Inicio Blog Página 66

Casa Júlia | Guillem Carrera

[:es]

Casa Júlia Guillem Carrera o1

Unir, reubicar y equipar.

Ubicado en la planta ático de un edificio residencial de los años 60 del siglo XX situado en el ensanche de Tarragona, se plantea rediseñar una vivienda que se encontraba dividida programáticamente en cuatro habitaciones, salón-comedor y un baño (estos dos últimos elementos de pequeñas dimensiones teniendo en cuenta los 87 m2 que presenta la vivienda de superficie útil en planta).

Una vez analizada la morfología de la vivienda existente se detectó que si bien la sala de estar comunicaba con la terraza, esta era pequeña, a la vez que que entre la sala de estar y la cocina había una habitación que era la causante de la existencia de un pasillo que consumía superficie en detrimento de la propia sala de estar, la cocina y el baño. Asimismo, los dos patios interiores existentes en la edificación, no iluminaban adecuadamente las estancias con las que contactaban debido al estado de las carpinterías y a la distribución original de la vivienda.

El programa solicitado por el cliente constaba de sala de estar, comedor, cocina, dos habitaciones, un estudio, un baño, un espacio de limpieza polivalente y un espacio de almacenamiento.

Una vez analizada la morfología de la vivienda existente, se opta por hacer las mínimas intervenciones de derribo posibles con el objetivo de unificar estancias para crear una amplia zona de día y la minimización del pasillo de acceso. Así se acaba creando un gran espacio fluido y cambiante que hace de la vivienda final un espacio fácil de habitar y donde la zona de día se convierte en un espacio luminoso y amplio que aprovecha el máximo posible la geometría para asumir los usos de cocina, sala de estar y comedor. A la vez que el pasillo reducido vincula espacialmente esta zona con el estudio, creando una mayor amplitud visual y aportando luz a la nueva estrategia longitudinal con la que la vivienda se relaciona ahora con el exterior, por lo que desde la terraza se puede hacer un recorrido continuo y sin barreras visuales hasta las dos habitaciones con vistas, que se han mantenido en su posición original.

Unificadas las estancias, se reubica el baño donde estaba la cocina y se ubica el espacio de limpieza polivalente donde estaba el baño, enfatizando el contacto de las estancias resultantes con los patios interiores existentes. La vivienda resultante obtiene una zona de día singular, consiguiendo una sensación espacial mayor, siendo este el espacio habitable principal de intercambio y vivencias de los usuarios, potenciado por la situación de la amplia terraza anexa.

En cuanto al equipamiento de la vivienda, éste se hace mediante la creación de dos elementos muebles: uno para la cocina, sala de estar y comedor y el otro para el estudio, de manera integrada y potenciando los espacios de los que forman parte.

En cuanto a la materialidad final, se propone que esta genere una vivienda acogedora, amable, -que abarque el concepto hygge danés-, mediante un pavimento con textura pétrea que comprende toda la planta de la vivienda, y el uso de colores neutros y maderas cálidas para el resto de materiales.

Obra: Casa Júlia
Autor: Guillem Carrera
Ubicación: Tarragona, España
Año: 2018
Superficie construida: 105 m2
Superficie útil: 87 m2
Fotografía: Jose Hevia
Colaboradores: Indibil Solans, Meritxell Anglès, Xavier Molina, Artur Garcia
Constructora: Manumissió 2005 SL
+ guillemcarrera.com

[:gl]

Casa Júlia Guillem Carrera o1

Unir, recolocar e equipar.

Situado en plántaa ático dun edificio residencial dos anos 60 do século XX situado no ensanche de Tarragona, exponse redeseñar unha vivenda que se atopaba dividida programáticamente en catro habitacións, salón-comedor e un baño (estes dous últimos elementos de pequenas dimensións tendo en conta os 87 m2 que presenta a vivenda de superficie útil en planta).

Unha vez analizada a morfoloxía da vivenda existente detectouse que aínda que a sala de estar comunicaba coa terraza, esta era pequena, á vez que que entre a sala de estar e a cociña había unha habitación que era a causante da existencia dun corredor que consumía superficie en detrimento de a propia sala de estar, a cociña e o baño. Así mesmo, os dous patios interiores existentes na edificación, non iluminaban adecuadamente as estancias coas que contactaban debido ao estado das carpinterías e á distribución orixinal da vivenda.

O programa solicitado polo cliente constaba de sala de estar, comedor, cociña, dúas habitacións, un estudo, un baño, un espazo de limpeza polivalente e un espazo de almacenamento.

Unha vez analizada a morfoloxía da vivenda existente, óptase por facer as mínimas intervencións de derriba posibles co obxectivo de unificar estancias para crear unha ampla zona de día e a minimización do corredor de acceso. Así se acaba creando un gran espazo fluído e cambiante que fai da vivenda final un espazo fácil de habitar e onde a zona de día convértese nun espazo luminoso e amplo que aproveita o máximo posible a xeometría para asumir os usos de cociña, sala de estar e comedor. Á vez que o corredor reducido vincula espacialmente esta zona co estudo, creando unha maior amplitude visual e achegando luz á nova estratexia lonxitudinal coa que a vivenda se relaciona agora co exterior, polo que desde a terraza pódese facer un percorrido continuo e sen barreiras visuais ata as dúas habitacións con vistas, que se mantiveron na súa posición orixinal.

Unificadas as estancias, recolócase o baño onde estaba a cociña e sitúase o espazo de limpeza polivalente onde estaba o baño, salientando o contacto das estancias resultantes cos patios interiores existentes. A vivenda resultante obtén unha zona de día singular, conseguindo unha sensación espacial maior, sendo leste o espazo habitable principal de intercambio e vivencias dos usuarios, potenciado pola situación da ampla terraza anexa.

En canto ao equipamento da vivenda, este faise mediante a creación de dous elementos mobles: un para a cociña, sala de estar e comedor e o outro para o estudo, de maneira integrada e potenciando os espazos dos que forman parte. En canto á materialidad final, proponse que esta xere unha vivenda acolledora, amable, -que abarque o concepto hygge danés-, mediante un pavimento con textura pétrea que comprende toda a planta da vivenda, e o uso de cores neutras e madeiras cálidas para o resto de materiais.

Obra: Casa Júlia
Autor: Guillem Carrera
Emprazamento: Tarragona, España
Ano: 2018
Superfície construida: 105 m2
Superfície útil: 87 m2
Fotografía: Jose Hevia
Colaboradores: Indibil Solans, Meritxell Anglès, Xavier Molina, Artur Garcia
Construtora: Manumissió 2005 SL
+ guillemcarrera.com[:en]

Casa Júlia Guillem Carrera o1

Join, relocate and equip.

Located on the ground floor of a residential building from the 60s of the 20th century located in the Tarragona area, it is planned to redesign a house that was divided programmatically into four rooms, a living room and a bathroom (these two last elements of small dimensions taking into account the 87 m2 that presents the usable surface housing in the plant).

Once the morphology of the existing house was analysed, it was detected that although the living room communicated with the terrace, this one was small, at the same time that between the living room and the kitchen there was a room that was the cause of the existence of a corridor that consumed surface to the detriment of the living room itself, the kitchen and the bathroom. At the same time, the two existing inner courtyards in the building, did not illuminate properly the rooms with which they contacted due to the state of the windows and to the original distribution of the house.

The program requested by the client consisted of a living room, dining room, kitchen, two bedrooms, a study, a bathroom, a multi-purpose cleaning space and a storage space.

It is chosen to make the minimum possible demolition interventions with the aim of unifying rooms to create a large day area and the minimization of the access corridor. This creates a large, fluid and changing space that makes the final house an easy place to live and where the day area becomes a bright and spacious space that takes full advantage of geometry to assume the uses of cooking, living room and dining room. At the same time, the reduced corridor spatially links this area with the study, creating a greater visual amplitude and bringing light to the new longitudinal strategy with which the house is now related to the exterior, so that from the terrace you can take a continuous route without visual barriers to the two rooms with views, which have remained in their original position.

Unified rooms, it is relocated the bathroom where the kitchen was located and the multipurpose cleaning space where the bathroom was located, emphasizing the contact of the resulting rooms with the existing inner courtyards. The resultant housing obtains a singular day zone, achieving a greater spatial sensation, being this the main living space of exchange and experiences of the users, promoted by the situation of the broad annexed terrace.

With regard to housing equipment, this is done by creating two furniture elements: one for the kitchen, living room and dining room and the other for the study, in an integrated way and promoting the spaces of those who are part of it.

As regards the final materiality, it is proposed that this generates a cozy, friendly housing, which embraces the concept of Danish hygge, by means of pavement with a stony  texture that includes the entire housing floor, and the use of neutral colors and warm wood for the rest of materials.

Work: Casa Júlia
Author: Guillem Carrera
Location: Tarragona, Spain
Year: 2018
Builded surface: 105 m2
Usable surface: 87 m2
Photographya: Jose Hevia
Collaborators: Indibil Solans, Meritxell Anglès, Xavier Molina, Artur Garcia
Constructors: Manumissió 2005 SL
+ guillemcarrera.com[:]

Oíza

0

[:es]

francisco-javier-saenz-de-oiza-puente-editores
Oíza | Javier Vellés Montoya

Francisco Javier Sáenz de Oíza (1918-2000) fue uno de los arquitectos españoles más relevantes de la segunda mitad del siglo xx. Construyó obras tan importantes como la basílica de Aránzazu, los edificios madrileños del Banco de Bilbao y Torres Blancas, y el Palacio de Festivales de Santander. A pesar del reconocimiento del que disfrutó en vida y de su destacado papel en el panorama cultural español, pocas publicaciones han recogido su legado como se merece.

A caballo entre una biografía y una monografía, este estudio de Javier Vellés hace un repaso personal, desde su condición de discípulo, de la vida y la obra de Oíza. En palabras del autor del prólogo, Rafael Moneo:

“El libro es a un tiempo crónica de lo que fue la obra de Oíza como arquitecto y apunte biográfico lleno de valiosa información. Javier Vellés estaba allí y siente la necesidad de contarnos cómo se enfrentaba Oíza a proyectos tales como las universidades autónomas de Madrid o Bilbao, o a edificios construidos como el Banco de Bilbao o la casa Echevarría […].

Vellés rememora con gusto lo que fue su aprendizaje en el estudio de Oíza, quiere compartir con quienes no le conocieron su modo de enfrentarse al trabajo. Toda una actitud, por no hablar de metodología, se desprende de la lectura de estos textos que no me cabe duda serán de obligada consulta para quienes en el futuro estudien la obra de Oíza”.

Javier Vellés Montoya

(Bilbao, 1943) se tituló como arquitecto por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAB) en 1971 y como doctor arquitecto en la Universidad de Castilla-La Mancha en 2012. Trabajó con Francisco Javier Sáenz de Oíza, cuatro años en el estudio y doce en la cátedra de Proyectos, y de 2011 a 2015 fue profesor asociado de Dibujo y Construcción en la Escuela de Arquitectura de Toledo.

Su obra ha sido ampliamente expuesta y publicada, así como recogida en una monografía de Antón Capitel (Javier Vellés, Fundación Argentaria, Madrid, 1995). Ha recibido y el premio de restauración del Ayuntamiento de Madrid (1990), la medalla de oro de Europa Nostra (1991) y el Premio Nacional del Ladrillo (Hispalit, 1991) y es autor de los libros Sor Ana de la Cruz (1997) y Melilla la bien Guardada (1997).

[:gl]

francisco-javier-saenz-de-oiza-puente-editores

Francisco Javier Sáenz de Oíza (1918-2000) foi un dos arquitectos españois máis relevantes da segunda metade do século xx. Construíu obras tan importantes como a basílica de Aránzazu, os edificios madrileños do Banco de Bilbao e Torres Brancas, e o Palacio de Festivais de Santander. A pesar do recoñecemento do que gozou en vida e do seu destacado papel no panorama cultural español, poucas publicacións recolleron o seu legado como se merece.

Dacabalo entre unha biografía e unha monografía, este estudo de Javier Vellés fai un repaso persoal, desde a súa condición de discípulo, da vida e a obra de Oíza. En palabras do autor do prólogo, Rafael Moneo:

“O libro é a un tempo crónica do que foi a obra de Oíza como arquitecto e apuntamento biográfico cheo de valiosa información. Javier Vellés estaba alí e sente a necesidade de contarnos como se enfrontaba Oíza a proxectos tales como as universidades autónomas de Madrid ou Bilbao, ou a edificios construídos como o Banco de Bilbao ou a casa Echevarría […].

Vellés rememora con gusto o que foi a súa aprendizaxe no estudo de Oíza, quere compartir con quen non lle coñeceron o seu modo de enfrontarse ao traballo. Toda unha actitude, por non falar de metodoloxía, despréndese da lectura destes textos que non me cabe dúbida serán de obrigada consulta para quen no futuro estuden a obra de Oíza”.

Javier Vellés Montoya (Bilbao, 1943) titulouse como arquitecto pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid ( ETSAB) en 1971 e como doutor arquitecto na Universidade de Castela-A Mancha en 2012. Traballou con Francisco Javier Sáenz de Oíza, catro anos no estudo e doce na cátedra de Proxectos, e de 2011 a 2015 foi profesor asociado de Debuxo e Construción na Escola de Arquitectura de Toledo.

A súa obra foi amplamente exposta e publicada, así como recollida nunha monografía de Antón Capitel (Javier Vellés, Fundación Argentaria, Madrid, 1995). Recibiu e o premio de restauración do Concello de Madrid (1990), a medalla de ouro de Europa Nostra (1991) e o Premio Nacional do Ladrillo ( Hispalit, 1991) e é autor dos libros Sor Ana da Cruz (1997) e Melilla a ben Gardada (1997).

[:en]

francisco-javier-saenz-de-oiza-puente-editores

Francisco Javier Sáenz de Oíza (1918-2000) was one of the most important Spanish architects of the second half of the 20th century. He built important works such as the Basilica of Aránzazu, the Madrid buildings of the Bank of Bilbao and Torres Blancas, and the Palace of Festivals of Santander. Despite the recognition he enjoyed during his life and his outstanding role in the Spanish cultural scene, few publications have collected his legacy as he deserves.

Halfway between a biography and a monograph, this study by Javier Vellés makes a personal review, from his condition of disciple, of the life and work of Oíza. In the words of the author of the prologue, Rafael Moneo:

“The book is at the same time a chronicle of what Oíza‘s work was as an architect and a biographical sketch full of valuable information. Javier Vellés was there and feels the need to tell us how Oíza was facing projects such as the autonomous universities of Madrid or Bilbao, or buildings built like the Bank of Bilbao or the house Echevarría […].

Vellés remembers with pleasure what was his apprenticeship in Oíza‘s studio, he wants to share with those who did not know him his way of facing work. All an attitude, not to mention methodology, comes from the reading of these texts that I have no doubt will be a must for those who in the future study the work of Oíza”.

Javier Vellés Montoya (Bilbao, 1943) was named an architect by the School of Architecture of Madrid (ETSAB) in 1971 and as an architect at the University of Castilla-La Mancha in 2012. He worked with Francisco Javier Sáenz de Oíza, four years in the study and twelve in the Chair of Projects, and from 2011 to 2015 he was an associate professor of Drawing and Construction at the School of Architecture of Toledo.

His work has been widely exposed and published, as well as collected in a monograph by Antón Capitel (Javier Vellés, Fundación Argentaria, Madrid, 1995). He has received and the restoration prize of the Madrid City Council (1990), the gold medal of Europa Nostra (1991) and the National Brick Award (Hispalit, 1991) and is the author of the books Sor Ana de la Cruz (1997) and Melilla the well-guarded one (1997).

Su obra ha sido ampliamente expuesta y publicada, así como recogida en una monografía de Antón Capitel (Javier Vellés, Fundación Argentaria, Madrid, 1995). Ha recibido y el premio de restauración del Ayuntamiento de Madrid (1990), la medalla de oro de Europa Nostra (1991) y el Premio Nacional del Ladrillo (Hispalit, 1991) y es autor de los libros Sor Ana de la Cruz (1997) y Melilla la bien Guardada (1997).

[:]

[:es]La disonancia y la paradoja | Marcelo Gardinetti [:gl]A disonancia e o paradoxo | Marcelo Gardinetti [:en]The dissonance and the paradox | Marcelo Gardinetti [:]

[:es]

Facultad de Historia, Universidad de Cambridge ©Seier+Seier
Facultad de Historia, Universidad de Cambridge © Seier+Seier

“Desde mediados de los años setenta, Stirling puso de manifiesto su lucha contra el aburrimiento producido por la repetición de la arquitectura moderna, contra su trivialidad y su incapacidad para emplazarse en contornos históricos. Para ello intentó desplegar una obra que fuera narrativa y figurativa y, a la vez, abstracta y avanzada tecnológicamente”.1

La obra arquitectónica de Stirling transita la posguerra entre las diferentes propuestas que buscan reformular los conceptos fundacionales del movimiento moderno. Para Stirling, la manera de enriquecer el legado moderno reside principalmente en la incorporación de elementos de la tradición local,

“una combinación de formas canónicas del movimiento moderno con elementos extraídos del vernáculo industrial”.2

Las referencias implícitas a la arquitectura de Melnikov, Le Corbusier o Hannes Meyer se conjugan a su manera, en el uso de ladrillo y piedra junto a materiales de tecnología avanzada. Conjunción vernácula-tecnológica se hace visible en el laboratorio de ingeniería de la Universidad de Leicester (1959- 1963), en la facultad de historia de la Universidad de Cambridge (1964-67) y el Queen´s College de Oxford (1966-1971), aunque los requerimientos funcionales nunca están condicionados por el significado de las formas. Del mismo modo actúa en los proyectos para la empresa de acero Dorman long en 1965 y el centro Olivetti de Haslmere de 1969, pero en estos casos las expresiones mecanicistas son más categóricas.

La disonancia y la paradoja | Marcelo Gardinetti
Centro Olivetti

A comienzos de los 70, Stirling asume una actitud más sensible a las características del entorno. Tanto en el proyecto para el Centro Cívico de Derby (1970) como en el Centro artístico de la Universidad de St. Andrews (1971), las decisiones proyectuales privilegian y enriquecen la continuidad de la trama urbana.

En 1974, en una de sus conferencias, Stirling fortalece su interés por el contexto y el uso de elementos que la comunidad identifica:

“El arte de la arquitectura puede ser la manera en que se ensamblan los elementos simbólicos funcionales… pero, el edificio total, debe surgir de un ensamblaje de los elementos de la vida diaria, reconocibles para un hombre común y no solo para un arquitecto”.3

Cuando en 1977, presenta el proyecto para la ampliación del Museo estatal de arte de Stuttgart, ratifica esa actitud contextualista. El terreno destinado a la ampliación, adyacente a la estructura neoclásica de la Staatsgalerie Stuttgart de 1837, tiene forma irregular y presenta una pronunciada pendiente, y además enfrenta una calle que inicia su descenso hacia un pasaje subterráneo.

La disonancia y la paradoja | Marcelo Gardinetti
Planta Staatsgalerie

El diseño apela al uso de la tipología como una matriz donde gravitan elementos con diferentes atributos. El trazo genealógico reinterpreta las características formales del Altes Museum de Schinkel. Esta referencia no parece casual, habida cuenta que varios historiadores consideran ese proyecto como una nueva tipología museística del siglo XIX generada por la conjunción de varias tipologías de la historia clásica. Sobre esa matriz, Stirling produce alteraciones, cortes y adiciones, e incorpora un repertorio formal complejo, hasta alcanzar una sintaxis similar a las composiciones cubistas.

La ampliación se ordena mediante un eje axial. Con reflexiva habilidad, Stirling enfrenta lo antiguo y lo moderno sobre una misma trama, sin que las formas se fundan en un solo objeto. Del mismo modo que en el Altes Museum, la planta de las salas de exposición en formas de U contienen una figura circular, pero en este caso sin cúpula y sin el pórtico de acceso. La sala central circular se convierte en un patio abierto y el frontis en una plaza de acceso rectangular donde una doble hilera de árboles alude simbólicamente a la columnata suprimida.

Los espacios museísticos revalorizan la tipología tradicional de salas en fila, pero se complementan con otros de planta libre. El vínculo con la antigua estructura está determinado por una circulación transversal que permite el funcionamiento conjunto pero resguarda la autonomía del viejo edificio.

La disonancia y la paradoja | Marcelo Gardinetti  ©staatsgalerie.de ©Timothy Brown
© staatsgalerie.de © Timothy Brown

Por fuera, las figuras que se superponen en la trama tipológica están determinadas por la función y por su situación en relación al contexto. La fachada se disuelve entre rampas y escaleras necesarias para salvar la pendiente del terreno, propiciando un entorno dinámico que acentúa el carácter público del edificio. La yuxtaposición de texturas y colores, el uso artesanal de elementos de escala alterada y la aplicación de los avances tecnológicos, conforman un edificio que es a la vez ecléctico, plástico e innovador.

“El nuevo edificio para el museo de Stuttgart puede ser un collage de viejos y nuevos elementos, cornisas egipcias y ventanas románicas, pero también marquesinas constructivistas, rampas y formas fluidas: una unión de elementos del pasado y del presente. Tratando de evocar una asociación con la idea de museo encuentro los museos del siglo XIX más convincentes que los del XX”.4

Stirling apela a la metáfora para desplegar un juego sofisticado. Emplea formas de la historia académica y de la arquitectura vernácula para componer un intencionado collage escenográfico, en el que altera la proporción de los elementos que extrae de otras arquitecturas y los ensambla en una maniobra de aparentes contradicciones. En esta obra, Stirling resume un razonamiento compositivo complejo y personal donde, tal como señala Montaner, la disonancia y la paradoja serían su estrategia estética.

La disonancia y la paradoja | Marcelo Gardinetti  ©staatsgalerie.de ©Timothy Brown
© staatsgalerie.de © Timothy Brown

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. Diciembre 2018

Notas:

Josep María Montaner, Después del movimiento moderno, Ed. G.G. 1993 Cap. XV La versatilidad del eclecticismo.

Kenneth Frampton, Historia crítica del movimiento moderno, ed. G.G. 1981 pág. 271

James Stirling, Segundo congreso internacional de arquitectura, Persépolis, 1974 – citado por: Alejandro Gómez García, El proyecto cubista: De Le Corbusier a Stirling, Tesis Doctoral, 2001

James Stirling, Architectural alms and influences, 1980 – citado en Summarios 84, año 1984, pág. 24.

[:gl]

Facultad de Historia, Universidad de Cambridge ©Seier+Seier
Facultade de Historia, Universidade de Cambridge © Seier+Seier

“Desde mediados dos anos setenta, Stirling puxo de manifesto a súa loita contra o aburrimento producido pola repetición da arquitectura moderna, contra a súa trivialidade e a súa incapacidade para emprazarse en contornos históricos. Para iso tentou despregar unha obra que fose narrativa e figurativa e, á vez, abstracta e avanzada tecnoloxicamente”.1

A obra arquitectónica de Stirling transita a posguerra entre as diferentes propostas que buscan reformular os conceptos fundacionais do movemento moderno. Para Stirling, a maneira de enriquecer o legado moderno reside principalmente na incorporación de elementos da tradición local,

“unha combinación de formas canónicas do movemento moderno con elementos extraídos do vernáculo industrial”.2

As referencias implícitas á arquitectura de MelnikovLe Corbusier ou Hannes Meyer conxúganse á súa maneira, no uso de ladrillo e pedra xunto a materiais de tecnoloxía avanzada. Conxunción vernácula-tecnolóxica faise visible no laboratorio de enxeñería da Universidade de Leicester (1959- 1963), na facultade de historia da Universidade de Cambridge (1964-67) e o Queen´s College de Oxford (1966-1971), aínda que os requirimentos funcionais nunca están condicionados polo significado das formas. Do mesmo xeito actúa nos proxectos para a empresa de aceiro Dorman long en 1965 e o centro Olivetti de Haslmere de 1969, pero nestes casos as expresións mecanicistas son máis categóricas.

Centro Olivetti
Centro Olivetti

A comezos dos 70, Stirling asume unha actitude máis sensible ás características da contorna. Tanto no proxecto para o Centro Cívico de Derby (1970) como no Centro artístico da Universidade de St. Andrews (1971), as decisións proyectuales privilexian e enriquecen a continuidade da trama urbana.

En 1974, nunha das súas conferencias, Stirling fortalece o seu interese polo contexto e o uso de elementos que a comunidade identifica:

“A arte da arquitectura pode ser a maneira en que se ensamblan os elementos simbólicos funcionais… pero, o edificio total, debe xurdir dunha ensamblaxe dos elementos da vida diaria, reconocibles para un home común e non só para un arquitecto”.3

Cando en 1977, presenta o proxecto para a ampliación do Museo estatal de arte de Stuttgart, ratifica esa actitude contextualista. O terreo destinado á ampliación, adxacente á estrutura neoclásica da Staatsgalerie Stuttgart de 1837, ten forma irregular e presenta unha pronunciada pendente, e ademais enfronta unha rúa que inicia o seu descenso cara a unha pasaxe subterránea.

Planta Staatsgalerie
Planta Staatsgalerie

O deseño apela ao uso da tipoloxía como unha matriz onde gravitan elementos con diferentes atributos. O trazo xenealóxico reinterpreta as características formais do Altes Museum de Schinkel. Esta referencia non parece casual, tendo en conta que varios historiadores consideran ese proxecto como unha nova tipoloxía museística do século XIX xerada pola conxunción de varias tipoloxías da historia clásica. Sobre esa matriz, Stirling produce alteracións, cortes e adicións, e incorpora un repertorio formal complexo, ata alcanzar unha sintaxe similar ás composicións cubistas.

A ampliación ordénase mediante un eixo axial. Con reflexiva habilidade, Stirling enfronta o antigo e o moderno sobre unha mesma trama, sen que as formas fúndanse nun só obxecto. Do mesmo xeito que no Altes Museum, a planta das salas de exposición en formas de Ou conteñen unha figura circular, pero neste caso sen cúpula e sen o pórtico de acceso. A sala central circular convértese nun patio aberto e o frontis nunha praza de acceso rectangular onde unha dobre fileira de árbores alude simbólicamente á columnata suprimida.

Os espazos museísticos revalorizan a tipoloxía tradicional de salas en fila, pero compleméntanse con outros de planta libre. O vínculo coa antiga estrutura está determinado por unha circulación transversal que permite o funcionamento conxunto pero resgarda a autonomía do vello edificio.

©staatsgalerie.de ©Timothy Brown
© staatsgalerie.de © Timothy Brown

Por fóra, as figuras que se superpoñen na trama tipolóxica están determinadas pola función e pola súa situación en relación ao contexto. A fachada disólvese entre ramplas e escaleiras necesarias para salvar a pendente do terreo, propiciando unha contorna dinámica que acentúa o carácter público do edificio. A yuxtaposición de texturas e cores, o uso artesanal de elementos de escala alterada e a aplicación dos avances tecnolóxicos, conforman un edificio que é á vez ecléctico, plástico e innovador.

“O novo edificio para o museo de Stuttgart pode ser unha colaxe de vellos e novos elementos, cornixas exipcias e xanelas románicas, pero tamén marquesiñas constructivistas, ramplas e formas fluídas: unha unión de elementos do pasado e do presente. Tratando de evocar unha asociación coa idea de museo atopo os museos do século XIX máis convincentes que os do XX”.4

Stirling apela á metáfora para despregar un xogo sofisticado. Emprega formas da historia académica e da arquitectura vernácula para compoñer unha intencionada colaxe escenográfico, no que altera a proporción dos elementos que extrae doutras arquitecturas e os ensambla nunha manobra de aparentes contradicións. Nesta obra, Stirling resume un razoamento compositivo complexo e persoal onde, tal como sinala Montaner, a disonancia e o paradoxo serían a súa estratexia estética.

©staatsgalerie.de ©Timothy Brown
© staatsgalerie.de © Timothy Brown

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. Decembro 2018

Notas:

Josep María Montaner, Despois do movimento moderno, Ed. G.G. 1993 Cap. XV A versatilidade do eclecticismo.

Kenneth Frampton, Historia crítica do movemento moderno, ed. G.G. 1981 pág. 271

James Stirling, Segundo congreso internacional de arquitectura, Persépolis, 1974 – citado por: Alejandro Gómez García, O proxecto cubista: De Le Corbusier a Stirling, Tese Doutoral, 2001

James Stirling, Architectural alms and influences, 1980 – citado en Summarios 84, ano 1984, páx. 24.

[:en]

Facultad de Historia, Universidad de Cambridge ©Seier+Seier
Faculty of History, University of Cambridge © Seier+Seier

“Since the mid-seventies, Stirling has shown his struggle against the boredom produced by the repetition of modern architecture, against its triviality and its inability to situate itself in historical contours. For this he tried to display a work that was narrative and figurative and, at the same time, abstract and technologically advanced”.1

The architectural work of Stirling goes through the postwar period among the different proposals that seek to reformulate the founding concepts of the modern movement. For Stirling, the way to enrich the modern legacy lies mainly in the incorporation of elements of local tradition,

“A combination of canonical forms of the modern movement with elements extracted from the industrial vernacular”.2

The implicit references to the architecture of MelnikovLe Corbusier or Hannes Meyer are combined in their own way, in the use of brick and stone together with materials of advanced technology. Vernacular-technological conjunction becomes visible in the engineering laboratory of the University of Leicester (1959-1963), in the history faculty of the University of Cambridge (1964-67) and the Queen´s College of Oxford (1966-1971) ), although the functional requirements are never conditioned by the meaning of the forms. In the same way it acts in the projects for the steel company Dorman long in 1965 and the Olivetti center in Haslmere in 1969, but in these cases the mechanistic expressions are more categorical.

Centro Olivetti
Olivetti Center

At the beginning of the 70s, Stirling assumes an attitude more sensitive to the characteristics of the environment. Both in the project for the Civic Center of Derby (1970) and in the Artistic Center of the University of St. Andrews (1971), the project decisions privilege and enrich the continuity of the urban fabric.

In 1974, in one of his conferences, Stirling strengthens his interest in the context and the use of elements that the community identifies:

“The art of architecture may be the way in which the symbolic functional elements are assembled … but, the total building, must arise from an assembly of the elements of daily life, recognizable to a common man and not only to an architect”.3

When in 1977, he presented the project for the extension of the State Museum of Art in Stuttgart, he ratified that contextualist attitude. The terrain for the extension, adjacent to the neoclassical structure of the Staatsgalerie Stuttgart of 1837, has an irregular shape and presents a steep slope, and also faces a street that begins its descent towards an underground passage.

Planta Staatsgalerie
Staatsgalerie Floor

The design appeals to the use of typology as a matrix where elements with different attributes gravitate. The genealogical trace reinterprets the formal characteristics of Schinkel‘s Altes Museum. This reference does not seem accidental, given that several historians consider that project as a new museum typology of the nineteenth century generated by the conjunction of several typologies of classical history. On that matrix, Stirling produces alterations, cuts and additions, and incorporates a complex formal repertoire, until reaching a syntax similar to cubist compositions.

The extension is ordered by an axial axis. With reflective skill, Stirling confronts the old and the modern on the same plot, without the forms being founded on a single object. As in the Altes Museum, the floor of the U-shaped exhibition halls contains a circular figure, but in this case without a dome and without the access portico. The circular central room becomes an open courtyard and the frontispiece in a rectangular access plaza where a double row of trees symbolically alludes to the suppressed colonnade.

The museum spaces revalue the traditional typology of rooms in a row, but are complemented by others with a free floor. The link with the old structure is determined by a transversal circulation that allows the joint operation but protects the autonomy of the old building.

©staatsgalerie.de ©Timothy Brown
© staatsgalerie.de © Timothy Brown

On the outside, the figures that overlap in the typological plot are determined by the function and by its situation in relation to the context. The facade dissolves between ramps and stairs necessary to save the slope of the land, propitiating a dynamic environment that accentuates the public character of the building. The juxtaposition of textures and colors, the artisan use of elements of altered scale and the application of technological advances, make up a building that is both eclectic, plastic and innovative.

“The new building for the Stuttgart museum can be a collage of old and new elements, Egyptian cornices and Romanesque windows, but also constructivist marquees, ramps and fluid forms: a union of elements of the past and the present. Trying to evoke an association with the idea of a museum, I find nineteenth century museums more convincing than those of the XX”.4

Stirling appeals to the metaphor to display a sophisticated game. It uses forms of academic history and vernacular architecture to compose an intentional scenographic collage, in which it alters the proportion of the elements that it extracts from other architectures and assembles them in a maneuver of apparent contradictions. In this work, Stirling summarizes a complex and personal compositional reasoning where, as Montaner points out, dissonance and paradox would be his aesthetic strategy.

©staatsgalerie.de ©Timothy Brown
© staatsgalerie.de © Timothy Brown

Marcelo Gardinetti . architect
La Plata. Decmber 2018

Notes:

Josep María Montaner, Después del movimiento moderno, Ed. G.G. 1993 Cap. XV La versatilidad del eclecticismo.

Kenneth Frampton, Historia crítica del movimiento moderno, ed. G.G. 1981 pág. 271

James Stirling, Segundo congreso internacional de arquitectura, Persépolis, 1974 – citado por: Alejandro Gómez García, El proyecto cubista: De Le Corbusier a Stirling, Tesis Doctoral, 2001

James Stirling, Architectural alms and influences, 1980 – citado en Summarios 84, año 1984, pág. 24.

[:]

[:es]Wright anuncia | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

Wright anuncio, Sponsor, 27 II 61, p. 2
Wright anuncio, Sponsor, 27 II 61, p. 2

En varias ocasiones he escrito en este espacio sobre Frank Lloyd Wright, un arquitecto que fue capaz de crear unos edificios estupendos, que además tuvo una vida azarosa y una forma de comportarse que lo convirtió en uno de los primeros «starchitects«, una estrella de la arquitectura junto a Le Corbusier y otros pocos profesionales de las primeras décadas del siglo pasado, famoso gracias a su trabajo y, sobre todo, a su capacidad para auto publicitarse en muchos medios de comunicación.

Hace siete años, escribí también sobre un anuncio que apareció en la prensa española con la efigie de Zaha Hadid, ahora en unos números de las revistas Sponsor y Broadcasting del año 1961, he encontrado en ambas un anuncio a toda página de la emisora de radio y televisión WFAA de Dallas, con la venerable efigie de Wright, con ese sombrero parecido al que usaba Buster Keaton, acompañada de lo que parece ser un muro de piedra y una regla en forma de T, que se usaba adosada al borde las mesas para dibujar líneas rectas. El texto de estos anuncios es el siguiente:

Saber hacer. La perseverancia y la fe en un nuevo concepto son los elementos básicos que ayudan a crear el progreso. Frank Lloyd Wright creía en el concepto arquitectónico de que la forma debe seguir a la función. Y su perseverancia frente a una fuerte oposición fue justamente recompensada. Hoy su gran «saber hacer» se refleja en más de treinta estados. En todas las facetas de nuestro mundo empresarial actual, resulta evidente que aquellas empresas que utilizan plenamente su «saber hacer» colectivo son las que justamente se recompensan con los nuevos negocios que crean.

Wright falleció en 1959, por lo que evidentemente, no se le puede acusar de emplear su imagen para promocionarse, si este anuncio le sirvió a alguien sería a los responsables de su estudio de arquitectura que siguió funcionando tras su muerte. Ante todo sorprende la relación que podría existir entre el arquitecto y una emisora de radio y televisión, pero su texto es interesante, porque reafirma la imagen de Wright como el modelo del artista incomprendido y soñador, que sufre mucho por su actitud vanguardista, pero termina triunfando, un modelo del

«self made man»,

del hombre hecho a sí mismo, un mito que tanto divulgaron las novelas y el cine estadounidenses y uno de cuyos arquetipos más conocidos es el Howard Roark de El manantial, tanto en el tomazo de Ayn Rand, como en la película excepcionalmente bien dirigida por King Vidor.

Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, agosto 2018
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad

[:]

[:es]Maestros Modernos. Secundino Zuazo[:gl]Mestres Modernos. Secundino Zuazo[:en]Modern Masters. Secundino Zuazo[:]

0

[:es]https://vimeo.com/244402099

La Fundación Arquitectura COAM continua con este ciclo con el que quiere poner de manifiesto la importancia que el patrimonio arquitectónico contemporáneo, tiene para la sociedad del siglo XXI, la necesidad de su reconocimiento social y de su mantenimiento y conservación.

Esta quinta conferencia está dedicada a Secundino Zuazo (Bilbao, 1887 – Madrid, 1970), arquitecto y urbanista especialmente conocido obras como la Casa de las Flores o los Nuevos Ministerios.

«Arquitecto y urbanista. Es uno de los arquitectos más representativos de la II República Española. Su obra aúna el racionalismo con la tradición arquitectónica española.»

Nace en Bilbao, en 1887. Tras acabar los estudios en 1912, trabaja con Antonio Palacios en su estudio. Un viaje por Holanda y el centro de Europa hace que su estilo evolucione hacia un racionalismo depurado, donde prima el confort y la funcionalidad. En 1932 diseña uno de sus edificios más emblemáticos “La Casa de las Flores”, en el madrileño barrio de Argüelles.

El entonces ministro de Obras Públicas, Indalecio Prieto, le encarga las obras para albergar los nuevos ministerios, pero la guerra civil impidió terminar este proyecto. Sus edificios evolucionarán hacia planteamientos más nacionalistas, afines a los gustos de la dictadura.

Aún así buscará líneas más renovadoras, como las de sus Torres de Cea Bermúdez, en Madrid, donde fallece en 1971.

Intervendrán Lilia Maure y Jaime Tarruell.

[:gl]https://vimeo.com/244402099

A Fundación Arquitectura COAM continua con este ciclo co que quere poñer de manifesto a importancia que o patrimonio arquitectónico contemporáneo, ten para a sociedade do século XXI, a necesidade do seu recoñecemento social e do seu mantemento e conservación.

Esta quinta conferencia está dedicada a Secundino Zuazo (Bilbao, 1887 – Madrid, 1970), arquitecto e urbanista especialmente coñecido obras como a Casa das Flores ou os Novos Ministerios.

«Arquitecto e urbanista. É un dos arquitectos máis representativos da II República Española. A súa obra aúna o racionalismo coa tradición arquitectónica española.»

Nace en Bilbao, en 1887. Tras acabar os estudos en 1912, traballa con Antonio Palacios no seu estudo. Unha viaxe por Holanda e o centro de Europa fai que o seu estilo evolucione cara a un racionalismo depurado, onde prima o confort e a funcionalidade. En 1932 deseña un dos seus edificios máis emblemáticos “A Casa das Flores”, no madrileño barrio de Argüelles.

O entón ministro de Obras Públicas, Indalecio Prieto, encárgalle as obras para albergar os novos ministerios, pero a guerra civil impediu terminar este proxecto. Os seus edificios evolucionarán cara a formulacións máis nacionalistas, afíns aos gustos da ditadura.

Aínda así buscará liñas máis renovadoras, como as das súas Torres de Cea Bermúdez, en Madrid, onde falece en 1971.

Intervirán Lilia Maure e Jaime Tarruell.

[:en]https://vimeo.com/244402099

The COAM Architecture Foundation continues this cycle with which it wants to highlight the importance that the contemporary architectural heritage has for the society of the 21st century, the need for its social recognition and its maintenance and conservation.

This fifth conference is dedicated to Secundino Zuazo (Bilbao, 1887 – Madrid, 1970), architect and urban planner especially known works such as the Casa de las Flores or the Nuevos Ministerios.

«Architect and urban planner, he is one of the most representative architects of the Second Spanish Republic, his work unites rationalism with the Spanish architectural tradition.»

Born in Bilbao in 1887. After completing his studies in 1912, he worked with Antonio Palacios in his studio. A trip through the Netherlands and the center of Europe makes his style evolve towards a purified rationalism, where comfort and functionality prevail. In 1932 he designed one of his most emblematic buildings “La Casa de las Flores”, in the Madrid district of Argüelles.

The then Minister of Public Works, Indalecio Prieto, commissioned the works to house the new ministries, but the civil war prevented this project from being completed. Its buildings will evolve towards more nationalist approaches, related to the tastes of the dictatorship.

Even so, he will look for more renovating lines, such as those of his Torres de Cea Bermúdez, in Madrid, where he died in 1971.

Lilia Maure and Jaime Tarruell will speak.

[:]

La Petite Brioche | Binomio Arquitectura

[:es]

La Petite Brioche Binomio Arquitectura o1

La nueva Petite Brioche se ubica en el comienzo de la Calle de la Paz, frente a la Plaza Alfonso el Magnánimo, Valencia, en un bajo comercial en esquina, con unas magníficas vistas hacia el parque y el parterre y próximo al centro histórico de la ciudad.

El local cuenta con una morfología irregular y una serie de condiciones previas por parte del anterior inquilino, que supeditan la propuesta. Estos condicionantes son varios: mantener el aseo y la cocina en su posición inicial, espacios residuales entre varias estancias, fachadas preestablecidas, etc. Por tanto, la propuesta debe responder a varios objetivos como son conseguir la máxima exposición de producto, una amplia zona de público, así como minimizar los efectos de las condiciones previas para que el local tenga una lectura simple y unitaria.

Como primera estrategia, se opta por situar la zona de exposición y atención al público al fondo de la zona pública, para que toda ella sea visible tanto desde el interior como desde el exterior. De esta manera, también se soluciona el retranqueo y espacio residual creado por los aseos, mejorando el acceso a los mismos y creando una zona de exposición próxima a la entrada y a la vista de los viandantes.

El siguiente recurso propone la zona de público en la parte más irregular, optando por mesas, banco corrido y barras que se adapten de la mejor manera a las irregularidades y rentabilicen el espacio. La tercera medida es la unidad del conjunto a través de la materialidad: se utiliza el mismo pavimento en todo el local, el despiece y tonos de las maderas es similar en todas las paredes y mobiliario y se resalta la zona de ventas y exposición a través de una barra pétrea, que se pliega en líneas rectas, adaptándose a las necesidades de exposición.

La fachada exterior se trabaja ubicando marcos de madera de iroko en los escaparates. De este modo, se resaltan los huecos previos y se les concede valor, así como se le proporciona mayor visibilidad al local y se unifica su aspecto con su local hermano, situado en la calle Sorní.

Obra: La Petite Brioche
Autor: Alba Pérez Montero, Enrique Victor Mengual, José Ramón Martínez Cañadas y Giacomo Deluca (Binomio Arquitectura)
Año: 2018
Emplazamiento: Plaza de Alfonso el Magnánimo 3, Valencia, España
Fotografías: Lorenzo Franzi
+ binomio-arquitectura.com

[:gl]

La Petite Brioche Binomio Arquitectura o1

A nova Petite Brioche sitúase no comezo da Rúa da Paz, fronte á Praza Alfonso o Magnánimo, Valencia, nun baixo comercial en esquina, cunhas magníficas vistas cara ao parque e o parterre e próximo ao centro histórico da cidade.

A local conta cunha morfoloxía irregular e unha serie de condicións previas por parte do anterior inquilino, que supeditan a proposta. Estes condicionantes son varios: manter o aseo e a cociña na súa posición inicial, espazos residuais entre varias estancias, fachadas preestablecidas, etc. Por tanto, a proposta debe responder a varios obxectivos como son conseguir a máxima exposición de produto, unha ampla zona de público, así como minimizar os efectos das condicións previas para que o local teña unha lectura simple e unitaria.

Como primeira estratexia, óptase por situar a zona de exposición e atención ao público ao fondo da zona pública, para que toda ela sexa visible tanto desde o interior como desde o exterior. Desta maneira, tamén se soluciona o retranqueo e espazo residual creado polos aseos, mellorando o acceso aos mesmos e creando unha zona de exposición próxima á entrada e á vista dos viandantes.

O seguinte recurso propón a zona de público na parte máis irregular, optando por mesas, banco corrido e barras que se adapten da mellor maneira ás irregularidades e rendibilicen o espazo. A terceira medida é a unidade do conxunto a través da materialidad: utilízase o mesmo pavimento en todo o local, o despezamento e tons das madeiras é similar en todas as paredes e mobiliario e resáltase a zona de vendas e exposición a través dunha barra pétrea, que se pliega en liñas rectas, adaptándose ás necesidades de exposición.

A fachada exterior trabállase situando marcos de madeira de iroko nos escaparates. Deste xeito, resáltanse os ocos previos e concédeselles valor, así como proporciónaselle maior visibilidade ao local e unifícase o seu aspecto co seu local irmán, situado na rúa Sorní.

Obra: La Petite Brioche
Autor: Pérez Montero, Enrique Victor Mengual, José Ramón Martínez Cañadas e Giacomo Deluca (Binomio Arquitectura)
Ano: 2018
Emprazamento: Praza de Alfonso el Magnánimo 3, Valencia, España
Fotografías: Lorenzo Franzi
+ binomio-arquitectura.com

[:en]

La Petite Brioche Binomio Arquitectura o1

La nueva Petite Brioche se ubica en el comienzo de la Calle de la Paz, frente a la Plaza Alfonso el Magnánimo, Valencia, en un bajo comercial en esquina, con unas magníficas vistas hacia el parque y el parterre y próximo al centro histórico de la ciudad.

El local cuenta con una morfología irregular y una serie de condiciones previas por parte del anterior inquilino, que supeditan la propuesta. Estos condicionantes son varios: mantener el aseo y la cocina en su posición inicial, espacios residuales entre varias estancias, fachadas preestablecidas, etc. Por tanto, la propuesta debe responder a varios objetivos como son conseguir la máxima exposición de producto, una amplia zona de público, así como minimizar los efectos de las condiciones previas para que el local tenga una lectura simple y unitaria.

Como primera estrategia, se opta por situar la zona de exposición y atención al público al fondo de la zona pública, para que toda ella sea visible tanto desde el interior como desde el exterior. De esta manera, también se soluciona el retranqueo y espacio residual creado por los aseos, mejorando el acceso a los mismos y creando una zona de exposición próxima a la entrada y a la vista de los viandantes.

El siguiente recurso propone la zona de público en la parte más irregular, optando por mesas, banco corrido y barras que se adapten de la mejor manera a las irregularidades y rentabilicen el espacio. La tercera medida es la unidad del conjunto a través de la materialidad: se utiliza el mismo pavimento en todo el local, el despiece y tonos de las maderas es similar en todas las paredes y mobiliario y se resalta la zona de ventas y exposición a través de una barra pétrea, que se pliega en líneas rectas, adaptándose a las necesidades de exposición.

The exterior façade is worked by placing iroko wood frames in the shop windows. In this way, the previous holes are highlighted and they are given value, as well as giving greater visibility to the premises and unifying their appearance with their sister premises, located on Sorní Street.

Work: La Petite Brioche
Author: Pérez Montero, Enrique Victor Mengual, José Ramón Martínez Cañadas and Giacomo Deluca (Binomio Arquitectura)
Year: 2018
Location: Magnánimo Square, 3, Valencia, Spain
Photography: Lorenzo Franzi
+ binomio-arquitectura.com

[:]

Calligraphr

0

[:es]

calligraphr o1

¡Transforme su caligrafía en una fuente!

Calligraphr, permite crear su propia fuente, nunca fue tan fácil, con su propia fuente, podrá crear verdaderos diseños personalizados y arte con caligrafía.

De hecho, si ni siquiera quieres registrarte antes de saber si de verdad funciona como esperas, puedes usar la versión de prueba y podrás crear un alfabeto latino mínimo y experimentar con caracteres aleatorios y ligaduras.

Características.

Archivos de fuente estándar.

Las fuentes creadas con Calligraphr son archivos de fuentes estándar (formato ttf u otf). Una vez creados y descargados, funcionan independientemente de Calligraphr, no hay problema si desea eliminar su cuenta de Calligraphr.

Sus fuentes son de su exclusiva propiedad y puede instalarlas en tantas computadoras como desee y utilizarlas para cualquier propósito, incluido su uso comercial.

Caracteres aleatorios.

La utilización de caracteres aleatorios es la quintaesencia de una verdadera simulación de la escritura a mano. Esta opción permite generar distintas variantes de un mismo carácter de la misma forma que ocurre en la escritura a mano.

Esto significa que puede especificar distintas variantes para cada carácter de forma que puedan utilizarse durante la escritura para darle un aspecto más natural.

calligraphr o3

Ligaduras.

Las ligaduras son combinaciones de dos o más caracteres que se fusionan como una sola unidad. Naturalmente, casi todos escriben ligaduras cuando escriben a mano. Cuando utilice una fuente creada con la versión Pro de Calligraphr, las secuencias de caracteres adecuadas se reemplazarán automáticamente con sus ligaduras especificadas.

Plantillas personalizadas.

Con unos pocos clics, podrá compilar su propia plantilla personalizada con los caracteres específicos que necesite para su fuente. También podrá ajustar el tamaño de las celdas de la plantilla para que pueda rellenarlas con comodidad. Aunque a algunos nos gusta escribir en letra pequeña, otros pueden necesitar más espacio, especialmente cuando se crea una caligrafía.

Modificación de caracteres escaneados.

Nuestras herramientas le permiten modificar todos los caracteres a su gusto antes de generar la versión final de su fuente. Puede utilizar el editor de imágenes interno para mejorar y retocar caracteres, o modificar la altura y el espaciado para lograr una fuente más suave y agradable.

Almacenamiento permanente.

Todos sus datos se almacenan de manera permanente en su navegador. Sin embargo, si tiene una cuenta Pro, sus fuentes se almacenarán también en nuestro servidor para que pueda accederlas desde cualquier dispositivo.

 calligraphr o2

[:gl]

calligraphr o1

Transforme a súa caligrafía nunha fonte!

Calligraphr, permite crear a súa propia fonte, nunca foi tan fácil, coa súa propia fonte, poderá crear verdadeiros deseños personalizados e arte con caligrafía.

De feito, se nin sequera queres rexistrarche antes de saber se de verdade funciona como esperas, podes usar a versión de proba e poderás crear un alfabeto latino mínimo e experimentar con caracteres aleatorios e ligaduras.

Características.

Arquivos de fonte estándar.

As fontes creadas con Calligraphr son arquivos de fontes estándar (formato ttf ou otf). Unha vez creados e descargados, funcionan independentemente de Calligraphr, non hai problema se desexa eliminar a súa conta de Calligraphr.

As súas fontes son da súa exclusiva propiedade e pode instalalas en tantas computadoras como desexe e utilizalas para calquera propósito, incluído o seu uso comercial.

Caracteres aleatorios.

A utilización de caracteres aleatorios é a quintaesencia dunha verdadeira simulación da escritura a man. Esta opción permite xerar distintas variantes dun mesmo carácter da mesma forma que ocorre na escritura a man.

Isto significa que pode especificar distintas variantes para cada carácter de forma que poidan utilizarse durante a escritura para darlle un aspecto máis natural.

calligraphr o3

Ligaduras.

As ligaduras son combinacións de dúas ou máis caracteres que se fusionan como unha soa unidade. Naturalmente, case todos escriben ligaduras cando escriben a man. Cando utilice unha fonte creada coa versión Prol de Calligraphr, as secuencias de caracteres adecuadas substituiranse automaticamente cos seus ligaduras especificadas.

Plantillas personalizadas.

Cuns poucos clics, poderá compilar o seu propio persoal personalizado cos caracteres específicos que necesite para a súa fonte. Tamén poderá axustar o tamaño das celas do persoal para que poida enchelas con comodidade. Aínda que a algúns nos gusta escribir en letra pequena, outros poden necesitar máis espazo, especialmente cando se crea unha caligrafía.

Modificación de caracteres escaneados.

As nosas ferramentas permítenlle modificar todos os caracteres ao seu gusto antes de xerar a versión final da súa fonte. Pode utilizar o editor de imaxes interno para mellorar e retocar caracteres, ou modificar a altura e o espaciado para lograr unha fonte máis suave e agradable.

Almacenamento permanente.

Todos os seus datos almacénanse de maneira permanente no seu navegador. Con todo, se ten unha conta Prol, as súas fontes almacenaranse tamén no noso servidor para que poida accedelas desde calquera dispositivo.

 calligraphr o2

[:en]

calligraphr o1

Transform your calligraphy into a font!

Calligraphr, pallows you to create your own font, it was never so easy, with its own font, you can create real personalized designs and art with calligraphy.

In fact, if you do not even want to register before you know if it really works as you expect, you can use the trial version and you can create a minimal Latin alphabet and experiment with random characters and ligatures.

Features.

Standard Font files.

Fonts created with Calligraphr are standard Font files (ttf or otf format). Once created and downloaded, they work independently from Calligraphr, no problem if you want to delete your Calligraphr account.

Your fonts are your sole property and you can install them on as many computers as you want and use them for any purpose, including using them commercially.

Character randomization.

Character randomization is quintessential to simulate true handwriting. It works by reproducing different variations of the same character that are naturally found in handwritten text.

This means that you can specify different variants for each character and they will be used randomly during writing to give your font a more natural look.

calligraphr o3

Ligatures.

Ligatures are combinations of two or more characters that are merged together as a single unit. Naturally, almost everyone writes ligatures when writing by hand. When you use a font created with the Pro version of Calligraphr, suitable character sequences will automatically be replaced with your specified ligatures.

Customizable templates.

With just a few clicks, you can compile your own customized template with exactly the character set you need for your font. You can even adjust the size of template cells, so that you feel comfortable filling them out. While some of us like to write using small letters, others may need more space, especially when creating calligraphy.

Modify characters after scanning.

Our tools allow you to modify all characters to your liking before you generate the final font. You can use the internal image editor to enhance and touch up characters, or you can modify their height and spacing to get a smooth and pleasant font.

Persistent storage.

All your data is stored persistently in your browser. However, with a Pro account, your fonts are additionally stored on our server so you can access them on any device.

 calligraphr o2

[:]