Inicio Blog Página 75

[:es]De los habitantes del cristal | Landa Hernández Martínez[:gl]Dos habitantes do cristal | Pedro Hernández[:en]From the crystal inhabitants | Pedro Hernández[:]

[:es]

“Una noche, la gente del espejo invadió la Tierra. Su fuerza era grande, pero al cabo de sangrientas batallas las artes mágicas del Emperador Amarillo prevalecieron. Éste rechazó a los invasores, los encarceló en los espejos y les impuso la tarea de repetir, como en una especie de sueño, todos los actos de los hombres. Los privó de su fuerza y de su figura y los redujo a simples reflejos serviles. Un día, sin embargo, sacudirán ese letargo mágico.”

Jorge Luis Borges, Los animales del espejo.

Antecedentes

Resulta difícil precisar qué fueron los habitantes del cristal. En la distancia, todavía son un enigma, resultado tal vez inevitable de las transformaciones sufrida por el vidrio desde el siglo XIX al XXI, en especial de su uso en la arquitectura: sus primeras aplicaciones, en el albor de la Revolución Industrial, en la construcción de espacios más livianos y transparentes —que expandían los límites de la razón al último hueco de un mundo hasta entonces poblado sólo por sombras y mitos— dieron paso a su masiva multiplicación, proliferación y expansión en las pantallas-retina de los aparatos móviles, que pasaron a funcionar como prótesis sensibles de los cuerpos de los llamados habitantes del cristal —pegadas a ellos, a sus ojos y a sus dedos—.

The Crystal Palace (El Palacio de Cristal) fue una edificación de hierro fundido y cristal construida en el Hyde Park, en Londres, con motivo de la Gran Exposición mundial de 1851. Su planta, formado por la nave principal y galerías longitudinales, medía 563,25 m x 124,35 m.
The Crystal Palace (El Palacio de Cristal) fue una edificación de hierro fundido y cristal construida en el Hyde Park, en Londres, con motivo de la Gran Exposición mundial de 1851. Su planta, formado por la nave principal y galerías longitudinales, medía 563,25 m x 124,35 m.

Fue entonces cuando el mundo se llenó de ventanas en apariencia opacas pero hiperconectadas entre sí, que inundaron todo de una sobreabundante información. Pese al tiempo que ha pasado, aún hoy cuesta develar todas este proceso, pero resulta necesario atender a las cualidades que distinguían a esos habitantes de esta ‘otra’ arquitectura más enfocada en la capacidad de interconexión que en el espacio, donde la forma era menos importante que la velocidad de respuesta y en la que, por fin, se cumplió una de las más destacadas expectativas modernas: el destierro total de lo privado de la vida humana.

Sin sentidos: ni tacto, ni vista

Envueltos por una finísima capa de vidrio, los habitantes del cristal sólo podían enfrentarse a un entorno aséptico, carente de sabor y de olor. Una prisión para los sentidos que, aunque les impedía entrar en contacto con cualquier cosa más allá del vidrio, también les defendía de cualquier daño. La envolvente impenetrable actuaba como una pantalla que no sólo les hacía llegar luz e información, sino que les aliviaba de la necesidad de enfrentarse de forma directa a un exterior extremadamente caótico e incomprensible.

Sin embargo, y pese al equívoco que puede dar lugar esta forma de separación, los habitantes del cristal palpaban con frecuencia; usaban sus dedos de forma reiterativa, pero como las cosas que ‘tocaban’ estaban siempre ubicadas al otro lado de la mencionada pantalla —una membrana dura pero afable al tanto que envolvía todo bajo una superficie lisa, sin asperezas y agradable al tacto— sólo podían sentir el mundo como un lugar sin fricción, ni roce, ni transgresión, sobre el cual sus dedos podían deslizar sin tener que enfrentarse a ningún problema ni rugosidad. El tacto se limitaba a la interacción con un velo sensible, capaz de reaccionar a la yema de los dedos, pero que condenaba a los cuerpos a vivir en un interior impermeable.

¿Por qué seguir manteniendo la nostalgia del contacto? Dado que el vidrio que encerraba a los habitantes del cristal, les permitía mantenerlos a resguardo en un entorno inocuo, separado de forma permanente de cualquier amenaza, la insistencia por seguir tocando se debía, quizá, a un residuo genético en la evolución o a un anhelo imperecedero surgido de la negación del placer físico. De cualquier manera, era un mal menor y dicho velo tenía sus ventajas: los dedos y la piel de los habitantes del cristal eran ya demasiado finos y delicados para enfrentarse a la verdadera naturaleza material de las cosas que poblaban el mundo y, de haber tocado dichas cosas sin la intermediación de la pantalla, habrían sufrido frente la áspera textura de lo real.

Pero los habitantes del cristal no sólo vieron mermado su sentido del tacto, también carecían de ojos propios. Los suyos habían sido capturados mucho tiempo atrás por una visión ocularcentrista, una emancipada de sus cuerpos, que operaba siempre desde fuera y en la distancia; una visión exteriorizada, que miraba y les miraba con unos ojos fríos y duros, carentes de párpados y que, más que contemplar, vigilaba y sospechaba —registrando siempre en alta definición—. No es que carecieran de forma literal de órganos oculares, sino que estos habían sido sometidos por nuevo imperio visual marcado por los nuevos aparatos ópticos —las pantallas-retina— que actuaban como prótesis que expandían y enriquecían la realidad más allá de lo visible, superponiendo y develando información —existente o no en ese lugar— que transformaba lo real —fuera cosa, animal o humano— en una imagen predefinida, lista para ser procesada y consumida sin cuestionamiento por los ojos abatidos de los habitantes del cristal.

De los habitantes del cristal Pedro Hernández
Gradiente
Sin cuerpo: ni memoria, ni lenguaje, ni imaginación

Fue un paso natural que, una vez sus sentidos ya habían sido reducidos al mínimo, era igualmente fácil desapropiarse de otros aspectos por entonces nada esenciales: su memoria, su lenguaje y la materia misma de sus cuerpos. En cierta manera, los habitantes del cristal se percataron poco a poco que el peso de su carne les lastraba de la posibilidad de habitar realmente el cristal. Su mayor reto fue el de avanzar entonces hacia la superficialidad, donde las cosas no son cosas, sino sus propias imágenes ideales. Además, tan pronto se descubrió que estas imágenes circulaban mejor y más eficientemente que los cuerpos, hasta entonces demasiado pesados, frágiles e ineficaces, y dado que la aceleración era un requisito cada vez mayor para estar en el mundo, no pasó mucho tiempo para que cualquiera quisiera convertirse en imagen. El resultado subsecuente fue la proliferación y superabundancia de millones imágenes que, en pocos años, permitió a los habitantes del cristal dejar de imaginar, esto es, dejaron de producir nuevas imágenes; no porque no tuvieran capacidad, sino porque el esfuerzo ya no valía la pena, pues siempre existía una imagen previa y disponible para conocer, consumir o comunicarse con los demás.

Sin imaginación y con acceso a una infinita información, los habitantes del cristal descubrieron que, rara vez, tenían la necesidad de recordar —al menos de la forma en la que nosotros lo hacemos—. Ellos, aunque tenían la disponibilidad de registrar y archivar toda su vida gracias a las pantallas-retina —un registro que alguna empresa en algún lugar deslocalizado y desconocido resguarda a salvo del paso del tiempo, del polvo o de la humedad—, donaron su memoria propia, la externalizaron y permitieron que sus recuerdos estuvieran siempre accesibles por un módico costo simbólico. Este desapego hizo que sólo fueran capaces retener en su mente unas pocas imágenes: aquellas que pudieran leerse de forma más clara y con menor gasto energético. Ello provocó que los códigos comunicativos tuvieran la necesidad de abstraerse y simplificarse —en resumen, superficializarse—, para adaptarse mejor a las demandas de su nuevo entorno. Pero las cosas no eran tan sencillas, Las imágenes —así como los habitantes del cristal, que, por entonces, no eran otra cosa que una imagen— descubrieron que su supervivencia dependía no sólo de su aplanamiento, sino de la capacidad de reproducirse y replicarse de forma viral una y otra vez en un proceso de desgaste que iba de la mano de su propia inmolación en miles de fragmentos de sí mismos que, sin embargo, les evitaba ser desterrados al olvido. La fortuna quiso que los habitantes del cristal se aliaran con sus pantallas, donde encontraron el refugio necesario, primero en su replicación para acabar haciendo de su vida un performance que ser seguida en directo —o sin apenas desfase— por cualquier persona. Su capacidad de autorreproducción se hallaba en la materialización de una marca propia con fuerza e identidad suficiente, en la que los habitantes del cristal actuaban como empresarios de sí mismos y de sus opiniones.

No había pasado mucho, cuando se dieron cuenta que ya no tenían mucho más que decir. Poco importó, ellos siguieron hablando hasta que, por fin, vaciaron por completo el lenguaje de sentido. Una vez el lenguaje fue vencido, los habitantes del cristal lograron, al fin, desprenderse de su cuerpo, —su peso, su carne, su abyección—, que pasó a ser una vieja reminiscencia demasiado vulnerable que sólo les advertía del paso del tiempo. Negándolo —y por tanto negando su potencia— pudieron devenir en una imagen perfecta y aventurarse en la tan recurrida pasividad: supuesto descanso y goce de una vida voyerista. Y es que, atrapados e insensibles, sin voz ni memoria para reconocerse, los habitantes del cristal se convirtieron, en su gran mayoría, espectadores de una vida que no les pertenecía —una vida fuera de la suya—. Como tales, su acción se reducía a mirar —siempre desde la distancia, la distancia necesaria para nunca implicarse lo suficiente con las cosas o los problemas— lo que pasaba y se deshacía por delante suya.

Para evitar caer en alguna acción que les volviera a hacer conscientes de su corporeidad, los habitantes del cristal se refugiaron en sus pantallas, las cuales les otorgaron la facultad de acceder a cualquier punto, conocer cualquier cosa o descubrir cómo hacer aquello que les pueda interesar en ese preciso momento. Con todo disponible a cualquier hora del día, los habitantes del cristal, siempre ávidos de saber más, ordenaban, consumían, descargaban y acumulaban miles de datos sobre los que rara vez volvían. Así, los habitantes del cristal finalmente construyeron una relación particular y diferente con el tiempo, al que no percibían como una sucesión más o menos lineal de eventos o acontecimientos —donde el pasado ya pasó y el futuro está por venir—, sino que el tiempo comenzaba justo cuando las pantallas se encendían y terminaba cuando se apagaban —si es que alguna vez lo hacían—. Ello les permitía pensar un tiempo múltiple: anacrónico, sincrónico, diacrónico y en tiempo real.

La Glass House, Carlo Santambrogio | Fuente: revistaexclama.com
La Glass House, Carlo Santambrogio | Fuente: revistaexclama.com
Sin fantasmas: ni sombra, ni noche, ni emoción

Si bien habían encontrado la manera de mermar sus sentidos, su imaginación y hasta su cuerpo, a los habitantes del cristal les quedaba desapegarse de la emoción. El modo fue bastante sencillo: el control preciso de la iluminación.

Pese a la creencia popular, que les asocia a la transparencia tradicional, los habitantes del cristal escasamente recibían la luz solar —o de cualquier otra fuente de energía natural—. Al contrario, la luz que percibían era, en realidad, mera iluminación emitida por las múltiples pantallas-membrana que les rodeaban. Una luz que intentaba extinguir por completo cualquier secreto, cualquier aspecto siniestro que pudiera aparecerse en sus vidas. Después de todo, como las pantallas que contenían a los habitantes del cristal no sólo proyectaban miles de imágenes, sino que también registraban —ya fuera mediante el uso de cámaras incorporadas sobre el cristal, capaces de entender los sentimientos de aquellos a quienes veían, como de determinar y predecir actitudes (no) deseadas, como analizando sus gustos (likes) y preferencias: los lugares que más ‘visitaban’, aquello que más miraban, ciertas búsquedas ocasionales, etc…— los habitantes del cristal modelaron su conducta para evitar cualquier señalamiento o conducta que pudiera traer algún tipo de marca sobre ellos.

Portadora también de información, esta luz actuaba era como una bruma lechosa pero inocua y siempre fría que hizo posible, además, extinguir la noche y superar las viejas divisiones de trabajo-ocio-descanso, transformando cada lugar del mundo en un espacio productivo que pudiera rendir en pleno funcionamiento durante 24 horas al día y 7 días a la semana.

Esa disponibilidad completa, les permitió tanto consumir y devorar insaciablemente cualquier aspecto del mundo, así como mantenerse ocupados permanentemente y abortar, de paso, cualquier forma de implicación que transformara sus sentimientos hacia lugares no deseados. El objetivo, finalmente, era propiciar un entorno lo suficientemente seguro y alejado de cualquier aspecto indeseable —fuera externo o propio de cada uno de los habitantes del cristal—, algo extremadamente importante en un mundo inundado de imágenes indeseadas, de imágenes que, en definitiva, causaran o propiciaran alguna afección no necesaria.

Cabe aclarar que, si bien la privacidad parecía desterrada bajo la luz, no todo podía estar igualmente iluminado. La construcción de sus prótesis-pantalla era consecuencia de formas de explotación planetarias que pocos estaban dispuestos a sacrificar. Conscientemente, se construyeron zonas de escasa resolución y menor potencia lumínica que, por esa menor visibilidad, daban cuenta de la violencia que suponía su censura. Esta realidad, configurada como una imagen pobre frente a un entorno emitido en alta definición, podían introducirse por alguna grieta y llegar, aunque fuera de forma imprevista, a los habitantes del cristal.

El peligro radicaba entonces en la capacidad de estas imágenes de generar una respuesta no deseada para los habitantes del cristal, un shock, que pudiera sacarlos de su soñado mundo compartido. Sin embargo, tal peligro era casi siempre improbable: como ninguna imagen pasaba el tiempo suficiente ante ellos, descubrieron pronto que ya no existía la necesidad de implicarse en cualquier asunto que estuviera más allá de ellos mismos.

Así, esta luz cargada siempre de información acelerada funcionaba como una anestesia a la empatía: calmaba y apaciguaba el estrés producido por un modelo de vida sin descanso —24/7—, insensible —sin aquello que percibían con los sentidos—, sin contacto con el otro —fuera persona, animal o cosa—, y que necesitaba de un alto costo humano y ambiental para existir.

Una alternativa

Finalmente, los habitantes del cristal desaparecieron. La posibilidad de compartirlo todo de sí mismo no implica la construcción de un mundo común y la gran verdad era, después de todo, que a los habitantes del cristal habían sufrido el secuestro de su vida: su cuerpo, su noche, su descanso, sus sentidos, sus afectos, que habían sido atrapados por la nostalgia y capitalizados y vendidos sin demora al mejor postor.

La destrucción de la privacidad trajo consigo una preocupación del yo individual frente al nosotros colectivo y, en especial, de la imagen frente al cuerpo. Pero este cuerpo, pese a los intentos de eliminación, persistía como un remanente de un mundo anterior. Quizás estaba atrofiado, minimizado y cansado, pero fue justo en ese dolor y en esa vulnerabilidad donde aún existía la capacidad del mismo de revelarse: su potencia.

Las amistades inesperadas... Warhol en la casa de cristal de Philip Johnson.
Las amistades inesperadas… Warhol en la casa de cristal de Philip Johnson | Fuente: arquiscopio.com 

Hizo falta que los habitantes del crireflexiónstal se sacudieran de su letargo contra todas las formas de dominio que enclaustraban su vida: fue en ese momento cuando hacia los márgenes de la representación, valorando lo periférico de su mirada y el fuera del foco de atención de las miradas impuestas. Fue allí donde comenzaron a construir otras relaciones, lejos de las pantallas, de la luz; fue allí donde recuperaron el mundo sensible: el tacto, la caricia, el golpe y del valor de la palabra, sus sentidos.

El cuidado, el propio y el del otro. Al calor de un nuevo mundo común se les permitió reconocer y reconocerse en el otro y los habitantes del cristal, hasta entonces cegados, decidieron que, de nuevo, debían dejarse afectar.

Pedro Hernández · arquitecto
Ciudad de México. Mayo 2017

Este texto fue publicado en las actas del Congreso COCA 2017. ETSAM, Madrid[:gl]

“Unha noite, a xente do espello invadiu a Terra. A súa forza era grande, pero ao cabo de sanguentas batallas as artes máxicas do Emperador Amarelo prevaleceron. Este rexeitou aos invasores, encarcerounos nos espellos e impúxolles a tarefa de repetir, como nunha especie de soño, todos os actos dos homes. Privounos da súa forza e da súa figura e reduciunos a simples reflexos serviles. Un día, con todo, sacudirán ese letargo máxico.”

Jorge Luis Borges, Os animais do espello.

Antecedentes.

Resulta difícil precisar que foron os habitantes do cristal. Na distancia, aínda son un enigma, resultado talvez inevitable das transformacións sufrida polo vidro desde o século XIX ao XXI, en especial do seu uso na arquitectura: as súas primeiras aplicacións, no albor da Revolución Industrial, na construción de espazos máis liviáns e transparentes —que expandían os límites da razón ao último oco dun mundo ata entón poboado só por sombras e mitos— deron paso á súa masiva multiplicación, proliferación e expansión nas pantallas-retina dos aparellos móbiles, que pasaron a funcionar como próteses sensibles dos corpos dos chamados habitantes do cristal —pegadas a eles, aos seus ollos e aos seus dedos—.

The Crystal Palace (El Palacio de Cristal) fue una edificación de hierro fundido y cristal construida en el Hyde Park, en Londres, con motivo de la Gran Exposición mundial de 1851. Su planta, formado por la nave principal y galerías longitudinales, medía 563,25 m x 124,35 m.
(O Palacio de Cristal) foi unha edificación de ferro fundido e cristal construída no Hyde Park, en Londres, con motivo da Gran Exposición mundial de 1851. A súa planta, formado pola nave principal e galerías lonxitudinais, medía 563,25 m x 124,35 m.

Foi entón cando o mundo encheuse de xanelas en aparencia opacas pero hiperconectadas entre si, que alagaron todo dunha sobreabundante información. Pese á vez que pasou, aínda hoxe custa develar todas este proceso, pero resulta necesario atender ás calidades que distinguían a eses habitantes desta ‘outra’ arquitectura máis enfocada na capacidade de interconexión que no espazo, onde a forma era menos importante que a velocidade de resposta e na que, por fin, cumpriuse unha das máis destacadas expectativas modernas: o desterro total do privado da vida humana.

Sen sentidos: nin tacto, nin vista.

Envolvidos por unha finísima capa de vidro, os habitantes do cristal só podían enfrontarse a unha contorna aséptico, carente de sabor e de cheiro. Unha prisión para os sentidos que, aínda que lles impedía entrar en contacto con calquera cousa máis aló do vidro, tamén lles defendía de calquera dano. A envolvente impenetrable actuaba como unha pantalla que non só lles facía chegar luz e información, senón que lles aliviaba da necesidade de enfrontarse de forma directa a un exterior extremadamente caótico e incomprensible. Con todo, e pese ao equívoco que pode dar lugar esta forma de separación, os habitantes do cristal palpaban con frecuencia; usaban os seus dedos de forma reiterativa, pero como as cousas que ‘tocaban’ estaban sempre situadas alén da mencionada pantalla —unha membrana dura pero afable ao tanto que envolvía todo baixo unha superficie lisa, sen asperezas e agradable ao tacto— só podían sentir o mundo como un lugar sen fricción, nin rozamento, nin transgresión, sobre o cal os seus dedos podían deslizar sen ter que enfrontarse a ningún problema nin rugosidade. O tacto limitábase á interacción cun veo sensible, capaz de reaccionar á xema dos dedos, pero que condenaba aos corpos para vivir nun interior impermeable.

Por que seguir mantendo a nostalxia do contacto? Dado que o vidro que encerraba aos habitantes do cristal, permitíalles mantelos a resgardo nunha contorna inocuo, separado de forma permanente de calquera ameaza, a insistencia por seguir tocando debíase, quizá, a un residuo xenético na evolución ou a un anhelo imperecedero xurdido da negación do pracer físico. De calquera xeito, era un mal menor e devandito veo tiña as súas vantaxes: os dedos e a pel dos habitantes do cristal eran xa demasiado finos e delicados para enfrontarse á verdadeira natureza material das cousas que poboaban o mundo e, de tocar ditas cousas sen a intermediación da pantalla, sufrirían fronte a áspera textura do real.

Pero os habitantes do cristal non só viron minguado o seu sentido do tacto, tamén carecían de ollos propios. Os seus foran capturados moito tempo atrás por unha visión ocularcentrista, unha emancipada dos seus corpos, que operaba sempre desde fóra e na distancia; unha visión exteriorizada, que miraba e miráballes cuns ollos fríos e duros, carentes de pálpebras e que, máis que contemplar, vixiaba e sospeitaba —rexistrando sempre en alta definición—. Non é que carecesen de forma literal de órganos oculares, senón que estes foran sometidos por novo imperio visual marcado polos novos aparellos ópticos —as pantallas-retina— que actuaban como prótese que expandían e enriquecían a realidade máis aló do visible, superpoñendo e develando información —existente ou non nese lugar— que transformaba o real —fose cousa, animal ou humano— nunha imaxe predefinida, lista para ser procesada e consumida sen cuestionamento polos ollos abatidos dos habitantes do cristal.

De los habitantes del cristal Pedro Hernández

Sen corpo: nin memoria, nin linguaxe, nin imaxinación.

Foi un paso natural que, unha vez os seus sentidos xa foran reducidos ao mínimo, era igualmente fácil desapropiarse doutros aspectos por entón nada esenciais: a súa memoria, a súa linguaxe e a materia mesma dos seus corpos. En certa maneira, os habitantes do cristal decatáronse aos poucos que o peso da súa carne lastráballes da posibilidade de habitar realmente o cristal. O seu maior reto foi o de avanzar entón cara á superficialidade, onde as cousas non son cousas, senón as súas propias imaxes ideais. Ademais, tan pronto se descubriu que estas imaxes circulaban mellor e máis eficientemente que os corpos, ata entón demasiado pesados, fráxiles e ineficaces, e dado que a aceleración era un requisito cada vez maior para estar no mundo, non pasou moito tempo para que calquera quixese converterse en imaxe. O resultado subsecuente foi a proliferación e superabundancia de millóns imaxes que, en poucos anos, permitiu aos habitantes do cristal deixar de imaxinar, isto é, deixaron de producir novas imaxes; non porque non tivesen capacidade, senón porque o esforzo xa non valía a pena, pois sempre existía unha imaxe previa e dispoñible para coñecer, consumir ou comunicarse cos demais.

Sen imaxinación e con acceso a unha infinita información, os habitantes do cristal descubriron que, de cando en cando, tiñan a necesidade de lembrar —polo menos da forma na que nós o facemos—. Eles, aínda que tiñan a dispoñibilidade de rexistrar e arquivar toda a súa vida grazas ás pantallas-retina —un rexistro que algunha empresa nalgún lugar deslocalizado e descoñecido resgarda a salvo do paso do tempo, do po ou da humidade—, doaron a súa memoria propia, a externalizaron e permitiron que os seus recordos estivesen sempre accesibles por un módico custo simbólico. Este desapego fixo que só fosen capaces reter na súa mente unhas poucas imaxes: aquelas que puidesen lerse de forma máis clara e con menor gasto enerxético. Iso provocou que os códigos comunicativos tivesen a necesidade de abstraerse e simplificarse —en resumo, superficializarse—, para adaptarse mellor ás demandas da súa nova contorna. Pero as cousas non eran tan sinxelas, As imaxes —así como os habitantes do cristal, que, por entón, non eran outra cousa que unha imaxe— descubriron que a súa supervivencia dependía non só da súa aplanamiento, senón da capacidade de reproducirse e replicarse de forma viral unha e outra vez nun proceso de desgaste que ía da man da súa propia inmolación en miles de fragmentos de si mesmos que, con todo, evitáballes ser desterrados ao esquecemento. A fortuna quixo que os habitantes do cristal aliásense coas súas pantallas, onde atoparon o refuxio necesario, primeiro na súa replicación para acabar facendo da súa vida un performance que ser seguida en directo —ou sen apenas desfasamento— por calquera persoa. A súa capacidade de autorreproducción achábase na materialización dunha marca propia con forza e identidade suficiente, na que os habitantes do cristal actuaban como empresarios de si mesmos e das súas opinións.

Non pasara moito, cando se deron conta que xa non tiñan moito máis que dicir. Pouco importou, eles seguiron falando ata que, por fin, baleiraron por completo a linguaxe de sentido. Unha vez a linguaxe foi vencido, os habitantes do cristal lograron, ao fin, desprenderse do seu corpo, —o seu peso, a súa carne, a súa abxección—, que pasou a ser unha vella reminiscencia demasiado vulnerable que só lles advertía do paso do tempo. Negándoo —e por tanto negando a súa potencia— puideron devir nunha imaxe perfecta e aventurarse na tan recorrida pasividade: suposto descanso e goce dunha vida voyerista. E é que, atrapados e insensibles, sen voz nin memoria para recoñecerse, os habitantes do cristal convertéronse, na súa gran maioría, espectadores dunha vida que non lles pertencía —unha vida fóra da súa—. Como tales, a súa acción reducíase a mirar —sempre desde a distancia, a distancia necesaria para nunca implicarse o suficiente coas cousas ou os problemas— o que pasaba e desfacíase por diante súa.

Para evitar caer nalgunha acción que lles volvese a facer conscientes da súa corporeidade, os habitantes do cristal refuxiáronse nas súas pantallas, as cales lles outorgaron a facultade de acceder a calquera punto, coñecer calquera cousa ou descubrir como facer aquilo que lles poida interesar nese preciso momento. Con todo dispoñible a calquera hora do día, os habitantes do cristal, sempre ávidos de saber máis, ordenaban, consumían, descargaban e acumulaban miles de datos sobre os que de cando en cando volvían. Así, os habitantes do cristal finalmente construíron unha relación particular e diferente co tempo, ao que non percibían como unha sucesión máis ou menos lineal de eventos ou acontecementos —onde o pasado xa pasou e o futuro está por vir—, senón que o tempo comezaba xusto cando as pantallas acendíanse e terminaba cando se apagaban —se é que algunha vez facíano—. Iso permitíalles pensar un tempo múltiple: anacrónico, sincrónico, diacrónico e en tempo real.

La Glass House, Carlo Santambrogio | Fuente: revistaexclama.com
A Glass House, Carlo Santambrogio | Fonte: revistaexclama.com

Sen pantasmas: nin sombra, nin noite, nin emoción.

Aínda que atoparan a maneira de minguar os seus sentidos, a súa imaxinación e ata o seu corpo, aos habitantes do cristal quedaba desapegarse da emoción. O modo foi bastante sinxelo: o control preciso da iluminación.

A pesar da crenza popular, que lles asocia á transparencia tradicional, os habitantes do cristal escasamente recibían a luz solar —ou de calquera outra fonte de enerxía natural—. Ao contrario, a luz que percibían era, en realidade, mera iluminación emitida polas múltiples pantallas-membrana que lles rodeaban. Unha luz que tentaba extinguir por completo calquera segredo, calquera aspecto sinistro que puidese aparecerse nas súas vidas. Despois de todo, como as pantallas que contiñan aos habitantes do cristal non só proxectaban miles de imaxes, senón que tamén rexistraban —xa fóra mediante o uso de cámaras incorporadas sobre o cristal, capaces de entender os sentimentos daqueles a quen vía, como de determinar e predicir actitudes (non) desexadas, como analizando os seus gustos (likes) e preferencias: os lugares que máis —visitaban—, aquilo que máis miraban, certas procuras ocasionais, etc…— os habitantes do cristal modelaron a súa conduta para evitar calquera señalamiento ou conduta que puidese traer algún tipo de marca sobre eles.

Portadora tamén de información, esta luz actuaba era como unha bruma lechosa pero inocua e sempre fría que fixo posible, ademais, extinguir a noite e superar as vellas divisións de traballo-lecer-descanso, transformando cada lugar do mundo nun espazo produtivo que puidese render en pleno funcionamento durante 24 horas ao día e 7 días á semana. Esa dispoñibilidade completa, permitiulles tanto consumir e devorar insaciablemente calquera aspecto do mundo, así como manterse ocupados permanentemente e abortar, de paso, calquera forma de implicación que transformase os seus sentimentos cara a lugares non desexados. O obxectivo, finalmente, era propiciar unha contorna o suficientemente segura e afastado de calquera aspecto indesexable —fóra externo ou propio de cada un dos habitantes do cristal—, algo extremadamente importante nun mundo alagado de imaxes indeseadas, de imaxes que, en definitiva, causasen ou propiciasen algunha afección non necesaria. Cabe aclarar que, aínda que a privacidade parecía desterrada baixo a luz, non todo podía estar igualmente iluminado. A construción das súas próteses-pantalla era consecuencia de formas de explotación planetarias que poucos estaban dispostos a sacrificar. Conscientemente, construíronse zonas de escasa resolución e menor potencia lumínica que, por esa menor visibilidade, daban conta da violencia que supoñía a súa censura. Esta realidade, configurada como unha imaxe pobre fronte a unha contorna emitida en alta definición, podían introducirse por algunha greta e chegar, aínda que fóra de forma imprevista, aos habitantes do cristal. O perigo radicaba entón na capacidade destas imaxes de xerar unha resposta non desexada para os habitantes do cristal, un shock, que puidese sacalos do seu soñado mundo compartido. Con todo, tal perigo era case sempre improbable: como ningunha imaxe pasaba o tempo suficiente ante eles, descubriron pronto que xa non existía a necesidade de implicarse en calquera asunto que estivese máis aló deles mesmos.

Así, esta luz cargada sempre de información acelerada funcionaba como unha anestesia á empatía: acougaba e tranquilizaba a tensión producida por un modelo de vida sen descanso —24/7—, insensible —sen aquilo que percibían cos sentidos—, sen contacto co outro —fose persoa, animal ou cousa—, e que necesitaba dun alto custo humano e ambiental para existir.

Unha alternativa.

Finalmente, os habitantes do cristal desapareceron. A posibilidade de compartilo todo de si mesmo non implica a construción dun mundo común e a gran verdade era, despois de todo, que aos habitantes do cristal sufriran o secuestro da súa vida: o seu corpo, a súa noite, o seu descanso, os seus sentidos, os seus afectos, que foran atrapados pola nostalxia e capitalizados e vendidos sen demora ao mellor ofertante.

A destrución da privacidade trouxo consigo unha preocupación do eu individual fronte ao nós colectivo e, en especial, da imaxe fronte ao corpo. Pero este corpo, a pesar dos intentos de eliminación, persistía como un remanente dun mundo anterior. Quizais estaba atrofiado, minimizado e canso, pero foi xusto nesa dor e nesa vulnerabilidade onde aínda existía a capacidade do mesmo de revelarse: a súa potencia.

Las amistades inesperadas... Warhol en la casa de cristal de Philip Johnson.
As amizades inesperadas… Warhol na casa de cristal de Philip Johnson.

Fixo falta que os habitantes do crireflexiónstal sacudísense do seu letargo contra todas as formas de dominio que enclaustraban a súa vida: foi nese momento cando cara ás marxes da representación, valorando o periférico da súa mirada e o fóra do foco de atención das miradas impostas. Foi alí onde comezaron a construír outras relacións, lonxe das pantallas, da luz; foi alí onde recuperaron o mundo sensible: o tacto, a caricia, o golpe e do valor da palabra, os seus sentidos. O coidado, o propio e o do outro. Á calor dun novo mundo común permitíuselles recoñecer e recoñecerse no outro e os habitantes do cristal, ata entón cegados, decidiron que, de novo, debían deixarse afectar.

Pedro Hernández · arquitecto
Ciudad de México. Maio 2017

Este texto foi publicado nas actas do Congreso COCA 2017. ETSAM, Madrid[:en]

“One night, the people of the mirror invaded the Earth. His force was big, but after bloody battles the magic arts of the Yellow Emperor prevailed. This one rejected the invaders, imprisoned them in the mirrors and they were imposed by the task of repeating, since in a species of dream, all the acts of the men. It deprived them of his force and of his figure and reduced them to simple servile reflections. One day, nevertheless, they will shake this magic lethargy.”

Jorge Luis Borges, Los animales del espejo.

Background.

It turns out difficult to need what they were the inhabitants of the crystal. In the distance, still they are a crux, proved maybe inevitably of the transformations suffered by the glass from the 19th century the XXIst, especially of his use in the architecture: his first applications, in the whiteness of the Industrial Revolution, in the construction of the most frivolous and transparent spaces -that were expanding the limits of the reason to the last hollow of a world till then populated only by shades and myths- gave step to his massive multiplication, proliferation and expansion on the screens – retinas of the mobile devices, which happened to work as sensitive protheses of the bodies of the so called inhabitants of the crystal – stuck to them, to his eyes and to his fingers-.

The Crystal Palace (El Palacio de Cristal) fue una edificación de hierro fundido y cristal construida en el Hyde Park, en Londres, con motivo de la Gran Exposición mundial de 1851. Su planta, formado por la nave principal y galerías longitudinales, medía 563,25 m x 124,35 m.
The Crystal Palace was a building of cast iron and crystal constructed in the Hyde Park, in London, on the occasion of the Great world Exhibition of 1851. His plant, formed by the principal ship and longitudinal galleries, was measuring 563,25 m x 124,35 m.

It was at the time when the world filled with windows by all appearances opaque but hyperconnected between yes, that flooded everything with a superabundant information. In spite of the time that has happened, still today it costs develar all this process, but it turns out necessary to attend to the qualities that were distinguishing to these inhabitants of these ‘another’ architecture more focused in the capacity of interconnection that in the space, where the form was less important than the speed of response and in which, finally, there was fulfilled one of the most out-standing modern expectations: the total exile of deprived of the human life.

Without senses: neither tact, nor sight.

Wrapped for the thinnest cap of glass, the inhabitants of the crystal only could face an aseptic environment, lacking in flavor and in smell. A prison for the senses that, though it was preventing them from entering in touch with any thing beyond the glass, also it was defending them from any hurt. The surrounding impenetrable one was acting as a screen that not only was making them come light and information, but he was relieving them of the need to face from direct form to an extremely chaotic and incomprehensible exterior. Nevertheless, and in spite of the pun that can give place this form of separation, the inhabitants of the crystal were feeling often; they were using his fingers of reiterative form, but as the things that «were» ‘touching’ they were located always to another side of the mentioned screen – a hard but affable membrane to so much that was wrapping everything under a smooth surface, without roughnesses and agreeable to the tact – only they could feel the world as a place without friction, or fret, or transgression, on which his fingers could slide without having to face either any problem or ruggedness. The tact was limiting itself to the interaction with a sensitive veil, capable of reacting to the yolk of the fingers, but that was condemning to the bodies to live in an impermeable interior.

Why to continue supporting the nostalgia of the contact? Provided that the glass that was enclosing the inhabitants of the crystal, was allowing them to support them to security in an innocuous environment separated from permanent form of any threat, the insistence for continuing touching owed, probably, to a genetic residue in the evolution or to an imperishable longing arisen from the denial of the physical pleasure. Anyhow, it was a minor evil and the above mentioned veil had his advantages: the fingers and the skin of the inhabitants of the crystal were already too thin and delicate to face the real material nature of the things that were populating the world and, of having touched the above mentioned things without the intermediation of the screen, they would have suffered forehead the rough texture of the royal thing.

But the inhabitants of the crystal not only saw his sense of the tact reduced, also they were lacking own eyes. Theirs had been captured a lot of time behind by a vision ocularcentrista, emancipated from his bodies, which it was producing always from out and in the distance; an expressed vision, which was looking and was looking at them with a few eyes cold and hard, lacking in eyelids and that, more that to meditate, was monitoring and suspecting – registering always in high definition-. It is not that they were lacking literal form of ocular organs, but these had been submitted by new visual empire marked by the new optical devices – the screens – retina-that were acting as protheses that were expanding and enriching the reality beyond the visible thing, superposing and develando information – existing or not in this place – that was transforming the royal thing – he was a thing, animal or human being – into a predefined image, ready to be processed and consumed without question by the depressed eyes of the inhabitants of the crystal.

De los habitantes del cristal Pedro Hernández

Without body: neither memory, nor language, nor imagination.

It was a natural step that, once his senses already had been reduced to the minimum, it was equally easy to surrender of other aspects for then not essential at all: his memory, his language and the matter itself of his bodies. In certain way, the inhabitants of the crystal noticed little by little that the weight of his meat was ballasting them of the possibility of living really the crystal. His major challenge was of advancing then towards the superficialness, where the things are not things, but his own ideal images. In addition, so soon there was discovered that these images were circulating better and more efficiently than the bodies, till then too heavy, fragile and ineffective, and provided that the acceleration was a requirement every time major to be in the world, a lot of time did not happen in order that anyone wanted to turn into image. The subsequent result was the proliferation and overabundance of million images that, in a few years, it allowed to the inhabitants of the crystal to stop imagining, this is, they stopped producing new images; not because they did not have capacity, but because the effort already was not costing a sorrow, since always there existed a previous and available image to know, to consume or to communicate with the others.

Without imagination and with access to an infinite information, the inhabitants of the crystal discovered that, rarely, they had the need to remember – at least less the form in which we do it-. They, though they had the availability of registering and filing all his life thanks to the screens – retinas – a record that some company in some relocated and unknown place protects to except from the passage of time, from the powder or from the dampness-, donated his own memory, they her externalized and allowed that his recollections were always accessible for a reasonable symbolic cost. This indifference did that only they were capable to retain in his mind a few images: those that could be read of clearer form and with minor energetic expense. It provoked that the communicative codes had the need of be abstracted and be simplified – in short they summarize, superficializarse-, to adapt better to the demands of his new environment. But the things were not so simple, The images – as well as as the inhabitants of the crystal, who, for then, were not another thing that an image – they discovered that his survival was depending not only on his levelling, but of the aptitude to reproduce and to answer of viral form again and again in a process of wear that was going of the hand of his own immolation in thousands of fragments of yes same that, nevertheless, he was avoiding them to be exiled to the oblivion. The fortune wanted that the inhabitants of the crystal were allied by his screens, where they found the necessary refuge, first in his replicación to end up by doing of his life a performance that to be followed live – or without scarcely lack of coordination – for any person. His capacity of autorreproducción was situated in the materialization of an own brand strongly and sufficient identity, in which the inhabitants of the crystal were acting as businessmen of yes same and of his opinions.

It had not happened very much, when they realized that already they did not have much any more that to say. Little mattered, they continued speaking until, finally, they emptied completely the language of sense. Once the language was conquered, the inhabitants of the crystal managed, to the end, to part with his body, – his weight, his meat, his abjectness-, that happened to be an old too vulnerable reminiscence that only was warning them of the passage of time. Denying it – and therefore denying his power – they could develop into a perfect image and to risk in such an appealed passiveness: supposed rest and possession of a life voyerista. And it is that, caught and insensitive, without voice or memory to be recognized, the inhabitants of the crystal turned, in his great majority, spectators of a life that they did not concern – a life out of his one-. As such, his action was coming down to looking – always from the distance, the necessary distance for the sufficient thing never implying with the things or the problems – what was happening and was falling apart ahead his.

To avoid to fall down in some action that was returning to make them conscious of his corporeidad, the inhabitants of the crystal sheltered on his screens, which granted them the faculty to accede to any point, of knowing any thing or discovering how to do that one that could interest them in this precise moment. With everything the available one at any hour of the day, the inhabitants of the crystal, always eager to know more, were ordering, were consuming, were unloading and accumulating thousands of information on those who rarely were returning. This way, the inhabitants of the crystal finally constructed a particular and different relation with the time, to which they were not perceiving as a more or less linear succession of events or events – where the past already happened and the future is for coming-, but the time began rightly when the screens were igniting and was ending when they were going out – if it is that at some time they were doing it-. It was allowing them to think a multiple time: anachronistic, synchronous, diacrónico and real time.

La Glass House, Carlo Santambrogio | Fuente: revistaexclama.com
The Glass House, Carlo Santambrogio | Source: revistaexclama.com

Without ghosts: neither shade, nor night, nor emotion.

Though they had found the way of reducing his senses, his imagination and up to his body, the inhabitants of the crystal still had it desapegarse of the emotion. The way was simple enough: the precise control of the lighting.

In spite of the popular belief, which it they associates with the traditional transparency, the inhabitants of the crystal scantily were receiving the solar light – or of any other natural source of energy-. On the contrary, the light that they were perceiving was, actually, a mere lighting issued by the multiple screens – membranes that they were making a detour. A light that was trying to extinguish completely any secret, any sinister aspect that one could appear in his lives. After everything, like the screens that were containing the inhabitants of the crystal not only were projecting thousands of images, but also they were registering – already out by means of the use of chambers incorporated on the crystal, capable of understanding the feelings of those whom they saw, since of determining and predicting (not wished attitudes, as analyzing his tastes (likes) and preferences: the places that more «they» «were» ‘visiting’, that one at that more they were looking, certain occasional searches, etc … – the inhabitants of the crystal shaped his conduct to avoid any señalamiento or conduct that could bring some type of brand on them.

Carrier also of information, this light was acting was like a milky but innocuous haze and always cold that made possible, in addition, to extinguish the night and to overcome the old divisions of work – ocio-descanso, transforming every place of the world into a productive space that could give good results in full functioning for 24 hours to the day and 7 days a week. This availability completes, it allowed them to consume and to devour so much insatiably any aspect of the world, as well as to be kept busy permanently and to abort, of step, any form of implication that was transforming his feelings towards not wished places. The aim, finally, was an environment propitiated the sufficiently sure thing and removed from any undesirable aspect – it was external or own of each of the inhabitants of the crystal-, slightly extremely important in a world flooded with unwanted images, with images that, definitively, were causing or propitiating some not necessary affection. It is necessary to clarify that, though the privacy it seemed to be exiled under the light, not everything could be equally illuminated. The construction of his prothesis – screen was a consequence of planetary forms of exploitation that few ones were ready to sacrifice. Consciously, there were constructed zones of scanty resolution and minor promotes light that, for this minor visibility, were realizing of the violence that supposed his censorship. This reality formed as a poor image opposite to an environment issued in high definition, they could interfere for some crack and come, though out of unforeseen form, to the inhabitants of the crystal. The danger was taking root then in the capacity of these images to generate a response not wished for the inhabitants of the crystal, a shock, which could extract them of his dreamed shared world. Nevertheless, such a danger was almost always improbable: since no image was happening the sufficient time before them, they discovered soon that already did not exist the need of be involved in any matter that was beyond them same.

This way, this light loaded always with intensive information was working as an anesthesia to the empathy: it was calming and pacifying the stress produced by a model of life without rest-24/7-, insensitively – without that one that they were perceiving with the senses-, without contact with other one – she was a person, animal or thing-, and that needed from a high human and environmental cost to exist.

An alternative.

Finally, the inhabitants of the crystal disappeared. The possibility of sharing everything of yes same does not imply the construction of a common world and the great truth was, after everything, that to the inhabitants of the crystal they had suffered the kidnapping of his life: his body, his night, his rest, his senses, his affections, which had been caught by the nostalgia and capitalized and sold without he delays the best bidder.

The destruction of the privacy brought I obtain a worry of individual me opposite to we group and, especially, of the image opposite to the body. But this body, in spite of the attempts of elimination, was persisting as a remnant of a previous world. Probably it was atrophied, minimized and tired, but it was just in this pain and in this vulnerability where still there existed the capacity of the same one to be revealed: his power.

Las amistades inesperadas... Warhol en la casa de cristal de Philip Johnson.
Seize unexpected friendship… Warhol in the house of Philip Johnson’s crystal.

It was necessary that the inhabitants of the crireflexiónstal were shaking off of his lethargy against all the forms of domain that were cloistering his life: it was in this moment when towards the margins of the representation, valuing the peripheral of his look and out of the area of attention of the well versed looks. It was there where they began to construct other relations, far from the screens, the light; it was there where they recovered the sensitive world: the tact, the caress, the blow and of the value of the word, his senses. The care, the own one and of other one. To the heat of a new common world it was allowed to them recognize and to be recognized in other one and the inhabitants of the crystal, till then blocked up, they decided that, again, they had to stop concern.

Pedro Hernández · architect
Ciudad de México. May 2017

This text was published in the minutes of the Congress COCA 2017. ETSAM, Madrid[:]

Marina Díaz García – Daniel Natoli Rojo · Mapnético

[:es]

“El viaje es el encuentro de algo que andamos buscando, sin saber qué es con exactitud. Es la búsqueda de un lenguaje con el que ser capaz de dibujar las sombras de nuestras ideas. Moviéndose en el espacio y en el tiempo, el viaje no es sino la historia que nos plagia; es la dilatación de nuestra pupila la que ilumina el espacio y allí encontramos lo desconocido revestido de intimidad”.

Luis Moreno Mansilla (1959 – 2012), “Apuntes de viaje al interior del tiempo”

Sí hoy hablaremos de viajes, pero no cómo hacerlos o a dónde podríamos ir (si eso es lo que buscáis, podréis encontrarlo en esta sección en entrevistas anteriores), si no sobre los mapas, esos objetos que utilizamos antes, durante y posteriormente a una de estas escapadas.

Del clásico mapamundi de chinchetas al mapa magnético en el que marcar tus viajes por el mundo, así podría definirse el proyecto Mapnético que ha desarrollado dos jóvenes arquitectos malagueños, Marina Díaz García y Daniel Natoli. Su pasión por los viajes y los objetos ha cristalizado en el desarrollo de un mapamundi imantado, una evolución del clásico de corcho o de papel con chinchetas o alfileres.

“¿A quién no le gustaría indicar sobre un mapa aquellas vacaciones inolvidables o aquellos lugares a los que desearía viajar alguna vez en la vida?”

Sobre este mapa podrás colocar de forma precisa gracias a los distintos colores de imanes las ciudades, países, y todo tipo de rutas viajeras que hayas visitado o pretendas realizar, de forma personalizad por lo que dispones infinitas posibilidades.

Todos conocemos el clásico mapamundi de corcho o de papel en el que a los más viajeros les gusta planificar sus rutas por el mundo con chinchetas o alfileres. Sin embargo, Mapnético ha reinventado ahora este mapa y lo ha convertido en un mapamundi imantado de diseño en el que es posible colocar imanes de forma precisa en todas las capitales o ciudades que hayas visitado o trazar el camino de todas tus rutas por el planeta.

¿Y qué más?… Pues seguid leyendo estimados lectores, os vais a quedar totalmente sorprendidos.

Marina Díaz y Daniel Natoli, arquitectos y diseñadores de Mapnético
Marina Díaz y Daniel Natoli, arquitectos y diseñadores de Mapnético.

¿Cómo se definirían Marina y Daniel?

Arquitectos licenciados por la Universidad de Málaga a finales de 2013, Marina trabajó para distintos estudios de arquitectura en Dinamarca y Finlandia antes de regresar a su ciudad natal y reencontrarse con el sol. Dani compagina el cine con el diseño web, aunque su curiosidad por explorar otros campos es casi infinita. Para ambos, viajar es casi una necesidad porque les hace sentir que están vivos. En ese sentido, Mapnético no es más que el resultado profesional de esta pulsión, una nueva ventana que se abre para poder mirar hacia otros horizontes.

¿Cómo, cuándo y por qué surge Mapnético?

La idea concreta de Mapnético surge dando un paseo por las calles de Tallin (Estonia), en 2015.

A raíz de una experiencia previa que tuvimos con el diseño de una mochila, a menudo pensábamos en crear una marca o estudio dónde pudiéramos idear objetos y comercializarlos. Esto unido a nuestra pasión por viajar hizo que aquella fría mañana acabáramos combinando diseño + viajes y se nos ocurriera crear un mapa magnético dónde poder marcar las ciudades o países visitados con imanes de colores.

Distintos colores de imanes, infinitas posibilidades.
Distintos colores de imanes, infinitas posibilidades.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Estuvimos casi un año investigando materiales magnéticos: sus procesos de fabricación, sus costes, sus acabados, su funcionamiento… teníamos claro que queríamos hacer un objeto de calidad y eso nos llevó muchas horas de indagación y testeo.

Sin embargo, aunque invertimos bastante tiempo en la fabricación del mapa, lo más difícil no fue lanzar el producto en sí —de hecho creemos que cualquier arquitecto está más que capacitado para desarrollar un producto con los conocimientos y habilidades que se adquieren durante la carrera —, para nosotros la tarea más compleja fue la de ser persistentes una vez que habíamos lanzado el producto. Insistir, llamar a muchas puertas para que el mapa se diera a conocer, para que llegase a un público amplio. Para nosotros esa labor de marketing (digital y off-line) fue el verdadero reto del proyecto.

¿Cómo es proceso de diseño, desarrollo y comercialización de vuestros productos?

En general, pensamos que cualquier proceso artístico o de diseño se desarrolla de forma muy similar en lo que a su conceptualización se refiere. Proyectar un edificio no dista mucho de diseñar un objeto o hacer un cortometraje, al menos no en su forma de plantear una idea y ser coherente con ella hasta el final.

En el caso de Mapnético lo primero que nos planteamos fue cómo dibujar el mapamundi. Nuestro propósito era que el mapa fuese un gran lienzo en blanco, que cada persona pudiera personalizar según su propia experiencia viajera, y al mismo tiempo que fuera un mapa del mundo de diseño, que tuviera personalidad propia y que esos valores fueran reconocibles como el sello de distinción de Mapnético.

De esta forma, basándonos en la proyección cartográfica de Miller, dibujamos un atlas poligonal a través de una retícula abstracta de puntos, lo que nos permitió dotar al mapa de ese diseño personal que andábamos buscando al mismo tiempo que lograba referenciar las coordenadas geográficas necesarias para localizar una gran cantidad de ciudades relevantes por todo el planeta. Una vez que tuvimos el dibujo completo, decidimos aplicar una gama cromática de grises a la cartografía y jugar con tres colores para los imanes. El resultado fue un mapa del mundo muy minimal que va adquiriendo color conforme las personas van viajando.

Una vez que tuvimos el diseño trabajamos con los distintos fabricantes y proveedores para llevar esa idea a la realidad. Tras testear y probar varios prototipos pulimos el diseño hasta que lo cerramos de manera definitiva. Después nosotros mismos nos encargamos de distribuir el producto a las distintas tiendas y librerías con las que trabajamos actualmente, aunque la mayoría del stock lo mantenemos en almacén ya que la venta de nuestros mapas se realiza en gran parte a través de la web.

La última fase de toda esta cadena sería la mensajería y la atención al cliente. Cada pedido que entra toca enviarlo a su correspondiente destino y por supuesto hay que cumplir siempre los plazos y tratar bien a cada uno de los clientes.

Mapnético incluye un contador de países visitados.
Mapnético incluye un contador de países visitados.

¿Cuáles son vuestras referencias? 

Sería difícil enumerar todas las influencias y referencias personales que nos interesan, pero por nombrar algunas relacionadas con Mapnético podríamos hablar de “Cereal”, “Collective Quarterly” o “El Dorado Experience”. Nos encantan ese tipo de proyectos que combinan el viaje con el audiovisual, el storytelling y el diseño de productos. En 2012 desarrollamos un proyecto que se acercaba a esa idea, se llamaba Derivasia. Aunque nos divertimos mucho llevándolo a cabo, lo cierto es que no terminó de ser sostenible. Ahora hemos empezado Mapnético con todo ese bagaje a las espaldas y habiendo aprendido de los errores. Construimos el armazón poco a poco, pero en un futuro nos gustaría mucho acercarnos a este tipo de modelos.

¿A qué segmento de clientes os dirigís? ¿Cuáles son los encargos más demandados?

Básicamente nos dirigimos a aquellas personas a las que les gusta viajar y aprecian el diseño. Muchos de nuestros clientes son arquitectos y diseñadores, pero también nos compran muchos viajeros y trotamundos a los que les encanta recorrer el planeta. Hay gente que se interesa en nuestros mapas porque quiere hacer un regalo especial a un amigo/a, pareja o hijo/a, y también los hay que quieren usarlo para decorar su casa u oficina. Nuestro público es amplio y bastante diverso.

En cuanto a lo más demandado, sin duda nuestro producto estrella es el Mapnético Original, un mapamundi imantado de 120x60cm, perfecto para tematizar cualquier estancia. Ese da mucho juego.

Mapa Mapnético Original, un mapa magnético para marcar tus viajes por el mundo.
Mapa Mapnético Original, un mapa magnético para marcar tus viajes por el mundo.

¿Cómo y para qué utilizáis las “nuevas tecnologías”? ¿La “red” ha facilitado vuestra labor?

La red es nuestra forma más efectiva de llegar a la gente. Usamos mucho Instagram, no solo para promocionar nuestros productos, sino también para narrar la vida y las historias de Mapnético. Para nosotros es importante mostrar ese factor emocional de Mapnético, nos gusta que exista algún tipo de lazo o de intereses en común entre la persona que compra el producto y la propia marca, y en ese sentido las redes funcionan muy bien para poder comunicar este tipo de valores.

Por supuesto, también usamos todas las herramientas a nuestro alcance para posicionarnos mejor en buscadores y marketplaces. Y aunque la democratización de lo digital provoca que la competencia —y la cantidad de información que se nos muestra— sea brutal, sin duda la red abre un abanico muy interesante de posibilidades.

¿Cómo es el día a día en Mapnético?

Dado que por ahora somos dos, trabajamos en muchos frentes al mismo tiempo. Cada día hacemos de diseñadores, programadores web, community managers, distribuidores, comerciales, y en cada momento lo que toque, intentando repartirnos y organizarnos de la manera más eficaz, siempre con disciplina y trabajando por objetivos para marcarnos pequeñas metas.

Mapnético es un atlas de diseño dibujado a través de una retícula abstracta de puntos.
Mapnético es un atlas de diseño dibujado a través de una retícula abstracta de puntos.

¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?

Actualmente compaginamos Mapnético con el diseño web, el cine y puntualmente alguna que otra colaboración en estudios de arquitectura. En este sentido definirse se hace algo bastante complejo, pero podríamos decir que desde hace algún tiempo nos encontramos en una especie de transición en la que momentáneamente abandonamos la arquitectura —entendida desde su forma más clásica— para adentrarnos en otros territorios.

La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?

Efectivamente, hoy día coexisten muchos escenarios de conflicto. Es el poso que se fue formando durante décadas y que ahora hemos heredado cuando el vaso quedó vacío. No creemos que sobre ninguna problemática, si están sobre la mesa será por algún motivo, es más, a veces ni siquiera se visibilizan y no por ello dejan de existir. En cuanto a la polarización, no es más que el resultado de la poca conciencia colectiva que siempre hubo en nuestro sector…

¿Cómo veis el futuro de la arquitectura? ¿Y el de la profesión?

Es el eterno debate, la pregunta estrella en todos los foros de arquitectos desde hace años. Si la respuesta fuera sencilla probablemente no se insistiría tanto en ella. Sin embargo, lo único que se escucha y reverbera en todos los espacios de pensamiento es un recíclense y un sálvese quien pueda que advierte de lo confuso de la situación y de la desorientación generalizada a falta de balizas y de puntos de anclaje en nuestra cotidianidad. En lo relativo al futuro de la profesión tenemos una postura un poco pesimista, no por falta de ilusión —que siempre hubo y habrá en nuestra actitud—, sino más bien por desesperanza y desapego de casi cualquier esfera de poder.

¿Qué mejoras creéis que son fundamentales y que deberían ser puestas en marcha de forma inmediata?

Esta situación desborda los límites del propio sector por lo que es evidente que las soluciones no pueden venir exclusivamente de la arquitectura. Es una cuestión política, transversal y heterogénea, que no puede responderse únicamente con una o dos mejoras corporativistas, requiere de un planteamiento holístico, y eso no es ni algo sencillo ni inmediato. Tenemos que dejar de pensarnos a nosotros mismos como arquitectos que tienen dificultades concretas y aisladas para empezar a analizar nuestros problemas dentro de la sociedad en la que vivimos. La pregunta no es qué paliativo podemos aplicar para que nuestra profesión se vea beneficiada, es qué modelo económico queremos como sociedad, cual es el modelo educativo por el que apostamos, en qué tipo de ciudades queremos vivir, qué papel juega la cultura, como convivimos con la naturaleza… la respuesta a todo este conjunto de cuestiones hará que nuestras condiciones de vida, como ciudadanos arquitectos, sea mejor o peor.

El mapa está impreso sobre una lámina flexible.
El mapa está impreso sobre una lámina flexible.

Como “emprendedores” ¿qué opináis de los arquitectos que “abren y/o recuperan” nuevos campos y/o enfoques de la profesión?

Por un lado nos parece perverso que se ejemplifiquen este tipo de salidas como una solución colectiva a todas las problemáticas del sector, ese discurso del recíclense, del sálvese quien y como pueda que comentábamos anteriormente. Es muy peligroso convertir esta opción de “emprender” en una obligación. Más allá de eso, nada que objetar. Nos parece muy interesante y más que digno que cada uno pueda adaptar sus conocimientos y redirigirlos hacia nuevos enfoques. Que la arquitectura ensanche su campo de acción es una muestra de creatividad que dignifica y evidencia los recursos de nuestra formación.

¿Estáis contentos con la trayectoria realizada hasta ahora? ¿Qué proyectos de futuro os esperan?

Muy contentos. Actualmente andamos planeando la campaña de Navidad y si todo va bien el próximo año empezaremos a comercializar nuestros mapas en la Unión Europea. A medio-largo plazo nos gustaría seguir diseñando productos e ir ampliando el catálogo, ya sea bajo la marca Mapnético u otra mayor que englobe todos nuestros diseños.

Para acabar, ¿qué les aconsejaríais a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

Sobre todo que disfruten de esa etapa de sus vidas, eso es lo más importante. Que viajen todo lo que puedan, que tengan curiosidad por todo, que cuestionen cualquier discurso, que se hagan preguntas y que busquen sus propias respuestas. En definitiva, que aprovechen ese tiempo al máximo porque uno no es verdaderamente consciente de lo valioso que son esos momentos hasta que no pasan los años.

Ejemplo de ruta marcada con imanes en el continente europeo
Ejemplo de ruta marcada con imanes en el continente europeo.

Marina Díaz García – Daniel Natoli Rojo · Mapnético
Noviembre 2017

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Marina y Daniel su tiempo y predisposición con este pequeño espacio.

[:gl]

“A viaxe é o encontro de algo que andamos buscando, sen saber que é con exactitude. É a procura dunha linguaxe co que ser capaz de debuxar as sombras das nosas ideas. Movéndose no espazo e no tempo, a viaxe non é senón a historia que nos plagia; é a dilatación da nosa pupila a que ilumina o espazo e alí atopamos o descoñecido revestido de intimidade”.

Luis Moreno Mansilla (1959 – 2012), “Apuntes de viaxe o interior do tempo”

Si hoxe falaremos de viaxes, pero non como facelos ou onde poderiamos ir (se iso é o que buscades, poderedes atopalo nesta sección en entrevistas anteriores), se non sobre os mapas, eses obxectos que utilizamos antes, durante e posteriormente a unha destas escapadas.

Do clásico mapamundi de chinchetas ao mapa magnético no que marcar as túas viaxes polo mundo, así podería definirse o proxecto Mapnético que desenvolveu dous novos arquitectos malagueños, Mariña Díaz García e Daniel Natoli. A súa paixón polas viaxes e os obxectos cristalizou no desenvolvemento dun mapamundi imantado, unha evolución do clásico de cortiza ou de papel con chinchetas ou alfinetes.

“A quen non lle gustaría indicar sobre un mapa aquelas vacacións inesquecibles ou aqueles lugares aos que desexaría viaxar algunha vez na vida?”

Sobre este mapa poderás colocar de forma precisa grazas ás distintas cores de imáns as cidades, países, e todo tipo de rutas viaxeiras que visitases ou pretendas realizar, de forma personalizade polo que dispós infinitas posibilidades.

Todos coñecemos o clásico mapamundi de cortiza ou de papel no que aos máis viaxeiros gústalles planificar as súas rutas polo mundo con chinchetas ou alfinetes. Con todo, Mapnético ha reinventado agora este mapa e converteuno nun mapamundi imantado de deseño no que é posible colocar imáns de forma precisa en todas as capitais ou cidades que visitases ou trazar o camiño de todas as túas rutas polo planeta.

 

E que máis?… Pois seguide lendo estimados lectores, ides quedar totalmente sorprendidos.

Marina Díaz y Daniel Natoli, arquitectos y diseñadores de Mapnético
Marina Díaz e Daniel Natoli, arquitectos e deseñadores de Mapnético.

Como se definirían Marina e Daniel?

Arquitectos licenciados pola Universidade de Málaga a finais de 2013, Mariña traballou para distintos estudos de arquitectura en Dinamarca e Finlandia antes de regresar á súa cidade natal e reencontrarse co sol. Dani compaxina o cinema co deseño web, aínda que a súa curiosidade por explorar outros campos é case infinita. Para ambos, viaxar é case unha necesidade porque lles fai sentir que están vivos. Nese sentido, Mapnético non é máis que o resultado profesional desta pulsión, unha nova xanela que se abre para poder mirar cara a outros horizontes.

Como, cando e por que xorde Mapnético?

A idea concreta de Mapnético xorde dando un paseo polas rúas de Tallin (Estonia), en 2015.

Por mor dunha experiencia previa que tivemos co deseño dunha mochila, a miúdo pensabamos en crear unha marca ou estudo onde puidésemos idear obxectos e comercializalos. Isto unido á nosa paixón por viaxar fixo que aquela fría mañá acabásemos combinando deseño + viaxes e ocorrésellenos crear un mapa magnético onde poder marcar as cidades ou países visitados con imáns de cores.

Distintos colores de imanes, infinitas posibilidades.
Distintas cores de imáns, infinitas posibilidades.

Atopástesvos con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

Estivemos case un ano investigando materiais magnéticos: os seus procesos de fabricación, os seus custos, os seus acabados, o seu funcionamento… tiñamos claro que queriamos facer un obxecto de calidade e iso levounos moitas horas de indagación e testeo.

Con todo, aínda que investimos bastante tempo na fabricación do mapa, o máis difícil non foi lanzar o produto en si —de feito cremos que calquera arquitecto está máis que capacitado para desenvolver un produto cos coñecementos e habilidades que se adquiren durante a carreira—, para nós a tarefa máis complexa foi a de ser persistentes unha vez que lanzaramos o produto. Insistir, chamar a moitas portas para que o mapa désese a coñecer, para que chegase a un público amplo. Para nós ese labor de márketing (dixital e off-line) foi o verdadeiro reto do proxecto.

Como é proceso de deseño, desenvolvemento e comercialización dos vosos produtos?

En xeral, pensamos que calquera proceso artístico ou de deseño desenvólvese de forma moi similar no que á súa conceptualización refírese. Proxectar un edificio non dista moito de deseñar un obxecto ou facer unha curtametraxe, polo menos non na súa forma de expor unha idea e ser coherente con ela ata o final.

No caso de Mapnético o primeiro que nos expomos foi como debuxar o mapamundi. O noso propósito era que o mapa fose un gran lenzo en branco, que cada persoa puidese personalizar segundo a súa propia experiencia viaxeira, e ao mesmo tempo que fose un mapa do mundo de deseño, que tivese personalidade propia e que eses valores fosen reconocibles como o selo de distinción de Mapnético.

Desta forma, baseándonos na proxección cartográfica de Miller, debuxamos un atlas poligonal a través dunha retícula abstracta de puntos, o que nos permitiu dotar ao mapa dese deseño persoal que andabamos buscando ao mesmo tempo que lograba referenciar as coordenadas xeográficas necesarias para localizar unha gran cantidade de cidades relevantes por todo o planeta. Unha vez que tivemos o debuxo completo, decidimos aplicar unha gama cromática de grises á cartografía e xogar con tres colorees para os imáns. O resultado foi un mapa do mundo moi minimal que vai adquirindo cor conforme as persoas van viaxando.

Unha vez que tivemos o deseño traballamos cos distintos fabricantes e provedores para levar esa idea á realidade. Tras testear e probar varios prototipos puímos o deseño ata que o pechamos de maneira definitiva. Despois nós mesmos encargámonos de distribuír o produto ás distintas tendas e librerías coas que traballamos actualmente, aínda que a maioría do stock mantémolo en almacén xa que a venda dos nosos mapas realízase en gran parte a través da web.

A última fase de toda esta cadea sería a mensaxería e a atención ao cliente. Cada pedido que entra toca envialo ao seu correspondente destino e por suposto hai que cumprir sempre os prazos e tratar ben a cada un dos clientes.

Mapnético incluye un contador de países visitados.
Mapnético inclúe un contador de países visitados.

Cales son as vosas referencias? 

Sería difícil enumerar todas as influencias e referencias persoais que nos interesan, pero por nomear algunhas relacionadas con Mapnético poderiamos falar de “Cereal”, “Collective Quarterly” ou “El Dorado Experience”. Encántannos ese tipo de proxectos que combinan a viaxe co audiovisual, o storytelling e o deseño de produtos. En 2012 desenvolvemos un proxecto que se achegaba a esa idea, chamábase Derivasia.  Aínda que nos divertimos moito levándoo a cabo, o certo é que non terminou de ser sustentable. Agora empezamos Mapnético con todo esa bagaxe ás costas e aprendendo dos erros. Construímos o armazón aos poucos, pero nun futuro gustaríanos moito achegarnos a este tipo de modelos.

A que segmento de clientes dirixídesvos? Cales son os encargos máis demandados?

Basicamente dirixímonos a aquelas persoas ás que lles gusta viaxar e aprecian o deseño. Moitos dos nosos clientes son arquitectos e deseñadores, pero tamén nos compran moitos viaxeiros e trotamundos aos que lles encanta percorrer o planeta. Hai xente que se interesa nos nosos mapas porque quere facer un agasallo especial a un amigo/a, parella ou fillo/a, e tamén os hai que queren usalo para decorar a súa casa ou oficina. O noso público é amplo e bastante diverso.

En canto ao máis demandado, sen dúbida o noso produto estrela é o Mapnético Orixinal,  un mapamundi imantado de 120x60cm, perfecto para tematizar calquera estancia. Ese dá moito xogo.

Mapa Mapnético Original, un mapa magnético para marcar tus viajes por el mundo.
Mapa Mapnético Orixinal, un mapa magnético para marcar as túas viaxes polo mundo.

Como e para que utilizades as “novas tecnoloxías”? A “rede” facilitou o voso labor?

A rede é a nosa forma máis efectiva de chegar á xente. Usamos moito Instagram, non só para promocionar os nosos produtos, senón tamén para narrar a vida e as historias de Mapnético. Para nós é importante mostrar ese factor emocional de Mapnético, gústanos que exista algún tipo de lazo ou de intereses en común entre a persoa que compra o produto e a propia marca, e nese sentido as redes funcionan moi ben para poder comunicar este tipo de valores.

Por suposto, tamén usamos todas as ferramentas ao noso alcance para situarnos mellor en buscadores e marketplaces. E aínda que a democratización do dixital provoca que a competencia —e a cantidade de información que se nos mostra— exa brutal, sen dúbida a rede abre un abanico moi interesante de posibilidades.

Como é o día a día en Mapnético?

Dado que por agora somos dous, traballamos en moitas frontes ao mesmo tempo. Cada día facemos de deseñadores, programadores web, community managers, distribuidores, comerciais, e en cada momento o que toque, tentando repartirnos e organizarnos da maneira máis eficaz, sempre con disciplina e traballando por obxectivos para marcarnos pequenas metas.

Mapnético es un atlas de diseño dibujado a través de una retícula abstracta de puntos.
Mapnético é un atlas de deseño debuxado a través dunha retícula abstracta de puntos.

Compaxinades ou complementades esta actividade con outros labores ou noutros campos?

Actualmente compaxinamos Mapnético co deseño web, o cinema e puntualmente algunha que outra colaboración en estudos de arquitectura. Neste sentido definirse faise algo bastante complexo, pero poderiamos dicir que desde hai algún tempo atopámonos nunha especie de transición na que momentaneamente abandonamos a arquitectura —entendida desde a súa forma máis clásica— para penetrarnos noutros territorios.

A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedade laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?

Efectivamente, hoxe día coexisten moitos escenarios de conflito. É o pouso que se foi formando durante décadas e que agora herdamos cando o vaso quedou baleiro. Non cremos que sobre ningunha problemática, se están sobre a mesa será por algún motivo, é máis, ás veces nin sequera visibilízanse e non por iso deixan de existir. En canto á polarización, non é máis que o resultado da pouca conciencia colectiva que sempre houbo no noso sector…

Como vedes o futuro da arquitectura? E o da profesión?

É o eterno debate, a pregunta estrela en todos os foros de arquitectos desde hai anos. Se a resposta fose sinxela probablemente non se insistiría tanto nela. Con todo, o único que se escoita e reverbera en todos os espazos de pensamento é un recíclense e un sálvese quen poida que advirte do confuso da situación e da desorientación xeneralizada a falta de balizas e de puntos de ancoraxe na nosa cotidianidad. No relativo ao futuro da profesión temos unha postura un pouco pesimista, non por falta de ilusión —que sempre houbo e haberá na nosa actitude—, senón máis ben por desesperanza e desapego de case calquera esfera de poder.

Que melloras creedes que son fundamentais e que deberían ser postas en marcha de forma inmediata?

Esta situación desborda os límites do propio sector polo que é evidente que as solucións non poden vir exclusivamente da arquitectura. É unha cuestión política, transversal e heteroxénea, que non pode responderse unicamente cunha ou dúas melloras corporativistas, require dunha formulación holístico, e iso non é nin algo sinxelo nin inmediato. Temos que deixar de pensarnos a nós mesmos como arquitectos que teñen dificultades concretas e illadas para empezar a analizar os nosos problemas dentro da sociedade na que vivimos. A pregunta non é que paliativo podemos aplicar para que a nosa profesión véxase beneficiada, é que modelo económico queremos como sociedade, cal é o modelo educativo polo que apostamos, en que tipo de cidades queremos vivir, que papel xoga a cultura, como convivimos coa natureza… a resposta a todo este conxunto de cuestións fará que as nosas condicións de vida, como cidadáns arquitectos, sexa mellor ou peor.

El mapa está impreso sobre una lámina flexible.
O mapa está impreso sobre unha lámina flexible.

Como “emprendedores” que opinades dos arquitectos que “abren e/ou recuperan” novos campos e/ou enfoques da profesión?

Por unha banda parécenos perverso que se ejemplifiquen este tipo de saídas como unha solución colectiva a todas as problemáticas do sector, ese discurso do recíclense, do sálvese quen e como poida que comentabamos anteriormente. É moi perigoso converter esta opción de “emprender” nunha obrigación. Máis aló diso, nada que obxectar. Parécenos moi interesante e máis que digno que cada un poida adaptar os seus coñecementos e redirixilos cara a novos enfoques. Que a arquitectura alargue o seu campo de acción é unha mostra de creatividade que dignifica e evidencia os recursos da nosa formación.

Estades contentos coa traxectoria realizada ata agora? Que proxectos de futuro espéranvos?

Moi contentos. Actualmente andamos planeando a campaña de Nadal e se todo vai ben o próximo ano empezaremos a comercializar os nosos mapas na Unión Europea. A medio-longo prazo gustaríanos seguir deseñando produtos e ir ampliando o catálogo, xa sexa baixo a marca Mapnético ou outra maior que englobe todos os nosos deseños.

Para acabar, que lles aconsellariades aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?

Sobre todo que gocen desa etapa das súas vidas, iso é o máis importante. Que viaxen todo o que poidan, que teñan curiosidade por todo, que cuestionen calquera discurso, que se fagan preguntas e que busquen as súas propias respostas. En definitiva, que aproveiten ese tempo ao máximo porque uno non é verdadeiramente consciente do valioso que son eses momentos ata que non pasan os anos.

Ejemplo de ruta marcada con imanes en el continente europeo
Exemplo da ruta marcada con imáns no continente europeo.

Marina Díaz García – Daniel Natoli Rojo · Mapnético
Novembro 2017

Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Ouro. Agradecer a Marina e Daniel o seu tempo e predisposición con este pequeno espazo.

[:en]

“The trip is the meeting of something that we cover searching, without knowing what is with accuracy. It is the search of a language with which to be capable of drawing the shades of our ideas. Moving in the space and in the time, the trip is not but the history that pirates us; it is the expansion of our pupil the one that illuminates the space and there we find unknown regarment of intimacy”.

Luis Moreno Mansilla (1959 – 2012), “Notes of trip to the interior of the time”

Yes today we will speak about trips, but not how to do them or to where we might go (if it is for what you look, you will be able to find it in this section in previous interviews), if not on the maps, these objects that we use before, during and later to one of these elopements.

From the classic map of thumbtacks to the magnetic map in which to mark your trips for the world, this way there might be defined the Mapnético project that there has developed two young of Malaga architects, Marina Díaz García and Daniel Natoli. His passion for the trips and the objects has crystallized in the development of a map imantado, an evolution of the classic one of cork or of paper with thumbtacks or pins.

“To whom would not it like to indicate on a map those unforgettable vacations or those places to whom it would want to travel at some time in the life?”

On this map you will be able to place of precise form thanks to the different colors of magnets the cities, countries, and all kinds of travelling routes that you have visited or try to realize, of form personalize for what you arrange infinite possibilities.

We all know the classic map of cork or of paper in the one that to the most travelling likes to plan his routes for the world with thumbtacks or pins. Nevertheless, Mapnético has reinvented now this map and has turned it into a map imantado of design into the one that is possible to place magnets of precise form in all the capitals or cities that you have visited or to plan the way of all your routes for the planet.

And what more? … Since continue reading estimated readers, you vais to remaining totally surprised.

Marina Díaz y Daniel Natoli, arquitectos y diseñadores de Mapnético
Marina Díaz and Daniel Natoli, architects and designers by Mapnético.

How would Marina and Daniel be defined?

Architects licensed by the University of Malaga at the end of 2013, Sea-coast was employed for different studies of architecture at Denmark and Finland before returning to his natal city and to meet again with the Sun. Dani reconciles the cinema with the web design, though his curiosity for exploring other fields is almost infinite. For both, to travel is an almost a need because it makes them feel that they are alive. In this sense, Mapnético is not any more than the professional result than this drive, a new window that is opened to be able to look at other horizons.

How, when and why does Mapnético arise?

Mapnético’s concrete idea arises giving a walk along the streets of Tallin (Estonia), in 2015.

Immediately after a previous experience that we had with the design of a rucksack, often we were thinking of creating a brand or I study where we could design objects and commercialize them. This joined our passion for travelling did that that cold morning we ended up by combining design + trips and it happened to create a magnetic map to us where to be able to mark the cities or countries visited with magnets of colors.

Distintos colores de imanes, infinitas posibilidades.
Different colors of magnets, infinite possibilities.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

We were almost one year investigating magnetic materials: his manufacturing processes, his costs, his finished ones, his functioning … we had clear that we wanted to do a qualit object and it took us many hours of investigation and test.

Nevertheless, though we invest enough time in the manufacture of the map, the most difficult thing it was not to throw the product in yes – of fact we think that any architect is more that qualified to develop a product with the knowledge and skills that are acquired during the career-, for us the most complex task was that of being persistent as soon as we had thrown the product. To insist, about calling to many doors in order that the map was announced, in order that it was coming to a wide public. For us this labor of marketing (foxglove and off-line) was the real challenge of the project.

How is it process of design, development and commercialization of your products?

In general, we think that any artistic process or of design develops of very similar form in what to his conceptualization it refers. To project a building is far from designing very much an object or from doing a short, at least not in his way of raising an idea and of being coherent with her until the end.

In case of Mapnético the first thing that we appear was how to draw the map. Our intention was that the map was a great linen in white, which every person could personalize according to his own travelling experience, and at the same time as it was a map of the world of design, which had own personality and which these values were recognizable as the stamp of Mapnético‘s distinction.

Of this form, basing on Miller’s cartographic projection, we draw a polygonal atlas across an abstract reticle of points, which allowed us to provide to the map of this personal design that we were covering looking at the same time as it was managing to index the geographical necessary coordinates to locate a great quantity of relevant cities all over the planet. As soon as we had the complete drawing, we decide to apply a chromatic range of gray to the cartography and to play with three colors for the magnets. The result was a map of the world very minibadly that is acquiring similar color the persons are travelling.

As soon as we had the design we work with the different manufacturers and suppliers to take this idea to the reality. After testear and several prototypes prove pulimos the design until we close it in a definitive way. Later we themselves take charge distributing the product to the different shops and bookshops with which we work nowadays, though the majority of the stock we support it in store since the sale of our maps is realized largely across the web.

The last phase of all this chain would be the messenger company and the attention to the client. Every order that enters it has to send to his target correspondent and certainly it is necessary to fulfill always the period and treat well each of the clients.

Mapnético incluye un contador de países visitados.
Mapnético includes a book-keeper of visited countries.

Which are your references?

It would be difficult to enumerate all the influences and personal references in that we are interested, but for to naming some related to Mapnético we might speak about “Cereal”, “Collective Quarterly” or “El Dorado Experience”. We are charmed with this type of projects that combine the trip with the audio-visual one, the storytelling and the product design. In 2012 we develop a project that was approaching this idea, he was called Derivasia. Though we amuse ourselves very much carrying out it, the certain thing is that it did not stop being sustainable. Now we have begun Mapnético with all this baggage to the backs and having learned of the mistakes. We construct the framework little by little, but in a future much would like to bring this type of models over.

To what clients’ segment do you go? Which are the orders more defendants?

Basically we go to those persons to whom it likes to travel and they estimate the design. Many of our clients are architects and designers, but also there buy us many travelers and globetrotters to whom it is charmed with crossing the planet. There are people who is interested in our maps because it wants to do a special gift to an amigo/a, pair or hijo/a, and also them there is that they want to use it to decorate his house or office. Our public is wide and diverse enough.

As for the more demanded, undoubtedly our major product is the Mapnético Original, a map imantado of 120x60cm, perfectly for tematizar any stay. This it gives very much game.

Mapa Mapnético Original, un mapa magnético para marcar tus viajes por el mundo.
Map Mapnético Original, a magnetic map to mark your trips for the world.

How and why do you use the “new technologies” ? Has “network”  facilitated your labor?

The network is our more effective way of coming to the people. We use many Instagram, not only to promote our products, but also to narrate the life and Mapnético‘s histories. For us it is important to show this Mapnético‘s emotional factor, we like that some type of bow exists or of be interested jointly between the person who buys the product and the own brand, and in this sense the networks work very well to be able to communicate this type of values.

Certainly, also we use all the tools to our scope to position ourselves better in seekers and marketplaces. And though the democratization of the digital thing provokes that the competition -and the quantity of information that us appears- is brutal, undoubtedly the network opens a very interesting range of possibilities.

How is it day after day in Mapnético?

Provided that for the present we are two, we are employed at many fronts at the same time. Every day we do of designers, web programmers, community managers, distributors, commercial, and in every moment what touches, trying to distribute and to organize in a most effective way, always with discipline and working for aims to mark small small goals.

Mapnético es un atlas de diseño dibujado a través de una retícula abstracta de puntos.
Mapnético is an atlas of design drawn across an abstract reticle of points.

Do you arrange or complement this activity with other labors or in other fields?

Nowadays we reconcile Mapnético with the web design, the cinema and punctually someone that another collaboration in studies of architecture. In this respect to be defined becomes slightly enough complex, but we might say that for some time we are in a species of transition in which momentarily we leave the architecture – understood from his more classic form – to enter other territories.

The architecture, it has opened many fronts of battle (LSP, Bologna, unemployment, labor precariousness, Spades, ETSAs, emigration, communication, etc), will not they be too much for the existing polarization inside the same one?

Really, today many scenes of conflict coexist. It is the dreg that was formed during decades and that now we have inherited when the glass remained empty. We do not think that on any problematics, if they are on the table it will be for any motive, it is more, sometimes not at least visibilizan and not for it they stop existing. As for the polarization, there is not any more than the result of small collective conscience that always existed in our sector…

How do you see the future of the architecture? And that of the profession?

It is the eternal debate, the major question in all the architects’ forums for years. If the response was simple probably it would not be insisted so much in her. Nevertheless, the only thing that one listens and is reflected in all the spaces of thought is they recycle and one every man for himself that he warns of the confused of the situation and of the disorientation generalized for lack of beacons and of points of anchorage in our commonness. In the relative thing to the future of the profession we take an a bit pessimistic position, not for lack of illusion -that always existed and it will have in our attitude-, but rather as hopelessness and indifference of almost any sphere of power.

What improvements you believe that they are fundamental and that they should be started of immediate form?

This situation exceeds the limits of the own sector for what it is evident that the solutions cannot come exclusively from the architecture. It is a political, transverse and heterogeneous question, which cannot be answered only by one or two improvements corporativistas, needs of a holistic exposition, and it is neither slightly simple nor immediate. We us have to stop thinking to us themselves as architects who have difficulties concrete and isolated to start analyzing our problems inside the company in which we live. The question is not palliative what we can apply in order that our profession meets benefited, is what economic model we want as company, which is the educational model for whom we bet, in what type of cities we want to live, what paper plays the culture, since we coexist with the nature… the response to all this set of questions will do that our living conditions, as civil architects, it is better or worse.

El mapa está impreso sobre una lámina flexible.
The map is printed on a flexible sheet.

As “entrepreneurs” what do you think of the architects who “open and / or recover” new fields and / or approaches of the profession?

On the one hand it seems to us to be perverse that exemplify this type of exits as a collective solution to all the problematic ones of the sector, this speech of recycle, of be saved who and since it could on that we were commenting previously. It is very dangerous to turn this option to “undertake” in an obligation. Beyond it, nothing to object. It seems to us to be very interesting and more than worthy that each one could adapt his knowledge and forward them towards new approaches. That the architecture expands his field of action it is a sample of creativity that dignifies and demonstrates the resources of our formation.

Are you satisfied with the path realized till now? What projects of future do wait?

Very satisfied. Nowadays we walk planning the campaign of Christmas and if everything is OK next year we will start commercializing our maps in the European Union. To medium term – length term we would like to continue designing products and to be extending the catalogue, already be under the brand Mapnético or major other one that includes all our designs.

To finish, what would you advise the current students and future professionals of architecture?

Especially that enjoy this stage of his lives, it is the most important thing. That travel quite what they could, that take curiosity as everything, that they question any speech, which questions do to themselves and for which his own answers look. Definitively, that are useful this time to the maximum because one is not really conscious of the valuable thing that they are these moments until the years do not happen.

Ejemplo de ruta marcada con imanes en el continente europeo
Example of route marked with magnets in the European continent.

Marina Díaz García – Daniel Natoli Rojo · Mapnético
November 2017

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Marina and Daniel his time and predisposition with this small space.

[:]

[:es]Centro cívico Romaño Vista Alegre | Abalo Alonso Arquitectos[:gl]Centro cívico Romaño Vista Alegre | Abalo Alonso Arquitectos[:en]Romaño Vista Alegre Civic Center | Abalo Alonso Arquitectos[:]

[:es]

Centro cívico Romaño Abalo Alonso Arquitectos o11

Una pieza compacta, sobria, que busca adaptarse a la escala del lugar.

Un centro cívico que pivota alrededor de un vacío a doble altura; el vestíbulo como corazón del edificio, lugar de encuentro, de estancia en las gradas escaleras, de acceso a los diferentes espacios: sala de usos múltiples, informática, aseos generales y despachos en la planta baja.

También se encuentran en esta planta las instalaciones, aunque con acceso independiente. Independencia de la que también goza la sala de usos múltiples; bien para usarla de forma aislada o como acceso de servicio. En la planta primera, biblioteca y aulas.

Muros de carga de termoarcilla vistos, encalados en el interior; textura y calidez. Lajas de pizarra horizontales en el exterior, economía de medios y mantenimiento. Solados también de pizarra en acceso y circulaciones, de madera en la sala, linóleo arriba. Algunos paramentos de cartón yeso, algún que otro falso techo. Carpintería de aluminio bronce en el exterior, madera en el interior. Lucernarios.

Obra: Centro socio cultural Romaño Vista Alegre
Emplazamiento: Santiago de Compostela, España.
Proyecto y dirección de obra: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Colaboradores: Jesus Garabal, Berta Peleteiro, Luis Adrán, arquitectos.
Estructura: Carlos Bóveda, arquitecto.
Instalaciones: Obradoiro Enxeñeiros. Carmelo Freire, Luis Durán.
Arquitecto técnico: Francisco González Varela
Promotor: Concello de Santiago.
Construcción: F. Gómez. Delegado, José Rey. Encargado, Lagares.
Industriales: Pizarra, Cupa. Carpintería aluminio, Cortizo, industrial, Arteal. Polímeros y siliconas, Syma. Cerrajería, Emesar, Iluminación ornamental, Arturo Álvarez. Madera, Corral y Couto.
Control de calidad: Euroconsult.
Redacción de proyecto: Concurso 27.04.2010, proyecto básico y de ejecución 24.06.2011
Ejecución de obra: 20.06.2014 – 22.05.2017
Presupuesto total: 937.750,00 €
Superficie construida: 948,50 m2
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

Reconocimientos.
– 1º premio concurso de ideas 2010
– 1st Premio. III Bienal Internacional de Arquitectura de Bakú. Azerbaijan 2017.
– Finalista VII Bienal Internacional Barbara Cappochin. Italia 2017.[:gl]

Centro cívico Romaño Abalo Alonso Arquitectos o11

Unha peza compacta, sobria, que busca adaptarse á escala do lugar.

Un centro cívico que pivota ao redor dun baleiro a dobre altura; o vestíbulo como corazón do edificio, lugar de encontro, de estancia nas bancadas escaleiras, de acceso aos diferentes espazos: sala de usos múltiples, informática, aseos xerais e despachos na planta baixa.

Tamén se atopan nesta planta as instalacións, aínda que con acceso independente. Independencia da que tamén goza a sala de usos múltiples; ben para usala de forma illada ou como acceso de servizo. Na planta primeira, biblioteca e aulas.

Muros de carga de termoarcilla vistos, encalados no interior; textura e calidez. Lajas de lousa horizontais no exterior, economía de medios e mantemento. Solados tamén de lousa en acceso e circulacións, de madeira na sala, linóleo arriba. Algúns paramentos de cartón yeso, algún que outro falso teito. Carpintería de aluminio bronce no exterior, madeira no interior. Lucernarios.

Obra: Centro socio cultural Romaño Vista Alegre
Emprazamento: Santiago de Compostela, España.
Proxecto e dirección de obra: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Colaboradores: Jesus Garabal, Berta Peleteiro, Luis Adrán, arquitectos.
Estructura: Carlos Bóveda, arquitecto.
Instalacións: Obradoiro Enxeñeiros. Carmelo Freire, Luis Durán.
Arquitecto técnico: Francisco González Varela
Promotor: Concello de Santiago.
Construcción: F. Gómez. Delegado, José Rey. Encargado, Lagares.
Industriais: Pizarra, Cupa. Carpintería aluminio, Cortizo, industrial, Arteal. Polímeros e siliconas, Syma. Cerraxeria, Emesar, Iluminación ornamental, Arturo Álvarez. Madera, Corral ye Couto.
Control de calidade: Euroconsult.
Redacción de proxecto: Concurso 27.04.2010, proxecto básico e de execución 24.06.2011
Execución de obra: 20.06.2014 – 22.05.2017
Presuposto total: 937.750,00 €
Superficie construida: 948,50 m2
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

Recoñecementos.
– 1º premio concurso de ideas 2010
– 1st Premio. III Bienal Internacional de Arquitectura de Bakú. Azerbaijan 2017.
– Finalista VII Bienal Internacional Barbara Cappochin. Italia 2017.[:en]

Centro cívico Romaño Abalo Alonso Arquitectos o11

A compact, sober piece, which one seeks to adapt to the local scale.

A civic center that pivota about an emptiness to double height; the foyer like heart of the building, place of meeting, of stay in the steps stairs, of access to the different spaces: room, computer science of multiple uses, general bathroom and offices in the ground floor.

Also they find in this plant the facilities, though with independent access. Independence of the one that also enjoys the room of multiple uses; well to use her of isolated form or as access of service. In the first plant, library and classrooms.

Walls of load of termoarcilla seen, whitewashed in the interior; texture and warmth. Horizontal flagstones of slate in the exterior, economy of means and maintenance. Solados also of slate in access and traffics, of wood in the room, linoleum arrives. Some paraments of carton plaster, some that another false ceiling. Carpentry of aluminium bronze in the exterior, wood in the interior.

Work: Romaño Vista Alegre Civic Center
Location: Santiago de Compostela, Spain
Proyecto y dirección de obra: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Collaboratore: Jesus Garabal, Berta Peleteiro, Luis Adrán, architects.
Structure: Carlos Bóveda, architect.
Facilities: Obradoiro Enxeñeiros. Carmelo Freire, Luis Durán.
Technical architect: Francisco González Varela
Promoter: Concello de Santiago.
Construction company : F. Gómez. Delegate, José Rey. Manager, Lagares.
Manufacturers: Slate, Cupa. Carpentry aluminium, Cortizo, manufacturer, Arteal. Polymers and silicones, Syma. Locksmithing, Emesar, ornamental Lighting, Arturo Álvarez. Madeira, Corral and Couto.
Quality control : Euroconsult.
Project draft: Competition for 27.04.2010, basic project and of execution 24.06.2011
Execution of work: 20.06.2014 – 22.05.2017
Total budget: 937.750,00 €
Built-up area: 948,50 m2
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

Awards.
– 1st reward contest of ideas 2010
– 1st Award. The Biennial International IIIrd of Architecture of Baku. Azerbaijan 2017.
– Finalist The Biennial International VIIth Barbara Cappochin. Italy 2017.[:]

[:es]I Congreso Iberoamericano Redfundamentos. Experiencias y Métodos de Investigación[:gl]I Congreso Iberoamericano Redfundamentos. Experiencias e Métodos de Investigación[:en]First Ibero-American Congress Redfundamentos. Experiences and Methods of Investigation[:]

0

[:es]I Congreso Iberoamericano Redfundamentos. Experiencias y Métodos de Investigación

Los próximos días 11, 12 y 13 de diciembre, se celebrará en Madrid el I Congreso Iberoamericano redfundamentos: Experiencias y métodos de investigación.

Organizado por redfundamentos, editor de la revista rita_ (Revista Indexada de Textos Académicos), contará con dos localizaciones: los días 11 y 12 de diciembre tendrá lugar en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAM, Avda. Juan de Herrera, 4, 28040, Madrid) y el día 13 en la Casa de América (Plaza de la Cibeles, 2, 28014, Madrid).

En el caso de la ETSAM, las presentaciones, conferencias y ponencias tendrán lugar en tres ubicaciones: la sala de conferencias de la cuarta planta, la sala de grados A y la sala de grados B. En la Casa de América, todas las actividades se desarrollarán en el Salón Simón Bolívar.

El I Congreso Iberoamericano redfundamentos contará con la participación de más de 80 ponentes de toda Iberoamérica que presentarán las experiencias vividas y los métodos empleados en sus investigaciones. La conferencia inaugural estará a cargo de José Ignacio Linazasoro, Catedrático de proyectos y Presidente de Honor; y la conferencia de clausura la realizará José Ramón Alonso Pereira, Catedrático de Historia de la Arquitectura y del Urbanismo en la E.T.S. de Arquitectura de la Universidade da Coruña. Además, se celebrará un ciclo de cine Iberoamericano y Fernando Vela Cossío (Subdirector de Ordenación Académica y Relaciones con Latinoamérica de la ETSAM) presentará el programa iberoamericano de la Escuela.

Presidencia de Honor.

Manuel Blanco Lage (Catedrático).
José Ignacio Linazasoro (Catedrático).

Directores.

Arturo Franco Díaz.
Jacobo García Germán.
Santiago de Molina.

Comité científico. Grupos de investigación asociados:

– Análisis y documentación de la imagen de la ciudad. Arquitectura, Diseño, Moda & Sociedad (ETSAM).

– Arquitectura y Paisaje (ULPGC).

– Cats. Construction: advanced technologies and sustainability (UdG).

– Grupo de Investigación en Historia de la Arquitectura, “IALA” (UDC).

– Arquitectura y Cultura Contemporánea, (UGR).

– Grupo de Investigación en Composición Arquitectónica y Patrimonio (UDC).

– Patrimonio, Arquitectura y Paisaje, (CEU San Pablo).

– Puedes consultar el programa completo.

El acceso será gratuito con previa inscripción.

Toda la información,  inscripción y programa completo en: congresoredfundamentos.com

[:gl]I Congreso Iberoamericano Redfundamentos. Experiencias y Métodos de Investigación

Os próximos días 11, 12 e 13 de decembro, celebrarase en Madrid o I Congreso Iberoamericano redfundamentos: Experiencias e métodos de investigación.

Organizado por redfundamentos, editor da revista rita_ (Revista Indexada de Textos Académicos), contará con dúas localizacións: os días 11 e 12 de decembro terá lugar na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAM, Avda. Juan de Herrera, 4, 28040, Madrid) e o día 13 na Casa de América (Praza da Cibeles, 2, 28014, Madrid).

No caso da ETSAM, as presentacións, conferencias e relatorios terán lugar en tres localizacións: a sala de conferencias da cuarta planta, a sala de graos A e a sala de graos B. Na Casa de América, todas as actividades desenvolveranse no Salón Simón Bolívar.

O I Congreso Iberoamericano redfundamentos contará coa participación de máis de 80 relatores de toda Iberoamérica que presentarán as experiencias vividas e os métodos empregados nas súas investigacións. A conferencia inaugural estará a cargo de José Ignacio Linazasoro, Catedrático de proxectos e Presidente de Honra; e a conferencia de clausura realizaraa José Ramón Alonso Pereira, Catedrático de Historia da Arquitectura e do Urbanismo na E.T.S. de Arquitectura da Universidade dá Coruña. Ademais, celebrarase un ciclo de cinema Iberoamericano e Fernando Vela Cossío (Subdirector de Ordenación Académica e Relacións con Latinoamérica da ETSAM) presentará o programa iberoamericano da Escola.

Presidencia de Honor.

Manuel Blanco Lage (Catedrático).
José Ignacio Linazasoro (Catedrático).

Directores.

Arturo Franco Díaz.
Jacobo García Germán.
Santiago de Molina.

Comité científico. Grupos de investigación asociados:

– Análise e documentación da imaxe da cidade. Arquitectura, Deseño, Moda & Sociedade (ETSAM).

– Arquitectura e Paisaxe (ULPGC).

– Cats. Construction: advanced technologies and sustainability (UdG).

– Grupo de Investigación en Historia de la Arquitectura, “IALA” (UDC).

– Arquitectura e Cultura Contemporánea, (UGR).

– Grupo de Investigación en Composición Arquitectónica e Patrimonio (UDC)

– Patrimonio, Arquitectura e Paisaxe, (CEU San Pablo)

– Podes consultar o programa completo.

O acceso será gratuito con previa inscripción.

Toda a información,  inscripción e programa completo en: congresoredfundamentos.com

[:en]I Congreso Iberoamericano Redfundamentos. Experiencias y Métodos de Investigación

Los próximos días 11, 12 y 13 de diciembre, se celebrará en Madrid el I Congreso Iberoamericano redfundamentos: Experiencias y métodos de investigación.

Organizado por redfundamentos, editor de la revista rita_ (Revista Indexada de Textos Académicos), contará con dos localizaciones: los días 11 y 12 de diciembre tendrá lugar en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAM, Avda. Juan de Herrera, 4, 28040, Madrid) y el día 13 en la Casa de América (Plaza de la Cibeles, 2, 28014, Madrid).

En el caso de la ETSAM, las presentaciones, conferencias y ponencias tendrán lugar en tres ubicaciones: la sala de conferencias de la cuarta planta, la sala de grados A y la sala de grados B. En la Casa de América, todas las actividades se desarrollarán en el Salón Simón Bolívar.

El I Congreso Iberoamericano redfundamentos contará con la participación de más de 80 ponentes de toda Iberoamérica que presentarán las experiencias vividas y los métodos empleados en sus investigaciones. La conferencia inaugural estará a cargo de José Ignacio Linazasoro, Catedrático de proyectos y Presidente de Honor; y la conferencia de clausura la realizará José Ramón Alonso Pereira, Catedrático de Historia de la Arquitectura y del Urbanismo en la E.T.S. de Arquitectura de la Universidade da Coruña. Además, se celebrará un ciclo de cine Iberoamericano y Fernando Vela Cossío (Subdirector de Ordenación Académica y Relaciones con Latinoamérica de la ETSAM) presentará el programa iberoamericano de la Escuela.

Presidencia de Honor.

Manuel Blanco Lage (Catedrático).
José Ignacio Linazasoro (Catedrático).

Directores.

Arturo Franco Díaz.
Jacobo García Germán.
Santiago de Molina.

Comité científico. Grupos de investigación asociados:

– Análisis y documentación de la imagen de la ciudad. Arquitectura, Diseño, Moda & Sociedad (ETSAM).

– Arquitectura y Paisaje (ULPGC).

– Cats. Construction: advanced technologies and sustainability (UdG).

– Grupo de Investigación en Historia de la Arquitectura, “IALA” (UDC).

– Arquitectura y Cultura Contemporánea, (UGR).

– Grupo de Investigación en Composición Arquitectónica y Patrimonio (UDC).

– Patrimonio, Arquitectura y Paisaje, (CEU San Pablo).

– Puedes consultar el programa completo.

El acceso será gratuito con previa inscripción.

Toda la información,  inscripción y programa completo en: congresoredfundamentos.com

[:]

[:es]Planificar el bienestar | Aldo G. Facho Dede[:gl]Planificar o benestar | Aldo G. Facho Dede[:en]Planning the well-being | Aldo G. Facho Dede [:]

[:es]Sobre Planificación Urbana, Río Verde y los baipases.

Planificar el bienestar Aldo G. Facho Dede

Desde el origen de los tiempos, las ciudades han sido espacios intensos de intercambio, donde los hombres han buscado construir un mayor grado de bienestar, entendido por Aristóteles como el “mejor bien”. La evolución en sus mecanismos de gobierno y regulación tiene que ver con la constante exploración de formas de equilibrio, que permitan repartir la prosperidad que en ellas se genera. Al proyectar su desarrollo mediante un modelo de planificación integral y sistémico, se amplía la cartera de proyectos y el impacto positivo de los mismos, generando nuevos escenarios de inversión pública y privada.

En ese sentido, nuestros vecinos latinoamericanos han mejorado sus ciudades desde la aplicación de un modelo de planificación estratégico y adaptativo. Quienes hayan viajado en la última década a la ciudad de Buenos Aires, pueden dar fe de los buenos resultados de las políticas orientadas a la recuperación de los espacios públicos, desde la gestión integral de los sistemas urbanos, y la aplicación de un plan integral de movilidad sostenible.

Buenos Aires | Fuente: buenosaires.gob.ar
Buenos Aires | Fuente: buenosaires.gob.ar

El Plan Director Estratégico de la ciudad de San Pablo propone destinar el 60% de los fondos obtenidos por capitalización de plusvalías para transporte público y vivienda social. La ciudad de Río de Janeiro buscó las Olimpiadas como evento detonante para el plan de transformación de la ciudad, destinando el 80% de la inversión como legado en infraestructura, vivienda social, transporte y espacio público. Y así podríamos seguir repasando ejemplos exitosos, en los que la planificación ha mejorado la calidad de vida de los ciudadanos y el valor de la ciudad.

El caso de Lima dista mucho de esas otras realidades, durante la anterior gestión se concluyeron los estudios para el Plan Metropolitano de Desarrollo Urbano (PLAM 2035), documento avalado por el programa de Naciones Unidas ONU-HABITAT.  No obstante, a la fecha, la actual gestión no ha continuado el proceso. En su lugar han aprobado -sin tener atribución, según la Ley Orgánica de Municipalidades (Art.157)- un documento titulado “Plan de Desarrollo Local Concertado 2016-2021”, en el cual se incorporan como “Proyectos de Inversión Estratégica” una serie de obras viales entre las que destacan 18 baipases, que se presentan sin contexto ni sustento de planificación.

"Baipases" de la Av. 28 de Julio | Fuente: andina.com.pe
«Baipases» de la Av. 28 de Julio | Fuente: andina.com.pe

Lamentablemente esto no es un tema menor, la obra más polémica de la actual gestión municipal son los baipases de la avenida 28 de julio, para los que se usó el presupuesto reservado para el proyecto “Río Verde”, mediante el cual se pretendía recuperar y conectar los márgenes del río Rímac en el Centro de Lima. Más allá del trasfondo político, lo que se pone en evidencia es que, al no tener un Plan Metropolitano de Desarrollo Urbano, la ciudad carece de un modelo consensuado de futuro, en base al cual discutir objetivamente la pertinencia de uno u otro proyecto. La ausencia de una visión integral va en contra el principio del “mejor bien”, pues en lugar de ser la ciudad la que defina sus proyectos prioritarios, queda sujeta a iniciativas aisladas que no coadyuvan entre sí, y terminan por agravar los problemas. La demostrada ineficacia de los mencionados baipases para solucionar la congestión vehicular en esos nodos, es la mejor prueba de lo antes expuesto.

Mediante la planificación damos escala territorial y temporal a los posibles escenarios de solución. Por ejemplo, se pasa de discutir sobre si necesitamos escaleras o teleféricos para acceder a lo alto de los cerros, para pensar en los posibles modelos de consolidación de la ciudad hacia sus bordes, y la densificación de las áreas con buena accesibilidad a los servicios urbanos.

Cerros de Lima | Fuente: munlima.gob.pe
Cerros de Lima | Fuente: munlima.gob.pe

Está claro que la Planificación Urbana no es la respuesta milagrosa a todos los males de la ciudad, pero sí que es un camino técnicamente confiable por medio del cual podemos proyectar nuestro futuro, bajo el objetivo de la búsqueda del “mejor bien” para todos.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto 
Lima · Noviembre 2017
Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

[:gl]Sobre Planificación Urbana, Río Verde e os baipases.

Planificar el bienestar Aldo G. Facho Dede

Dende a orixe dos tempos, as cidades foron espazos intensos de intercambio, onde os homes buscaron construír un maior grao de benestar, entendido por Aristóteles como o “mellor ben”.  A evolución nos seus mecanismos de goberno e regulación ten que ver coa constante exploración de formas de equilibrio, que permitan repartir a prosperidade que nelas xérase.  Ao proxectar o seu desenvolvemento mediante un modelo de planificación integral e sistémico, amplíase a carteira de proxectos e o impacto positivo dos mesmos, xerando novos escenarios de investimento público e privado.

Nese sentido, os nosos veciños latinoamericanos han mellorado as súas cidades desde a aplicación dun modelo de planificación estratéxico e adaptativo. Quen viaxase na última década á cidade de Bos Aires, poden dar fe dos bos resultados das políticas orientadas á recuperación dos espazos públicos, desde a xestión integral dos sistemas urbanos, e a aplicación dun plan integral de mobilidade sustentable.

Buenos Aires | Fuente: buenosaires.gob.ar
Bos Aires | Fonte: buenosaires.gob.ar

O Plan Director Estratéxico da cidade de San Pablo propón destinar o 60% dos fondos obtidos por capitalización de plusvalías para transporte público e vivenda social. A cidade de Río de Xaneiro buscou as Olimpíadas como evento detonante para o plan de transformación da cidade, destinando o 80% do investimento como legado en infraestrutura, vivenda social, transporte e espazo público. E así poderiamos seguir repasando exemplos exitosos, nos que a planificación mellorou a calidade de vida dos cidadáns e o valor da cidade.

O caso de Lima dista moito desoutras realidades, durante a anterior xestión concluíronse os estudos para o Plan Metropolitano de Desenvolvemento Urbano (PLAM 2035), documento avalado polo programa de Nacións Unidas ONU-HABITAT. Con todo, á data, a actual xestión non continuou o proceso. No seu lugar aprobaron -sen ter atribución, segundo a Lei Orgánica de Municipalidades (Art.157)- un documento titulado “Plan de Desenvolvemento Local Concertado 2016-2021”, no cal se incorporan como “Proxectos de Investimento Estratéxico” unha serie de obras viarias entre as que destacan 18 baipases, que se presentan sen contexto nin sustento de planificación.

"Baipases" de la Av. 28 de Julio | Fuente: andina.com.pe
«Baipases» da Av. 28 de Julio | Fonte: andina.com.pe

Lamentablemente isto non é un tema menor, a obra máis polémica da actual xestión municipal son os baipases da avenida 28 de xullo, para os que se usou o orzamento reservado para o proxecto “Río Verde”, mediante o cal se pretendía recuperar e conectar as marxes do río Rímac no Centro de Lima.  Máis aló do transfondo político, o que se pon en evidencia é que, ao non ter un Plan Metropolitano de Desenvolvemento Urbano, a cidade carece dun modelo consensuado de futuro, en base ao cal discutir obxectivamente a pertinencia dun ou outro proxecto. A ausencia dunha visión integral vai en contra o principio do “mellor ben”, pois en lugar de ser a cidade a que defina os seus proxectos prioritarios, queda suxeita a iniciativas illadas que non coadyuvan entre si, e terminan por agravar os problemas. A demostrada ineficacia dos mencionados baipases para solucionar a conxestión vehicular neses nodos, é a mellor proba do antes exposto.

Mediante a planificación damos escala territorial e temporal aos posibles escenarios de solución.  Por exemplo, pásase de discutir sobre se necesitamos escaleiras ou teleféricos para acceder ao alto dos cerros, para pensar nos posibles modelos de consolidación da cidade cara aos seus bordos, e a densificación das áreas con boa accesibilidade aos servizos urbanos.

Cerros de Lima | Fuente: munlima.gob.pe
Cerros de Lima | Fonte: munlima.gob.pe

Está claro que a Planificación Urbana non é a resposta milagrosa a todos os males da cidade, pero si que é un camiño tecnicamente confiable por medio do cal podemos proxectar o noso futuro, baixo o obxectivo da procura do “mellor ben” para todos.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto 
Lima · Novembro 2017
Autor do Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

[:en]On Town planning, Green Rio and the baipases.

Planificar el bienestar Aldo G. Facho Dede

From the origin of the times, the cities have been intense spaces of exchange, where the men have sought to construct a major degree of well-being, understood by Aristotle as the “better good”. The evolution in his mechanisms of government and regulation has to see with the constant exploration of forms of balance, which allow to distribute the prosperity that in them is generated. On having projected his development by means of a model and systemic of integral planning, there is extended the portfolio of projects and the positive impact of the same ones, generating new scenes of public and private investment.

In this sense, our Latin-American neighbors have improved his cities from the application of a strategic and adaptative model of planning. Those who have travelled in the last decade to the city of Buenos Aires, can give faith of the good results of the policies orientated to the recovery of the public spaces, from the integral management of the urban systems, and the application of an integral plan of sustainable mobility.

Buenos Aires | Fuente: buenosaires.gob.ar
Buenos Aires | Source: buenosaires.gob.ar

The Plan The Strategic Director of San Paul’s city proposes to destine 60 % of the funds obtained by capitalization of appreciations for public transport and social housing. The city of Rio de Janeiro looked for the Olympics as explosive event for the plan of transformation of the city, destining 80 % of the investment as legacy in infrastructure, social housing, transport and public space. And this way we might continue revising successful examples, in which the planning has improved the quality of life of the citizens and the value of the city.

The case of Lima is far much from these other realities, during the previous management the studies concluded for the Metropolitan Plan of Urban Development (PLAM 2035), document supported by the program of United Nations UNO – HABITAT. Nevertheless, to the date, the current management has not continued the process. In his place they have passed – without having attribution, according to the Organic Law of Municipalities (Art.157) – a qualified document “Plan of Local Compound Development 2016-2021”, in which there join as “Projects of Strategic Investment” a series of road works between which 18 stand out baipases, that appear without context or sustenance of planning.

"Baipases" de la Av. 28 de Julio | Fuente: andina.com.pe
«Baipases» in Av. 28 de Julio | Source: andina.com.pe

Lamentably this is not a minor topic, the most polemic work of the current municipal management they are the baipases of the avenue on July 28, for those that there used the budget saved for the project “Green River”, by means of which one was trying to recover and to connect the margins of the river Rímac in the Center of Lima. Beyond the political background, which it puts in evidence is that, on not having had a Metropolitan Plan of Urban Development, the city lacks an agreed by consensus model of future, on the basis of which to discuss objectively the relevancy of one or I project other one. The absence of an integral vision goes in against the beginning of the “better good”, so instead of being the city the one that defines his priority projects, remains subject to isolated initiatives that they do not contribute between yes, and they end for aggravating the problems. The demonstrated inefficiency of the mentioned ones baipases to solve the traffic congestion in these nodes, is the best test of before exposed.

By means of the planning we give territorial and temporary scale to the possible scenes of solution. For example, it passes of discussing if we need stairs or teleféricos to accede to the high of the hills, to think about the possible models of consolidation of the city towards his edges, and the densification of the areas with good accessibility to the urban services.

Cerros de Lima | Fuente: munlima.gob.pe
Cerros de Lima | Source: munlima.gob.pe

It is clear that the Town planning is not the miraculous response to all the males of the city, but yes that is a technically reliable way by means of which we can project our future, under the aim of the search of the “better good” for all.

Aldo G. Facho Dede · Architect 
Lima · November 2017
Author of the Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

[:]

Habitantes del dibujo | Miguel Ángel Díaz Camacho

Ópera Nacional de Oslo, Operahuset, Snøetta 2008. Croquis MADC.
Ópera Nacional de Oslo, Operahuset, Snøetta 2008. Croquis MADC.

El dibujo supone quizá la más valiosa herramienta para ver, no solo mirar, arquitectura. El registro cinematográfico del ojo, nuestra visión en movimiento, nuestro tempo, oculta con frecuencia aspectos esenciales de todo lo que nos rodea, pliegues de lo visible tan solo evidentes bajo ciertas condiciones de atención y pertenencia al lugar.1 El placer de dibujar un rostro, una ciudad o un paisaje, nos ralentiza y nos invita a explorar desde la mirada, apresurada como anda ante la falta de tiempo, distraída por la nube de imágenes que se deslizan como papeles sobre el agua de nuestras pantallas retro-iluminadas.

Un apunte rápido de la Ópera de Oslo muestra aquí solo lo imprescindible: un paisaje de plegaduras, luz y un suave oleaje.2 Nada más parece necesario, quizá la distancia oportuna para entender lo que vemos, ese tomar distancia para intentar, en realidad, aproximarnos. El dibujo nos desvela cuestiones importantes como son la perspectiva, aquí indescifrable; la escala, ingeniosamente manipulada; la proporción, horizontal como el ojo del cocodrilo; la geometría, de base triangular; la relación con la luz, deslumbrante desde un impropio blanco mediterráneo; el suave vaivén del agua sobre la espalda de un iceberg precisamente calculado. Tan importante resulta aquí lo evidenciado como lo sutilmente sustraído e incluso, por qué no, manipulado: el dibujo miente en ocasiones para decir la verdad.

El ejercicio del dibujo permite pulsar las condiciones ocultas de un lugar, descifrar la «vida» de las formas más allá de las circunstancias que puedan interponerse.3 Necesitamos dibujar para entender, para ver desde la pertenencia, para descifrar lo esencial de aquello que se nos muestra en la batalla del cuerpo a cuerpo. Aunque también necesitamos dibujar para reconocernos a nosotros mismos en ese discurrir, sentirnos incluidos, refugiados, pertenecer de alguna manera a ese mundo desconocido que tratamos de comprender desde la militancia del dibujo. Somos el primer fugitivo de nuestro cuaderno de viaje. Somos, fugazmente, habitantes del dibujo.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Julio 2015.
Autor de Parráfos de arquitectura#arquiParrafos

Notas:

1 En alguna de sus creaciones en vídeo, Bill Viola ralentiza tanto la velocidad de los fotogramas que resulta verdaderamente insoportable para algunas personas. Ver «The quintet of the astonished» (The Passions), 2000.

2 Ópera Nacional de Oslo, Operahuset, Snøetta 2008. Croquis MADC.

3 Fernando Távora habla sobre la vida de las formas en «Sobre la organización del espacio«, Valencia, UPV, 2014 (texto original de 1964).

[:es]Movitectura. Arquitectura móvil[:gl]Movitectura. Arquitectura móvil[:en]Mobitecture. Architecture on the Move[:]

0

[:es]

Movitectura. Arquitectura móvil Mobitecture

Arquitectura móvil en su maravillosa variedad, una vivaz colección de estructuras móviles y portátiles.

Movitectura: Arquitectura móvil es un compendio único que rinde tributo a la arquitectura móvil en todas sus formas. Esta publicación, una oda visual a la vida en movimiento, exhaustiva tanto en variedad como en amplitud, explora estructuras móviles que van de lo extravagante a lo sensato y de lo rústico a lo lujoso. Abarcando diseños arquitectónicos que ruedan, se desdoblan, saltan, se deslizan en trineo y flotan sobre el agua, Movitectura aúna una espectacular colección de estructuras en las que podemos deleitarnos, vivir, trabajar o hacer una pausa. Con más de 250 imágenes y un diseño inteligente y cautivador, este libro compacto gustará a todos aquellos que aprecien el poder de un buen diseño.

Movitectura no se limita a tipologías icónicas como las tiendas de campaña y las caravanas, sino que ofrece una enorme variedad de estructuras móviles diseñadas para desiertos, océanos, playas, montañas y ciudades, lo cual pone de relieve una unión entre arte y movilidad. Captando el espíritu de la invención y la ingenuidad, cada ‘movitectura’ supone una latente promesa de libertad con respecto a las rutinas y obligaciones cotidianas. Tal como evidencia el perenne atractivo de las autocaravanas retro, las caravanas Airstream, la fiebre internacional del ‘glamping’, etc., el perdurable encanto de la arquitectura móvil es global y afloró hace varias décadas.

Mientras que ciertos proyectos recurren a la libertad para experimentar con materiales, tamaños, colores y conceptos de diseño, otros arrojan luz de manera más emotiva sobre la importancia del diseño de estructuras móviles. Movitectura incluye diseños que ayudan a los refugiados que huyen de las zonas de conflicto, a los emigrantes económicos que esperan labrarse una vida mejor en otro lugar, a la migración medioambiental debida a causas naturales y a los sin hogar. Desde el Portable Housing Space de Winfried Baumann hasta la Origami Paper House de Architecture Global Aid y la Tent 2 de Angela Luna, la ‘movitectura’ puede ofrecer respuestas funcionales y salvadoras a las necesidades urgentes de refugio. El galardón Beazley Design of the Year de este año, asociado al Museo del Diseño de Londres, puso énfasis en la creciente necesidad de estructuras móviles tras conceder el primer premio a la Fundación Ikea y a la Agencia de la ONU para los Refugiados por su vivienda compacta. hew.tucker@buzzfeed.com

Organizado en ocho capítulos – Humano, Sin ruedas, Una & dos ruedas, Tres ruedas, Cuatro ruedas,  Cinco o + ruedas, Trineos y Agua – según el medio primordial de movilidad del proyecto, Movitectura puede leerse como una colección de estudios prácticos singulares o de principio a fin. Cada proyecto incluye detalles sobre el nombre de la estructura, el arquitecto, diseñador, artista o fabricante, el país de origen y su fecha de finalización. Asimismo, junto a cada ‘movitectura’ podemos encontrar más información en forma de símbolos, y en ella se especifica el número de personas que puede albergar el proyecto, el medio de movilidad y la paleta de materiales principales con los que se construyó la estructura. Al principio del libro se incluye también una útil ‘Clave para los iconos de movilidad’.

Siguiendo los pasos del best-seller Nanotectura, también de Rebecca Roke, Movitectura engloba una sorprendente e inspiradora variedad de formas, materiales, colores, tamaños y localizaciones. Con un toque de extravagancia, este exquisito libro es una cautivadora referencia visual para arquitectos, diseñadores y todos aquellos que disfruten viviendo y viajando con estilo.

[:gl]

Movitectura. Arquitectura móvil Mobitecture

Arquitectura móbil na súa marabillosa variedade, unha vivaz colección de estruturas móbiles e portátiles.

Mobitectura: Arquitectura móbil é un compendio único que rende tributo á arquitectura móbil en todas as súas formas. Esta publicación, unha oda visual á vida en movemento, exhaustiva tanto en variedade como en amplitude, explora estruturas móbiles que van do extravagante ao sensato e do rústico ao luxoso. Abarcando deseños arquitectónicos que rodan, desdóbranse, saltan, deslízanse en trineo e flotan sobre a auga, Mobitectura aúna unha espectacular colección de estruturas nas que podemos deleitarnos, vivir, traballar ou facer unha pausa. Con máis de 250 imaxes e un deseño intelixente e cativador, este libro compacto gustará a todos aqueles que aprecien o poder dun bo deseño.

Mobitectura non se limita a tipoloxías icónicas como as tendas de campaña e as caravanas, senón que ofrece unha enorme variedade de estruturas móbiles deseñadas para desertos, océanos, praias, montañas e cidades, o cal pon de relevo unha unión entre arte e mobilidade. Captando o espírito da invención e a inxenuidade, cada ‘mobitectura’ supón unha latente promesa de liberdade con respecto ás rutinas e obrigacións cotiás. Tal como evidencia o perenne atractivo das autocaravanas retro, as caravanas Airstream, a febre internacional do ‘glamping’, etc., o perdurable encanto da arquitectura móbil é global e aflorou hai varias décadas.

Mentres que certos proxectos recorren á liberdade para experimentar con materiais, tamaños, cores e conceptos de deseño, outros arroxan luz de maneira máis emotiva sobre a importancia do deseño de estruturas móbiles. Movitectura inclúe deseños que axudan aos refuxiados que foxen das zonas de conflito, aos emigrantes económicos que esperan labrarse unha vida mellor noutro lugar, á migración ambiental debida a causas naturais e aos sen fogar. Desde o Portable Housing Space de Winfried Baumann ata a Origami Paper House de Architecture Global Aid e a Tent 2 de Angela Lúa, a  ‘mobitectura’ pode ofrecer respostas funcionais e salvadoras ás necesidades urxentes de refuxio. O galardón Beazley Design of the Year deste ano, asociado ao Museo do Deseño de Londres, puxo énfase na crecente necesidade de estruturas móbiles tras conceder o primeiro premio á Fundación Ikea e á Axencia da ONU para os Refuxiados pola súa vivenda compacta. hew.tucker@buzzfeed.com

Organizado en oito capítulos -Humano, Sen rodas, Unhas & dúas rodas, Tres rodas, Catro rodas, Cinco ou + rodas, Trineos e Auga- segundo o medio primordial de mobilidade do proxecto, Mobitectura pode lerse como unha colección de estudos prácticos singulares ou de principio a fin. Cada proxecto inclúe detalles sobre o nome da estrutura, o arquitecto, deseñador, artista ou fabricante, o país de orixe e a súa data de finalización. Así mesmo, xunto a cada ‘mobitectura’ podemos atopar máis información en forma de símbolos, e nela especifícase o número de persoas que pode albergar o proxecto, o medio de mobilidade e a paleta de materiais principais cos que se construíu a estrutura. Ao principio do libro inclúese tamén unha útil ‘Clave para as iconas de mobilidade’.

Seguindo os pasos do best-seller Nanotectura, tamén de Rebecca Roke, Mobitectura engloba unha sorprendente e inspiradora variedade de formas, materiais, cores, tamaños e localizacións. Cun toque de extravagancia, este exquisito libro é unha cativadora referencia visual para arquitectos, deseñadores e todos aqueles que gocen vivindo e viaxando con estilo.

[:en]

Movitectura. Arquitectura móvil Mobitecture

Mobile architecture in his wonderful variety, a vivacious collection of mobile and portable structures.

Mobitecture: mobile Architecture is the only compendium that produces tax to the mobile architecture in all his forms. This publication, a visual ode to the life in movement, exhaustive both in variety and in extent, explores mobile structures that go from the extravagant thing to the sensible thing and from the rustic thing to the luxurious thing. Including architectural designs that roll, they are unfolded, jump, slip on bobsled and float on the water, Mobitecture unites a spectacular collection of structures in which we can take delight, to live, to work or to do a pause. With more than 250 images and an intelligent and captivating design, they all will like this compact book those that they estimate the power of a good design.

Mobitecture does not limit himself to tipologías iconic typology as the shops of campaign and the caravans, but there offers an enormous variety of mobile structures designed for deserts, oceans, beaches, mountains and cities, which emphasizes an union between art and mobility. Catching the spirit of the invention and the naiveté, every ‘Mobitecture‘ supposes a latent promise of freedom with regard to the routines and daily obligations. As the everlasting attraction of the autocaravans demonstrates retro, the caravans Airstream, the international fever of the ‘glamping’, etc., the lasting captivation of the mobile architecture is global and it showed several decades ago.

Whereas certain projects resort to the freedom to experiment with materials, sizes, colors and concepts of design, others throw light of a more emotive way on the importance of the design of mobile structures. Mobitecture includes designs that help the refugees who flee of the zones of conflict, which expect for the economic emigrants to work a better life in another place, to the environmental migration due to natural reasons and to them without home. From Winfried Baumann’s Portable Housing Space up to the Origami Paper Global House de Architecture Aid and the Tent 2 of Angela Luna, the ‘Mobitecture‘ can offer functional answers and salvadoras to the urgent needs of refuge. The award Beazley Design of the Year of this year, associated with the Museum of the Design of London, put emphasis in the increasing need of mobile structures after awarding the first prize to the Foundation Ikea and to the Agency of the UNO for the Refugees for his compact housing. hew.tucker@buzzfeed.com

Organized in eight chapters – Human being, Without wheels, one and two wheels, Three wheels, Four wheels, Five or + wheels, Bobsleds and Water – according to the basic way of mobility of the project, Mobitecture can be read as a collection of practical singular studies or through. Every project includes details on the name of the structure, the architect, designer, artist or manufacturer, the native land and his date of ending. Likewise, together with every ‘mobitecture’ we can find more information in the shape of symbols, and in her there is specified the number of persons that it can shelter the project, the way of mobility and the palette of principal materials with which the structure was constructed. Initially of the book it is included also useful ‘Key for the icons of mobility’.

Following the steps of the best-seller Nanotecture, also of Rebecca Roke, Movitectura includes a surprising and inspiring variety of forms, materials, colors, sizes and locations. With a touch of extravagancy, this exquisite book is a captivating visual reference to architects, designers and all those who enjoy living and travelling with style.

[:]

[:es]Villa Slow | Laura Alvarez Architecture[:gl]Vila Slow | Laura Alvarez Architecture[:en]Villa Slow | Laura Álvarez Architecture[:]

[:es]

Villa Slow Laura Álvarez Architecture o2
Villa Slow | Laura Alvarez Architecture

Villa Slow es un retiro vacacional para alquiler en el Parque Natural de Valles Pasiegos, en Cantabria, que nace de una ruina de piedra en un terreno natural de más de dos hectáreas. El volumen se basa en una construcción tradicional de la zona llamada «cabaña pasiega» pero con un toque conteporáneo. La ubicación estratégica de la construcción en la cima de una pequeña colina orientada al sur, otorga impresionantes vistas hacia el valle y la montaña.

El esquema de la casa es simple. Dos grandes ventanas panorámicas en la sala de estar orientadas en direcciones opuestas crean una bella escenografía de montañas, nubes y árboles. Estas dos aberturas permiten disfrutar de las impresionantes vistas hacia el valle y las montañas desde la amplia sala de estar en el centro de la casa.

Dos dormitorios se sitúan al lado de la sala de estar, en el ala este, en el lado más privado, ambos con su propio baño y aberturas hacia el paisaje infinito por donde reciben una preciosa luz matinal. Gracias a su generosa altura, aparece un entrepiso en la parte superior del núcleo del baño que genera un espacio adicional que permite más combinaciones de huéspedes: solo una pareja, pareja con niños, amigos, etc.

Villa Slow está diseñada y construida con extrema atención y cuidado por los detalles. La casa es muy respetuosa con el medio ambiente en términos estéticos y técnicos. Villa Slow es una casa pasiva gracias a una bomba de calor, suelo radiante, aislamiento de alta calidad y ventanas para una mínima pérdida de calor. El vidrio de alto rendimiento calienta el interior en el invierno y las grandes contraventanas de madera protegen contra el aumento de calor durante el verano. Todos los materiales utilizados para construir Villa Slow son reutilizados del antiguo cobertizo de piedra o provienen de la zona de Cantabria.

Las toscas paredes exteriores de piedra y los techos contrastan con la delicada estructura y detalles de madera del interior. Villa Slow es una casa de contrastes sutiles: áspero-delicado, abierto-cerrado, gris-madera, interior-exterior, tradicional-moderno.

La arquitectura de Laura Álvarez trata de encontrar soluciones equilibradas en la materialización. En este proyecto, los elementos de madera dan una sensación cálida, mientras que los blancos ayudan a entender la envolvente del edificio. Una combinación de mobiliario clásico y elementos minimalistas crean un espacio muy tranquilo desde el que disfrutar del entorno natural excepcional.

Obra: Villa Slow
Emplazamiento: San Roque de Riomiera, Valles Pasiegos, Cantabria
Área: 160 m2 brutos, 120 m2 netos
Año: 2014-2017
Función: Alquiler vacacional
Cliente y promotor: Laura Alvarez
Autor: Laura Alvarez Architecture
Constructora: SOAL inversiones
Carpintería de madera: Carpinteria Astillero
Fotografía: David Montero
Maqueta: Matteo Silverii
Permisos y apoyo local: Iván Arenal y Patricia Revuelta.
+ lauraalvarez.eu[:gl]

Villa Slow Laura Álvarez Architecture o2

Villa Slow é un retiro vacacional para aluguer no Parque Natural de Vales Pasiegos, en Cantabria, que nace dunha ruína de pedra nun terreo natural de máis de dúas hectáreas. O volume baséase nunha construción tradicional da zona chamada «cabana pasiega» pero cun toque conteporáneo. A localización estratéxica da construción na cima dun pequeno outeiro orientado ao sur, outorga impresionantes vistas cara ao val e a montaña.

O esquema da casa é sinxelo. Dúas grandes xanelas panorámicas na sala de estar orientadas en direccións opostas crean unha bela escenografía de montañas, nubes e árbores. Estas dúas aberturas permiten gozar das impresionantes vistas cara ao val e as montañas desde a ampla sala de estar no centro da casa. Dous dormitorios sitúanse á beira da sala de estar, no á este, no lado máis privado, ambos co seu propio baño e aberturas cara á paisaxe infinita por onde reciben unha preciosa luz matinal. Grazas á súa xenerosa altura, aparece un entrepiso na parte superior do núcleo do baño que xera un espazo adicional que permite máis combinacións de hóspedes: só unha parella, parella con nenos, amigos, etc.

Villa Slow está deseñada e construída con extrema atención e coidado polos detalles. A casa é moi respectuosa co medio ambiente en termos estéticos e técnicos. Vila Slow é unha casa pasiva grazas a unha bomba de calor, chan radiante, illamento de alta calidade e xanelas para unha mínima perda de calor. O vidro de alto rendemento quenta o interior no inverno e as grandes contraventanas de madeira protexen contra o aumento de calor durante o verán. Todos os materiais utilizados para construír Vila Slow son reutilizados do antigo alpendre de pedra ou proveñen da zona de Cantabria.

As bastas paredes exteriores de pedra e os teitos contrastan coa delicada estrutura e detalles de madeira do interior. Vila Slow é unha casa de contrastes sutís: áspero-delicado, aberto-pechado, gris-madeira, interior-exterior, tradicional-moderno.

A arquitectura de Laura Álvarez trata de atopar solucións equilibradas na materialización. Neste proxecto, os elementos de madeira dan unha sensación cálida, mentres que os brancos axudan a entender a envolvente do edificio. Unha combinación de mobiliario clásico e elementos minimalistas crean un espazo moi tranquilo desde o que gozar da contorna natural excepcional.

Obra: Villa Slow
Emprazamento: San Roque de Riomiera, Valles Pasiegos, Cantabria
Área: 160 m2 brutos, 120 m2 netos
Ano: 2014-2017
Función: Alquiler vacacional
Cliente e promotor: Laura Alvarez
Autor: Laura Alvarez Architecture
Constructora: SOAL inversiones
Carpintería de madeira: Carpinteria Astillero
Fotografía: David Montero
Maqueta: Matteo Silverii
Permisos e apoio local: Iván Arenal e Patricia Revuelta.
+ lauraalvarez.eu[:en]

Villa Slow Laura Álvarez Architecture o2

Villa Slow is a rental holiday retreat in the Natural Park of Valles Pasiegos, in the North of Spain emerging from a stone-ruin within a more than two-hectare terrain of natural landscape. The new home typology is based on a traditional construction of the area called ‘cabaña pasiega’ (peasant cabin) but with a contemporary twist. The strategic location of the construction on top of a little hill facing south, grants impressive views towards the valley and from the mountain.

The scheme of the house is simple. Two big panoramic windows in the living room facing opposite directions create a beautiful scenography of mountains, clouds, and trees. These two openings allow to enjoy the impressive views towards the valley and mountains from the spacious living room in the centre of the house. Two bedrooms are situated next to the living area, on the eastern wing, in the most private side, both with their own bathroom and openings to the infinite landscape. They receive beautiful light in the morning. Thanks to their generous height, a mezzanine on top of the bathroom core, allows for additional sleeping arrangements: just a couple, couple with children, friends, etc.

Villa Slow is designed and built with extreme mindfulness and care for detail. The house is very respectful with the environment in aesthetic and technical terms. Villa Slow is a passive house thanks to a heat pump, under floor heating and high quality insulation and windows for a minimum heat loss. The high performance glass warms up the interior in the winter and the big wooden shutters protect from heat gain during summer. All materials used to build Villa Slow are reused from the old stone shed or come from the area of Cantabria.

The rough exterior stone-walls and roofs contrast with the delicate interior wooden structure and details. Villa Slow is a house of subtle contrasts: rough-delicate, open-closed, wood-grey, interior-exterior, traditional-modern.

Laura Alvarez architecture tries to find balanced solutions in materialisation. In this project, wood elements give a warm feeling, whereas white helps understanding the building envelope. A combination of classic sitting furniture and minimalist elements create a very calm space from which enjoying the outstanding natural setting.

Work : Villa Slow
Location: San Roque de Riomiera, Valles Pasiegos, Cantabria
Area: 160 m2 gross floor area, 120 m2 net floor area
Year: 2014-2017
Status: Built
Function: Holiday retreat rental
Client and developer: Laura Alvarez
Architect: Laura Alvarez Architecture
Contractor: SOAL inversiones
Interior wood works: Carpinteria Astillero
Photography: David Montero
Model making: Matteo Silverii
Local support building permit: Ivan Arenal and Patricia Revuelta.
+ lauraalvarez.eu[:]

[:es]En torno a Fernando Higueras. Desde…[:gl]Ao redor de Fernando Higueras. Desde…[:en]Concerning Fernando Higueras. From…[:]

0

[:es]

En torno a Fernando Higueras por Antonio López | Sobre Arquitectura y más | Desde 1998
En torno a Fernando Higueras por Antonio López | Sobre Arquitectura y más | Desde 1998

En torno a Fernando Higueras. Desde…

Fernando Higueras Díaz, nace en Madrid el 26 de noviembre de 1930. Cursa estudios en el Instituto Escuela y de bachiller en el madrileño Colegio Estudio. Finaliza en 1959 la carrera de arquitectura en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid.

La Fundación Fernando Higueras tiene carácter cultural y tiene como objetivos:

«El estudio, catalogación, conservación de la obra proyectada y construida del arquitecto Fernando Higueras, la colaboración con las administraciones públicas tanto estatal como autonómicas y locales, universidades, academias, museos, colegios profesionales, y otras fundaciones de carácter cultural, tanto españolas como extranjeras, en proyectos y actividades académicas de investigación, docentes y expositivas, encaminadas al estudio y divulgación pedagógica de la obra y proyectos de Fernando Higueras, y su significado en relación con la arquitectura contemporánea internacional.»

Iñaki Ábalos. Desde la colaboración.

Manuel Ocaña. Desde el análisis.

Nuria Espert. Desde la emoción.

Miguel Oriol. Desde el principio.

Juan Herreros. Desde la distancia.

Salvador Pérez Arroyo. Desde la fundación.

Óscar Tusquets Blanca. Desde el entusiasmo.

Fernando de Higueras Díaz (Madrid, 26 de Noviembre de 1930 – Madrid, 30 de enero de 2008)

Fue un arquitecto español que se tituló como arquitecto en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid en 1959, dentro de una promoción caracterizada por su distanciamiento del racionalismo y su aproximación a las corrientes organicistas, que tenían como referencia la obra de Frank Lloyd Wright.

Gran aficionado a la música, a la pintura y a la fotografía, disciplinas artísticas en las que también ha sido premiada su valía, la originalidad y potencia creadora de Higueras representa, dentro del panorama arquitectónico español, una de las más singulares conjunciones de rigor constructivo con la adaptación al medio físico y natural y del entendimiento de la arquitectura popular desde planteamientos contemporáneos. Con una arquitectura bella y funcional a la vez, sus obras buscan el énfasis tanto en los rasgos expresivos como en la lógica interna.

Desde muy temprano, incluso en su época de estudiante, alcanzó algunos éxitos en el campo de la arquitectura, como el primer premio para un Refugio de alta montaña, otorgado en 1958 por la Escuela de Bellas Artes de San Jorge de Barcelona.

Premio Nacional de Arquitectura en 1961 al Proyecto de centro de restauraciones artísticas, en colaboración con Rafael Moneo, Higueras realiza una arquitectura contra corriente, con un estilo personal característico que lo mantendrá a lo largo de su producción profesional, bien trabajando en solitario, o en colaboración con Antonio Miró Valverde, a partir del año 1962.

Entre sus obras primeras destacan un acertado proyecto para artistas en el monte de El Pardo, de 1960, y la casa Lucio Muñoz en Torrelodones, Madrid, de los años 1962-63, con un estudiado ajuste a la naturaleza como objetivo cumplido.

El estilo de Higueras se le reconoce por el uso sistemático del hormigón armado «visto», mostrando su estructuralismo calcáreo de modo natural, con una expresividad a veces libre y asimétrica, y a veces más clasicista y sosegada. A este tipo pertenece el espectacular edificio de hormigón visto, de planta circular y cubierta inclinada con pináculos de cristal, creado para Centro de Restauraciones Artísticas de Madrid en 1968, realizado en colaboración con Antonio Miró.

Sus espectaculares y sencillas soluciones estructurales, junto con sus bóvedas tabicadas han influido en arquitectos posteriores de manera significativa. La riqueza de la obra de Higueras representa al tiempo la continuidad arquitectónica en España del constructivismo ruso, de la mejor tradición constructiva de Wright pudiendo ser considerado también como uno de los precursores del informalismo en la arquitectura.

[:gl]

Fernando Higueras Díaz, nace en Madrid o 26 de novembro de 1930. Cursa estudos no Instituto Escola e de bacharel no madrileño Colexio Estudo. Finaliza en 1959 a carreira de arquitectura na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid.

A Fundación Fernando Higueras ten carácter cultural e ten como obxectivos:

«O estudo, catalogación, conservación da obra proxectada e construída do arquitecto Fernando Higueras, a colaboración coas administracións públicas tanto estatal como autonómicas e locais, universidades, academias, museos, colexios profesionais, e outras fundacións de carácter cultural, tanto españolas como estranxeiras, en proxectos e actividades académicas de investigación, docentes e expositivas, encamiñadas ao estudo e divulgación pedagóxica da obra e proxectos de Fernando Higueras, e o seu significado en relación coa arquitectura contemporánea internacional.»

Ao redor de Fernando Higueras. Iñaki Ábalos. Desde a colaboración.

Ao redor de Fernando Higueras. Manuel Ocaña. Desde o análisis.

Ao redor de Fernando Higueras. Nuria Espert. Desde a emoción.

Ao redor de Fernando Higueras. Miguel Oriol. Desde a orixe.

Ao redor de Fernando Higueras. Juan Herreros. Desde a distancia.

Ao redor de Fernando Higueras. Salvador Pérez Arroyo. Desde a fundación.

Ao redor de Fernando Higueras. Óscar Tusquets Blanca. Desde o entusiasmo.

https://youtu.be/K3MhEnGAsF4[:en]

Fernando Higueras Díaz, is born in Madrid on November 26, 1930. It deals studies in the Institute School and of graduate in the College of Madrid I Study. It finishes in 1959 the career of architecture in the Technical Top School of Architecture of Madrid.

The Foundation Fernando Higueras has cultural character and has as aims:

«The study, cataloguing, conservation of the work projected and constructed of the architect Fernando Higueras, the collaboration with the public both state and autonomous administrations and places, universities, academies, museums, professional colleges, and other foundations of cultural character, both Spanish women and foreigners, in projects and academic activities of investigation, educational and explanatory, directed to the study and pedagogic spreading of the work and Fernando Higueras’s projects, and his meaning in relation with the contemporary international architecture.»

Concerning Fernando Higueras. Iñaki Ábalos. From the collaboration.

Concerning Fernando Higueras. Manuel Ocaña. From analysis.

Concerning Fernando Higueras. Nuria Espert. From the emotion.

Concerning Fernando Higueras. Miguel Oriol. From the beginning.

Concerning Fernando Higueras. Juan Herreros. From the distance.

Concerning Fernando Higueras. Salvador Pérez Arroyo. From the foundation.

Concerning Fernando Higueras. Óscar Tusquets Blanca. From the enthusiasm.

https://youtu.be/K3MhEnGAsF4[:]

[:es]El mundo alternativo de Lebbeus Woods | Marcelo Gardinetti[:gl]O mundo alternativo de Lebbeus Woods | Marcelo Gardinetti[:en]Lebbeus Woods’s alternative world | Marcelo Gardinetti[:]

[:es]

Berlin Free Zone, 1988 ©Lebbeus Woods
Berlin Free Zone, 1988 ©Lebbeus Woods

Durante su vida profesional, Lebbeus Woods bosquejó pensamientos. Las imágenes que produjo incorporan atisbos de un futuro improbable. Se desplaza sobre ideas sugerentes que no están sometidas a las reglas de la sociedad. Por el contrario, las cuestiona.

Sus representaciones, habitantes de un territorio inhóspito, personifican su singular ontología. Estructuras flotantes y construcciones móviles que componen un relato cargado de sugerencias que reinterpretan el caos urbano.

DMZ desmitarizad-zone 1988 ©Lebbeus-Woods
DMZ desmitarizad-zone 1988 ©Lebbeus-Woods

Su compromiso filosófico prioriza la gráfica por encima de la construcción para evitar ser víctima de las proposiciones de sus clientes. Para Woods, el espacio de la arquitectura futura es la indagación permanente. Pero por sobre todo, representa una posición declamatoria sobre la barbarie de la sociedad.

En tiempos de Alemania dividida por el muro, visiona una ciudad subterránea debajo de Berlín. Proyecta colocar núcleos de circulación vertical en diferentes puntos de la ciudad para que sus habitantes, orientales y occidentales, desciendan a un espacio público común ajeno a las condicionantes políticas existentes en la superficie.

Sarajevo from War and Architecture, 1993
Sarajevo from War and Architecture, 1993

Su plan para la reconstrucción de Sarajevo prevé construir sobre las ruinas, porque considera que ofrecen un sustrato de información que debe permanecer latente.  Plantea nuevos flujos circulatorios sobre el paisaje urbano derruido por las metrallas como una manera de evolucionar la ciudad.

Diseña estructuras móviles para instalar en lugares sísmicos. Explora la caótica realidad urbana con imágenes incisivas. Intuye la reconstrucción de territorios devastados por acciones bélicas multiplicando espacios mediante la superposición de capas en diferentes niveles. Condena la violencia dejando visibles sus secuelas. Responde al caos con un nuevo orden ajustado a su imaginación. Impone su poética de manera sugestiva.

Sarajevo from War and Architecture,1993
Sarajevo from War and Architecture, 1993

La arquitectura de Lebbeus Woods es una investigación fascinante que edifica escenas fantásticas de un mundo alternativo. El alegato que se aferra en la ligereza estructural y la dinámica circulatoria para desplegar una figuración propia.

Su inventiva no está sugestionada por la fuerza de gravedad, y esa liberación intelectual le permite invadir el vacío con soltura e impregnarlo de fantasía.

Sarajevo from War and Architecture, 1993
Sarajevo from War and Architecture, 1993

Marcelo Gardinetti. Arquitecto
La Plata, Argentina. Noviembre 2017

[:gl]

Berlin Free Zone, 1988 ©Lebbeus Woods
Berlin Free Zone, 1988 ©Lebbeus Woods

Durante a súa vida profesional, Lebbeus Woods bosquejó pensamentos. As imaxes que produciu incorporan indicios dun futuro improbable. Desprázase sobre ideas suxestivas que non están sometidas ás regras da sociedade. Pola contra, cuéstionaas.

As súas representacións, habitantes dun territorio inhóspito, personifican a súa singular ontoloxía. Estruturas flotantes e construcións móbiles que compoñen un relato cargado de suxestións que reinterpretan o caos urbano.

DMZ desmitarizad-zone 1988 ©Lebbeus-Woods
DMZ desmitarizad-zone 1988 ©Lebbeus-Woods

O seu compromiso filosófico prioriza a gráfica por encima da construción para evitar ser vítima das proposicións dos seus clientes. Para Woods, o espazo da arquitectura futura é a indagación permanente. Pero por sobre todo, representa unha posición declamatoria sobre a barbarie da sociedade.

En tempos de Alemaña dividida polo muro, visiona unha cidade subterránea debaixo de Berlín. Proxecta colocar núcleos de circulación vertical en diferentes puntos da cidade para que os seus habitantes, orientais e occidentais, descendan a un espazo público común alleo ás condicionantes políticas existentes na superficie.

Sarajevo from War and Architecture, 1993
Saraxevo from War and Architecture, 1993

O seu plan para a reconstrución de Saraievo prevé construír sobre as ruínas, porque considera que ofrecen un substrato de información que debe permanecer latente.  Expón novos fluxos circulatorios sobre a paisaxe urbana derruido polas metrallas como unha maneira de evolucionar a cidade.

Deseña estruturas móbiles para instalar en lugares sísmicos. Explora a caótica realidade urbana con imaxes incisivas. Intúe a reconstrución de territorios devastados por accións bélicas multiplicando espazos mediante a superposición de capas en diferentes niveis. Condena a violencia deixando visibles as súas secuelas. Responde ao caos cunha nova orde axustada á súa imaxinación. Impón a súa poética de maneira suxestiva.

Sarajevo from War and Architecture,1993
Saraxevo from War and Architecture, 1993

A arquitectura de Lebbeus Woods é unha investigación fascinante que edifica escenas fantásticas dun mundo alternativo. A alegación que se aferra na lixeireza estrutural e a dinámica circulatoria para despregar unha figuración propia.

A súa inventiva non está sugestionada pola forza de gravidade, e esa liberación intelectual permítelle invadir o baleiro con soltura e impregnalo de fantasía.

Sarajevo from War and Architecture, 1993
Saraxevo from War and Architecture, 1993

Marcelo Gardinetti. Arquitecto
La Plata, Arxentina. Novembro 2017

[:en]

Berlin Free Zone, 1988 ©Lebbeus Woods
Berlin Free Zone, 1988 ©Lebbeus Woods

During his professional life, Lebbeus Woods sketched thoughts. The images that it produced incorporate observations of an improbable future. It moves on suggestive ideas that are not submitted to the rules of the company. On the contrary, it questions them.

His representations, inhabitants of an inhospitable territory, personify his singular ontology. Floating structures and mobile constructions that compose a statement loaded with suggestions that reinterpret the urban chaos.

DMZ desmitarizad-zone 1988 ©Lebbeus-Woods
DMZ desmitarizad-zone 1988 ©Lebbeus-Woods

His philosophical commitment prioritizes the graph over the construction to avoid to be a victim of the propositions of his clients. For Woods, the space of the future architecture is the permanent investigation. But for especially, it represents a declamatory position on the barbarism of the company.

In times of Germany divided by the wall, it views an underground city under Berlin. It plans to place cores of vertical traffic in different points of the city in order that his inhabitants, oriental and western, descend to a public common space foreign to the determining existing policies in the surface.

Sarajevo from War and Architecture, 1993
Sarajevo from War and Architecture, 1993

His plan for the reconstruction of Sarajevo foresees to construct on the ruins, because he thinks that they offer a substratum of information that must remain latent. It raises new circulatory flows on the urban landscape demolished by the grapeshots as a way of evolving the city.

He designs mobile structures to install in seismic places. He explores the chaotic urban reality with incisive images. He feels the reconstruction of territories devastated by warlike actions multiplying spaces by means of the overlapping cap in different levels. He condemns the violence making his sequels visible. It answers to the chaos with a new exact order to his imagination. It imposes his poetics of a suggestive way.

Sarajevo from War and Architecture,1993
Sarajevo from War and Architecture, 1993

Lebbeus Woods’s architecture is a fascinating investigation that builds fantastic scenes of an alternative world. The allegation that sticks in the structural lightness and the circulatory dynamics to open an own imagination.

His inventiveness is not influenced by the force of gravity, and this intellectual liberation allows him to invade the emptiness with fluency and to impregnate it with fantasy.

Sarajevo from War and Architecture, 1993
Sarajevo from War and Architecture, 1993

Marcelo Gardinetti. Architect
La Plata, Argentina. November 2017

[:]

[:es]Susanne Bier, arquitecta | Jorge Gorostiza[:gl]Susanne Bier, arquitecta | Jorge Gorostiza[:en]Susanne Bier, woman architect | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

Susanne Bier, arquitecta Jorge Gorostiza
Susanne Bier, arquitecta | Fuente: wikipedia.org

En el libro Talking Movies: Contemporary World Filmmakers in Interview, escrito por Jason Wood en 2006, hay una entrevista con Susanne Bier en la que cuenta que primero estudió religiones comparadas y después arquitectura y

«me interesé mucho en elementos en la línea de las películas, como el diseño de decorados. Entonces me interesé más en las personas que en los muros que había diseñado y empecé a leer guiones. Me presenté como directora artística al National Film and Television School en el Reino Unido y mientras estaba en la entrevista les dije que no estaba decidida si quería ser directora artística o directora, y me dijeron que debería irme a mi casa y pensármelo.

Muy pronto me presenté a directora en Den Danske Filmskole. No soy como varios directores masculinos que han sido fanáticos del cine toda su vida».

Según Bier, parece que el cine se ocupa más de la gente que la arquitectura, lo cual es muy discutible, pero sí es verdad que esta última se convierte en un valioso paso intermedio para acabar dirigiendo películas.

También le preguntan qué directores le influían en aquellos años y contesta:

«Yo estaba increíblemente influenciada en aquel entonces por directores como Antonioni que usaban la arquitectura muy significativamente».

No es la primera vez, ni será la última, que se recomiendan en este blog las películas dirigidas por Michelangelo Antonioni, porque su huella ha sido fundamental en las relaciones entre el cine y la arquitectura y, si no sigue siéndola, sólo podrá ser achacable a la falta de cultura cinematográfica tanto de algunos cineastas, como de algunos arquitectos.

Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, septiembre 2017
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad

[:gl]

Susanne Bier, arquitecta Jorge Gorostiza
Susanne Bier, arquitecta | Fonte: wikipedia.org

No libro Talking Movies: Contemporary World Filmmakers in Interview, escrito por Jason Wood en 2006, hai unha entrevista con Susanne Bier na que conta que primeiro estudou relixións comparadas e despois arquitectura e

«intereseime moito en elementos na liña das películas, como o deseño de decorados. Entón intereseime máis nas persoas que nos muros que deseñara e empecei a ler guións. Presenteime como directora artística ao National Film and Television Schooll no Reino Unido e mentres estaba na entrevista díxenlles que non estaba decidida se quería ser directora artística ou directora, e dixéronme que debería irme á miña casa e pensarmo.

Moi pronto me presentei a directora en Den Danske Filmskole. Non son como varios directores masculinos que foron fanáticos do cinema toda a súa vida».

Segundo Bier, parece que o cinema se ocupa máis da xente que a arquitectura, o cal é moi discutible, pero si é verdade que esta última convértese nun valioso paso intermedio para acabar dirixindo películas.

Tamén lle preguntan que directores lle influían naqueles anos e contesta:

«Eu estaba incriblemente influenciada naquel entón por directores como Antonioni que usaban a arquitectura moi significativamente».

Non é a primeira vez, nin será a última, que se recomendan neste blogue as películas dirixidas por Michelangelo Antonioni, porque a súa pegada foi fundamental nas relacións entre o cinema e a arquitectura e, se non segue séndoa, só poderá ser achacable á falta de cultura cinematográfica tanto dalgúns cineastas, como dalgúns arquitectos.

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, setembro 2017
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

[:en]

Susanne Bier, arquitecta Jorge Gorostiza
Susanne Bier, woman architect | Fuente: wikipedia.org

In the book Talking Movies: Contemporary World Filmmakers in Interview, it was written by Jason Wood in 2006, there is an interview with Susanne Bier in the one that counts that first he studied compared religions and later architecture and

«I was interested very much in elements in the line of the movies, as the design of sets. Then I was interested more in the persons that in the walls that he had designed and I started reading scripts. I appeared as art director to the National Film and Television School in the United Kingdom and while it was in the interview said to them that it was not decided if she wanted to be an art director or director, and they said to me that I should go away to my house and me think it.

Very soon I appeared to director in Den Danske Filmskole. I am not like several masculine directors who have been fanatics of the cinema all his life».

According to Bier, it seems that the cinema more of the people deal that the architecture, which is very debatable, but yes it is true that the latter turns into a valuable intermediate step to end up by directing movies.

Also there ask him what directors were influencing him in those years and reply:

«I was incredibly influenced in those days by the directors as Antonioni that were using the architecture very significantly».

It is not the first time, it nor will be the last one, which the movies directed by Michelangelo Antonioni, recommend to themselves in this blog, because his fingerprint has been fundamental in the relations between the cinema and the architecture and, if it does not continue her being, only it will be able to be imputable to the lack of cinematographic culture so much of some filmmakers, since of some architects.

Jorge Gorostiza, PhD architect.
Santa Cruz de Tenerife, september 2017
Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

[:]

[:es]Hispalyt convoca los Premios de Arquitectura de Ladrillo y de Teja 2015/2017[:gl]Hispalyt convoca os Premios de Arquitectura de Ladrillo e de Tella 2015/2017[:en]Hispalyt convoca los Premios de Arquitectura de Ladrillo y de Teja 2015/2017[:]

0

[:es]

Hispalyt convoca los Premios de Arquitectura de Ladrillo y de Teja 20152017 o1
Hispalyt convoca los Premios de Arquitectura de Ladrillo y de Teja

La Asociación Española de Fabricantes de Ladrillos y Tejas de Arcilla Cocida (Hispalyt) ha convocado sus dos Premios de Arquitectura: el XIV Premio de Arquitectura de Ladrillo y el III Premio de Arquitectura de Teja.

Estos Premios de Arquitectura, que cuentan con la colaboración de Endesa, tienen un doble objetivo: por un lado, poner en valor la producción arquitectónica de nuestro país realizada con materiales cerámicos, en este caso, el ladrillo cara vista y la teja, y por otro, dar una mayor difusión y repercusión social de las obras más significativas durante el periodo correspondiente.

A ambos Premios podrán concurrir profesionales, arquitectos y constructores, de nacionalidad española o extranjera, con obras de nueva planta de uso público o privado, reformas, rehabilitaciones o espacios públicos urbanos, tanto ubicadas en España como en el extranjero, y que utilicen de forma significativa el ladrillo cara vista o la teja fabricados en España por alguno de los miembros de Hispalyt.

La fecha de finalización de las obras para ambos Premios debe estar comprendida entre el 30 de noviembre de 2015 y el 30 de noviembre de 2017.

La inscripción y presentación de las obras para ambos Premios se realizará a través de la página web de Hispalyt, donde se encuentra toda la información relativa a los Premios.

La fecha límite para la presentación de la documentación es el 19 de diciembre de 2017.

- II Premio de Arquitectura de Teja. Dos viviendas en las murallas de Oropesa (Toledo). Paredes Pedrosa Arquitectos. - XIII Premio de Arquitectura de Ladrillo. Vivienda unifamiliar en Granollers (Barcelona). HARQUITECTES.
– II Premio de Arquitectura de Teja. Dos viviendas en las murallas de Oropesa (Toledo). Paredes Pedrosa Arquitectos.
– XIII Premio de Arquitectura de Ladrillo. Vivienda unifamiliar en Granollers (Barcelona). HARQUITECTES.

El Jurado estará compuesto por los siguientes profesionales de reconocido prestigio:

· Harquitectes (Xavier Ros, Roger Tudó, Josep Ricart y David Lorente) ganadores del XIII Premio de Arquitectura de Ladrillo.

· Ignacio G. Pedrosa, en representación de Paredes Pedrosa Arquitectos (Ángela García de Paredes e Ignacio G. Pedrosa), ganadores del II Premio de Arquitectura de Teja.

· Antonio Cruz y Antonio Ortiz, arquitectos.

· José María Lapuerta, arquitecto.

· Víctor López Cotelo, arquitecto.

· Enrique Sanz, arquitecto, director de la revista conarquitectura.

· Pedro Rognoni y Noé Román, presidentes de las Secciones de Ladrillos Cara Vista y de Tejas de Hispalyt, respectivamente.

· Elena Santiago, secretaria general de Hispalyt.

El fallo del Jurado se hará público a partir del viernes 26 de enero de 2018. La fecha de entrega de premios se facilitará a los ganadores una vez que se hayan fallado los Premios.

Tras la entrega de Premios, se publicará un libro conmemorativo que presentará las obras ganadoras, mencionadas y seleccionadas en cada uno de los Premios.

Hispalyt convoca los Premios de Arquitectura de Ladrillo y de Teja 20152017 o3

XIV Premio de Arquitectura de Ladrillo.

El Premio de Arquitectura de Ladrillo es un certamen de convocatoria bienal, promovido por la Sección de Ladrillos Cara Vista de Hispalyt. Se trata de un Premio con una larga trayectoria y prestigio que se organiza desde el año 1991, alcanzando ya su XIV Edición.

Las obras presentadas a este Premio deberán utilizar de forma significativa ladrillo cara vista en la mayor parte de sus paramentos exteriores o interiores, fabricado en España por alguno de los miembros de Hispalyt, en cualquiera de sus formatos o geometrías y sus piezas especiales. Los ladrillos cara vista son los que tienen la consideración de Pieza “U” para su uso en fábrica vista en la documentación del marcado CE, según la norma armonizada UNE-EN 771-1.

El Premio de Arquitectura de Ladrillo está dotado con 6.000 € y tres menciones de 800 € en las categorías de “Vivienda Unifamiliar”, “Vivienda colectiva” y “No residencial”. El Jurado se reserva el derecho de otorgar otras menciones especiales sin dotación económica.

Hispalyt convoca los Premios de Arquitectura de Ladrillo y de Teja 20152017 o2

III Premio de Arquitectura de Teja.

El Premio de Arquitectura de Teja es un certamen de convocatoria bienal, que se organiza desde el año 2013, para poner en valor la producción arquitectónica de nuestro país que utiliza teja cerámica.

Las obras presentadas deberán utilizar de forma significativa teja cerámica en la mayor parte de sus cubiertas o paramentos exteriores, fabricada en España por alguno de los miembros de Hispalyt, en cualquiera de sus formatos, geometrías y piezas especiales. Las tejas deberán tener el marcado CE según la norma armonizada UNE-EN 1304.

El Premio de Arquitectura de Teja está dotado con 3.000 € en cada una de las categorías “Rehabilitación y “Obra nueva” y dos menciones de 600 € en esas mismas categorías. El Jurado se reserva el derecho de otorgar otras menciones especiales sin dotación económica.

[:gl]

Hispalyt convoca los Premios de Arquitectura de Ladrillo y de Teja 20152017 o1

A Asociación Española de Fabricantes de Ladrillos e Tellas de Arxila Cocida (Hispalyt) convocou os seus dous Premios de Arquitectura: o XIV Premio de Arquitectura de Ladrillo e o III Premio de Arquitectura de Tella.

Estes Premios de Arquitectura, que contan coa colaboración de Endesa, teñen un dobre obxectivo: por unha banda, poñer en valor a produción arquitectónica do noso país realizada con materiais cerámicos, neste caso, o ladrillo cara vista e a tella, e por outro, dar unha maior difusión e repercusión social das obras máis significativas durante o período correspondente.

A ambos os Premios poderán concorrer profesionais, arquitectos e construtores, de nacionalidade española ou estranxeira, con obras de nova planta de uso público ou privado, reformas, rehabilitacións ou espazos públicos urbanos, tanto situadas en España como no estranxeiro, e que utilicen de forma significativa o ladrillo cara vista ou a tella fabricados en España por algún dos membros de Hispalyt.

A data de finalización das obras para ambos os Premios debe estar comprendida entre o 30 de novembro de 2015 e o 30 de novembro de 2017.

A inscrición e presentación das obras para ambos os Premios realizarase a través da páxina web, onde se atopa toda a información relativa aos Premios.

A data límite para a presentación da documentación é o 19 de decembro de 2017.

- II Premio de Arquitectura de Teja. Dos viviendas en las murallas de Oropesa (Toledo). Paredes Pedrosa Arquitectos. - XIII Premio de Arquitectura de Ladrillo. Vivienda unifamiliar en Granollers (Barcelona). HARQUITECTES.
– II Premio de Arquitectura de Tella. Dúas vivendas nas murallas de Oropesa (Toledo). Paredes Pedrosa Arquitectos.
– XIII Premio de Arquitectura de Ladrillo. Vivenda unifamiliar en Granollers (Barcelona). HARQUITECTES.

O Xurado estará composto polos seguintes profesionais de recoñecido prestixio:

· Harquitectes (Xavier Ros, Roger Tudó, Josep Ricart y David Lorente) gañadores do XIII Premio de Arquitectura de Ladrillo.

· Ignacio G. Pedrosa, en representación de Paredes Pedrosa Arquitectos (Ángela García de Paredes e Ignacio G. Pedrosa), gañadores do II Premio de Arquitectura de Teja.

· Antonio Cruz y Antonio Ortiz, arquitectos.

· José María Lapuerta, arquitecto.

· Víctor López Cotelo, arquitecto.

· Enrique Sanz, arquitecto, director da revista conarquitectura.

· Pedro RognonieNoé Román, presidentes das Seccións de Ladrillos Cara Vista e de Tellas de Hispalyt, respectivamente.

· Elena Santiago, secretaria xeral de Hispalyt.

O fallo do Xurado farase público a partir do venres 26 de xaneiro de 2018. A data de entrega de premios facilitarase aos gañadores unha vez que se fallaron os Premios.

Tras a entrega de Premios, publicarase un libro conmemorativo que presentará as obras gañadoras, mencionadas e seleccionadas en cada un dos Premios.

Hispalyt convoca los Premios de Arquitectura de Ladrillo y de Teja 20152017 o3

XIV Premio de Arquitectura de Ladrillo.

O Premio de Arquitectura de Ladrillo é un certame de convocatoria bienal, promovido pola Sección de Ladrillos Cara Vista de Hispalyt. Trátase dun Premio cunha longa traxectoria e prestixio que se organiza desde o ano 1991, alcanzando xa o seu XIV Edición.

As obras presentadas a este Premio deberán utilizar de forma significativa ladrillo cara vista na maior parte das súas paramentos exteriores ou interiores, fabricado en España por algún dos membros de Hispalyt, en calquera dos seus formatos ou xeometrías e as súas pezas especiais. Os ladrillos cara vista son os que teñen a consideración de Peza “U” para o seu uso en fábrica vista na documentación da marcado CE, segundo a norma harmonizada UNE-EN 771-1.

O Premio de Arquitectura de Ladrillo está dotado con 6.000 € e tres menciones de 800 € nas categorías de “Vivenda Unifamiliar”, “Vivenda colectiva” e “Non residencial”. O Xurado resérvase o dereito de outorgar outras mencións especiais sen dotación económica.

Hispalyt convoca los Premios de Arquitectura de Ladrillo y de Teja 20152017 o2

III Premio de Arquitectura de Tella.

O Premio de Arquitectura de Tella é un certame de convocatoria bienal, que se organiza desde o ano 2013, para poñer en valor a produción arquitectónica do noso país que utiliza teza cerámica.

As obras presentadas deberán utilizar de forma significativa tella cerámica na maior parte das súas cubertas ou paramentos exteriores, fabricada en España por algún dos membros de Hispalyt, en calquera dos seus formatos, xeometrías e pezas especiais. As tellas deberán ter a marcado CE segundo a norma harmonizada UNE-EN 1304.

O Premio de Arquitectura de Tella está dotado con 3.000 € en cada unha das categorías “Rehabilitación” e “Obra nova” e dúas mencións de 600 € nesas mesmas categorías. O Xurado resérvase o dereito de outorgar outras mencións especiais sen dotación económica.

[:en]

Hispalyt convoca los Premios de Arquitectura de Ladrillo y de Teja 20152017 o1

La Asociación Española de Fabricantes de Ladrillos y Tejas de Arcilla Cocida (Hispalyt) ha convocado sus dos Premios de Arquitectura: el XIV Premio de Arquitectura de Ladrillo y el III Premio de Arquitectura de Teja.

Estos Premios de Arquitectura, que cuentan con la colaboración de Endesa, tienen un doble objetivo: por un lado, poner en valor la producción arquitectónica de nuestro país realizada con materiales cerámicos, en este caso, el ladrillo cara vista y la teja, y por otro, dar una mayor difusión y repercusión social de las obras más significativas durante el periodo correspondiente.

A ambos Premios podrán concurrir profesionales, arquitectos y constructores, de nacionalidad española o extranjera, con obras de nueva planta de uso público o privado, reformas, rehabilitaciones o espacios públicos urbanos, tanto ubicadas en España como en el extranjero, y que utilicen de forma significativa el ladrillo cara vista o la teja fabricados en España por alguno de los miembros de Hispalyt.

La fecha de finalización de las obras para ambos Premios debe estar comprendida entre el 30 de noviembre de 2015 y el 30 de noviembre de 2017.

La inscripción y presentación de las obras para ambos Premios se realizará a través de la página web, donde se encuentra toda la información relativa a los Premios.

La fecha límite para la presentación de la documentación es el 19 de diciembre de 2017.

- II Premio de Arquitectura de Teja. Dos viviendas en las murallas de Oropesa (Toledo). Paredes Pedrosa Arquitectos. - XIII Premio de Arquitectura de Ladrillo. Vivienda unifamiliar en Granollers (Barcelona). HARQUITECTES.
– II Premio de Arquitectura de Teja. Dos viviendas en las murallas de Oropesa (Toledo). Paredes Pedrosa Arquitectos.
– XIII Premio de Arquitectura de Ladrillo. Vivienda unifamiliar en Granollers (Barcelona). HARQUITECTES.

El Jurado estará compuesto por los siguientes profesionales de reconocido prestigio:

· Harquitectes (Xavier Ros, Roger Tudó, Josep Ricart y David Lorente) ganadores del XIII Premio de Arquitectura de Ladrillo.

· Ignacio G. Pedrosa, en representación de Paredes Pedrosa Arquitectos (Ángela García de Paredes e Ignacio G. Pedrosa), ganadores del II Premio de Arquitectura de Teja.

· Antonio Cruz y Antonio Ortiz, arquitectos.

· José María Lapuerta, arquitecto.

· Víctor López Cotelo, arquitecto.

· Enrique Sanz, arquitecto, director de la revista conarquitectura.

· Pedro Rognoni y Noé Román, presidentes de las Secciones de Ladrillos Cara Vista y de Tejas de Hispalyt, respectivamente.

· Elena Santiago, secretaria general de Hispalyt.

El fallo del Jurado se hará público a partir del viernes 26 de enero de 2018. La fecha de entrega de premios se facilitará a los ganadores una vez que se hayan fallado los Premios.

Tras la entrega de Premios, se publicará un libro conmemorativo que presentará las obras ganadoras, mencionadas y seleccionadas en cada uno de los Premios.

Hispalyt convoca los Premios de Arquitectura de Ladrillo y de Teja 20152017 o3

XIV Premio de Arquitectura de Ladrillo.

El Premio de Arquitectura de Ladrillo es un certamen de convocatoria bienal, promovido por la Sección de Ladrillos Cara Vista de Hispalyt. Se trata de un Premio con una larga trayectoria y prestigio que se organiza desde el año 1991, alcanzando ya su XIV Edición.

Las obras presentadas a este Premio deberán utilizar de forma significativa ladrillo cara vista en la mayor parte de sus paramentos exteriores o interiores, fabricado en España por alguno de los miembros de Hispalyt, en cualquiera de sus formatos o geometrías y sus piezas especiales. Los ladrillos cara vista son los que tienen la consideración de Pieza “U” para su uso en fábrica vista en la documentación del marcado CE, según la norma armonizada UNE-EN 771-1.

El Premio de Arquitectura de Ladrillo está dotado con 6.000 € y tres menciones de 800 € en las categorías de “Vivienda Unifamiliar”, “Vivienda colectiva” y “No residencial”. El Jurado se reserva el derecho de otorgar otras menciones especiales sin dotación económica.

Hispalyt convoca los Premios de Arquitectura de Ladrillo y de Teja 20152017 o2

III Premio de Arquitectura de Teja.

El Premio de Arquitectura de Teja es un certamen de convocatoria bienal, que se organiza desde el año 2013, para poner en valor la producción arquitectónica de nuestro país que utiliza teja cerámica.

Las obras presentadas deberán utilizar de forma significativa teja cerámica en la mayor parte de sus cubiertas o paramentos exteriores, fabricada en España por alguno de los miembros de Hispalyt, en cualquiera de sus formatos, geometrías y piezas especiales. Las tejas deberán tener el marcado CE según la norma armonizada UNE-EN 1304.

El Premio de Arquitectura de Teja está dotado con 3.000 € en cada una de las categorías “Rehabilitación y “Obra nueva” y dos menciones de 600 € en esas mismas categorías. El Jurado se reserva el derecho de otorgar otras menciones especiales sin dotación económica.

[:]

[:es]Aurelia, casa bajo una piscina | SHROFFLEóN[:gl]Aurelia, casa baixo unha piscina | SHROFFLEóN[:en]Aurelia, house under a pool | SHROFFLEóN[:]

[:es]

Aurelia, casa bajo una piscina SHROFFLEóN o1 ext01

Alibagh, conocida localmente como los Hamptons de Mumbai, es la localización elegida por muchos para su segunda residencia. Concretamente, Aurelia está situada en los montañosos alrededores de Katalpada, un pueblo rodeado de pintorescas colinas y bosques.

El cliente buscaba que su casa de fin de semana le ofreciese una experiencia diametralmente opuesta al caótico y extremo contexto urbano que supone Mumbai. Su visión era obtener tranquilidad y lujo pero siempre en sintonía con la naturaleza.

Programáticamente, nuestro cometido era construir una casa de invitados de dos dormitorios anexa a una estructura preexistente y proveer a esta de una piscina. Piscina que, infinita en todos sus límites y terminada en porcelánico blanco (Techlam by levantina), funciona como nexo de unión entre lo nuevo y lo ya existente y utiliza su entorno como principal fuente de inspiración. Situada en lo más alto de la colina, está orientada hacia el valle de Alibagh en la distancia y trabajando con el desnivel, en el espacio intersticial que queda entra la piscina y la ladera se encajan los dormitorios de invitados y un salón de paredes de cristal correderas y abatibles, que hacen que los límites entre el interior y el exterior se desdibujen. Además, en un particular instante, el canal de captura de aguas de la piscina desaparece y el agua cae a modo de cascada paralela estas paredes transparentes.

Perpendicular a la piscina principal, se extiende una segunda piscina de granito negro y de solo 8 pulgadas de profundidad que enmarca las vistas del valle desde la estructura existente.

Esta piscina, también de borde infinito no tiene vierte-aguas, sino que deja correr el agua sobre una pared vertical de roca basáltica generando un sonido arrullador que te sumerge aún más en este entorno bucólico. Entre las dos piscinas, y a modo de bisagra, se sitúa el jacuzzi, terminado en vetro blanco. Estas piscinas están iluminadas desde su interior con más de 1500 puntos de fibra óptica, que cambian de color rítmicamente creando una atmósfera mágica después del atardecer.

Ambas suites de invitados se orientan hacia lados opuestos. El dormitorio principal se abre hacia la cascada de roca basáltica, mientras que el segundo disfruta de un patio rodeado por el bosque y las laderas de las colinas colindantes.

El paisajismo que envuelve a todas estas estructuras juega un papel fundamental en este proyecto contribuyendo a acercarnos lo máximo posible a la visión del cliente.

La plataforma alrededor de la piscina principal, se convierte en la zona central de entretenimiento, con dos jardines de formas orgánicas que organizan la circulación y un pequeño pabellón que alberga la barbacoa y el bar.

Obra: Aurelia, casa bajo una piscina.
Autor: ShroffLeón (Kayzad Shroff & María Isabel Jiménez León)
Colaboradores: Dhaval Jain, Pratibha Singh, Sidharth Shah, Ronnie Balsara, Rumy Shroff, Tanushree Agarwal.
Año: 2015-2016
Emplazamiento: Alibagh, Maharastra, India.
Fotografía: photographix
+ shroffleon.com

[:gl]

Aurelia, casa bajo una piscina SHROFFLEóN o1 ext01

Alibagh, coñecida localmente como os Hamptons de Mumbai, é a localización elixida por moitos para a súa segunda residencia. Concretamente, Aurelia está situada nos montañosos arredores de Katalpada, un pobo rodeado de pintorescos outeiros e bosques.

O cliente buscaba que a súa casa de fin de semana ofrecéselle unha experiencia diametralmente oposta ao caótico e extremo contexto urbano que supón Mumbai. A súa visión era obter tranquilidade e luxo pero sempre en sintonía coa natureza.

Programáticamente, o noso labor era construír unha casa de invitados de dous dormitorios anexa a unha estrutura preexistente e prover a esta dunha piscina. Piscina que, infinita en todos os seus límites e terminada en porcelánico branco (Techlam by levantina), funciona como nexo de unión entre o novo e o xa existente e utiliza a súa contorna como principal fonte de inspiración. Situada no máis alto do outeiro, está orientada cara ao val de Alibagh na distancia e traballando co desnivel, no espazo intersticial que queda entra a piscina e a ladeira encáixanse os dormitorios de invitados e un salón de paredes de cristal correderas e abatibles, que fan que os límites entre o interior e o exterior se desdibujen. Ademais, nun particular instante, a canle de captura de augas da piscina desaparece e a auga cae a modo de fervenza paralela estas paredes transparentes.

Perpendicular á piscina principal, esténdese unha segunda piscina de granito negro e de só 8 polgadas de profundidade que enmarca as vistas do val desde a estrutura existente.

Esta piscina, tamén de bordo infinito non ten verte-augas, senón que deixa correr a auga sobre unha parede vertical de roca basáltica xerando un son arrullador que che mergulla aínda máis nesta contorna bucólico. Entre as dúas piscinas, e a modo de bisagra, sitúase o jacuzzi, terminado en vetro branco. Estas piscinas están iluminadas desde o seu interior con máis de 1500 puntos de fibra óptica, que cambian de cor rítmicamente creando unha atmosfera máxica despois do atardecer.

Ambas as suites de invitados oriéntanse cara a lados opostos. O dormitorio principal ábrese cara á fervenza de roca basáltica, mentres que o segundo goza dun patio rodeado polo bosque e as ladeiras dos outeiros lindeiros.

O paisaxismo que envolve a todas estas estruturas xoga un papel fundamental neste proxecto contribuíndo a achegarnos o máximo posible á visión do cliente.

A plataforma ao redor da piscina principal, convértese na zona central de entretemento, con dous xardíns de formas orgánicas que organizan a circulación e un pequeno pavillón que alberga a grellada e o bar.

Obra: Aurelia, casa bajo una piscina.
Autor: ShroffLeón (Kayzad Shroff & María Isabel Jiménez León)
Colaboradores: Dhaval Jain, Pratibha Singh, Sidharth Shah, Ronnie Balsara, Rumy Shroff, Tanushree Agarwal.
Año: 2015-2016
Emplazamiento: Alibagh, Maharastra, India.
Fotografía: photographix
+ shroffleon.com

[:en]

Aurelia, casa bajo una piscina SHROFFLEóN o1 ext01

Alibagh, often referred to as the Hamptons of Mumbai, is the location of choice for the Second Homes of Mumbais many. It is here, within the hilly village of Katalpada set amidst an exceptionally beautiful context of rolling undulated landscape, boasting of instagrammable views and surrounded by several picturesque hills, earmarked to be forest lands, does Aurelia find itself situated.

The city based clients wished for their weekend home to offer an experience that is a near impossibility in an urban context such as Mumbai – luxurious larger than life outdoor living, and a feeling of being one with nature.

Programmatically, the brief given was clear -an annex to their existing structure in the form of a standalone two bedroom home, having a spectacular pool- a pool that utilizes the landscape as the primary design element, overshadowing the program of the old and the new and becoming the glue that ties together the home.

Being perched on the top of a hill, our design takes advantage of the existing sloped terrain, by orienting the aqua marine infinity pool in the direction of the landscape and the views beyond. The space then created under the pool houses an independent two bedroom home -a glass house, that by its sheer siting, blurs spaces within into the landscape beyond.

The pool being infinity on all sides overspills into a smaller water body under, which then forms a cascading waterfall, becoming the backdrop to the primary seating in the living room of the glass house.

Perpendicular to the feature white infinity pool, the home has a black 8” deep lounging water body, that allows for unrestricted views and overspills with a gurgling ambient sound, over a textured treated random rubble stone wall into a larger black water body under, with a white Vetro clad.

Jacuzzi positioned in-between the two. These water bodies have embedded within them 1500 fibre optic lights, that change in colour, enhancing the atmosphere of luxury post sundown. The two bedrooms overlook on opposite sides, with the forest suite turning its back on the property, enjoying an outdoor patio with views to the hills across, and the master suite opening up on both ends, with a view to the forest, as well as the dressed random rubble waterfall.

The open space around the infinity pool, the main entertainment area of the home has two free flowing organic grass pods forming informal gathering spaces and houses an eco-mesh barbeque pavilion- a structure to be overtaken by nature in time, to form a folly of flowers.

The landscape within the proposal plays a vital role in the making of place, as that is there that the client will spend most of their time being enveloped within nature.

Work: Aurelia, house under a pool.
Author: ShroffLeón (Kayzad Shroff & María Isabel Jiménez León)
Collaborators: Dhaval Jain, Pratibha Singh, Sidharth Shah, Ronnie Balsara, Rumy Shroff, Tanushree Agarwal.
Year: 2015-2016
Location: Alibagh, Maharastra, India.
Photographys: photographix
+ shroffleon.com

[:]

[:es]¡Vota el mejor proyecto de 8ª Premios ISARCH para estudiantes de arquitectura![:gl]¡Vota o millor proxecto de 8ª Premios ISARCH para estudantes de arquitectura![:en]Votes for the best project of 8th edition ISARCH Awards for architecture students![:]

1

[:es]

¡Vota el mejor proyecto de 8ª Premios ISARCH para estudiantes de arquitectura!

Desde el 2 de Noviembre hasta el 20 de Noviembre 2017 será posible votar los proyectos que se han recibido este año desde los estudiantes de todo el mundo.

Según el sistema de evaluación, el 20% de el resultado final será decidido por el voto publico en la web de ISARCH.

Ya está abierta la Galería de Proyectos.

Jurado de la 8ª edición:

• Tomislav Dushanov, Associate at Herzog&DeMeuron

• Alexandros Kallegias, Serior Architect at Zaha Hadid Architects

• FALA Atelier

• Ben Van Berkel, Founder/Principal Architect at UNStudio

• Joshua Prince-Ramus, Founder/Principal/President at REX

• Flores&Prats

¡Vota el mejor proyecto de 8ª Premios ISARCH para estudiantes de arquitectura! JURY

ISARCH se plantea como una plataforma para la difusión y el reconocimiento de los trabajos universitarios a nivel internacional. Se quiere ayudar a los estudiantes a introducirse y darse a conocer en el mundo profesional y de la empresa.

ISARCH en su interés por difundir las obras premiadas, mantiene contacto con diferentes revistas y webs especializadas, con la finalidad de gestionar que las obras sean publicadas. Todas las obras seleccionadas se publicarán en las diferentes plataformas de ISARCH y en la misma web.

[:gl]

¡Vota el mejor proyecto de 8ª Premios ISARCH para estudiantes de arquitectura!

Desde o 2 de Novembro ata o 20 de Novembro 2017 será posible votar os proxectos que se recibiron este ano desde os estudantes de todo o mundo.

Segundo o sistema de avaliación, o 20% do resultado final será decidido polo voto publico na web de ISARCH.

Xa está aberta a Galería de Proxectos.

Xurado da 8ª edición:

• Tomislav Dushanov, Associate at Herzog&DeMeuron

• Alexandros Kallegias, Serior Architect at Zaha Hadid Architects

• FALA Atelier

• Ben Van Berkel, Founder/Principal Architect at UNStudio

• Joshua Prince-Ramus, Founder/Principal/President at REX

• Flores&Prats

¡Vota el mejor proyecto de 8ª Premios ISARCH para estudiantes de arquitectura! JURY

ISARCH exponse como unha plataforma para a difusión e o recoñecemento dos traballos universitarios a nivel internacional. Quérese axudar aos estudantes para introducirse e darse a coñecer no mundo profesional e da empresa.

ISARCH no seu interese por difundir as obras premiadas, mantén contacto con diferentes revistas e webs especializadas, coa finalidade de xestionar que as obras sexan publicadas. Todas as obras seleccionadas publicaranse nas diferentes plataformas de ISARCH e na mesma web.

[:en]

¡Vota el mejor proyecto de 8ª Premios ISARCH para estudiantes de arquitectura!

From November 2 until November 20, 2017 it will be possible to vote for the projects that have been received this year from the students of the whole world.

According to the system of evaluation, 20 % of the final result will be decided by the public vote in ISARCH’s web.

Already the Project gallery is opened.

Juror of 8 ª edition:

• Tomislav Dushanov, Associate at Herzog&DeMeuron

• Alexandros Kallegias, Serior Architect at Zaha Hadid Architects

• FALA Atelier

• Ben Van Berkel, Founder/Principal Architect at UNStudio

• Joshua Prince-Ramus, Founder/Principal/President at REX

• Flores&Prats

¡Vota el mejor proyecto de 8ª Premios ISARCH para estudiantes de arquitectura! JURY

ISARCH appears as a platform for the diffusion and the recognition of the university works worldwide. It wants to help the students to interfere and to be announced in the professional world and of the company.

ISARCH in his interest to spread the winning works, supports contact with different magazines and specialized webs, with the purpose of managing that the works are published. All the selected works will be published in ISARCH’s different platforms and in the same web.

[:]

[:es]Arquitectos e Ingenieros (¿Prometheus y Alien?) | José Ramón Hernández Correa[:gl]Arquitectos e Enxeñeiros (¿Prometheus e Alien?) | José Ramón Hernández Correa[:en]Architects and Engineers (Prometheu and Alien?) | José Ramón Hernández Correa[:]

[:es]

1945 B32 Dominator | Photo credit: US Army Archives | Fuente: rarehistoricalphotos.com

Y me quedé pasmado. Lo primero que se me ocurrió fue:

«Arquitectos, arquitectos, ¡qué listos nos creemos, y naufragamos ante un grifo!»

«Toma ya».

«A ver si aprendemos».

Y pensé en la eterna polémica entre nosotros y los ingenieros.

Los arquitectos solemos dejar los problemas a medio resolver, casi siempre porque los planteamos mal, mientras que estos avionacos son perfectos. En su diseño no hay un solo error.

Nuestro problema es que los arquitectos podemos diseñar hoy una plaza de toros, sin haber hecho antes ninguna y sin tener ni idea de qué necesita, y cuando ya empezamos a conocer el tema nos toca hacer un cine. Y así no se puede. Siempre estamos debutando.

En este mundo superespecializado el arquitecto sigue siendo un «humanista»; es decir, un aprendiz de todo y un maestro de nada, y no puede competir con ningún experto. Mientras que un ingeniero lleva toda su vida estudiando e intentando perfeccionar los flaps ante las entradas en pérdida, un arquitecto se plantearía qué es un avión, cómo puede volar, qué sentido tiene el vuelo, etc, y todo lo más hará un disparatado dibujo a lo Leonardo da Vinci (uno de los mayores artistas de la historia, y probablemente el peor inventor), y diría alborozado:

«¡Mira, se me acaba de ocurrir! Es un helicoide para trepar por el aire. ¿Lo quieres probar?»

«¿Quién, yooooo? Ni harto de vino. Ni loco de la cabeza».

Sí, amigos, así somos los arquitectos. Siempre queriendo inventar la pólvora sin saber ni cómo es exactamente una explosión.

Claro, que también estoy harto de ver proyectos de naves industriales por ingenieros. (Hacen tres rayitas paralelas inclinadas en cada ventana porque, según ellos, eso representa el vidrio. Y cosas así. A veces uno diría que les da igual ocho que ochenta).

Estoy generalizando. Lo sé. Y voy a estropearlo aún más con una comparación.

Ya conté el otro día que la película Prometheus me decepcionó porque abarca mucho y no resuelve nada, y más aún cuando es inevitable ponerla frente a la magnífica Alien.

A mi juicio, Alien propone un problema muy simple. Lo adorna con sugerencias muy complejas, pero ni siquiera las aborda. Las deja de fondo, como mera ambientación. Lo que de verdad aborda es la angustia de unas personas que se sienten en inferioridad, y que están encerradas con un monstruo asesino prácticamente indestructible e invencible. Es solo ese asunto. Nada más. Y la película lo desarrolla hasta sus últimas consecuencias.

Comparemos esta película con los ingenieros. Temas muy concretos, planteamientos muy nítidos, soluciones directas e incluso extremas. (Simplifico, ya sé que simplifico).

Por otra parte tenemos la pretenciosa Prometheus. Esta curiosa película está llena de contradicciones, como probablemente lo estaba Alien en sus principios metafísicos e incluso biológicos. Pero en Alien esos problemas se soslayaban, mientras que en Prometheus se traen al primer plano y se soban y manosean hasta el ridículo.

(Atención: Voy a meter un spoiler. Qué poco me gusta esa expresión. Antes se decía «destripar una película», que me gusta mucho más. Si no la habéis visto y pensáis hacerlo, saltaos el texto).

Unos seres que originan la vida en la tierra. Sustancias biológicas, mutaciones genéticas, ADN, ¿Dios?, el origen del ser humano, un millonario viejísimo, la eterna juventud, la muerte, ¿qué hay más allá?, el sentido de la vida, el amor, las relaciones padre-hija (¿o hijo? Una mujer que tiene una cápsula quirúrgica para su uso exclusivo y esa cápsula solo admite hombres). Puff. Me pierdo. Y, lo que es peor, me aburro.

(A veces me río, como cuando un biólogo, por otra parte supercobardón, que huye de cualquier manifestación de vida, por remota que sea, ve una especie de serpiente muy preocupante y la acaricia con un cuchicuchi. Y su compañero geólogo, que tiene unas sondas que hacen en el acto un mapa 3D del lugar, se pierde).

Bueno. No la destripo más. Tampoco merece la pena.

Sí merece la pena decir que los arquitectos somos un poco Prometheus. Siempre queremos llegar a la esencia del misterio. Tenemos el gusto romántico de que para hacer una casa hay que conocer a la familia que la va a habitar, y que también hay que conocer el lugar, fundirse con él y aspirar las esencias de qué sé yo. Un ingeniero diría:

«¿Una casa? Pues una casa. Ya está».

Y le dibujaría tres rayitas en cada vidrio.

Los arquitectos no resolvemos los problemas porque no los sabemos plantear, y no los sabemos plantear porque no son planteables. No es planteable un problema cuyas meras solicitaciones técnicas se contaminan de metafísica. No es planteable que con cada nuevo edificio busquemos la felicidad, la belleza, el placer, la funcionalidad, la economía, la solidez, la luz, la alegría y el arroz con bogavante. No.

A veces sí que sale. A veces hay un milagro. Pero no se puede plantear una profesión como una infalible sucesión de milagros. Eso no es serio. Eso es como pretender que Prometheus saliera interesante e incluso emocionante. No se puede.

José Ramón Hernández Correa
Doctor Arquitecto y autor de Arquitectamos locos?
Toledo · septiembre 2012

[:gl]

1945 B32 Dominator | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

E quedeime pasmado. O primeiro que se me ocorreu foi:

«Arquitectos, arquitectos, ¡que listos creémosnos/creémonos, e naufragamos ante un grifo!»

«Toma xa».

«A ver si aprendemos».

E pensei na eterna polémica entre nós e os enxeñeiros.

Os arquitectos adoitamos deixar os problemas a medio resolver, case sempre porque os suscitamos mal, mentres que estes avionacos son perfectos. No seu deseño non hai un só erro.

O noso problema é que os arquitectos podemos deseñar hoxe unha praza de touros, sen facer antes ningunha e sen ter nin idea de que necesita, e cando xa empezamos a coñecer o tema tócanos facer un cinema. E así non se pode. Sempre estamos a debutar.

Neste mundo superespecializado o arquitecto segue sendo un «humanista»; é dicir, un aprendiz de todo e un mestre de nada, e non pode competir con ningún experto. Mentres que un enxeñeiro leva toda a súa vida estudando e tentando perfeccionar os flaps ante as entradas en perda, un arquitecto exporíase que é un avión, como pode voar, que sentido ten o voo, etc, e todo o máis fará un disparatado debuxo ao Leonardo da Vinci (un dos maiores artistas da historia, e probablemente o peor inventor), e diría alborozado:

«Mira, acábaseme de ocorrer! É un helicoide para rubir polo aire. Quérelo probar?»

«Quen, yooooo? Nin farto de viño. Nin tolo da cabeza».

Si, amigos, así somos os arquitectos. Sempre querendo inventar a pólvora sen saber nin como é exactamente unha explosión.

Claro, que tamén estou farto de ver proxectos de naves industriais por enxeñeiros. (Fan tres rayitas paralelas inclinadas en cada xanela porque, segundo eles, iso representa o vidro. E cousas así. Ás veces un diría que lles dá igual oito que oitenta).

Estou a xeneralizar. Seino. E vou estragalo aínda máis cunha comparación.

Xa contei o outro día que a película Prometheus decepcionoume porque abarca moito e non resolve nada, e máis aínda cando é inevitable poñela fronte á magnífica Alien.

Ao meu xuízo, Alien propón un problema moi simple. Adórnao con suxestións moi complexas, pero nin sequera abórdaas. Déixaas de fondo, como mera ambientación. O que de verdade aborda é a angustia dunhas persoas que senten en inferioridade, e que están encerradas cun monstro asasino practicamente indestructible e invencible. É só ese asunto. Nada máis. E a película desenvólveo ata as súas últimas consecuencias.

Comparemos esta película cos enxeñeiros. Temas moi concretos, formulacións moi nítidos, solucións directas e mesmo extremas. (Simplifico, xa se que simplifico).

Por outra banda temos a pretenciosa Prometheus. Esta curiosa película está chea de contradicións, como probablemente estábao Alien nos seus principios metafísicos e mesmo biolóxicos. Pero en Alien eses problemas se soslayaban, mentres que en Prometheus tráense ao primeiro plano e se soban e manosean ata o ridículo.

(Atención: Vou meter un spoiler. Que pouco me gusta esa expresión. Antes dicíase «destripar unha película», que me gusta moito máis. Se non a vistes e pensades facelo, saltádevos o texto).

Uns seres que orixinan a vida na terra. Substancias biolóxicas, mutacións xenéticas, ADN, Divos?, a orixe do ser humano, un millonario viejísimo, a eterna mocidade, a morte, que hai máis aló?, o sentido da vida, o amor, relaciónelas pai-filla (ou fillo? Unha muller que ten unha cápsula cirúrxica para o seu uso exclusivo e esa cápsula só admite homes). Puff. Pérdome. E, o que é peor, abúrrome.

(Ás veces ríome, como cando un biólogo, por outra banda supercobardón, que foxe de calquera manifestación de vida, por remota que sexa, ve unha especie de serpe moi preocupante e acaríñaa cun cuchicuchi. E o seu compañeiro geólogo, que ten unhas sondas que fan no acto un mapa 3D do lugar, pérdese).

Bo. Non a destripo máis. Tampouco merece a pena.

Si merece a pena dicir que os arquitectos somos un pouco Prometheus. Sempre queremos chegar á esencia do misterio. Temos o gusto romántico de que para facer unha casa hai que coñecer á familia que a vai a habitar, e que tamén hai que coñecer o lugar, fundirse con el e aspirar as esencias de que se eu. Un enxeñeiro diría:

«Unha casa? Pois unha casa. Xa está».

E debuxaríalle tres rayitas en cada vidro.

Os arquitectos non resolvemos os problemas porque non os sabemos expor, e non os sabemos expor porque non son planteables. Non é planteable un problema cuxas meras solicitaciones técnicas contamínanse de metafísica. Non é planteable que con cada novo edificio busquemos a felicidade, a beleza, o pracer, a funcionalidade, a economía, a solidez, a luz, a alegría e o arroz con bogavante. Non.

Ás veces si que sae. Ás veces hai un milagre. Pero non se pode expor unha profesión como unha infalible sucesión de milagres. Iso non é serio. Iso é como pretender que Prometheus saíse interesante e mesmo emocionante. Non se pode.

José Ramón Hernández Correa
Doutor Arquitecto e autor de Arquitectamos locos?
Toledo · setembro 2012

[:en]

1945 B32 Dominator | arquitectamoslocos.blogspot.com.es

And I remained amazed. The first thing that happened to me was:

«Architects, architects, what ready we believe ourselves, and we sink before a faucet!»

«It Takes already».

«To seeing if we learn».

And I thought about the eternal polemic strictly between ourselves and the engineers.

The architects we are in the habit of leaving the problems to way resolving, almost always because we raise them badly, whereas these avionacos are perfect. In his design there is no an alone mistake.

Our problem is that the architects we can design today a bullring, without having done before any and without having not even idea from what he needs, and when already we start knowing the topic we have to do a cinema. And this way one cannot. Always we are making debut.

In this superspecialized world the architect continues being a «humanist»; it is to say, an apprentice of everything and a teacher of nothing, and cannot compete with any expert. Whereas an engineer takes all his life studying and trying to perfect the flaps before the income in loss, an architect would appear what is a plane, how it can fly, what sense has the flight, etc, and everything more will do a ludicrous drawing to Leonardo da Vinci  (one of the major artists of the history, and probably the worst inventor), and he would say exhilarated:

«Look, it has just happened to me! It is a helicoide to climb over the air. Do you want to prove it?»

«Who, yooooo? I do not even satiate of wine. Not even madman of the head».

Yes, friends, this way we are the architects. Always queriendo to invent the gunpowder without knowing not how it is exactly an explosion.

Clear, that also I am fed up with seeing projects of industrial ships for engineers. (They make three small stripes parallel bars inclined in every window because, according to them, it represents the glass. And things like that. Sometimes one would say that it is all the same to them eight that eighty).

I am generalizing. I know it. And I am going to spoil it furthermore with a comparison.

Already I told another day that the movie Prometheus disappointed me because it includes very much and does not solve anything, and even more when it is inevitable to put it opposite to the magnificent one Alien.

In my opinion, Alien he proposes a very simple problem. It adorns it with very complex suggestions, but it does not even approach them. It leaves them of bottom, as mere setting. What indeed it approaches is the distress of a few persons who feel in inferiority, and that are enclosed by a killer practically indestructible and invincible monster. This matter is alone. Nothing more. And the movie develops it up to his last consequences.

Let’s compare this movie with the engineers. Very concrete topics, very clear expositions, direct and even extreme solutions. (I simplify, already I know that I simplify).

On the other hand we have the pretentious Prometheus. This curious movie is full of contradictions, since probably it it was Alien in his metaphysical and even biological beginning. But in Alien these problems they were ignored, whereas in Prometheus they are brought to the first plane and pet and handle up to the ridiculous one.

(Attention: I am going to put a spoiler. What little I like this expression. Before it was said «to mangle a movie», that I like much more. If you have not seen her and think to do it, you jump the text).

A few beings who originate the life in the land. Biological substances, genetic mutations, DNA, God?, the origin of the human being, the oldest millionaire, the eternal youth, the death, what is beyond?, the sense of the life, the love, the relations father – daughter (or son? Woman who has a surgical capsule for his exclusive use and this capsule only admits men). Puff. I get lost. And, which is worse, I get bored.

(Sometimes I laugh, as when a biologist, on the other hand super coward, who flees of any manifestation of life, for remote that is, sees a species of very worrying serpent and caresses her with a cuchicuchi. And his companion geologist, who has a few probes that do forthwith a map 3D of the place, gets lost).

Good. I do not mangle it any more. Neither it is worth it.

Bueno. No la destripo más. Tampoco merece la pena.

Yes it is worth saying that the architects we are little Prometheus.  Always we want to come to the essence of the mystery. We are glad about that to do a house it is necessary to know to the family that is going to live it, and that also it is necessary to know the place, fuse with him and inhale the essences of what be I. An engineer would say:

«a house? So a house. Already it is».

And it him would draw three rayitas in every glass.

The architects we do not solve the problems because we cannot raise them, and cannot raise them because they are not planteables. There is not planteable a problem which mere technical solicitations contaminate with metaphysics. It is not planteable that with every new building we look for the happiness, the beauty, the pleasure, the functionality, the economy, the solidity, the light, the happiness and the rice with lobster. Not.

Sometimes yes that goes out. Sometimes there is a miracle. But it is not possible to raise a profession as an infallible succession of miracles. It is not serious. It is like to claim that Prometheus was working out interesting and even exciting. One cannot.

José Ramón Hernández Correa
PhD Architect and author of Arquitectamos locos?
Toledo · september 2012

 [:]

[:es]Sobre el WC | Elías Cueto[:gl]Sobre o WC | Elías Cueto[:en]About the WC | Elías Cueto[:]

[:es]

The Metamorphosis of Ajax (1596), Sir John Harington
The Metamorphosis of Ajax (1596), Sir John Harington

Política del WC.

Quizás el asiento por excelencia, el más universal apoyo y el que de forma más extraña y promiscua compartimos a lo largo del día con otras personas: el trono, el WC. Esta denominación proviene del acrónimo inglés para “water close” y hace referencia al cierre hidráulico, el mecanismo de sifonamiento mediante el cual el tubo que conecta nuestra vivienda con las cloacas queda cerrado al paso de olores y agentes insalubres de forma sencilla, automática e infalible.

Desde las primeras letrinas talladas en piedra hace más de 4.000 años en Gnossos hasta la incorporación de la electrónica para mejorar nuestra experiencia sobre el inodoro, el diseño, perfeccionamiento y popularización (el retrete es algo obligatorio desde hace más de 200 años), constituyen una historia jalonada de episodios reseñables.

El éxito del invento y la velocidad con que se popularizó no es extraño. El WC resuelve de forma aparentemente definitiva un problema de salud e higiene públicas. Mediante el accionamiento de su sencillo mecanismo, el retrete aleja nuestros residuos para mayor comodidad propia y de nuestros congéneres.

Pero…

¿Se trata de un logro meramente funcional? ¿Implica el retrete una forma de entender el mundo?

Letrinas Comunales en Ostia | Fuente: Wikipedia
Letrinas comunales en Ostia | Fuente: Wikipedia.org

Gracias a este nuevo aparato llamado WC, en el siglo XVIII podremos hacer desaparecer por primera vez y de forma casi mágica aquella parte de nosotros con la que ya no nos identificamos. No es de extrañar que Slavoj Žižek vea en la forma y funcionamiento del retrete una metáfora de la forma en que cada sociedad se libra de sus “marrones”.

Efectivamente el WC nos libera de nuestra mierda, pero contribuye también a una importantísima evolución del espacio en que vivimos. El inodoro opera como una máquina higienizadora del espacio. Es capaz de unificar parcelas de nuestra existencia tradicionalmente separadas de forma radical. Gracias al cierre hidráulico las nuevas letrinas no son insalubres siendo posible domesticarlas, es decir, incluirlas en las viviendas de las que hasta entonces estuvieron claramente segregadas cuando no directamente excluidas.

Es gracias al WC y su vasta red de alcantarillado que el espacio público se dignifica quedando atrás los tiempos de “agua va” y los callejones inmundos en que el gris se aliviaba. El retrete en definitiva, hace posible un estado de claridad y limpieza universales que pronto encontrará su expresión estética. En lo doméstico será el espacio luminoso y diáfano. En lo urbano la apertura de viales y la inédita domesticidad del espacio público. En ambos casos triunfa un Foucaultiano espacio “en orden de inspección”.

Desde un punto de vista de la ética de la autoexigencia, de la moral del esfuerzo, la posibilidad de pulcritud que el WC hace posible en el espacio es un mandato. Si es posible deshacerse de la marrones de forma discreta y definitiva, es obligado hacerlo de esa manera. Se inicia así una carrera de nuestros interiores (e interioridades) hacia lo inmaculado, una tendencia que es tan formal como moral, tan estética como ética.

Resulta obscenamente violenta la forma en que Le Corbusier proyectó (¡y publicó!) algunos de sus interiores domésticos haciendo desinhibida apología de la desnudez y limpieza de los espacios de aseo: Como espacios diáfanos que se muestran bajo una impenitente luz cenital directa del sol, sin posibilidad si quiera de un puntual oscurecimiento de alguno en sus rincones. Cualquier atisbo de intimidad, discreción o simple sombra es eliminado a favor de una amplitud y luminosidad higienistas cuya íntima incomodidad Tanizaki describe con tanta sutileza en “Elogio de la sombra”.

Villa Savoye en Poissy, France, Le Corbusier
Villa Savoye en Poissy, France, Le Corbusier

En el WC se impone la estética de la inspección. Los sanitarios se presentan como iconos de modernidad, en una incuestionada asociación de limpieza y salud, formal y moral.

Mierda y sostenibilidad: tabú y totem.

Blanco, de porcelana y de formas redondeadas, este es el hegemónico aspecto del WC desde su primera construcción. Pocas piezas son tan invariables en su forma y aspecto como este asiento. Hubiera querido ilustrar estas líneas con diseños de interés pero cualquier esfuerzo de creatividad y originalidad en su diseño resulta forzado y rápidamente evoluciona hacia el ridículo. Cualquier manipulación o personalización del aspecto del retrete violenta al espectador de manera especialmente directa.

Resulta paradójico lo categórico de la forma del váter, lo intocable de su diseño y material, aparentemente protegidos de cualquier cambio, como si el WC fuese un tabú del diseño y la microsociedad del diseño y los diseñadores hubiesen acordado una moratoria de originalidad entorno al “trono”.

W+W de Roca
W+W de Roca

Apelo a la paciencia e interés del lector para comentar la última revolución en el diseño de WCs: el W+W de Roca y su antecesor, de menor impacto visual pero idéntica filosofía, el Profile 5 de Caroma fuera ya de fabricación. En ambos casos se trata de un dispositivo que unifica lavamanos e inodoro. Se trata de reducir el consumo de agua utilizando las aguas grises del lavamanos como provisión de la cisterna del retrete, una solución a la que por urgentes problemas de economía muchos llegaron antes a través del bricolage.

Como anteriores avances en materia de fontanería y saneamiento, la simplicidad del planteamiento está lejos de ser un inconveniente y además de garantizar el buen funcionamiento del mecanismo se presta a equivalentes morales sobre los que bien nos hubiera gustado haber escuchado hablar a Slavoj Žižek.

Jofaina
Jofaina

La provocación del elaborado (y costoso) diseño de Roca reside en el hecho de que se trata una pieza de diseño que propone una nueva forma para el WC. Un cambio en la forma del WC sólo es presentable si argumentos muy poderosos lo soportan. Me complace especialmente especular con la posibilidad de que esta última transformación de ese tabú del design que es el retrete resida en un nivel aún mayor del tradicional higienismo funcional y moral tan típicamente centroeuropeo que parece soportar todos los WCs:

La sostenibilidad.

En efecto, si el WC es un tabú del diseño, la sostenibilidad es un totem de esa misma disciplina. En el W+W la novedad formal se ampara en la reducción en el consumo de agua. Y es gracias al carácter exorbitante del concepto sostenibilidad que resulta tolerable una manipulación formal de WC que de otra forma sería rápidamente denostada.

Sostenibilidad en definitiva, una materialización de posibilidades que, precisamente por ser posibles y para la moral más autoexigente, deviene inmediatamente en un mandato…

Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, marzo 2012
Publicado en Nº 313 [sillas…][:gl]

The Metamorphosis of Ajax (1596), Sir John Harington
The Metamorphosis of Ajax (1596), Sir John Harington

Política do WC.

Quizais o asento por excelencia, o máis universal apoio e o que de forma máis estraña e promiscua compartimos ao longo do día con outras persoas: o trono, o WC. Esta denominación provén do acrónimo inglés para “water close” e fai referencia ao peche hidráulico, o mecanismo de sifonamiento mediante o cal o tubo que conecta a nosa vivenda coas cloacas queda pechado ao paso de cheiros e axentes insalubres de forma sinxela, automática e infalible.

Desde as primeiras letrinas talladas en pedra hai máis de 4.000 anos en Gnossos ata a incorporación da electrónica para mellorar a nosa experiencia sobre o inodoro, o deseño, perfeccionamento e popularización (o retrete é algo obrigatorio desde hai máis de 200 anos), constitúen unha historia balizada de episodios reseñables.

O éxito do invento e a velocidade con que se popularizou non é estraño. O WC resolve de forma aparentemente definitiva un problema de saúde e hixiene públicas. Mediante o accionamiento do seu sinxelo mecanismo, o retrete afasta os nosos residuos para maior comodidade propia e dos nosos congéneres.

Pero…

Trátase dun logro meramente funcional? Implica o retrete unha forma de entender o mundo?

Letrinas Comunales en Ostia | Fuente: Wikipedia
Letrinas Comunales en Ostia | Fonte: Wikipedia.org

Grazas a este novo aparello chamado WC, no século XVIII poderemos facer desaparecer por primeira vez e de forma case máxica aquela parte de nós coa que xa non nos identificamos. Non é de estrañar que Slavoj Žižek vexa na forma e funcionamento do retrete unha metáfora da forma en que cada sociedade líbrase das súas “marróns”.

Efectivamente o WC libéranos da nosa merda, pero contribúe tamén a unha importantísima evolución do espazo en que vivimos. O inodoro opera como unha máquina hixienizadora do espazo. É capaz de unificar parcelas da nosa existencia tradicionalmente separadas de forma radical. Grazas ao peche hidráulico as novas letrinas non son insalubres sendo posible domesticarlas, é dicir, incluílas nas vivendas das que ata entón estiveron claramente segregadas cando non directamente excluídas.

É grazas ao WC e a súa vasta rede de rede de sumidoiros que o espazo público dignifícase quedando atrás os tempos de “auga vai” e os canellóns inmundos en que o gris se aliviaba. O retrete en definitiva, fai posible un estado de claridade e limpeza universais que pronto atopará a súa expresión estética. No doméstico será o espazo luminoso e diáfano. No urbano a apertura de viarias e a inédita domesticidad do espazo público. En ambos os casos triunfa un Foucaultiano espazo “en orden de inspección”.

Desde un punto de vista da ética da autoexigencia, da moral do esforzo, a posibilidade de pulcritude que o WC fai posible no espazo é un mandato. Se é posible desfacerse da marróns de forma discreta e definitiva, é obrigado facelo desa maneira. Iníciase así unha carreira dos nosos interiores (e interioridades) cara ao inmaculado, unha tendencia que é tan formal como moral, tan estética como ética.

Resulta obscenamente violenta a forma en que Le Corbusier proxectou (e publicou!) algúns dos seus interiores domésticos facendo desinhibida apología da nudez e limpeza dos espazos de aseo: Como espazos diáfanos que se mostran baixo unha impenitente luz cenital directa do sol, sen posibilidade se queira dun puntual oscurecimiento dalgún nos seus recunchos. Calquera indicio de intimidade, discreción ou simple sombra é eliminado a favor dunha amplitude e luminosidade higienistas cuxa íntima incomodidade Tanizaki describe con tanta sutileza en “Eloxio da sombra”.

Villa Savoye en Poissy, France, Le Corbusier
Villa Savoye en Poissy, France, Le Corbusier

No WC imponse a estética da inspección. Os sanitarios preséntanse como iconas de modernidade, nunha incuestionada asociación de limpeza e saúde, formal e moral.

Merda e sostenibilidade: tabú e totem.

Branco, de porcelana e de formas redondeadas, leste é o hexemónico aspecto do WC desde a súa primeira construción. Poucas pezas son tan invariables na súa forma e aspecto como este asento. Quixese ilustrar estas liñas con deseños de interese pero calquera esforzo de creatividade e orixinalidade no seu deseño resulta forzado e rapidamente evoluciona cara ao ridículo. Calquera manipulación ou personalización do aspecto do retrete violenta ao espectador de maneira especialmente directa.

Resulta paradoxal o categórico da forma do váter, o intocable do seu deseño e material, aparentemente protexidos de calquera cambio, coma se o WC fose un tabú do deseño e a microsociedade do deseño e os deseñadores acordasen unha moratoria de orixinalidade contorna ao “trono”.

W+W de Roca
W+W de Roca

Apelo á paciencia e interese do lector para comentar a última revolución no deseño de WCs: o  W+W de Roca e o seu antecesor, de menor impacto visual pero idéntica filosofía, o Profile 5 de Caroma fose xa de fabricación. En ambos os casos trátase dun dispositivo que unifica lavamanos e inodoro. Trátase de reducir o consumo de auga utilizando as augas grises do lavamanos como provisión da cisterna do retrete, unha solución á que por urxentes problemas de economía moitos chegaron antes a través do bricolage.

Como anteriores avances en materia de fontanería e saneamento, a simplicidade da formulación está lonxe de ser un inconveniente e ademais de garantir o bo funcionamento do mecanismo préstase a equivalentes morais sobre os que ben nos gustou escoitar falar a Slavoj Žižek.

Jofaina
Xofaina

A provocación do elaborado (e custoso) deseño de Roca reside no feito de que se trata unha peza de deseño que propón unha nova forma para o WC. Un cambio na forma do WC só é presentable se argumentos moi poderosos sopórtano. Compráceme especialmente especular coa posibilidade de que esta última transformación dese tabú do design que é o retrete resida nun nivel aínda maior do tradicional higienismo funcional e moral tan tipicamente centroeuropeo que parece soportar todos os WCs:

A sostenibilidade.

En efecto, se o WC é un tabú do deseño, a sustentabilidade é un totem desa mesma disciplina. No W+W a novidade formal ampárase na redución no consumo de auga. E é grazas ao carácter exorbitante do concepto sustentabilidade que resulta tolerable unha manipulación formal de WC que doutra forma sería rapidamente deostada.

Sustentabilidade en definitiva, unha materialización de posibilidades que, precisamente por ser posibles e para a moral máis autoexigente, devén inmediatamente nun mandato…

Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, marzo 2012
Publicado en Nº 313 [sillas…][:en]

The Metamorphosis of Ajax (1596), Sir John Harington
The Metamorphosis of Ajax (1596), Sir John Harington

Politics about the WC.

Probably the excellent seat, the most universal support and the one that of stranger and mixed up form we share throughout the day with other persons: the throne, the WC. This name comes from the acrónimo Englishman for “water close”and refers to the hydraulic closing, the mechanism of sifonamiento by means of which the pipe that connects our housing with the sewage is still had closed by the step of smells and unhealthy agents of simple, automatic and infallible form.

From the first lavatories carved in stone it does more than 4.000 years in Gnossos up to the incorporation of the electronics to improve our experience on the watercloset, the design, development and popularization (the lavatory is something obligatory for more than 200 years), they constitute a history marked of notable episodes.

The success of the invention and the speed with which it became popular is not strange. The WC solves of seemingly definitive form a problem of health and hygiene public. By means of the operation of his simple mechanism, the lavatory removes our residues for major own comfort and of our congeners.

But…

Is it a question of a merely functional achievement? Does lavatory imply a way of understanding the world?

Letrinas Comunales en Ostia | Fuente: Wikipedia
Communal letrienes en Ostia | Source: Wikipedia.org

Thanks to this new device called WC, in the 18th century we will be able to make disappear for the first time and of almost magic form that part of we with which already we do not identify. It is not of surprising that Slavoj Žižek sees in the form and functioning of the lavatory a metaphor of the form in which every company gets away itself from his “quoits”.

Really the WC liberates us of our shit, but he contributes also to the most important evolution of the space in which we live. The watercloset operates as a machine higienizadora of the space. It is capable of unifying plots of our existence traditionally separated from radical form. Thanks to the hydraulic closing the new lavatories are not unhealthy being possible to domesticate them, that is to say, to include them in the housings of those who till then were clearly segregated when not directly excluded.

It is thanks to the WC and his vast network of sewer that the public space dignifies staying behind the times of “water goes” and the filthy alleys in which the grey was getting better. The lavatory definitively, there makes possible a condition of clarity and cleanliness universal that prompt will find his aesthetic expression. In the domestic thing it will be the luminous and diaphanous space. In urban the opening of road and the unpublished domesticity of the public space. In both cases a Foucault´s triumphs I spread “in order of inspection”.

From a point of view of the ethics of the autoexigency, of the morality of the effort, the possibility of tidiness that the WC makes possible in the space is a mandate. If it is possible to get rid of the marrones of discreet and definitive form, it is forced to do it that way. There begins this way a career of our interiors (and interiorities) towards the immaculate thing, a trend that is so formal as moral, so aesthetic as an ethics.

The form turns out to be obscenely violent in that Le Corbusier projected (¡ and it published!) some of his domestic interiors doing uninhibited apology of the nudity and cleanliness of the spaces of bathroom: As diaphanous spaces that appear under an impenitent zenithal direct light of the Sun, without possibility if it wants of a punctual dimness of someone in his corners. Any observation of intimacy, discretion or simple shade is eliminated in favour of an extent and luminosity hygienists whose intimate inconvenience Tanizaki describes with so many subtlety in “Praise of the shade”.

Villa Savoye en Poissy, France, Le Corbusier
Villa Savoye in Poissy, France, Le Corbusier

In the WC the aesthetics of the inspection are imposed. The sanitary ones appear as icons of modernity, in an unquestioned association of cleanliness and health, formal and moral.

Shit and sustainability: taboo and totem.

White, of porcelain and of rounded forms, this one is the hegemonic aspect of the WC from his first construction. Few pieces are so invariable in his form and aspect as this seat. It had wanted to illustrate these lines with designs of interest but any effort of creativity and originality in his design turns out to be a convict and rapidly it evolves towards the ridiculous one. Any manipulation or customization of the aspect of the lavatory forces the spectator of a specially direct way.

There turns out to be paradoxical the categorical of the form of the váter, the untouchable of his design and material, seemingly protected from any change, as if the WC was a taboo of the design and the microcompany of the design and the designers had reminded a moratorium of originality I half-close to the “throne”.

W+W de Roca
W+W by Roca

I appeal to the patience and interest of the reader to comment on the last revolution in WCs’s design: the W+W by Roca and his predecessor, of minor visual impact but identical philosophy, the Profile 5 by Caroma was already of manufacture. In both cases it is a question of a device that it unifies wash basin and watercloset. It is a question of reducing the water consumption using the gray waters of the wash basin as provision of the cistern of the lavatory, a solution to which for urgent problems of economy many came before across the bricolage.

As previous advances as for plumbing and reparation, the simplicity of the exposition is far from being a disadvantage and beside guaranteeing the good functioning of the mechanism lends to moral equivalents on which well we had liked to have listened to speak to Slavoj Žižek.

Jofaina
Basin

The provocation of the elaborated one (and costly) rock design resides in the fact that there treats itself a piece of design that proposes a new form for the WC. A change in the form of the WC only is presentable if very powerful arguments support it. It me takes pleasure specially to speculate on the possibility that the latter transformation of this taboo of the design that is the lavatory resides in a still major level of the traditional functional and moral higienismo so typically Central European that seems to support all the WCs:

The Sustainability.

In effect, if the WC is a taboo of the design, the sustainability is a totem of the same discipline. In the W+W the formal innovation seeks protection in the reduction in the water consumption. And it is thanks to the exorbitant character of the concept sustainability that turns out to be tolerable WC’s formal manipulation that of another form would be rapidly an insult.

Sustainability definitively, a materialization of possibilities that, precisely for being possible and for the most autodemanding morality, develops immediately into a mandate …

Elías Cueto, architect
Santiago de Compostela, march 2012
Published in Nº 313 [sillas…][:]

[:es]La oficina en la hierba. La evolución del espacio de trabajo[:gl]A oficina na herba. A evolución do espazo de traballo[:en]The Office on the Grass. The Evolution of the Workplace[:]

0

[:es]

La oficina en la hierba

«Cuando llegaron a la parte superior de las escaleras, la vista era espectacular. La cubierta dominaba la mayor parte del campus, la ciudad circundante de San Vincenzo y la bahía detrás».

Este párrafo del libro El círculo (Dave Eggers) describe el paradigma de la oficina de la era digital, la cual es ubicua, sin espacio ni tiempo definido. Todo se puede hacer en cualquier momento y en cualquier lugar.

En LA OFICINA EN LA HIERBA, Caruso St John Architects y Javier Mozas (a+t research group) definen el carácter de la oficina contemporánea a través de edificios paradigmáticos y sus fuentes de inspiración.

La edición, a cargo de Aurora Fernández Per (a+t research group), se completa con un glosario ilustrado con proyectos significativos y una cronología de las principales innovaciones en el entorno del espacio de trabajo.

Este volumen es una selección de contenidos publicados previamente en la revista a+t, serie WORKFORCE.

Al espacio de trabajo contemporáneo se ha llegado tras sucesivas compresio­nes y descompresiones. La serie WORKFORCE analiza el interior y el exterior de los edificios de oficinas, así como el papel que juegan los arquitectos en este campo de batalla entre competencias profesionales.

En su interior, la oficina ha sufrido una reconfiguración del espacio marcada por las nuevas formas de trabajo. En cuanto al edificio, establece nuevas relaciones con la ciudad: imprime su propio carácter a través de formas icónicas, visten pieles cargadas de significado y buscan la sostenibilidad.

Alrededor de estos temas, la serie WORKFORCE presenta:

·45 proyectos de espacios de trabajo contemporáneos
·3 artículos de análisis gráfico, con referencias históricas y paradigmas de organización de plantas,
·Glosario de nuevos conceptos
·Cronología de innovaciones en el entorno de la oficina.

[:gl]

La oficina en la hierba

«Cando chegaron á parte superior das escaleiras, a vista era espectacular. A cuberta dominaba a maior parte do campus, a cidade circundante de San Vincenzo e a baía detrás».

Este parágrafo do libro O círculo (Dave Eggers) describe o paradigma da oficina da era dixital, a cal é ubicua, sen espazo nin tempo definido. Todo se pode facer en calquera momento e en calquera lugar.

Na A OFICINA NA HERBA, Caruso St John Architects e Javier Mozas (a+t research group) definen o carácter da oficina contemporánea a través de edificios paradigmáticos e as súas fontes de inspiración.

A edición, a cargo de Aurora Fernández Per (a+t research group), complétase cun glosario ilustrado con proxectos significativos e unha cronoloxía das principais innovacións na contorna do espazo de traballo.

Este volume é unha selección de contidos publicados previamente na revista a+t, serie WORKFORCE.

Ao espazo de traballo contemporáneo chegouse tras sucesivas compresio­nes e descompresiones. A serie WORKFORCE analiza o interior e o exterior dos edificios de oficinas, así como o papel que xogan os arquitectos neste campo de batalla entre competencias profesionais.

No seu interior, a oficina sufriu unha reconfiguración do espazo marcada polas novas formas de traballo. En canto ao edificio, establece novas relacións coa cidade: imprime o seu propio carácter a través de formas icónicas, visten peles cargadas de significado e buscan a sustentabilidade.

Ao redor destes temas, a serie WORKFORCE presenta:

·45 proxectos de espazos de traballo contemporáneos
·3 artigos de análise gráfica, con referencias históricas e paradigmas de organización de plantas,
·Glosario de novos conceptos
·Cronoloxía de innovacións na contorna da oficina.

[:en]

La oficina en la hierba

«When they reached the top of the stairs, the view was spectacular. The roof overlooked most of the campus, the surrounding city of San Vincenzo and the bay beyond.”

This paragraph from the novel The Circle (Dave Eggers) describes the paradigm of the office in the digital era, which is ubiquitous, with no defined space or time. Everything can be done at any time in any place.

In THE OFFICE ON THE GRASS, Caruso St John Architects and Javier Mozas (a+t research group) define the character of the contemporary office through paradigm-changing buildings and their sources of inspiration.

The volume, edited by Aurora Fernández Per (a+t research group), is complemented with an illustrated glossary containing significant projects and a timeline of the most important innovations in the workplace environment.

This publication is a selection of content which has been published previously in the a+t magazine WORKFORCE series.

The contemporary workplace is a result of successive compressions and decompressions. The WORKFORCE series analyses office buildings both inside and out, focusing on the role played by architects on this battlefield of professional competences.

On the inside, offices have been given new spatial layouts as a result of new working practices.
Regarding the buildings themselves, new relationships with the city are being established: they are stamping their identity with iconic forms, donning skins loaded with meaning and aiming for sustainability.

Based on these themes, the WORKFORCE series presents:

·45 projects for contemporary workplaces
·3 graphic analysis articles, containing historical references and paradigms of floor plan layouts
·Glossary of new concepts
·Timeline of office-centred innovations

[:]

[:es]Piso Crig. Reforma integral de una vivienda en Burgos | Estudio Bher Arquitectos[:gl]Piso Crig. Reforma integral dunha vivenda en Burgos | Bher Arquitectos[:en]Crig Flat. Full refurbishment of a flat in Burgos | Bher Arquitectos[:]

[:es]

Piso Crig. Reforma integral de una vivienda en Burgos Bher Arquitectos o32
Piso Crig. Reforma integral de una vivienda en Burgos | Estudio Bher Arquitectos © Javier Bravo

El Piso Crig es el resultado de una reflexión en torno a las limitaciones y oportunidades concretas de la vivienda original. Cuando llegan a nosotros los propietarios acaban de adquirir un piso de dos caras: una bien orientada, con mucha luz y buenas vistas; la otra condenada a vivir en la noche, por dar a un patio de luces estrecho y oscuro.

Piso Crig. Reforma integral de una vivienda en Burgos Bher Arquitectos o38 esquema o1
Piso Crig. Reforma integral de una vivienda en Burgos | Bher Arquitectos | Esquema

Frente a las seis habitaciones originales, esta pequeña familia de tres miembros -quién sabe si de más en el futuro-, solo necesita tres dormitorios, quizás cuatro. Esto abre la puerta a la reorganización completa de todos los espacios, de tal forma que alcancemos nuestro principal objetivo: una vivienda inundada de luz.

Para conseguirlo tomamos una decisión fundamental: desplazar el pasillo desde el centro de la vivienda hasta el patio. De esta forma todos los espacios habitables -salón, cocina y dormitorios- vuelcan hacia el luminoso parque. Ningún habitante de esta casa se verá relegado a un dormitorio oscuro, ni tendrán que desayunar cada día con luz artificial.

Piso Crig. Reforma integral de una vivienda en Burgos | Estudio Bher Arquitectos © Javier Bravo

Las estancias adquieren fondo suficiente para poder independizarse de la fachada, de tal forma que las divisiones ciegas no llegan a ésta. Gracias a la creación de una galería-jardín se da continuidad a todas las ventanas del parque, generando una sensación de gran amplitud.

Al mismo tiempo se resuelve el conflicto derivado de la ubicación de los nuevos tabiques entre habitaciones, que no siempre coinciden con las divisiones de las ventanas originales. Los dormitorios de niños se abren al «jardín» a través de una gran cristalera, haciendo suyo este espacio para juegos o lectura.

Piso Crig. Reforma integral de una vivienda en Burgos | Estudio Bher Arquitectos © Javier Bravo

La estrategia material es sencilla y sigue los criterios del piso original. El suelo de madera de roble es el existente, al cual se ha aplicado un barniz transparente para mostrar su color natural. Y los elementos mueble incorporan siempre el aluminio de las carpinterías originales.

Para el resto se utilizan el blanco y los reflejos, que en su neutralidad multiplican las visuales y la percepción de espaciosidad y luz.

Obra: Piso Crig. Reforma integral de una vivienda en Burgos
Autores: Estudio Bher Arquitectos (Diana Hernando Navarro+Carlos Bermúdez Alonso)
Ubicación: Burgos, España
Año: 2016-2017
Superficie útil: 155 m2
Fotógrafo: Javier Bravo
Constructora: Hermanos García Arnáiz S.L.
+ estudiobher.com[:gl]

Piso Crig. Reforma integral de una vivienda en Burgos Bher Arquitectos o32

O Piso Crig é o resultado dunha reflexión ao redor das limitacións e oportunidades concretas da vivenda orixinal. Cando chegan a nós os propietarios acaban de adquirir un piso de dúas caras: unha ben orientada, con moita luz e boas vistas; a outra condenada a vivir na noite, por dar a un patio de luces estreito e escuro.

Fronte ás seis habitacións orixinais, esta pequena familia de tres membros -quen sabe se de máis no futuro-, só necesita tres dormitorios, quizais catro. Isto abre a porta á reorganización completa de todos os espazos, de tal forma que alcancemos o noso principal obxectivo: unha vivenda alagada de luz.

Para conseguilo tomamos unha decisión fundamental: desprazar o corredor desde o centro da vivenda ata o patio. Desta forma todos os espazos habitables -salón, cociña e dormitorios- envorcan cara ao luminoso parque. Ningún habitante desta casa verase relegado a un dormitorio escuro, nin terán que almorzar cada día con luz artificial.

As estancias adquiren fondo suficiente para poder independizarse da fachada, de tal forma que as divisións cegas non chegan a esta. Grazas á creación dunha galería-xardín dáse continuidade a todas as xanelas do parque, xerando unha sensación de gran amplitude.

Ao mesmo tempo resólvese o conflito derivado da localización dos novos tabiques entre habitacións, que non sempre coinciden coas divisións das xanelas orixinais. Os dormitorios de nenos ábrense ao «xardín» a través dunha gran cristaleira, facendo seu este espazo para xogos ou lectura.

A estratexia material é sinxela e segue os criterios do piso orixinal. O chan de madeira de carballo é o existente, ao cal se aplicou un verniz transparente para mostrar a súa cor natural. E os elementos moble incorporan sempre o aluminio das carpinterías orixinais.

Para o resto utilízanse o branco e os reflexos, que na súa neutralidade multiplican as visuais e a percepción de espaciosidad e luz.

Obra: Piso Crig. Reforma integral dunha vivenda en Burgos
Autores: Estudio Bher Arquitectos (Diana Hernando Navarro+Carlos Bermúdez Alonso)
Emprazamento: Burgos, España
Ano: 2016-2017
Superficie útil: 155 m2
Fotógrafo: Javier Bravo
Constructora: Hermanos García Arnáiz S.L.
+ estudiobher.com[:en]

Flat Crig is the result of a reflection on the specific limits and opportunities of the original house. The day we first met them the clients had just bought a two-faced flat: the properly orientated one, with loads of natural light and great views; and the opposite, sentenced to a endless night due to its openings towards a narrow and dark light well.

Instead of the six existing bedrooms, this small family of three members -might be more in a close future-, only needs three dorms, four perhaps. This opens the door to a full reorganization of the whole space, so that we reach our main target: a house flooded with light.

In order to achieve this objective we make a fundamental decision: moving the corridor from its central position towards the light well façade. By doing this all the primary rooms -living room, kitchen and the three bedrooms- look towards the bright park. Not a single occupant of this house will be relegated to a dark room, and there will be no need to have breakfast with the artificial lights on every morning.

Now the rooms are depth enough to become independent from the façade, so that the blind walls do not need to end up against it. Thanks to the creation of a «winter garden» we manage to give continuity to all the windows that overlook the park, transmitting the feeling of great spaciousness.

Simultaneously this strategy helps us to solve the conflict generated by the position of the new partition walls, that are not always coincident with the frames of the original windows. The children bedrooms are open to the «garden» through a big glazed door, gaining this space for their own use as a wonderful playing or reading room.

The material strategy is simple and follow the criteria of the original design. The old oak flooring has been preserved, and a transparent treatment has been applied so that it shows the true colour. And the carpentry elements always incorporate some aluminium details following the former windows aesthetics. For all other parts white

Work: Crig Flat. Full refurbishment of a flat in Burgos
Authors: Estudio Bher Arquitectos (Diana Hernando Navarro+Carlos Bermúdez Alonso)
Location: Burgos, Spain
Year: 2016-2017
Area: 155 m2
Photography: Javier Bravo
Building Company: Hermanos García Arnáiz S.L.
+ estudiobher.com[:]

[:es]Maestros de la forma y el espacio. Alberto Cruz Covarrubias[:gl]Mestres da forma e o espazo. Alberto Cruz Covarrubias[:en]Teachers of the form and the space. Alberto Cruz Covarrubias[:]

0

[:es]

Vida y obra del genial Alberto Cruz Covarrubias, el arquitecto que unió la arquitectura con la poesía al recorrer el camino de la reformulación de la Escuela de Arquitectura de la Universidad Católica de Valparaíso junto al poeta argentino Godofredo Iommi.

Su obra visionaria dio origen a una de las más bellas aventuras en la enseñanza de la arquitectura en el siglo XX y produjo poemas como AMEREIDA y espacios de creación y vida comunitaria como la CIUDAD ABIERTA DE RITOQUE en la región de Valparaíso.

https://youtu.be/atC1sn6jAP8[:gl]

Vida e obra do xenial Alberto Cruz Covarrubias, o arquitecto que uniu a arquitectura coa poesía ao percorrer o camiño da reformulación da Escola de Arquitectura da Universidade Católica de Valparaíso xunto ao poeta arxentino Godofredo Iommi.

A súa obra visionaria deu orixe a unha das máis belas aventuras no ensino da arquitectura no século XX e produciu poemas como AMEREIDA e espazos de creación e vida comunitaria como a CIDADE ABERTA DE RITOQUE na rexión de Valparaíso.

https://youtu.be/atC1sn6jAP8[:en]

Life and work of the brilliant Alberto Cruz Covarrubias,  the architect who joined the architecture with the poetry on having crossed the way of the reformulation of the School of Architecture of the Catholic University of Valparaiso together with the Argentine poet Godofredo Iommi.

His visionary work gave origin to one of the most beautiful adventures in the education of the architecture in the 20th century and produced poems like AMEREIDA and spaces of creation and community life as the CIUDAD ABIERTA in RITOQUE in the region of Valparaiso.

https://youtu.be/atC1sn6jAP8[:]

[:es]Dejar huella | Íñigo García Odiaga[:gl]Deixar pegada | Íñigo García Odiaga[:en]Having fingerprint | Íñigo García Odiaga [:]

[:es]

Piazza de Jacopo della Quercia
Piazza de Jacopo della Quercia | Fuente: onsomething.tumblr.com

Es evidente que lo construido marca el lugar, lo acota y define, por lo que su rastro es plausible y permanente en el tiempo, la masa de lo edificado puede ser incluso palpada. No es una huella, no es el vestigio que alguien o algo ha dejado allí, sino la presencia duradera de lo construido. Pero además la arquitectura también deja huellas allí por donde pasa, al igual que lo hace el pie al caminar por el territorio. Una huella anuncia, da pistas de la ausencia de una presencia, y esa presencia ausente es el vacío.

Al entrar en la Piazza de Jacopo della Quercia de Siena el visitante atento tendrá una sensación extraña, contradictoria. Llamativamente a pesar de encontrarse en un exterior, ciertos detalles y rastros le indicarán la existencia de un antiguo interior. Como si el espacio urbano se hubiese vuelto reversible y se le hubiese dado la vuelta como un calcetín. En el suelo de la plaza permanecen en piedra blanca los arranques cruciformes de unos pilares. Las fachadas de las edificaciones que conforman la plaza han absorbido columnas y arcos que parecen los vestigios de una gran construcción que no encaja con la escala actual de lo allí erigido. Ese vacío urbano es el legado de una arquitectura fallida, de la ampliación interrumpida de la catedral de Siena, debido a la peste negra que paralizó la ciudad en 1348. La nave actual iba a convertirse en el crucero de un templo tres veces mayor, en la que la Piazza de Jacopo della Quercia sería la futura nave central.

Plaza del Seagram Building en el 375 de Park Avenue. Mies van der Rohe
Plaza del Seagram Building en el 375 de Park Avenue. Mies van der Rohe

Las huellas están ahí para quien quiera verlas, al igual que lo están en la plaza del Seagram Building en el 375 de Park Avenue. Mies van der Rohe retranqueó la torre, dando una lección y una oportunidad al urbanismo de New York. A cambio de incentivos para los promotores en la zonificación urbana, se creó esta plaza que construye un espacio público en propiedad privada.

Allí están los trazos de esta decisión, incrustadas en la acera unas placas de bronce delinean los límites de la propiedad. Son las huellas de un vacío proyectado por Mies, son las pistas para aquellos que quieran seguir el rastro de la arquitectura.

Placa en plaza Seagram Building en el 375 de Park Avenue. Mies van der Rohe
Placa en plaza Seagram Building en el 375 de Park Avenue. Mies van der Rohe

Íñigo García Odiaga. arquitecto
San Sebastián. enero 2016

[:gl]

Piazza de Jacopo della Quercia
Piazza de Jacopo della Quercia

É evidente que o construído marca o lugar, acoútao/acóutao e define, polo que o seu rastro é plausible e permanente no tempo, a masa do edificado pode ser mesmo palpada. Non é unha pegada, non é o vestixio que alguén ou algo deixou alí, senón a presenza duradeira do construído. Pero ademais a arquitectura tamén deixa pegadas alí por onde pasa, do mesmo xeito que o fai o pé ao camiñar polo territorio. Unha pegada anuncia, dá pistas da ausencia dunha presenza, e esa presenza ausente é o baleiro.

Ao entrar na Piazza de Jacopo della Quercia de Siena o visitante atento terá unha sensación estraña, contraditoria. Llamativamente a pesar de atoparse nun exterior, certos detalles e rastros indicaranlle a existencia dun antigo interior. Coma se o espazo urbano volveuse reversible e déuselle a volta como un calcetín. No chan da praza permanecen en pedra branca os arranques cruciformes duns alicerces. As fachadas das edificacións que conforman a praza absorberon columnas e arcos que parecen os vestixios dunha gran construción que non encaixa coa escala actual do alí erixido. Ese baleiro urbano é o legado dunha arquitectura errada, da ampliación interrompida da catedral de Siena, debido á peste negra que paralizou a cidade en 1348. A nave actual ía converterse no cruceiro dun templo tres veces maior, na que a Piazza de Jacopo della Quercia sería a futura nave central.

Plaza del Seagram Building en el 375 de Park Avenue. Mies van der Rohe
Praza do  Seagram Building no 375 de Park Avenue. Mies van der Rohe

As pegadas están aí para quen queira velas, do mesmo xeito que o están na praza do Seagram Building no 375 de Park Avenue. Mies van der Rohe retranqueó a torre, dando unha lección e unha oportunidade ao urbanismo de New York. A cambio de incentivos para os promotores na zonificación urbana, creouse esta praza que constrúe un espazo público en propiedade privada.

Alí están os trazos desta decisión, incrustadas na beirarrúa unhas placas de bronce delinean os límites da propiedade. Son as pegadas dun baleiro proxectado por Mies, son as pistas para aqueles que queiran seguir o rastro da arquitectura.

Placa en plaza Seagram Building en el 375 de Park Avenue. Mies van der Rohe
Placa na praza Seagram Building no 375 de Park Avenue. Mies van der Rohe

Íñigo García Odiaga. arquitecto
San Sebastián. xaneiro 2016

[:en]

Piazza de Jacopo della Quercia
Piazza de Jacopo della Quercia

It is evident that the constructed marks the place, annotates and defines it, for what his track is commendable and permanent in the time, the mass of the built-up thing can be even felt. It is not a fingerprint, is not the vestige that anybody or something has left there, but the lasting presence of the constructed. But in addition the architecture also leaves fingerprints there where it happens, as the foot does it on having walked along the territory. A fingerprint announces, gives tracks of the absence of a presence, and this absent presence is the emptiness.

When Quercia de Siena enters the Piazza de Jacopo della the attentive visitor will have a strange, contradictory sensation. Llamativamente in spite of being in an exterior, certain details and tracks will indicate him the existence of a former interior. As if the urban space had become reversible and the return had been given him as a sock. In the soil of the square they remain in white stone the cruciform take-offs of a few props. The fronts of the buildings that shape the square have absorbed columns and arches that look like the vestiges of a great construction that does not fit with the current scale of there raised. This urban emptiness is the legacy of an unsuccessful architecture, of the extension interrupted of Siena’s cathedral, due to the Black Death that paralyzed the city in 1348. The current ship was going to turn into the cruise of a temple three times major, into that the Piazza de Jacopo della Quercia would be the future central ship.

Plaza del Seagram Building en el 375 de Park Avenue. Mies van der Rohe
Seagram Building Square at Park Avenue, 375. Mies van der Rohe

The fingerprints are there for the one who wants to see them, as they it are in the square of the Seagram Building in 375 of Park Avenue. Mies van der Rohe limped the tower, giving a lesson and an opportunity to the urbanism of New York. In exchange for incentives for the promoters in the urban zoning, there was created this square that constructs a public space in private property.

There there are the outlines of this decision, incrusted in the sidewalk a few plates of bronze delineate the limits of the property. They are the fingerprints of an emptiness projected by Mies, are the tracks for those that want to follow the track of the architecture.

Placa en plaza Seagram Building en el 375 de Park Avenue. Mies van der Rohe
Plata in Seagram Building Square at Park Avenue, 375. Mies van der Rohe

Íñigo García Odiaga. architect
San Sebastián. january 2016

[:]

[:es]Fritz Lang y Nueva York | Jorge Gorostiza[:gl]Fritz Lang e Nova Iork | Jorge Gorostiza[:en]Fritz Lang and New York | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

Fotografía de Fritz Lang, publicada en el libro Amerika: Bilderbucheines Architekten, (1926) escrito por Erich Mendelsohn.
Fotografía de Fritz Lang, publicada en el libro Amerika: Bilderbucheines Architekten, (1926) escrito por Erich Mendelsohn.

El domingo 12 de octubre de 1924, el trasatlántico alemán Deutschland atracó en un muelle del West Side de Manhattan, entre sus pasajeros estaban el arquitecto Erich Mendelsohn y los cineastas Erich Pommer y Fritz Lang, al parecer, este último anotó en su diario que había visto

«una calle, iluminada, como si fuese de día, por neones, todos ellos agresivos, cambiando constantemente, encendiéndose y apagándose, espirales gigantes, inmensos rótulos publicitarios».

Años después, Lang reflexionaba sobre esta visión:

«todo ello, entonces, era completamente nuevo y casi mágico para el visitante europeo. La impresión que me hizo me dio una primera intuición de la ciudad futura»

y además escribió:

«los rascacielos casi parecían no tener gravedad, como una gran capa lujosa que cuelga del cielo para deslumbrarnos, para turbarnos, para hipnotizarnos. De noche la ciudad tenía una impresión de vida irreal; vivía como viven las ilusiones».

Las fotografías que tomó muestran una ciudad iluminada, un efecto que además multiplicó al realizar dobles exposiciones, y confesó:

«la vista de Nueva York de noche es un faro de belleza suficientemente vigoroso para ser la atracción principal de una película… Hay destellos de rojo y azul y blanco reluciente, verde chillón… calles llenas de luces móviles, cambiantes, espirales, y en lo alto sobre los coches y trenes elevados, los rascacielos aparecen en azul y oro, blanco y púrpura, y todavía más altos hay anuncios eclipsando a las estrellas con su luz»

y mucho tiempo después Lang declaró:

«allí concebí Metrópolis».

En el folleto de un DVD de Metrópolis, editado por la fundación arquia, escribí sobre las impresiones de Lang que

«una ciudad contemporánea, aunque desconocida para él, le asombra tanto que imagina la gran urbe del porvenir. El europeo cae fascinado ante Nueva York, como le podía haber sucedido a un indígena africano ante al Berlín donde por aquel entonces vivía Lang»

y desde entonces tenía claro que realmente,

«si Fritz Lang concibió algo en Nueva York fue el aspecto que habría de tener la ciudad de su próxima película, ya que en junio de 1924 él y su esposa, Thea Von Harbou, ya habían terminado el guión de Metrópolis».

Gracias a Patrick MacGiligan y su libro Fritz Lang: The Nature of the Beast, se sabe que Lang era, por decirlo sin herir susceptibilidades, un fantasioso y que, por ejemplo, la famosa aventura de su apresurada huida de la Alemania nazi, tras entrevistarse con Goebbels, es completamente falsa. Teniendo esto en cuenta cabría preguntarse si también sería falsa su afirmación de que concibió Metrópolis cuando contempló Nueva York.

En las revistas estadounidenses de la época dedicadas al cine, se publicaron bastantes noticias sobre el viaje de Lang y Erich Pommer. El único indicio que se ha encontrado por ahora, es una columna que se publicó en la primera página del Film Daily el 14 de octubre, en la que se dice que

«Lang esta todavía tremendamente impresionado con Nueva York. Su barco atracó por la noche, permitiéndole una vista de la ciudad desde el puerto. El recuerdo todavía persiste. Su nueva película será «La metrópolis» [sic] y por eso está ansioso por tener a Nueva York como fondo».

Esta nota no puede justificar lo dicho por Lang, sobre todo, porque su afirmación es muy subjetiva, pero sí hace pensar que desde entonces el director estaba creando otra leyenda que ha trascendido.

Un último apunte. En todo esta «concepción arquitectónica» de Metrópolis se olvida a su creador real -o al menos uno de ellos con Otto Hunte y Karl Vollbrecht-, al estupendo escenógrafo cinematográfico Erich Kettelhut, cuyos dibujos han sobrevivido y podían verse en el Filmmuseum Berlin, aunque también cabía preguntarse si los hizo antes del rodaje de la película o después, lo que es completamente esencial para valorar su importancia en el aspecto visual de Metrópolis.

Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, septiembre 2017

[:gl]

Fotografía de Fritz Lang, publicada en el libro Amerika: Bilderbucheines Architekten, (1926) escrito por Erich Mendelsohn.
Fotografía de Fritz Lang, publicada no libro Amerika: Bilderbucheines Architekten, (1926) escrito por Erich Mendelsohn.

O domingo 12 de outubro de 1924, o transatlántico alemán Deutschland atracou nun peirao do West Side de Manhattan, entre os seus pasaxeiros estaban o arquitecto Erich Mendelsohn e os cineastas Erich Pommer e Fritz Lang, ao parecer, este último anotou no seu diario que vira

«unha rúa, iluminada, coma se fose de día, por neones, todos eles agresivos, cambiando constantemente, acendéndose e apagándose, espirais xigantes, inmensos rótulos publicitarios».

Anos despois, Langre flexionaba sobre esta visión:

«todo iso, entón, era completamente novo e case máxico para o visitante europeo. A impresión que me fixo deume unha primeira intuición da cidade futura»

e ademais escribiu:

«os rañaceos case parecían non ter gravidade, como unha gran capa luxosa que colga do ceo para cegarnos, para turbarnos, para hipnotizarnos. De noite a cidade tiña unha impresión de vida irreal; vivía como viven as ilusións».

As fotografías que tomou mostran unha cidade iluminada, un efecto que ademais multiplicou ao realizar dobres exposicións, e confesou:

«a vista de Nova York de noite é un faro de beleza suficientemente vigoroso para ser a atracción principal dunha película.. Hai escintileos de vermello e azul e branco relucente, verde chillón… rúas cheas de luces móbiles, cambiantes, espirais, e no alto sobre os coches e trens elevados, os rañaceos aparecen en azul e ouro, branco e púrpura, e aínda máis altos hai anuncios eclipsando ás estrelas coa súa luz»

e moito tempo despois Lang declarou:

«alí concebín Metrópolis».

No folleto dun DVD de Metrópolis, editado pola fundación arquia, escribín sobre as impresións de Lang que

«unha cidade contemporánea, aínda que descoñecida para el, asómbralle tanto que imaxina a gran urbe do porvir. O europeo cae fascinado ante Nova York, como lle podía suceder a un indíxena africano ante ao Berlín onde por aquel entón vivía Lang»

e desde entón tiña claro que realmente,

«se Fritz Lang concibiu algo en Nova York foi o aspecto que habería de ter a cidade da súa próxima película, xa que en xuño de 1924 el e a súa esposa, Thea Von Harbou, xa terminaran o guión de Metrópoles».

Grazas a Patrick MacGiligan e o seu libro Fritz Lang: The Nature of the Beast, sábese que Lang era, por dicilo sen ferir susceptibilidades, un fantasioso e que, por exemplo, a famosa aventura da súa apresurada fuxida da Alemaña nazi, tras entrevistarse con Goebbels,  é completamente falsa. Tendo isto en conta cabería preguntarse se tamén sería falsa a súa afirmación de que concibiu Metrópolis cando contemplou Nova York.

Nas revistas estadounidenses da época dedicadas ao cinema, publicáronse bastantes noticias sobre a viaxe de Lang e Erich Pommer. O único indicio que se atopou por agora, é unha columna que se publicou na primeira páxina do Filme Daily o 14 de outubro, na que se di que

«Lang esta aínda tremendamente impresionado con Nova York. O seu barco atracou pola noite, permitíndolle unha vista da cidade desde o porto. O recordo aínda persiste. A súa nova película será «A metrópoles» [sic] e por iso está ansioso por ter a Nova York como fondo».

Esta nota non pode xustificar o devandito por Lang, sobre todo, porque a súa afirmación é moi subxectiva, pero si fai pensar que desde entón o director estaba a crear outra lenda que transcendeu.

Un último apuntamento. En todo esta «concepción arquitectónica» de Metrópolis esquécese ao seu creador real -ou polo menos un deles con Otto Hunte e Karl Vollbrecht-,, ao estupendo escenógrafo cinematográfico Erich Kettelhut, cuxos debuxos sobreviviron e podían verse no Filmmuseum Berlin, aínda que tamén cabía preguntarse se os fixo antes da rodaxe da película ou despois, o que é completamente esencial para valorar a súa importancia no aspecto visual de Metrópolis.

Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, setembro 2017

[:en]

Fotografía de Fritz Lang, publicada en el libro Amerika: Bilderbucheines Architekten, (1926) escrito por Erich Mendelsohn.
Fritz Lang’s photography, published in the book Amerika: Bilderbucheines Architekten, (1926) written by Erich Mendelsohn.

On Sunday, the 12th of October, 1924, the Deutschland German transatlantic moored in a wharf of the West Side of Manhattan, between his passengers they were the Erich Mendelsohn architect and the filmmakers Erich Pommer and Fritz Lang, , apparently, it annotated the latter in his diary that it had seen

«a street, illuminated, as if it was by day, for neons, all of them aggressive, changing constant, igniting and going out, giant spirals, immense advertising labels».

Some years later, Lang was thinking about this vision:

«all this, then, was completely new and almost magic for the European visitor. The impression that made me gave to me the first intuition of the future city»

And in addition he wrote:

«the skyscrapers almost seemed not to have gravity, as a great luxurious cap that hangs of the sky to dazzle ourselves, to get embarrassed, to hypnotize ourselves. By night the city had an impression of unreal life; it was living since the illusions live».

The photographies that it took show an illuminated city, an effect that in addition it multiplied on having realized double exhibitions, and he confessed:

«the sight of New York by night is a sufficiently vigorous beacon of beauty to be the principal attraction of a movie… There are sparkles of red and blue and shining white, green shrillly… streets full of mobile, changeable lights, spirals, and in the high thing on the cars and high trains, the skyscrapers appear in blue and gold, white and purple, and even higher there are announcements eclipsing to the stars with his light»

And a lot of time later Lang declared:

«there I conceived  Metropolis».

In the leaflet of a DVD of Metropolis, edited by the arquia foundation, I wrote on Lang’s impressions that

«a contemporary city, though stranger for him, amazes him so much that imagines the great city of the future. The European falls down fascinated before New York, since it could to an African aborigen have happened before to the Berlin where in those days Lang was living»

and since then it had clear that really,

«If Fritz Lang conceived something in New York was the aspect that should have the city of his next movie, since in June, 1924 he and his wife, Thea Von Harbou, already had finished the script of Metropolis».

Thanks to Patrick MacGiligan and his book Fritz Lang: The Nature of the Beast, knows that Lang was, for saying it without hurting susceptibilities, the prone to fantasizing one and that, for example, the famous adventure of his hurried flight of the Germany Nazi, after meeting Goebbels, is completely false. Having this in goatish account to wonder if also there would be false his affirmation of which he conceived Metropolis when he contemplated New York.

In the American magazines of the epoch dedicated to the cinema, enough news was published on the trip of Lang and Erich Pommer.  The only indication that one has found for the present, is a column that was published in the first page of the Film Daily on October 14, in that is said that

En las revistas estadounidenses de la época dedicadas al cine, se publicaron bastantes noticias sobre el viaje de Lang y Erich Pommer. El único indicio que se ha encontrado por ahora, es una columna que se publicó en la primera página del Film Daily el 14 de octubre, en la que se dice que

«This Lang still tremendously impressed with New York. His ship moored in the night, allowing him a sight of the city from the port. The recollection still persists. His new movie will be «The metropolis» [sic] and because of it it is eager to take New York as a bottom».

This note cannot justify said by Lang, especially, because his affirmation is very subjective, but yes it makes think that since then the director was creating another legend that has come out.

A last note. In quite this » architectural conception » of Metropolis one forgets his royal creator – or at least one of them with Otto Hunte and Karl Vollbrecht-, to the marvellous cinematographic set designer Erich Kettelhut, whose drawings have survived and they could turn in the Filmmuseum Berlin, though also it was necessary to ask him if it did them before the filming of the movie or later, which is completely essential to value his importance for the visual aspect of Metrópolis.

Jorge Gorostiza, PhD architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, september 2017

[:]

[:es]Paisaje transversal · Negociación urbana para la transformación colectiva · Escuchar y Transformar[:gl]Paisaje transversal · Negociación urbana para a transformación colectiva · Escoitar e Transformar[:en]Paisaje transversal · Urban negotiation for the collective transformation · Listening and transforming[:]

[:es]

Paisaje transversal | Fotografía: Andrea da Silva
Paisaje transversal | Fotografía: Andrea da Silva

Si la semana pasada tocábamos el campo de la rehabilitación, hoy damos un giro y nos acercamos al urbanismo, y qué forma de hacerlo de la mano de Paisaje Transversal, a los cuales tuvimos la suerte de conocer con motivo del premio que recibieron el Premio Arquia Innova Próxima, premio nacional para jóvenes arquitectos en su apartado de innovación.

“Paisaje Transversal es una oficina que impulsa, coordina, diseña y asesora procesos innovadores de transformación y análisis urbano desde la participación, la ecología y la creatividad, siempre adaptados a la realidad local.”

Paisaje Transversal es un proyecto creado poco a poco por cinco arquitectos-urbanistas que vieron que se puede construir mucho sin edificar tanto. Como oficina de Innovación urbana se impulsa la regeneración urbana y el diseño de espacios públicos, siempre contando con la máxima participación de la ciudadanía y una metodología propia. A una formación complementaria en campos como comunicación, participación, diseño, gestión, etc. les une una pasión por mejorar los entornos urbanos a través de proyectos en los que con una inversión económica moderada se alcance la implicación de los actores y grandes beneficios en la calidad de vida de las personas.

Además Paisaje Transversal entiende la arquitectura y el urbanismo como una disciplina transversal por lo que se nutren de una amplia red de colaboradores especialistas en materias como sociología, geografía, economía o derecho, con los que testean sus metodologías. Esta forma de entender la profesión y el oficio, les ha llevado a comenzar una alianza empresarial con Creando Redes (oficina de ecología y restauración de ecosistemas) y Hécate Ingeniería (oficina de ingeniería movilidad y transporte) para el desarrollo de proyectos integrales en el territorio y en la ciudad.

¡Conozcámosles un poco más!

¿Cómo se definiría Paisaje transversal?

Paisaje Transversal es una oficina de innovación urbana que impulsa, coordina, diseña y asesora procesos de transformación y análisis urbanos desde la participación, la ecología y la creatividad, siempre adaptados a la realidad local.

Actualmente la oficina está compuesta por los cinco socios (Guillermo, Jon, Jorge, Pilar e Iñaki), arquitectos urbanistas, encargados de la coordinación y desarrollo de los trabajos. Además el equipo cuenta con una urbanista dedicada al desarrollo y producción (Ángela), una persona encargada de la administración y logística (Sonia) y una periodista dedicada a la comunicación y el marketing (Laura).

¿Cómo, cuándo y por qué surge Paisaje Transversal?

Paisaje Transversal surge de un grupo de estudiantes de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, como un blog que pretendía debatir sobre la ciudad, el territorio y el paisaje. Algo que no se encontraba en el contexto del momento, orientado en formar sobre la edificación y, más en concreto, hacia la Arquitectura estrella.

Posteriormente el blog dio paso a una asociación universitaria que fue consolidándose poco a poco y transformándose en un centro de actividad, lo que nos llevó a pensar en la posibilidad de dar el salto al ámbito profesional, que da lugar a Paisaje Transversal tal y como es ahora mismo.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Las principales dificultades surgen cuando nos enfrentamos a la idea de crear una empresa, ámbito desconocido en nuestra formación, y además lo hacemos en un contexto de crisis,  incertidumbre general y especialmente de la profesión.

La construcción de la empresa -autofinanciada a través de nuestro esfuerzo y el de nuestras familias y amigos en algunos casos- fue y sigue siendo el mayor problema. Trabajar para las administraciones públicas, con presupuestos bajos y pagos muy dilatados en el tiempo, conlleva una gran presión sobre las pequeñas empresas a nivel económico.

¿Cómo es el día a día en Paisaje transversal?

Normalmente desarrollamos varios trabajos en paralelo, con una media en torno a ocho proyectos, en los que existe siempre un coordinador y una persona de apoyo durante todo el proceso. El planteamiento inicial siempre se realiza de manera conjunta a través de sesiones de diseño en las que trabajan varias o todas las personas del equipo. Además en determinados hitos de los procesos se realizan también sesiones conjuntas de revisión o replanteamiento, principalmente vinculadas a los momentos más creativos o de planificación.

Trabajamos en todo el territorio nacional y, en ocasiones, a nivel internacional, lo que implica una movilidad constante (enriquecedora pero también sacrificada a nivel personal). Este factor no es determinante para seleccionar e intentamos que tampoco lo sea en el cómputo de horas, para poder realizar los proyectos que nos interesan estén donde estén. En este sentido, intentamos colaborar siempre que las circunstancias lo permiten con equipos o profesionales locales, que nos aportan no sólo su conocimiento técnico sino también su mirada cercana a los territorios.

Oficina de Paisaje transversal en Calle Churruca 15, bajo exterior derecha, 28004, Madrid (España)
Oficina de Paisaje Transversal en Calle Churruca 15, bajo exterior derecha, 28004, Madrid (España)

¿Qué tipos de proyectos son los principales para el estudio?

Paisaje Transversal desarrolla una amplia variedad de proyectos sobre la ciudad y el territorio. Estos abarcan diferentes escalas: desde el diseño de espacio público (como estamos haciendo actualmente en Torrelodones con #Pradogrande) hasta la planificación territorial (como la Estrategia Territorial Espalet), pasando por todas las distintas escalas intermedias (como las de ciudad que hemos desarrollado en #OlotMesB: en los barrios de Sant Miquel y Nucli Antic). Todas ellos con cuestiones relativas a los modelos de financiación y gestión, así como vertebrados por el elemento más importante de la oficina que es la regeneración urbana.

¿Cómo son los encargos?

Los encargos surgen a través de licitaciones públicas, que a menudo conllevan un trabajo previo de presentación de metodologías y propuestas a las diferentes administraciones con el objetivo de ayudarles a resolver sus necesidades desde nuestras capacidades y filosofía.

Diagnóstico Aranjuez
Diagnóstico Aranjuez

¿Cuáles son vuestras referencias para plantearlos?

Normalmente manejamos muchas referencias externas para los trabajos, aunque especialmente en el inicio han existido dos oficinas referentes para nosotros: Gehl Architects y Project for Public Spaces. A nivel metodológico, desde el primer momento desarrollamos herramientas y metodologías propias, basadas en nuestros conocimientos e investigación sobre cooperación, sociología, etc. Seguimos revisando y transformando estas metodologías dentro del ciclo de innovación de la oficina.

¿Cómo y para qué utilizáis las “nuevas tecnologías”? ¿La “red” ha facilitado vuestra labor?

Incorporamos las nuevas tecnologías tanto al desarrollo técnico de los trabajos, a través del uso y explotación del big data aplicado al análisis urbano, como para la participación y comunicación de los procesos. Además, nuestro blog y los perfiles en redes sociales han sido siempre una plataforma para compartir nuestro conocimiento e información y enriquecerlo con las diferentes aportaciones de nuestra comunidad.

En ese sentido la “red” nos ha permitido la conexión con múltiples profesionales, establecer numerosas colaboraciones y desarrollar distintas fórmulas de trabajo a través del espacio digital.

Calles completas y espacio_publico
Calles completas y espacio público

La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?

Es necesario que todos y cada uno de los frentes abiertos se aborden ya que muchos se encuentran relacionados entre sí. La profesión ha alcanzado un estado de deterioro que no permite seguir mirando hacia otro lado.

¿Cómo veis el futuro de la arquitectura? ¿Y el de la profesión?

La diversificación de la profesión en los últimos años -probablemente como consecuencia de la crisis y ante la necesidad de reinventarse- ha sido muy interesante. Esta situación, que ha partido en su mayoría de jóvenes profesionales y recién licenciados, ha comenzado a permear hacia las estructuras más rígidas como las ETSAs o los COAs. Aún es pronto para hacer una valoración más allá, porque aún necesitaremos ver el resultado de estos cambios pero, sin duda, transmite cierto entusiasmo frente a la realidad precarizada en la que nos encontramos.

Esto implica también un ejercicio de responsabilidad desde la profesión con el desarrollo de estas nuevas prácticas que no pueden continuar arrastrando las problemáticas del pasado.

HUCA Oviedo, reordenacion y regeneración urbana
HUCA Oviedo, reordenación y regeneración urbana

¿Qué mejoras creéis que son fundamentales y que deberían ser puestas en marcha de forma inmediata?

Es fundamental atajar las prácticas ilegales que se desarrollan en numerosos estudios. Además es necesario hacer entender a la administración pública el valor y la responsabilidad de los trabajos que se desarrollan desde la profesión, de tal manera que no puede ser el precio de los mismos el elemento determinante de los procesos de licitación.

¿Qué opináis de los arquitectos que “abren y/o recuperan” nuevos campos y/o enfoques de la profesión?

Nos parece muy positiva la exploración de estos nuevos enfoques que ha existido en los últimos años, pero como hemos dicho anteriormente aún es pronto para valorar los resultados sobre la profesión.

Olot, mapa de regeneración urbana
Olot, mapa de regeneración urbana

¿Estáis contentos con la trayectoria realizada hasta ahora? ¿Qué proyectos de futuro os esperan?

Aunque nos gusta ser críticos, no podemos más que hacer una valoración muy positiva del camino recorrido tanto en lo profesional como en lo empresarial. En estos momentos nos encontramos centrados en el futuro, en proyectos de regeneración urbana y de diseño de espacio público.

Para acabar, ¿qué les aconsejaríais a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

Que no tengan miedo a afrontar un futuro profesional fuera del ámbito de la edificación, ya que la formación de arquitecto nos dota de herramientas para enfrentarnos a los problemas de una forma determinada -desde la creatividad y manejando la complejidad- y esto puede derivar en diversas aplicaciones y salidas laborales.

Maqueta Virgen Begon participación ciudadana
Maqueta Virgen Begon participación ciudadana

Paisaje transversal · Negociación urbana para la transformación colectiva · Escuchar y Transformar
Octubre 2017

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer al equipo de Paisaje Transversal su tiempo y predisposición con este pequeño espacio.

[:gl]

Paisaje transversal | Fotografía: Andrea da Silva
Paisaje transversal | Fotografía: Andrea da Silva

Se a semana pasada tocabamos o campo da rehabilitación, hoxe damos un xiro e achegámonos ao urbanismo, e que forma de facelo da man de Paisaje Transversal, aos cales tivemos a sorte de coñecer con motivo do premio que recibiron o Premio Arquia Innova Próxima, premio nacional para novos arquitectos no seu apartado de innovación.

“Paisaje Transversal é unha oficina que impulsa, coordina, deseña e asesora procesos innovadores de transformación e análise urbano desde a participación, a ecoloxía e a creatividade, sempre adaptados á realidade local.”

Paisaxe Transversal é un proxecto creado aos poucos por cinco arquitectos-urbanistas que viron que se pode construír moito sen edificar tanto. Como oficina de Innovación urbana impúlsase a rexeneración urbana e o deseño de espazos públicos, sempre contando coa máxima participación da cidadanía e unha metodoloxía propia. A unha formación complementaria en campos como comunicación, participación, deseño, xestión, etc. únelles unha paixón por mellorar as contornas urbanas a través de proxectos nos que cun investimento económico moderado alcáncese a implicación dos actores e grandes beneficios na calidade de vida das persoas.

Ademais Paisaje Transversal entende a arquitectura e o urbanismo como unha disciplina transversal polo que se nutren dunha ampla rede de colaboradores especialistas en materias como socioloxía, xeografía, economía ou dereito, cos que testean as súas metodoloxías. Esta forma de entender a profesión e o oficio, levoulles a comezar unha alianza empresarial con Creando Redes (oficina de ecoloxía e restauración de ecosistemas) e Hécate Enxeñería (oficina de enxeñería mobilidade e transporte) para o desenvolvemento de proxectos integrais no territorio e na cidade.

Conozcámosles un pouco máis!

Como se definiría Paisaje transversal?

Paisaxe Transversal é unha oficina de innovación urbana que impulsa, coordina, deseña e asesora procesos de transformación e análise urbanos desde a participación, a ecoloxía e a creatividade, sempre adaptados á realidade local.

Actualmente a oficina está composta polos cinco socios (Guillermo, Jon, Jorge, Pilar e Iñaki), arquitectos urbanistas, encargados da coordinación e desenvolvemento dos traballos. Ademais o equipo conta cunha urbanista dedicada ao desenvolvemento e produción (Ángela), unha persoa encargada da administración e loxística (Sonia) e unha xornalista dedicada á comunicación e o márketing (Laura).

Como, cando e por que xorde Paisaxe Transversal?

Paisaxe Transversal xorde dun grupo de estudantes da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid, como un blogue que pretendía debater sobre a cidade, o territorio e a paisaxe. Algo que non se atopaba no contexto do momento, orientado en formar sobre a edificación e, máis en concreto, cara á Arquitectura estrela.

Posteriormente o blogue deu paso a unha asociación universitaria que foi consolidándose aos poucos e transformándose nun centro de actividade, o que nos levou a pensar na posibilidade de dar o salto ao ámbito profesional, que dá lugar a Paisaxe Transversal tal e como é agora mesmo.

Atopástesvos con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

As principais dificultades xorden cando nos enfrontamos á idea de crear unha empresa, ámbito descoñecido na nosa formación, e ademais facémolo nun contexto de crise,  incerteza xeral e especialmente da profesión.

A construción da empresa -autofinanciada a través do noso esforzo e o das nosas familias e amigos nalgúns casos- foi e segue sendo o maior problema. Traballar para as administracións públicas, con orzamentos baixos e pagos moi dilatados no tempo, leva unha gran presión sobre as pequenas empresas a nivel económico.

Como é o día a día en Paisaje transversal?

Normalmente desenvolvemos varios traballos en paralelo, cunha media ao redor de oito proxectos, nos que existe sempre un coordinador e unha persoa de apoio durante todo o proceso. A formulación inicial sempre se realiza de maneira conxunta a través de sesións de deseño nas que traballan varias ou todas as persoas do equipo. Ademais en determinados fitos dos procesos realízanse tamén sesións conxuntas de revisión ou replanteamiento, principalmente vinculadas aos momentos máis creativos ou de planificación.

Traballamos en todo o territorio nacional e, en ocasións, a nivel internacional, o que implica unha mobilidade constante (enriquecedora pero tamén sacrificada a nivel persoal). Este factor non é determinante para seleccionar e tentamos que tampouco o sexa no cómputo de horas, para poder realizar os proxectos que nos interesan estean onde estean. Neste sentido, tentamos colaborar sempre que as circunstancias permíteno con equipos ou profesionais locais, que nos achegan non só o seu coñecemento técnico senón tamén a súa mirada próxima aos territorios.

Oficina de Paisaje transversal en Calle Churruca 15, bajo exterior derecha, 28004, Madrid (España)
Oficina de Paisaje Transversal na rúa Churruca 15, baixo exterior dereita, 28004, Madrid (España)

Que tipos de proxectos son os principais para o estudo?

Paisaxe Transversal desenvolve unha ampla variedade de proxectos sobre a cidade e o territorio. Estes abarcan diferentes escalas: desde o deseño de espazo público (como estamos a facer actualmente en Torrelodones con #Pradogrande) ata a planificación territorial (como a Estratexia Territorial Espalet), pasando por todas as distintas escalas intermedias (como as de cidade que desenvolvemos en #OlotMesB: en los barrios de Sant Miquel y Nucli Antic). Todas eles con cuestións relativas aos modelos de financiamento e xestión, así como vertebrados polo elemento máis importante da oficina que é a rexeneración urbana.

Como son os encargos?

Os encargos xorden a través de licitacións públicas, que a miúdo levan un traballo previo de presentación de metodoloxías e propostas ás diferentes administracións co obxectivo de axudarlles a resolver as súas necesidades desde as nosas capacidades e filosofía.

Diagnóstico Aranjuez
Diagnóstico Aranjuez

Cales son as vosas referencias para expolos?

Normalmente manexamos moitas referencias externas para os traballos, aínda que especialmente no inicio existiron dúas oficinas referentes para nós: Gehl Architects and Project for Public Spaces. A nivel metodolóxico, desde o primeiro momento desenvolvemos ferramentas e metodoloxías propias, baseadas nos nosos coñecementos e investigación sobre cooperación, socioloxía, etc. Seguimos revisando e transformando estas metodoloxías dentro do ciclo de innovación da oficina.

Como e para que utilizades as “novas tecnoloxías”? A “red” facilitou o voso labor?

Incorporamos as novas tecnoloxías tanto ao desenvolvemento técnico dos traballos, a través do uso e explotación do big data aplicado á análise urbana, como para a participación e comunicación dos procesos. Ademais, o noso blogue e os perfís en redes sociais foron sempre unha plataforma para compartir o noso coñecemento e información e enriquecelo coas diferentes achegas da nosa comunidade.

Nese sentido a “rede” permitiunos a conexión con múltiples profesionais, establecer numerosas colaboracións e desenvolver distintas fórmulas de traballo a través do espazo dixital.

Calles completas y espacio_publico
Rúas completas e espazo público

A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedade laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?

É necesario que todos e cada un das frontes abertas abórdense xa que moitos se atopan relacionados entre si. A profesión alcanzou un estado de deterioración que non permite seguir mirando cara a outro lado.

Como vedes o futuro da arquitectura? E o da profesión?

A diversificación da profesión nos últimos anos -probablemente como consecuencia da crise e ante a necesidade de reinventarse- foi moi interesante. Esta situación, que partiu na súa maioría de mozos profesionais e recentemente licenciados, comezou a permear cara ás estruturas máis ríxidas como as ETSAs ou os COAs. Aínda é pronto para facer unha valoración máis aló, porque aínda necesitaremos ver o resultado destes cambios pero, sen dúbida, transmite certo entusiasmo fronte á realidade precarizada na que nos atopamos.

Isto implica tamén un exercicio de responsabilidade desde a profesión co desenvolvemento destas novas prácticas que non poden continuar arrastrando as problemáticas do pasado.

HUCA Oviedo, reordenacion y regeneración urbana
HUCA Oviedo, reordenación e rexeneración urbana

Que melloras creedes que son fundamentais e que deberían ser postas en marcha de forma inmediata?

É fundamental atallar as prácticas ilegais que se desenvolven en numerosos estudos. Ademais é necesario facer entender á administración pública o valor e a responsabilidade dos traballos que se desenvolven desde a profesión, de tal maneira que non pode ser o prezo dos mesmos o elemento determinante dos procesos de licitación.

Que opinades dos arquitectos que “abren e/ou recuperan novos campos e/ou enfoques da profesión?

Parécenos moi positiva a exploración destes novos enfoques que existiu nos últimos anos, pero como dixemos anteriormente aínda é pronto para valorar os resultados sobre a profesión.

Olot, mapa de regeneración urbana
Olot, mapa de rexeneración urbana

Estades contentos coa traxectoria realizada ata agora? Que proxectos de futuro espéranvos?

Aínda que nos gusta ser críticos, non podemos máis que facer unha valoración moi positiva do camiño percorrido tanto no profesional como no empresarial. Nestes momentos atopámonos centrados no futuro, en proxectos de rexeneración urbana e de deseño de espazo público.

Para acabar, que lles aconsellariades aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?

Que non teñan medo a afrontar un futuro profesional fose do ámbito da edificación, xa que a formación de arquitecto dótanos de ferramentas para enfrontarnos aos problemas dunha forma determinada -desde a creatividade e manexando a complexidade- e isto pode derivar en diversas aplicacións e saídas laborais.

Maqueta Virgen Begon participación ciudadana
Maqueta Virgen Begon participación ciudadá

Paisaje transversal · Negociación urbana para a transformación colectiva · Escoitar e Transformar
Outubro 2017

Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Ouro. Agradecer ao equipo de Paisaje Transversal o seu tempo e predisposición con este pequeno espazo.

[:en]

Paisaje transversal | Fotografía: Andrea da Silva
Paisaje transversal | Photography: Andrea da Silva

If last week we were touching the field of the rehabilitation, today we give a draft and approach the urbanism, and what it forms of doing it of the hand of Paisaje Transversal, which we were lucky to know on the occasion of the prize that they received the Prize Next Arquia Innova, national prize for young architects in his paragraph of innovation.

Si la semana pasada tocábamos el campo de la rehabilitación, hoy damos un giro y nos acercamos al urbanismo, y qué forma de hacerlo de la mano de Paisaje Transversal, a los cuales tuvimos la suerte de conocer con motivo del premio que recibieron el Premio Arquia Innova Próxima, premio nacional para jóvenes arquitectos en su apartado de innovación.

“Paisaje Transversal is an office that it stimulates, coordinates, designs and advises innovative processes of transformation and urban analysis from the participation, the ecology and the creativity, always adapted to the local reality.”

Paisaje Transversal is a project created little by little by five architects – town planners who saw that it is possible to construct very much without building so much. Since office of urban Innovation stimulates the urban regeneration and the design of public spaces, always possessing the maximum participation of the citizenship and an own methodology. To a complementary formation in fields as communication, participation, design, management, etc. A passion joins them for improving the urban environments across projects in which with an economic moderate investment there is reached the implication of the actors and big benefits in the quality of life of the persons.

In addition Paisaje Transversal understands the architecture and the urbanism as a transverse discipline by what specialists are nourished of a collaborators’ wide network in matters as sociology, geography, economy or right, with that testean his methodologies. It forms this one of understanding the profession and the trade, has led them to beginning a managerial alliance with Creando Redes (office of ecology and restoration of ecosystems) and Hécate Ingeniería (office of engineering mobility and transport) for the development of integral projects in the territory and in the city.

Let’s know they a bit more!

How would transverse Paisaje transversal?

Paisaje Transversal is an office of urban innovation that it stimulates, coordinates, designs and advises processes of transformation and urban analyses from the participation, the ecology and the creativity, always adapted to the local reality.

Nowadays the office is composed by five partners (Guillermo, Jon, Jorge, Prop and Iñaki), architects town planners taken charge of the coordination and development of the works. In addition the equipment possesses a town planner dedicated to the development and production (Ángela), a person in charge of the administration and logistics (Sonia) and a journalist dedicated to the communication and the marketing (Laura).

How, when and why does Paisaje Transversal arise?

Paisaje Transversal arises from a group of students of the Technical Top School of Architecture of Madrid, as a blog that it was trying to debate on the city, the territory and the landscape. Something that one was not finding in the context of the moment, orientated in forming on the building and, more in I make concrete, towards the major Architecture.

Later the blog gave step to a university association that was consolidated little by little and transforming in a center of activity, which it led us to thinking about the possibility of giving the jump to the professional area, which gives place to Paisaje Transversal as is just now.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

The principal difficulties arise when we face the idea of creating a company, area not known in our formation, and in addition we do it in a context of crisis, general uncertainty and specially of the profession.

The construction of the company-autofinanced across our effort and that of our families and friends in some cases – was and it continues being the major problem. To work for the public administrations, with low budgets and payments very expanded in the time, he carries a great pressure on the small enterprises to economic level.

How is it day after day in Paisaje transversal?

Normally we develop several works in parallel, with an average concerning eight projects, in which there exists always a coordinator and a person of support during the whole process. The initial exposition always is realized in a joint way across meetings designs at which there are employed several or all the persons of the equipment. In addition in certain milestones of the processes there are realized also joint meetings of review or rethinking, principally linked to the most creative moments or of planning.

We are employed at the whole national territory and, at occasions, worldwide, what implies a constant mobility (wealth-producing but also sacrificed at the personal level). This factor is not determinant for to select and we try that it it is not in the calculation of hours either, to be able to realize the projects in that we are interested be where they are. In this respect, we try to collaborate providing that the circumstances allow it with equipments or local professionals, who us contribute not only his technical knowledge but also his look near to the territories.

Oficina de Paisaje transversal en Calle Churruca 15, bajo exterior derecha, 28004, Madrid (España)
Paisaje Transversal Office in Churruca Street 15, right exterior groundfloor, 28004, Madrid (Spain)

What types of projects are the principal ones for the study?

Paisaje Transversal develops a wide variety of projects on the city and the territory. These include different scales: from the design of public space (since we are doing nowadays in Torrelodones with #Pradogrande) up to the territorial planning (as the Territorial Strategy Espalet), happening for all the different intermediate scales (as those of city that we have developed in #OlotMesB: in the neighborhoods of Sant Miquel and Nucli Antic). All they with questions relative to the models of financing and management, as well as vertebrates for the most important element of the office that is the urban regeneration.

How are they the orders?

The orders arise across public biddings, which often carry a previous work of presentation of methodologies and offers to the different administrations with the aim to help them to solve his needs from our capacities and philosophy.

Diagnóstico Aranjuez
Diagnosis Aranjuez

Which are your references to raise them?

Normally we handle many external references to the works, though specially in the beginning two relating offices have existed for us: Gehl Architects and Project for Public Spaces. . To methodological level, from the first moment we develop tools and own methodologies, based on our knowledge and investigation on cooperation, sociology, etc. We continue checking and transforming these methodologies inside the cycle of innovation of the office.

How and why do you use the “new technologies”? Has “network” facilitated your labor?

We incorporate the new technologies so much into the engineering development of the works, across the use and exploitation of the big dates back applied to the urban analysis, since for the participation and communication of the processes. In addition, our blog and the profiles in social networks have been always a platform to share our knowledge and information and to enrich it with the different contributions of our community.

In this sense the “network” it has allowed us the connection with multiple professionals, to establish numerous collaborations and to develop different formulae of work across the digital space.

Calles completas y espacio_publico
Complete streets and space I publish

The architecture, it has opened many fronts of battle (LSP, Bologna, unemployment, labor precariousness, Spades, ETSAs, emigration, communication, etc), will not they be too much for the existing polarization inside the same one?

It is necessary that each and every of the opened fronts approach since many are related between yes. The profession has reached a condition of deterioration that does not allow to continue looking at another side.

How do you see the future of the architecture? And that of the profession?

The diversification of the profession in the last years – probably as consequence of the crisis and before the need of reinventarse – it has been very interesting. This situation, which has departed in the main from professional young persons and newly pedantic, has begun to permear towards the most rigid structures like the ETSAs or the COAs. Still it is prompt to do a valuation beyond, because still we will need to see the result of these changes but, undoubtedly, it transmits certain enthusiasm opposite to the reality precarizada in that we are.

This implies also an exercise of responsibility from the profession with the development of these new practices that cannot continue dragging the problematic ones of the past.

HUCA Oviedo, reordenacion y regeneración urbana
HUCA Oviedo, reordering and urban regeneration

What improvements you believe that they are fundamental and that they should be started of immediate form?

Es fundamental atajar las prácticas ilegales que se desarrollan en numerosos estudios. Además es necesario hacer entender a la administración pública el valor y la responsabilidad de los trabajos que se desarrollan desde la profesión, de tal manera que no puede ser el precio de los mismos el elemento determinante de los procesos de licitación.

It is fundamental to catch the illegal practices that develop in numerous studies. In addition it is necessary to make understand to the public administration the value and the responsibility of the works that develop from the profession, in such a way that it cannot be the price of the same ones the determinant element of the processes of bidding.

What do you think of the architects who “open and /or recover new fields an /or approaches of the profession?

There seems to us to be very positive the exploration of these new approaches that has existed in the last years, but since we have said previously still it is prompt to value the results on the profession.

Olot, mapa de regeneración urbana
Olot, Map of urban regeneration

Are you satisfied with the path realized till now? What projects of future do wait?

Though we like to be critics, we cannot any more that to do a very positive valuation of the way crossed so much in the professional thing as in the managerial thing. In these moments we are centred on the future, on projects of urban regeneration and of design of public space.

To finish, what would you advise the current students and future professionals of architecture?

That are not afraid to confronting a professional future out of the area of the building, since the architect’s formation provides us with tools to face the problems of a certain form – from the creativity and handling the complexity – and this can derive in diverse applications and labor exits.

Maqueta Virgen Begon participación ciudadana
Model Virgen Begon citizen participation.

Paisaje transversal · Urban negotiation for the collective transformation · Listening and transforming
October 2017

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for the Paisaje Transversal  team his time and predisposition with this small space.

[:]

[:es]Clínica Aza | Crux Arquitectos + Carpe [:gl]Clínica Aza | Crux Arquitectos + Carpe [:en]Aza Clinic | Crux Arquitectos + Carpe [:]

[:es]

Una cosa que nos ha enseñado la arquitectura es que no hace falta buscar grandes espacios para hablar de ella. La vocación de arquitectura está presente de manera interescalar, en lo urbano como en el pequeño detalle. Y es que desde el más mínimo encuentro entre piezas, hasta en las relaciones entre megaestructuras, todo adquiere sentido con la presencia humana, con el movimiento perpetuo de las actividades diarias, con la relación entre lo material que alberga y conecta, lo humano que habita, y el entorno que acoge. Cómo se comunica el cuerpo humano en esa relación triangular es probablemente la esencia de la arquitectura.

© Milena Villalba para VEREDES.es
© Milena Villalba para VEREDES.es

Para hablar de relaciones corporales con espacios construidos es muy atrayente por ejemplo observar los ámbitos para la danza, y cómo el movimiento del cuerpo desencadena toda una coreografía de espacios. Pero huyendo de grandilocuencias, y buscando más lo cotidiano, lo pequeño, lo imperceptible, me ha resultado interesante un ejemplo tan sencillo como claro: la Clínica de fisioterapia y osteopatía AZA, de los estudios de arquitectura CRUX y Carpe.

Este proyecto consiste en la reforma de un local que podría estar en una calle cualquier de nuestras ciudades, sin tener un contexto especialmente condicionante, y con una planta regular rectangular, con acceso por uno de sus laterales menores. Lo interesante de este proyecto es cómo entiende que la persona es sin duda el centro de la obra, y la osteopatía, rama de la salud basada en la concepción holística del cuerpo humano y en una interrelación de todas sus partes, es la disciplina que rige su configuración espacial.

Casi como una metáfora, la clínica se organiza entorno a espacios articulados por paneles móviles, colgantes, que transforman la posición de los elementos de separación, las visuales, los recorridos, adaptándose a un programa de usos que optimiza la escasa superficie, que reactiva la excesiva rigidez del contenedor rectangular, y que ante todo, da la escala apropiada, ni más, ni menos, a cada actividad humana. La estructura móvil divide la clínica en cuatro cuadrantes principales: sala de espera, sala polivalente, consulta y servicios. Zona de tratamiento, espacio de yoga, actividades de recuperación, o incluso charlas y presentación de productos; tienen todas cabida en un mismo lugar, y son esas actividades las que alteran la arquitectura. Partes interrelacionadas, movimiento y articulación de los elementos: la analogía es evidente.

Tal y como los espacios se muestran sin pudor, los sistemas empleados y la materialidad que los compone aparece desnuda, en la medida exacta, de forma cálida y humilde: paneles de madera, carpintería metálica, policarbonato, trabajan la textura, temperatura y luz, dotando de ese carácter cercano, reconocible y palpable.

En palabras de Raquel Sola y Alejandro García, de CRUX,

«esta clínica no tendría sentido sin las manos; ellas adaptan el espacio, lo manipulan».

Parece una bella forma de trabajar la arquitectura, en este caso, desde el tacto, presente tanto en el uso que desarrolla, como en la generación de espacios, hasta el detalle constructivo. Y esa coherencia no es otra cosa que el oficio de la arquitectura, tratado con cariño, sencillez y perspicacia.

Obra: Clínica AZA. Clínica de fisioterapia e Osteopatía
Tipología: Reforma/Local
Localización: Enguera, Valencia (España)
Año: 2017
Autores:
Raquel Sola Rubio y Alejandro García, de CRUX
+ cruxarquitectos.com
Irene Reig, de Carpe
+ carpevia.org
Fotografía: Milena Villalba[:gl]

Unha cousa que nos ensinou a arquitectura é que non fai falta buscar grandes espazos para falar dela. A vocación de arquitectura está presente de maneira interescalar, no urbano como no pequeno detalle. E é que desde o máis mínimo encontro entre pezas, ata nas relacións entre megaestructuras, todo adquire sentido coa presenza humana, co movemento perpetuo das actividades diarias, coa relación entre o material que alberga e conecta, o humano que habita, e a contorna que acolle. Como se comunica o corpo humano nesa relación triangular é probablemente a esencia da arquitectura.

© Milena Villalba para VEREDES.es
© Milena Villalba para VEREDES.es

Para falar de relacións corporais con espazos construídos é moi atrayente por exemplo observar os ámbitos para a danza, e como o movemento do corpo desencadea toda unha coreografía de espazos. Pero fuxindo de grandilocuencias, e buscando máis o cotián, o pequeno, o imperceptible, resultoume interesante un exemplo tan sinxelo como claro: a Clínica de fisioterapia e osteopatía AZA, dos estudos de arquitectura CRUX e Carpe.

Este proxecto consiste na reforma dun local que podería estar nunha rúa calquera das nosas cidades, sen ter un contexto especialmente condicionante, e cunha planta regular rectangular, con acceso por un dos seus laterais menores. O interesante deste proxecto é como entende que a persoa é sen dúbida o centro da obra, e a osteopatía, rama da saúde baseada na concepción holística do corpo humano e nunha interrelación de todas as súas partes, é a disciplina que rexe a súa configuración espacial.

Case como unha metáfora, a clínica organízase contorna a espazos articulados por paneis móbiles, colgantes, que transforman a posición dos elementos de separación, as visuais, os percorridos, adaptándose a un programa de usos que optimiza a escasa superficie, que reactiva a excesiva rixidez do colector rectangular, e que ante todo, dá a escala apropiada, nin máis, nin menos, a cada actividade humana. A estrutura móbil divide a clínica en catro cuadrantes principais: sala de espera, sala polivalente, consulta e servizos. Zona de tratamento, espazo de ioga, actividades de recuperación, ou mesmo charlas e presentación de produtos; teñen todas cabida nun mesmo lugar, e son esas actividades as que alteran a arquitectura. Partes interrelacionadas, movemento e articulación dos elementos: a analogía é evidente.

Tal e como os espazos móstranse sen pudor, os sistemas empregados e a materialidad que os compón aparece espida, na medida exacta, de forma cálida e humilde: paneis de madeira, carpintería metálica, policarbonato, traballan a textura, temperatura e luz, dotando dese carácter próximo, reconocible e palpable.

En palabras de Raquel Soa e Alejandro García, de CRUX,

«esta clínica non tería sentido sen as mans; elas adaptan o espazo, manipúlano».

Parece unha bela forma de traballar a arquitectura, neste caso, desde o tacto, presente tanto no uso que desenvolve, como na xeración de espazos, ata o detalle construtivo. E esa coherencia non é outra cousa que o oficio da arquitectura, tratado con agarimo, sinxeleza e perspicacia.

Obra: Clínica AZA. Clínica de fisioterapia y Osteopatía
Tipoloxía: Reforma/Local
Localización: Enguera, Valencia (Spain)
Ano: 2017
Autores:
Raquel Sola Rubio e Alejandro García, de CRUX
+ cruxarquitectos.com
Irene Reig, de Carpe
+ carpevia.org
Fotografía: Milena Villalba[:en]

One thing that architecture has taught us is that we don’t need to look for big spaces in order to speak about her. The vocation of achitecture is present in an inter-scale way, in the urban scale as much as in every small detail. From the slightest encounter among pieces, to the relation between megastructures, everything makes sense with human presence, with the perpetual movement of daily activities, with the relation between the materials which harbor and connect, the humans wich inhabit, and the environment that welcomes. How the human body communicates in this triangular relation is probably the essence of architecture.

© Milena Villalba para VEREDES.es
© Milena Villalba para VEREDES.es

When speaking about body relations with built spaces is very appealing, for example, watching the areas for dance and how the body movement triggers an entires choreography of spaces. But running away from grandiloquence, and focusing on daily, small, imperceptible things, I found an interesting example, which is both, simple and clear: The AZA Physiotherapy and Osteopathy Clinic, from the architecture studio CRUX and Carpe.

This proyect is about the reformation of a place, a facility, that could be in any street of any of our cities, without having a specially conditioning context, with a rectangular high floor and an access through one of its smaller sides. The interesting thing about this project is how it undestands that the person is, without a doubt, the center of the work and the osteopathy, a branch of health based on the holistic conception of the human body and an interrelation of all its parts, is the field that rules its spatial configuration.

Almost as a metaphore, the clinic is organized around spaces articulated by moving panels, hanging, that transform the position of the elements of separation, the visuals, the paths, adapting to a program of uses which optimizes the scarce surface, reactivating the excesive rigidity of the rectangular place and, above all, gives the accurate scale, nothing less, than to each human activity. The movile structure divides the clinic into four main quadrants: waiting room, multipurpose room, consultation and services. Treatment zone, yoga space, recovery activities, or even talks and product presentation; they all can fit in the same place, and are those the activities which alter the architecture. Interrelated parts, movement and articulation of the elements: the analogy is evident.

Just as spaces are shamelessly displayed, the systems used and the materiality that composes them appears naked, in the exact measure, in a warm and humble way: wooden panels, metal carpentry, polycarbonate, work on the texture, temperatura and light, giving this cozy, recognizable, palpable feature.

In words of Raquel Sola and Alejandro García from CRUX,

“this clinic wouldn’t make sense without the hands; they adapt the space, manipulate it”.

It seems like a beautiful way of working the architecture, in this case, from the touch, which is present in the use that it develops, as well as in the generation of space, and also in the constructive detail. And this coherence is nothing but the role of architecture, treated with affection, simplicity and insight.

Work: AZA Physiotherapy and Osteopathy Clinic
Typology: Reform / place
Location: Enguera, Valencia (Spain)
Year: 2017
Authors:
Raquel Sola Rubio and Alejandro García, by CRUX
+ cruxarquitectos.com
Irene Reig, by Carpe
+ carpevia.org
Photographya: Milena Villalba[:]

[:es]ImagenSubliminal. Escenarios de Arquitectura Española[:gl]ImagenSubliminal. Escenarios de Arquitectura Española[:en]ImagenSubliminal. Scenes of Spanish Architecture[:]

0

[:es]

ImagenSubliminal. Escenarios de Arquitectura Española 2017 Japón

La exposición ImagenSubliminal. Escenarios de Arquitectura Española ofrece una mirada sobre el trabajo profesional del equipo de fotógrafos y arquitectos ImagenSubliminal (Miguel de Guzmán y Rocío Romero), quienes desde principios del siglo XXI vienen fotografiando buena parte de la arquitectura de interés producida en España.

Un retrato complejo, inacabado y multifacético que incluye tanto arquitecturas a cargo de grandes nombres de prestigio y con producciones de envergadura, como el trabajo de prácticas emergentes con materializaciones intensas en su pequeña escala.

Su trabajo da cuenta de la realidad de la arquitectura, el urbanismo y la sociedad española de los últimos veinte años. En él tienen cabida ejemplos producidos durante la expansión urbanística de la periferia de Madrid; intervenciones ejemplares, algunas ya canónicas, en el patrimonio español; actuaciones vinculadas a entornos naturales que ratifican la atención con que la arquitectura española se enfrenta al paisaje en las diferentes realidades de nuestra geografía; e indicios de la imparable internacionalización de la arquitectura española, en este caso a manos de jóvenes estudios.

La muestra y la selección de fotografías expuestas componen una sección en el tiempo, llena de puntos equipotenciales, que se podrían ordenar en diferentes familias, agrupaciones, tipologías, escalas o categorías. Pero en todas emerge la mirada de Miguel de Guzmán y Rocío Romero, no sólo en la precisión técnica e impecable ejecución de cada imagen, sino sobre todo en su capacidad de convertir cada fotografía en una micro-narración, en una historia. El trabajo de ImagenSubliminal trasciende la necesaria condición documental de la fotografía de arquitectura para interferir positivamente en ella e insuflarla de vida a través de la incorporación de un vector narrativo. Un vector que se exterioriza a partir de la posición de unas figuras (que de forma sutil parecen estar siempre llevando a cabo alguna acción), la relación del objeto fotografiado con la luz natural y el momento del día (escorando siempre en alguna dirección intencionada la percepción del objeto) y la propia aparición de la arquitectura que, como personaje principal de la acción, adquiere en muchas ocasiones una presencia corpórea, antropomórfica.

Es esta la forma en que las imágenes producidas por ImagenSubliminal se transforman en escenarios en los que el edificio es un actor más donde se prepara un acontecimiento que parece estar siempre a punto de tener lugar; y donde el carácter documental, frío y distante de tanta fotografía de arquitectura contemporánea se ve desafiado por la interferencia creativa de una cámara que no se resigna a ser objeto pasivo y activa un sofisticado aparataje destinado a convertir la imagen en ficción.

La misma ficción que Miguel de Guzmán y Rocío Romero practican en otra de las técnicas “marca de la casa”: los videos cortos que suelen acompañar a los reportajes fotográficos, verdaderos “cortos” que despliegan un pequeño guion cuasi-cinematográfico donde hacen aparición suspense, sorpresa y humor.

Trasformar la arquitectura en un guion y alojar el acontecimiento; y establecerse como alternativa a la certidumbre de lo documental para insistir, de nuevo, en la naturaleza inevitablemente artificial, paradójica e incluso onírica inherente a la mejor arquitectura; he aquí parte del programa oculto de ImagenSubliminal.

ImagenSubliminal. Escenarios de Arquitectura Española.
Exposición en la Embajada Española en Japón.
26 de octubre de 2017 – 16 de noviembre de 2017[:gl]

ImagenSubliminal. Escenarios de Arquitectura Española 2017 Japón

A exposición ImagenSubliminal. Escenarios de Arquitectura Española ofrece unha mirada sobre o traballo profesional do equipo de fotógrafos e arquitectos ImagenSubliminal (Miguel de Guzmán e Rocío Romero), quen desde principios do século XXI veñen fotografando boa parte da arquitectura de interese producida en España.

Un retrato complexo, inacabado e multifacético que inclúe tanto arquitecturas a cargo de grandes nomes de prestixio e con producións de envergadura, como o traballo de prácticas emerxentes con materializacións intensas na súa pequena escala.

O seu traballo dá conta da realidade da arquitectura, o urbanismo e a sociedade española do últimos vinte anos. Nel teñen cabida exemplos producidos durante a expansión urbanística da periferia de Madrid; intervencións exemplares, algunhas xa canónicas, no patrimonio español; actuacións vinculadas a contornas naturais que ratifican a atención con que a arquitectura española enfróntase á paisaxe nas diferentes realidades da nosa xeografía; e indicios da imparable internacionalización da arquitectura española, neste caso a mans de novos estudos.

A mostra e a selección de fotografías expostas compoñen unha sección no tempo, chea de puntos equipotenciales, que se poderían ordenar en diferentes familias, agrupacións, tipoloxías, escalas ou categorías. Pero en todas emerxe a mirada de Miguel de Guzmán e Rocío Romero, non só na precisión técnica e impecable execución de cada imaxe, senón sobre todo na súa capacidade de converter cada fotografía nunha micro-narración, nunha historia. O traballo de ImagenSubliminal transcende a necesaria condición documental da fotografía de arquitectura para interferir positivamente nela e insuflarla de vida a través da incorporación dun vector narrativo. Un vector que se exterioriza a partir da posición dunhas figuras (que de forma sutil parecen estar sempre levando a cabo algunha acción), a relación do obxecto fotografado coa luz natural e o momento do día (escorando sempre nalgunha dirección intencionada a percepción do obxecto) e a propia aparición da arquitectura que, como personaxe principal da acción, adquire en moitas ocasións unha presenza corpórea, antropomórfica.

É esta a forma en que as imaxes producidas por ImagenSubliminal transfórmanse en escenarios nos que o edificio é un actor máis onde se prepara un acontecemento que parece estar sempre a piques de ter lugar; e onde o carácter documental, frío e distante de tanta fotografía de arquitectura contemporánea vese desafiado pola interferencia creativa dunha cámara que non se resigna a ser obxecto pasivo e activa un sofisticado aparataje destinado a converter a imaxe en ficción.

A mesma ficción que Miguel de Guzmán e Rocío Romeu practican noutra das técnicas ?marca da casa?: os vídeos curtos que adoitan acompañar ás reportaxes fotográficas, verdadeiros “curtos” que despregan un pequeno guion case-cinematográfico onde fan aparición suspense, sorpresa e humor.

Transformar a arquitectura nun guion e aloxar o acontecemento; e establecerse como alternativa á certidumbre do documental para insistir, de novo, na natureza inevitablemente artificial, paradoxal e mesmo onírica inherente á mellor arquitectura; velaquí parte do programa oculto de ImagenSubliminal.

ImagenSubliminal. Escenarios de Arquitectura Española.
Exposición na Embaixada Española en Xapón.
26 de outubro de 2017 ? 16 de novembro de 2017[:en]

ImagenSubliminal. Escenarios de Arquitectura Española 2017 Japón

The exhibition ImagenSubliminal. Scenes of Spanish Architecture it offers a look on the professional work of the equipment of photographers and architects ImagenSubliminal (Miguel de Guzmán and Rocío Romero), those who from beginning of the 21st century come photographing good part of the architecture of interest produced in Spain.

A complex, unfinished and many-sided portrait that includes so much architectures at the expense of big names of prestige and with important productions, as the work of emergent practices with intense materializations in his small scale.

His work realizes of the reality of the architecture, the urbanism and the Spanish company of last twenty years. In him they have fitted examples produced during the urban development expansion of the periphery of Madrid; exemplary, some already canonical interventions, in the Spanish heritage; actions linked to natural environments that ratify the attention which the Spanish architecture faces the landscape in the different realities of our geography; and indications of the unstoppable internationalization of the Spanish architecture, in this case to hands of young studies.

The sample and the selection of exposed photographies compose a section in the time, flood of points equipotenciales, that might be ordained in different families, groups, tipologías, you climb or categories. But in all it emerges Michael de Guzmán’s look and I spray Rosemary, not only in the technical precision and impeccable execution of every image, but especially in his aptitude to turn every photography into a micro-story, in a history. ImagenSubliminal’s work comes out the necessary documentary condition of the photography of architecture to interfere positively in her and to blow her of life across the incorporation of a narrative vector. A vector that is expressed from the position of a few figures (that of subtle form seem to be carrying out always some action), the relation of the object photographed with the natural light and the moment of the day (listing always in some meaningful direction the perception of the object) and the own appearance of the architecture that, as principal personage of the action, he acquires in many occasions a corporeal, anthropomorphic presence.

It is this form in which the images produced by ImagenSubliminal transform in scenes in which the building is one more actor where there is prepared an event that seems to be always on the verge of taking place; and where the documentary, cold and distant character of so many photography of contemporary architecture meets defied by the creative interference of a chamber that does not resign itself to being a passive object and activating a sophisticated aparataje destined to turn the image into fiction.

The same fiction that Miguel de Guzmán and Rocío Romero they practise in other one of the technologies “it marks of the house”: the short videoes that are in the habit of accompanying on the photographic, real “short” articles that despliegan a small quasi-cinematographic script where they do appearance suspense, surprise and humor.

Trasforming the architecture in a script and to lodge the event; and to be established as alternative to the certainty of the documentary thing to insist, again, on the inevitably artificial, paradoxical and even oneiric nature inherent in the best architecture; is here part of ImagenSubliminal’s secret program.

ImagenSubliminal. Scenes of Spanish Architecture.
Exhibition in the Spanish Embassy in Japan.
On October 26, 2017 – November 16, 2017[:]

[:es]Íntimas rutinas | Martín Marcos[:gl]Íntimas rutinas | Martín Marcos[:en]Intimate routines | Martín Marcos[:]

[:es]

El inteligente experimento llevado a cabo en los años noventa por Ana de Brea y Tomás Dagnino en Señores arquitectos…1, un libro donde reunieron a nuestros dos personajes en unas charlas inolvidables en el café La Biela de Recoleta, nos motivó a volver hacerlos dialogar, a recrear esos contrapuntos y aprender nuevamente de sus diferencias y similitudes. Sus talantes de caballeros cultos y elegantes se dejan oír en cada párrafo de esas conversaciones.

El humor de Testa para justificar una decisión o el apasionamiento de Álvarez para sostener una idea son síntomas de dos personalidades bien diferenciadas, pero muy seguras de adonde querían ir y como pretendían ser vistos. Esas relecturas, el resonar de sus voces, nos despertaron renovadas ansias por entrar en sus mundos más íntimos. Y allí fuimos.

Innumerables y riquísimos testimonios nos permitieron reconstruir como eran sus días de trabajo, sus espacios de cotidianeidad y sus estilos de vida. Aquí también la rutina y el orden parecen alejarnos de cualquier estereotipo.

Clorindo Testa en su estudio | malevamag.com
Clorindo Testa en su estudio | Fuente: malevamag.com

«Clorindo Testa caminaba las pocas cuadras que separan su casa del estudio y paraba todos los días, antes de las 9hs. en la confitería La Farola, próxima a Santa Fe y Callao. Allí tomaba café y en soledad hacia bocetos y pequeños dibujos sobre servilletas. Los mozos lo esperaban a diario. Subía al estudio y era el primero en llegar. Entre las 9 y las 9.30hs pintaba, terminaba algún cuadro, empezaba otro o simplemente leía el diario Ámbito Financiero. Graciela, su secretaria, llegaba a las 9.30hs y de ahí en adelante el resto de los socios, arquitectos, dibujantes, etc. Clorindo se sentaba en su escritorio y comenzaba el día pasando revista de las obras, los proyectos en marcha y los concursos por venir. Transcurría la mayor parte del tiempo en su mesa esbozando croquis, detalles de obras arquitectónicas y artísticas, que entregaba a los dibujantes para ser pasados o él mismo llevaba a la tela. Su secretaria le servía un café a media mañana, él no lo pedía, Graciela sabía cuando llevárselo.

Ella misma atendía los teléfonos y le pasaba los llamados. Clorindo atendía a todos. Muchas veces recibía visitas de estudiantes, arquitectos, artistas y clientes. Siempre tenía tiempo para una conversación agradable. Testa llevaba su propia agenda y remarcaba con colores, dibujos y trazos sus actividades o cosas que no quería olvidar.  Hacia las 12.30hs se iba a almorzar a su casa, luego dormía una siesta de una hora y las 15 en punto se levantaba. Volvía caminando por la avenida Santa Fe y 15.30hs estaba de nuevo en el estudio. Se sentaba en su mesa y seguía trabajando y dibujando, hasta las 17 o 18hs que partía para algún evento, reunión, exposición o a su casa donde los esperaban su mujer Teresa, su hija Joaquina y sus gatos.»

Mario Roberto Álvarez | arqmartinmotta.blogspot.com.es
Mario Roberto Álvarez | Fuente: arqmartinmotta.blogspot.com.es

«Mario Roberto Álvarez salía de su casa alrededor de las 8.20hs, manejaba su auto o alguien lo pasaba a buscar. Visitaba alguna obra o llegaba al estudio en la calle Solís del barrio de Congreso antes de las 9hs. Se reunía con su secretaria y repasaba la agenda y los temas pendientes. Pedía que le hicieran algunos llamados y daba instrucciones que sus asistentes anotaban en sus cuadernos. Luego llamaba a los distintos socios y arquitectos encargados de proyectos y veía temas con ellos, revisaban documentación, evaluaban cambios, avances, etc. Cuando se quedaba solo en su escritorio encendía la radio y escuchaba noticias. Lunes, miércoles y viernes solía almorzar con los socios en restaurantes cercanos al estudio. Eran sus preferidos el Centro Lucense (ya desaparecido), el Vasco Francés (en calle Moreno), el Centro Asturiano (Solís y Belgrano) o alguna parrilla cercana, siempre moviéndose a pie.

Por la tarde encuentros con clientes en su sala de reuniones y revisión de planos y presupuestos. Atendía todas las llamadas telefónicas y nunca dejaba sin contestar a nadie. Le gustaba, después del almuerzo, recibir y hablar con estudiantes de arquitectura. Escribía su propia agenda que era un cuaderno espiralado y cuadriculado. Tomaba café a media mañana  y té por las tardes, siempre acompañado de varias Rhodesias de Bagley. Los martes y jueves jugaba al tenis, salía del estudio a las 12hs y volvía a las 16hs. Esos días almorzaba con sus compañeros de partido en el Buenos Aires Law Tennis Club o en el Tenis Club Argentino. Su café preferido era La Biela, a corta distancia de su casa en Posadas y Schiaffino. En los últimos años solía ir a la Academia Nacional de Bellas Artes por las tardes. Allí se cruzaba con Clorindo Testa.»

La posibilidad de recrear y poner en diálogo los dos espacios de trabajos fue desde el principio nuestra mayor ideafuerza. Entender el clima de sus cotidianeidades nuestro desafío. Rutinas reproduce sus mesas con sus objetos personales originales. Sus escritorios, lápices, reglas, anteojos, calculadoras y pinceles están allí, juntos a sus dibujos, papeles de trabajo, agendas y fotos de familia. Casi como si hubiesen salido a almorzar y en cualquier momento regresaran.

Así los visitantes podrán vivenciar como eran los sitios donde estos dos hombres trabajaban y creaban, qué objetos los acompañaban y qué orden le imponían a sus espacios cotidianos. Un gran plano diagonal recrea una cronología con las líneas de vida de ambos arquitectos junto a referencias de la historia local y la producción arquitectónica internacional.

Un collage de fotos personales y familiares nos muestra sus vidas intimas, los viajes de juventud, amigos y sus grandes amores.

Martín Marcos. Arquitecto, urbanista, Director MARQ-SCA (Museo de Arquitectura y Diseño de Buenos Aires) y Profesor Titular FADU UBA
Buenos Aires. Octubre 2017

Notas:

1 De Brea, Ana; Dagnino, Tomás. “Señores arquitectos… Diálogos con Mario Roberto Álvarez y Clorindo Testa”. Ediciones UBROC, 1999. Buenos Aires.

2 Ha sido decisivo el apoyo de ambas familias para la concreción de este proyecto. Su mujer Teresa y su hija Joaquina Testa por un lado y “Bimbo” Álvarez, arquitecto e hijo de Mario Roberto, por el otro, se mostraron siempre solidarios y entusiastas con la idea de realizar una exposición conjunta. Con gran generosidad nos abrieron sus hogares y sus recuerdos. En ambos estudios siempre recibimos apoyo y ayuda a nuestras requisitorias y necesidades. Fueron meses de buscar, revolver y clasificar papeles, fotos, objetos y documentos con mucho cuidado; digitalizar cientos de imágenes y desarrollar epígrafes de decenas de objetos personales. Pequeños dibujos, esquemas de detalles, anotaciones al margen, pruebas y contra-pruebas buscando alternativas, tramas, grillas, líneas y volúmenes coloreados permiten leer entre pliegues los secretos de métodos proyectuales bien diferenciados y extremadamente ricos y complejos donde Álvarez y Testa buceaban sus soluciones y obsesiones.

[:gl]

O intelixente experimento levado a cabo nos anos noventa por Ana de Brea e Tomás Dagnino en Señores arquitectos…1, un libro onde reuniron aos nosos dous personaxes nunhas charlas inesquecibles no café A Biela de Recoleta, motivounos a volver facelos dialogar, a recrear eses contrapuntos e aprender novamente das súas diferenzas e similitudes. Os seus talantes de cabaleiros cultos e elegantes déixanse oír en cada parágrafo desas conversas.

O humor de Testa para xustificar unha decisión ou o apasionamiento de Álvarez para soster unha idea son síntomas de dúas personalidades ben diferenciadas, pero moi seguras de onde querían ir e como pretendían ser vistos. Esas relecturas, o resoar das súas voces, espertáronnos renovadas ansias por entrar nos seus mundos máis íntimos. E alí fomos.

Innumerables e riquísimos testemuños permitíronnos reconstruír como eran os seus días de traballo, os seus espazos de cotidianeidad e os seus estilos de vida. Aquí tamén a rutina e a orde parecen afastarnos de calquera estereotipo.

Clorindo Testa en su estudio | malevamag.com
Clorindo Testa no suu estudo | Fonte: malevamag.com

«Clorindo Testa camiñaba as poucas cuadras que separan a súa casa do estudo e paraba todos os días, antes das 9hs. na confeitería La Farola, próxima a Santa Fe e Callao. Alí tomaba café e en soidade cara a bosquexos e pequenos debuxos sobre servilletas. Os mozos esperábano a diario. Subía ao estudo e era o primeiro en chegar. Entre as 9 e as 9.30hs pintaba, terminaba algún cadro, empezaba outro ou simplemente lía o diario Ámbito Financeiro. Graciela, a súa secretaria, chegaba ás 9.30hs e de aí en diante o resto dos socios, arquitectos, debuxantes, etc. Clorindo sentaba no seu escritorio e comezaba o día pasando revista das obras, os proxectos en marcha e os concursos por vir. Transcorría a maior parte do tempo na súa mesa esbozando esbozo, detalles de obras arquitectónicas e artísticas, que entregaba aos debuxantes para ser pasados ou el mesmo levaba á tea. A súa secretaria servíalle un café a media mañá, el non o pedía, Graciela sabía cando levarllo.

Ela mesma atendía os teléfonos e pasáballe os chamados. Clorindo atendía a todos. Moitas veces recibía visitas de estudantes, arquitectos, artistas e clientes. Sempre tiña tempo para unha conversación agradable. Testa levaba a súa propia axenda e remarcaba con cores, debuxos e trazos as súas actividades ou cousas que non quería esquecer. Cara ás 12.30hs ía xantar á súa casa, logo durmía unha sesta dunha hora e as 15 en punto levantábase. Volvía camiñando pola avenida Santa Fe e 15.30hs estaba de novo no estudo. sentaba na súa mesa e seguía traballando e debuxando, ata as 17 ou 18hs que partía para algún evento, reunión, exposición ou á súa casa onde os esperaban a súa muller Teresa, a súa filla Joaquina e os seus gatos.»

Mario Roberto Álvarez | arqmartinmotta.blogspot.com.es
Mario Roberto Álvarez | Fonte: arqmartinmotta.blogspot.com.es

«Mario Roberto Álvarez saía da súa casa ao redor das 8.20hs, manexaba o seu auto ou alguén o pasaba a buscar. Visitaba algunha obra ou chegaba ao estudo na rúa Solís do barrio de Congreso antes das 9hs. Reuníase coa súa secretaria e repasaba a axenda e os temas pendentes. Pedía que lle fixesen algúns chamados e daba instrucións que os seus asistentes anotaban nos seus cadernos. Logo chamaba aos distintos socios e arquitectos encargados de proxectos e vía temas con eles, revisaban documentación, avaliaban cambios, avances, etc. Cando quedaba só no seu escritorio acendía a radio e escoitaba noticias. Luns, mércores e venres adoitaba xantar cos socios en restaurantes próximos ao estudo. Eran os seus preferidos o Centro Lucense (xa desaparecido), o Vasco Francés (en rúa Moreno), o Centro Asturiano (Solís e Belgrano) ou algunha grella próxima, sempre movéndose a pé.

Pola tarde encontros con clientes na súa sala de reunións e revisión de planos e orzamentos. Atendía todas as chamadas telefónicas e nunca deixaba sen contestar a ninguén. Gustáballe, despois do xantar, recibir e falar con estudantes de arquitectura. Escribía a súa propia axenda que era un caderno espiralado e cuadriculado. Tomaba café a media mañá e té polas tardes, sempre acompañado de varias Rhodesias de Bagley. Os martes e xoves xogaba ao tenis, saía do estudo ás 12hs e volvía ás 16hs. Eses días xantaba cos seus compañeiros de partido no Buenos Aires Law Tennis Club ou no Tenis Club Arxentino. O seu café preferido era La Biela, a curta distancia da súa casa en Pousadas e Schiaffino. Nos últimos anos adoitaba ir á Academia Nacional de Belas Artes polas tardes. Alí cruzábase con Clorindo Testa.»

A posibilidade de recrear e poñer en diálogo os dous espazos de traballos foi desde o principio nosa maior ideaforza. Entender o clima dos seus cotidianeidades o noso desafío. Rutinas reproduce as súas mesas cos seus obxectos persoais orixinais. Os seus escritorios, lapis, regras, anteollos, calculadoras e pinceis están alí, xuntos aos seus debuxos, papeis de traballo, axendas e fotos de familia. Case coma se saísen a xantar e en calquera momento regresasen.

Así os visitantes poderán vivenciar como eran os sitios onde estes dous homes traballaban e creaban, que obxectos acompañábanos e que orde impoñíanlle aos seus espazos cotiáns. Un gran plano diagonal recrea unha cronoloxía coas liñas de vida de ambos os arquitectos xunto a referencias da historia local e a produción arquitectónica internacional.

Unha colaxe de fotos persoais e familiares móstranos as súas vidas intimas, as viaxes de mocidade, amigos e os seus grandes amores.

Martín Marcos. Arquitecto, urbanista, Director MARQ-SCA (Museo de Arquitectura e Deseño de Bos Aires) e Profesor Titular FADU UBA
Bos Aires. Outubro 2017

Notas:

1 De Brea, Ana; Dagnino, Tomás. “Señores arquitectos… Diálogos con Mario Roberto Álvarez e Clorindo Testa”. Ediciones UBROC, 1999. Bos Aires.

2 Foi decisivo o apoio de ambas as familias para a concreción deste proxecto. A súa muller Teresa e a súa filla Joaquina Testa por unha banda e “Bimbo” Álvarez, arquitecto e fillo de Mario Roberto, polo outro, mostráronse sempre solidarios e entusiastas coa idea de realizar unha exposición conxunta. Con gran xenerosidade abríronnos os seus fogares e os seus recordos. En ambos os estudos sempre recibimos apoio e axuda ás nosas requisitorias e necesidades. Foron meses de buscar, revolver e clasificar papeis, fotos, obxectos e documentos con moito coidado; dixitalizar centos de imaxes e desenvolver epígrafes de decenas de obxectos persoais. Pequenos debuxos, esquemas de detalles, anotacións á marxe, probas e contra-probas buscando alternativas, tramas, grillas, liñas e volumes coloreados permiten ler entre pliegues os segredos de métodos proxectuales ben diferenciados e extremadamente ricos e complexos onde Álvarez e Testa mergullaban as súas solucións e obsesións.

[:en]

The intelligent experiment carried out in the nineties by Ana of Tar and Tomás Dagnino in Gentlemen architects…1, 1, one book where they assembled our two prominent figures in a few unforgettable chats in the  La Biela La Biela de Recoleta coffee, motivated us to returning to make them talk, to recreating these disputes and learning again of his differences and similarities. His miens of educated and elegant gentlemen are left to hear in every paragraph of these conversations.

The humor of Testa to justify a decision or Álvarez’s passion to support an idea are symptoms of two differentiated well, but very sure personalities of to where they wanted to go and as they were trying to be seen. These rereadings, to resound with his voices, woke theirs renewed anxieties up for entering his more intimate worlds. And there we were.

The innumerable and richest testimonies allowed us to reconstruct since they were his days of work, his spaces of ordinariness and his ways of life. Here also the routine and the order seem to move away from any stereotype.

Clorindo Testa en su estudio | malevamag.com
Clorindo Testa in his study | Source: malevamag.com

«Clorindo Tests it was travelling few stables that separate his house of the study and was stopping every day, before 9:s. In the La Farola confectionery, next Santa Fe and Callao. There it was taking coffee and in loneliness towards sketches and small drawings on napkins. The young boys were waiting for it daily. It was rising to the study and was the first one in coming. Between 9 a.m. and them 9.30hs it was doing, was finishing some picture, was beginning other one or simply he was reading the diary Financial Area. Graciela, his secretary, was coming to them 9.30hs and of there in forward the rest of the partners, architects, draftsmen, etc. Clorindo was sitting down in his office and began the day inspecting of the works, the projects in march and the contests for coming. Most of the time was passing in his table outlining sketch, details of architectural and artistic works, which it was delivering to the draftsmen to be spent or he itself to lead to the fabric. His secretary was serving a coffee him in the middle of the morning, he was not asking for it, Graciela knew when to take it to him.

She itself was attending to the telephones and was spending the so called ones to him. Clorindo was attending to all. Often it was receiving visits of students, architects, artists and clients. Always it had time for an agreeable conversation. Head was taking his own agenda and was noticing with colors, drawings and outlines his activities or things that it did not want to forget. Towards them 12.30hs one was going to have lunch to his house, then there was sleeping a siesta of an hour and the 15 exactly was getting up. It was returning walking along the avenue Santa Fe and 15.30hs it was again in the study. It was sitting down in his table and continued working and drawing, until 5 p.m. or 18hs that was dividing for some event, meeting, exhibition or to his house where they were waiting for his wife Teresa, his daughter Joaquina and his cats.»

Mario Roberto Álvarez | arqmartinmotta.blogspot.com.es
Mario Roberto Álvarez | Source: arqmartinmotta.blogspot.com.es

«Mario Roberto Álvarez was going out of his house about them 8.20hs, was handling his car or someone was spending it to search. He was visiting some work or was coming to the study in the street Solís of the neighborhood of Congress before 9hs. It was meeting his secretary and was revising the agenda and the hanging topics. He was asking to make some to him so called and was giving instructions that his assistants were annotating in his notebooks. Then it was calling the different partners and architects in charge of projects and saw topics with them, they were checking documentation, were evaluating changes, advances, etc. When it was remaining alone in his office it was igniting the radio and was listening to news. Monday, on Wednesday and Friday it was in the habit of having lunch with the partners in restaurants near to the study. They were his favorite the Lucus Center (already missing), the French Basque (in street Dark man), the Asturian Center (Solís and Belgrano) or some nearby gridiron, always moving afoot.

In the evening meetings with clients in his room of meetings and review of planes and budgets. He was attending to all the telephonic calls and it was never stopping without answering anybody. She liked, after the lunch, to receive and to speak with students of architecture. He was writing his own agenda that was a notebook espiralado and squared. It was taking coffee in the middle of the morning and tea in the evenings, always accompanied of several Rhodesias de Bagley. On Tuesdays and Thursday it was playing to the tennis, was going out of the study at 12:s and was returning at 16:s. These days Law Tennis was having lunch with his companions of party in the Buenos Aires Club or in the Tennis Argentine Club. His favorite coffee was The Connecting-rod, to short distance of his house in Put and Schiaffino. In the last years it was in the habit of going to the National Academy of Fine arts in the evenings. There it was crossing with Clorindo Testa.»

The possibility of recreating and putting in dialog both spaces of works was from the beginning our major ideaforces. Understands the climate of his ordinariness our challenge. Routines it reproduces his tables with his personal original objects. His offices, pencils, rules, spectacles, calculators and paintbrushes are there, together to his drawings, papers of work, agendas and family photos. Almost as if they had gone out to have lunch and at any time they were returning.

This way the visitors will be able vivenciar since they were the sites where these two men were working and creating, what objects they were accompanying and what order they were imposing on him to his daily spaces. A great diagonal plane recreates a chronology with the lines of life of both architects close to references of the local history and the architectural international production.

A collage of personal and familiar photos shows us his intimate lives, the trips of youth, friends and his big loves.

Martín Marcos. Architect, town planner, Director MARQ-SCA (Museum of Architecture and Design of Buenos Aires) and Teacher To title FADU UBA
Buenos Aires. October 2017

Notes:

1 De Brea, Ana; Dagnino, Tomás. “Señores arquitectos… Diálogos con Mario Roberto Álvarez y Clorindo Testa”. Ediciones UBROC, 1999. Buenos Aires.

2 There has been decisive the support of both families for the concretion of this project. His wife Teresa and his daughter Joaquina Testa on the one hand and “Bimbo” Álvarez, architect and son of Mario Roberto, for other one, proved to be always solidary and enthusiasts with the idea of realizing a joint exhibition. With great generosity they opened his homes and his recollections us. In both studies always we receive support and it helps to our requisitions and needs. They were months of searching, revolver and classifying papers, photos, objects and documents with a lot of care; to digitize hundreds of images and to develop epigraphs of dozens of personal objects. Small drawings, schemes of details, annotations to the margin, tests and counterevidences looking for alternatives, plots, crickets, lines and colored volumes allow to read between folds the secrets of methods proyectuales differentiated well and extremely rich and complex where Álvarez and Head were diving his solutions and obsessions.

[:]

[:es]Lima tiene futuro | Aldo G. Facho Dede [:gl]Lima ten futuro | Aldo G. Facho Dede [:en]Lima has future | Aldo G. Facho Dede [:]

[:es]

Avenida Larco en Miraflores (Lima), densidad, usos mixtos y diferentes modos de movilidad | Fotografía: Aldo Facho Dede 2017
Avenida Larco en Miraflores (Lima), densidad, usos mixtos y diferentes modos de movilidad | Foto: Aldo Facho Dede 2017

El 18 de enero recordamos un aniversario más de la fundación ibérica de nuestra ciudad, evento oportuno para hacer una pausa y reflexionar sobre su proyección para el año que empezamos, y hacia dos eventos trascendentales, como son los Juegos Panamericanos y el Bicentenario de nuestra Independencia.

En los últimos dos años hemos vivido el enfrentamiento de dos visiones de ciudad: una que ve el futuro desde la mayor eficiencia de los flujos vehiculares particulares, incentivando la urbanización de la periferia como respuesta a la demanda de vivienda, y otra lo mira desde la densificación de la ciudad existente, fortalecimiento del transporte público e incremento de áreas verdes.

Importantes ciudades del mundo ya han vivido este proceso, en el que luego de la saturación vial y pérdida de valor ambiental producido por priorizar el desarrollo de la periferia sobre las áreas centrales, se han generado ambiciosos proyectos orientados a revertirlo. Podemos mencionar a Buenos Aires con el proyecto “Puerto Madero”, o a Barcelona con la “Villa Olímpica”, ambos trabajaron sobre la re-funcionalización de suelo industrial y logístico caduco para proyectar el desarrollo de la ciudad. El incremento del valor del suelo superó largamente el monto de inversión, generando un círculo virtuoso de bienestar económico y social.  Esas acciones estuvieron enmarcadas en proyectos integrales de desarrollo urbano, equilibrando la densificación con la dotación de equipamientos y servicios, el fortalecimiento del transporte masivo, y el incremento de espacios públicos.

Cercado de Lima, desarrollo inmobiliario entre las Av. Zorritos y Benavides | Fuente: Google Earth 2017
Cercado de Lima, desarrollo inmobiliario entre las Av. Zorritos y Benavides | Fuente: Google Earth 2017

El caso de nuestra Lima no debiera ser distinto, lejos de pensar en seguir colonizando el desierto y los valles productivos, el gran reto debiera ser el de la re-funcionalización las zonas cuyos usos tradicionales no son más compatibles con las dinámicas urbanas contemporáneas, y el de generar nuevos espacios para esas actividades económicas. Me estoy refiriendo especialmente a la zona industrial del Cercado de Lima y el Callao, por la que pasan cerca de diez mil millones de dólares en proyectos de transporte público masivo, y en cuyo suelo se podría resolver la demanda de vivienda de los próximos veinte años.  La forma como se viene desarrollando, con el cambio de uso de predios aislados, da como resultado esa imagen caótica que hoy vemos, con edificios amurallados al lado de depósitos y fábricas, sin áreas verdes y espacios públicos de escala peatonal, y con avenidas donde los camiones se cruzan con combis y taxis. Lima necesita una visión de futuro en la que esa antigua estructura industrial se reconfigure para transformarse en la Lima del siglo XXI, capitalizando la infraestructura existente y proyectada, y trasladando los usos industriales a zonas más adecuadas y funcionales, como el parque industrial de Ancón que viene desarrollando PRODUCE.

En este escenario, el Centro Histórico de ambos distritos juega un rol fundamental, pues se fortalece como centralidad cultural y de servicios.  La planificación de su preservación debiera estar íntimamente ligada a su condición de patrimonio vivo, promoviendo actividades que permitan esa convivencia, lideradas por la presencia de las instituciones públicas, culturales y académicas.  El Río Rímac, espacio histórico y natural de la ciudad, está llamado a ser el gran escenario de esta nueva ciudad, recuperando su condición de origen de la vida urbana, y proyectándola hacia el futuro.

Esquema de ubicación de zona industrial del Cercado de Lima y Callao | Fuente: Google Earth 2017
Esquema de ubicación de zona industrial del Cercado de Lima y Callao | Fuente: Google Earth 2017

Los Juegos Panamericanos 2019 y el Bicentenario de nuestra Independencia, son el mejor pretexto para que las diversas instituciones involucradas en el desarrollo de la ciudad se sienten a construir espacios de consenso, orientados bajo una visión integral y estratégica, que integre su valor patrimonial con su valor económico y social.  El Ministro de Cultura ha dado un paso importante promulgando el Decreto Ministerial N°029-2017-MC mediante el cual asume su rol de gestor de la protección, conservación y promoción del patrimonio cultural de la nación, y convoca a diferentes instituciones y organismos a desarrollar en un plazo de seis meses acciones y propuestas viables para la intervención y recuperación del Centro Histórico. Este esfuerzo debiera contar con pleno apoyo, y ser aprovechado como catalizador para empezar a construir esa ciudad que la historia nos reclama.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto 
Lima · Octubre 2017
Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

[:gl]

Avenida Larco en Miraflores (Lima), densidad, usos mixtos y diferentes modos de movilidad | Foto: Aldo Facho Dede 2017
Avenida Larco en Miraflores (Lima), densidade, usos mixtos e diferentes modos de movilidade | Fotografía: Aldo Facho Dede 2017

O 18 de xaneiro lembramos un aniversario máis da fundación ibérica da nosa cidade, evento oportuno para facer unha pausa e reflexionar sobre a súa proxección para o ano que empezamos, e cara a dous eventos transcendentais, como son os Xogos Panamericanos e o Bicentenario da nosa Independencia.

Nos últimos dous anos vivimos o enfrontamento de dúas visións de cidade: unha que ve o futuro desde a maior eficiencia dos fluxos vehiculares particulares, incentivando a urbanización da periferia como resposta á demanda de vivenda, e outra o mira desde a densificación da cidade existente, fortalecemento do transporte público e incremento de áreas verdes.

Importantes cidades do mundo xa viviron este proceso, no que logo da saturación viaria e perda de valor ambiental producido por priorizar o desenvolvemento da periferia sobre as áreas centrais, xeráronse ambiciosos proxectos orientados a revertelo. Podemos mencionar a Buenos Aires co proxecto “Porto Madeiro”, ou a Barcelona coa “Vila Olímpica”, ambos traballaron sobre a re-funcionalización de chan industrial e loxístico caduco para proxectar o desenvolvemento da cidade. O incremento do valor do chan superou longamente o monto de investimento, xerando un círculo virtuoso de benestar económico e social. Esas accións estiveron enmarcadas en proxectos integrais de desenvolvemento urbano, equilibrando a densificación coa dotación de equipamentos e servizos, o fortalecemento do transporte masivo, e o incremento de espazos públicos.

Cercado de Lima, desarrollo inmobiliario entre las Av. Zorritos y Benavides | Fuente: Google Earth 2017
Cercado de Lima, desarrollo inmobiliario entre as Av. Zorritos e Benavides | Fonte: Google Earth 2017

O caso da nosa Lima non debese ser distinto, lonxe de pensar en seguir colonizando o deserto e os vales produtivos, o gran reto debese ser o da re-funcionalización as zonas cuxos usos tradicionais non son máis compatibles coas dinámicas urbanas contemporáneas, e o de xerar novos espazos para esas actividades económicas. Estou a referirme especialmente á zona industrial do Cercado de Lima e o Callao, pola que pasan preto de dez mil millóns de dólares en proxectos de transporte público masivo, e en cuxo chan se podería resolver a demanda de vivenda do próximos vinte anos. A forma como vén desenvolvendo, co cambio de uso de predios illados, dá como resultado esa imaxe caótica que hoxe vemos, con edificios amurallados á beira de depósitos e fábricas, sen áreas verdes e espazos públicos de escala peonil, e con avenidas onde os camións crúzanse con combis e taxis. Lima necesita unha visión de futuro na que esa antiga estrutura industrial se reconfigure para transformarse na Lima do século XXI, capitalizando a infraestrutura existente e proxectada, e trasladando os usos industriais a zonas máis adecuadas e funcionais, como o parque industrial de Ancón que vén desenvolvendo PRODUCE.

Neste escenario, o Centro Histórico de ambos os distritos xoga un rol fundamental, pois se fortalece como centralidade cultural e de servizos. A planificación da súa preservación debese estar intimamente ligada á súa condición de patrimonio vivo, promovendo actividades que permitan esa convivencia, lideradas pola presenza das institucións públicas, culturais e académicas. O Río Rímac, espazo histórico e natural da cidade, está chamado a ser o gran escenario desta nova cidade, recuperando a súa condición de orixe da vida urbana, e proxectándoa cara ao futuro.

Esquema de ubicación de zona industrial del Cercado de Lima y Callao | Fuente: Google Earth 2017
Esquema de ubicación de zona industrial do Cercado de Lima e Callao | Fonte: Google Earth 2017

Os Xogos Panamericanos 2019 e o Bicentenario da nosa Independencia, son o mellor pretexto para que as diversas institucións involucradas no desenvolvemento da cidade senten a construír espazos de consenso, orientados baixo unha visión integral e estratéxica, que integre o seu valor patrimonial co seu valor económico e social. O Ministro de Cultura deu un paso importante promulgando o Decreto Ministerial N°029-2017-MC mediante o cal asume o seu rol de xestor da protección, conservación e promoción do patrimonio cultural da nación, e convoca a diferentes institucións e organismos a desenvolver nun prazo de seis meses acciones e propostas viables para a intervención e recuperación do Centro Histórico.  Este esforzo debese contar con pleno apoio, e ser aproveitado como catalizador para empezar a construír esa cidade que a historia nos reclama.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto 
Lima · Outubro 2017
Autor do Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

[:en]

Avenida Larco en Miraflores (Lima), densidad, usos mixtos y diferentes modos de movilidad | Foto: Aldo Facho Dede 2017
Avenue Larco in Miraflores (Lima), density, mixed uses and different manners of mobility | Photography: Aldo Facho Dede 2017

On January 18 we remember one more anniversary of the Iberian foundation of our city, opportune event to do a pause and to think about his projection for the year that we begin, and towards two transcendental events, since they are the Pan-American Games and the Bicentenary of our Independence.

In the last two years we have lived through the clash of two visions of city: one that sees the future from the major efficiency of the traffic particular flows, stimulating the urbanization of the periphery as response to the demand of housing, and other one looks at it from the densification of the existing city, strengthening of the public transport and increase of green areas.

Important cities of the world already have lived through this process, in which after the road saturation and loss of environmental value produced for prioritizing the development of the periphery on the central areas, ambitious projects have been generated orientated to reverting its. We can mention Buenos Aires with the project “Log Port”, or to Barcelona with the “Olympian Villa”, both worked on the re-funcionalización of industrial and logistic expired soil to project the development of the city. The increase of the value of the soil overcame for a long time the amount of investment, generating a virtuous circle of economic and social well-being. These actions were framed in integral projects of urban development, balancing the densification with the endowment of equipments and services, the strengthening of the massive transport, and the increase of public spaces.

Cercado de Lima, desarrollo inmobiliario entre las Av. Zorritos y Benavides | Fuente: Google Earth 2017
Cercado de Lima, property development between Av. Zorritos and Benavides | Source: Google Earth 2017

The case of our Lima must not be different, far from thinking of continuing colonizing the desert and the productive valleys, the great challenge must be that of the re-funcionalización the zones which traditional uses are not more compatible with the urban contemporary dynamics, and of generating new spaces for these economic activities. I me am refiriendo specially to the industrial park of the Enclosure of Lima and the Callao, for that they happen near ten billion dollars in projects of public massive transport, and in whose soil might solve the demand of housing of next twenty years. The form like comes developing, with the change of use of isolated lands, it gives like proved this chaotic image that today we see, with buildings walled next to warehouses and factories, without green areas and public spaces on a large scale pedestrian, and with avenues where the trucks cross with combis and taxis.Lima needs a vision of future in which this former industrial structure is re-formed to transform in the Lima of the 21st century, capitalizing the existing and projected infrastructure, and moving the industrial uses to more suitable and functional zones, as the industrial park of Cove that comes developing PRODUCE.

In this scene, the Historical Center of both districts plays a fundamental role, since it fortifies like centralidad culturally and of services. The planning of his preservation must be intimately tied to his condition of alive heritage, promoting activities that allow these conviviality, led by the presence of the public, cultural and academic institutions. The Rio Rímac, historical and natural space of the city, is called to be the great scene of this new city, recovering his condition of origin of the urban life, and projecting it towards the future.

Esquema de ubicación de zona industrial del Cercado de Lima y Callao | Fuente: Google Earth 2017
Scheme of location of industrial park of the Cercado de Lima and Callao | Sourcee: Google Earth 2017

The Pan-American Games 2019 and the Bicentenary of our Independence, they are the best pretext in order that the diverse institutions involved in the development of the city feel to constructing spaces of consensus, orientated under an integral and strategic vision, which integrates his patrimonial value with his economic and social value. The Secretary of Culture has given an important step promulgating the Ministerial Decree N°029-2017-MC by means of which it assumes his role of manager of the protection, conservation and promotion of the cultural heritage of the nation, and it calls for different institutions and organisms to developing in the space of six months actions and viable offers for the intervention and recovery of the Historical Center. This effort must possess plenary session I rest, and to be taken advantage as catalyst to start constructing this city that the history us claims.

Aldo G. Facho Dede · Architect 
Lima · October 2017
Author of the Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

[:]

[:es]Arquitectas pioneras de Galicia. Ocho entrevistas[:gl]Arquitectas pioneiras de Galicia. Oito entrevistas[:en]Pioneering wimen architects from Galicia. Eight interviews[:]

0

[:es]

Esta obra recoge ocho entrevistas a las primeras mujeres dedicadas a la arquitectura en Galicia, y nos aporta el relato de las arquitectas en su contexto profesional y social (sin olvidar lo personal), construyendo una historia que va desde los años 40 a la actualidad. Se acompaña cada entrevista de una breve anotación biográfica, una fotografía y una obra de arquitectura representativa.

Los audios originales pueden consultarse en el repositorio de la UDC.

Arquitectas pioneras de Galicia. Ocho entrevistas
Arquitectas pioneras de Galicia. Ocho entrevistas

Los orígenes son precisos. Comenzar es examinar lo acaecido, recapitular, respirar y otear el horizonte, para emprender con la vista en la lejanía. Estas entrevistas forman parte de esa mirada hacia atrás para caminar hacia delante. En cada una de ellas se incorporan una breve anotación biográfica y una fotografía; como cierre, se ilustra el quehacer profesional con una obra de arquitectura.

Las prácticas arquitecturales de las ocho profesionales consideradas se enmarcan en cuatro fases: Antecedente, 1940; Inicio, 1958-1960; Continuidad, 1966-1975; y Consolidación, 1975 en adelante. Rita Fernández Queimadelos, titulada en 1940, es la primera gallega en estudiar Arquitectura, y se puede considerar la primera arquitecta española en ejercer profesionalmente. En la década de los años 60, Elena Arregui Cruz-López se asienta en Santiago de Compostela y Milagros Rey Hombre regresa a A Coruña. Las siguen Myriam Goluboff Scheps –argentina de nacimiento y formación, y docente en la Escuela de Arquitectura de A Coruña­– y Mª Jesús Blanco Piñeiro –que se instala en Ourense–. Con posterioridad, Julia Fernández de Caleya Blankemeyer se incorpora a la mencionada escuela. Completan el elenco Pilar Rojo Noguera y Teresa Táboas Veleiro, quienes en la primera década del siglo XXI se visibilizan, además, en la vida política.

El texto identifica y da a conocer a estas primeras mujeres dedicadas a la arquitectura en Galicia, a la vez que conforma el relato de las arquitectas en su contexto profesional y social, es decir, construye su historia. A todas se las denomina pioneras, y han sido incorporadas a esta obra siguiendo un doble criterio: en primer lugar, su origen, su raíz; y en segundo su asentamiento, la vinculación laboral y profesional con el territorio gallego.

[:gl]

Esta obra recolle oito entrevistas ás primeiras mulleres adicadas á arquitectura en Galicia, e apórtanos o relato das arquitectas no seu contexto profesional e social (sen esquecer o persoal), construíndo unha historia que vai dende os anos 40 á actualidade. Acompáñase cada entrevista dunha breve anotación biográfica, unha fotografía e unha obra de arquitectura representativa.

Os audios orixinais poden consultarse no repositorio da UDC.

Arquitectas pioneras de Galicia. Ocho entrevistas

As orixes son precisos. Comezar é examinar o acaecido, recapitular, respirar e otear o horizonte, para emprender coa vista ao lonxe. Estas entrevistas forman parte desa mirada cara atrás para camiñar cara adiante. En cada unha delas incorpóranse unha breve anotación biográfica e unha fotografía; como peche, ilústrase o quefacer profesional cunha obra de arquitectura.

As prácticas arquitecturales das oito profesionais consideradas enmárcanse en catro fases: Antecedente, 1940; Inicio, 1958-1960; Continuidade, 1966-1975; e Consolidación, 1975 en diante. Rita Fernández Queimadelos, titulada en 1940, é a primeira galega en estudar Arquitectura, e pódese considerar a primeira arquitecta española en exercer profesionalmente. Na década dos anos 60, Elena Arregui Cruz-López aséntase en Santiago de Compostela e Milagres Rey Home regresa á Coruña. Séguenas Myriam Goluboff Scheps -arxentina de nacemento e formación, e docente na Escola de Arquitectura da Coruña­- e Mª Jesús Branco Piñeiro -que se instala en Ourense-. Con posterioridade, Julia Fernández de Caleya Blankemeyer incorpórase á mencionada escola. Completan o elenco Pilar Rojo Noguera e Teresa Táboas Veleiro, quen na primeira década do século XXI visibilízanse, ademais, na vida política.

O texto identifica e dá a coñecer a estas primeiras mulleres dedicadas á arquitectura en Galicia, á vez que conforma o relato das arquitectas no seu contexto profesional e social, é dicir, constrúe a súa historia. A todas denomínallas pioneiras, e foron incorporadas a esta obra seguindo un dobre criterio: en primeiro lugar, a súa orixe, a súa raíz; e en segundo o seu asentamento, a vinculación laboral e profesional co territorio galego.

[:en]

This work gathers eight interviews to the first women dedicated to the architecture in Galicia, and the statement of the arquitectas contributes us in his professional and social context (without forgetting the personal thing), constructing a history that goes from the 40s to the current importance. There is accompanied every interview of a brief biographical annotation, a photography and a work of representative architecture.

The original audios can consult in the repository of the UDC.

Arquitectas pioneras de Galicia. Ocho entrevistas

The origins are precise. Beginning is to examine the happened, to summarize, to breathe and to look over the horizon, to undertake with the sight in the distance. These interviews form a part of this look backward to walk towards ahead. In each of them there join a brief biographical annotation and a photography; as closing, the professional occupation learns with a work of architecture.

The practices arquitecturales of eight professionals considered place in four phases: Precedent, 1940; I initiate, 1958-1960; Continuity, 1966-1975; and Consolidation, 1975 in forward. Rita Fernandez Queimadelos, titled in 1940, is the first Galician in studying Architecture, and it is possible to consider to be the first Spanish arquitecta in practising professionally. In the decade of the 60s, one agrees Elena Arregui Cruz-López in Santiago de Compostela and Miracles King Hombre returns to To Corunna. They are followed By Myriam Goluboff Scheps – Argentine of birth and formation, and teacher in the School of Architecture of To Corunna – and M ª Jesus Blanco Piñeiro – who establishes himself in Ourense-. With posteriority, Julia Fernandez de Caleya Blankemeyer joins to the mentioned school. Pilar Rojo Noguera and Teresa Táboas Veleiro complete the index, who in the first decade of the 21st century visibilizan, in addition, in the political life.

The text identifies and announces these first women dedicated to the architecture in Galicia, simultaneously that shapes the statement of the arquitectas in his professional and social context, that is to say, he constructs his history. All are named pioneers, and they have been incorporated into this work following a double criterion: first, his origin, his root; and in second his accession, the labor and professional entail with the Galician territory.

[:]

[:es]Crematorio de Igualada | Estudio Carme Pinós[:gl]Crematorio de Igualada | Estudio Carme Pinós[:en]Crematorium in Igualada | Estudio Carme Pinós[:]

[:es]

Crematorio de Igualada Estudio Carme Pinós o10 exto4

El proyecto responde a la voluntad de integrarnos en el cementerio sin distorsionar la gran poética que emana de él. Nos hemos situado en la parte superior de una colina que cubre la capilla y los servicios, de manera que desde el cementerio no se percibe la nueva edificación pero, en cambio, desde ella sí que percibimos la atmósfera y la belleza del cementerio.

La idea principal del proyecto ha sido la de entender con delicadeza la situación que implica el programa. Nuestro posicionamiento ha sido el de relacionarnos con la naturaleza generando un diálogo entre los visitantes y el paisaje lejano que se entrevé desde los ventanales del edificio.

También responde a esta voluntad la ubicación ligeramente elevada del crematorio, situado justo por encima de un conjunto de plantas aromáticas. Pretendemos dar la sensación de estar en un plano diferente a aquél donde transcurre la cotidianidad y que nos relaciona con la vida.

A pesar de que se podría considerar un edificio meramente técnico, hemos querido dotarlo de toda la poética que el estado de ánimo de aquellos que acuden a este espacio requiere.

Se han utilizado los materiales que relacionan el edificio con el cementerio. Por un lado, el hormigón, material predominante en el cementerio, confiere al crematorio un carácter más escultórico y, en cambio, el cerramiento cerámico le da una dimensión menos monolítica y más acogedora.

Obra: Crematorio de Igualada
Localización: Calle de los Países Bajos Nº23, Parque del Cementerio Nuevo, Igualada, Barcelona
Promotor: Funeraria Anoia, S.L.
Fechas:
Anteproyecto: Mayo de 2014
Proyecto Básico-Ejecutivo: Febrero 2015
Inicio de Obra: Septiembre 2015
Finalización Obra: Junio 2016
Superficie: Construida: 252 m2
Urbanización: 1248 m2
Presupuesto edificio: 372.000 €
Presupuesto urbanización: 136.765 €
Colaboradores:
Arquitecto: Carme Pinós Desplat
Arquitecto responsable de proyecto ECP: Samuel Arriola
Arquitectos colaboradores ECP: Elsa Marti, Jeanne de Bussac
Colaboradores externos:
Estructuras: Manuel Arquijo i Associats
Instalaciones: INDUS Ingeniería y Arquitectura SA
Mediciones y presupuesto: INDUS Ingeniería y Arquitectura SA
Infografía: Estudio Carme Pinós
Maquetas: Estudio Carme Pinós
Dirección de ejecución: Jordi Mari
Constructora: Costructora Calaf SA
Fotografías: Jesús Arena
+ cpinos.com[:gl]

Crematorio de Igualada Estudio Carme Pinós o10 exto4

O proxecto responde á vontade de integrarnos no cemiterio sen distorsionar a gran poética que emana del. Situámonos na parte superior dun outeiro que cobre a capela e os servizos, de maneira que desde o cemiterio non se percibe a nova edificación pero, en cambio, desde ela si que percibimos a atmosfera e a beleza do cemiterio.

A idea principal do proxecto foi a de entender con delicadeza a situación que implica o programa. O noso posicionamento foi o de relacionarnos coa natureza xerando un diálogo entre os visitantes e a paisaxe afastada que se entrevé desde as ventás do edificio.

Tamén responde a esta vontade a localización lixeiramente elevada do crematorio, situado xusto por encima dun conxunto de plantas aromáticas. Pretendemos dar a sensación de estar nun plano diferente a aquel onde transcorre a cotidianidad e que nos relaciona coa vida.

A pesar de que se podería considerar un edificio meramente técnico, quixemos dotalo de toda a poética que o estado de ánimo daqueles que acoden a este espazo require.

Utilizáronse os materiais que relacionan o edificio co cemiterio. Por unha banda, o formigón, material predominante no cemiterio, confire ao crematorio un carácter máis escultórico e, en cambio, o cerramento cerámico dálle unha dimensión menos monolítica e máis acolledora.

Obra: Crematorio de Igualada
Localización: Rúa dos Países Bajos Nº23, Parque do Ceminterio Novo, Igualada, Barcelona
Promotor: Funeraria Anoia, S.L.
Datas:
Anteproxecto: Maio de 2014
Proxecto Básico-Executivo: Febreiro 2015
Inicio de Obra: Setembre 2015
Finalización Obra: Xuño 2016
Superficie: Construida: 252 m2
Urbanización: 1248 m2
Presuposto edificio: 372.000 €
Presuposto urbanización: 136.765 €
Colaboradores:
Arquitecto: Carme Pinós Desplat
Arquitecto responsable de proxecto ECP: Samuel Arriola
Arquitectos colaboradores ECP: Elsa Marti, Jeanne de Bussac
Colaboradores externos:
Estructuras: Manuel Arquijo i Associats
Instalacións: INDUS Inxeñeria e Arquitectura SA
Medicións e presuposto: INDUS Inxeñeria e  Arquitectura SA
Infografía: Estudio Carme Pinós
Maquetas: Estudio Carme Pinós
Dirección de execución: Jordi Mari
Constructora: Costructora Calaf SA
Fotografías: Jesús Arena
+ cpinos.com[:en]

Crematorio de Igualada Estudio Carme Pinós o10 exto4

The project answers to the will to join the cemetery without distorting the great poetics that comes from him. We have placed in the top part of a hill that covers the chapel and the services, so that from the cemetery the new building does not perceive but, on the other hand, from her yes that we perceive the atmosphere and the beauty of the cemetery.

The principal idea of the project has been it of understanding delicately the situation that implies the program. Our positioning has been of relating to the nature generating a dialog between the visitors and the distant landscape that is guessed from the large windows of the building.

Also it answers to this will the location lightly raised of the crematory, placed rightly over a set of fragrant plants. We try to give the sensation of being in a plane different from that one where the commonness passes and that relates us to the life.

In spite of the fact that it might consider to be a merely technical building, we have wanted to provide it with the whole poetics that the state of mind of those that come to this space needs.

There have been in use the materials that relate the building to the cemetery. On the one hand, the concrete, predominant material in the cemetery, awards to the crematory a more sculptural character and, on the other hand, the ceramic closing gives him a less monolithic and cozier dimension.

Work: Crematorium in Igualada
Location: Países Bajos Streat Nº23, Parque del Cementerio Nuevo, Igualada, Barcelona
Promoter: Funeraria Anoia, S.L.
Dates:
Preliminary design: May, 2014
Basic – executive project: February, 2015
Beginning of Work: September, 2015
Ending works: June, 2016
Built-up area: 252 m2
Urbanization: 1248 m2
Building’s budget: 372.000 €
Urbanization´s budget: 136.765 €
Collaborators:
Architect: Carme Pinós Desplat
Architect responsible for project ECP: Samuel Arriola
Architects collaborators ECP: Elsa Marti, Jeanne de Bussac
External partners :
Structures: Manuel Arquijo i Associats
Facilities: INDUS Ingeniería y Arquitectura SA
Metrics and budget: INDUS Ingeniería y Arquitectura SA
Infographics: Estudio Carme Pinós
Models: Estudio Carme Pinós
Direction of execution: Jordi Mari
Building company: Costructora Calaf SA
Photography: Jesús Arena
+ cpinos.com[:]

[:es]II Gaztapiles, un festival urbano de arte, música y gastronomía[:gl]II Gaztapiles, un festival urbano de arte, música e gastronomía[:en]The IInd Gaztapiles, an urban festival of art, music and gastronomy[:]

[:es]II Gaztapiles un festival urbano de arte, música y gastronomía

¡¡Vuelve Gaztapiles!! Tras el éxito de su primera edición. El próximo 21 de octubre en los barrios de Gaztambide y Chamberí se celebrará Gaztapiles un festival urbano de arte, música y gastronomía donde la acción está tanto en la calle como en los locales del barrio.

Exposiciones, performances, actuaciones musicales de blues, pop, world music, contemporánea, tap dance, cañas y tapas. Las actuaciones tendrán lugar en diversos locales del barrio: un estanco, un estudio de grabación, una galería de arte, una barbería, un taller creativo, un bar-librería, el mercado de Vallehermoso y por supuesto, en las calles. Y además, #Gaztatapas: Recorrido de tapas y cañas de calidad a precios enrollados.

Gaztapiles es una asociación cultural y comercial de los barrios de Gaztambide y Arapiles, cuyo objetivo es implicar a todo tipo de ciudadanos, jóvenes y no tan jóvenes, para reactivar la vida sociocultural y comercial del barrio y hacerlo en definitiva más habitable.

Gaztapiles es arte, es música, es gastronomía ¡Es vida al estilo gato! Por eso, seguimos con nuestra filosofía #somosbarrio con un evento que lo engloba todo. El próximo 21 de octubre volvemos ¡Os esperamos!

Programa de actuaciones:

Sala de Máquinas (SDM)

12:00 a 14:00 h.  Evento Estamos produciendo. Un recorrido por el local a través de experiencias sensoriales generadas por los residentes de SDM:  carpintería, arte textil, tecnología, pintura, cerrajería…Calle Francisco Ricci, 5

La Expendeduría de Aguilera.

12:00 a 14:00 h. Clausura de la exposición de ilustración “Razones Métricas”, de Luis F. Sanz y concierto de The Soulshine Co.  Música americana. Calle Alberto Aguilera, 44.

Barbería Filomax.

15:00 h. Concierto de The Gagarin´s. Surf soviético para desbarrar. Calle Blasco de Garay, 25

Mercado de Vallehermoso.

18:30h Lectura en vida de textos de Cervantes en torno al amor, por el Teatro de la Abadia. Cinco actores acompañados de música inspirada en la época, servirán un “aperitivo cervantino” de próximas representaciones en el Teatro de La Abadía, Dos nuevos entremeses “nunca representados” (23 nov al 10 dic) y Aventuras de Don Quijote (19 al 30 dic) ambos, espectáculos para todos los públicos y este último dirigido especialmente al público familiar.

13h: Actuación en acústico de Joel Reyes.

Por la mañana: concurso de dibujo infantil, con el lema Mi barrio. A  las 18h se entregarán los premios (tres entradas para las obras) antes de la actuación del Teatro de la Abadía, por lo que las familias podrán quedarse a ver la interpretación Cervantina dirigida a niños y familias.

20.30h . Actuación de The Lucky Dados. Rockabilly, punk rock, rock and roll. c/Vallehermoso, 36

ASPA Contemporary

De 19:00 a 20:00h. Fiesta de clausura de la exposición “57 Agujeros”, de Santiago Rodríguez del Hoyo y concierto de la Orquesta de Guitarras Django Reinhardt. c/Galileo, 19.

E07.

Durante todo el día: “Salir del armario”, muestra de objetos cotidianos de diseño fabricados por Ittala y Alessi firmados por arquitectos Alvar Aalto, Frank O. Gehry, Zaha Hadid, y grabados de arte contemporáneo: Chillida, Equipo Crónica, Palazuelo, Tapies… c/ Francisco Ricci, 7.

Música y Arte en la calle: Varias localizaciones
13:00 a 18:30 h. conciertos, performance, arte y swing en las calles de Guzmán el Bueno, Galileo, Vallehermoso y Plaza del Conde del Valle de Súchil.

¡!!!Y MUCHO MÁS!!!!!

[:gl]II Gaztapiles un festival urbano de arte, música y gastronomía

Volve Gaztapiles!! Tras o éxito da súa primeira edición. O próximo 21 de outubro nos barrios de Gaztambide e Chamberí celebrarase Gaztapiles un festival urbano de arte, música e gastronomía onde a acción está tanto na rúa como nos locais do barrio.

Exposicións, performances, actuacións musicais de blues, pop, world music, contemporánea, tap dance, canas e tapas. As actuacións terán lugar en diversos locais do barrio: un estanco, un estudo de gravación, unha galería de arte, unha barbería, un taller creativo, un bar-librería, o mercado de Vallehermoso e por suposto, nas rúas. E ademais, #Gaztatapas: Percorrido de tapas e canas de calidade a prezos enrolados.

Gaztapiles é unha asociación cultural e comercial dos barrios de Gaztambide e Arapiles, cuxo obxectivo é implicar a todo tipo de cidadáns, novos e non tan novos, para reactivar a vida sociocultural e comercial do barrio e facelo en definitiva máis habitable.

Gaztapiles é arte, é música, é gastronomía. É vida ao estilo gato! Por iso, seguimos coa nosa filosofía #somosbarrio cun evento que o engloba todo. O próximo 21 de outubro volvemos. Esperámosvos!

Gaztapiles es arte, es música, es gastronomía ¡Es vida al estilo gato! Por eso, seguimos con nuestra filosofía #somosbarrio con un evento que lo engloba todo. El próximo 21 de octubre volvemos ¡Os esperamos!

Programa de actuacións:

Sala de Máquinas (SDM)

12:00 a 14:00 h. Evento Estamos a producir. Un percorrido polo local a través de experiencias sensoriais xeradas polos residentes de SDM:  carpintería, arte téxtil, tecnoloxía, pintura, cerrajería… Rúa Francisco Ricci, 5

A Expendeduría de Aguilera.

12:00 a 14:00 h. Clausura da exposición de ilustración “Razóns Métricas”, de Luís F. Sanz e concerto de The Soulshine Co.  Música americana. Rúa Alberto Aguilera, 44.

Barbería Filomax.

15:00 h. Concierto de The Gagarin´s. Surf soviético para desbarrar. Rúa Blasco de Garay, 25

Mercado de Vallehermoso.

18:30h Lectura en vida de textos de Cervantes en torno ao amor, polo Teatro da Abadia. Cinco actores acompañados de música inspirada na época, servirán un ?aperitivo cervantino? de próximas representacións no Teatro da Abadía, Doos novos entremeses “nunca representados” (23 nov ao 10 dic) e Aventuras de Don Quixote (19 ao 30 dic) ambos, espectáculos para todos os públicos e este último dirixido especialmente ao público familiar.

13h: Actuación en acústico de Joel Reyes.

Pola mañá: concurso de debuxo infantil, co lema O meu barrio. Ás  18h entregaranse os premios (tres entradas para as obras) antes da actuación do Teatro da Abadía, polo que as familias poderán quedar a ver a interpretación Cervantina dirixida a nenos e familias.

20.30h . Actuación de The Lucky Dados. Rockabilly, punk rock, rock and roll.. c/Vallehermoso, 36

ASPA Contemporary

De 19:00 a 20:00h. Festa de clausura da exposición “57 Buracos”, de Santiago Rodríguez del Hoyo e concerto da Orquestra de Guitarras Django Reinhardt. c/Galileo, 19.

E07.

Durante todo o día: “Saír do armario”, mostra de obxectos cotiáns de deseño fabricados por Ittala e Alessi asinados por arquitectos Alvar Aalto, Frank Ou. Gehry, Zaha Hadid, e gravados de arte contemporánea: Chillida, Equipo Crónica, Palazuelo, Tapies… c/ Francisco Ricci, 7.

Música e Arte na rúa: Varias localizacións.
13:00 a 18:30 h. concertos, performance, arte e swing nas rúas de Guzmán o Bo, Galileo, Vallehermoso e Praza do Conde do Val de Súchil.

E MOITO MÁIS!!!!!

[:en]II Gaztapiles un festival urbano de arte, música y gastronomía

¡¡Vuelve Gaztapiles!! Tras el éxito de su primera edición. El próximo 21 de octubre en los barrios de Gaztambide y Chamberí se celebrará Gaztapiles un festival urbano de arte, música y gastronomía donde la acción está tanto en la calle como en los locales del barrio.

Exposiciones, performances, actuaciones musicales de blues, pop, world music, contemporánea, tap dance, cañas y tapas. Las actuaciones tendrán lugar en diversos locales del barrio: un estanco, un estudio de grabación, una galería de arte, una barbería, un taller creativo, un bar-librería, el mercado de Vallehermoso y por supuesto, en las calles. Y además, #Gaztatapas: Recorrido de tapas y cañas de calidad a precios enrollados.

Gaztapiles es una asociación cultural y comercial de los barrios de Gaztambide y Arapiles, cuyo objetivo es implicar a todo tipo de ciudadanos, jóvenes y no tan jóvenes, para reactivar la vida sociocultural y comercial del barrio y hacerlo en definitiva más habitable.

Gaztapiles es arte, es música, es gastronomía ¡Es vida al estilo gato! Por eso, seguimos con nuestra filosofía #somosbarrio con un evento que lo engloba todo. El próximo 21 de octubre volvemos ¡Os esperamos!

Programa de actuaciones:

Sala de Máquinas (SDM)

12:00 a 14:00 h.  Evento Estamos produciendo. Un recorrido por el local a través de experiencias sensoriales generadas por los residentes de SDM:  carpintería, arte textil, tecnología, pintura, cerrajería…Calle Francisco Ricci, 5

La Expendeduría de Aguilera.

12:00 a 14:00 h. Clausura de la exposición de ilustración “Razones Métricas”, de Luis F. Sanz y concierto de The Soulshine Co.  Música americana. Calle Alberto Aguilera, 44.

Barbería Filomax.

15:00 h. Concierto de The Gagarin´s. Surf soviético para desbarrar. Calle Blasco de Garay, 25

Mercado de Vallehermoso.

18:30h Lectura en vida de textos de Cervantes en torno al amor, por el Teatro de la Abadia. Cinco actores acompañados de música inspirada en la época, servirán un “aperitivo cervantino” de próximas representaciones en el Teatro de La Abadía, Dos nuevos entremeses “nunca representados” (23 nov al 10 dic) y Aventuras de Don Quijote (19 al 30 dic) ambos, espectáculos para todos los públicos y este último dirigido especialmente al público familiar.

13h: Actuación en acústico de Joel Reyes.

Por la mañana: concurso de dibujo infantil, con el lema Mi barrio. A  las 18h se entregarán los premios (tres entradas para las obras) antes de la actuación del Teatro de la Abadía, por lo que las familias podrán quedarse a ver la interpretación Cervantina dirigida a niños y familias.

20.30h . Actuación de The Lucky Dados. Rockabilly, punk rock, rock and roll. c/Vallehermoso, 36

ASPA Contemporary

De 19:00 a 20:00h. Fiesta de clausura de la exposición “57 Agujeros”, de Santiago Rodríguez del Hoyo y concierto de la Orquesta de Guitarras Django Reinhardt. c/Galileo, 19.

E07.

Durante todo el día: “Salir del armario”, muestra de objetos cotidianos de diseño fabricados por Ittala y Alessi firmados por arquitectos  Alvar Aalto, Frank O. Gehry,  Zaha Hadid, y grabados de arte contemporáneo: Chillida, Equipo Crónica, Palazuelo, Tapies… c/ Francisco Ricci, 7.

Música y Arte en la calle: Varias localizaciones
13:00 a 18:30 h. conciertos, performance, arte y swing en las calles de Guzmán el Bueno, Galileo, Vallehermoso y Plaza del Conde del Valle de Súchil.

¡!!!Y MUCHO MÁS!!!!!

[:]

[:es]Apolo y Dionisos en la arquitectura argentina | Martín Marcos[:gl]Apolo e Dionisos en la arquitectura argentina | Martín Marcos[:en]Apolo and Dionisos in the Argentine architecture | Martín Marcos[:]

[:es]

Mario Roberto Alvarez | Fuente: grandespymes.com.ar
Mario Roberto Álvarez | Fuente: grandespymes.com.ar

La idea de recurrir a las figuras de Apolo y Dionisos es deudora del profesor de la ETSAB-UPC, Javier Ferrándiz Gabriel y su libro Apolo y Dionisos. El temperamento en la arquitectura moderna.1 En él plantea un ensayo de análisis de la arquitectura moderna basado en la dualidad razón-sentimiento para así poder separa y explica los aspectos racionales de los puramente emotivos en una obra o proceso proyectual.

La referencia con Nietzsche y sus especulaciones tempranas alrededor de estos dioses de la mitología griega en El origen de la Tragedia, terminó dando un fuerte carácter simbólico al dueto. En tiempos en que la arquitectura ya no sostiene verdades tan inamovibles sino más bien interpretaciones subjetivas de cada autor, estas figuras parecen cobrar mayor pertinencia y vigencia.

Confrontar lo apolíneo y lo dionisiaco en el análisis y estudio de la arquitectura contemporánea resulta muy estimulante y casi siempre verifica que una buena obra de arquitectura debe tener algo de los dos componentes y que de la habilidad en su combinación y sinergia surgen los mejores ejemplos, los de mayor espesor intelectual, los más complejos y potentes. Hay mucho para aprender de uno y otro enfoque, y más que confrontarlos hay que entenderlos para complementarlos y enriquecerlos. Animarnos a salir de nuestra propia zona de confort y hacer el esfuerzo de aprender del otro, del distinto, del diferente a nosotros.

En este punto las obras de Álvarez y Testa siguen siendo de una enorme importancia didáctica, ya que pueden ser visitadas, vividas y sentidas hasta en sus mínimos detalles. A diferencia de otras grandes obras de la arquitectura internacional que estudiamos, las de los autores argentinos que se encuentran en nuestras ciudades tienen ese plus de valor pedagógico que resulta de la comparación inmediata, de la posibilidad de verificar esas diversidades. Entre ellas, edificios públicos como la Biblioteca Nacional o el Teatro Municipal General San Martin son lecciones superlativas que nunca se agotan y que nos permiten abordar distintas lógicas proyectuales, materialidades, texturas, escalas, espacialidades, relaciones con la ciudad y formas de ser recorridas.

Teatro San Martín, su gran obra (1954) | Fuente: wikipedia.org
Teatro San Martín, su gran obra (1954) | Fuente: wikipedia.org

Álvarez y Testa continúan vivos en ellas y nos siguen enseñando desde la mejor arquitectura. Hacer más con menos parece ser su imperativo moral, y en esa coincidencia vuelven a reconocerse como decididos e ideológicamente modernos. Cada estudiante de arquitectura que se enfrenta con ellas tiene la oportunidad de entablar un dialogo íntimo con ambos maestros. Seguramente ellos estarán allí dispuestos a contarnos sus secretos, pero sólo si sabemos preguntar, si hemos aprendido a mirar intencionadamente y a saber formular las preguntas correctas.

Esta muestra también intenta contribuir en esa búsqueda, desmitificar ciertos encasillamientos facilistas y proponernos lecturas más complejas y sutiles.

Clorindo Testa muestra a la presidenta Cristina Fernández de Kirchner, una maqueta en la Biblioteca Nacional. También la acompañan Florencio Randazzo y Horacio González | Fuente: wikipedia.org
Clorindo Testa muestra a la presidenta Cristina Fernández de Kirchner, una maqueta en la Biblioteca Nacional. También la acompañan Florencio Randazzo y Horacio González | Fuente: wikipedia.org

Clorindo Testa solía decir que su método era producto de una imaginación dirigida y que nunca se permitía ningún tipo de desborde ni de irracionalidad2. Mario Roberto Álvarez mantenía con orgullo que él sólo tenía unas pocas ideas3 pero que lo obsesionaban en la búsqueda de la perfección. Cabe preguntarse:

«¿Dónde encontrar a Apolo y dónde a Dionisos? ¿Es viable asociarlos de manera casi automática o justamente habrá que descubrir las pulsiones más brillantes en sus aparentes contradicciones, en esas tensiones duales que nos desplazan de lo obvio?»

Como veremos, tratándose de Álvarez y Testa, casi nunca es lo obvio.

Martín Marcos. Arquitecto, urbanista, Director MARQ-SCA (Museo de Arquitectura y Diseño de Buenos Aires) y Profesor Titular FADU UBA
Buenos Aires. Octubre 2017

Notas:

1 Ferrándiz Gabriel, Javier. “Apolo y Dionisos. El Temperamento en la arquitectura moderna”. Alfaomega- Ediciones UPC, 2001. Barcelona.

4 De Brea, Ana; Dagnino, Tomás. “Señores arquitectos… Diálogos con Mario Roberto Álvarez y Clorindo Testa”. Ediciones UBROC, 1999. Buenos Aires.

2 Pazos, Luis; “Clorindo Testa: El arte para habitar”. Revista Somos, 1977. Buenos Aires.

3 Jurado, Miguel;  “Murió Mario Roberto Álvarez”. ARQ Clarín, 2011. Buenos Aires.

[:gl]

Mario Roberto Alvarez | Fuente: grandespymes.com.ar
Mario Roberto Álvarez | Fonte: grandespymes.com.ar

A idea de recorrer ás figuras de Apolo e Dionisos é debedora do profesor da ETSAB-UPC, Javier Ferrándiz Gabriel e o seu libro Apolo e Dionisos. O temperamento na arquitectura moderna.1 Nel expón un ensaio de análise da arquitectura moderna baseado na dualidade razón-sentimento para así poder separa e explica os aspectos racionais dos puramente emotivos nunha obra ou proceso proyectual.

A referencia con Nietzsche e as súas especulacións temperás ao redor destes deuses da mitoloxía grega na Orixe da Traxedia, terminou dando un forte carácter simbólico ao dueto. En tempos en que a arquitectura xa non sostén verdades tan inamovibles senón máis ben interpretacións subxectivas de cada autor, estas figuras parecen cobrar maior pertinencia e vixencia.

Confrontar o apolíneo e o dionisiaco na análise e estudo da arquitectura contemporánea resulta moi estimulante e case sempre verifica que unha boa obra de arquitectura debe ter algo dos dous compoñentes e que da habilidade na súa combinación e sinerxia xorden os mellores exemplos, os de maior espesor intelectual, os máis complexos e potentes. Hai moito para aprender dun e outro enfoque, e máis que confrontalos hai que entendelos para complementalos e enriquecelos. Animarnos a saír de nosa propia zona de confort e facer o esforzo de aprender do outro, do distinto, do diferente a nós.

Neste punto as obras de Álvarez e Testa seguen sendo dunha enorme importancia didáctica, xa que poden ser visitadas, vividas e sentidas ata nos seus mínimos detalles. A diferenza doutras grandes obras da arquitectura internacional que estudamos, as dos autores arxentinos que se atopan nas nosas cidades teñen ese plus de valor pedagóxico que resulta da comparación inmediata, da posibilidade de verificar esas diversidades. Entre elas, edificios públicos como a Biblioteca Nacional ou o Teatro Municipal Xeneral San Martin son leccións superlativas que nunca se esgotan e que nos permiten abordar distintas lóxicas proyectuales, materialidades, texturas, escalas, espacialidades, relacións coa cidade e formas de ser percorridas.

Teatro San Martín, su gran obra (1954) | Fuente: wikipedia.org
Teatro San Martín, su gran obra (1954) | Fonte: wikipedia.org

Álvarez e Testa continúan vivos nelas e séguennos ensinando desde a mellor arquitectura. Facer máis con menos parece ser o seu imperativo moral, e nesa coincidencia volven recoñecerse como decididos e ideológicamente modernos. Cada estudante de arquitectura que se enfronta con elas ten a oportunidade de establecer un dialogo íntimo con ambos os mestres. Seguramente eles estarán alí dispostos a contarnos os seus segredos, pero só se sabemos preguntar, se aprendemos a mirar intencionadamente e a saber formular as preguntas correctas.

Esta mostra tamén tenta contribuír nesa procura, desmitificar certos encasillamientos facilistas e propoñernos lecturas máis complexas e sutís.

Clorindo Testa muestra a la presidenta Cristina Fernández de Kirchner, una maqueta en la Biblioteca Nacional. También la acompañan Florencio Randazzo y Horacio González | Fuente: wikipedia.org
Clorindo Testa mostra a presidenta Cristina Fernández de Kirchner, unha maqueta na Biblioteca Nacional. Tamén a acompañan Florencio Randazzo e Horacio González | Fonte: wikipedia.org

Clorindo Testa adoitaba dicir que o seu método era produto dunha imaxinación dirixida e que nunca se permitía ningún tipo de desborde nin de irracionalidade2. Mario Roberto Álvarez mantiña con orgullo que el só tiña unhas poucas ideas3 pero que o obsesionaban na procura da perfección. Cabe preguntarse:

«Onde atopar a Apolo e onde a Dionisos? É viable asocialos de maneira case automática ou xustamente haberá que descubrir as pulsións máis brillantes nas súas aparentes contradicións, nesas tensións duais que nos desprazan do obvio?»

Como veremos, tratándose de Álvarez e Testa, case nunca é o obvio.

Martín Marcos. Arquitecto, urbanista, Director MARQ-SCA (Museo de Arquitectura e Deseño de Bos Aires) e Profesor Titular FADU UBA
Bos Aires. Outubro 2017

Notas:

1 Ferrándiz Gabriel, Javier. “Apolo e Dionisos. O Temperamento na arquitectura moderna”. Alfaomega- Ediciones UPC, 2001. Barcelona.

4 De Brea, Ana; Dagnino, Tomás. “Señores arquitectos… Diálogos con Mario Roberto Álvarez e Clorindo Testa”. Ediciones UBROC, 1999. Buenos Aires.

2 Pazos, Luis; “Clorindo Testa: El arte para habitar”. Revista Somos, 1977. Bos Aires.

3 Jurado, Miguel;  “Murió Mario Roberto Álvarez”. ARQ Clarín, 2011. Bos Aires.

[:en]

Mario Roberto Alvarez | Fuente: grandespymes.com.ar
Mario Roberto Álvarez | Source: grandespymes.com.ar

The idea of resorting to the figures of Apollo and Dionisos is a debtor of the teacher of the ETSAB-UPC, Javier Ferrándiz Gabriel and his book Apollo and Dionisos. The temperament in the modern architecture.1 In him raises a test of analysis of the modern architecture based on the duality reason – feeling for power like that separates and explains the rational aspects of the purely emotive ones in a work or project process.

The reference with Nietzsche and his early speculations about these gods of the Greek mythology in The origin of the Tragedy, ended up by giving a strong symbolic character to the duet. In times in which the architecture already does not support so unremovable truths but rather subjective interpretations of every author, these figures seem to receive major relevancy and force.

To confront the Apollonian thing and the Dionysian thing in the analysis and study of the contemporary architecture turns out to be very stimulant and almost always it checks that a good work of architecture must have something of both components and that from the skill in his combination and synergy the best examples arise, those of major intellectual thickness, the most complex and powerful. It is necessary much to learn of one and another approach, and more than them to border it is necessary to understand them to complement them and enrich them. To encourage to go out for us of our own zone of comfort and to do the effort to learn of other one, from the different one, of the different one to we.

In this point Álvarez and Testa‘s works and Head continue performing an enormous didactic importance, since they can be visited, lived and felt even in his minimal details. Unlike other big works of the international architecture that we study, those of the Argentine authors who are in our cities have this bonus of pedagogic value that ensues from the immediate comparison, of the possibility of checking these diversities. Between them, public buildings like the National Library or the Municipal General San Martin Theatre are superlative lessons that never become exhausted and that allow us to approach different logics proyectuales, materialities, textures, scales, espacialidades, relate with the city and ways of being crossed.

Teatro San Martín, su gran obra (1954) | Fuente: wikipedia.org
St. Martin Theatre, his great work (1954) | Source: wikipedia.org

Álvarez and Testa continue alive in them and continue teaching us from the best architecture. To do more with less seems to be his moral imperative, and in this coincidence they return to be recognized like decided and ideologically modern. Every student of architecture who faces them has the opportunity to begin an intimate dialog with both teachers. Surely they will be there ready to his secrets count to us, but only if we can ask, if we have learned to look meaningfully and to be able to formulate the correct questions.

This sample also tries to contribute in this search, to demythologize certain encasillamientos facilistas and to propose us more complex and subtle readings.

Clorindo Testa muestra a la presidenta Cristina Fernández de Kirchner, una maqueta en la Biblioteca Nacional. También la acompañan Florencio Randazzo y Horacio González | Fuente: wikipedia.org
Clorindo Tests a model shows to the chairwoman Cristina Fernandez de Kirchner, in the National Library. Also Florencio Randazzo and Horace Gonzalez accompany her | Source: wikipedia.org

Clorindo Tests it was in the habit of saying that his method was a product of a directed imagination and that no type of overflow was allowing itself not of irrationalityever. Mario Roberto Álvarez was supporting proudly that he only had a few ideas3 but that they were obsessing it in the search of the perfection. It is necessary to ask:

Clorindo Testa solía decir que su método era producto de una imaginación dirigida y que nunca se permitía ningún tipo de desborde ni de irracionalidad2. Mario Roberto Álvarez mantenía con orgullo que él sólo tenía unas pocas ideas3 pero que lo obsesionaban en la búsqueda de la perfección. Cabe preguntarse:

«Where to find Apollo and where to Dionisos? It is viable to associate them in an almost automatic way or exactly there will be necessary to discover the most brilliant drives in his apparent contradictions, in these dual tensions that displace us of the obvious thing?»

Since we will see, treating itself about Álvarez and Head, almost it is never the obvious thing.

Martín Marcos. Architect, town planner, Director MARQ-SCA (Museum of Architecture and Design of Buenos Aires) and Teacher To title FADU UBA
Buenos Aires. October 2017

Notes:

1 Ferrándiz Gabriel, Javier. “Apolo y Dionisos. El Temperamento en la arquitectura moderna”. Alfaomega- Ediciones UPC, 2001. Barcelona.

4 De Brea, Ana; Dagnino, Tomás. “Señores arquitectos… Diálogos con Mario Roberto Álvarez y Clorindo Testa”. Ediciones UBROC, 1999. Buenos Aires.

2 Pazos, Luis; “Clorindo Testa: El arte para habitar”. Revista Somos, 1977. Buenos Aires.

3 Jurado, Miguel;  “Murió Mario Roberto Álvarez”. ARQ Clarín, 2011. Buenos Aires.

[:]