Inicio Blog Página 136

FiveFiveFive

0

Five es un experimento editorial. ¿Y si probamos a ver qué pasa si cinco cabeceras con contenidos completamente diferentes nos unimos y lanzamos una única revista? Y eso hicimos. El resultado se llama Five y en ella podrás leer artículos de cultura, ciencia, política, tendencias, economía, deportes e inspiración.

En realidad, las cinco revistas que forman Five sí tienen cosas en común. Toda son de reciente creación y entienden el periodismo y la distribución de contenidos de una forma diferente a la visión tradicional de los medios convencionales.

Cada medio se ha responsabilizado del contenido de su sección, mientras que el diseño y la maquetación han sido realizados por Brands & Roses -(Luis B, (Yorokobu) y Maykel Lima (el resto)-.

El resultado ha sido una revista de 256 páginas sin un solo anuncio publicitario que se vende en librerías y en la tienda digital de Jot Down.

[…]

+ artículo publicado en yorokobu

Five é un experimento editorial. ¿E se probamos a ver que pasa si cinco cabeceras con contidos completamente diferentes unímonos e lanzamos unha única revista? E iso fixemos. O resultado chámase Five e nela poderás ler artigos de cultura, ciencia, política, tendencias, economía, deportes e inspiración.

En realidade, as cinco revistas que forman Five si teñen cousas en común. Toda son de recente creación e entenden o xornalismo e a distribución de contidos dunha forma diferente á visión tradicional dos medios convencionais.

Cada medio responsabilizouse do contido da súa sección, mentres que o deseño e a maquetación foron realizados por Brands & Roses -(Luís B, (Yorokobu) e Maykel Lima (o resto)-.

O resultado foi unha revista de 256 páxinas sen un só anuncio publicitario que se vende en librerías e na tenda digital de Jot Down.

[…]

+ artículo publicado en yorokobu

Five is a publishing experiment. And if we try to see what happens if five head-boards with completely different contents we join and throw the only magazine? And we did it. The result is called Five and in her you will be able to read articles of culture, science, politics, trends, economy, sports and inspiration.

Actually, five magazines that Five forms, yes it has things jointly. Everything they are of recent creation and understand the journalism and the distribution of contents of a form different from the traditional vision of the conventional means.

Every way has taken responsibility of the content of his section, whereas the design and the layout have been realized by Brands and Roses – (Luis B, (Yorokobu) and Maykel Lima (the rest)-.

The result has been a magazine of 256 pages without an alone advertisement that sells in bookshops and in Jot Down’s digital shop.

[…]

+ article is published in yorokobu

Una fabula de verde sobre gris | Marcelo GardinettiUnha fabula de verde sobre gris | Marcelo GardinettiA fable of green on grey | Marcelo Gardinetti

Casa de Retiro, Emilio Ambasz | Fotografía: Michele Alassio

Las fábulas son el medio que utiliza Ambasz para comentar su arquitectura. Prescinde de formular análisis teóricos, porque considera que las fábulas perduran mucho más allá que las ideologías. De esta forma, liberado de cualquier condicionante académica, se permite trazar nuevos métodos de existencia buscando superar los anteriores bajo una meta claramente definida: formular un pacto de reconciliación arquitectónica basado en armonizar la naturaleza artificial creada por el hombre con la naturaleza orgánica.

La fórmula que elige Ambasz para hacer realidad el pacto se basa en colocar verde sobre gris, un sistema de blando sobre duro que persigue los dictados que el sitio propone,  evitando imponer una forma predeterminada. Su propósito es recuperar la noción de refugio y el método que emplea le permite apartar toda carga cultural que actúe como condicionante.

De esta forma, cuando se satisfacen todas las necesidades funcionales, la arquitectura comienza.

Esta formulación de Ambasz, controvertida y audaz, propone evocar la arquitectura como un valor agregado a las resoluciones técnicas y utilitarias, confiriendo poética a lo pragmático. En este escenario, la Casa de Retiro en Córdoba puede definirse como una fábula de verde sobre gris en tierras Andaluzas.

La obra no debe ser considerada una ontogenia arquitectónica. La imagen que desarrolla Ambasz es resultado de una reformulación singular de la casa Andaluza, gestada con una concepción poética cercana al surrealismo. Una presencia donde sobreviene secuencialmente la máscara, el mirador, la gradiente descendiente hacia el vacío organizador, la explosión de luz en ese vacío, la graduación de la iluminación en las aberturas sobre la naturaleza y el rumor del agua sumado al sentido de arquitectura.

Bajo esa disposición se desarrolla la casa. Una fachada formada por dos muros revestidos en estuco blanco colocados en un ángulo de 90°, marcan el punto de ingreso y establecen la única referencia visual desde el exterior. En la parte superior del vértice que forman ambos muros, Ambasz se permite otra evocación, instalando un balcón artesanal al que se llega por medio de dos escaleras en voladizo adosadas en la parte interior de ambos planos, una diseñada para estimular el ascenso y otra el descenso. El mirador instituye un distintivo de los atalayas de observación andaluces utilizados siglos atrás para controlar el movimiento de las tropas invasoras, pero además proporciona una imagen vibrante del paisaje. Una hendidura en el muro siguiendo la inclinación de las escaleras actúa como pasamanos y al mismo tiempo forma parte de la cascada superior, conduciendo el agua hasta la fuente ubicada en el patio.

Casa de Retiro, Emilio Ambasz | Imágenes: Emilio Ambasz

Al trasponer el acceso, un paseo descendente que se ensancha a medida que se avanza,   permite llegar hasta el patio, una redefinición del clásico patio andaluz, al que abren todas las habitaciones, o en este caso, la única habitación.

El interior de la casa de Retiro es un gran espacio continuo, excavado en la tierra que lo protege del clima caluroso del sur de España. Una galería recorre el patio estableciendo el punto de transición entre interior y exterior. Las áreas se limitan por huecos abiertos en la naturaleza para bañar de luz propia diferentes sectores de salón. Pisos y paredes cubiertos con azulejos de cristal cambian su carácter de acuerdo a la intensidad de la luz que los cubre. Un patio informal de convenciones curvilíneas se abre por detrás, permitiendo la ventilación cruzada en todo el interior.

La poética de Ambasz no prescinde de la tradición técnica, por el contario, la casa se construyó según las técnicas locales empleando hormigón armado y muros dobles de ladrillo, con delgadas columnas utilizadas para sostener las bóvedas que dan al patio y ayudar a conformar los espacios en el interior. El suelo fue excavado para levantar los muros, luego contenidos con arena compactada. Un revestimiento a base de fibra de vidrio fundido en las costuras, envuelve los tabiques enterrados.

La operación de Ambasz diluye en la naturaleza todo hecho instituido por la arquitectura para establecer una convención inseparable, pero la evoca en la metáfora del muro y el mirador. Una definición que no está sometida a un impulso formal, sino propuesto como un elemento de la casa con vida propia, como parte de la poética de su arquitectura. O en todo caso, como parte de los procedimientos que rigen el arte de su poesía.

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. febrero 2013

Retirement House, Emilio Ambasz | Photography: Michele Alassio

The fables are the way that Ambasz uses to comment on his architecture. It disregards of formulating theoretical analyses, because he thinks that the fables last far beyond that the ideologies. Of this form, liberated of any determining academician, it is allowed plan new methods of existence seeking to overcome the previous ones under a clearly definite goal: to formulate an agreement of architectural reconciliation based in harmonizing the artificial nature created by the man with the organic nature.

The formula that Ambasz chooses to make real the agreement is based in placing green on grey, a system of I swing on hard that chases the dictations that the site proposes, avoiding to impose a predetermined form. His intention is to recover the notion of refuge and the method that it uses allows him to separate any cultural load that acts like determining.

Of this form, when all the functional needs are satisfied, the architecture begins.

This Ambasz’s, controversial and bold formulation, proposes to evoke the architecture as a value added to the technical and utilitarian resolutions, confiriendo poetics to the pragmatic thing. In this scene, the House of Retirement in Cordova can be defined as a fable of green on grey in Andalusian lands.

The work must not be considered to be an architectural ontogenia. The image that Ambasz develops is a result of a singular reformulation of the Andalusian house, prepared with a poetical conception near to the surrealism. He attends one where the mask, the viewing-point strikes sequentially, the gradiente descendant towards the organizing emptiness, the explosion of light in this emptiness, the graduation of the lighting in the openings on the nature and the rumor of the water added to the sense of architecture.

Under this disposition the house develops. A front formed by two walls re-dressed in white stucco placed in an angle of 90 °, they mark the point of revenue and establish the only visual reference from the exterior. In the top part of the vertex that both walls form, Ambasz allows himself another evocation, installing a handcrafted balcony to which the designed one comes near by means of two stairs in projecting leaned in the interior part of both planes, to stimulate the ascent and other one the decrease. The viewing-point institutes a badge of the Andalusian atalayas of observation used centuries behind to control the movement of the invading troops, but in addition it provides a vibrant image of the landscape. A crack in the wall following the inclination of the stairs it acts as banisters and at the same time it forms a part of the top waterfall, leading the water up to the source located in the court.

Retirement House, Emilio Ambasz | Images: Emilio Ambasz

On having transposed the access, a descending walk that is expanded as it is advanced, it allows to come up to the court, a redefinition of the classic Andalusian court, for which they open all the rooms, or in this case, the only room.

The interior of the house of Retirement is a great constant space excavated in the land that protects it from the warm climate of the south of Spain. A gallery crosses the court establishing the point of transition between interior and exterior. The areas limit themselves for hollows opened in the nature to bathe of own light different sectors of lounge. Floors and walls covered with blue rollers of crystal change his character of agreement to the intensity of the light that covers them. An informal court of curvilinear conventions is opened behind, allowing the ventilation crossed in the whole interior.

Ambasz’s poetics do not do without the technical tradition, for the contario, the house was constructed according to the local technologies using reinforced concrete and double walls of brick, with thin columns used to support the vaults that give to the court and to help to shape the spaces in the interior. The soil was excavated to raise the walls, then contained with compacted sand. A coating based on fiber of glass fused in the seams, wraps the buried partitions.

Ambasz’s operation dilutes in the nature any fact instituted by the architecture to establish an inseparable convention, but it evokes it in the metaphor of the wall and the viewing-point. A definition that is not submitted to a formal impulse, but proposed as an element of the alive own house, as part of the poetics of his architecture. Or in any case, like part of the procedures that govern the art of his poetry.

Marcelo Gardinetti . architect

La Plata. february 2013

Casa de Retiro, Emilio Ambasz | Fotografía: Michele Alassio

As fábulas son o medio que utiliza Ambasz para comentar a súa arquitectura. Prescinde de formular análises teóricas, porque considera que as fábulas perduran moito máis alá que as ideoloxías. Desta forma, liberado de calquera condicionante académica, permítese trazar novos métodos de existencia buscando superar os anteriores baixo unha meta claramente definida: formular un pacto de reconciliación arquitectónica baseado en harmonizar a natureza artificial creada polo home coa natureza orgánica.

A fórmula que elixe Ambasz para facer realidade o pacto baséase en colocar verde sobre gris, un sistema de brando sobre duro que persegue os dictados que o sitio propón, evitando impoñer unha forma predeterminada. O seu propósito é recuperar a noción de refuxio e o método que emprega permítelle apartar toda carga cultural que actúe como condicionante.

Desta forma, cando se satisfán todas as necesidades funcionales, a arquitectura comeza.

Esta formulación de Ambasz, controvertida e audaz, propón evocar a arquitectura como un valor agregado ás resolucións técnicas e utilitarias, conferindo poética ao pragmático. Neste escenario, a Casa de Retiro en Córdoba pode definirse como unha fábula de verde sobre gris en terras Andaluzas.

A obra non debe ser considerada unha ontoxenia arquitectónica. A imaxe que desenvolve Ambasz é resultado dunha reformulación singular da casa Andaluza, xestada cunha concepción poética próxima ao surrealismo. Unha presenza onde sobreviene secuencialmente a máscara, o mirador, a gradiente descendente cara ao baleiro organizador, a explosión de luz nese baleiro, a graduación da iluminación nas aberturas sobre a natureza e o rumor do auga sumado ao sentido de arquitectura.

Baixo esa disposición desenvólvese a casa. Unha fachada formada por dous muros revestidos en estuco branco colocados nun ángulo de 90°, marcan o punto de ingreso e establecen a única referencia visual desde o exterior. Na parte superior do vértice que forman ambos muros, Ambasz permítese outra evocación, instalando un balcón artesanal ao que se chega por medio de dúas escaleiras en voladizo encostadas na parte interior de ambos planos, unha deseñada para estimular o ascenso e outra o descenso. O mirador institue un distintivo dos atalayas de observación andaluces utilizados séculos atrás para controlar o movemento das tropas invasoras, pero ademáis proporciona unha imaxe vibrante da paisaxe. Unha hendidura no muro seguindo a inclinación das escaleiras actúa como pasamanos e ao mesmo tempo forma parte da cascada superior, conducindo a auga ata a fonte situada no patio.

Casa de Retiro, Emilio Ambasz | Imágenes: Emilio Ambasz

Ao trasponer o acceso, un paseo descendente que se ensancha a medida que se avanza, permite chegar ata o patio, unha redefinición do clásico patio andaluz, ao que abren todas as habitacións, ou neste caso, a única habitación.

O interior da casa de Retiro é un gran espazo continuo, excavado na terra que o protexe do clima caluroso do sur de España. Unha galería percorre o patio establecendo o punto de transición entre interior e exterior. As áreas limítanse por ocos abertos na natureza para bañar de luz propia diferentes sectores de salón. Pisos e paredes cubertos con azulexos de cristal cambian o seu carácter de acordo á intensidade da luz que os cobre. Un patio informal de convenciones curvilíneas ábrese por detrás, permitindo a ventilación cruzada en todo o interior.

A poética de Ambasz non prescinde da tradición técnica, polo contario, a casa construír segundo as técnicas locais empregando hormigón armado e muros dobres de ladrillo, con delgadas columnas utilizadas para soster as bóvedas que dan ao patio e axudar a conformar os espazos no interior. O chan foi excavado para levantar os muros, logo contidos con area compactada. Un revestimiento a base de fibra de vidro fundido nas costuras, envolve os tabiques enterrados.

A operación de Ambasz dilúe na natureza todo feito instituido pola arquitectura para establecer unha convención inseparable, pero evócaa na metáfora do muro e o mirador. Unha definición que non está sometida a un impulso formal, senón proposto como un elemento da casa con vida propia, como parte da poética da súa arquitectura. Ou en todo caso, como parte dos procedementos que rexen a arte da súa poesía.

Marcelo Gardinetti . arquitecto

La Plata. febreiro 2013

Excrescent UtopiaExcrescent UtopiaExcrescent Utopia

0

Sugiere una solución más para dotar de una alojamiento digno a los menos afortunados, con el mismo trazo cuidadoso con el que dibuja unos proyectos potentes y delicados, con referentes de peso y perspectivas afiladas

http://youtu.be/DbGWxL2oyJk

Suxire unha solución máis para dotar dunha aloxamento digno aos menos afortunados, co mesmo trazo coidadoso co que debuxa uns proxectos potentes e delicados, con referentes de peso e perspectivas afiadas

http://youtu.be/DbGWxL2oyJk

Excrescent Utopia is a conceptual and parasitic dwelling conceived from the necessity to provide a new generation of homeless citizens with space and facilities of their own, whilst strikingly raising awareness and giving back to them an identity within our society.

http://youtu.be/DbGWxL2oyJk

Spanish dream: los sueños que rompió el ladrillazoSpanish dream: los sueños que rompió el ladrillazoSpanish dream: los sueños que rompió el ladrillazo

1

SPANISH DREAM es un proyecto del colectivo Cadelasverdes que propone una reflexión crítica sobre la crisis económica y sus consecuencias.  En la actualidad asistimos a una situación que está provocando graves desequilibrios económicos en todo el mundo. En España, en particular, esta circunstancia se ha visto acentuada por la famosa burbuja inmobiliaria.

La idea hace referencia al American Dream como símbolo de lo que anhela todo un país, el objetivo final que hay que alcanzar en la vida: tener una vivienda en propiedad. Este deseo ha legitimado un modelo social basado en la producción indiscriminada, amparado por la especulación bancaria.

El sueño se hizo trizas y, como herencia, tenemos un territorio infestado por obras que quedaron sin rematar y con pocas expectativas de hacerlo, ruinas prematuras que ya forman parte de nuestro paisaje. Detrás de esta situación, se esconde una realidad personal, individual y colectiva, que forma parte del día a día y que muestra un escenario poco optimista.

Spanish Dream alude especialmente a lo emocional, recreando escenas familiares en espacios de obras sin terminar con un aspecto poco doméstico que probablemente nunca llegará a tenerlo. El proyecto propone la reflexión sobre una sociedad que, arrastrada por el afán de convertirse en propietaria, olvidó el verdadero sentido del habitar.

Cadelasverdes es un colectivo formado por tres arquitectas: Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz.

SPANISH DREAM é un proxecto do colectivo Cadelasverdes que propón unha reflexión crítica sobre a crise económica e as súas consecuencias. Na actualidade asistimos a unha situación que está a provocar graves desequilibrios económicos en todo o mundo. En España, en particular, esta circunstancia viuse acentuada pola famosa burbulla inmobiliaria.

A idea fai referencia ao American Dream como símbolo do que anhela todo un país, o obxectivo final que hai que alcanzar na vida: ter unha vivenda en propiedade. Este desexo lexitimou un modelo social baseado na producción indiscriminada e amparado pola especulación bancaria.

O soño fíxose cachizas e, como herdanza, temos un territorio infestado por obras que quedaron sin rematar e con poucas expectativas de facelo, ruinas prematuras que xa forman parte da nosa paisaxe. Detrás desta situación, agóchase unha realidade persoal, individual e colectiva, que forma parte do día a día e que amosa un escenario pouco optimista.

Spanish Dream alude especialmente ao emocional, recreando escenas familiares en espazos en obras sen rematar con un aspecto pouco doméstico e que probablemente nunca o chegará a ter. O proxecto propón a reflexión sobre unha sociedade que, arrastrada polo afán de convertirse en propietarios, esqueceu o verdadeiro sentido do habitar.

Cadelasverdes é un colectivo formado por tres arquitectas: Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz.

SPANISH DREAM is a project of the group Cadelasverdes that proposes a critical reflection on the economic crisis and his consequences. At present we are present at a situation that is provoking serious economic imbalances in the whole world. In Spain, especially, this circumstance has met accentuated by the famous real-estate bubble.

The idea refers to the American Dream as symbol of what longs the whole country, the final aim that it is necessary to reach in the life: to have a housing in property. This desire there has legitimized a social model based on the indiscriminate production, protected by the bank speculation.

The dream did shreds to itself and, as inheritance, we have a territory infected by works that stayed without finishing off and with few expectations of doing it, premature ruins that already form a part of our landscape. Behind this situation, one hides a personal, individual and collective reality, which forms a part of day after day and which shows a slightly optimistic scene.

Spanish Dream alludes specially to emotional, recreating familiar scenes in spaces of works without ending with a slightly domestic aspect that probably will never manage to have it. The project proposes the reflection on a company that, dragged by the zeal to turn into owner, he forgot the real sense of to live.

Cadelasverdes is a group formed by three arquitectas: Ana Amado, Marta Marcos, Luz Paz.

Pecha Kucha Vigo. Volumen 2Pecha Kucha Vigo. Volumen 2Pecha Kucha Vigo. Volumen 2

0

:: 20 imágenes x 20 segundos :: 6 minutos + 40 segundos :: En torno a 12-15 ponentes exponen sus ideas, proyectos, diseños a través de 20 diapositivas de 20 segundos cada una. Los participantes son estudiantes, profesionales, profesores, empresarios… de diferentes disciplinas.

Pecha Kucha Vigo vol. 2 a las 20:30 en la cafetería del MARCO con los siguientes speakers:

– Anxo Pintos (Berrogüeto)
– BMJ arquitectos
– Cominges+Villacé arquitectos
– Jandro Villa (Diseño de moda)
– mmmh! Tartas de Bea
– Noncommon (artbranding editions)
– Piño Prego (Vigopolis)
– Samthing Visual
– Xulio Gómez (Sinsal audio)

Pecha Kucha Vigo. Volumen 2
Viernes 1 marzo a las 20:30
Cafetería del MUSEO MARCO
Vigo, Galicia, España
Organizan: Castroferro Arquitectos y Indigo Arquitectura

+ pechakuchavigo.com

:: 20 imaxes x 20 segundos :: 6 minutos + 40 segundos :: En torno a 12-15 ponentes expoñen as súas ideas, proxectos, deseños a través de 20 diapositivas de 20 segundos cada unha. Os participantes son estudantes, profesionais, profesores, empresarios… de diferentes disciplinas.

Pecha Kucha Vigo vol. 2 as 20:30 na cafetería do MARCO cos siguentes speakers:

– Anxo Pintos (Berrogüeto)

– BMJ arquitectos

– Cominges+Villacé arquitectos

– Jandro Villa (Deseño de moda)

– mmmh! Tartas de Bea

– Noncommon (artbranding editions)

– Piño Prego (Vigopolis)

– Samthing Visual

– Xulio Gómez (Sinsal audio)

Pecha Kucha Vigo. Volumen 2

Venres 1 marzo as 20:30

Cafetería do MUSEO MARCO

Vigo, Galicia, España

Organizan: Castroferro Arquitectos e Indigo Arquitectura

+ pechakuchavigo.com

:: 20 images x 20 seconds :: 6 minutes + 40 seconds :: Around 12-15 speakers expose his ideas, projects, designs through 20 slides of 20 second each one. The participants are students, professional, professors, employers… of different disciplines.

Pecha Kucha Vigo vol. 2 to the 20:30 in the café of the FRAME with the following speakers:

– Anxo Pintos (Berrogüeto)

– BMJ arquitectos

– Cominges+Villacé arquitectos

– Jandro Villa (Fashionable design)

– mmmh! Tartas de Bea

– Noncommon (artbranding editions)

– Piño Prego (Vigopolis)

– Samthing Visual

– Xulio Gómez (Sinsal audio)

Pecha Kucha Vigo. Volumen 2

Friday, march, 1 at 20:30

MUSEO MARCO Cafe

Vigo, Galicia, Spain

Organize: Castroferro Arquitectos and Indigo Arquitectura

+ pechakuchavigo.com

Vivienda en Bergondo | Pernas Varela ArquitectosVivenda en Bergondo | Pernas Varela ArquitectosHouse in Bergondo | Pernas Varela Arquitectos

Se proyecta una vivienda para una pareja de jóvenes profesionales de la música y la nutrición en una pequeña aldea de los alrededores de la ciudad de A Coruña.

El proyecto se resuelve en una única planta que alberga una zona de servicio con garaje, tendedero, sala de instalaciones, office y aseo; un generoso espacio dedicado a estar, comedor y cocina; y una zona más privada destinada a dormitorio, zona de baño y estudio de música (a veces dormitorio de invitados).

Cada una de estas zonas se relaciona con el exterior a través de espacios intermedios que se formalizan como patios o porches. Así, el acceso a la casa se produce a través de un patio que comunica directamente con el estar; el dormitorio, y la zona de baño se prolongan hacia otro patio abierto en el que se sitúa un jacuzzi;  y la zona de estar, cocina-comedor y estudio de música se abren a un porche exterior cubierto.

Estos espacios se pueden cerrar mediante unas contras de madera que posibilitan la relación visual con el entorno sin perder por ello la privacidad deseada.

La envolvente exterior de paneles prefabricados de hormigón armado conforma un cerramiento de gran calidad, con una cualidad material que confiere al exterior de la vivienda un aspecto austero y duro, pero también delicado cuando la luz se refleja sobre su superficie.

La madera de pino radiata de los espacios intermedios otorga un tono cálido a la luz natural, que, tamizada por las contras exteriores se convierte en protagonista del espacio interior de la vivienda. Al cerrar totalmente la envolvente, patios y porches se incorporan a este espacio interior, ampliando la sensación de espacialidad de la vivienda.

El cierre exterior y los portales de acceso a la parcela y al garaje se resuelven en acero galvanizado, la carpintería exterior y la albardilla de remate de cubierta en aluminio anodizado plata y la carpintería interior en tablero alistonado de roble guaye.

Obra: Vivienda unifamiliar en Bergondo
Autores: Pernas Varela Arquitectos [Antonio Pernas Varela]
Colaboradores: Arquitecto, Ramón Varela Barreras [AP+PBE+DO, arquitecta Ana González Gil [PE+DO], arquitecta, Silvia Parada González [DO], arquitecto, Jorge Campos Sánchez [DO]
Promotor: Privado
Contratista: Rodos
Año: 2010
Emplazamiento: Bergondo, A coruña, Galicia, España
Fotografía: Pablo Cubeiro Berdiñas, Clara González Gil, Antonio Pernas Varela
+ pernasvarela.com

Reconocimientos
• Premio Juana de Vega de Arquitectura mejor vivienda del año en Galicia. 2011.
Publicaciones
• Metagénesix. Nova Arquitectura de Galicia. 30 Estudios 40 Proxectos
Difusora de Artes. Letras e Ideas [2011]

A housing is projected for a pair of professional young women of the music and the nutrition in a small village of the surroundings of the city of A Coruña.

The project solves in the only plant that it shelters a zone of service with garage, tendedero, room of facilities, scullery and bathroom; a generous space dedicated to be, dining room and kitchen; and a more private zone destined for bedroom, zone of bath and study of music (sometimes guests’ bedroom).

Each of these zones relates to the exterior across intermediate spaces that are formalized as courts or porches. This way, the access to the house takes place across a court that he communicates directly with to be; the bedroom, and the zone of bath they extend towards another court opened in the one that places a Jacuzzi; and the zone of being, kitchen-dining room and study of music are opened for an exterior covered porch.

These spaces can be closed by means of some cons of wood that make the visual relation possible with the environment without losing for it the wished privacy.

Surrounding exterior of prefabricated panels of reinforced concrete shapes a closing of great quality, with a material quality that awards on the outside of the housing an austere and hard aspect, but also delicately when the light is reflected on his surface.

The wood of pine radiata of the intermediate spaces grants a hot tone to the natural light, which, sifted by the exterior contras turns into protagonist of the interior space of the housing. On having closed totally the surrounding one, courts and porches join to this interior space, extending the sensation of espacialidad of the housing.

The exterior closing and the portals of access to the plot and to the garage are solved in galvanized steel, the exterior carpentry and the small saddle of auction of cover in anodized aluminium silver and the interior carpentry in board alistonado of oak guaye.

Work: House in Bergondo

Author: Pernas Varela Arquitectos [Antonio Pernas Varela]

Collaborators: Architect Ramón Varela Barreras [AP+PBE+DO, architect Ana González Gil [PE+DO], architect Silvia Parada González [DO], architect  Jorge Campos Sánchez [DO]

Promoter: Private

Contrator: Rodos

Year: 2010

Location: Bergondo, A coruña, Galicia, España

Photography: Pablo Cubeiro Berdiñas, Clara González Gil, Antonio Pernas Varela

+ pernasvarela.com

Award

• Premio Juana de Vega de Arquitectura mejor vivienda del año en Galicia. 2011.

Publications

• Metagénesix. Nova Arquitectura de Galicia. 30 Estudios 40 Proxectos

Difusora de Artes. Letras e Ideas [2011]

Proxéctase unha vivenda para unha parella de mozos profesionais da música e a nutrición nunha pequena aldea dos alrededores da cidade de ACoruña.

O proxecto resólvese nunha única planta que alberga unha zona de servizo con garaxe, tendedeiro, sala de instalacións, office e aseo; un xeneroso espazo dedicado a estar, comedor e cociña; e unha zona máis privada destinada a dormitorio, zona de baño e estudo de música (ás veces dormitorio de invitados).

Cada unha destas zonas relaciónase co exterior a través de espazos intermedios que se formalizan como patios ou porches. Así, o acceso á casa prodúcese a través dun patio que comunica directamente co estar; o dormitorio, e a zona de baño prolónganse cara a outro patio aberto no que se sitúa un jacuzzi; e a zona de estar, cociña-comedor e estudo de música ábrense a un porche exterior cuberto.

Estes espazos pódense pechar mediante unhas contras de madeira que posibilitan a relación visual coa contorna sen perder por iso a privacidad desexada.

A envolvente exterior de paneles prefabricados de hormigón armado conforma un cerramento de gran calidade, cunha calidade material que confire ao exterior da vivenda un aspecto austeiro e duro, pero tamén delicado cando a luz se reflicte sobre a súa superficie.

A madeira de piñeiro radiata dos espazos intermedios outorga un ton cálido á luz natural, que, tamizada polas contras exteriores convértese en protagonista do espazo interior da vivenda. Ao pechar totalmente a envolvente, patios e porches incorpóranse a este espazo interior, ampliando a sensación de espacialidad da vivenda.

A pechadura exterior e os portais de acceso á parcela e ao garaje resólvense en aceiro galvanizado, a carpintería exterior e a albardilla de remate de cuberta en aluminio anodizado prata e a carpintería interior en taboleiro alistonado de carballo guaie.

Obra: Vivenda unifamiliar en Bergondo

Autores: Pernas Varela Arquitectos [Antonio Pernas Varela]

Colaboradores: Arquitecto, Ramón Varela Barreras [AP+PBE+DO, arquitecta Ana González Gil [PE+DO], arquitecta, Silvia Parada González [DO], arquitecto, Jorge Campos Sánchez [DO]

Promotor: Privado

Contratista: Rodos

Ano: 2010

Emplazamento: Bergondo, A coruña, Galicia, España

Fotografía: Pablo Cubeiro Berdiñas, Clara González Gil, Antonio Pernas Varela

+ pernasvarela.com

Recoñecementos

• Premio Juana de Vega de Arquitectura mejor vivienda del año en Galicia. 2011.

Publicaciones

• Metagénesix. Nova Arquitectura de Galicia. 30 Estudios 40 Proxectos

Difusora de Artes. Letras e Ideas [2011]

Elemental. Manual de vivienda incremental y diseño participativoElemental. Manual de vivenda incremental e deseño participativoElementary. Manual of incremental housing and participative design

0

Elemental nace en el año 2000, cuando Andrés Iacobelli (1969), Pablo Allard (1969) y Alejandro Aravena (1967) se conocen en la Universidad de Harvard y deciden hacer “algo” para mejorar el estándar de la vivienda social en Chile. Ese “algo” se ha ido convirtiendo a lo largo de los años en una de las oficinas más activas e influyentes de todo Iberoamérica.

Uno de los grandes logros obtenidos por Elemental ha sido devolver el problema de la vivienda social al primer plano de la actualidad arquitectónica, entendiéndolo como un desafío profesional contemporáneo. Tanto su trabajo profesional como la labor pedagógica que han desarrollado han permitido reformular las condiciones de las políticas habitacionales de su país, poniéndolas en cuestión en el contexto internacional.

[…]

David H. Falagán

Elemental. Manual de vivienda incremental y diseño participativo
Alejandro Aravena, Andrés Iacobelli
Hatje Cantz Verlag, 2012

+ artículo publicado en arquitecturas

Elemental nace no ano 2000, cando Andrés Iacobelli (1969), Pablo Allard (1969) e Alejandro Aravena (1967) coñécense na Universidade de Harvard e deciden facer “algo” para mellorar o estándar da vivenda social en Chile. Ese “algo se ha ir convertendo ao longo dos anos nunha das oficinas máis activas e influyentes de todo Iberoamérica.

Un dos grandes logros obtidos por Elemental foi devolver o problema da vivenda social ao primeiro plano da actualidade arquitectónica, entendéndoo como un desafío profesional contemporáneo. Tanto o seu traballo profesional como o labor pedagógica que desenvolveron permitiron reformular as condicións das políticas habitacionales do seu país, poñéndoas en cuestión no contexto internacional.

[…]

David H. Falagán

Elemental. Manual de vivenda incremental e deseño participativo
Alejandro Aravena, Andrés Iacobelli
Hatje Cantz Verlag, 2012

+ artigo publicado en arquitecturas

Elemental begins in 2000, when Andrew Iacobelli (1969), Paul Allard (1969) and Alejandro Aravena (1967) are known in Harvard University and decided to do «something» to improve the standard of social housing in Chile. That «something» has been converted over the years into one of the most active and influential offices throughout Latin America.

One of the great achievements of Elemental has been to return the social housing problem to the forefront of current architecture, seeing it as a contemporary professional challenge. Both professional and pedagogical works they have developed have allowed reformulating the conditions of housing policies in their country, involving the international context.

[…]

David H. Falagán

Elemental. Elementary. Manual of incremental housing and participative design
Alejandro Aravena, Andrés Iacobelli
Hatje Cantz Verlag, 2012

+ article is published in arquitecturas

[:es]100 años de arquitectura y diseño en Alemania[:gl]100 anos de arquitectura e deseño en Alemaña[:en]100 years of architecture and design in Germany[:]

1

[:es]

La exposición 100 Años de Arquitectura y Diseño en Alemania está organizada por el Museo de Arquitectura de la Universidad Técnica de Munich y el IFA, Intituto de Relacións Internacionais, Stuttgart. Fue concebida para conmemorar el centenario de la Deustscher Werkbund, la mítica Liga Alemana de Talleres fundada en 1907 por 12 artistas y arquitectos, junto con 12 fábricas de Munich, con el objetivo de relacionar artes, industria y artesanía, y permite recorrer los grandes momentos de su historia. El arquitecto Hermann Muthesius fue su principal inspirador y pretendía que por medio del diseño, la industrialización y la producción en masa se consiguiera transformar la sociedad. Sus iniciativas en el ámbito de las exposiciones, publicaciones y construcciones de urbanizaciones de viviendas fueron decisivas para el desarrollo de nuevas formas en el ámbito de la arquitectura, la planificación urbana y el diseño industrial, pero también para el surgimiento de la conciencia ecológica y una ética del consumo más razonable.

100 años de arquitectura y diseño en Alemania
Deustscher Werkbund 1907-2007

La exposición, organizada en siete áreas cronológicas está compuesta por una serie de paneles con representaciones, información y textos de la historia, actividades y personas del Werkbund Alemá, además de casi 500 objetos entre carteles, maquetas, revistas, muebles, vajillas, diseños, dibujos y fotografías… procedentes del Museo de Arquitectura de la Universidad Técnica de Munich, del Museo de Arquitectura de la Universidad Técnica de Darmstadt, de la Universidad de Stuttgart, de la Fundación Stankowski de Stuttgart, del Museo de Diseño de Gante y del Lore Kramer de Frankfurt.

+ info

[:gl]

A exposición 100 Anos de Arquitectura e Deseño en Alemaña está organizada polo Museo de Arquitectura da Universidade Técnica de Munich e o IFA, Intituto de Relacións Internacionais, Stuttgart. Foi concebida para conmemorar o centenario da Deustscher Werkbund, a mítica Liga Alemá de Talleres fundada en 1907 por 12 artistas e arquitectos, xunto con 12 fábricas de Munich, co obxectivo de relacionar arte, industria e artesanía, e permite percorrer os grandes momentos da súa historia. O arquitecto Hermann Muthesius foi o seu principal inspirador e pretendía que por medio do deseño, a industrialización e a produción en masa se conseguise transformar a sociedade. As súas iniciativas no ámbito das exposicións, publicacións e construcións de urbanizacións de vivendas foron decisivas para o desenvolvemento de novas formas no ámbito da arquitectura, a planificación urbana e o deseño industrial, pero tamén para o xurdimento da conciencia ecolóxica e unha ética do consumo máis razoable.

100 anos de arquitectura e deseño en Alemaña
Deustscher Werkbund 1907-2007

A exposición,  organizada en sete áreas cronolóxicas  está composta por unha serie de paneis con representacións, información e textos da historia, actividades e persoas do Werkbund Alemá, ademáis de case 500 obxectos entre carteis, maquetas, revistas, mobles, vaixelas, deseños, debuxos e fotografías… procedentes do Museo de Arquitectura da Universidade Técnica de Munich, do Museo de Arquitectura da Universidade Técnica de Darmstadt, da Universidade de Stuttgart, da Fundación Stankowski de Stuttgart, do Museo de Diseño de Gante e do Lore Kramer de Frankfurt.

+ info

[:en]

The exhibition 100 Years of Architecture and Design in Germany is organized by the Museum of Architecture of the Technical University of Munich and the IFA, Intituto de Relacións Internacionais, Stuttgart. It was concebida to commemorate the centenary of the Deustscher Werkbund, the mythical German League of Workshops founded in 1907 by 12 artists and architects, together with 12 factories of Munich, with the aim to relate arts, industry and crafts, and it allows to cross the big moments of his history. The architect Hermann Muthesius was his principal inspirator and he was claiming that by means of the design, the industrialization and the production in mass it was managed to transform the company. His initiatives in the area of the exhibitions, publications and constructions of urbanizations of housings were decisive for the development of new forms in the area of the architecture, the town planning and the industrial design, but also for the emergence of the ecological conscience and an ethics of the most reasonable consumption.

100 years of architecture and design in Germany
Deustscher Werkbund 1907-2007

The exhibition organized in seven chronological areas is composed by a series of panels by representations, information and texts of the history, activities and persons of the Werkbund Alemá, besides almost 500 objects between cartels, models, magazines, furniture, chinas, designs, drawings and photographies … proceeding from the Museum of Architecture of the Technical University of Munich, from the Museum of Architecture of the Technical University of Darmstadt, from the University of Stuttgart, from the Foundation Stankowski of Stuttgart, from the Museum of Design of Ghent and from Frankfurt’s Lore Kramer.

+ info

[:]

intemción. Proyección del cortometraje: Sofás Iravedra ¡¡¡De toda la vida!!!intemción. Proxección da curta: Sofás Iravedra ¡¡¡De toda la vida!!!intemción. Projection of the short film: Sofás Iravedra ¡¡¡De toda la vida!!!

0

Comienza el programa cultural intemción 2013!!! … con un acto en colaboración con el I Festival de cortos, poramoralarte …
Este miércoles 20 de Febrero a las 19:30h en la Libreria Formatos …

Proyección del cortometraje: Sofás Iravedra. ¡¡¡De toda la vida!!! … con la presentación del autor Amador Iravedra y la actriz Noemí Miranda …

Proyección del cortometraje: Sofás Iravedra ¡¡¡De toda la vida!!!
20 de febrero, 19:30h
Librería Formatos
Fernández Latorre 5 – A Coruña
Galicia, España
+ intemcion.blogspot.com.es

Comeza o programa cultural intemción 2013!!! … cun acto en colaboración co I Festival de curtos, poramoralarte …

Este mércores 20 de Febreiro ás 19:30h na Libreria Formatos …

Proxección da curta: Sofás Iravedra ¡¡¡De toda la vida!!! … coa presentación do autor Amador Iravedra e a actriz Noemí Miranda …

Proyección da curta: Sofás Iravedra ¡¡¡De toda la vida!!!

20 de febreiro, 19:30h

Librería Formatos

Fernández Latorre 5 – A Coruña

Galicia, España

+ intemcion.blogspot.com.es

Intemción begins the cultural program 2013!!! … with an act in collaboration with the I Festival of short, poramoralarte… East on Wednesday, the 20th of February to them 19:30h in the Formatos Bookshop…

Projection of the short film: Sofás Iravedra ¡¡¡De toda la vida!!! … with the presentation of the author Amador Iravedra and the actress Noemí Miranda…

Projection of the short film: Sofás Iravedra ¡¡¡De toda la vida!!!

20 de february, 19:30h

Formatos Booskshop

Fernández Latorre 5 – A Coruña

Galicia, Spain

+ intemcion.blogspot.com.es

Tumba y Monumento | Íñigo García OdiagaTumba e Monumento | Íñigo García OdiagaTomb and Monument | Íñigo García Odiaga

Monumento recuerdo a los caídos en la guerra de Vietnam, Maya Lin

Decía Adolf Loos, que sólo hay una pequeña parte de la arquitectura que pertenezca al arte: el monumento funerario y el monumento conmemorativo. Todo lo demás, aquello que sirve para un fin, aquello que tiene una funcionalidad concreta, habitar, trabajar, ocio, debía quedar excluido del reino del arte. La visión funcionalista de Loos se encuentra aquí con un límite en la disciplina de la arquitectura. Para atender a las funciones del alma, de la memoria o de la identidad; aquellas funciones a las que se dedican los monumentos, hay que recurrir al arte.

Pero la afirmación de Loos no es excluyente, sino inclusiva, aquellos proyectos que obligan a recordar, no son sólo arte, sino arquitectura que se eleva a la condición de arte.

Escala, construcción, materialidad, alineaciones son claves arquitectónicas que Philip Johnson no olvidó al proyectar el John Fitzgerald Kennedy Memorial en Dallas. Recordar, ensalzar y homenajear era la función, arquitectónicas las herramientas.

El presidente Johnson, que sucedió a Kennedy, calificó el monumento durante la inauguración como: «Un lugar de refugio tranquilo, un lugar cerrado dedicado al pensamiento y la contemplación, separado de la ciudad que lo rodea, pero cerca del cielo y de la tierra». Y es precisamente esta definición la que mejor describe esta pieza, un monumento sencillo, un cenotafio, una tumba abierta.

Un edificio de la ciudad cuyo espacio no pertenece a ésta, ya que construye un espacio in vitro que se aleja del bullicio metropolitano. El monumento es una habitación cuadrada, sin techo, de 9 metros de alto, por 9 metros de ancho por 9 metros de largo, con dos aberturas estrechas que dan al norte y al sur. Las paredes constan de 72 columnas de hormigón blanco prefabricado, la mayoría de los cuales parecen flotar sin apoyo visible sobre la tierra. Ocho columnas se extienden hasta el suelo, actuando como apoyos, que parecen sostener el monumento. Cada columna termina en una luminaria. Por la noche, la iluminación crea la ilusión de que la estructura se apoya sobre luz.

Los visitantes entran a la habitación después de un corto paseo hasta la pequeña colina en la que se sitúa y dentro en el centro de la estancia, una piedra de granito negro les recibe. Demasiado grande para ser un cartel, demasiado pequeña para ser una tumba, demasiado baja para ser una mesa y demasiado alta para ser un banco. Simplemente es un monolito que recuerda con letras doradas a la persona de John Fitzgerald Kennedy y que invita a los visitantes a rememorar su persona y su legado.

Un nombre grabado en piedra que recuerda otro monumento americano, el que contiene 58195, recordando a los caídos en la guerra de Vietnam. La pieza fue construida por la arquitecta Maya Lin que resultó vencedora del concurso internacional. La parte más importante del monumento es un largo muro quebrado acompañado de una leve rampa que se hunde hacia el centro. Una pieza de arquitectura abstracta, cercana al land art, pero que toma el pulso individual al incluir un espacio para cada uno de los nombres. Un gesto rotundo, seco y contundente que parece abrir una herida, un duro corte en los jardines de la capital, una herida semejante a la que la guerra abrió en el país.

En un país con una historia tan corta como EEUU, el centro de la ciudad de Washington, lugar de las grandes representaciones del país, actúa como baúl, como disco duro de la memoria colectiva. Monumentos llenos de mensajes e historia, se agolpan en este espacio para intentar además de honrar la memoria de muchos, ser un motor para reforzar la identidad y el orgullo de pertenencia. Son arquitecturas que intentan construir un relato colectivo. Función, si se quiere alejadas de la vida cotidiana, pero no por ello menos importante. Sólo hay que pensar en la importancia que tiene recordar.

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. febrero 2013

Vietnams Veterans Memorial, Maya Lin

Was saying Adolf Loos, that only there is a small part of the architecture that belongs to the art: the funeral monument and the commemorative monument. Everything else, that one that serves for an end, that one that has a concrete functionality, to live, to work, leisure, had to remain excluded from the kingdom of the art. The vision funcionalista of Loos meets here a limit in the discipline of the architecture. To attend to the functions of the soul, of the memory or of the identity; those functions to which they dedicate the monuments, it is necessary to resort to the art.

But Loos’s affirmation is not exclusive, but inclusive, those projects that they force to remember, they are not only an art, but architecture that rises up to the condition of art.

Scale, construction, materiality, alignments are architectural keys that Philip Johnson did not forget when projected the John Fitzgerald Kennedy Memorial in Dallas. To remember, ensalzar and to honour was the function, architectural the tools.

The president Johnson, who happened to Kennedy, qualified the monument during the inauguration as: «A place of calm refuge, a closed place dedicated to the thought and the contemplation, separated from the city that surrounds it, but near the sky and the land». And it is precisely this definition better the one that describes this piece, a simple monument, a cenotaph, an opened tomb.

A building of the city which space does not belong to this one, since he constructs an in vitro space that moves away from the metropolitan hustle. The monument is a square room, without ceiling, of 9 meters of high place, for 9 meters of width per 9 meters of length, with two narrow openings that give in the northern part and in the southern part. The walls consist of 72 columns of white prefabricated concrete, the majority of which seem to float without visible support on the land. Eight columns spread up to the soil, acting as supports, which seem to support the monument. Every column ends in a light. In the night, the lighting creates the illusion of which the structure rests on light.

The visitors enter to the room after a short walk up to the small hill the one that places and inside in the center of the stay, a stone of black granite receives them. Too big to be a cartel, too small to be a tomb, too low to be a table and too high to be a bank. Simply it is a monolith that he remembers with letters gilded to the person of John Fitzgerald Kennedy and that invites the visitors to recall his person and his legacy.

A name recorded in stone that remembers another American monument, which contains 58195, remembering the fallen in the war of Vietnam. The piece Lin was constructed by the Mayan arquitecta that she turned out to be a winner of the international contest. The most important part of the monument is a long broken wall accompanied of a slight ramp that sinks towards the center. A piece of abstract architecture, near to the land art, but that takes the individual pulse on having included a space for each of the names. A round, dry and forceful gesture that seems to open a wound, a hard court in the gardens of the capital, a wound similar whom the war opened in the country.

En un país con una historia tan corta como EEUU, el centro de la ciudad de Washington, lugar de las grandes representaciones del país, actúa como baúl, como disco duro de la memoria colectiva. Monumentos llenos de mensajes e historia, se agolpan en este espacio para intentar además de honrar la memoria de muchos, ser un motor para reforzar la identidad y el orgullo de pertenencia. Son arquitecturas que intentan construir un relato colectivo. Función, si se quiere alejadas de la vida cotidiana, pero no por ello menos importante. Sólo hay que pensar en la importancia que tiene recordar.

íñigo garcía odiaga . architect

san sebastián. february 2013

Monumento recordo os caídos na guerra de Vietnam, Maya Lin

Dicía Adolf Loos, que só hai unha pequena parte da arquitectura que pertenza á arte: o monumento funerario e o monumento conmemorativo. Todo o demais, aquilo que serve para un fin, aquilo que ten unha funcionalidad concreta, habitar, traballar, lecer, debía quedar excluído do reino da arte. A visión funcionalista de Loos atópase aquí cun límite na disciplina da arquitectura. Para atender ás funcións do alma, da memoria ou da identidade; aquelas funcións ás que se dedican os monumentos, hai que recorrer á arte.

Pero a afirmación de Loos non é excluínte, senón inclusiva, aqueles proxectos que obrigan a recordar, non son só arte, senón arquitectura que se eleva á condición de arte.

Escala, construción, materialidad, alineaciones son claves arquitectónicas que Philip Johnson non esqueceu ao proxectar o John Fitzgerald Kennedy Memorial en Dallas. Recordar, enxalzar e homenajear era a función, arquitectónicas as ferramentas.

O presidente Johnson, que sucedeu a Kennedy, cualificou o monumento durante a inauguración como: «Un lugar de refuxio tranquilo, un lugar pechado dedicado ao pensamento e a contemplación, separado da cidade que o rodea, pero preto do ceo e da terra». E é precisamente esta definición a que mellor describe esta peza, un monumento sinxelo, un cenotafio, unha tumba aberta.

Un edificio da cidade cuxo espazo non pertence a esta, xa que constrúe un espazo in vitro que se afasta do bullicio metropolitano. O monumento é unha habitación cadrada, sen teito, de 9 metros de alto, por 9 metros de ancho por 9 metros de longo, con dous aberturas estreitas que dan ao norte e ao sur. As paredes constan de 72 columnas de hormigón branco prefabricado, a maioría dos cales parecen flotar sen apoio visible sobre a terra. Oito columnas esténdense ata o chan, actuando como apoios, que parecen soster o monumento. Cada columna termina nunha luminaria. Pola noite, a iluminación crea a ilusión de que a estrutura apóiase sobre luz.

Os visitantes entran á habitación logo dun curto paseo ata o pequeno outeiro na que se sitúa e dentro no centro da estancia, unha pedra de granito negro recíbelles. Demasiado grande para ser un cartel, demasiado pequena para ser unha tumba, demasiado baixa para ser unha mesa e demasiado alta para ser un banco. Simplemente é un monolito que recorda con letras douradas á persoa de John Fitzgerald Kennedy e que invita aos visitantes a rememorar a súa persoa e o seu legado.

Un nome gravado en pedra que recorda outro monumento americano, o que contén 58195, recordando aos caídos na guerra de Vietnam. A peza foi construída pola arquitecta Maya Lin que resultou vencedora do concurso internacional. A parte máis importante do monumento é un longo muro crebado acompañado dunha leve rampa que se afunde cara ao centro. Unha peza de arquitectura abstracta, próxima ao land art, pero que toma o pulso individual ao incluír un espazo para cada un dos nomes. Un xesto rotundo, seco e contundente que parece abrir unha ferida, un duro corte nos xardíns da capital, unha ferida semellante á que a guerra abriu no país.

Nun país cunha historia tan curta como EEUU, o centro da cidade de Washington, lugar das grandes representacións do país, actúa como baúl, como disco duro da memoria colectiva. Monumentos cheos de mensaxes e historia, apíñanse neste espazo para intentar ademais de honrar a memoria de moitos, ser un motor para reforzar a identidade e o orgullo de pertenencia. Son arquitecturas que intentan construír un relato colectivo. Función, si quérese afastadas da vida cotiá, pero non por iso menos importante. Só hai que pensar na importancia que ten recordar.

íñigo garcía odiaga . arquitecto

san sebastián. febreiro 2013

[:es]XV Premio del Colexio de Arquitectos de Galicia [fallo][:gl]XV Premio del Colexio de Arquitectos de Galicia [faio][:en]The XVth Colexio de Arquitectos de Galicia Award [Failure][:]

1

[:es]

XV Premio del Colexio de Arquitectos de Galicia [fallo]
XV Premio del Colexio de Arquitectos de Galicia [fallo]

Tras la deliberación del jurado, se da por terminada la fase de selección de finalistas, se muestran los ganadores de los XV Premio COAG.

VIVIENDA
· Rehabilitación de 7 edificaciones para 9 viviendas y local comercial
Rúa Ferreira 11,13,17,19 y San Sebastián 1,3,5,7 – Vigo
Francisco Javier Vázquez Cendón (2370) | Perfecto Cendón Domínguez (2446) | Cendón-
Vázquez Arquitectos, SCP (20182)

EQUIPAMIENTO
· Centro Socio Cultural Ágora A Coruña
Parc. Z-2-EQ-5, S-2, San Pedro de Visma – A Coruña
Liliana Claudia Obal Díaz, (10898) | Luis Rojo de Castro (11323) | Begoña Fernández-Shaw Zulueta (11324)

REFORMA INTERIOR
·  Rehabilitación de edificación para sede de una fundación
Rúa de Padín, Padín – Negreira
Elizabeth Ábalo Díaz (2179) | Gonzalo Alonso Núñez (2269)

ESPACIOS ABIERTOS PÚBLICOS
· Reintegración urbana del patrimonio cultural de la Chaínza (Fase 1)
Chaínza – Noia (A Coruña)
Alfonso Salgado Suárez (1913) | Francisco Xabier Liñares Tuñez (2674) | Salgado e Liñares S.L.P. (30009)

ORDENACIÓN del TERRITORIO
· A Cidade dos Barrios. A Coruña
Estudio MMASA | Ergosfera | Desescribir | Pescaderia 20 | Grupo Dodo

DIVULGACIÓN e INVESTIGACIÓN

· Spanish Dream
Galicia
Ana Amado Pazos | Luz Paz Agras | Marta Marcos Maroño

· A Cidade Intuida
Santiago de Compostela
Javier Fernández Muñoz, Carlos Quintáns Eiras, Manolo Gallego Jorreto, Juan Domingo Santos, Emiliano López, Luis Martínez Santa-María, Teresa Gali Izard, Cristina Guedes, Pere Riera Pañelles, Jose Miguel Iribas,Cristina Ansede, Alberto Quintáns, José Valladares, Marcial Rodríguez, Alberto Redondo, Óscar Andrés, Jesús Conde, Santiago García, Arancha Garnelo, Francisco Javier LLamas, Sabela Núñez, Juan Creus Covadonga Carrasco Celso Barrios Manuel Carbajo Juan Pinto, Gonzalo Crecente, Javier Fernández, Carlos Fernández, Consorcio de Santiago, Ángel Cid, Silvia Diz, Mar Ponte, Alfonso Salgado, Francisco Liñares, Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso, Jesús Álvarez, José Luis Dorrego, Rufo Fernández

OBRA NOVEL
· Reforma de la Facultad de Derecho UDC para su adaptación al EEES
Campus de Elviña – A Coruña
Elena Sarmiento Díez (3934) | Adrián Martín Prieto (3677)

FINAL de CARRERA
· Desarrollo rural integral de la Comunidad Agraria María del Mar
Departamento de Retalhuleu – Guatemala
Carmen Pérez Parapar

+ acta

[:gl]

Trala deliberación do xurado, dáse por rematada a fase de selección de finalistas, mostramos gañadores por categoría do XV Premio COAG.

VIVENDA

· Rehabilitación de 7 edificacións para 9 vivendas y local comercial

Rúa Ferreira 11,13,17,19 y San Sebastián 1,3,5,7 – Vigo

Francisco Javier Vázquez Cendón (2370) | Perfecto Cendón Domínguez (2446) | Cendón-

Vázquez Arquitectos, SCP (20182)

EQUIPAMENTO

· Centro Socio Cultural Ágora A Coruña

Parc. Z-2-EQ-5, S-2, San Pedro de Visma – A Coruña

Liliana Claudia Obal Díaz, (10898) | Luis Rojo de Castro (11323) | Begoña Fernández-Shaw Zulueta (11324)

REFORMA INTERIOR

· Rehabilitación de edificación para sede dunha fundación

Rúa de Padín, Padín – Negreira

Elizabeth Ábalo Díaz (2179) | Gonzalo Alonso Núñez (2269)

ESPAZOS ABERTOS PÚBLICOS

· Reintegración urbana do patrimonio cultural da Chaínza (Fase 1)

Chaínza – Noia (A Coruña)

Alfonso Salgado Suárez (1913) | Francisco Xabier Liñares Tuñez (2674) | Salgado e Liñares S.L.P. (30009)

ORDENACIÓN do TERRITORIO

· A Cidade dos Barrios A Coruña

Estudio MMASA | Ergosfera | Desescribir | Pescaderia 20 | Grupo Dodo

DIVULGACIÓN e INVESTIGACIÓN

· Spanish Dream. Galicia

Ana Amado Pazos | Luz Paz Agras | Marta Marcos Maroño

· A Cidade Intuida. Santiago de Compostela

Javier Fernández Muñoz, Carlos Quintáns Eiras, Manolo Gallego Jorreto, Juan Domingo Santos, Emiliano López, Luis Martínez Santa-María, Teresa Gali Izard, Cristina Guedes, Pere Riera Pañelles, Jose Miguel Iribas,Cristina Ansede, Alberto Quintáns, José Valladares, Marcial Rodríguez, Alberto Redondo, Óscar Andrés, Jesús Conde, Santiago García, Arancha Garnelo, Francisco Javier LLamas, Sabela Núñez, Juan Creus Covadonga Carrasco Celso Barrios Manuel Carbajo Juan Pinto, Gonzalo Crecente, Javier Fernández, Carlos Fernández, Consorcio de Santiago, Ángel Cid, Silvia Diz, Mar Ponte, Alfonso Salgado, Francisco Liñares, Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso, Jesús Álvarez, José Luis Dorrego, Rufo Fernández

OBRA NOVEL

· Reforma de la Facultade de Dereito UDC para a súa adaptación ó EEES

Campus de Elviña – A Coruña

Elena Sarmiento Díez (3934) | Adrián Martín Prieto (3677)

FINAL de CARREIRA

· Centro de Visitantes da Cidá de Borneiro

Borneiro, Cabana de Bergantiños (A Coruña)

Alfonso Peiteado Carpinteiro

+ acta

[:en]

After the deliberation of the juror, there gives itself finished the phase of finalists’ selection, the winners of the XVth COAG Award.

HOUSE

· Rehabilitation of 7 edificaciones for 9 houses and commercial venue

Rúa Ferreira 11,13,17,19 y San Sebastián 1,3,5,7 – Vigo

Francisco Javier Vázquez Cendón (2370) | Perfecto Cendón Domínguez (2446) | Cendón-

Vázquez Arquitectos, SCP (20182)

EQUIPAMENT

· Centre Cultural Partner Ágora A Coruña

Parc. Z-2-EQ-5, S-2, San Pedro de Visma – A Coruña

Liliana Claudia Obal Díaz, (10898) | Luis Rojo de Castro (11323) | Begoña Fernández-Shaw Zulueta (11324)

INNER REFORM

· Rehabilitation of building for headquarters of a foundation

Rúa de Padín, Padín – Negreira

Elizabeth Ábalo Díaz (2179) | Gonzalo Alonso Núñez (2269)

PUBLIC OPEN SPACES

· Urban reimbursement of the cultural heritage of the Chaínza (phase 1)

Chaínza – Noia (A Coruña)

Alfonso Salgado Suárez (1913) | Francisco Xabier Liñares Tuñez (2674) | Salgado e Liñares S.L.P. (30009)

ARRANGEMENT of the TERRITORY

· A Cidade dos Barrios. A Coruña

Estudio MMASA | Ergosfera | Desescribir | Pescaderia 20 | Grupo Dodo

SPREADING and INVESTIGATION

· Spanish Dream Galicia

Ana Amado Pazos | Luz Paz Agras | Marta Marcos Maroño

· A Cidade Intuida. Santiago de Compostela

Javier Fernández Muñoz, Carlos Quintáns Eiras, Manolo Gallego Jorreto, Juan Domingo Santos, Emiliano López, Luis Martínez Santa-María, Teresa Gali Izard, Cristina Guedes, Pere Riera Pañelles, Jose Miguel Iribas,Cristina Ansede, Alberto Quintáns, José Valladares, Marcial Rodríguez, Alberto Redondo, Óscar Andrés, Jesús Conde, Santiago García, Arancha Garnelo, Francisco Javier LLamas, Sabela Núñez, Juan Creus Covadonga Carrasco Celso Barrios Manuel Carbajo Juan Pinto, Gonzalo Crecente, Javier Fernández, Carlos Fernández, Consorcio de Santiago, Ángel Cid, Silvia Diz, Mar Ponte, Alfonso Salgado, Francisco Liñares, Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso, Jesús Álvarez, José Luis Dorrego, Rufo Fernández

NEW WORK

· Reform of the Faculty of Law UDC for to his adjustment to the EEES

Campus de Elviña – A Coruña

Elena Sarmiento Díez (3934) | Adrián Martín Prieto (3677)

END of CAREER

· Rural integral development of the Comunidad Agraria María del Mar

Departamento de Retalhuleu – Guatemala

Carmen Pérez Parapar

+ record

[:]

Fanzine APROXIMACIONS. nº1. CONS (conos)Fanzine APROXIMACIONS. nº1. CONS (conos)Fanzine APROXIMACIONS. nº1. CONS (conos)

0

Sale el primer número de la revista APROXIMACIONS, editada por un grupo de 15 equipos de arquitectos jóvenes catalanes. APROXIMACIONS, es una recopilación de reflexiones e ideas sobre como intervenir en el entorno construido, el paisaje y el espacio público desde la arquitectura. En cada número se propone un tema pregunta a la que cada equipo responde de forma individual, obteniendo múltiples respuestas personales a una preocupación común.

En este primer número “CONS” (CONOS), se recogen 12 propuestas encaminadas a conseguir un espacio público de calidad con la mínima intervención, simplemente usando unos conos.
Participan:
05 AM arquitectura
Albert Carcereny CMAC
Amaya Martínez
Anna & Eugeni Bach
Arquitectura-G
El globus vermell
H arquitectes
MAIO
Taller 9s Arquitectes
udeu arquitectura
UNDO
Vora arquitectura

+ descarga directa

+ info

Sae o primeiro número da revista APROXIMACIONS, editada por un grupo de 15 equipos de arquitectos novos cataláns. APROXIMACIONS, é unha recopilación de reflexións e ideas sobre como intervir na contorna construída, a paisaxe e o espazo público desde a arquitectura. En cada número proponse un tema pregunta á que cada equipo responde de forma individual, obtendo múltiples respostas persoais a unha preocupación común.

Neste primeiro número “CONS” (CONOS), recóllense 12 propostas encamiñadas a conseguir un espazo público de calidade coa mínima intervención, simplemente usando uns conos.
Participan:
05 AM arquitectura
Albert Carcereny CMAC
Amaya Martínez
Anna & Eugeni Bach
Arquitectura-G
El globus vermell
H arquitectes
MAIO
Taller 9s Arquitectes
udeu arquitectura
UNDO
Vora arquitectura

+ descarga directa

+ info

There goes out the first number of the magazine APROXIMACIONS, edited by a group of 15 equipments of young Catalan architects. APROXIMACIONS, is a summary of reflections and ideas on since intervening in the constructed environment, the landscape and the public space from the architecture. In every number one proposes a topic asks to which every equipment answers of individual form, obtaining multiple personal answers to a common worry.

In this first number «CONS» (CONES), 12 offers are gathered directed to obtaining a public space of quality with the minimal intervention, simply using a few cones. They take part:
05 AM arquitectura
Albert Carcereny CMAC
Amaya Martínez
Anna & Eugeni Bach
Arquitectura-G
El globus vermell
H arquitectes
MAIO
Taller 9s Arquitectes
udeu arquitectura
UNDO
Vora arquitectura

+ direct unload

+ info

“Conferencia de bolsillo” de Flores&Prats“Conferencia de peto” de Flores&Prats“Conference of pocket” by Flores&Prats

0

El próximo martes 19 de Febrero, siguiendo con la programación del ciclo de conferencias “Foros Esarq 2013: Atmospheres. The sense of the things” que organiza la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya, ESARQ-UIC, Flores&Prats, impartirán una ponencia bajo el título “Conferencia de Bolsillo”. El acto, que será abierto al público, tendrá lugar a las 19:00 horas en el Aula Magna del Campus Barcelona de la UIC.

Flores & Prats plantean su conferencia como una cita para explicar y razonar sobre sus proyectos a partir del discurso que se genera en la cotidianeidad de la práctica de la arquitectura. Entienden por conferencia de bolsillo, “esa charla que llevas contigo y que, al abrirla, despliega un encadenado de imágenes, todo el mundo del estudio guardado en ese pequeño objeto, en tu bolsillo. Cada proyecto se liga al siguiente, y éste al siguiente y al siguiente… “ una memoria, unas experiencias, unos conocimientos que permiten una relectura casi cíclica de su trayectoria profesional.

El estudio Flores&Prats se ha dedicado a la confrontación de la teoría y la práctica académica con la actividad proyectual y constructiva. Sus fundadores, Eva Prats y Ricardo Flores son profesores de Proyectos en la ETSAB-UPC. Han formado parte del Directorio de la revista Wallpaper*, han sido invitados a dirigir talleres en diversas universidades de Estados Unidos, parte de Europa, Argentina y Australia, y han sido galardonados con varios premios de gran prestigio, como el Grand Award for the Best Work in Architecture de la Royal Academy of Arts de Londres en 2009.

En la actualidad están terminando las obras del Centro Cultural Casal Balaguer de Palma de Mallorca, y en Barcelona, han ganado el concurso para la Nueva Sala Beckett-Obrador Internacional de Dramaturgia.

“CONFERENCIA DE BOLSILLO” DE LOS ARQUITECTOS FLORES & PRATS
apuntes sobre la vida de los proyectos de un estudio.
Fecha: Martes, 19 de Febrero de 2013
Hora:  19.00 h
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

O vindeiro martes 19 de Febreiro, seguindo coa programación do ciclo de conferencias “Foros Esarq 2013: Atmospheres. The sense of the things” que organiza a Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Catalunya, ESARQ-UIC, Flores&Prats, impartirán un relatorio baixo o título “Conferencia de Peto”. O acto, que será aberto ao público, terá lugar ás 19:00 horas no Aula Magna do Campus Barcelona da UIC.

Flores & Prats suscitan a súa conferencia como unha cita para explicar e razoar sobre os seus proxectos a partir do discurso que se xera na cotidianeidad da práctica da arquitectura. Entenden por conferencia de peto, “esa charla que levas contigo e que, ao abrila, desprega un encadenado de imaxes, todo o mundo do estudo gardado nese pequeno obxecto, no teu peto. Cada proxecto lígase ao seguinte, e este a o seguinte e ao seguinte… “ unha memoria, unhas experiencias, uns coñecementos que permiten unha relectura case cíclica da súa traxectoria profesional.

O estudo Flores&Prats dedicouse á confrontación da teoría e a práctica académica coa actividade proyectual e constructiva. Os seus fundadores, Eva Prats e Ricardo Flores son profesores de Proxectos na ETSAB-UPC. formaron parte do Directorio da revista Wallpaper*, foron invitados a dirixir talleres en diversas universidades de Estados Unidos, parte de Europa, Arxentina e Australia, e foron galardonados con varios premios de gran prestixio, como o Grand Award for the Best Work in Architecture da Royal Academy of Arts de Londres en 2009.

Na actualidade están terminando as obras do Centro Cultural Casal Balaguer de Palma de Mallorca, e en Barcelona, gañaron o concurso para a Nova Sala Beckett-Obrador Internacional de Dramaturgia.

“CONFERENCIA DE PETO” DOS ARQUITECTOS FLORES & PRATS
apuntes sobre a vida dos proxectos dun estudo.
Data: Martes, 19 de Febreiro de 2013
Hora: 19.00 h
Lugar: Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

Next Tuesday, the 19th of February, continuing with the programming of the cycle of conferences » Forums Esarq 2013: Atmospheres. The sense of the things » that organizes the Technical Top School of Architecture of the Universitat Internacional of Catalonia, ESARQ-UIC, Flores*Prats, they will give a presentation under the title » Conference of Pocket «. The act, which will be opened the public, will take place at 19:00 in the Assembly hall of the Campus Barcelona of the UIC.

Flores&Prats raise his conference as an appointment to explain and to reason on his projects from the speech that is generated in the ordinariness of the practice of the architecture. They deal for conference of pocket, » this chat that you take with you and that, on having opened her, despliega a fade of images, the whole world of the study guarded in this small object, in your pocket. Every project unites to the following one, and this one to the following one and to the following one … » a memory, a few experiences, a few knowledge that allow an almost cyclical rereading of his professional path.

The Flores&Prats studyhas devoted itself to the confrontation of the theory and the academic practice with the activity proyectual and constructive. His founders, Eve Prats and Ricardo Flores are project teachers in the ETSAB-UPC. They have formed a part of the Directory of the magazine Wallpaper *, workshops have been invited to direct in diverse universities of The United States, Europa’s part, Argentina and Australia, and have been rewarded by several prizes of great prestige, as the Grand Award for the Best Work in Architecture de la Royal Academy of Arts of London in 2009.

At present there are finishing the works of the Cultural Center Country house Balaguer of Palma, and in Barcelona, have gained the contest for the New Room International Beckett-workroom of Dramaturgy.

“CONFERENCE OF POCKET” OF THE ARCHITECTS FLORES & PRATS
aim on the life of the projects of a study.
Date: Tuesday, 19 February 2013
Hour: 19.00 h
Place: Upper Technical School of Architecture of the Universitat International of Catalonia (ESARQ-UIC). Classroom Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

Neoplástico | Antonio S. Río VázquezNeoplástico | Antonio S. Río VázquezNeoplasticity | Antonio S. Río Vázquez

Ray Eames con la maqueta de su casa | Fotografía: Peter Stackpole | images.google.com

En el año 2008, Lego presentó la Torre Sears de Chicago dentro de su línea «Architecture», primera obra de una serie que se desarrollaría en los años siguientes con el museo Guggenheim de Nueva York, la ópera de Sídney o tres viviendas paradigmáticas de la modernidad: la Casa de la Cascada de Frank Lloyd Wright, la Casa Farnsworth de Mies van de Rohe y la Villa Saboya de Le Corbusier.

La serie se dividió en dos categorías: «Arquitectos» e «Hitos», la primera englobando arquitecturas destacadas de la modernidad y la segunda monumentos, independientemente de su antigüedad. En ambos casos, el constructor podría elaborar una réplica a escala de la obra original, utilizando para ello las piezas tradicionales de la compañía.

Sin embargo, el origen de la serie se remonta a hace cincuenta años, cuando Godtfred Kirk Christiansen —entonces director de la compañía— decidió buscar nuevas formas de expansión del sistema Lego. La década de los cincuenta había supuesto el salto definitivo hacia el uso del plástico frente a la madera con la que habían comenzado y la concreción del sistema de ensamblaje mediante los conocidos ladrillos, cuya patente queda registrada en 1958. La gran aceptación popular que tenía el sistema y sus infinitas posibilidades con mínimos elementos lo convertían en un mundo por explorar y construir.

En Estados Unidos, al mismo tiempo, se estaba desarrollando el programa de las Case Study Houses, principalmente en torno a la ciudad de Los Ángeles. Promovido por John Entenza desde la revista Arts & Architecture, se llevó a cabo entre 1945 y 1966, implicando a un importante número de arquitectos entre los que figuraban Richard Neutra, Craig Ellwood, Pierre Koenig o Charles y Ray Eames.

Desde su inicio, el programa buscaba una nueva plástica para la vivienda americana. Cada arquitecto debía asumir la responsabilidad de diseñar una casa de bajo coste que se ajustara a la normativa de construcción vigente, que fuera capaz de repetirse con mínimas variaciones en otros lugares y que no se convirtiera en una «performance» individual.

En base a esas reglas de juego, se proyectaron treinta y seis prototipos, aunque no todos llegaron a hacerse realidad. Los arquitectos emplearon materiales donados por la industria y los combinaron de manera experimental, dando lugar a una rica y amplia variedad de viviendas. En alguna de ellas los autores fueron también sus habitantes, como sucedió en la casa Eames.

En 1962 Lego lanzó al mercado tres cajas denominadas «Modelos a Escala». Usando los mismos ladrillos que estaban triunfando en el mercado, ofrecían la posibilidad de diseñar una casa moderna. Junto a los elementos existentes se incorporaron piezas planas (cuya altura era un tercio del ladrillo) que permitían elaborar modelos más detallados.

La caja incluía un escalímetro y una retícula base, aproximando aún más el juego al trabajo del proyectista real. Las imágenes que se mostraban como inspiración podrían pertenecer perfectamente al programa de las Case Study Houses que se estaba desarrollando paralelamente, incluso en su cromatismo, que se reducía a piezas blancas, negras, grises, rojas y azules, además de las transparentes. A partir de ahí, el resultado quedaba abierto a los deseos del autor. El libro de instrucciones aún tardaría en llegar.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. febrero 2013

Ray Eames with the model of his house | Photography: Peter Stackpole | images.google.com

In the year 2008, Lego presented the Sears Towers of Chicago inside his line «Architecture», the first work of a series that would develop in the following years with the Guggenheim Museum of New York, Sídney’s opera or tthree paradigmatic modernity housings: the Fallingwater House of Frank Lloyd Wright, the Farnsworth House of Mies van de Rohe and the Villa Saboya of Le Corbusier.

The series divided in two categories: «Architects» and «Milestones», the first one including architectures distinguished from the modernity and second monuments, independently of his antiquity. In both cases, the builder might elaborate a reply to scale of the original work, using for it the traditional pieces of the company.

Nevertheless, the origin of the series goes back to fifty years ago, when Godtfred Kirk Christiansen —the director at the time of the company— decided to look for new forms of expansion of Lego system. The decade of the fifties had supposed the definitive jump towards the use of the plastic opposite to the wood with which they had begun and the concretion of the system of assembly by means of the acquaintances bricks, which patent remains registered in 1958. The great popular acceptance that had the system and his infinite possibilities with minimal elements were turning it into a world for exploring and to construct.

In The United States, at the same time, the program was developing of the Case Study Houses, principally concerning the city of Los Angeles. Promoted by John Entenza from the Arts & Architecture  magazine, it was carried out between 1945 and 1966, implying an important number of architects between those that  Richard Neutra, Craig Ellwood, Pierre Koenig or Charles y Ray Eames.

From his beginning, the program was looking for a new plastic arts for the American housing. Every architect had to assume the responsibility of designing a house of low cost that was adjusting to the regulation of in force construction, which was capable of repeating itself with minimal variations in other places and that was not turning into an individual «performance».

On the basis of these rules of game, thirty six prototypes were projected, though not they all managed to make real. The architects used materials donated by the industry and combined them in an experimental way, giving place to a rich and wide variety of housings. In someone of them the authors were also his inhabitants, since it happened in Eames House.

In 1962 Lego threw to the market three boxes so-called «Scale Models». Using the same bricks that were triumphing on the market, they were offering the possibility of designing a modern house. Close to the existing elements flat pieces joined (which height was a third of the brick) that more detailed models were allowing to elaborate.

The box was including an escalímetro and a reticle bases, bringing the game near furthermore to the work of the royal designer. The images that were appearing as inspiration might belong perfectly to the program Case Study Houses that was developing parallel, even in his chromatism, which was diminishing to white, black, gray, red and blue pieces, besides the transparent ones. From there, the result was remaining opened the desires of the author. The book of instructions still would be late in coming.

antonio s. río vázquez . architect

a coruña. february 2013

Ray Eames ca maqueta da sua casa | Fotografía: Peter Stackpole | images.google.com

No ano 2008, Lego presentou a Torre Sears de Chicago dentro da sua línea «Architecture», primeira obra dunha serie que se desenrolaría nos anos siguentes co museo Guggenheim de Nova York, a ópera de Sídney utres paradigmáticas da modernidade: a Casa da Fervenza de Frank Lloyd Wright, a Casa Farnsworth de Mies van de Rohe e a Villa Saboya de Le Corbusier.

A serie dividiuse en dúas categorías: «Arquitectos» e «Fitos», a primeira englobando arquitecturas destacadas da modernidad e a segunda monumentos, independientemente da súa antigüidade. En ambos casos, o constructor podería elaborar unha réplica a escala da obra orixinal, utilizando para iso as pezas tradicionais da compañía.

Sen embargo, a orixe da serie remóntase a fai cincuenta anos, cando Godtfred Kirk Christiansen —entonces director da compañía— decidiu buscar novas formas de expansión do sistema Lego. A década dos cincuenta supuxo o salto definitivo hacia o uso do plástico frente a madeira coa que comenzaron e a concreción dosistema de ensamblaxe mediante os coñecidos ladrillos, cuia patente queda rexistrada en 1958. A gran aceptación popular que tiña o sistema e as suas infinitas posibilidades con mínimos elementos convertíano nun mundo por explorar e construir.

En Estados Unidos, o mesmo tempo, estábase desenvolvendo o programa das Case Study Houses, principalmente en torno a la cidade de Los Ángeles. Promovido por John Entenza dende a revista Arts & Architecture, levóuse a cabo entre 1945 e 1966, implicando a un importante número de arquitectos entre os que figuraban Richard Neutra, Craig Ellwood, Pierre Koenig o Charles y Ray Eames.

Dende o seu inicio, o programa buscaba unha nova plástica para a vivenda americana. Cada arquitecto debía asumir a responsabilidade de deseñar unha casa de baixo custo que se axustase á normativa de construción vigente, que fose capaz de repetirse con mínimas variacións noutros lugares e que non se convertese nunha «performance» individual.

En base a esas regras de xogo, proxectáronse trinta e seis prototipos, aínda que non todos chegaron a facerse realidade. Os arquitectos empregaron materiais doados pola industria e combináronos de xeito experimental, dando lugar a unha rica e ampla variedade de vivendas. Nalgunha delas os autores foron tamén os seus habitantes, como sucedeu na casa Eames.

En 1962 Lego lanzou o mercado tres caixas denominadas «Modelos a Escala». Usando os mesmos ladrillos que estaban triunfando no mercado, ofrecían a posibilidad de deseñar unha casa moderna. Xunto os elementos existentes incorporáronse pezas planas (cuia altura era un tercio do ladrillo) que permitían elaborar modelos más detallados.

A caixa incluía un escalímetro e unha retícula base, aproximando aínda máis o xogo ao traballo do proyectista real. As imaxes que se mostraban como inspiración poderían pertencer perfectamente ao programa de Case Study Houses que se estaba desenvolvendo paralelamente, ata no seu cromatismo, que se reducía a pezas brancas, negras, grises, vermellas e azuis, ademais das transparentes. A partir de aí, o resultado quedaba aberto aos desexos do autor. O libro de instrucións aínda tardaría en chegar.

antonio s. río vázquez . arquitecto

a coruña. febreiro 2013

The Artist is Present [trailer]The Artist is Present [trailer]The Artist is Present [trailer]

0

El documental ‘The Artist is Present’, que se estrena hoy en España, sigue a Marina Abramovic en la preparación de la retrospectiva que el MoMA de Nueva York dedicó a la artista en 2010.

+ info

O documental ‘The Artist is Present’, que se estrea hoxe en España, segue a Mariña Abramovic na preparación da retrospectiva que o MoMA de Nova York dedicou á artista en 2010.

+ info

Documentary ‘The Artist is Present’, that has the premiere today in Spain, follows Marina Abramovic in the preparation of the retrospective that the MoMA of New York dedicated to the artist in 2010.

+ info

VII Jornadas de Arquitectura y DiseñoVII Xornadas de Arquitectura e DeseñoThe VIIth Days of Architecture and Design

0

El Cluster da Madeira de Galicia te invita a participar en las VII Jornadas de Arquitectura y Diseño que tendrán lugar el próximo 28 de febrero, en el edificio Cersia, de Santiago de Compostela. El diseño es una herramienta fundamental en el proceso de innovación, tanto en la parte de la propia definición y desarrollo del producto, como en su comunicación y aceptación por el mercado.

El diseño tiene una influencia decisiva en el desarrollo de productos, servicios y entornos mejor adaptados a las necesidades y preferencias de los usuarios, más competentes, eficientes, diferenciados y, por lo tanto, con capacidad de generar ventajas para la empresa y valor para sus clientes.

Un encuentro para la reflexión, el intercambio y la generación de ideas. Es imprescindible inscribirse, puesto que las plazas son limitadas.

+ info

O Cluster da Madeira de Galicia invítache a participar nas VII Xornadas de Arquitectura e Deseño que terán lugar o próximo 28 de febreiro, no edificio Cersia, de Santiago de Compostela. O deseño é unha ferramenta fundamental no proceso de innovación, tanto na parte da propia definición e desenvolvemento do produto, como na súa comunicación e aceptación polo mercado.

O deseño ten unha influencia decisiva no desenvolvemento de produtos, servizos e contornas mellor adaptados ás necesidades e preferencias dos usuarios, máis competentes, eficientes, diferenciados e, polo tanto, con capacidade de xerar vantaxes para a empresa e valor para os seus clientes.

Un encontro para a reflexión, o intercambio e a xeración de ideas. É imprescindible inscribirse, posto que as prazas son limitadas.

+ info

The Cluster da Madeira de Galicia invites you to take part in the Days VII of Architecture and Design that will take place next February 28, in the building Cersia, of Santiago de Compostela. The design is a fundamental tool in the process of innovation, so much in the part of the own definition and product development, since in his communication and acceptance for the market.

The design has a decisive influence in the development of products, services and environments better adapted to the needs and preferences of the users, more competent, efficient, differentiated and, therefore, with aptitude to generate advantages for the company and value for his clients.

A meeting for the reflection, the exchange and the generation of ideas. It is indispensable to register, since the squares are limited.

+ info

Metonimia · Cristina IglesiasMetonimia · Cristina IglesiasMetonymy · Cristina Iglesias

0

Cristina Iglesias (San Sebastián, 1956) inició sus estudios de arte en Barcelona explorando el campo del dibujo y la cerámica, formación que completó en la School of Arts de Londres a principios de los años ochenta. Es durante esta década cuando su carrera emergió dentro de la institución artística favorecida por la presencia en eventos como la Bienal de Venecia, en la que es seleccionada para representar a España en los años 1986 y 1993. Posteriormente, la exposición individual que le organizó el Guggenheim Museum de Nueva York en 1997 supuso su definitiva consagración en el ámbito internacional. A esta le seguirán otras muestras en significativos espacios artísticos y una atención hacia sus trabajos por parte de las colecciones de algunos de los principales museos del mundo.

Cristina Iglesias. Sin título (Celosía II), 1997 | museoreinasofia.es

La exposición organizada por el Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, conformada por más de cincuenta piezas, supone la mayor retrospectiva que se ha realizado hasta la fecha de esta artista, desde sus inicios hasta la actualidad. A lo largo de estas tres décadas, Cristina Iglesias ha mostrado un decidido interés por redefinir lo escultórico como un campo expandido que sirve para cuestionar lo objetual en sus relaciones con lo espacial y lo arquitectónico. Sus esculturas se integran con la arquitectura del lugar en el que se ubican, estableciendo un juego en el que la realidad y la apariencia se entrelazan. Creaciones que generan de este modo sugerentes mundos ficticios y abandonan sus fines utilitarios para convertirse en escenografías que propician una observación reflexiva. Intersecciones entre lo natural y lo cultural, sombras, cascadas, remolinos y follajes, en las que la idea de refugio resulta la metáfora más recurrente.

La trayectoria de esta artista se caracteriza por una incesante inquietud en el estudio de una gran diversidad de materiales (alabastro, tapiz, cristal, resina, aluminio, bronce, hierro, cemento, madera, hormigón…) e incluso el agua aparece como un elemento escultórico más, protagonista de algunos de sus proyectos públicos que son recogidos en la serie de vídeos que se exhibe bajo el título de Guided Tours. La propuesta expositiva se completa con una panorámica de sus serigrafías en cobre y tela.

Fechas: 6 de febrero – 13 de mayo de 2013
Lugar: Edificio Sabatini, Planta 1
Organización: Museo Reina Sofía
Comisariado: Lynne Cooke

+ info

Cristina Igrexas (San Sebastián, 1956) iniciou os seus estudos de arte en Barcelona explorando o campo do debuxo e a cerámica, formación que completou na School of Arts de Londres a principios dos anos oitenta. É durante esta década cando a súa carreira emergió dentro da institución artística favorecida pola presenza en eventos como a Bienal de Venecia, na que é seleccionada para representar a España nos anos 1986 e 1993. Posteriormente, a exposición individual que lle organizou o Guggenheim Museum de Nova York en 1997 supuxo a súa definitiva consagración no ámbito internacional. A esta seguiranlle outras mostras en significativos espazos artísticos e unha atención cara aos seus traballos por parte das coleccións dalgúns dos principais museos do mundo.

Cristina Iglesias. Sen título (Celosía II), 1997 | museoreinasofia.es

A exposición organizada polo Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, conformada por máis de cincuenta pezas, supón a maior retrospectiva que se realizou ata a data desta artista, desde os seus inicios ata a actualidade. Ao longo destas tres décadas, Cristina Igrexas mostrou un decidido interese por redefinir o escultórico como un campo expandido que serve para cuestionar o objetual nas súas relacións co espacial e o arquitectónico. As súas esculturas intégranse coa arquitectura do lugar no que se sitúan, establecendo un xogo no que a realidade e a aparencia entrelázanse. Creacións que xeran deste xeito sugerentes mundos ficticios e abandonan os seus fins utilitarios para converterse en escenografías que propician unha observación reflexiva. Intersecciones entre o natural e o cultural, sombras, cascadas, remolinos e follajes, nas que a idea de refuxio resulta a metáfora máis recurrente.

A traxectoria desta artista caracterízase por unha incesante inquietude no estudo dunha gran diversidad de materiais (alabastro, tapiz, cristal, resina, aluminio, bronce, ferro, cemento, madeira, hormigón…) e ata a auga aparece como un elemento escultórico máis, protagonista dalgúns dos seus proxectos públicos que son recolleitos na serie de vídeos que se exhibe baixo o título de Guided Tours. A proposta expositiva complétase cunha panorámica das súas serigrafías en cobre e tea.

Data: 6 de febreiro – 13 de maio de 2013
Lugar: Edificio Sabatini, Planta 1
Organización: Museo Reina Sofía
Comisariado: Lynne Cooke

+ info

Cristina Iglesias (San Sebastián, 1956) began her training in art in Barcelona, focusing on the fields of drawing and ceramics. She completed her studies at Chelsea School of Art in London at the beginning of the 1980s. It was during this decade that her career within the institution of art took off, favoured by her presence at events such as the Bienal de Venecia, where she represented Spain in 1986 and 1993. Subsequently, a solo exhibition of her work organized by the Guggenheim Museum in New York in 1997 led to her consolidation in the international art world. After this show came others that were also held in important art venues and growing interest in her work was shown by the collections of some of the most important museums in the world.

Cristina Iglesias. Without title (Celosía II), 1997 | museoreinasofia.es

The exhibition organised by the Museo Reina Sofía, which includes over fifty pieces, is the largest retrospective of this artist that has been held to date, and it covers her earliest work up through her most recent creations. Over these three decades, Cristina Iglesias has been very interested in redefining sculpture as an expanded field that leads to a questioning of the object in its relationship with space and architecture. Her sculptures integrate with the architecture of the places they occupy, and thus play with the interweaving of reality and appearances. Her artworks generate suggestive fictional worlds and set aside all utilitarian purposes, to become settings conducive to reflective observation. Intersections between the natural world and the cultural world are frequently seen in her work, with shadows, cascades, whirlpools and foliage, in which the idea of refuge is a recurring metaphor.

The artist has displayed unceasing interest in a wide range of materials, such as alabaster, tapestry, glass, resin, aluminium, bronze, iron, cement, wood, concrete… Even water makes an appearance as yet another sculptural element, playing a leading role in some of her public projects, which are discussed in the series of videos entitled Guided Tours. The exhibition is completed by a review of her serigraphs on copper and cloth.

Dates: February 6 – May 13, 2013
Place: Sabatini Building, first floor
Organised by: Museo Reina Sofía
Curator: Lynne Cooke

+ info

La Ciudad Jubilada [documental]A Cidade Xubilada [documental]The Retired City [documentary]

0

El día a día de uno de los muchos jubilados que autocultivan sus propios huertos en tierras residuales que no les pertenecen, entre los ríos, las autopistas o las vías de tren de la periferia de Barcelona. Explorar y conocer estos huertos es un modo de aproximarse a una de las muchas prácticas autónomas que, desde su ‘desobediencia’, también dan forma a la ciudad contemporánea. Prácticas que, lejos de ser anecdóticas, nos dan muchas pistas sobre lo que ocurre detrás del supuesto orden urbano. El trabajo se centra en la dimensión social de estos huertos autoconstruidos, entendidos aquí como una lección de autonomía en una sociedad que insiste en asimilar ‘Jubilación’ a inutilidad y dependencia.

Este video complementa la publicación «La Ciudad Jubilada: Breve diccionario sobre los huertos informales en los ríos de Barcelona”.

http://vimeo.com/9317178

O día a día dun dos moitos xubilados que autocultivan os seus propios hortos en terras residuales que non lles pertencen, entre os ríos, as autopistas ou as vías de tren da periferia de Barcelona. Explorar e coñecer estes hortos é un modo de aproximarse a unha das moitas prácticas autónomas que, desde a súa ‘desobediencia’, tamén dan forma á cidade contemporánea. Prácticas que, lonxe de ser anecdóticas, dannos moitas pistas sobre o que ocorre detrás da suposta orde urbana. O traballo céntrase na dimensión social destes hortos autoconstruidos, entendidos aquí como unha lección de autonomía nunha sociedade que insiste en asimilar ‘Xubilación’ a inutilidade e dependencia.

Este video complementa a publicación «A Cidade Xubilada: Breve dicionario sobre os hortos informales nos ríos de Barcelona”.

The daily life of one of the many retirees who cultivate their own allotment gardens in an urban margin land that doesn’t belong to them, between rivers, highways and railroad tracks on the outskirts of Barcelona. To explore and get to know these gardens is a way of approaching one of the many autonomous practices that, from its ‘disobedience’, also shape our contemporary cities. Practices that far from being simply incidental can give us many clues about what is going on behind the supposed urban order. This work focuses on the social dimension of these self-constructed gardens, seen here as a lesson of autonomy in a society that insists on assimilating ‘Retirement’ to uselessness and dependence.

This video complements the publication «The Retired City: Brief Dictionary on the informal gardens of the rivers of Barcelona.»

Bosques de Luz · José Manuel BallesterBosques de Luz · José Manuel BallesterForests of light · José Manuel Ballester

0

En el espacio Tabacalera. Espacio promoción del Arte del Ministerio de Educación, Cultura y Deporte se presenta la exposición «José Manuel Ballester. Bosques de Luz», con motivo de la concesión al artista del Premio Nacional de Fotografía 2010. La selección que hemos realizado es un extenso relato de su trayectoria a lo largo de los últimos ocho años, con medio centenar de imágenes fotográficas de gran variedad que nos permiten asomarnos a los cambios y avances producidos en su trabajo.

©josemanuelballester  | josemanuelballeste.com

En la obra de José Manuel Ballester hay tres elementos que son su leitmotiv: el tiempo, la luz y el espacio, que muestran la frontera entre dos lenguajes aparentemente opuestos pero interrelacionados entre sí, como son la abstracción y la figuración.

La exposición muestra un conjunto de obras unidas por un sutil hilo conductor que procura dar una visión sintetizada de aquellas características más significativas que han distinguido el quehacer artístico de Ballester, y así comprobamos que el artista no se propone desarrollar un lenguaje fotográfico específico, sino utilizar el objetivo como testigo para justificar, registrar, matizar e interrogar la actualidad y el progreso. En una primera mirada podría decirse que el énfasis está puesto en su diversidad más que en una unidad formal o temática, pero a pesar de esta consideración, existen muchas conexiones de diferentes tipos que unen los trabajos expuestos, creando códigos que resuenan a lo largo de toda la exposición. Cada obra se convierte en una huella de la travesía elegida de entre las múltiples posibles.

+ info

No espazo Tabacalera. Espazo promoción da Arte do Ministerio de Educación, Cultura e Deporte preséntase a exposición «José Manuel Ballester. Bosques de Luz», con motivo da concesión ao artista do Premio Nacional de Fotografía 2010. A selección que realizamos é un extenso relato da súa traxectoria ao longo dos últimos oito anos, con medio centenar de imaxes fotográficas de gran variedade que nos permiten asomarnos aos cambios e avances producidos no seu traballo.

©josemanuelballester | josemanuelballeste.com

Na obra de José Manuel Ballester hai tres elementos que son o seu leitmotiv: o tempo, a luz e o espazo, que mostran a fronteira entre dúas linguaxes aparentemente opostos pero interrelacionados entre si, como son a abstracción e a figuración.

A exposición mostra un conxunto de obras unidas por un sutil fío condutor que procura dar unha visión sintetizada daquelas características máis significativas que distinguiron o quefacer artístico de Ballester, e así comprobamos que o artista non se propón desenvolver unha linguaxe fotográfica específico, senón utilizar o obxectivo como testemuña para xustificar, rexistrar, matizar e interrogar a actualidade e o progreso. Nunha primeira mirada podería dicirse que o énfasis está posto no seu diversidad máis que nunha unidade formal ou temática, pero malia esta consideración, existen moitas conexións de diferentes tipos que unen os traballos expostos, creando códigos que resoan ao longo de toda a exposición. Cada obra convértese nunha pegada da travesía elixida de entre as múltiples posibles.

+ info

In the space Tobacco. I spread promotion of the Art of the Department of Education, Culture and Sport one presents the exhibition » Jose Manuel Ballester. Luz’s forests «, on the occasion of the concession to the artist of the National Prize of Photography 2010. The selection that we have realized is an extensive statement of his path throughout last eight years, with half a hundred of photographic images of great variety that allow us to put us out to the changes and advances produced in his work.

©josemanuelballester | josemanuelballeste.com

In Jose Manuel Ballester’s work there are three elements that are his leitmotiv: the time, the light and the space, which they show the border between two languages seemingly opposite but interrelated between yes, since it are the abstraction and the imagination.

The exhibition shows a set of works joined by a subtle conductive thread that tries to give a vision synthesized of those most significant characteristics that have distinguished Ballester’s artistic occupation, and this way we verify that the artist does not propose to develop a photographic specific language, but to use the aim as witness to justify, to register, to tint and to interrogate the current importance and the progress. In the first look it might be said that the emphasis is put in his diversity more that in a formal or thematic unit, but in spite of this consideration, there exist many connections of different types that join the exposed works, creating codes that resound along the whole exhibition. Every work turns into a fingerprint of the voyage chosen of between the multiple possible ones.

+ info

Granada. Roma. Santiago un Viaje InacabadoGranada. Roma. Santiago un Viaxe InacabadoGranada. Rome. Santiago an Unfinished Trip

0

El próximo 14 de Febrero se inaugura en La Cripta del FAD la exposición «Granada. Roma. Santiago un Viaje Inacabado.» Muestra que forma parte del ciclo de exposiciones La Incubadora del FAD y expone el trabajo de proyectos de los cursos 2010-2012 de un grupo de estudiantes de arquitectura a través de un viaje iniciático a tres ciudades míticas y universales.

La exposición se inaugurará con la mesa redonda “El Viaje no ha hecho más que comenzar” a las 19:30 en el FAD. En la cita, participarán estudiantes de la asignatura de Proyectos 5 de los cursos 2010-2012 de ESARQ-UIC, así como docentes y profesionales de la arquitectura vinculados a dicha materia: Juan Domingo Santos, Carlos Quintáns, Elena Rocchi y Joan Vitòria.

Viajar a los lugares del pasado ha sido una constante de artistas y arquitectos a lo largo de la historia. Al igual que los humanistas del Renacimiento viajaron al mundo clásico en busca de inspiración para sus trabajos y como ejercicio de aprendizaje de las grandes obras, los estudiantes de la asignatura de Proyectos 5 de ESARQ-UIC, acompañados y guiados por sus profesores han realizado un viaje para medir, registrar e interpretar los extraordinarios valores que encierran las arquitecturas de la Alhambra –Granada-, Villa Adriana –Roma- y la Catedral de Santiago. A través de una serie de cuadernos de campo, dibujos y maquetas de trabajo, han recogido elementos de interés que han transportado al taller del curso para fabricar sus propios proyectos. Las propuestas que han surgido de esta actividad académica, bajo el comisariado de los arquitectos Diane Gray y Joan Vitòria, conformarán el contenido de una evocadora muestra que se podrá visitar en la cripta del FAD hasta el próximo 27 de febrero.

O próximo 14 de Febreiro inaugúrase na Cripta do FAD a exposición «Granada. Roma. Santiago unha Viaxe Inacabado.» Mostra que forma parte do ciclo de exposicións La Incubadora do FAD e expón o traballo de proxectos dos cursos 2010-2012 dun grupo de estudantes de arquitectura a través dunha viaxe iniciático a tres cidades míticas e universais.

A exposición inaugurarase coa mesa redonda “A Viaxe non fixo máis que comezar” ás 19:30 no FAD. Na cita, participarán estudantes da asignatura de Proxectos 5 dos cursos 2010-2012 de ESARQ-UIC, así como docentes e profesionais da arquitectura vinculados a devandita materia: Juan Domingo Santos, Carlos Quintáns, Elena Rocchi e Joan Vitòria.

Viaxar aos lugares do pasado foi unha constante de artistas e arquitectos ao longo da historia. Do mesmo xeito que os humanistas do Renacimiento viaxaron ao mundo clásico en busca de inspiración para os seus traballos e como exercicio de aprendizaxe das grandes obras, os estudantes da asignatura de Proxectos 5 de ESARQ-UIC, acompañados e guiados polos seus profesores realizaron unha viaxe para medir, rexistrar e interpretar os extraordinarios valores que encerran as arquitecturas da Alhambra –Granada-, Vila Adriana –Roma- e a Catedral de Santiago. A través dunha serie de cadernos de campo, debuxos e maquetas de traballo, recolleron elementos de interese que transportaron ao taller do curso para fabricar os seus propios proxectos. As propostas que xurdiron desta actividade académica, baixo o comisariado dos arquitectos Diane Gray e Joan Vitòria, conformarán o contido dunha evocadora mostra que se poderá visitar na cripta do FAD ata o próximo 27 de febreiro.

Next February 14 the exhibition is inaugurated in The Crypt of the FAD «Granada. Rome. Santiago an Unfinished Trip» It shows that  La Incubadora of the FAD forms a part of the cycle of exhibitions and the project work of the courses exposes 2010-2012 of a group of students of architecture across an initiation trip to three mythical and universal cities.

The exhibition will be inaugurated by the round table «The Trip has not done any more that to begin» at 19:30 in the FAD. In the appointment, students of the project subject will inform 5 of the courses 2010-2012 of ESARQ-UIC, as well as teachers and professionals of the architecture linked to the above mentioned matter: Juan Domingo Santos, Carlos Quintáns, Elena Rocchi and Joan Vitòria.

To travel to the places of the past has been a constant of artists and architects along the history. As the humanists of the Renaissance travelled to the classic world in search of inspiration for his works and as exercise of learning of the big works, the students of the project subject 5 of ESARQ-UIC, accompanied and guided by his teachers have realized a trip to measure, to register and to interpret the extraordinary values that enclose the architectures of the Alhambra – Granada-, Villa Adriana – Rome – and the Cathedral of Santiago. Across a series of field notebooks, drawings and models of work, they have gathered elements of interest that they have transported to the workshop of the course to make his own projects. The offers that have arisen from this academic activity, under the comisariado of the architects Diane Gray and Joan Vitòria, will shape the content of an evocative sample that it will be possible visit in the crypt of the FAD until the next February 27.

Reforma interior de apartamento en Vigo | Patiño+PrietoReforma interior de apartamento en Vigo | Patiño+PrietoInterior reform of apartment in Vigo | Patiño+Prieto

En un antiguo almacén de libros situado en el centro de Vigo, se ha realizado una segregación para ubicar una oficina técnica, y una vivienda.

El espacio resultante cuenta con la peculiaridad de sus dimensiones, 40 metros de largo por 3 de ancho, y del acceso de luz, a través de una única ventana en la fachada oeste del edificio y varios patios que introducen luz a todo el edificio aprovechados como lucernarios de la vivienda.

La vivienda configurada a modo de loft, desarrolla su programa con estancias abiertas en su parte central para vestíbulo, salón y cocina y dos habitaciones en las cabeceras.

Para desarrollar el programa sin divisiones se introducen, apoyándose en la modulación estructural del edificio, tres elementos de menor altura, a modo de caja, que reducen la escala y fragmentan los espacios abiertos, humanizando el ambiente. En ellas se disponen los servicios: baño, lavadero-tendedero y acceso.

Aprovechando la altura del local en el techo de estos elementos se disponen servicios adicionales como el cuarto de instalaciones, el trastero y una cama para invitados.

Las instalaciones de agua, electricidad y aire, dado que forman parte de una reforma de un espacio existente, se introducen visibles por medio de conducciones en superficie, descolgadas del techo e integradas, formando parte de la decoración de esta, correspondiente a una propuesta de bajo coste y máxima sinceridad constructiva.

Obra: Reforma interior de apartamento en Vigo
Autores: Faustino Patiño Cambeiro+Juan Ignacio Prieto López
Colaboradores: Óscar Sánchez Raño
Ingeniería y consultoría técnica: COTPA s.l.
Emplazamiento: Vigo, Pontevedra, Galicia, España
Año: 2009
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ [en construcción]

In a former store of books placed in the center of Vigo, a segregation has been realized to locate a technical office, and a housing.

The resultant space possesses the peculiarity of his dimensions, 40 meters of length for 3 of width, and of the access of light, across the only window in the front west of the building and several courts that introduce light to the whole building taken advantage like lucernarios of the housing.

The housing formed like loft, it develops his program with stays opened in his central part for foyer, lounge and kitchen and two rooms in the head-boards.

To develop the program without divisions they interfere, resting on the structural modulation of the building, three elements of minor height, like box, which they reduce the scale and fragment the opened spaces, humanizing the environment. In them they arrange the services: bath, washer – tendedero and access.

Taking advantage of the height of the place in the ceiling of these elements they arrange additional services as the quarter of facilities, the lumber room and a bed for guests.

The facilities of water, electricity and air, provided that they form a part of a reform of an existing space, get visible by means of conductions in surface, unhooked of the ceiling and integrated, forming a part of the decoration of this, corresponding to an offer of low cost and maximum constructive sincerity.

Work: Interior reform of apartment in Vigo

Authors: Faustino Patiño Cambeiro+Juan Ignacio Prieto López

Collaborators: Óscar Sánchez Raño

Engineering and technical consultancy: COTPA s.l.

Location: Vigo, Pontevedra, Galicia, Spain

Year: 2009

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ [en construcción]

Nun antigo almacén de libros situado no centro de Vigo, realizouse unha segregación para situar unha oficina técnica, e unha vivenda.

O espazo resultante conta coa peculiaridade das súas dimensións, 40 metros de longo por 3 de ancho, e do acceso de luz, a través dunha única fiestra na fachada oeste do edificio e varios patios que introducen luz a todo o edificio aproveitados como lucernarios da vivenda.

A vivenda configurada a modo de loft, desenvolve o seu programa con estancias abertas no seu parte central para vestíbulo, salón e cociña e dúas habitacións nas cabeceras.

Para desenvolver o programa sen divisións introdúcense, apoiándose na modulación estructural do edificio, tres elementos de menor altura, a modo de caixa, que reducen a escala e fragmentan os espazos abertos, humanizando o ambiente. Nelas dispóñense os servizos: baño, lavadero-tendedero e acceso.

Aproveitando a altura do local no teito destes elementos dispóñense servizos adicionais como o cuarto de instalacións, o trasteiro e unha cama para invitados.

As instalacións de auga, electricidade e aire, dado que forman parte dunha reforma dun espazo existente, introdúcense visibles por medio de conducións en superficie, descolgadas do teito e integradas, formando parte da decoración desta, correspondente a unha proposta de baixo custo e máxima sinceridad constructiva.

Obra: Reforma interior de apartamento en Vigo

Autores: Faustino Patiño Cambeiro+Juan Ignacio Prieto López

Colaboradores: Óscar Sánchez Raño

Inxeñería e consultoría técnica: COTPA s.l.

Emplazamento: Vigo, Pontevedra, Galicia, España

Ano: 2009

Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ [en construcción]

Alberto Campo Baeza, Medalla Tessenow 2013

0

[:es]

Alberto Campo Baeza recibió el 30 de enero en Hamburgo la Medalla de Oro Tessenow, un galardón creado en 1963 en honor del arquitecto alemán Heinrich Tessenow (1876-1950), para reconocer el trabajo de arquitectos con una obra sobria y esencial. Natural de Valladolid, Campo estudió en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAM), donde es Catedrático de Proyectos.

Fue alumno de Francisco Javier Sáenz de Oíza y Javier Carvajal, y al principio de su carrera trabajó en el estudio de Julio Cano Lasso.

Entre sus obras se encuentra la Casa de Blas en Sevilla la Nueva y la Turégano en Pozuelo de Alarcón, ambas en Madrid; la Casa Gaspar en Zahora (Cádiz), Centro BIT en Inca (Mallorca), la Sede Central de la Caja de Ahorros de Granada y, más recientemente, las oficinas para la Junta de Castilla-León en Zamora.

Alberto Campo Baeza, Medalla Tessenow 2013
Alberto Campo Baeza, Medalla Tessenow 2013

Roger Diener, Eduardo Souto de Moura, David Chipperfield, Peter Zumthor, Peter Märkli, o Juan Navarro Baldeweg son algunos de los galardonados en ediciones anteriores. Este mismo mes Campo ha recibido el Premio de Excelencia Docente de la Universidad Politécnica de Madrid, creado en reconocimiento a la trayectoria y la docencia de sus mejores profesores.

[:gl]

Alberto Campo Baeza recibio o 30 de xaneiro en Hamburgo a Medalla de Ouro Tessenow, un galardón creado en 1963 en honor do arquitecto alemán Heinrich Tessenow (1876-1950), para recoñecer o traballo de arquitectos cunha obra sobria e esencial. Natural de Valladolid, Campo estudou na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAM), onde é Catedrático de Proxectos. Foi alumno de Francisco Javier Sáenz de Oíza e Javier Carvajal, e ao principio da súa carreira traballou no estudo de Xullo Cano Lasso. Entre as súas obras atópase a Casa de Blas en Sevilla a Nova e a Turégano en Pozuelo de Alarcón, ambas en Madrid; a Casa Gaspar en Zahora (Cádiz), Centro BIT en Inca (Mallorca), a Sé Central da Caixa de Aforros de Granada e, máis recientemente, as oficinas para a Xunta de Castilla-León en Zamora.

Roger Diener, Eduardo Souto de Moura, David Chipperfield, Peter Zumthor, Peter Märkli, ou Juan Navarro Baldeweg son algúns dos galardonados en edicións anteriores. Leste mesmo mes Campo recibiu o Premio de Excelencia Docente da Universidade Politécnica de Madrid, creado en recoñecemento á traxectoria e a docencia dos seus mellores profesores.

[:en]

Alberto Campo Baeza recibio on January 30 in Hamburg the Golden medal Tessenow, an award created in 1963 in honor of the German architect Heinrich Tessenow (1876-1950), to recognize the architects’ work with a sober and essential work. Native of Valladolid, Field studied in the Technical Top School of Architecture of Madrid (ETSAM), where he is A Project professor. He was a pupil of Francisco Javier Sáenz de Oíza and Javier Carvajal, and initially of his career it was employed at Julio Cano Lasso’s study. Between his works one finds Blas’s House in Seville the New one and the Turégano in Pozuelo de Alarcón, both in Madrid; the House Gaspar in Zahora (Cadiz), Center BIT in Inca (Majorca), the Headquarters of the Savings bank of Granada and, more recently, the offices for the Meeting of Castille and Leon in Zamora.

Roger Diener, Eduardo Souto de Moura, David Chipperfield, Peter Zumthor, Peter Märkli, or Juan Navarro Baldeweg are some of the award winners in previous editions. The same month Field has received the Prize of Educational Excellence of the Technical University of Madrid, created in recognition of the path and the teaching of his better teachers.

[:]

Exposición del Programa de Ciudades HistóricasExposición do Programa de Cidades HistóricasHistoric cities program exhibition

El 6 de febrero se inauguró en la Agencia de Apoyo a la Arquitectura de Barcelona (AAAB) la exposición itinerante sobre el Programa de Ciudades Históricas del Fondo Aga Khan por la Cultura. Hasta el 27 de febrero, se puede visitar una muestra que, a través de vídeos, fotografías y dibujos de los proyectos de restauración de edificios en El Cairo, Kabul, Djenné o Zanzíbar —incluyendo parámetros como el entorno social y ambiental, la adaptación a nuevos usos, la sostenibilidad institucional y el desarrollo de capacidades—, permite conocer el desarrollo del programa Aga Khan, que, desde 1991, promueve la conservación y reutilización de edificios y espacios públicos en ciudades históricas del mundo musulmán con el fin de estimular el desarrollo social, económico y cultural.

+ info

O 6 de febreiro inaugurouse na Axencia de Apoio á Arquitectura de Barcelona (AAAB) a exposición itinerante sobre o Programa de Cidades Históricas do Fondo Aga Khan pola Cultura. Ata o 27 de febreiro, pódese visitar unha mostra que, a través de vídeos, fotografías e debuxos dos proxectos de restauración de edificios no Cairo, Kabul, Djenné ou Zanzíbar —incluíndo parámetros como a contorna social e ambiental, a adaptación a novos usos, a sostenibilidad institucional e o desenvolvemento de capacidades—, permite coñecer o desenvolvemento do programa Aga Khan, que, desde 1991, promueve a conservación e reutilización de edificios e espazos públicos en cidades históricas do mundo musulmán co fin de estimular o desenvolvemento social, económico e cultural.

+ info

On February 6 it was inaugurated in the Support Agency for Architecture Barcelona (AAAB) opens the Aga Khan Trust for Culture’s traveling exhibition on its Historic Cities Program. On view in the Catalonian capital until 27th February, videos, photographs and drawings of restoration projects in Cairo, Kabul, Djenné or Zanzibar – following parameters like social and environmental contexts, adaptation to new uses, institutional sustainability and the development of capacities – will acquaint us with the Aga Khan program, begun to 1991, of promoting the preservation and reuse of buildings and public spaces in historic cities of the Muslim world, always in a way geared to stimulate social, economic and cultural development.

+ info

Søllerød | José Valladares

[:es]

Arne Jacobsen. Cortesía de Tobías Jacobsen
Arne Jacobsen. Cortesía de Tobías Jacobsen

Søllerød

Para Malu y Tobias, en bicicleta

Después de pedalear apenas un par de minutos desde el apeadero del tren se nos aparece la fachada gris verdosa como recortada sobre el oscuro fondo invernal de abetos y abedules. Dejamos las bicicletas en el pequeño aparcamiento lateral y entramos en el ayuntamiento. Nadie nos pregunta a quién o qué vamos a ver, y viniendo de una tierra tan desconfiada como la nuestra, eso no deja de sorprender. Y aunque cien veces visto en fotografías no deja de sorprender también la extraordinaria calidez del pequeño vestíbulo en el que acabamos de entrar.

Su claridad parece que busca desmentir el cielo gris exterior e imprimir al interior la alegría de la luz del sur -la misma luz de la que en la foto parece protegerse Arne Jacobsen con ese extraño sombrero-. Es fácil que enseguida la mano se lance a tocarlo todo: la curva perfecta del banco junto a la ventana, la limpia tersura de la pared pintada, el vidrio opal de las lámparas de pared, la madera de la barandilla que se enrosca para proteger la entrada del ascensor acristalado o la delicada pieza de mármol que se curva ligeramente en el suelo para hacer de zócalo.

Son materiales reunidos con tanto esmero, que mientras uno se pasea entre ellos se le viene a la cabeza lo que pensaría el todavía joven Jacobsen mientras tal vez también en bicicleta iba de la obra a los talleres de metalistas y carpinteros para seguir la confección de sus diseños, y de aquellos de nuevo a la obra, teniendo en la cabeza a la vez las partes y el todo, pendiente de que sea éste el que se salga con la suya, evitando siempre el amaneramiento, pensando todavía en qué haría en su lugar su maestro Asplund. Siempre ensimismado en sus cosas mientras la barbarie y el asesinato en masa campaba a sus anchas por Europa y amenazaba a su propio país y a él mismo.

Esa sensación de totalidad, de integridad de las partes en el todo, y la idea de civilización y de transparencia que transmite ese todo no deja de acompañarnos cuando continuamos con la visita al edificio, primero bajando a las salas donde se encuentran las oficinas municipales, donde Tobias se ha citado con los jóvenes responsables de una empresa de mobiliario que busca reeditar varios de los muebles que su abuelo diseñó para el ayuntamiento.

Para la ocasión han traído un prototipo casi terminado y lo comparan con uno de los originales que se encuentra todavía en uso en el propio edificio. Sorprende una vez más el cuidado con que buscan reproducir la curva del respaldo tapizado o el delicado dibujo de la pequeña pata de madera de la butaca, lo hacen sin prisa, con la concentración propia del investigador, lo que habla del respeto y la admiración con la que buscan reeditar la pieza, y del celo con el que el nieto vela por la obra del abuelo.

Una persona de la oficina técnica nos enseña amablemente los planos originales del edificio y nos acompaña en el resto de la visita. Caminamos viendo las salas de reuniones, los corredores y la sala de plenos, comentando las circunstancias de la construcción o el trabajo que han de realizar en la actualidad para mantener el edificio en uso, caminamos por suelos acolchados y silenciosos, con la compañía del aroma de la madera de cedro, y de una luz cada vez más tenue y confortable, salpicada aquí y allá con la viveza de los brillos en las guarniciones de latón.

Al no entender el idioma extraño que nos acercan las puertas abiertas de las distintas estancias, nos dedicamos a ver, a tocar y a oler. Un olor muy diferente, seguro, pero también el mismo que encontró Bolaño cuando al fin encontró la paz en Blanes, aquel que él reconoció como el olor de la democracia, la historia y la civilización.

José Valladares, arquitecto
Compostela,  febrero de 2013

[:en]

Arne Jacobsen. obías Jacobsen’s comity

Søllerød

For Malu and Tobias, in bicycle

After pedalling scarcely from the alighting-place of the train us one appears a couple of minutes the gray front greenish as cut away on the dark winter bottom of firs and birches. We leave the bicycles in the small lateral parking and enter the town hall. Nobody asks us whom or what we are going to see, and coming from a land so distrusted as ours, there does not stop surprising it. And though hundred times I dress in photographies it does not stop surprising also the extraordinary warmth of the small foyer which we have just entered. His clarity seems that it seeks to deny the gray exterior sky and to stamp on the interior the happiness of the light of the south – the same light from which in the photo Arne Jacobsen seems to be protected by this strange hat-. It is easy that immediately the hand throws to touch everything: the perfect curve of the bank close to the window, the clean smoothness of the identical wall, the glass opal of the lamps of wall, the wood of the rail that is screwed on to protect the entry of the glazed elevator or the delicate piece of marble that bows lightly in the soil to do of socle. They are materials met so much conscientiousness, which while one is walked between them one comes to the head what the still young Jacobsen would think while maybe also in bicycle it was going from the work to the workshops of metalworkers and carpenters to follow the confection of his designs, and of those again to the work, having in the head simultaneously the parts and everything, earring of which it is this one the one that leaves with his, avoiding always the mannerism, thinking still what would do in his place his teacher Asplund. Always ensimismado in his things while the barbarism and the murder in mass was standing out to his broad ones for Europe and was threatening to his own country and to him itself.

This sensation of totality, of integrity of the parts in everything, and the idea of civilization and of transparency that transmits this everything does not stop accompanying us when we continue with the visit to the building, first going down to the rooms where they find the municipal offices, where Tobias has arranged an appointment with the young persons responsible for a company of furniture that seeks to re-edit several of the furniture that his grandfather designed for the town hall. For the occasion they have brought an almost finished prototype and compare it with one of the original ones who is still in use in the own building. It is surprised once again the care with which they seek to reproduce the curve of the draped support or the delicate drawing of the small leg of wood of the armchair, they do without hurry, with the own concentration of the investigator, which he speaks about the respect and the admiration with which they seek to re-edit the piece, and about the zeal with which the grandson guards over the work of the grandfather.

A person of the technical office teaches us nicely the original planes of the building and accompanies us in the rest of the visit. We walk seeing the rooms of meetings, the corridors and the room of plenary sessions, commenting on the circumstances of the construction or the work that they have to realize at present to support the building in use, we walk along quilted and silent soils, with the company of the aroma of the wood of cedar, and of a light increasingly tenuous and comfortable, splashed here and there with the quickness of the sheens in the harness of brass. On not having understood the strange language that us there bring over the doors opened of the different stays, we devote ourselves to see, to touch and to smell. A very different, sure smell, but also the same one who found Bolaño when to the end he found the peace in Blanes, that one that he recognized as the smell of the democracy, the history and the civilization.

José Valladares, architect

Compostela, february 2013

[:gl]

Arne Jacobsen. Cortesía de Tobías Jacobsen

Søllerød

Para Malu e Tobias, en bicicleta

Logo de pedalear apenas un par de minutos dende o apeadeiro do tren aparécenos a fachada gris verdosa como recortada sobre o escuro fondo invernal de abetos e abedules. Deixamos as bicicletas no pequeno aparcamento lateral e entramos no concello. Ninguén nos pregunta a quen ou que imos ver, e vindo dunha terra tan desconfiada como a nosa, iso non deixa de sorprender. E aínda que cen veces visto en fotografías non deixa de sorprender tamén a extraordinaria calidez do pequeno vestíbulo no que acabamos de entrar. A súa claridade parece que busca desmentir o ceo gris exterior e imprimir ao interior a alegría da luz do sur- a mesma luz da que na foto parece protexerse Arne Jacobsen con ese estraño chapeu -. É fácil que enseguida a man se lance a tocalo todo: a curva perfecta do banco xunto á fiestra, a limpa tersura da parede pintada, o vidro opal das lámpadas de parede, a madeira da baranda que se enrosca para protexer a entrada do ascensor acristalado ou a delicada peza de mármore que se curva lixeiramente no chan para facer de zócalo. Son materiais reunidos con tanto esmero, que mentres un se pasea entre eles vénselle á cabeza o que pensaría o aínda novo Jacobsen mentres talvez tamén en bicicleta ía da obra ós obradoiros de metalistas e carpinteros para seguir a confección dos seus deseños, e daqueles de novo á obra, tendo na cabeza á vez as partes e o todo, pendente de que sexa este o que se salga coa súa, evitando sempre o amaneramento, pensando aínda en que faría no seu lugar o seu mestre Asplund. Sempre ensimesmado nas súas cousas mentres a barbarie e o asasinato en masa campaba ás súas anchas por Europa e ameazaba ó seu propio país e a el mesmo.

Esa sensación de totalidade, de integridade das partes no todo, e a idea de civilización e de transparencia que transmite ese todo non deixa de acompañarnos cando continuamos coa visita ó edificio, primeiro baixando ás salas onde se atopan as oficinas municipais, onde Tobias se citou cos mozos responsables dunha empresa de mobiliario que busca reeditar varios dos mobles que o seu avó deseñou para o concello. Para a ocasión trouxeron un prototipo case terminado e compárano cun dos orixinais que se atopa aínda en uso no propio edificio. Sorprende unha vez máis o coidado con que buscan reproducir a curva do respaldo tapizado ou o delicado debuxo da pequena pata de madeira da butaca, fano sen présa, coa concentración propia do investigador, o que fala do respecto e a admiración coa que buscan reeditar a peza, e do celo co que o neto vela pola obra do avó.

Unha persoa da oficina técnica ensínanos amablemente os planos orixinais do edificio e acompáñanos no resto da visita. Camiñamos vendo as salas de reunións, os corredoiros e a sala de plenos, comentando as circunstancias da construción ou o traballo que han de realizar na actualidade para manter o edificio en uso, camiñamos por chans acolchados e silenciosos, coa compañía do aroma da madeira de cedro, e dunha luz cada vez máis tenue e confortable, salpicada aquí e acolá coa viveza dos brillos nas guarniciones de latón. Ao non entender o idioma estraño que nos achegan as portas abertas das distintas estancias dedicámonos a ver, a tocar e a cheirar. Un cheiro moi diferente, seguro, pero tamén o mesmo que atopou Bolaño cando ao fin atopou a paz en Blanes, aquel que el recoñeceu como o cheiro da democracia, a historia e a civilización.

José Valladares, arquitecto

Compostela, febreiro de 2013

[:]

Carlo Scarpa – Brion-Vega CemeteryCarlo Scarpa – Brion-Vega CemeteryCarlo Scarpa – Brion-Vega Cemetery

0

Carlo Scarpa fallece inesperadamente en Sendai en  1978.  Respetando sus deseos es enterrado en el cementerio de  San Vito d’Altivole en la localidad de Treviso, junto al Mausoleo de la familia Brion-Vega. Este conjunto sepulcral es una de sus obras más reconocidas, en la cual estuvo trabajando hasta el momento de su muerte.

visto en arquiscopio

Carlo Scarpa falece inesperadamente en Sendai en 1978. Respectando os seus desexos é enterrado no cemiterio de San Vito d’Altivole na localidade de Treviso, xunto ao Mausoleo da familia Brion-Veiga. Este conxunto sepulcral é unha das súas obras máis recoñecidas, na cal estivo traballando ata o momento da súa morte.

visto en arquiscopio

Carlo Scarpa dies unexpectedly in Sendai in 1978. Respecting his desires it is buried in San Vito’s cemetery d’Altivole in Treviso’s locality, close to the Mausoleum of the family Brion-fertile plaine. This sepulchral set is one of his more recognized works, at which it was employed up to the moment of his death.

seen in arquiscopio

[:es]El bueno, el feo y el malo | Jorge Meijide[:gl]O bo, o feo e o malo | Jorge Meijide[:en]The good, the bad and the ugly | Jorge Meijide[:]

[:es]

Clint Eastwood y Lee van Cleef con un guardia civil en la Sierra de la Demanda durante un descanso en el rodaje de El bueno, el feo y el malo, Sergio Leone, 1966.

El bueno, el feo y el malo

Thomas De Quincey, insólito pensador y escritor inglés del siglo XVIII, en su ensayo Del asesinato considerado como una de las bellas artes nos deja un famoso y agradable recordatorio que da que pensar, dice así “uno empieza por permitirse un asesinato, pronto no le dará importancia al robar, del robo pasa a la bebida y a la inobservancia del día del Señor, y se acaba por faltar a la buena educación y por dejar las cosas para el día siguiente”. Si es que hay para todo, uno comienza matando y acaba por no dar los buenos días. Degradación pura…

Quincey, con su sutil y macabro humor, aúna la filosofía estética y la moral planteando por medio del relato de una sucesión de crímenes horripilantes, muy a la moda victoriana, la relación entre ambas. Subyace de fondo la conclusión de que el placer contemplativo es más estético que moral y que lo bello no ha de coincidir necesariamente con lo bueno.[1] La fascinación estética que conlleva la visión del horror, de lo feo, nos devuelve a la incómoda sensación moral sobre lo que está bien y lo que está mal. En Frankenstein o el moderno Prometeo de Mary W. Shelley, joya gótica de la era victoriana, el monstruo convierte sus aparentemente bien intencionados y torpes actos en malos por su propia fealdad, su búsqueda de la pureza, o de la verdad, le lleva a un camino sin salida porque su imagen, a la vista de los que le rodean, no puede albergar bien alguno y no esperan de él otra cosa que no sea maldad, abocándole al fina a ella.

Partiendo del otro extremo estético, de lo bello, encontramos en el Banquete de Platón, a quien conviene recurrir de vez en cuando por aquello de ir al origen de las cosas, lo siguiente “la belleza es el esplendor de la verdad”. Belleza y verdad, y por extensión la justicia, son términos equiparables para los griegos, que en la búsqueda de la verdad de las cosas hallan en la belleza el camino. No debemos olvidarnos tampoco, hablando de la estética de lo bello al Hegel del tratado Estética, en el que asocia la belleza a la idea de lo bello, y continúa “…si decimos que la belleza es la idea, es porque belleza y verdad son idénticas”. Belleza y verdad parecen ir de la mano, de lo que entonces deducimos que lo feo es falso…

La fascinación estética, ya sea a través de lo feo o de lo bello, busca encontrar la verdad de las cosas, su verdad cruda y última y hace replantearse el camino moral para conseguirla. Mies halló en Santo Tomás de Aquino su búsqueda de la verdad de las cosas y la “redujo” constructiva y estructuralmente hasta hallar la expresión mínima, o básica, de las mismas, al igual que hizo con el espacio. Encontró la belleza de la arquitectura a través de la verdad. Más adelante llegaron otros y la banalizaron, la comercializaron y hasta la convirtieron en moda perseguida por los suplementos dominicales. Como antes dije, degradación pura…

La persecución de lo bello, y bellezas hay muchas pero verdades pocas, consume más tiempo del que debería en algunas labores arquitectónicas actuales, y aún consiguiéndola, aparentemente, la deja vacía en su interior, en su ser, quedando pues sin verdad. No puedo evitar pensar que son ocasiones perdidas. Pero no siendo la arquitectura la única actividad sufridora de tal mal, si es la más permanente y visible y por ello debería ser la más responsable de la calidad que ofrece, o debería decir cualidad. En cualquier caso la responsabilidad va en cada uno.

Ya no tendemos a asociar belleza y verdad y ya no hay canon de belleza patrón con el que contrastar nuestras creaciones, como ese metro de platino e iridio que tienen en París, la Ville Lumière, más luz… a lo mejor no hace falta y seguro que no hace falta, pero eso no significa que no se deba buscar alguna que otra verdad y encontrar en ella lo que nos hace falta. Hay que elegir el camino a seguir.

Quizás por asociación de ideas entre lo que está bien y lo que está mal, o sobre los caminos para conseguir ambos (pues ha de haber gente para todo), me acuerdo ahora de El malvado Carabel, novela del coruñés Wenceslao Fernández Flórez llevada al cine por un inmenso Fernando Fernán Gómez en estado de gracia, que la dirigió y protagonizó en 1956; Amaro Carabel, harto de ver como su vida de honestidad y bondad no le lleva a ningún sitio de provecho decide armarse de valor para hacerse malvado y dedicarse al crimen, pensando que así podrá al fin alcanzar sus sueños. Pero el camino del malo no es el que pensaba y, al contrario de lo que le ocurría al Frankenstein de Shelley, sus actos abocan siempre a un final frustrante para sus intenciones criminales y acaba por hacer más bien que mal. También los hay que empeñándose en hacer mal las cosas lo consiguen. Más degradación…

Desde Carabel hasta Mies, pasando por Platón y Hegel, Santo Tomás y Frankenstein y el bueno de Quincey (todo vía Paris), llegamos a la conclusión de que los caminos del Señor son inescrutables y quizás, solo quizás, pensamos con Machado que el camino se hace al andar, pero también es cierto que se dice que el hombre es el único animal que tropieza dos ves en la misma piedra. El arquitecto hasta tres…

jorge meijide . arquitecto
a coruña. febrero de 2013

Notas:
[1] Del asesinato considerado como una de las bellas artes, Thomas de Quincey, Ed. Valdemar, 2004.[:gl]

Clint Eastwood e Lee van Cleef cun garda civil na Sierra da Demanda durante un descanso da rodaxe de O bo, o feo e o malo, Sergio Leone, 1966.

O bo, o feo e o malo

Thomas De Quincey, insólito pensador e escritor inglés do século XVIII, no seu ensaio Do asasinato considerado como unha das belas artes déixanos un famoso e agradable recordatorio que dá que pensar, di así “un empeza por permitirse un asasinato, pronto non lle dará importancia ao roubar, do roubo pasa á bebida e á inobservancia do día do Señor, e acábase por faltar á boa educación e por deixar as cousas para o día seguinte”. Si é que hai para todo, un comeza matando e acaba por non dar os bos días. Degradación pura…

Quincey, co seu sutil e macabro humor, aúna a filosofía estética e a moral suscitando por medio do relato dunha sucesión de crimes horripilantes, moi á moda victoriana, a relación entre ambas. Subyace de fondo a conclusión de que o pracer contemplativo é máis estético que moral e que o belo non ha de coincidir necesariamente co bo.[1] A fascinación estética que conlleva a visión do horror, do feo, devólvenos á incómoda sensación moral sobre o que está ben e o que está mal. En Frankenstein ou o moderno Prometeo de Mary W. Shelley, xoia gótica da era victoriana, o monstro converte os seus aparentemente ben intencionados e torpes actos en malos pola súa propia fealdad, a súa procura da pureza, ou da verdade, lévalle a un camiño sen saída porque a súa imaxe, á vista dos que lle rodean, non pode albergar ben algún e non esperan del outra cousa que non sexa maldade, abocándole ao fina a ela.

Partindo do outro extremo estético, do belo, atopamos no Banquete de Platón, a quen convén recorrer de cando en vez por aquilo de ir á orixe das cousas, o seguinte “a beleza é o esplendor da verdade”. Beleza e verdade, e por extensión a xustiza, son términos equiparables para os gregos, que na procura da verdade das cousas achan na beleza o camiño. Non debemos esquecernos tampouco, falando da estética do belo ao Hegel do tratado Estética, no que asocia a beleza á idea do belo, e continúa “…si dicimos que a beleza é a idea, é porque beleza e verdade son idénticas”. Beleza e verdade parecen ir da man, do que entón deducimos que o feo é falso…

A fascinación estética, xa sexa a través do feo ou do belo, busca atopar a verdade das cousas, a súa verdade crúa e última e fai reformularse o camiño moral para conseguila. Mies achou en Santo Tomás de Aquino a súa procura da verdade das cousas e reduciuna” constructiva e estructuralmente ata achar a expresión mínima, ou básica, das mesmas, do mesmo xeito que fixo co espazo. Atopou a beleza da arquitectura a través da verdade. Máis adiante chegaron outros e a banalizaron, comercializárona e ata a converteron en moda perseguida polos suplementos dominicales. Como antes dixen, degradación pura…

A persecución do belo, e belezas hai moitas pero verdades poucas, consome máis tempo do que debería nalgúns labores arquitectónicas actuais, e aínda conseguíndoa, aparentemente, déixaa baleira no seu interior, no seu ser, quedando pois sen verdade. Non podo evitar pensar que son ocasións perdidas. Pero non sendo a arquitectura a única actividade sufridora de tal mal, si é a máis permanente e visible e por iso debería ser a máis responsable da calidade que ofrece, ou debería dicir calidade. En calquera caso a responsabilidade vai en cada un.

Xa non tendemos a asociar beleza e verdade e xa non hai canon de beleza patrón co que contrastar as nosas creacións, como ese metro de platino e iridio que teñen en Parides, a Ville Lumière, máis luz… se cadra non fai falta e seguro que non fai falta, pero iso non significa que non se deba buscar algunha que outra verdade e atopar nela o que nos fai falta. Hai que elixir o camiño a seguir.

Quizais por asociación de ideas entre o que está ben e o que está mal, ou sobre os camiños para conseguir ambos (pois ha de haber xente para todo), acórdome agora de O malvado Carabel, novela do coruñés Wenceslao Fernández Flórez levada ao cine por un inmenso Fernando Fernán Gómez en estado de graza, que a dirixiu e protagonizó en 1956; Amaro Carabel, farto de ver como a súa vida de honestidade e bondade non lle leva a ningún sitio de provecho decide armarse de valor para facerse malvado e dedicarse ao crime, pensando que así poderá ao fin alcanzar os seus soños. Pero o camiño do malo non é o que pensaba e, ao contrario do que lle ocorría ao Frankenstein de Shelley, os seus actos abocan sempre a un final frustrante para as súas intencións criminais e acaba por facer máis ben que mal. Tamén os hai que empeñándose en facer mal as cousas conségueno. Máis degradación…

Desde Carabel ata Mies, pasando por Platón e Hegel, Santo Tomás e Frankenstein e o bo de Quincey (todo vía Paris), chegamos á conclusión de que os camiños do Señor son inescrutables e quizais, só quizais, pensamos con Machado que o camiño faise ao andar, pero tamén é certo que se di que o home é o único animal que tropeza dous ves na mesma pedra. O arquitecto ata tres…

jorge meijide . arquitecto

a coruña. febreiro de 2013

Notas:

[1] Do asasinato considerado como unha das belas artes, Thomas de Quincey, Ed. Valdemar, 2004.[:en]

Clint Eastwood and Lee van Cleef with a constabulary in the Sierra uring a rest in the filming of The good, the bad and the ugly, Sergio Leone, 1966.

The good, the bad and the ugly

Thomas De Quincey, unusual thinker and englishman writer of the 18th century, in his test Of The murder considered since one of the fine arts leaves us a famous and agreeable follow-up that gives that to think, he says this way «it begins one for a murder be allowing, soon it will not give him importance on having stolen, from the theft it goes on to the drink and to the nonobservance of the day of the Gentleman, and is ended for being absent to the good education and for leaving the things for the following day». If it is that it is for everything, one starts by killing and finishes for not saying good morning. Pure degradation…

Quincey, with his subtle and macabre humor, aúna the aesthetic philosophy and the morality raising by means of the statement of a succession of horrifying crimes, very to the Victorian mode, the relation between both. There sublies of bottom the conclusion of which the contemplative pleasure is more aesthetic than moral and which the beautiful thing does not have to coincide necessarily with the good thing.[1] The aesthetic fascination that carries the vision of the horror, of the ugly thing, returns to us to the inconvinient moral sensation on what it is nice and what it are bad. In Frankenstein or the modern Prometeo by Mary W. Shelley, Gothic jewel of the Victorian age, the monster turns his seemingly well meaningful and awkward acts into villains for his own unsightliness, his search of the purity, or of the truth, takes him to a way without exit because his image, in view of those that they him surround, cannot shelter any good and do not expect from him for another thing that is not an evilness, him leading to it dies to her.

Departing from another aesthetic end, from the beautiful thing, we find in Plato’s Banquet, it suits for whom to resort occasionally for that one of going to the origin of the things, following «the beauty is the brilliance of the truth». Beauty and truth, and for extension the justice, are comparable terms for the Greeks, who in the search of the truth of the things find in the beauty the way. We must not also forget, speaking about the aesthetics of the beautiful thing to the Hegel of the agreement Aesthetics, in that it associates the beauty with the idea of the beautiful thing, and continues «… if we say that the beauty is the idea, it is because beauty and truth are identical». Beauty and truth seem to go of the hand, of what at the time we deduce that the ugly thing is false…

The aesthetic fascination, already be across the ugly thing or the beautiful thing, it seeks to find the truth of the things, his raw and last truth and one makes restate the moral way to obtain it. Grain found in St Thomas Aquinas his search of the truth of the things and «reduced» it constructivly and structurally up to finding the minimal, or basic expression, of the same ones, as it did with the space. He found the beauty of the architecture across the truth. Hereinafter others came and trivialized it, commercialized it and even they her turned in mode chased by the Sunday supplements. As before charm, pure degradation…

The pursuit of the beautiful thing, and beauties there are many but truths few ones, consume more time of the one that should in some architectural current labors, and still obtaining it, seemingly, it makes her empty in his interior, in his being, staying so without truth. I cannot avoid think that they are lost occasions. But not being the architecture the only suffering activity of such an evil, if it is the most permanent and visible and for it it should be the most responsible for the quality that offers, or should say quality. In any case the responsibility goes in each one.

Already we do not tend to associate beauty and truth and already there is no canon of beauty boss with whom to confirm our creations, as this meter of platinum and iridium that they have in Paris, the Ville Lumière, more light … probably it is not necessary to have and insurance that does not need, but it does not mean that should not look for anyone that another truth and to find in her what we need. It is necessary to choose the way to continuing.

Probably for association of ideas between what it is nice and what it are bad, or on the ways to obtain both (since there have to be people for everything), I agree myself now of The wicked Carabel, novel of the native of Corunna Wenceslao Fernandez Flórez led to the cinema for an immense Fernando Fernán Gómez in state of grace, that it directed and led it in 1956; Amaro Carabel, I satiate of seeing as his life of honesty and kindness it does not take him to any site of profit decides to arm with value to become wicked and to devote to the crime, thinking that like that will be able to the end to reach his dreams. But the way of the villain is not the one that was thinking and, unlike what it happened to the Frankenstein de Shelley, his acts lead always to a frustrating end for his criminal intentions and it finishes for doing rather that badly. Also them there is that pledging in doing badly the things they obtain it. More degradation …

From Carabel up to Grain, happening for Plato and Hegel, Saint Thomas and Frankenstein and the Quincey’s good one (quite route Paris), we come to the conclusion of that the ways of the Gentleman are inscrutable and probably, only probably, we think with Machado that the way does to itself on having walked, but also it is true that it is said that the man is the animal only one that stumbles two you see in the same stone. The architect up to three …

jorge meijide . architect

a coruña. february 2013

Notes:

[1] Del asesinato considerado como una de las bellas artes, Thomas de Quincey, Ed. Valdemar, 2004.[:]

House

1

[:es]

Gracias a una noticia me he enterado que en octubre del año pasado la actriz Diane Keaton publicó un libro titulado House, sobre arquitectura. Una sorpresa a la que se añade que no es su primer volumen sobre este tema, el anterior se titula California Romantica: Spanish Colonial and Mission-Style Houses y según la página web de Rizzoli, que lo editó en 2007, está «creado» por Keaton, aunque el texto es de D. J. Waldie.

House, de Diane Keaton | architecturaldigest.com

House, lo ha publicado también la prestigiosa Rizzoli, no es barato, ya que cuesta ochenta y cinco dólares, y recoge la obra, entre otros diseñadores, de Annabelle Selldorf, Roy McMakin, Rick Joy y Tom Kundig, posiblemente muy conocidos en EE.UU. y por la señora Keaton, pero desgraciadamente no muy famosos fuera de aquellas fronteras.

[…]

Jorge Gorostiza

+ artículo publicado en arquitectura+cine+ciudad

[:gl]

Grazas a unha noticia decateime que en outubro do ano pasado a actriz Diane Keaton publicou un libro titulado House, sobre arquitectura. Unha sorpresa á que se engade que non é o seu primeiro volume sobre este tema, o anterior titúlase California Romantica: Spanish Colonial and Mission-Style Houses California Romantica: Spanish Colonial and Mission-Style Houses e segundo a páxina web de Rizzoli, que o editou en 2007, está «creado» por Keaton, aínda que o texto é de D. J. Waldie.

House, de Diane Keaton | architecturaldigest.com

House, publicouno tamén a prestixiosa Rizzoli, non é barato, xa que custa oitenta e cinco dólares, e recolle a obra, entre outros diseñadores, de Annabelle Selldorf, Roy McMakin, Rick Joy e Tom Kundig, posiblemente moi coñecidos en EE.UU. e pola señora Keaton, pero desgraciadamente non moi famosos fóra daquelas fronteiras.

[…]

Jorge Gorostiza

+ artigo publicado en arquitectura+cine+ciudad

[:en]

Thanks to a news I have informed myself that in October of last year the actress Diane Keaton published a book graduate House, on architecture. A surprise to which is added that it is not his first volume on this topic, the previous one titles California Romantica: Spanish Colonial and Mission-Style Houses and according to Rizzoli’s web page, which edited it in 2007, «it» is «created» by Keaton, though the text is of D. J. Waldie.

House, de Diane Keaton | architecturaldigest.com

House, the prestigious Rizzoli has published it also, is not cheap, since it costs eighty five dollars, and Rick Joy and Tom Kundig gathers the work, between other designers, of Annabelle Selldorf, Roy McMakin, possibly very known in USA and for the lady Keaton, but unfortunately not very famous out of those borders.

[…]

Jorge Gorostiza

+ article is published in arquitectura+cine+ciudad

[:]