela; aquí gorriones, merlos, abubillas: un niño por vigueta. Morcegos tamén. No canto de pradería norteña, tan adecuada na meseta castelá, o bosque de espinos, dislate onte para os técnicos paisajistas, hoxe refuxio para varias familias de gatos protectores”.4
Fracasadas as novas cidades utópicas socialistas en Europa e posteriormente en Norteamérica, tanto como presentimos o destino fatal da nova e autosuficiente cidade smart, o presente ofrécenos a posibilidade de repensar a cidade existente desde a súa activación ambiental, biolóxica ou ecosistémica. Á marxe de discursos primitivistas xurdidos desde unha adulterada imaxe pastoril da natureza, a cidade contemporánea precisa a recuperación urxente da utopía; a reinvención dunha nova teoría do urbano desde a posta en valor, tamén, do non humano; a cidade como unha paisaxe capaz de recompoñer a fráxil beleza do mundo. A beleza da Cidade como Hábitat.5
Miguel Ángel Díaz Camacho. Doutor Arquitecto
Madrid. Febreiro 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notas:
1 Rem Koolhaas, A Cidade Xenérica, Barcelona, Gustavo Gili, 2008. Publicado orixinalmente en Domus, 791, marzo de 1997, co título “The Generic City”. Recoméndase o artigo de José Fariña «Desmontando a Ciudad Genérica«.
2 Walter Benjamin, O libro das Pasaxes, Madrid, Akal, 2004.
3 Le Corbusier, A Casa do Home, Barcelona, Apóstrofe, 1999.
4 Fernando Higueras. Curiculum Vitae completo (1954-1984). Escritos sobre FH. Publicación: Fernando Higueras. Madrid, 1985.
5 A Asociación Sostenibilidade e Arquitectura -ASA- y ROCA organizan unha serie de encontros baixo o título A Cidade como Hábitat, Madrid, febreiro-xullo 2015. Sirva esta breve introducción como anuncio e estímulo das mismas.
[:en]
The City has turned progressively and probably from the Industrial Revolution, in a luck of great predator on the way. His paper as revitalizing agent of the economic and cultural activity of the world, the progress, has formed conurbations of consumption, mega-structures disconnected of the cycles of the nature, the energy or the resources. The Generic City weighs too much for the World: superficial, desestructurada, hyperdense, polucionada, “supremamente inorganic”1, the impermeable city in which the imaginary one of one out native diminishes to the bucolic artificial one of the lakes in the golf course, or the industrial snow pulverized on the track of ski.
There has come the moment to compromise with the Nature:
«Every epoch dreams of the following one».2
For Le Corbusier the city hygienist was representing the real House of the Man, understood always from an approximation and of recovery of the essential pleasures, that is to say the Sun, the air, the water, the vegetation, the landscape:
“It is necessary to reconquer the horizons. It is necessary to return to plant trees”.3
Fernando Higueras was giving one more step on having turned some of his projects in edenes lived by plants and animals:
“What sorrow to praise a new type of cover because not even an alone bird has managed to nest in her; here sparrows, blackbirds, hoopoes: a nest for joist. Bats also. Instead of northern meadow so adapted in the Castilian plateau, the forest of hawthorns, absurdity yesterday for the technical landscape painters, today I shelter for several families of protective cats”.4
Failed the new Utopian socialist cities in Europe and later in North America, so much since we sense beforehand the fatal destination of the new and self-sufficient smart city, the present offers us the possibility of rethinking the existing city from his environmental, biological activation or ecosistémica. To the margin of speeches primitivistas arisen from an adulterated pastoral image of the nature, the contemporary city needs the urgent recovery of the Utopia; the reinvention of a new theory of the urban thing from the putting in value, also, of I it do not humanize; the city like a landscape capable of re-composing the fragile beauty of the world. The beauty of The City as Habitat .5
Miguel Ángel Díaz Camacho. PhD Architect
Madrid. February 2015.
Author of the Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos
Notes:
1 Rem Koolhaas, La Ciudad Genérica, Barcelona, Gustavo Gili, 2008. Published originally in Domus, 791, March, 1997, with the title “The Generic City”. Jose Fariña’s article is recommended «Dismantling the Generic City«.
2 Walter Benjamin, El libro de los Pasajes, Madrid, Akal, 2004.
3 Le Corbusier, La Casa del Hombre, Barcelona, Apóstrofe, 1999.
4 Fernando Higueras. Curiculum Vitae completo (1954-1984). Escritos sobre FH. Published: Fernando Higueras. Madrid, 1985.
5 The Association Sustainability and Architecture – ASA – and ROCA organize a series of meetings under the title, La The City as Habitat, Serve this brief introduction as advertisement and stimulus of the same ones.
[:]




