[:es]
Las ciudades contemporáneas, especialmente las megalópolis, es decir las que son excesivamente grandes y dispersas, han sido diseñadas tradicionalmente para aquel varón que consideramos sano, activo, productivo y motorizado. En ellas el coche es el que prima y en su centro no se ven niños.
Y no se ven, porque no están. Porque el centro histórico, comercial, fachada de fines de semana y oficina para los ejecutivos, carece de parques recoletos, de seguridad en sus calles y aceras, de itinerarios para las bicis, de equipamientos deportivos, de lugares de encuentro y de aventura fuera de peligro, de espacios para amar, reconocer, fantasear, explorar y recorrer. Plazas y calles como las de antes, en las que los niños jugábamos con nuestros amigos, íbamos al colegio caminando, en tranvía o autobús y nos sentíamos protegidos por un territorio amable en donde ser ciudadano era un privilegio, ya fueras niño o no.

Tonucci, arquitecto y psicólogo, propone repensar la ciudad mediante la participación ciudadana, sobre todo la de los más pequeños. Propone itinerarios seguros para que vayan solos a la escuela, vigilados por los habitantes de la ciudad (incluidos motoristas, policías urbanos y ciudadanía en general); propone Consejos formados por niños, que sean ellos los que de una manera no manipulada por los mayores, nos indiquen sus preferencias. Y estas preferencias tienen que ver, según su experiencia, con la posibilidad de jugar en la calle, de que existan plazas y parques, de no estar encerrados y aislados entre cuatro paredes, con la TV basura como única aliada… a la espera de que sus padres vengan del trabajo.

“Es deseable”, dice Tonucci, “ aceptar la diversidad intrínseca del niño como garantía de todas las diversidades”; fomentar “el juego libre y espontáneo que se asemeja a las experiencias más elevadas del adulto (…) aquellas que se encuentran frente a la complejidad, en la posibilidad de dejarse conducir por el gran motor del placer”; crear “Laboratorios de Niños” donde puedan expresar sus sueños y necesidades, otorgándoles la palabra, participando y trabajando con ellos, como urbanistas de las ciudades del futuro. Esta experiencia se ha desarrollado con bastantes buenos resultados en la ciudad de Frano (Italia) y se han realizado también algunos intentos en algunos municipios de tamaño medio de nuestro país, como el de Alcobendas.

Entre otras propuestas para una ciudad ideal, una pequeña escribió:
“Deseo un parque. O mejor dicho, dos. Por si el primero se rompe”.
Este libro, habla de la utopía, según el entendimiento que el escritor uruguayo Eduardo Galeano hace de esta palabra:
“Aquello que está al final de la línea del horizonte; por mucho que yo camine, nunca la alcanzaré. ¿Para que sirve la utopía, entonces? Para eso sirve: para caminar”.
Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. julio 2012[:en]
The contemporary cities, specially the megalópolis, that is to say those who are excessively big and dispersed, have been designed traditionally for that male that we consider to be healthy, active, productive and motorized. In them the car is the one that occupies first place and in his center children do not meet.
And they are not seen, because they are not. Because the historical, commercial center, front of weekends and office for the executives, lacks peaceful parks, safety in his streets and sidewalks, itineraries for the bicycles, of sports equipments, places of meeting and adventure out of danger, spaces to love, to recognize, to daydream, to explore and to cross. Plazas and streets like them of before, in that the children we were playing with our friends, we were going to the college walking, in streetcar or bus and us we were feeling protected by a nice territory where to be a citizen it was a privilege, already you were a child or not.

Tonucci, architect and psychologist, proposes to rethink the city by means of the civil participation, especially that of the smallest. He proposes sure itineraries in order that they go alone to the school, monitored over the inhabitants of the city (included motorists, urban policemen and citizenship in general); he proposes Advices formed by children, who are they those who of a way not manipulated by the major ones, indicate his preferences to us. And these preferences have to see, according to his experience, with the possibility of playing in the street, of which squares and parks exist, of not being enclosed and isolated inside four walls, with the TV garbage as only allied … to the wait of which his parents come from the work.
“It is desirable”, says Tonucci, “ to accept the intrinsic diversity of the child as guarantee of all the diversities”; to promote “the free and spontaneous game that is alike the highest experiences of the adult (…) Those who are opposite to the complexity, in the possibility of being left to drive for the great engine of the pleasure”; to create “Children’s Laboratories” where they could express his dreams and needs, granting the word to them, taking part and working with them, as town planners of the cities of the future. This experience has developed with enough good results in Frano’s city (Italy) and some attempts have been realized also in some municipalities of average size of our country, as that of Alcobendas.

Between other offers for an ideal city, the small one wrote:
“I wish a park. Or rather, two. For if the first one breaks”.
This book, speech of the Utopia, according to the understanding that the Uruguayan writer Eduardo Galeano does of this word:
“That one that is at the end of the line of the horizon; for much that I travel, I will never reach her. In order that it serves the Utopia, then? For it it serves: to walk”.
Cristina García-Rosales. architect
madrid. july 2012
[:gl]
As cidades contemporáneas, especialmente as megalópolis, é dicir as que son excesivamente grandes e dispersas, foron deseñadas tradicionalmente para aquel varón que consideramos san, activo, produtivo e motorizado. Nelas o coche é o que prima e no seu centro non se ven pícaros.
E non se ven, porque non están. Porque o centro histórico, comercial, fachada de fins de semana e oficina para os executivos, carece de parques recoletos, de seguridade nas súas rúas e beirarrúas, de itinerarios para as bicis, de equipamientos deportivos, de lugares de encontro e de aventura fóra de perigo, de espazos para amar, recoñecer, fantasear, explorar e percorrer. Prazas e rúas como as de antes, nas que os nenos xogabamos cos nosos amigos, iamos ao colexio camiñando, en tranvía ou autobús e sentiámonos protexidos por un territorio amable onde ser cidadán era un privilexio, xa foses pícaro ou non.

Tonucci, arquitecto e psicólogo, propón repensar a cidade mediante a participación cidadá, sobre todo a dos máis pequenos. Propón itinerarios seguros para que vaian sós á escola, vixiados polos habitantes da cidade (incluída motoristas, policías urbanos e cidadanía en xeral); propón Consellos formados por nenos, que sexan eles os que dun xeito non manipulado polos maiores, nos indiquen as súas preferencias. E estas preferencias teñen que ver, segundo a súa experiencia, coa posibilidade de xogar na rúa, de que existan prazas e parques, de non estar encerrados e illados entre catro paredes, coa TV lixo como única aliada… á espera de que os seus pais veñan do traballo.
“É desexable”, di Tonucci, “aceptar a diversidade intrínseca do neno como garantía de todas as diversidades”; fomentar “o xogo libre e espontáneo que se asemella ás experiencias máis elevadas do adulto (…) aquelas que se encontran fronte á complexidade, na posibilidade de deixarse conducir polo gran motor do pracer”; crear “Laboratorios de Nenos” onde poidan expresar os seus sonos e necesidades, outorgándolles a palabra, participando e traballando con eles, como urbanistas das cidades do futuro. Esta experiencia desenvolveuse con bastantes bos resultados na cidade de Frano (Italia) e realizáronse tamén algúns intentos nalgúns municipios de tamaño medio do noso país, como o de Alcobendas.

Entre outras propostas para unha cidade ideal, unha pequena escribiu:
“Desexo un parque. O mellor dito, dous. Por se o primeiro rompe”.
Este libro, fala da utopía, segundo o entendemento que o escritor uruguaio Eduardo Galeano fai desta palabra:
“Aquilo que está ao final da liña do horizonte; por moito que eu camiñe, nunca a alcanzarei. ¿Para que serve a utopía, entón? Para iso serve: para camiñar”.
Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. xullo 2012
[:]




