Inicio Blog Página 181

XXVI CERTAMEN de PINTURA AYUNTAMIENTO de CAMBRE

555

La entrega de premios tendrá lugar el día 27 de noviembre, a las 20:30 horas, en la Sala de Exposiciones de la Biblioteca Central de Cambre, quedando las obras seleccionadas expuestas desde ese día hasta el 16 de enero de 2010.

+ www.certamepinturacambre.org/

The prize delivery will take place on 27 November, at 20:30, in the Exhibition hall of the Central Library of Cambre, being exposed selected works from that day to on 16 January 2010.

+ www.certamepinturacambre.org/

A entrega de premios terá lugar o día 27 de novembro, ás 20:30 horas, na Sala de Exposiciones de la Biblioteca Central de Cambre, quedando as obras seleccionadas expostas desde ese día ata o 16 de xaneiro de 2010.

+ www.certamepinturacambre.org/

La Casa Sert en Cambridge | Josep Lluis Sert

[:es]

La casa Sert de Cambridge se considera un paradigma de la casa patio y el propio arquitecto la presentaba así, de manera propagandística. Este prototipo es el único exponente construido de lo que pretendía ser un conjunto residencial, su residencia la concibe integrada en una unidad arquitectónica superior, en una estructura urbana.

Croquis

“Esta casa no se ha concebido como una estructura aislada, sino como parte de un futuro grupo en hilera.” (Sert 1960, 7-13).

Construida sobre un terreno propiedad de la Universidad de Harvard dentro de la ciudad de Cambridge, en una zona próxima al Campus, la casa propiamente dicha encaja dentro de un rectángulo de 18 x 30 m delimitado por muros de ladrillo y vallas opacas de madera pintada, que encierran 780m2, dejando fuera el resto de la parcela como jardín abierto componen la manifestación externa de la casa, con la excepción de dos elementos que desfiguran la perfecta geometría del rectángulo delimitado, el garaje y la el dormitorio de invitados.

Planta proporciones

Este planteamiento introvertido de la vida privada, la vivienda escondida entre los muros perimetrales, marca por un lado el límite del dominio y por otro sirve de contención a su extensión. Aproximadamente en medio de dicho rectángulo se encaja la vivienda entorno a un patio central, y dejando dos patios en los extremos, con una disposición longitudinal donde se dispone el programa.

Planta de conjunto

El patio central es el germen de la forma de la vivienda y se distingue de los otros dos, el anterior para el estar y el posterior para los dormitorios, por ser interior a la vivienda y por ser un cuadrado de lado 7.30m y un tercio de esta dimensión de altura. Las estancias de la vida doméstica bordean este espacio abierto y por tanto las circulaciones que se generan tienen en los claustros su expresión más clara, pero se disimulan hábilmente para no aparecer segregadas en forma de pasillo.

Vista desde la sala al patio central, habitaciones al fondo

Las dependencias se resuelven mediante dos crujías transversales y dos longitudinales al rectángulo, iguales dos a dos. De las transversales, la más exterior y próxima a la entrada contiene el salón de estar y comedor, separados por la chimenea, y la interior los distintos dormitorios y sus respectivos cuartos de aseo. Las crujías longitudinales, de vano mas estrecho, contienen el vestíbulo con estudio y cocina almacén, respectivamente, mientras que el garaje se adosa en un lateral, en el lado opuesto a la entrada principal. La baja altura de los techos, 2,25 m, se alivia en parte gracias a los techos levemente inclinados hacia arriba de la sala de estar y comedor que terminaban en un ventanal alto.

También se compensa por la expansión horizontal de las grandes superficies vidriadas que se abren al patio interior. Esta retórica espacial,

“comprensión-dilatación consistente en crear ciertos efectos sensoriales enfatizados por el cambio brusco de escala, provocados bajando la altura del techo para redimirla después con una gran expansividad horizontal».

Obra: vivienda unifamiliar
Autor: Josep Lluis Sert
Colaboradores: varios
Año: 1955-57
Emplazamiento: Cambridge, EEUU
Fotografías: varios
+ www.joseplluissert.com[:en]

Sert house in Cambridge is considered a paradigm of the courtyard house and the architect himself presented it well, so propaganda. This prototype is built only exponent of what was intended as a residential, integrated residence conceived in an architectural unit higher in urban structure.

Sketch

«This house is not meant as an isolated structure, but as part of a future group in a row.» (Sert 1960, 7-13).

Built on land owned by Harvard University in Cambridge City, in an area near the campus, the house itself fits into a rectangle of 18 x 30 m bounded by brick walls and painted wooden opaque fence, enclosing 780m2, leaving out the rest of the parcel as open up the demonstration garden outside the house, with the exception of two elements that mar the perfect geometry of the bounding box, the garage and the guest bedroom. This approach introvert of privacy, shelter hidden in the perimeter walls, mark the one hand the domain boundary and the other serves as a containment of its length. Approximately in the middle of that rectangle housing fits around a central courtyard, and leaving two courtyards at each end, with a longitudinal arrangement which provides the program.

The central courtyard is the germ of the form of housing and is distinguished from the other two, the former to the lounge and back to the dorms, being inside the house and for being a square of side 7.30my third of this dimension of height. The stays of domestic life bordering the open space and therefore circulations are generated in the cloisters its clearest expression, but are disguised cleverly segregated not to appear as a hallway.

The dependencies are resolved by two bays and two longitudinal cross the rectangle, equal in pairs. From the cross, the outermost and next to the entry contains the living room and dining room, separated by the fireplace, and inside the various dormitories and their toilets. The longitudinal aisles, narrower span, containing the lobby, study and kitchen store, respectively, while the garage attaches to one side, the side opposite the main entrance. The low ceiling height, 2.25 m, is relieved in part by slightly slanting ceilings above the living room and dining room ending in a high window.

It also compensates for the horizontal expansion of large glass surfaces that open to the courtyard. This rhetorical space ‘compression-dilation of creating certain sensory effects emphasized by the abrupt change of scale, caused by lowering the ceiling height to redeem after a large horizontal expansiveness.

Artwork: family home
Author: Josep Lluis Sert
Contributors: ————
Year: 1955-57
Location: Cambridge, EEUU
Photographs: —-
+ www.joseplluissert.com

[:gl]

Sert casa en Cambridge é considerado un paradigma da casa e patio do arquitecto se presentou así, así propaganda. Este prototipo está construído só expoñente do que foi concibida como unha residencia, residencial integrado concibida nunha unidade maior na estrutura arquitectónica urbana.

croquis

«Esta casa non está concibida como unha estructura illada, senón como parte dun grupo de futuros nunha liña.» (Sert 1960, 7-13).

Construídas en terreos de propiedade da Universidade de Harvard en Cambridge City, nunha zona cerca do campus, a casa propia se encaixa nun rectángulo medindo 18 x 30 m delimitadas por paredes de ladrillos e valos de madeira pintadas opaco, rematando 780m2, deixando fóra o resto da parcela a abrir o xardín de demostración fóra da casa, con excepción de dous elementos que a xeometría do mar perfecto da caixa delimitados, garaxe e cuarto de hóspedes. Esta visión introvertido da vida privada, abrigo escondidos nas paredes de perímetro, marca de un lado, o límite de dominio eo outro serve como unha contención do seu cumprimento. Aproximadamente no medio do rectángulo que a vivenda se encaixa en torno a un patio central, e deixando dous patios en cada extremo, con un arranxo lonxitudinal, que prevé o programa.

O patio central é o xerme da forma de vivenda e que se distingue das outras dúas, a primeira para o salón e volver a os dormitorios, sendo dentro da casa e por ser un cadrado de lado 7.30my terceiro esa dimensión de altura. A estadía da vida doméstica que limitan o espazo aberto e, polo tanto, as comunicacións son xerados nos claustros súa expresión máis clara, pero son disfrazados intelixente non segregados para aparecer como un corredor.

As dependencias son resoltas por dúas baías e dous lonxitudinais cruzar o rectángulo, igual que os pares. Da cruz, as rexións ultraperiféricas e ao lado da entrada contén a sala de estar e comedor, separados por fogar, e dentro dos dormitorios e os seus baños. Os corredores lonxitudinais, amplitude reducida, o adro, o estudo ea tenda de cociña, respectivamente, mentres que o garaxe dá para un lado, do lado oposto á entrada principal. A altura do teito baixo, 2,25 m, e aliviar en parte por límites superior lixeiramente inclinados a sala de estar e comedor que remata nunha ventá alta.

Tamén compensar a expansión horizontal de grandes superficies de vidro que se abren para o patio. Compresión Este espazo retórico «dilatación de crear certos efectos sensoriais enfatizada pola brusca cambio de escala, causado pola redución da altura do teito para redimir despois dun gran expansiva horizontal.

Obra: vivienda unifamiliar
Autor: Josep Lluis Sert
Colaboradores: ————
Ano: 1955-57
Emplazamiento: Cambridge, EEUU
Fotografías: —-
+ www.joseplluissert.com

[:]

Construcción Monolítica y Estratificada: El Pabellón de Barcelona Construción Monolítica e Estratificada: O Pavillón de Barcelona Monolithic and Stratified construction: The Pavilion of Barcelona

32

«…No hay estructura expuesta en el Pabellón de Barcelona; es un sistema estratificado y análogo, en vez de monolítico y literal. Como se dijo, las columnas cruciformes desprolijas se revisten con chapa de acero cromada. La base de hormigón está revestida con travertino. El entramado irregular del techo está revestido con listones y un plano ininterrumpido de yeso. Mucho de lo que parece piedra monolítica son en realidad delgadas placas montadas sobre mampostería. Además de posibilitarle esconder sus uniones en la perfilería, esto le permitía a Mies usar sólo delgadas capas de materiales costosos, y aplicar estos materiales en un trabajo de precisión sobre la obra gruesa de acero y hormigón. Pero la mayor ventaja de este sistema es que le permitía a Mies expresar ciertos aspectos de la estructura escondiendo otros.[…]»

por arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

CONSTRUCCION MONOLITICA Y ESTRATIFICADA: EL PABELLON DE BARCELONA Y LA CASA FARNSWORTH
Edward R. Ford, The Details of Modem Architecture, MIT Press 1990.
Extracto del capítulo 9 ‘Ludwig Mies van der Rohe and the Steel Frame?.
Seleccionado y traducido por Juan Ignacio Azpiazu, www.ignacioazpiazu.com
Seleccionado para el blog por el arq. Martín Lisnovsky

+ artículo publicado en arquitectura+historia

«…Non hai estrutura exposta no Pavillón de Barcelona; é un sistema estratificado e análogo, no canto de monolítico e literal. Como se dixo, as columnas cruciformes desprolijas revístense con chapa de aceiro cromada. A base de formigón está revestida con travertino. A armazón irregular do teito está revestido con listóns e un plano ininterrompido de yeso. Moito do que parece pedra monolítica son en realidade delgadas placas montadas sobre mampostería. Ademais de posibilitarlle esconder as súas unións na perfilería, isto permitíalle a Mies usar só delgadas capas de materiais custosos, e aplicar estes materiais nun traballo de precisión sobre a obra grosa de aceiro e formigón. Pero a maior vantaxe deste sistema é que lle permitía a Mies expresar certos aspectos da estrutura escondendo outros.[…]»

por arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

CONSTRUCCION MONOLITICA e ESTRATIFICADA: O PAVILLON DE BARCELONA e A CASA FARNSWORTH

Edward R. Ford, The Details of Modem Architecture, MIT Press 1990.

Extracto del capítulo 9 ‘Ludwig Mies van der Rohe and the Steel Frame»

Seleccionado e traducido por Juan Ignacio Azpiazu, www.ignacioazpiazu.com

Seleccionado para o blog por el arq. Martín Lisnovsky

+ artigo publicado en arquitectura+historia

«… There is no structure exposed in the Pavilion of Barcelona; it is a stratified and analogous system, instead of monolithic and literally. As it was said, the cruciform columns desprolijas re-dress in sheet of steel cromada. The base of concrete is re-dressed with travertino. The irregular studding of the ceiling is redressed in strips and an uninterrupted plane of plaster. Much of what looks like a monolithic stone they are actually thin plates mounted on masonry. Beside making him possible to hide his unions in the perfilería, this was allowing him Grain to use only thin caps of costly materials, and to apply these materials in a precision work on the thick work of steel and concrete.But the major advantage of this system is that it was allowing him Grain to express certain aspects of the structure hiding others. […] «

by arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

MONOLITHIC AND STRATIFIED CONSTRUCTION: THE PAVILION OF BARCELONA AND THE HOUSE FARNSWORTH

Edward R. Ford, The Details of Modem Architecture, MIT Press 1990.

Extract of the chapter 9 ‘ Ludwig Mies van der Rohe and the Steel Frame»

Selected and translated by Juan Ignacio Azpiazu, www.ignacioazpiazu.com

Selected for the blog for the arq. Martin Lisnovsky

+ article is published in arquitectura+historia

Patrimonio. Escuela Superior de Comercio Manuel Belgrano | Osvaldo Bidinost-Jorge S. Chute-José M. Gassó-Mabel Lapacó-Martín MeyerPatrimonio. Escola Superior de Comercio Manuel Belgrano | Osvaldo Bidinost-Jorge S. Chute-José M. Gassó-Mabel Lapacó-Martín MeyerPatrimonio. Manuel Belgrano Trade High school | Osvaldo Bidinost-Jorge S. Chute-José M. Gassó-Mabel Lapacó-Martín Meyer

Los años de formación profesional estructuran criterios y miradas que difícilmente podamos abandonar. Podremos ir más allá montados en vanguardias o experimentos desarraigados, pero en algún punto para que sea Arquitectura bajo nuestros ojos, para que aceptemos que esas novedades proyectuales responden a constantes que atravesaron a través de piedras y ladrillos culturas diversas por siglos, hay respuestas establecidas antes que las preguntas. La Escuela Superior de Comercio Manuel Belgrano, sobre la avenida Costanera de la ciudad de Córdoba, acercaba en los 60 planteos formales y espaciales corbusieranos ya explorados en la realidad por el maestro francés y por sus seguidores en geografías tan disímiles como India, Japón o Brasil, y en nuestro país en algunas obras contemporáneas como el Centro Cívico de La Pampa (Clorindo Testa, 1955-1965), el Banco de Londres en la city porteña (SEPRA-Testa, 1960-1966), la Biblioteca Nacional (C. Testa-F. Bullrich-A. Cazzaniga, 1962-1993) y la Sede del Instituto de Previsión Social en Posadas (Mario Soto y Raúl Rivarola, 1959-1964). (Nota: éstos últimos con algún lazo con el grupo que diseñó la Escuela).

Escuela Superior de Comercio Manuel Belgrano | Fotografía: Martín Lisnovsky | arquitecturamashistoria.blogspot.com.es

La riqueza del proyecto debe leerse más allá de las morfologías esculturales y los gestos que por entonces podrían considerarse una moda entre arquitectos.

[…]

Martín Lisnovsky

+ artículo publicado en arquitectura+historia

Os anos de formación profesional estructuran criterios e miradas que difícilmente podamos abandonar. Poderemos ir máis aló montados en vanguardias ou experimentos desarraigados, pero nalgún punto para que sexa Arquitectura baixo os nosos ollos, para que aceptemos que esas novidades proyectuales responden a constantes que atravesaron a través de pedras e ladrillos culturas diversas por séculos, hai respostas establecidas antes que as preguntas. A Escola Superior de Comercio Manuel Belgrano, sobre a avenida Costanera da cidade de Córdoba, achegaba nos 60 planteos formais e espaciais corbusieranos xa explorados na realidade polo mestre francés e polos seus seguidores en xeografías tan disímiles como India, Xapón ou Brasil, e no noso país nalgunhas obras contemporáneas como o Centro Cívico da Pampa (Clorindo Testa, 1955-1965), o Banco de Londres na city porteña (SEPRA-Testa, 1960-1966), a Biblioteca Nacional (C. Testa-F. Bullrich-A. Cazzaniga, 1962-1993) e a Sé do Instituto de Previsión Social en Pousadas (Mario Soto e Raúl Rivarola, 1959-1964). (Nota: estes últimos con algún lazo co grupo que deseñou a Escola).

Escola Superior de Comercio Manuel Belgrano | Fotografía: Martín Lisnovsky | arquitecturamashistoria.blogspot.com.es

A riqueza do proxecto debe lerse máis aló das morfologías esculturales e os xestos que por entón poderían considerarse unha moda entre arquitectos.

[…]

Martín Lisnovsky

+ artigo publicado en arquitectura+historia

The years of vocational training structure criteria and looks that difficultly we could leave. We will be able to be mounted beyond in forefronts or rooted out experiments, but in some point in order that it is An Architecture under our eyes, in order that we accept that these innovations proyectuales answer to constants that crossed across stones and bricks diverse cultures per centuries, there are answers established before that the questions. The High school of Trade Manuel Belgrano, on the Coastal avenue of the city of Cordova, was bringing over in the 60 plant you formal and spatial corbusieranos already explored in the reality by the French teacher and for his followers in geografías so dissimilar as India, Japan or Brazil, and in our country in some contemporary works as the Civic Center of The Pampas (Clorindo Testa, 1955-1965), the Bank of London in the sea city (It SEPRA-tests, 1960-1966), the National Library (C. Testa-F. Bullrich – to. Cazzaniga, 1962-1993) and the Headquarters of the Institute of Social Forecast in Put (Mario Soto and Raúl Rivarola, 1959-1964). (It notices: the above mentioned with some bow with the group that designed the School).

Manuel Belgrano Trade High school | Photography: Martín Lisnovsky | arquitecturamashistoria.blogspot.com.es

The wealth of the project must be read beyond the sculptural morfologías and the gestures that for then might be considered to be a mode between architects.

[…]

Martín Lisnovsky

+ article is published in arquitectura+historia

INICIO de VEREDES | modo prueba

26

Veredes inicia su andadura a modo de prueba mediante la publicación de dos obras, una correspondiente a la categoria de arquitectura y otra de arte.

Veredes initiates his journey as test through two works’ publication, one corresponding to the categoria of architecture and another of art.

Veredes inicia a súa andadura a xeito de proba mediante a publicación de dúas obras, unha correspondente á categoria de arquitectura e outra de arte.

Patrimonio. Casas Baratas, 1911. Centenario de la primera leyPatrimonio. Casas Baratas, 1911. Centenario da primeira leiPatrimonio. Cheap houses, 1911. Centenary of the first law

Exposición conmemorativa del Centenario, de la Ley de Casas Baratas; una norma que, para la vivienda en España, marcó para siempre la primigenia línea de salida y constituye la piedra fundacional de un proceso constructivo de mejora y bienestar social al que todavía consideramos totalmente vivo y abierto. Por otra parte, un patrimonio que hasta ahora no ha sido demasiado conocido siendo como es un bien común y de primer orden para todos nosotros en su aspecto cultural, artístico e histórico.

Los antecedentes de la Ley de Casas Baratas y de la intervención del estado en materia de vivienda se remontan a la real Orden de 9 de septiembre de 1853 del ministro Egaña, ordenando que se construyesen en Madrid y Barcelona “casas para pobres” y se tasaran los alquileres, aunque el primer gran paso lo daría la creación en 1883 de la Comisión de Reformas Sociales, que transformada en 1903 en el Instituto de Reformas Sociales, efectuó en 1906 la primera propuesta para otorgar subvenciones y exenciones fiscales a las sociedades constructoras de alojamientos urbanos “populares”. La piedra angular de la legislación sobre las Casas Baratas se puso en 1907 con la Preparación de las bases para un Proyecto de Ley de Casas Baratas, obra casi personal de Adolfo González Posada que convenció a distintos parlamentarios vinculados al reformismo de Canalejas.

Casa de corredor en la calle de Ercilla nº 12, en 1910 | urbancidades.wordpress.com

[…]

Enrique Fidel

+ artículo publicado en urban cidades

Exposición conmemorativa do Centenario, da Lei de Casas Baratas; unha norma que, para a vivenda en España, marcou para sempre a primigenia liña de saída e constitúe a pedra fundacional dun proceso construtivo de mellora e benestar social ao que aínda consideramos totalmente vivo e aberto. Por outra banda, un patrimonio que ata agora non foi demasiado coñecido sendo como é un ben común e de primeira orde para todos nós no seu aspecto cultural, artístico e histórico.

Os antecedentes da Lei de Casas Baratas e da intervención do estado en materia de vivenda remóntanse á real Orde de 9 de setembro de 1853 do ministro Egaña, ordenando que se construísen en Madrid e Barcelona “casas para pobres” e taxásense os alugueres, aínda que o primeiro gran paso daríao a creación en 1883 da Comisión de Reformas Sociais, que transformada en 1903 no Instituto de Reformas Sociais, efectuou en 1906 a primeira proposta para outorgar subvencións e exencións fiscais ás sociedades construtoras de aloxamentos urbanos “populares”. A pedra angular da lexislación sobre as Casas Baratas púxose en 1907 coa Preparación das bases para un Proxecto de Lei de Casas Baratas, obra case persoal de Adolfo González Pousada que convenceu a distintos parlamentarios vinculados ao reformismo de Canalejas.

Casa de corredor na rúa Ercilla nº 12, en 1910 | urbancidades.wordpress.com

[…]

Enrique Fidel

+ artigo publicado en urban cidades

Commemorative exhibition of the Centenary, of the Law of Cheap Houses; a norm that, for the housing in Spain, marked forever the original line of exit and it constitutes the stone fundacional of a constructive process of improvement and social well-being to which still we consider totally alive and opened. On the other hand, a heritage that till now has not been too much acquaintance being since it is a common good and of the first order for all of us in his cultural, artistic and historical aspect.

he precedents of the Law of Cheap Houses and of the intervention of the condition as for housing go back to the royal Order of September 9, 1853 of the secretary Egaña, ordering that they should construct in Madrid and Barcelona » you marry for poor » and the rents were appraising, though the first great step it would give the creation in 1883 of the Commission of Social Reforms, that transformed in 1903 into the Institute of Social Reforms, it effected in 1906 the first offer to grant subsidies and fiscal exemptions to the construction companies of urban «popular» housings. he precedents of the Law of Cheap Houses and of the intervention of the condition as for housing go back to the royal Order of September 9, 1853 of the secretary Egaña, ordering that they should construct in Madrid and Barcelona » you marry for poor » and the rents were appraising, though the first great step it would give the creation in 1883 of the Commission of Social Reforms, that transformed in 1903 into the Institute of Social Reforms, it effected in 1906 the first offer to grant subsidies and fiscal exemptions to the construction companies of urban «popular» housings.

House of corridor in the Ercilla street nº 12, in 1910 | urbancidades.wordpress.com

[…]

Enrique Fidel

+ article is published in urban cidades

[:es]Hugh Ferriss y Norteamérica: La Retórica Dramática de la Gran Escala [:gl]Hugh Ferriss e Norteamérica: A Retórica Dramática da Gran Escala [:en]Hugh Ferriss and North America: The Dramatic Rhetoric of the Great Scale [:]

34

[:es]

Hugh Ferriss (1889-1962) es uno de aquellos personajes que, apoyado en las fantasías de la habilidad con el lápiz y su expresividad, construyó una buena parte de las imágenes del futuro, hace casi un siglo atrás.

Con la distorsión del punto de fuga característica del italiano Antonio Sant´ Elia que los rusos Chernijov, Leonidov, Vesnin y El Lissitzky llevaron al estrellato, dramatiza la escala de las nuevas construcciones urbanas en Norteamérica elevando sus desproporción de manera escenográfica.

Hugh Ferriss y Norteamérica: La Retórica Dramática de la Gran Escala
por arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

Editado por el arq. Martín Lisnovsky

+ artículo publicado en arquitecturamashistoria.blogspot.com

[:gl]

Hugh Ferriss (1889-1962) é un daqueles personaxes que, apoiado nas fantasías da habilidade co lapis e a súa expresividade, construíu unha boa parte das imaxes do futuro, hai case un século atrás. Coa distorsión do punto de fuga característica do italiano Antonio Sant´ Elia que os rusos Chernijov, Leonidov, Vesnin e O Lissitzky levaron á fama, dramatiza a escala das novas construcións urbanas en Norteamérica elevando a súa desproporción de maneira escenográfica.

por arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

Editado por el arq. Martín Lisnovsky

+ artigo publicado en arquitecturamashistoria.blogspot.com

[:en]

Hugh Ferriss (1889-1962) is one of those prominent figures who, supported on the fantasies of the skill with the pencil and his expressiveness, constructed a good part of the images of the future, almost one century ago behind. With the distortion of the point of escape typical of the Italian Antonio Sant ‘ Elia that the Russians Chernijov, Leonidov, Vesnin and The Lissitzky led to the stardom, dramatizes the scale of the new urban constructions in North America raising his disproportion of way escenográfica.

by arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

It´s edited by Martín Lisnovsky, architect

+ article is published in arquitecturamashistoria.blogspot.com

[:]

Arquitectura industrial. La Casa de Moneda de Xubia (A Coruña)Arquitectura industrial. A Casa de Moeda de Xubia (A Coruña)Industrial architecture. The Coin House of Xubia (A Coruña)

23

La Casa de Moneda de Xubia fabricó moneda de cobre en diversos periodos entre 1812 y 1868. Se había establecido en 1791 en Xubia, en la desembocadura del río Xubia en la ría de Ferrol (A Coruña), con el nombre de Real Fábrica Nacional de Cobrería, como fundición de cobre, con la finalidad de abastecer al Arsenal de la Marina de Ferrol, aunque no comenzó la producción hasta 1803. (Wikipedia).

El espacio destinado al complejo industrial se dividía en tres sectores: el de las fábricas; la zona de aprovechamiento hidráulico; y la zona de arbolado. Desde el inicio de la producción hasta 1809 fabricó planchas de cobre, para convertirse en fábrica de armas en 1809, recuperando poco después su función original.

Instalaciones de la antigua Casa de Moneda de Xubia, junto a la desembocadura del río del mismo nombre | errreka | wikipedia.org

[…]

EnriqueFidel

+ articulo publicado en urbancidades.wordpress.com

A Casa de Moeda de Xubia fabricou moeda de cobre en diversos períodos entre 1812 e 1868. Estableceuse en 1791 en Xubia, na desembocadura do río Xubia na ría de Ferrol (A Coruña), co nome de Real Fábrica Nacional de Cobrería, como fundición de cobre, coa finalidade de abastecer ao Arsenal da Mariña de Ferrol, aínda que non comezou a produción até 1803. (Wikipedia).

O espazo destinado ao complexo industrial dividíase en tres sectores: o das fábricas; a zona de aproveitamento hidráulico; e a zona de arboledo. Desde o inicio da produción até 1809 fabricou ferros de cobre, para converterse en fábrica de armas en 1809, recuperando pouco despois a súa función orixinal.

Instalacións da antiga Casa de Moeda de Xubia, xunto á desembocadura do río do mesmo nome | errreka | wikipedia.org

[…]

EnriqueFidel

+ artigo publicado en urbancidades.wordpress.com

The Coin House of Xubia manufactured coin of copper in diverse periods between 1812 and 1868. It had established  in 1791 in Xubia, in the mouth of the river Xubia in the estuary of Ferrol (A Coruña), with the name of Real National Factory of Cobrería, like foundry of copper, with the purpose to resupply to the Arsenal of the Marine of Ferrol, although it did not begin the production until 1803. (Wikipedia).

The destined space to the industrial complex divided  in three sectors: the one of the factories; the zone of aprovechamiento hydraulic; and the zone of arbolado. From the start of the production until 1809 manufactured irons of copper, to turn into  factory of arms in 1809, recovering shortly after his original function.

Installations of the ancient Coin House of Xubia, beside the mouth of the river of the same name | errreka | wikipedia.org

[…]

EnriqueFidel

+ article is published in urbancidades.wordpress.com

Sobre una experiencia de John Hejduk en la casa La Roche | Carlos Barberá Pastor

7

[:es]

Hejduk visita Valencia en octubre de 1980, para impartir un taller en la Escuela de Arquitectura. El miércoles 29, al principio de su segunda conferencia y aclarando «algunos extremos de la charla de ayer», Hejduk dice:

«¿Cuántos de vosotros conocéis los cuadros de Ingres? Pues bien, el color de este cuadro es el de la casa La Roche-Jeanneret, y en todos los cuadros que pintó Ingres las manos parecen tortugas».

John Hejduk, esquema la casa La Roche-Jeanneret | annuairemassilia.wordpress.com

La luz que ilumina la figura de la condesa de Haussonville, pintada por Ingres en 1845 (fig. 1), parece representar una luminosidad artificial, como si, para realzar su figura respecto al fondo, solamente el cuerpo de la condesa fuera lo iluminado. El resto de los objetos, como el mueble, el espejo, el marco, el jarrón, el mantel e incluso el zócalo y la esquina de la pared de la  habitación, por detrás, aparecen con una tonalidad uniforme y casi sin sombras. Los objetos y la pared que rodean la figura de la condesa absorben la luz, como si se tratara de un plano, como si estuvieran en el propio lienzo, sin ocupar espacio en el lugar donde se sitúa la mujer que protagoniza el cuadro.

Al mirarlo, uno se imagina que la luz que se proyecta sobre su cuerpo, a diferencia de los objetos del fondo, proviene de un foco propio. La figura está alumbrada de manera diferente al fondo, que aparenta ser plano. Parece como si la mujer estuviera iluminada por Ingres, invadida por una luz que se encuentra donde está el pintor, en el momento de la acción de pintar. Se podría decir que la representación del cuerpo de la condesa no se identifica con el fondo. Es como si fueran dos estados distintos. La figura se encuentra en una dimensión que no corresponde a aquello que aparece detrás, el lugar donde se  encuentra pintada.

[…]

Carlos Barberá Pastor

+ artículo publicado en Annuaire Massilia

[:gl]

Hejduk visita Valencia en outubro de 1980, para impartir un taller na Escola de Arquitectura. O mércores 29, ao principio da súa segunda conferencia e aclarando «algúns extremos da charla de onte», Hejduk di:

«¿Cantos de vós coñecedes os cadros de Ingres? Pois ben, a cor deste cadro é o da casa A Roche-Jeanneret, e en todos os cadros que pintou Ingres as mans parecen tortugas».

John Hejduk, esquema da casa La Roche-Jeanneret | annuairemassilia.wordpress.com

A luz que ilumina a figura da condesas de Haussonville, pintada por Ingres en 1845 (fig. 1), parece representar unha luminosidad artificial, coma se, para realzar a súa figura respecto ao fondo, soamente o corpo da condesas fose o iluminado. O resto dos obxectos, como o moble, o espello, o marco, o jarrón, o mantel e ata o zócalo e a esquina da parede da habitación, por detrás, aparecen cunha tonalidad uniforme e case sen sombras. Os obxectos e a parede que rodean a figura da condesas absorben a luz, coma se tratásese dun plano, coma se estivesen no propio lenzo, sen ocupar espazo no lugar onde se sitúa a muller que protagoniza o cadro.

Ao miralo, un imaxínase que a luz que se proxecta sobre o seu corpo, a diferenza dos obxectos do fondo, provén dun foco propio. A figura está alumada de xeito diferente ao fondo, que aparenta ser plano. Parece coma se a muller estivese iluminada por Ingres, invadida por unha luz que se atopa onde está o pintor, no momento da acción de pintar. Poderíase dicir que a representación do corpo da condesas non se identifica co fondo. É coma se fosen dous estados distintos. A figura atópase nunha dimensión que non corresponde a aquilo que aparece detrás, o lugar onde se atopa pintada.

[…]

Carlos Barberá Pastor

+ artigo publicado en Annuaire Massilia

[:en]

Hejduk visits Valencia in October, 1980, to give a workshop in the School of Architecture. On Wednesday, the 29th, initially of his second conference and clarifying «some ends of the yesterday chat», Hejduk says:

«how many of you do you know the pictures of Unsandstone? Well then, the color of this picture is that of the house The Roche-Jeanneret, and in all the pictures that Unsandstone painted the hands look like tortoises».

John Hejduk,scheme the house The Roche-Jeanneret | annuairemassilia.wordpress.com

The light that illuminates the figure of the countess of Haussonville, painted by Unsandstone in 1845 (fig. 1), it seems to represent an artificial luminosity, as if, to heighten his figure with regard to the bottom, only the body of the countess was the illuminated thing. The rest of the objects, as the furniture, the mirror, the frame, the vase, the tablecloth and even the socle and the corner of the wall of the room, behind, appear with a uniform tonality and almost without shades. The objects and the wall that they surround the figure of the countess absorb the light, as if it was a question of a plane, as if they were in the own linen, without occupying space in the place where there places the woman who leads the picture.

On having looked at it, one imagines that the light that is projected on his body, unlike the objects of the bottom, comes from an own area. The figure is lit in a way different from the bottom, which shows off to be a plane. It seems as if the woman was illuminated by Unsandstone, invaded by a light that one finds where the painter is, in the moment of the action to do. It might say that the representation of the body of the countess is not identified by the bottom. It is as if they were two different conditions. The figure thinks in a dimension that the place does not correspond to that one that appears behind, where she is identical.

[…]

Carlos Barberá Pastor

+ article is published in Annuaire Massilia

[:]

[:es]El Híbrido Alfombra, Infraestructura y Movilidad | Javier Mozas[:gl]O Híbrido Alfombra, Infraestrutura e Mobilidade[:en]The Hybrid Carpets, Infrastructure and Mobility [:]

67

[:es]

“La movilidad es la clave del planeamiento, tanto desde el punto de vista social, como organizativo. La movilidad no está solo relacionada con caminos y carreteras, sino con el desplazamiento en general, que atañe a una comunidad fragmentada y móvil. Los caminos forman parte de la esencial infraestructura física de la comunidad”

Uppercase. Peter y Alison Smithson. 1960

Georges Candilis, Alexis Josic y Shadrach Woods. Universidad Libre de Berlín 1964-1979 | arquitecturamashistoria.blogspot.com
Georges Candilis, Alexis Josic y Shadrach Woods. Universidad Libre de Berlín 1964-1979 | arquitecturamashistoria.blogspot.com

En los años sesenta, se comprendió que si se quería obtener un edificio con sus funciones plenamente integradas, tenía que interiorizar también las circulaciones y las infraestructuras. Los planeamientos, que dejaban fuera de los volúmenes construídos las vías, calles y paseos, perdían el carácter de organismo único que se pretendía para la ciudad. En aquellos años, se otorgó la importancia suficiente a la circulación y el transporte, para que se tuviera que considerar imprescindible su integración como un subsistema más dentro del conjunto de usos.

Javier Mozas, arquitecto, a+t research group
Vitoria-Gasteiz, otoño 2008

Extracto del artículo publicado en la Revista A+T nº32, Otoño 2008. Híbridos II: Híbridos Horizontales.

[:en]

«The mobility is the key of the planning, so much from the social point of view, since organizationally. The mobility is not alone related to ways and roads, but with the displacement in general, that concerns a fragmented and mobile community. The ways form a part of the essential physical infrastructure of the community».

Uppercase. Peter and Alison Smithson. 1960

Georges Candilis, Alexis Josic and Shadrach Woods. Open university of Berlin 1964-1979 | arquitecturamashistoria.blogspot.com

 

In the sixties, there was understood that if a building wanted to be obtained by his fullly integrated functions, it had to internalize also the traffics and the infrastructures. The plannings, which were stopping out of the volumes construct the routes, streets and walks you, they were losing the character of the only organism that was claimed for the city. In those years, the sufficient importance was granted to the traffic and the transport, in order that his integration had to be considered to be indispensable as one more subsystem inside the set of uses.

[…]

Javier Mozas. Usos Mexclados. Un recorrido histórico. (extracto)

+ article is published in arquitectura+historia

[:gl]

“A mobilidade é a clave do plan, tanto desde o punto de vista social, como organizativo. A mobilidade non está só relacionada con camiños e estradas, senón co desprazamento en xeral, que incumbe a unha comunidade fragmentada e móbil. Os camiños forman parte da esencial infraestrutura física da comunidade”

Uppercase. Peter e Alison Smithson. 1960

Georges Candilis, Alexis Josic e Shadrach Woods. Universidade Libre de Berlín 1964-1979 | arquitecturamashistoria.blogspot.com

Nos anos sesenta, comprendeuse que se se quería obter un edificio coas súas funcións plenamente integradas, tiña que interiorizar tamén as circulacións e as infraestruturas. Os plans, que deixaban fóra dos volumes construídos as vías, rúas e paseos, perdían o carácter de organismo único que se pretendía para a cidade. Naqueles anos, outorgouse a importancia suficiente á circulación e o transporte, para que se tivese que considerar imprescindible a súa integración como un subsistema máis dentro do conxunto de usos.

[…]

Javier Mozas. Usos Mexclados. Un recorrido histórico. (extracto)

+ artigo publicado en arquitectura+historia

[:]

Lazos invisibles | Federico Climent GuimeráLazos invisibles | Federico Climent GuimeráInvisible bows | Federico Climent Guimerá

6

Cuando Le Corbusier llega a Mallorca tiene 45 años. Dos años antes había obtenido la ciudadanía francesa y se había casado con Yvonne Gallis. Su pequeño despacho, compuesto por su primo P. Jeanneret y él mismo, empieza a recibir a jóvenes profesionales y estudiantes de todos los rincones del mundo. Construye, entre 1929 y 1932, la villa Savoye, los apartamentos Clarté, el Pabellón Suizo de la Ciudad Universitaria de París, la Cité de Refuge, acabada en 1933, y el Centrosoyus de Moscú, también construido en este período y terminado en 1935.

Esta euforia constructiva, que le lleva a afirmar: “Il n’y a de joie véritable que dans l’action”, se ve acompañada por una serie de largos viajes, que le llevan a Moscú en 1928, un año después a Buenos Aires, donde llegó a bordo del navío Massilia, visitando después Sao Paulo, Río de Janeiro, Asunción y Montevideo, y en 1930, a Argelia. Aprovecha estos viajes para difundir sus ideas y captar algunos encargos, relacionados con la planificación futura de las ciudades que visita.

Le Corbusier visita la fábrica FIAT en 1934 | annuairemassilia.wordpress.com

También es un período plagado de decepciones, por el rechazo de sus propuestas para la Sociedad de Naciones en Ginebra, y el Palacio de los Soviets en Moscú, que son relegadas por soluciones cargadas de un eclecticismo historicista, provocando su indignación y alentando su espíritu combativo. La creciente resistencia que sufren sus proyectos arquitectónicos en Europa le obliga a centrar su atención en los grandes proyectos de planificación, en los que desarrolla un nuevo concepto de ciudad.

Surgen así sus propuestas para Buenos Aires, Montevideo, Sao Paulo y Río de Janeiro, en 1929, y también el Plan Obús para Argel iniciado en 1930 y cuyos trabajos se prolongarían durante los cuatro años posteriores. También la Península Ibérica estuvo presente en su agenda de viajes. Entre 1928 y 1932, Le Corbusier visitó cuatro veces España.

[…]

Federico Climent Guimerá

+ artículo publicado en Annuaire Massilia

Cando Le Corbusier chega a Mallorca ten 45 anos. Dous anos antes obtivera a cidadanía francesa e casouse con Yvonne Gallis. O seu pequeno despacho, composto polo seu primo P. Jeanneret e el mesmo, empeza a recibir a mozos profesionais e estudantes de todos os recunchos do mundo. Constrúe, entre 1929 e 1932, a vila Savoye, os apartamentos Clarté, o Pabellón Suizo da Cidade Universitaria de Parides, citeina de Refuge, acabada en 1933, e o Centrosoyus de Moscú, tamén construído neste período e terminado en 1935.

Esta euforia constructiva, que lle leva a afirmar: “Il n’e a de joie véritable que dans l’action”, vese acompañada por unha serie de longas viaxes, que lle levan a Moscú en 1928, un ano despois a Bos Aires, onde chegou a bordo do navío Massilia, visitando despois Sao Paulo, Río de Janeiro, Asunción e Montevideo, e en 1930, a Argelia. Aproveita estas viaxes para difundir as súas ideas e captar algúns encargos, relacionados coa planificación futura das cidades que visita.

Le Corbusier visita a fábrica FIAT en 1934 | annuairemassilia.wordpress.com

Tamén é un período plagado de decepcións, polo rexeitamento das súas propostas para a Sociedade de Nacións en Xenebra, e o Palacio dos Soviets en Moscú, que son relegadas por solucións cargadas dun eclecticismo historicista, provocando a súa indignación e alentando o seu espírito combativo. A crecente resistencia que sofren os seus proxectos arquitectónicos en Europa obrígalle a centrar a súa atención nos grandes proxectos de planificación, nos que desenvolve un novo concepto de cidade.

Xorden así as súas propostas para Bos Aires, Montevideo, Sao Paulo e Río de Janeiro, en 1929, e tamén o Plan Obús para Argel iniciado en 1930 e cuxos traballos prolongar durante os catro anos posteriores. Tamén a Península Ibérica estivo presente na súa axenda de viaxes. Entre 1928 e 1932, Lle Corbusier visitou catro veces España.

[…]

Federico Climent Guimerá

+ artigo publicado en Annuaire Massilia

When Le Corbusier comes to Majorca he is 45 years old. Two years before it had obtained the French citizenship and had married Yvonne Gallis. His small office composed by his cousin P. Jeanneret and he itself, starts receiving professional young women and students of all the corners of the world. He constructs, between 1929 and 1932, the villa Savoye, the apartments Clarté, the Swiss Pavilion of the University City of Paris, I mentioned it of Refuge, ended in 1933, and the Centrosoyus of Moscow, also constructed in this period and finished in 1935.

This constructive euphoria, which leads him to affirming: «Il n’y to of joie véritable that dans l’action», one sees accompanied by a series of lengths travel, that take Moscow to him in 1928, one year later to Buenos Aires, where Rio de Janeiro, Asuncion and Montevideo came on board of the ship Massilia, visiting later Sao Paulo, and in 1930, to Algeria. He takes advantage of these trips to spread his ideas and to catch some orders related to the future planning of the cities that he visits.

Corbusier visits the factory Fiat1934 | annuairemassilia.wordpress.com

Also it is a period riddled with disappointments, for the rejection of his offers for the Company of Nations in Geneva, and the Palace of the Soviets in Moscow, which they are relegated by solutions loaded with a historicist eclecticism, provoking his indignation and encouraging his combative spirit. The increasing resistance that his architectural projects suffer in Europe forces him to centre his attention on the big projects of planning, on those that a new concept of city develops.

His offers arise this way for Buenos Aires, Montevideo, Sao Paulo and Rio de Janeiro, in 1929, and also the Plan Howitzer for Algiers initiated in 1930 and whose works would extend during four later years. Also the Iberian Peninsula was present in his agenda of trips. Between 1928 and 1932, Him Corbusier visited four times Spain.

[…]

Federico Climent Guimerá

+ article is published in Annuaire Massilia

La crisis del Modulor, desde el Modulor | Rafael de CáceresA crise do Modulor, dende o Modulor | Rafael de CáceresThe crisis of the Modulor, from the Modulor | Rafael de Cáceres

0

Este escrito trata de un pasaje concreto de la historia de la arquitectura: el de la crisis del Modulor a causa de su incapacidad para generalizar la medida de 226 cm (el hombre con el brazo levantado) como altura mínima de las viviendas, y de cómo podría haberse superado esta crisis si Le Corbusier hubiese añadido la serie √5 en la definición del mismo. El tratar este tema, después de casi sesenta años, puede parecer anacrónico. Pero si retrocedemos en el tiempo comprobaremos que el Movimiento Moderno ha sido el último sistema teórico completo. Su contestación se ha basado más en alternativas formales que en la sustitución de sus principios.

Con la liberación formal, que hoy ha convertido al mismo Movimiento Moderno en una opción estilística más, se ha ganado en libertad creadora pero también en orfandad teórica. Con frecuencia, cada nueva publicación de las novedades arquitectónicas es un nuevo velo que oscurece el patrimonio de quienes pensaron que la arquitectura no era un ejercicio de arbitrariedad. Con este escrito pretendemos prestar un poco de atención al legado de los que ayer apostaron por una arquitectura comprometida con las personas y en consonancia con el orden que nos rodea, sea éste el de la naturaleza, el de la racionalidad de la máquina o el de las necesidades sociales. Baste con apuntarlo.

El Modulor | annuairemassilia.wordpress.com

La primera parte de estas reflexiones la dedicaremos al Modulor, tratando de explicar el sentido que la medida tenía en el pensamiento teórico de Le Corbusier, presentando la crisis que se desencadenó por la negativa de las autoridades responsables de la política de vivienda en diferentes países, al rechazar éstas la altura mínima definida en el Modulor. En la segunda parte intentaremos dar salida a esta crisis, finalizando con algunas consideraciones generales. Este escrito se complementa con un anexo en el que se justifican matemática y gráficamente algunos de los razonamientos expuestos.

[…]

Rafael de Cáceres

+ artículo publicado en Annuaire Massilia

Este escrito trata dun pasaje concreto da historia da arquitectura: o da crise do Modulor por mor da súa incapacidade para xeneralizar a medida de 226 cm (o home co brazo levantado) como altura mínima das vivendas, e de como podería haberse superado esta crise si Lle Corbusier engadise a serie √5 na definición do mesmo. O tratar este tema, logo de case sesenta anos, pode parecer anacrónico. Pero si retrocedemos no tempo comprobaremos que o Movemento Moderno foi o último sistema teórico completo. O seu contestación baseouse máis en alternativas formais que na sustitución dos seus principios.

Coa liberación formal, que hoxe converteu ao mesmo Movemento Moderno nunha opción estilística máis, gañouse en liberdade creadora pero tamén en orfandad teórica. Con frecuencia, cada nova publicación das novidades arquitectónicas é un novo veo que escurece o patrimonio de quen pensaron que a arquitectura non era un exercicio de arbitrariedad. Con este escrito pretendemos prestar un pouco de atención ao legado dos que onte apostaron por unha arquitectura comprometida coas persoas e en consonancia coa orde que nos rodea, sexa este o da natureza, o da racionalidad da máquina ou o das necesidades sociais. Baste con apuntalo.

O Modulor | annuairemassilia.wordpress.com

A primeira parte destas reflexións dedicarémola ao Modulor, tratando de explicar o sentido que a medida tiña no pensamento teórico de Lle Corbusier, presentando a crise que se desencadeou pola negativa das autoridades responsables da política de vivenda en diferentes países, ao rexeitar estas a altura mínima definida no Modulor. Na segunda parte intentaremos dar saída a esta crise, finalizando con algunhas consideracións xerais. Este escrito se complementa cun anexo no que se xustifican matemática e gráficamente algúns dos razonamientos expostos.

[…]

Rafael de Cáceres

+ artigo publicado en Annuaire Massilia

This writing treats of a concrete passage of the history of the architecture: that of the crisis of the Modulor because of his disability to generalize the measure of 226 cm (the man with the elevated arm) as minimal height of the housings, and of how this crisis might have excelled if Corbusier had added the series v5 in the definition of the same one. To treat this topic, after almost sixty years, it can seem to be anachronistic. But if we move back in the time we will verify that the Modern Movement has been the last theoretical complete system. His answer has been based more on formal alternatives than on the substitution of his beginning.

With the formal liberation, which today it has converted to the same Modern Movement into one more stylistic option, it has been gained at liberty creative but also in theoretical orphanhood. Often, every new publication of the architectural innovations is a new veil that gets dark the heritage of those who thought that the architecture was not an exercise of arbitrariness. With this writing we try to be big enough a bit of attention to the legacy of those who yesterday bet for an architecture compromised with the persons and in agreement with the order that surrounds us, this one is that of the nature, that of the rationality of the machine or that of the social needs. It is enough to aim at it.

Modulor | annuairemassilia.wordpress.com

The first part of these reflections will be dedicated by us to the Modulor, trying to make clear the sense that the measure had in the theoretical thought of Le Corbusier, presenting the crisis that freed itself for the denial of the authorities responsible for the politics of housing in different countries, when these rejecting the minimal height defined in the Modulor. In the second part we will try to give exit to this crisis, finishing with some general considerations. This writing complements itself with an annexe in which they justify mathematics and graphically some of the exposed reasonings.

[…]

Rafael de Cáceres

+ article is published in Annuaire Massilia

Patrimonio. Cinema “Fojo”, en Ortigueira | Antonio Tenreiro RodriguezPatrimonio. Cinema “Fojo”, en Ortigueira | Antonio Tenreiro RodriguezPatrimonio. “Fojo” Cinema, in Ortigueira | Antonio Tenreiro Rodriguez

Esta estampa veraniega pertenece a un interesante edificio de la localidad coruñesa de Ortigueira. La construcción data de 1930. Su autor fue Antonio Tenreiro Rodriguez. El edificio, sencillo de planta y de soluciones racionalistas a la vienesa, con parientes cercanos en otros edificios del mismo género, consta de bajo y dos plantas. Fue cine.

El cinema Fojo, pero como ha ido aconteciendo en todos los cinematógrafos locales con poca clientela en toda España, el cambio de actividad ha sido una de las soluciones más amables. Peor suerte han sufrido otros cines, reconvertido su espacio, trás el derribo, en suculentos negocios de moda -bingos, tiendas de ropa, gimnasios, supermercados, megaalmacenes todo-a-un-euro o similares, etc.- o en apartamentos de corte moderno, pequeñitos pero muy resultones. Actualmente este antiguo cine está dedicado a comercio de muebles de cocina y a la venta de electrodomésticos.

Cinema “Fojo” [Antonio Tenreiro Rodriguez] | urbancidades.wordpress.com

[…]

Enrique Fidel

+ artículo publicado en urbancidades.wordpress.com

Esta estampa estival pertence a un interesante edificio da localidade coruñesa de Ortigueira. A construción data de 1930. O seu autor foi Antonio Tenreiro Rodriguez. O edificio, sinxelo de planta e de solucións racionalistas á vienesa, con parentes próximos noutros edificios do mesmo xénero, consta de baixo e dúas plantas. Foi cinema.

O cinema Fojo, pero como ha ido acontecendo en todos os cinematógrafos locais con pouca clientela en toda España, o cambio de actividade foi unha das solucións máis amables. Peor sorte sufriron outros cinemas, reconvertido o seu espazo, trás a derriba, en suculentos negocios de moda -bingos, tendas de roupa, ximnasios, supermercados, megaalmacenes todo-a-un-euro ou similares, etc.- ou en apartamentos de corte moderno, pequeniños pero moi resultones. Actualmente este antigo cinema está dedicado a comercio de mobles de cociña e á venda de electrodomésticos.

Cinema “Fojo” [Antonio Tenreiro Rodriguez] | urbancidades.wordpress.com

[…]

Enrique Fidel

+ artigo publicado en urbancidades.wordpress.com

This summer print belongs to an interesting building of the locality coruñesa of Ortigueira. The construction dates back of 1930. His author was Antonio Tenreiro Rodriguez. The building, simple of plant and of racionalist solutions to the vienesa, with nearby relatives in other buildings of the same kind, consists of down and two plants. It was a cinema.

The cinema Fojo, but since it has been happening in all the local cinematographs with few clientele in the whole Spain, the change of activity has been one of the most nice solutions. Worse luck they have suffered other cinemas, re-turned his space, trás the demolition, in succulent fashionable business-bingos, shops of clothes, gymnasia, supermarkets, megastore everything – a-un-euro or similar, etc. – or in apartments of modern cut, pequeñitos but very attractive. Nowadays this former cinema is dedicated to trade of kitchen furniture and to the sale of domestic appliances.

“Fojo” Cinema [Antonio Tenreiro Rodriguez] | urbancidades.wordpress.com

[…]

Enrique Fidel

+ article is published in urbancidades.wordpress.com

[:es]Habitat 67 [:gl]Habitat 67 [:en]Habitat 67 [:]

[:es]

Tras cuarenta y cuatro años de su construcción, Habitat 67 sigue siendo una utopía arquitectónica. Este conglomerado tiene el valor de ser una de las pocas construcciones llevadas a cabo en el ámbito de las utopías de los 50 y 60. Mucho más que un simple impulso al pensamiento de la época, su materialización la diferenció de las innumerables propuestas de arquitecturas de texto y papel. Se trata de un complejo de viviendas localizado en el muelle de Marc Drouin en Montreal, Canadá. Obra del arquitecto Moshe Safdie, Habitat 67 se convirtió en un pabellón temático visitado por miles de personas de todo el mundo y fue también residencia temporal durante la propia Expo.

habitat 67
Habitat 67 | Photography: sputnik 57 (flickr) | lugadero.com

Fue concebido con el objetivo de integrar la diversidad de viviendas particulares diseminadas a través de un  edificio compacto y de alta densidad.

[…]

+ artículo publicado en lugadero

[:gl]

Tras corenta e catro anos da súa construción, Habitat 67 segue sendo unha utopía arquitectónica. Este conglomerado ten o valor de ser unha das poucas construcións levadas a cabo no ámbito das utopías dos 50 e 60. Moito máis que un simple impulso ao pensamento da época, a súa materialización diferenciouna das innumerables propostas de arquitecturas de texto e papel. Trátase dun complexo de vivendas localizado no peirao de Marc Drouin en Montreal, Canadá. Obra do arquitecto Moshe Safdie, Habitat 67 converteuse nun pabellón temático visitado por miles de persoas de todo o mundo e foi tamén residencia temporal durante a propia Expo.

Habitat 67 | Photography: sputnik 57 (flickr) | lugadero.com

Foi concibido co obxectivo de integrar a diversidad de vivendas particulares diseminadas a través dun edificio compacto e de alta densidad.

[…]

+ artigo publicado en lugadero

[:en]

After forty four years of his construction, Habitat 67 it continues being an architectural Utopia. This conglomerate has the value to be one of few constructions carried out in the area of the Utopias of the 50 and 60. Much more than a simple impulse to the thought of the epoch, his materialization separated it from the innumerable offers of architectures of text and paper. It is a question of a complex of housings located in Marc Drouin’s wharf in Montreal, Canada. Work of the architect Moshe Safdie, Habitat 67 turned into a thematic pavilion visited by thousands of persons of the whole world and was also a temporary residence during the own Expo.

Habitat 67 | Photography: sputnik 57 (flickr) | lugadero.com

It was conceived by the aim to integrate the diversity of particular housings spread across a compact building and of high density.

[…]

+ article is published in lugadero

[:]

Patrimonio. OrcasitasPatrimonio. OrcasitasHeritage. Orcasitas

Desde finales del siglo XIX y comienzos del siglo XX la atracción que ejercía Madrid a las gentes del  medio rural próximo, hizo que los grandes aluviones de inmigrantes acabasen generando un grave problema de falta de vivienda. Las barriadas precarias e insalubres que iban apareciendo de manera espontánea y anárquica en el perímetro urbano, de manera especial en la zona sur,  y las malas condiciones de habitabilidad de las viviendas hicieron que naciese una corriente de pensamiento sociourbanístico cuya aplicación desde los poderes públicos dio lugar a la puesta en práctica de diferentes modelos de actuación en forma de viviendas protegidas y barrios sociales.

En el periodo de 1945 a 1956 son diversos los  intentos para limitar el crecimiento descontrolado de los diferentes poblados satélite que salpicaban la periferia de Madrid.  Para llevar a cabo esta ordenación, el Instituto Nacional de la Vivienda (INV) y la Comisaría de Ordenación Urbana de Madrid pusieron en marcha en el año 1955 un primer Plan Nacional de la Vivienda, que establecía cuatro objetivos fundamentales.

Ortofoto de 1997 en la que se observan el Poblado Dirigido, Meseta de Orcasitas y Orcasur, al sur | urbancidades.wordpress.com

[…]

EnriqueFidel

+ artículo publicado en urbancidades.wordpress.com

Desde finais do século XIX e comezos do século XX a atracción que exercía Madrid ás xentes do medio rural próximo, fixo que os grandes aluvións de inmigrantes acabasen xerando un grave problema de falta de vivenda. As barriadas precarias e insalubres que ían aparecendo de maneira espontánea e anárquica no perímetro urbano, de maneira especial na zona sur, e as malas condicións de habitabilidade das vivendas fixeron que nacese unha corrente de pensamento sociourbanístico cuxa aplicación desde os poderes públicos deu lugar á posta en práctica de diferentes modelos de actuación en forma de vivendas protexidas e barrios sociais.

No período de 1945 a 1956 son diversos os intentos para limitar o crecemento descontrolado dos diferentes poboados satélite que salpicaban a periferia de Madrid. Para levar a cabo esta ordenación, o Instituto Nacional da Vivenda (INV) e a Comisaría de Ordenación Urbana de Madrid puxeron en marcha no ano 1955 un primeiro Plan Nacional da Vivenda, que establecía catro obxectivos fundamentais.

Ortofoto de 1997 na que se observa o Poblado Dirigido, Meseta de Orcasitas e Orcasur, o sur | urbancidades.wordpress.com

[…]

EnriqueFidel

+ artigo publicado en urbancidades.wordpress.com

From finals of the 19th century and beginnings of the 20th century the attraction that exerted Madrid to the people of the half rural next, did that the big alluviums of immigrants finished generating a grave problem of homelessness. The precarious districts and insalubres that went appearing of spontaneous and anarchic way in the urban perimeter, of special way in the zone south, and the bad conditions of habitabilidad of the houses did that it was born a current of thought sociourbanístico whose application from the public powers gave place to the put in practice of different models of performance in shape of houses protected and social neighbourhoods.

In the period of 1945 to 1956 are diverse the attempts to limit the growth descontrolado of the different populated satellite that salpicaban the periphery of Madrid. To carry out this ordenación, the National Institute of the House (INV) and the Commissariat of Ordenación Urbana of Madrid set up in the year 1955 a first National Plan of the House, that established four fundamental aims.

Ortofoto Of 1997 in which they observe the Populated Directed, Plateau of Orcasitas and Orcasur, south | urbancidades.wordpress.com

[…]

EnriqueFidel

+ article is published in urbancidades.wordpress.com

Las Articulaciones Ingrávidas de Rudolph Schindler As Articulacións Ingrávidas de Rudolph SchindlerThe Articulations Ingrávidas of Rudolph Schindler

60

Heredero de Wagner, Loos, Mackintosh, Sullivan, Wright y Gill, amigo de Neutra, Rudolph Michael Schindler contribuyó con sus articulaciones de elementos suspendidos e irrespetuosos de su plano de origen al carácter de la arquitectura norteamericana de mitad de siglo, y por peso histórico a la libertad de las resoluciones de las últimas 3 décadas.

Wolfe House | arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

Martín Lisnovsky

Los edificios tempranos de Schindler se caracterizan generalmente por la construcción en hormigón, que contrasta con los paños abiertos de vidrio y madera. En la búsqueda para abaratar costes, Schindler abandonó la construcción en hormigón, y comenzó a diseñar con paneles de yeso. Este tipo de construcción caracterízó su obra de los años 30 y 40, aunque lo que no cambió fue su interés en la forma y el espacio. En 1945 desarrolló su propio sistema de construcción modular, cococido como Schindler frame. En su obra posterior lo utilizó de forma extensiva como base de experimentación. [Texto extraido de la wikipedia.org]

+ artículo publicado en arquitecturamashistoria.blogspot.com

Herdeiro de Wagner, Loos, Mackintosh, Sullivan, Wright e Gill, amigo de Neutra, Rudolph Michael Schindler contribuíu coas súas articulacións de elementos suspendidos e irrespetuosos do seu plano de orixe ao carácter da arquitectura norteamericana de metade de século, e por peso histórico á liberdade das resolucións das últimas 3 décadas.

Wolfe House | arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

Martín Lisnovsky

Os edificios temperáns de Schindler caracterízanse xeralmente pola construción en formigón, que contrasta cos panos abertos de vidro e madeira. Na procura para abaratar custos, Schindler abandonou a construción en formigón, e comezou a deseñar con paneis de yeso. Este tipo de construción caracterízó a súa obra dos anos 30 e 40, aínda que o que non cambiou foi o seu interese na forma e o espazo. En 1945 desenvolveu o seu propio sistema de construción modular, cococido como Schindler frame. Na súa obra posterior utilizouno de forma extensiva como base de experimentación. [Texto extraido da wikipedia.org]

+ artigo publicado en arquitecturamashistoria.blogspot.com

Heir of Wagner, Loos, Mackintosh, Sullivan, Wright and Gill, fellow of Neutral, Rudolph Michael Schindler contributed with his articulations of suspended and disrespectful elements of his plane of origin to the character of the North American architecture of half of century, and by historical weight to the freedom of the resolutions of the last 3 decades.

Wolfe House | arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

Martín Lisnovsky

The early buildings of Schindler characterise  generally by the construction in concrete, that contrasts with the open cloths of glass and wood. In the research for abaratar costs, Schindler abandoned the construction in concrete, and began to design with signposts of plaster. This type of construction caracterízó his work of the years 30 and 40, although what did not change was his interest in the form and the space. In 1945 it developed his own system of modular construction, cococido like Schindler frame. In his back work used it of form extensiva like base of experimentation. [Text is extracted of the wikipedia.org]

+ article is published in arquitecturamashistoria.blogspot.com

Sobre la villa Hutheesing-Shodhan: pormenores de un encargo | María Candela SuárezSobre la villa Hutheesing-Shodhan: pormenores de un encargo | María Candela SuárezSobre la villa Hutheesing-Shodhan: pormenores de un encargo | María Candela Suárez

1

En los volúmenes 5 y 6 de la OEuvre Complète se presentan dos versiones para la villa Hutheesing- Shodhan. Corresponden a las  entregas del 24 de octubre de 1951 y de mayo de 1953, respectivamente. Sin embargo, el dibujo FLC 6463 expone un «Schéma  comparatif des trois stades principaux de l’étude»2, donde se incluye, además de aquéllas, una tercera versión del proyecto,  correspondiente a una entrega del 10 de noviembre de 1952.

Los 279 documentos que componen el dossier Shodhan, publicados en The Le Corbusier Archive3, evidencian más instancias del estudio. La suma de todas las variantes conforma el proceso de proyecto de esta villa, cuya gestión económica del encargo será el objeto de este artículo. Pretendo verificar dos hipótesis: 1, que los desencuentros económicos entre arquitecto y cliente dependieron básicamente del cliente4, aunque algunos se debieron a imprevisiones contractuales por parte del arquitecto, único perjudicado durante toda la gestión; 2, que el interés de Le Corbusier por llevar su arquitectura a la India superaba ampliamente sus expectativas económicas, a costa, incluso, de ver su imagen subvalorada en términos de dinero, a lo largo de los 5 años que duró el proyecto y construcción de la villa5.

Villa Hutheesing-Shodhan [Le Corbusier] | arquique.info

1951. El origen del proyecto para la villa Hutheesing-Shodhan se remite al 19 de marzo de 1951. Ese día Surottam Hutheesing escribió y telegrafió6 a Le Corbusier, durante su primera visita a Chandigarh7, comentándole su deseo de que construyera su casa en Ahmedabad8.

[…]

Maria Candela Suárez

+ artículo publicado en Annuaire Massilia

Nos volumes 5 e 6 da OEuvre Complète preséntanse dúas versións para a villa Hutheesing- Shodhan. Corresponden ás entregas do 24 de outubro de 1951 e de maio de 1953, respectivamente. Con todo, o debuxo FLC 6463 expón un «Schéma comparatif deas trois stades principaux de l’étude»2, onde se inclúe, ademais daquelas, unha terceira versión do proxecto, correspondente a unha entrega do 10 de novembro de 1952.

Os 279 documentos que compoñen o dossier Shodhan, publicados en The Le Corbusier Arquive3, evidencian máis instancias do estudo. A suma de todas as variantes conforma o proceso de proxecto desta vila, cuxa xestión económica do encargo será o obxecto deste artigo. Pretendo verificar dúas hipótese: 1, que os desencuentros económicos entre arquitecto e cliente dependeron basicamente do cliente4, aínda que algúns se deberon a imprevisiones contractuales por parte do arquitecto, único prexudicado durante toda a xestión; 2, que o interese de Le Corbusier por levar a súa arquitectura á India superaba ampliamente as súas expectativas económicas, a costa, ata, de ver a súa imaxe subvalorada en términos de diñeiro, ao longo dos 5 anos que durou o proxecto e construción da villa5.

Villa Hutheesing-Shodhan [Le Corbusier] | arquique.info

1951. A orixe do proxecto para a villa Hutheesing-Shodhan remítese ao 19 de marzo de 1951. Ese día Surottam Hutheesing escribiu e telegrafió6 a Lle Corbusier, durante a súa primeira visita a Chandigarh7, comentándolle o seu desexo de que construíse a súa casa en Ahmedabad8.

[…]

Maria Candela Suárez

+ artigo publicado en Annuaire Massilia

In the volumes 5 and 6 of the OEuvre Complète appear two versions for the villa Hutheesing – Shodhan. They correspond to the deliveries of October 24, 1951 and of May, 1953, respectively. Nevertheless, the drawing FLC 6463 exposes a » Schéma comparatif des trois stades principaux of l’étude » 2, where there is included, besides those, a third version of the project, correspondent to a delivery of November 10, 1952.

279 documents that compose the dossier Shodhan, published in The Le Corbusier Archive3, demonstrate more instances of the study. The sum of all the variants shapes the project process of this villa, which economic management of the order will be the object of this article. I try to check two hypotheses: 1, that the economic misunderstandings between architect and client depended basically of cliente4, though some of them owed to contractual improvidences on the part of the architect, only one harmed during all the management; 2, that the interest of Him Corbusier for taking his architecture to the India was overcoming widely his economic expectations, to coast, even, of seeing his image undervalued in terms of money, throughout 5 years that the project and construction lasted of her villa5.

Villa Hutheesing-Shodhan [Le Corbusier] | arquique.info

1951. The origin of the project for the villa Hutheesing-Shodhan is sent on March 19, 1951. This day Surottam Hutheesing wrote and telegrafió6 to Him Corbusier, during his first visit to Chandigarh7, commenting to him on his desire of which he should construct his house in Ahmedabad8.

[…]

Maria Candela Suárez

+ article is published in Annuaire Massilia

Regeneración Urbana de Ferrol. GaliciaRexeneración Urbana de Ferrol. GaliciaUrban regeneration of Ferrol. Galicia

No es la primera vez que hablo en algún espacio del BLOG  de Ferrol Vello, el primer Ferrol, que se deshace en ruinas interesadas. Allá por Abril de este año, es decir, hace escasos cinco meses, el emplazamiento antiguo de Ferrol y sus construcciones eran declaradas Bien de Interés Cultural (BIC) que lo cataloga de conjunto histórico, lo que tampoco parece haber hecho reaccionar especialmente a los munícipes de esta pequeña ciudad.

Hace exactamente un año la Delegación de La Coruña del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG) dedicaba  el Día Mundial de la Arquitectura a la ciudad sostenible, configurada a través de “corredores verdes, espacios públicos,  redes de carril-bici y transporte público para uso y disfrute de peatones, usuarios de la bicicleta y ciudadanos en general“.

Con estas ideas deseaban animar y dar su apoyo a aquellas propuestas encaminadas a hacer de la ciudad un espacio sostenible y más habitable. La subdelegación de Ferrol desarrolló para la ocasión un tema titulado: Ferrol Vello, trabajo y vivienda. Para esta delegación de arquitectos, uno de los principales retos del urbanismo actual es posibilitar la renovación y la revitalizción de la ciudad existente. En los tejidos históricos como Ferrol Vello es precisamente donde se debe intervenir con prioridad no sólo por su valor patrimonial sino porque además forma parte fundamental de la ciudad.

Edificio en Ferrol Vello en estado de ruina total | EnriqueFidel | urbancidades.wordpress.com

[…]

Enrique Fidel

+ artículo publicado en urbancidades.wordpress.com

It is not the first time that speak in some space of the BLOG of Ferrol Vello, the first Ferrol, that undoes  in ruins interested. There by April of this year, that is to say, does scarce five months, the emplazamiento ancient of Ferrol and his constructions were declared Well of Cultural Interest (BIC) that catalogs it of historical group, what neither seems to have done react especially to the munícipes of this small city.

It does exactly a year the Delegation of The Coruña of the Official School of Architects of Galicia (COAG) devoted the World-wide Day of the Architecture to the sustainable city, configured through “green runners, public spaces, networks of lane-bici and public transport for use and enjoy of pedestrians, users of the bicycle and citizens in general“.

With these ideas wished to encourage and give his support to those proposals directed to do of the city a sustainable space and more habitable. The subdelegación of Ferrol developed for the occasion a subject titled: Ferrol Vello, work and house. For this delegation of architects, one of the main challenges of the urbanismo current is to make possible the renewal and the revitalizción of the existent city. In the historical fabrics like Ferrol Vello is precisely where has to take part  with priority no only by his value patrimonial but because besides it forms fundamental part of the city.

Building in Ferrol Vello in state of total ruin| EnriqueFidel | urbancidades.wordpress.com

[…]

Enrique Fidel

+ article is published in urbancidades.wordpress.com

Non é a primeira vez que falo nalgún espazo do BLOG de Ferrol Vello, o primeiro Ferrol, que se desfai en ruínas interesadas. Alá por Abril deste ano, é dicir, fai escasos cinco meses, o emprazamento antigo de Ferrol e as súas construcións eran declaradas Ben de Interese Cultural (BIC) que o cataloga de conxunto histórico, o que tampouco parece facer reaccionar especialmente aos concelleiros desta pequena cidade.

Hai exactamente un ano a Delegación da Coruña do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG) dedicaba o Día Mundial da Arquitectura á cidade sustentable, configurada a través de “corredores verdes, espazos públicos, redes de carril-bici e transporte público para uso e goce de peóns, usuarios da bicicleta e cidadáns en xeral“.

Con estas ideas desexaban animar e dar o seu apoio a aquelas propostas encamiñadas a facer da cidade un espazo sustentable e máis habitable. A subdelegación de Ferrol desenvolveu para a ocasión un tema titulado: Ferrol Vello, traballo e vivenda. Para esta delegación de arquitectos, un dos principais retos do urbanismo actual é posibilitar a renovación e a revitalizción da cidade existente. Nos tecidos históricos como Ferrol Vello é precisamente onde se debe intervir con prioridade non só polo seu valor patrimonial senón porque ademais forma parte fundamental da cidade.

Edificio en Ferrol Vello en estado de ruína total| EnriqueFidel | urbancidades.wordpress.com

[…]

Enrique Fidel

+ artigo publicado en urbancidades.wordpress.com

[:es]Anticipando el Futuro: La Casa de Peter&Alison Smithson [:gl]Anticipando o Futuro: La Casa de Peter&Alison Smithson [:en]Anticipating the Future: The Peter&Alison Smithson House [:]

[:es]

Poco más de medio siglo a pasado desde la propuesta de los Smithson y podríamos decir que todavía hoy mantiene un aspecto futurista y hasta muy convincente sobre los diversos aspectos trabajados: la continuidad plástica-espacial, la referencia vernácula mediterránea, el diseño de un mobiliario fijo e integral, la complejidad de la cubierta, el patio interior, etc.

Para respaldar las imágenes les dejamos el extracto que acompaña a las mismas en el libro de Marco Vidotto: Obras y Proyectos, Alison y Peter Smithson. Barcelona. Gustavo Gili, 1997.

La Casa de Peter&Alison Smithson | arquitecturamashistoria.blogspot.com
La Casa de Peter&Alison Smithson | arquitecturamashistoria.blogspot.com

1955-1956, LA CASA DEL FUTURO. “Para la exposición que organizó el periódico The Daily Mail bajo el tema “La Casa del Futuro”, A+PS proyectaron y construyeron la maqueta a tamaño natural del prototipo de la casa ideal.

[…]

Texto seleccionado por Martín Lisnovsky

+ artículo publicado en arquitectura+historia

[:gl]

Pouco máis de medio século a pasado desde a proposta dos Smithson e poderiamos dicir que aínda hoxe mantén un aspecto futurista e ata moi convincente sobre os diversos aspectos traballados: a continuidade plástica-espacial, a referencia vernácula mediterránea, o deseño dun mobiliario fixo e integral, a complejidad da cuberta, o patio interior, etc, etc. Para apoiar as imaxes deixámoslles o extracto que acompaña ás mesmas no libro de Marco Vidotto: Obras e Proxectos, Alison e Peter Smithson. Barcelona. Gustavo Gili, 1997.

A Casa de Peter&Alison Smithson | arquitecturamashistoria.blogspot.com

1955-1956, A CASA DO FUTURO. “Para a exposición que organizou o xornal The Daily Mail baixo o tema “A Casa do Futuro”, A+PS proxectaron e construíron a maqueta a tamaño natural do prototipo da casa ideal.

[…]

Texto seleccionado por Martín Lisnovsky

+ artigo publicado en arquitectura+historia

[:en]

Little more than half a century to past from the offer of the Smithson and we might say that still today it supports a futurist aspect and up to very convincing on the diverse worn out aspects: the plastic – spatial continuity, the vernacular Mediterranean reference, the design of a fixed and integral furniture, the complexity of the cover, the interior court, etc, etc. To endorse the images we leave them the extract that accompanies the same ones in Marco Vidotto’s book: Works and Projects, Alyssum and Peter Smithson. Barcelona. Gustavo Gili, 1997.

Peter&Alison Smithson House | arquitecturamashistoria.blogspot.com

1955-1956, THE HOUSE OF THE FUTURE. » For the exhibition that the periodic The Daily organized E-mail under the topic » The House of the Future «, A+PS projected and constructed the model to natural size of the prototype of the ideal house.

[…]

Text is selected by Martin Lisnovsky

+ article is published in arquitectura+historia

[:]

Arquitectura Industrial. Fábrica de Lápices Hispania (II)Arquitectura Industrial. Fábrica de Lapis Hispania (II)Industrial architecture. Pencil Hispania Factory (II)

72

La fábrica de lápices Hispania se encuentra en Ferrol Vello, en el promontorio de los jardines del Baluarte de San Xoán, dominando por encima de éstos las vistas del puerto y la ría, entre Mugardos y La Graña. Fue fundada, en los años treinta del siglo XX  (1933, probáblemente), por varios socios entre los que se encontraba Alberto Fernández Martín, importante insdustrial de la época, que además de la fábrica de lápices Hispania tenía otras empresas. Entre ellas la fábrica de redes Defer, la de bolígrafos Bolfer y la textil Textilfer.

Los otros otros socios, que fueron seis, se llamaban: José Andrés Vázquez, Benito Alvariño, Eusebio Pérez del Hierro, Esteban Ramil, Antonio Veiga y Luis de la Muela.

En la época de la posguerra, Hispania consiguió hacer unos lápices de una calidad impresionante, muy superiores a los que se hacían en el resto de España”, afirma Luis Alonso Álvarez, autor de un trabajo de investigación sobre emprendedores coruñeses desde el siglo XVIII.  “La empresa también fabricaba plumillas de acero y peines de caucho, pero, sin duda, su producto estrella eran los lápices Johan Sindel, que tomaron su nombre de un técnico alemán que fue reclutado por Fernández como jefe de taller en los años 30“.

(Cita: La Voz de Galicia, 31/3/2009)

Estado de la fabrica en 2008 | EnriqueFidel | urbancidades.wordpress.com

[…]

EnriqueFidel

+ articulo publicado en urbancidades.wordpress.com

A fábrica de lapis Hispania atópase en Ferrol Lanuxe, no promontorio dos xardíns do Baluarte de San Xoán, dominando por encima destes as vistas do porto e a ría, entre Mugardos e A Graña. Foi fundada, nos anos trinta do século XX (1933, probáblemente), por varios socios entre os que se atopaba Alberto Fernández Martín, importante insdustrial da época, que ademais da fábrica de lapis Hispania tiña outras empresas. Entre elas a fábrica de redes Defer, a de bolígrafos Bolfer e a téxtil Textilfer. Os outros outros socios, que foron seis, chamábanse: José Andrés Vázquez, Benito Alvariño, Eusebio Pérez do Hierro, Esteban Ramil, Antonio Veiga e Luís da Moa. “Na época da posguerra, Hispania conseguiu facer uns lapis dunha calidade impresionante, moi superiores aos que se facían no resto de España”, afirma Luís Alonso Álvarez, autor dun traballo de investigación sobre emprendedores coruñeses desde o século XVIII. “A empresa tamén fabricaba plumillas de aceiro e peites de caucho, pero, sen dúbida, o seu produto estrela eran os lapis Johan Sindel, que tomaron o seu nome dun técnico alemán que foi recrutado por Fernández como xefe de taller nos anos 30“. (Cita: La Voz de Galicia, 31/3/2009)

Estado da fabrica en 2008 | EnriqueFidel | urbancidades.wordpress.com

[…]

EnriqueFidel

+ artigo publicado en urbancidades.wordpress.com

The factory of pencil Hispania finds  in Ferrol Fluff, in the promontory of the gardens of the Bastion of Saint Xoán, dominating above these the sights of the port and the estuary, between Mugardos and La Graña. It was founded, in the years thirty of the 20th century (1933, probáblemente), by several partners between which found  Alberto Fernández Martín, important insdustrial of the period, that in addition to the factory of pencil Hispania had other companies. Between them the factory of networks Defer, the one of pens Bolfer and the textile Textilfer. The others other partners, that went six, called : José Andrés Vázquez, Benito Alvariño, Eusebio Pérez of the Iron, Esteban Ramil, Antonio Veiga and Luis of Grind it. “In the period of the posguerra, Hispania achieved to do some pencils of an impressive quality, very upper to which did  in the rest of Spain”, affirms Luis Alonso Álvarez, author of a work of investigation on emprendedores coruñeses from the 18th century. “The company also manufactured plumillas of steel and comb of rubber, but, definitely, his product crashes were the pencils Johan Sindel, that took his name of a German technician that it was drafted by Fernández like boss of workshop in the years 30“. (Appointment: The Voice of Galicia, 31/3/2009)

State of manufactures in 2008| EnriqueFidel | urbancidades.wordpress.com

[…]

EnriqueFidel

+ article is published in urbancidades.wordpress.com

Vivienda unifamiliar en Santiago de Compostela | Alfonso AzquetaVivenda unifamiliar en Santiago de Compostela | Alfonso AzquetaHouse in Santiago de Compostela | Alfonso Azqueta

Vivienda unifamiliar en Santiago de Compostela en un terreno formando bancadas que baja desde el camino de acceso hasta el río Sar que la circunda, situándose la casa en una posición de dominio sobre las vistas.

Las cubiertas planas garantizan el mínimo impacto visual sobre el paisaje, creando una arquitectura que sigue el ritmo de las plataformas naturales del terreno, creando un basamento pétreo que alcanza la altura del camino de acceso; sobre este basamento se coloca una pieza con acabado en chapa metálica, de menor dimensión y retranqueada, creando planos similares a los del terreno, siguiendo la topografía y consiguiendo así la mínima alteración del relieve natural, tanto a nivel físico como visual.

Las características estéticas y constructivas y los materiales, colores y acabados son acordes con las construcciones tradicionales del entorno; el basamento pétreo, de piedra del lugar, se mimetiza con el entorno, conteniendo la planta baja. Sobre él se posa la planta primera retranqueada, como elementos singular integrado en el lugar.

Se potencia la presencia del paisaje existente en la zona con un edificio que marca la horizontal y no interfiere, ni compite con el entorno. Se marcan dos hitos, los cuerpos de chimenea que orientan la vista y marcan el ritmo del edificio en el paisaje, y sirven como elementos de equilibrio vertical a la horizontalidad de la edificación, de una manera similar a como  ocurre con los elementos arbóreos.

Con acceso por la planta baja y acceso a garaje independiente también situado en la planta baja, la vivienda, se proyecta captando vistas a noroeste y profundidad por el suroeste.

Se crea una zonificación funcional, por plantas y dentro de las mismas; con recibo en la zona central de la planta baja, servicios y garaje en la zona suroeste y zona de dormitorios al noreste, en la planta primera se sitúa el dormitorio principal y sus zonas anexas de servicio.

Todo esto da como resultado una vivienda unifamiliar aislada que se reafirma en la horizontalidad creada por la extensión de su planta baja en relación con su altura y se acentúa por el tratamiento de acabados de los porches en orientación noroeste, que potencian su presencia en el paisaje existente en la zona, sin interferir ni competir con el entorno, cerrando la composición los dos cuerpos verticales de las chimeneas.

Obra: Vivienda unifamiliar en Santiago de Compostela
Autor: Alfonso Azqueta Santiago
Colaboradores: Alicia Alberca Mínguez [arquitecto] y Claudia Focaccio [arquitecta]
Año: 2009-2011
Emplazamiento: Santiago de Compostela
Constructor: Construcciones VIDALCON
Fotografías: Macarena Azqueta+Ignacio Ruíz-Gallardón
+ alfonsoazqueta.com

One-family housing in Santiago de Compostela in an area forming benches that it lowers from the approach road up to the river Sar that surrounds her, placing the house in a position of domain over the sights.

The flat covers guarantee the minimal visual impact on the landscape, creating an architecture that follows the pace of the natural platforms of the area, creating a stony basement that reaches the height of the approach road; on this basement a piece is placed with ended in metallic sheet, of minor dimension and retranqueada, creating planes similar to those of the area, following the topography and obtaining this way the minimal alteration of the natural relief, so much to physical as visual level.

The aesthetic and constructive characteristics and the materials, colors and ended they are according to the traditional constructions of the environment; the stony basement, of local stone, changes color with the environment, containing the ground floor. On him retranqueada settles the first plant, as elements singularly integrated the place.

There is promoted the presence of the existing landscape in the zone by a building that the horizontal one marks and neither interferes, does not even compete with the environment. There are marked two milestones, the bodies of chimney that orientate the sight and mark the pace of the building in the landscape, and serve as elements of vertical balance the horizontalidad of the building, of a similar way to since it happens with the arboreal elements.

With access for the ground floor and I access to independent garage also placed in the ground floor, the housing, it is projected catching conference to northwest and depth for the southwest.

A functional zoning is created, for plants and inside the same ones; with receipt in the central zone of the ground floor, services and garage in the zone southwest and zone of bedrooms to the North-East, in the first plant places the principal bedroom and his attached zones of service.

All that gives like proved an one-family isolated housing that is reaffirmed in the horizontalidad created by the extension of his ground floor in relation with his height and there is accentuated by the treatment of ended of the porches in orientation northwest, which they promote his presence in the existing landscape in the zone, without interfering to compete with the environment, closing the composition both vertical bodies of the chimneys.

Work: House in Santiago de Compostela

Author: Alfonso Azqueta Santiago

Collaborators: Alicia Alberca Mínguez [architect] and Claudia Focaccio [architect]

Year: 2009-2011

Location: Santiago de Compostela

Constructor: Construcciones VIDALCON

Photographies: Macarena Azqueta+Ignacio Ruíz-Gallardón

+ alfonsoazqueta.com

Vivenda unifamiliar en Santiago de Compostela nun terreo formando bancadas que baixa desde o camiño de acceso ata o río Sar que a circunda, situándose a casa nunha posición de dominio sobre as vistas.

As cubertas planas garanten o mínimo impacto visual sobre a paisaxe, creando unha arquitectura que segue o ritmo das plataformas naturais do terreo, creando un basamento pétreo que alcanza a altura do camiño de acceso; sobre este basamento colócase unha peza con acabado en chapa metálica, de menor dimensión e retranqueada, creando planos similares aos do terreo, seguindo a topografía e conseguindo así a mínima alteración do relevo natural, tanto a nivel físico como visual.

As características estéticas e constructivas e os materiais, cores e acabados son acordes coas construcións tradicionais da contorna; o basamento pétreo, de pedra do lugar, se mimetiza coa contorna, contendo a planta baixa. Sobre el póusase a planta primeira retranqueada, como elementos singular integrado no lugar.

Se potencia a presenza da paisaxe existente na zona cun edificio que marca a horizontal e non interfere, nin compite coa contorna. Márcanse dous fitos, os corpos de cheminea que orientan a vista e marcan o ritmo do edificio na paisaxe, e serven como elementos de equilibrio vertical á horizontalidad da edificación, dun xeito similar a como ocorre cos elementos arbóreos.

Con acceso pola planta baixa e acceso a garaje independente tamén situado na planta baixa, a vivenda, proxéctase captando vistas a noroeste e profundidade polo suroeste.

Créase unha zonificación funcional, por plantas e dentro das mesmas; con recibo na zona central da planta baixa, servizos e garaje na zona suroeste e zona de dormitorios ao noreste, na planta primeira sitúase o dormitorio principal e as súas zonas anexas de servizo.

Todo isto dá como resultado unha vivenda unifamiliar illada que se reafirma na horizontalidad creada pola extensión da súa planta baixa en relación coa súa altura e acentúase polo tratamento de acabados dos porches en orientación noroeste, que potencian a súa presenza na paisaxe existente na zona, sen interferir nin competir coa contorna, pechando a composición os dous corpos verticais das chemineas.

Obra: Vivenda unifamiliar en Santiago de Compostela

Autor: Alfonso Azqueta Santiago

Colaboradores: Alicia Alberca Mínguez [arquitecto] e Claudia Focaccio [arquitecta]

Ano: 2009-2011

Emplazamento: Santiago de Compostela

Constructor: Construcciones VIDALCON

Fotografías: Macarena Azqueta+Ignacio Ruíz-Gallardón

+ alfonsoazqueta.com

Casa Modernista. Gregori Warchavchik Casa Modernista. Gregori Warchavchik Modernist House. Gregori Warchavchik

Construida por Gregori Warchavchik en la calle Itápolis, barrio de Pacaembu, São Paulo, la Casa Modernista es inaugurada el 26 de marzo de 1930 con una gran exposición de arte moderno. La muestra, que se prolonga hasta el 20 de abril y atrae a más de 20 mil personas, exhibe un conjunto articulado de arquitectura y decoración interior, lo que permite entrever la propuesta de su autor de integrar arte, arquitectura y diseño en la creación de un ambiente.

Para la realización del proyecto, Warchavchik monta talleres que toman como base sus diseños y fabrican todo el mobiliario, caracterizado por líneas puras y funcionales, que condicen con la concepción de la casa. Pintores, escultores y grabadores de vanguardia también participan en la exposición. La que se hizo conocida como la Casa Modernista, a causa del evento que tuvo lugar en su inauguración, no disuena del conjunto de residencias modernas diseñadas por el arquitecto, las primeras del género realizadas en el país. Nacido en Rusia, pero formado en Italia, Warchavchik conoce la obra de Walter Gropius y Le Corbusier antes de emigrar a Brasil, en 1923. Su arquitectura, de ejecución racionalista y funcionalista, es orientada por la practicidad y economía, por la reducción de los elementos decorativos a lo mínimo, por la subordinación de la forma a la función y por la defensa de la necesidad de la unión del artista y del técnico en la persona del arquitecto.

Desde 1927 hasta comienzos de la década de 1930, Warchavchik proyecta una serie de casas modernas, «racionales, confortables, de pura utilidad, repletas de color, luz y alegría», según él suele definirlas. La primera casa moderna proyectada por Warchavchik es su residencia en la calle Santa Cruz, Vila Mariana, 1927/1928, en São Paulo. Las soluciones originales del proyecto se relacionan con la manera como su autor combina la doctrina funcionalista de Gropius y Le Corbusier con el ambiente local y con la escasez de productos industrializados en el país.

Casa Rua Itápolis [Gregori Warchavchik]. Pacaembú, São Paulo, 1928 | es.scribd.com
[…]+ artículo publicado en itaucultural.org.br

Construída por Gregori Warchavchik na rúa Itápolis, barrio de Pacaembu, São Paulo, a Casa Modernista é inaugurada o 26 de marzo de 1930 cunha gran exposición de arte moderna. A mostra, que se prolonga ata o 20 de abril e atrae a máis de 20 mil persoas, exhibe un conxunto articulado de arquitectura e decoración interior, o que permite entrever a proposta do seu autor de integrar arte, arquitectura e deseño na creación dun ambiente.

Para a realización do proxecto, Warchavchik monta talleres que toman como basee os seus deseños e fabrican todo o mobiliario, caracterizado por liñas puras e funcionais, que condicen coa concepción da casa. Pintores, escultores e gravadores de vangarda tamén participan na exposición. A que se fixo coñecida como a Casa Modernista, a causa do evento que tivo lugar na súa inauguración, non disuena do conxunto de residencias modernas deseñadas polo arquitecto, as primeiras do xénero realizadas no país. Nacido en Rusia, pero formado en Italia, Warchavchik coñece a obra de Walter Gropius e Lle Corbusier antes de emigrar a Brasil, en 1923. A súa arquitectura, de execución racionalista e funcionalista, é orientada pola practicidad e economía, pola redución dos elementos decorativos ao mínimo, pola subordinación da forma á función e pola defensa da necesidade da unión do artista e do técnico na persoa do arquitecto.

Desde 1927 ata comezos da década de 1930, Warchavchik proxecta unha serie de casas modernas, «racionais, confortables, de pura utilidade, repletas de cor, luz e alegría», segundo el adoita definilas. A primeira casa moderna proxectada por Warchavchik é a súa residencia na rúa Santa Cruz, Vila Mariana, 1927/1928, en São Paulo. As solucións orixinais do proxecto relaciónanse coa maneira como o seu autor combina a doutrina funcionalista de Gropius e Le Corbusier co ambiente local e coa escaseza de produtos industrializados no país.

Casa Rua Itápolis [Gregori Warchavchik]. Pacaembú, São Paulo, 1928 | es.scribd.com
[…]+ artigo publicado en itaucultural.org.br

Built by Gregori Warchavchik in the Rua Itápolis in the suburb of Pacaembu, São Paulo, the Casa Modernista [Modernist House] was inaugurated on 26 March, 1930 with a major exhibition of modern art. The show, which lasted until 20 April and which attracted over 20,000 visitors, presented a coordinated complex of architecture and interior design, allowing the perception of the proposal of its author to integrate art, architecture and design in creating an ambiance.

In realising the project, Warchavchik organised workshops which, on the basis of his designs, made all of the furniture, characterised by pure and functional lines that were in keeping with the conception of the house. Avant-garde painters, sculptors and engravers also took part in the exhibition. What became known as the Casa Modernista, due to the event surrounding its inauguration, is in harmony with the set of modern residences designed by the architect, the first of their kind to be realised within Brazil. Russian by birth, but trained in Italy, Warchavchik became familiar with the work of Walter Gropius and Le Corbusier before migrating to Brazil in 1923. His architecture, in a rationalist and functionalist mode, was dictated by practicality and economy, by the reduction of decorative elements to a minimum, by the subordination of form to function and by the defence of the need for the architect to embody the union between artist and technician.

From 1927 until the start of the 1930s, Warchavchik designed a series of modern houses that were «rational, comfortable, purely utilitarian and full of colour, light and joy», as he usually described them. The first modern house designed by Warchavchik was his residence in the Rua Santa Cruz, in the suburb of Vila Mariana, 1927/1928, in São Paulo. The original solutions of the project related to the way in which its author combined the functionalist doctrine of Gropius and Le Corbusier with the local environment and shortage of industrialised products within the country.

Rua Itápolis House [Gregori Warchavchik]. Pacaembú, São Paulo, 1928 | es.scribd.com
[…]

+ article is published in itaucultural.org.br

Arquitectura de Brasil: Gregori Warchavchik Arquitectura de Brasil: Gregori WarchavchikBrazilian Architecture: Gregori Warchavchik

Gregori I. Warchavchik (Odesa, 2 de abril de 1896 — São Paulo, 27 de julio de 1972) fue uno de los principales nombres de la primera generación de arquitectos del Movimiento Moderno de Brasil. Se trataba de una arquitecto de origen ruso, que llegó a Brasil en 1923, tras pasar por Italia, donde comenzó sus estudios de arquitectura en Odesa. Era un gran admirador de la obra de Wright, conociéndolo en 1930 en una reunión que mantuvo con él y con el brasileño Lúcio Costa.

Fue un arquitecto adherido al futurismo, sus diseños se caracterizan por el diseño cubista, siempre con la intención de construir «máquinas para vivir». Su arquitectura, de ejecución racionalista y funcionalista, es orientada por la practicidad y economía, por la reducción de los elementos decorativos a lo mínimo, por la subordinación de la forma a la función y por la defensa de la necesidad de la unión del artista y del técnico en la persona del arquitecto.

Desde 1927 hasta comienzos de la década de 1930, Warchavchik proyecta una serie de casas modernas, «racionales, confortables, de pura utilidad, repletas de color, luz y alegría», según él suele definirlas. En la fachada principal se explicitan sus preocupaciones formales por fundir funcionalismo y cubismo arquitectónicos. Líneas y ángulos rectos, ausencia de elementos decorativos y el intento de articulación de los espacios interior y exterior confieren equilibrio y armonía al conjunto. En la casa de Max Graf, de la calle Melo Alves, São Paulo, 1928/1929, sobresale el uso del hormigón armado y la sustitución del balcón por la marquesina. Entonces, los principios de la arquitectura racionalista se cumplen de modo más decidido.

Lucio Costa, Frank Lloyd Wright, Gregori Warchavchik, 1931

[…]

+ artículo publicado en urbipedia.org

Gregori I. Warchavchik (Odesa, 2 de abril de 1896 — São Paulo, 27 de xullo de 1972) foi un dos principais nomes da primeira xeración de arquitectos do Movemento Moderno de Brasil. Tratábase dun arquitecto de orixe rusa, que chegou a Brasil en 1923, tras pasar por Italia, onde comezou os seus estudos de arquitectura en Odesa. Era un gran admirador da obra de Wright, coñecéndoo en 1930 nunha reunión que mantivo con el e co brasileiro Lúcio Costa.

Foi un arquitecto adherido ao futurismo, os seus deseños caracterízanse polo deseño cubista, sempre coa intención de construír «máquinas para vivir». A súa arquitectura, de execución racionalista e funcionalista, é orientada pola practicidad e economía, pola redución dos elementos decorativos ao mínimo, pola subordinación da forma á función e pola defensa da necesidade da unión do artista e do técnico na persoa do arquitecto.

Desde 1927 ata comezos da década de 1930, Warchavchik proxecta unha serie de casas modernas, «racionais, confortables, de pura utilidade, repletas de cor, luz e alegría», segundo el adoita definilas. Na fachada principal se explicitan as súas preocupacións formais por fundir funcionalismo e cubismo arquitectónicos. Liñas e ángulos rectos, ausencia de elementos decorativos e o intento de articulación dos espazos interior e exterior confiren equilibrio e harmonía ao conxunto. Na casa de Max Graf, da rúa Melo Alves, São Paulo, 1928/1929, sobresae o uso do formigón armado e a substitución do balcón pola marquesiña. Entón, os principios da arquitectura racionalista cúmprense de modo máis decidido.

Lucio Costa, Frank Lloyd Wright, Gregori Warchavchik, 1931

[…]

+ artigo publicado en urbipedia.org

Gregori I. Warchavchik (Odessa, on April 2, 1896 – São Paulo, on July 27, 1972) was one of the principal names of the first generation of architects of the Modern Movement of Brazil. There was treating himself about one architect of Russian origin, that it came to Brazil in 1923, after happening for Italy, where it began his studies of architecture in Odessa. He was a great admirer of Wright’s work, knowing it in 1930 in a meeting that it supported with him and with the Brazilian Lúcio Costa.

He was an architect adhered to the futurism, his designs are characterized by the design cubist, always with the intention of constructing » machines to live «. His architecture, of racionalist execution and funcionalista, is orientated by the practicidad and economy, by the reduction of the decorative elements to the minimal thing, by the subordination of the form to the function and by the defense of the need of the union of the artist and of the technician in the person of the architect.

From 1927 until beginning of the decade of 1930, Warchavchik projects a series of modern, houses «rational, comfortable, of pure usefulness, you fill completely of color, light and happiness», according to him it is in the habit of defining them. In the main face explicitan his formal worries for fusing funcionalismo and cubism architectural. Lines and right angles, absence of decorative elements and the attempt of interior and exterior joint of the spaces award balance and harmony to the set.In the house of Max Graf, of the street Melo Alves, São Paulo, 1928/1929, stands out the use of the reinforced concrete and the substitution of the balcony for the marquee. Then, the beginning of the racionalist architecture is fulfilled in a more determined way.

Lucio Costa, Frank Lloyd Wright, Gregori Warchavchik, 1931

[…]

+ article is published in urbipedia.org

El pensamiento mestizo y la arquitectura O pensamento mestizo e a arquitecturaThe mongrel thought and the architecture

55

1. El arquitecto debería formarse desde un concepto de mestizaje (1), entendido como consecuencia del encuentro entre procesos y conocimientos. En este concepto se refleja el pensamiento actual y abarca los procesos de mundialización (2) y las singularidades.

2. La arquitectura como expresión del pensamiento y la reflexión de hombres y mujeres no debería ser limitada. La mirada debería ser corta pero amplia.

3. El conocimiento profundo de una situación específica no es la clave para la comprensión de cualquier situación. Esta deducción es válida en procesos temporales lineales, explicables desde los órdenes clásicos.

Nuestro ciclo temporal responde al “modelo de nube”, explicable desde la aleatoriedad y la incertidumbre. El estudio de infinitas situaciones particulares nos permite entender el proceso global.

por upct.es

[…]

Mara Sánchez Llorens

+ articulo publicado en comaobservatorio.wordpress.com

1. O arquitecto debería formarse desde un concepto de mestizaxe (1), entendido como consecuencia do encontro entre procesos e coñecementos. Neste concepto reflíctese o pensamento actual e abarca os procesos de mundialización (2) e as singularidades.

2. A arquitectura como expresión do pensamento e a reflexión de homes e mulleres non debería ser limitada. A mirada debería ser curta pero ampla.

3. O coñecemento profundo dunha situación específica non é a clave para a comprensión de calquera situación. Esta dedución é válida en procesos temporais lineais, explicables desde as ordes clásicas.

O noso ciclo temporal responde ao “modelo de nube”, explicable desde a aleatoriedad e a incerteza. O estudo de infinitas situacións particulares permítenos entender o proceso global.

4. Poderiamos revisar a idea de contexto desde a abstracción do concepto de mestizaxe e a investigación posterior en exemplos concretos repartidos en grandes metrópoles que naceron mestizas.

por upct.es

[…]

Mara Sánchez Llorens

+ artigo publicado en comaobservatorio.wordpress.com

1. The architect would have to form from a concept of mestizaje (1), understood like consequence of the meeting between processes and knowledges. In this concept reflects  the current thought and covers the processes of mundialización (2) and the singularities.

2. The architecture like expression of the thought and the reflection of men and women would not have to be limited. The look would have to be short but wide.

3. The deep knowledge of a specific situation is not the key for the understanding of any situation. This deduction is valid in linear temporary processes, explainable from the classical orders.

Our temporary cycle answers to the “model of cloud”, explainable from the aleatoriedad and the uncertainty. The study of infinite particular situations allows us understand the global process.

4. We could review the idea of context from the abstraction of the concept of mestizaje and the back investigation in concrete examples delivered in big metropoles that were born mongrel.

by upct.es

[…]

Mara Sánchez Llorens

+ article is published in comaobservatorio.wordpress.com

Cerro Rico. Potosí Cerro Rico. PotosíCerro Rico. Potosí

Este cuadro, “Descripción del Cerro Rico e Imperial Villa de Potosí”, fue realizado por el pintor Gaspar Miguel de Berrío en el año 1758. Forma parte de la exposición “El Principio Potosí” que durante los años 2010 y 2011 recorre las ciuades de Madrid, Berlín y La Paz. Esta exposición analiza los origenes y consecuencias de la globalización a través de obras de arte de diferentes épocas. Me ha parecido interesante detenerme en esta pintura, por la forma y detalle en como está representado el territorio y la ciudad.

Se trata de una perspectiva de ojo de pájaro, en la cual el pintor describe pormenorizadamente cómo eran los usos y los espacios urbanos, dónde estaban localizados, y cual era la relación de la ciudad con su entorno natural, y con las personas que la habitaban. Potosí fue en el siglo XVI la ciudad más rica e importante de hispanoamérica y hasta su decadencia en el siglo XVIII fue el centro mundial de producción de plata. Es una de las primeras ciudades industriales, en la que se explotan los recursos naturales del entorno, y cuyos ciudadanos la habitan y configuran según unas estrictas sepraciones de clase.

por slowlandscapes.blogspot.com

[…]

Alfonso Calderón

+ articulo publicado en slowlandscapes.blogspot.com

Este cadro, “Descrición do Cerro Rico e Imperial Vila de Potosí”, foi realizado polo pintor Gaspar Miguel de Berrío no ano 1758. Forma parte da exposición “O Principio Potosí” que durante os anos 2010 e 2011 percorre as ciuades de Madrid, Berlín e A Paz. Esta exposición analiza os origenes e consecuencias da globalización a través de obras de arte de diferentes épocas. Pareceume interesante determe nesta pintura, pola forma e detalle en como está representado o territorio e a cidade.

Trátase dunha perspectiva de ollo de paxaro, na cal o pintor describe pormenorizadamente como eran os usos e os espazos urbanos, onde estaban localizados, e cal era a relación da cidade coa súa contorna natural, e coas persoas que a habitaban. Potosí foi no século XVI a cidade máis rica e importante de hispanoamérica e até a súa decadencia no século XVIII foi o centro mundial de produción de prata. É unha das primeiras cidades industriais, na que se explotan os recursos naturais da contorna, e cuxos cidadáns a habitan e configuran segundo unhas estritas sepraciones de clase.

by slowlandscapes.blogspot.com

[…]

Alfonso Calderón

+ artigo publicado en slowlandscapes.blogspot.com

This picture, “Description of the Hill Rico and Imperial Villa of Potosí”, was realised by the painter Gaspar Miguel of Berrío in the year 1758. It forms part of the exhibition “The Principle Potosí” that during the years 2010 and 2011 visits the ciuades of Madrid, Berlin and The Peace. This exhibition analyses the origenes and consequences of the globalisation through works of art of different periods. It has seemed me interesting detain me in this painting, by the form and detail in as it is represented the territory and the city.

It treats  of a perspective of eye of bird, in which the painter describes pormenorizadamente how were the uses and the urban spaces, where were located, and cual was the relation of the city with his natural surroundings, and with the people that inhabited it. Potosí Was in the 16th century the richest city and important of hispanoamérica and until his decadence in the 18th century was the world-wide centre of production of silver. It is one of the first industrial cities, in which they explode  the natural resources of the surroundings, and whose citizen inhabit it and configure according to some strict sepraciones of class.

by slowlandscapes.blogspot.com

[…]

Alfonso Calderón

+ article is published in slowlandscapes.blogspot.com

Patrimonio. Maris Stella, la “iglesia rota” Patrimonio. Maris Stella, a “igrexa rota” Heritage. Maris Stella, the “torn churc”

En Orcasitas, en el interior del parque de Pradolongo hay una ruina que destaca por su inesperada presencia y por su lamentable estado. Los más viejos de la zona la conocen por  la iglesia rota. Durante la Guerra Civil sufrió desperfectos  y en estos momentos se cae de lo mal conservada que está. La iglesia se llama Maris Stella y se construyó entre 1920 y 1930 por un arquitecto cuya identidad se desconoce.

Antes de que existiese el parque de Pradolongo, inaugurado en 1983,  esta zona frente a Meseta de Orcasitas, entre las carreteras de Toledo y Andalucía, detrás de la clínica 12 de Octubre, fue el germen del barrio de Orcasitas. Sus pobladores, llegados de Castilla-La Mancha y de Extremadura, ante la ausencia de viviendas, fueron ocupando el campo y construyendo ahí sus elementales moradas.  Muchos trabajaban en las incipientes industrias cercanas de Villaverde o  se trasladaban a Madrid para ejercer sus ocupaciones.

Maris Stella | Enrique Fidel | urbancidades.wordpress.com

[…]

Enrique Fidel

+ artículo publicado en urbancidades.wordpress.com

En Orcasitas, no interior do parque de Pradolongo hai unha ruína que destaca pola súa inesperada presenza e polo seu lamentable estado. Os máis vellos da zona coñécena pola igrexa rota. Durante a Guerra Civil sufriu danos e nestes momentos cae do mal conservada que está. A igrexa chámase Maris Stella e construíuse entre 1920 e 1930 por un arquitecto cuxa identidade se descoñece.

Antes de que existise o parque de Pradolongo, inaugurado en 1983, esta zona fronte a Meseta de Orcasitas, entre as estradas de Toledo e Andalucía, detrás da clínica 12 de Outubro, foi o xerme do barrio de Orcasitas. Os seus poboadores, chegados de Castela-A Mancha e de Estremadura, ante a ausencia de vivendas, foron ocupando o campo e construíndo aí as súas elementais moradas. Moitos traballaban nas incipientes industrias próximas de Villaverde ou se trasladaban a Madrid para exercer as súas ocupacións.

Maris Stella | Enrique Fidel | urbancidades.wordpress.com

[…]

Enrique Fidel

+ artigo publicado en urbancidades.wordpress.com

In Orcasitas, inside Pradolongo’s park there is a ruin that stands out for his unexpected presence and for his lamentable condition. The oldest of the zone know her for the torn church. During the Civil war it suffered damages and in these moments there is fallen of badly preserved that is. The church is called Maris Stella and it was constructed between 1920 and 1930 by an architect whose identity is not known.

Before Pradolongo’s park existed, inaugurated in 1983, this zone opposite to Orcasitas’s Plateau, between the roads of Toledo and Andalusia, behind the clinic On October 12, it was the germ of Orcasitas’s neighborhood. His settlers come from Castile-La Mancha and from Estremadura, before the absence of housings, were occupying the field and constructing there his elementary mansions. Many were employed at Villaverde’s incipient nearby industries or were moving to Madrid to exercise his occupations.

Maris Stella | Enrique Fidel | urbancidades.wordpress.com

[…]

Enrique Fidel

+ article is published in urbancidades.wordpress.com

La Megaestructura de Neutra y Schindler en 1927 para Ginebra A Megaestructura de Neutra e Schindler en 1927 para XenebraThe Megaestructura of Neutral and Schindler in 1927 to Ginebra

36

En la década del 20 hubo dos grandes concursos donde las nuevas ideas que flotaban en Europa se pusieron a prueba: el Concurso del Chicago Tribune (1922) en Chicago y el concurso para el Palacio de la Sociedad de las Naciones (1927) en Ginebra. En ambos, grandes resoluciones de los maestros modernos cayeron frente a las posiciones más conservadoras; en el caso suizo, empujadas en parte por Victor Horta. Le Corbusier se preocupó por publicar la propuesta enviada, que es digna de un análisis pormenorizado.

Imágen tomadas de: NEUTRA, Complete Works. Taschen 2010. Autores: Julius Shulman, Dion Neutra (en la foto el bebé), Bárbara Mac Lamprecht y Peter Gossel | arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

Martín Lisnovsky

+ artículo publicado en arquitectura+historia

Na década do 20 houbo dous grandes concursos onde as novas ideas que flotaban en Europa puxéronse a proba: o Concurso do Chicago Tribune (1922) en Chicago e o concurso para o Palacio da Sociedade das Nacións (1927) en Xenebra. En ambos, grandes resolucións dos mestres modernos caeron fronte ás posicións máis conservadoras; no caso suízo, empuxadas en parte por Victor Horta. Lle Corbusier preocupouse por publicar a proposta enviada, que é digna dunha análise pormenorizada.

Imaxe tomadas de: NEUTRA, Complete Works. Taschen 2010. Autores: Julius Shulman, Dion Neutra (na foto o bebé), Bárbara Mac Lamprecht e Peter Gossel | arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

MartínLisnovsky

+ artigo publicado en arquitectura+historia

In the decade of the 20 there was two big contests where the new ideas that floated in Europe put  to proof: the Contest of the Chicago Tribune (1922) in Chicago and the contest for the Palace of the Society of the Nations (1927) in Ginebra. In both, big resolutions of the modern teachers fell in front of the most conservative positions; in the Swiss case, pushed partly by Victor Horta. Him Corbusier concerned  for publishing the proposal sent, that is worthy of an analysis detailed.

Imágen Taken of: NEUTRAL, Complete Works. Taschen 2010. Authors: Julius Shulman, Dion Neutral (in the photo the baby), Bárbara Mac Lamprecht and Peter Gossel | arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

MartínLisnovsky

+ article is published in arquitectura+historia

El Carro de Nicolas Cugnot O Carro de Nicolas CugnotThe Car of Nicolas Cugnot

24

Si bien la prensa ha destacado el Renault 4 («cuatro latas») en el actual «Retromobile» que estos días se celebra en Paris, lo cierto es que la estrella real está siendo el «carretón» de vapor de Nicolás Cugnot, considerado el primer automovil de la historia. Nicolas-Joseph Cugnot fue  un ingeniero militar francés, nacido en Void-Vacon el 26 de febrero de 1725, falleciendo en París el 7 de octubre de 1804. Es particularmente conocido por haber diseñado y fabricado entre 1769 y 1771, el primer vehículo de la historia autopropulsado con energía térmica.

por cilac.com

[…]

Equipo Texeo – RevistaMonsacro

+ articulo publicado en arqueologia y patrimonio industrial

Aínda que a prensa destacou o Renault 4 («catro latexes») no actual «Retromobile» que estes días se celebra en Paris, o certo é que a estrela real está a ser o «carretón» de vapor de Nicolás Cugnot, considerado o primeiro automovil da historia. Nicolas-Joseph Cugnot foi un enxeñeiro militar francés, nacido en Void-Vacon o 26 de febreiro de 1725, falecendo en París o 7 de outubro de 1804. É particularmente coñecido por deseñar e fabricar entre 1769 e 1771, o primeiro vehículo da historia autopropulsado con enerxía térmica.

por cilac.com

[…]

Equipo Texeo – RevistaMonsacro

+ artigo publicado en arqueologia y patrimonio industrial

Although the press has stood out the Renault 4 («four tins») in the current «Retromobile» that these days celebrates  in Paris, the true is that the real star is being the «carretón» of steam of Nicolás Cugnot, considered the first automovil of the history. Nicolas-Joseph Cugnot was a military engineer French, been born in Void-Vacon on 26 February 1725, dying in Paris on 7 October 1804. It is particularly known for having designed and manufactured between 1769 and 1771, the first vehicle of the self-propelled history with energy thermal.

by cilac.com

[…]

Equipo Texeo – RevistaMonsacro

+ article is published in arqueologia y patrimonio industrial

Patrimonio industrial. Fabrica Coca-Cola | Andrés Fernández-Albalat Lois+Antonio TenreiroPatrimonio industrial. Fabrica Coca-Cola | Andrés Fernández-Albalat Lois+Antonio TenreiroIndustrial heritage.Coca-Cola Factory | Andrés Fernández-Albalat Lois+Antonio Tenreiro

La fábrica de BEGANO, o la fábrica de Coca-Cola, como se le suele designar, fue proyectada por los arquitectos Andrés Fernández-Albalat Lois y Antonio Tenreiro en 1960. La obra está considerada, con el edificio Plastibar de Vigo, de Xosé Bar Boo (1957), como uno de los hitos que marcaron, después de la década de los 50, la reincorporación de la arquitectura gallega al movimiento moderno. Como han apuntado en alguna ocasión distintos especialistas, como Xoán Casabella, «estos dos edificios son obras fundamentales, que además de conservar toda la vigencia, van a tener mucha influencia en las generaciones posteriores».

por begamo.com

[…]

+ artículo publicado en begamo

A fábrica de BEGANO, ou a fábrica de Coca-Cola, como se lle adoita designar, foi proxectada polos arquitectos Andrés Fernández-Albalat Lois e Antonio Tenreiro en 1960. A obra está considerada, co edificio Plastibar de Vigo, de Xosé Bar Boo (1957), como un dos fitos que marcaron, despois da década dos 50, a reincorporación da arquitectura galega ao movemento moderno. Como apuntaron nalgunha ocasión distintos especialistas, como Xoán Casabella, «estes dous edificios son obras fundamentais, que ademais de conservar toda a vixencia, van ter moita influencia nas xeracións posteriores».

por begamo.com

[…]

+ artigo publicado en begamo.com

The factory of BEGANO, or the factory of Coca-Tail, as it is used to him  designate, was projected by the architects Andrés Fernández-Albalat Lois and Antonio Tenreiro in 1960. The work is considered, with the building Plastibar of Vigo, of Xosé Bar Boo (1957), as one of the milestones that marked, after the decade of the 50, the reincorporación of the Galician architecture to the modern movement. As they have aimed in some distinct occasion specialists, as Xoán Casabella, «these two buildings are fundamental works, that in addition to conserving all the force, go to have a lot of influence in the back generations».

by begamo.com

[…]

+ article is published in begamo.com

Dos escritos breves de Antonio U. VilarDous escritos curtos de Antonio U. VilarTwo brief writings of Antonio U. Vilar

“Podemos estar seguros de que aquellos antepasados que tanto veneramos considerándolos infalibles, si tuvieran que crear de nuevo las leyes y conceptos que nos dejaron y se encontraran frente a nuestras condiciones actuales no repetirían ni sus conceptos ni sus leyes y sin embargo nos hacemos matar por conservarlas y sentimos miedo por pecar de irrespetuosos o contrarios a la tradición, olvidando que ellos en su caso cometieron ese pecado”

Antonio U. Vilar. La desocupación y algo sobre la crisis y el optimismo, Buenos Aires 1933.

por arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

Martín Lisnovsky

+ articulo publicado en arquitecturamashistoria.blogspot.com

“Podemos estar seguros de que aqueles antepasados que tanto veneramos considerándoos infalibles, se tivesen que crear de novo as leis e conceptos que nos deixaron e atopásense fronte ás nosas condicións actuais non repetirían nin os seus conceptos nin as súas leis e con todo facémonos matar por conservalas e sentimos medo por pecar de irrespetuosos ou contrarios á tradición, esquecendo que eles no seu caso cometeron ese pecado”

Antonio U. Vilar. A desocupación e algo sobre a crise e o optimismo, Buenos Aires 1933.

por arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

Martín Lisnovsky

+ artigo publicado en arquitecturamashistoria.blogspot.com

“We can be safe that those ancestors that so much venerate considering them infalibles, if they had to create again the laws and concepts that left us and found  in front of our current conditions would not repeat neither his concepts neither his laws and however do us kill for conserving them and feel fear for sinning of disrespectful or contrary to the tradition, forgetting that they in his case committed this sin”

Antonio Or. Vilar. The unemployment and something on the crisis and the optimism, Buenos Aires 1933.

by arquitecturamashistoria.blogspot.com

[…]

Martín Lisnovsky

+ article is published in arquitecturamashistoria.blogspot.com