Inicio Blog Página 135

I Concurso PFC Cátedra MaderaI Concurso PFC Cátedra MaderaI PFC Chair Madeira Competition

0

La Escuela de Arquitectura de la Universidad de Navarra, junto con la Cátedra Madera, promueve este concurso internacional en el que se premia el proyecto fin de carrera (PFC) que, por su calidad, innovación, originalidad o creatividad, resalte la utilización de madera y los aspectos de sostenibilidad dentro de un proyecto arquitectónico.

Premio. Consiste en la concesión de una beca que cubre el coste de la matrícula en el Máster en Diseño y Gestión Ambiental de Edificios (MDGAE), que se imparte en la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Navarra (España).

Participantes. Podrán presentarse aquellas personas que hayan presentado su PFC en cualquier Escuela de Arquitectura reconocida oficialmente entre junio de 2010 y septiembre de 2012.
Plazo límite de inscripción de candidaturas: antes del 11 de abril de 2013.
Plazo límite de envío electrónico de documentación: antes del 18 de abril de 2013

+ info

A Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra, xunto coa Cátedra Madeira, promueve este concurso internacional no que se premia o proxecto fin de carreira (PFC) que, pola súa calidade, innovación, originalidad ou creatividade, resalte a utilización de madeira e os aspectos de sostenibilidad dentro dun proxecto arquitectónico.

Premio. Consiste na concesión dunha beca que cobre o custo da matrícula no Máster en Deseño e Xestión Ambiental de Edificios (MDGAE), que se imparte na Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra (España).

Participantes. Poderán presentarse aquelas persoas que presenten a súa PFC en calquera Escola de Arquitectura recoñecida oficialmente entre xuño de 2010 e setembro de 2012.
Prazo límite de inscripción de candidaturas: antes do 11 de abril de 2013.
Prazo límite de envío electrónico de documentación: antes do 18 de abril de 2013

+ info

The School of Architecture of the University of Navarre, together with the Chair Madeira, promotes this international contest in which the project rewards end of career (PFC) that, for his quality, innovation, originality or creativity, projection the utilization of wood and the aspects of sustainability inside an architectural project.

I reward. It consists of the concession of a scholarship that covers the cost of the matriculation in the Máster in Design and Environmental Management of Buildings (MDGAE), which is given in the School of Architecture of the University of Navarre (Spain).

Participants. There will be able to appear those persons who have presented his PFC in any School of Architecture recognized officially between June, 2010 and September, 2012.
Term limit of inscription of candidacies: before April 11, 2013.
Term limit of electronic sending of documentation: before April 18, 2013

+ info

[:es]Revista Pointes [n01][:gl]Revista Pointes [n01][:en]Pointes Magazine [n01][:]

[:es]

Pointes es una publicación de arte y arquitectura realizada por estudiantes y profesionales de diferentes ramas artísticas, que pretende reavivar el debate y dirigirnos HACIA UN ESPIRITU CRÍTICO, así como la investigación de las referencias mas importantes del siglo XX.

Publicación de arte y arquitectura realizada por estudiantes de diversas ramas artísticas.

Revista Pointes [n01]
Revista Pointes [n01]
POINTES 1

Man Ray, Rayographs
Chema Madoz
¿Qué es la tipografía?
El poderoso Wurlitzer
Georg Kolbe

+ info

[:gl]

Publicación de arte e arquitectura realizada por estudantes de diversas ramas artísticas.

+ info

[:en]

Publication of art and architecture realized by students of diverse artistic branches.

+ info

[:]

[:es]Abrimos nueva sección | Baliza[:gl]Abrimos nova sección | Baliza[:en]Opened new section | Buoy[:]

[:es]

Abrimos nueva sección | Baliza
Pavo real del mar, Leo Matiz Espinoza

BALIZA

(Del port. baliza, der. mozár. del lat. palus ‘palo’).
1. f. Mar. Señal fija o móvil que se pone de marca para indicar lugares peligrosos o para orientación del navegante.
2. f. En el tráfico aéreo y terrestre, otras señales utilizadas para fines semejantes.
3. f. Mar. Título del derecho que en algunos puertos pagaban las embarcaciones por el auxilio y buen servicio que les prestaban las balizas establecidas.
estar fuera de ~s.
1. loc. verb. Mar. Navegar en franquía al salir de un puerto.

RAE

El objetivo de esta nueva sección es presentar vías tangentes dentro de la profesión de arquitecto. Para ello mostraremos la labor de aquellos que han optado por investigar en nuevas líneas de trabajo, orientando su formación y capacidades a otros posibles campos en su desarrollo profesional. Nuestro fin es animar a todos aquellos estudiantes y arquitectos a no quedarse parados y exploren nuevos campos.

Entrevistas realizadas por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro.

[:en]

Pavo real del mar, Leo Matiz Espinoza

buoy.

(Of the port. Buoy, der. mozár. Of the lat. palus ‘Stick’).

1. f. Sea. fixed or mobile Signal that puts  of mark to indicate dangerous places or for orientation of the navegante.

2. f. In the aerial and terrestrial traffic, other signals used for similar ends.

3. f. Sea. Title of the right that in some ports paid the crafts by the help and good service that loaned them the buoys established.

Be out of s.

1. loc. verb. Sear. Sailing in clearance on having gone out of a port.

RAE

The aim of this new section is to present tangent routes inside the profession, for it we will show the work of those that have chosen to investigate in new lines of work, orientating his formation and capacities to other possible fields in his professional development. Our end is to encourage all those students and architects when not to remain unemployed people and explore new fields.

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro

[:gl]

Pavo real da mar, Leo Matiz Espinoza

baliza.

(Do port. baliza, der. mozár. do lat. palus ‘pau’).

1. f. Mar. Sinal fixo ou móbil que se pon de marca para indicar lugares perigosos ou para orientación do navegante.

2. f. No tráfico aéreo e terrestre, outros sinais utilizados para fins semellantes.

3. f. Mar. Título do dereito que nalgúns portos pagaban as embarcacións polo auxilio e bo servizo que lles prestaban as balizas establecidas.

estar fóra de ~s.

1. loc. verb. Mar. Navegar en franquía ao saír dun porto

RAE

O obxectivo desta nova sección é presentar vías tanxentes dentro da profesión, para iso mostraremos o traballo daqueles que optaron por investigar en novas liñas de traballo, orientando a súa formación e capacidades a outros posibles campos no seu desenvolvemento profesional. O noso fin é animar todos aqueles estudantes e arquitectos a non quedar parados e exploren novos campos.

Entrevista realizadas por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro.

[:]

Tres melodias de Le Corbusier | Marcelo GardinettiTres melodias de Le Corbusier | Marcelo GardinettiThree melodies of Le Corbusier | Marcelo Gardinetti

Casa Curutchet, Le Corbusier  | Marcelo Gardinetti

La ruptura de las concepciones academicistas producidas por la revolución pictórica de finales del siglo XIX y fundamentalmente la búsqueda de los más importantes intérpretes del cubismo obsesionados por representar la profundidad en dos dimensiones, creó un nuevo universo de imágenes que dio origen a numerosas corrientes artísticas. En años subsiguientes, la idea pictórica desarrollada por el Purismo entiende la representación de objetos en virtud de sus propiedades físicas, sus conflictos o sus acuerdos, admitiendo la tensión entre planos como un hecho espacial de la superficie representada. Un escenario donde la luz y las tonalidades son determinantes para el logro del objetivo.

La convención purista aplicada en la pintura, es transportada a la arquitectura por Le Corbusier a partir de 1920. Desde entonces y hasta el final de su carrera, las referencias a su saber pictórico se encuentran amarradas a su obra en disposiciones, gestos o razonamientos, cualquiera sea su programa o escala.

Esa alianza implícita confiere a la arquitectura de Le Corbusier un carácter singular, acuñado en una dialéctica colmada de alegorías poéticas. Esta fusión manifestada en lenguajes indivisos, encuentra en la composición de la elevación de calle de la casa Curutchet un caso emblemático. Con tres de sus caras laterales comprimidas entre muros medianeros, el carácter de la fachada resulta fundamental para expresar la idea de arquitectura gestada en el interior de la obra.

En la Casa Curutchet, Le Corbusier resume el proceso compositivo de la vista frontal aplicando el enfoque pictórico purista.

El diseño es un equilibrado juego de signos aplicados en el espacio. Separa en planos los componentes que históricamente formaron parte de la unidad del muro: la estructura, el cerramiento y la protección solar. De esta forma, cada entidad se convierte en una capa independiente, superpuestas en un ejercicio de transparencia fenomenal que diferencia primer plano, medio y fondo. El Brise Soleil, el plano de carpinterías y la trama de pilotis constituyen las tres capas de la composición que Le Corbusier denomino 3 melodies.

Esta calificación fue apuntada por el propio Le Corbusier en el plano de elevación que estaba desarrollando Bernard Hoesli, mediante un texto y un pequeño dibujo realizado a mano alzada que refleja esquemáticamente estas tres entidades. [1]

La composición melódica de Le Corbusier secuencia tres capas con distintos ritmos, o más exactamente, con modulaciones originadas por diferentes criterios: El brise soleil y los montantes de las carpinterías están formulados en base a los mandatos del modulor, en cambio la trama de pilotis responde a necesidades estructurales. Sin embargo, esta dualidad de criterios rítmicos empleados en cada figura, pasa inadvertida en la composición final.

El brise soleil es tratado como un plano flotante delante del volumen delantero, desempeñando una doble función: en el nivel de consultorios interrumpe el paso de los rayos solares y cuando supera el volumen se transforma en balaustrada de la terraza y marco de las visuales hacia el bosque. El plano de carpinterías se ajusta horizontalmente de lado a lado del volumen, a ras del muro, para conferir esa imagen de liviandad característica en la obra de Le Corbusier. Por detrás, la trama de columnas perfora el volumen de los consultorios, para elevarse sobre la terraza y sostener el baldaquino superior.

Casa Curutchet, Le Corbusier | Marcelo Gardinetti

En las composiciones pictóricas puristas una paleta reducida en tonos articula los objetos, acercando los elementos ubicados por detrás al iluminarlos con igual intensidad que los ubicados delante. Este efecto de luces y sombras que induce la compresión pictórica es trasladado a la elevación de calle, incitado en la disposición de los elementos. El brise soleil produce un efecto de sombra uniforme sobre el plano de los consultorios, secuela que repite el baldaquino superior sobre el muro medianero. Este efecto de sombra más sombra contrasta con la luminosidad de la fachada de la vivienda ubicada por detrás, que aparece como un plano iluminado debido al hueco promovido en la losa de la terraza. Esta operación simultánea genera el efecto de acercamiento deseado.

El juego compositivo plástico se renueva en una polifonía nacida en la ubicación de los componentes volumétricos respecto al plano frontal. En ese juego, el pórtico colocado a la izquierda equilibra la asimetría producida por el baldaquino superior recostado sobre el lado derecho. Del mismo modo, el diseño biselado de sus lados alienta el punto de fuga que se contrapone al efecto de dispersión visual que promueve la trama uniforme del brise soleil.

Este relato, que bien podría referir a una obra pictórica consumada sobre un enorme lienzo, intenta reseñar la técnica empleada en la composición de la vista frontal de la Casa Curutchet, trazada según las leyes que rigen el espacio pictórico purista. Planos y capas transformados en melodías que Le Corbusier aúna para componer una sugerente eufonía espacial.

Pero no se trata solo de un juego compositivo. Esta alegoría melódica reproduce la búsqueda poética, pertinaz, casi utópica, de un hombre que se permitió ofrecerle a la arquitectura la expresión de la sensibilidad humana.

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. marzo 2013

Notas:
[1] plano n°12.151, 1 de marzo de 1949, ©FLC.

Curutchet House, Le Corbusier | Marcelo Gardinetti

The break of the conceptions academicistas produced by the pictorial revolution of ends of the 19th century and fundamentally the search of the most important interpreters of the cubism obsessed for representing the depth in two dimensions, created a new universe of images that gave origin to numerous artistic currents. In the subsequent years, the pictorial idea developed by the Purism understands the representation of objects by virtue of his physical properties, his conflicts or his agreements, admitting the tension between planes as a spatial fact of the represented surface. A scene where the light and the tonalities are determinant for the achievement of the aim..

The purist convention applied in the painting, is transported to the Le Corbusier´s architecture from 1920. Since then and until the end of his career, the references to his to know pictorially are tied to his work in dispositions, gestures or reasonings, anyone is his program or scale.

This implicit alliance awards to the Le Corbusier´s architecture a singular character coined in a dialectics fulfilled with poetical allegories. This merger demonstrated in undivided languages, he finds in the composition of the elevation of street of the Curutchet House an emblematic case. With three of his lateral faces compressed between dividing walls, the character of the front it turns out to be fundamental to express the idea of architecture prepared inside the work.

In the Curutchet House, Le Corbusier summarizes the process compositivo of the frontal sight applying the pictorial purist approach.

The design is a balanced game of signs applied in the space. It separates in planes the components that historically formed a part of the unit of the wall: the structure, the closing and the solar protection. Of this form, every entity turns into an independent cap, superposed into an exercise of phenomenal transparency that differentiates the first plane, way and bottom. The Brise Soleil, the plane of carpentries and the plot of pilotis constitute three caps of the composition that Le Corbusier denominate 3 melodies.

This qualification was aimed by the own one Le Corbusier in the plane of elevation that Bernard Hoesli was developing, by means of a text and a small drawing realized to lifted hand that reflects schematically these three entities. [1]

The Le Corbusier´s melodic composition sequences three caps with different paces, or more exactly, with modulations originated by different criteria: The brise soleil and the amounts of the carpentries are formulated on the basis of the mandates of the modulor, on the other hand the plot of pilotis answers to structural needs. Nevertheless, this duality of rhythmic criteria used in every figure, it slips by in the final composition.

The brise soleil is treated as a floating plane in front of the front volume, recovering a double function: in the level of doctor’s offices it interrupts the step of the solar beams and when it overcomes the volume it transforms in balustrade of the terrace and frame of the visual ones towards the forest. The plane of carpentries adjusts horizontally from side to side of the volume, to evenness of the wall, to award this image of typical looseness in the work of Le Corbusier. Behind, the column plot perforates the volume of the doctor’s offices, to rise on the terrace and to support the top canopy.

Curutchet House, Le Corbusier | Marcelo Gardinetti

In the pictorial purist compositions a palette reduced in tones articulates the objects, bringing the elements over located behind on them having illuminated with equal intensity that the located ones ahead. This effect of lights and shades that induces the pictorial compression is moved to the elevation of street, incited in the disposition of the elements. The brise soleil produces an effect of uniform shade on the plane of the doctor’s offices, sequel that repeats the top canopy on the dividing wall. This effect of shade more shade confirms with the luminosity of the front of the housing located behind, that appears as a plane illuminated due to the hollow promoted in the slab of the terrace. This simultaneous operation generates the effect of wished approximation.

The game compositivo plastic is renewed in a polyphony born in the location of the volumetric components with regard to the frontal plane. In this game, the portico placed to the left side balances the asymmetry produced by the top canopy leaned on the right side. In the same way, the bevelled design of his sides encourages the point of escape that is opposed to the effect of visual dispersion that promotes the uniform plot of the brise soleil.

This statement, which well might recount to a pictorial perfect work on an enormous linen, tries to outline the technology used in the composition of the frontal sight of the Curutchet House, planned according to the laws that govern the pictorial purist space. Planes and caps transformed into melodies that Le Corbusier aúna to compose a suggestive spatial euphony.

But it is not a question only of a game compositivo. This melodic allegory reproduces the poetical, pertinacious, almost Utopian search, of a man who was allowed to offer him to the architecture the expression of the human sensibility.

Marcelo Gardinetti . architect

La Plata. march 2013

Notes:

[1] plano n°12.151, 1 march, 1949, ©FLC.

Casa Curutchet, Le Corbusier | Marcelo Gardinetti

A ruptura das concepcións academicistas producidas pola revolución pictórica de finais do século XIX e fundamentalmente a procura dos máis importantes intérpretes do cubismo obsesionados por representar a profundidade en dúas dimensións, creou un novo universo de imaxes que deu orixe a numerosas correntes artísticas. En anos subseguintes, a idea pictórica desenvolvida polo Purismo entende a representación de obxectos en virtude das súas propiedades físicas, os seus conflitos ou os seus acordos, admitindo a tensión entre planos como un feito espacial da superficie representada. Un escenario onde a luz e as tonalidades son determinantes para o logro do obxectivo.

A convención purista aplicada na pintura, é transportada á arquitectura por Le Corbusier a partir de 1920. Dende entón e ata o final da súa carreira, as referencias á súa saber pictórico atópanse amarradas á súa obra en disposicións, xestos ou razonamientos, calquera sexa o seu programa ou escala.

Esa alianza implícita confire á arquitectura de Le Corbusier un carácter singular, acuñado nunha dialéctica colmada de alegorías poéticas. Esta fusión manifestada en linguaxes indivisos, atopa na composición da elevación de rúa da casa Curutchet un caso emblemático. Con tres das súas caras laterales comprimidas entre muros medianeiros, o carácter da fachada resulta fundamental para expresar a idea de arquitectura xestada no interior da obra.

Na Casa Curutchet, Lle Corbusier resume o proceso compositivo da vista frontal aplicando o enfoque pictórico purista.

O deseño é un equilibrado xogo de signos aplicados no espazo. Separa en planos os compoñentes que históricamente formaron parte da unidade do muro: a estrutura, o cerramiento e a protección solar. Desta forma, cada entidade convértese nunha capa independente, superpuestas nun exercicio de transparencia fenomenal que diferencia primeiro plano, medio e fondo. O Brise Soleil, o plano de carpinterías e a trama de pilotis constitúen as tres capas da composición que Le Corbusier denomino 3 melodies.

Esta cualificación foi apuntada polo propio Le Corbusier no plano de elevación que estaba desenvolvendo Bernard Hoesli, mediante un texto e un pequeno debuxo realizado a man alzada que reflicte esquemáticamente estas tres entidades. [1]

A composición melódica de Le Corbusier secuencia tres capas con distintos ritmos, ou máis exactamente, con modulaciones orixinadas por diferentes criterios: O brise soleil e os montantes das carpinterías están formulados en base aos mandatos do modulor, en cambio a trama de pilotis responde a necesidades estructurales. Con todo, esta dualidad de criterios rítmicos empregados en cada figura, pasa inadvertida na composición final.

O brise soleil é tratado como un plano flotante diante do volume dianteiro, desempeñando unha dobre función: no nivel de consultorios interrompe o paso dos raios solares e cando supera o volume transfórmase en balaustrada da terraza e marco das visuales cara ao bosque. O plano de carpinterías axústase horizontalmente de lado a lado do volume, a ras do muro, para conferir esa imaxe de liviandad característica na obra de Le Corbusier. Por detrás, a trama de columnas perfora o volume dos consultorios, para elevarse sobre a terraza e soster o baldaquino superior.

Casa Curutchet, Le Corbusier | Marcelo Gardinetti

Nas composicións pictóricas puristas unha paleta reducida en tons articula os obxectos, achegando os elementos situados por detrás ao iluminalos con igual intensidade que os situados diante. Este efecto de luces e sombras que induce a compresión pictórica é trasladado á elevación de rúa, incitado na disposición dos elementos. O brise soleil produce un efecto de sombra uniforme sobre o plano dos consultorios, secuela que repite o baldaquino superior sobre o muro medianero. Este efecto de sombra máis sombra contrasta coa luminosidad da fachada da vivenda situada por detrás, que aparece como un plano iluminado debido ao oco promovido na losa da terraza. Esta operación simultánea xera o efecto de achegamento desexado.

O xogo compositivo plástico renóvase nunha polifonía nada na ubicación dos compoñentes volumétricos respecto ao plano frontal. Nese xogo, o pórtico colocado á esquerda equilibra a asimetría producida polo baldaquino superior recostado sobre o lado dereito. Do mesmo xeito, o deseño biselado dos seus lados alenta o punto de fuga que se contrapone ao efecto de dispersión visual que promueve a trama uniforme do brise soleil.

Este relato, que ben podería referir a unha obra pictórica consumada sobre un enorme lenzo, intenta apuntar a técnica empregada na composición da vista frontal da Casa Curutchet, trazada segundo as leis que rexen o espazo pictórico purista. Planos e capas transformados en melodías que Le Corbusier aúna para compoñer unha sugerente eufonía espacial.

Pero non se trata só dun xogo compositivo. Esta alegoría melódica reproduce a procura poética, pertinaz, case utópica, dun home que se permitiu ofrecerlle á arquitectura a expresión da sensibilidade humana.

Marcelo Gardinetti . arquitecto

La Plata. marzo 2013

Notas:

[1] plano n°12.151, 1 de marzo de 1949, ©FLC.

Jornadas Virtuales sobre Arquitectura, Sostenibilidad y Nuevas TecnologíasXornadas Virtuais sobre Arquitectura, Sostenibilidade e Nueovas TecnoloxíasArchitecture, Sustainability and New Technologies Virtual Days

0

La Fundación Arquitectura Contemporánea te invita a participar en estas Jornadas virtuales sobre Arquitectura, Sostenibilidad y Nuevas Tecnologías. La Fundación junto con la empresa de Vivienda Municipal de Córdoba VIMCORSA organizaron el Concurso Internacional de viviendas para jóvenes en Córdoba V4j: inteligente, flexible, sostenible, accesible en el año 2011. Estas jornadas ofrecen la oportunidad de revisitar dicha convocatoria, los proyectos ganadores, participar en sus cuatro mesas redondas así como interactuar con los autores de los proyectos ganadores, con expertos en las temáticas así como miembros de la Fundación Arquitectura Contemporánea y VIMCORSA.

Estas jornadas se celebran gracias a la concesión de acciones complementarias a Proyectos de Investigación Fundamental no orientadas, en la Convocatoria de 2011 del Ministerio de Ciencia e Innovación. Por tanto, se trata de una actividad investigadora con la que la Fundación quiere fomentar el sistema español Ciencia-Tecnología-Empresa a través de la difusión de resultados de investigación sobre vivienda contemporánea y su desarrollo tecnológico. Tras la resolución del concurso, parece imprescindible provocar un debate que sirva para reflexionar sobre los resultados, concienciarnos tanto como estudiantes, profesionales e investigadores de la arquitectura de la necesidad de una nueva arquitectura de la vivienda y, finalmente que sirva para acercar a la sociedad a nuevos modelos arquitectónicos.

+ info

A Fundación Arquitectura Contemporánea invítache a participar nestas Xornadas virtuales sobre Arquitectura, Sostenibilidad e Novas Tecnoloxías. A Fundación xunto coa empresa de Vivenda Municipal de Córdoba VIMCORSA organizaron o Concurso Internacional de vivendas para mozas en Córdoba V4j: intelixente, flexible, sostenible, accesible no ano 2011. Estas xornadas ofrecen a oportunidade de revisitar dita convocatoria, os proxectos ganadores, participar nos seus catro mesas redondas así como interactuar cos autores dos proxectos ganadores, con expertos nas temáticas así como membros da Fundación Arquitectura Contemporánea e VIMCORSA.

Estas xornadas celébranse grazas á concesión de accións complementarias a Proxectos de Investigación Fundamental non orientadas, na Convocatoria de 2011 do Ministerio de Ciencia e Innovación. Xa que logo, trátase dunha actividade investigadora coa que a Fundación quere fomentar o sistema español Ciencia-Tecnoloxía-Empresa a través da difusión de resultados de investigación sobre vivenda contemporánea e o seu desenvolvemento tecnolóxico. Trala resolución do concurso, parece imprescindible provocar un debate que sirva para reflexionar sobre os resultados, concienciarnos tanto como estudantes, profesionais e investigadores da arquitectura da necesidade dunha nova arquitectura da vivenda e, finalmente que sirva para achegar á sociedade a novos modelos arquitectónicos.

+ info

The Contemporary Architecture Foundation invites you to take part in these virtual Days on Architecture, Sustainability and New Technologies. The Foundation together with the company of Municipal Housing of Cordova VIMCORSA they organized the International Contest of housings for young women in Cordova V4j: intelligent, flexible, sustainable, accessible in the year 2011. These days offer the opportunity to re-visit the above mentioned summons, the winning projects, to take part in his four round tables as well as to interact with the authors of the winning projects, with experts in the subject matters as well as members of the Foundation Contemporary Architecture and VIMCORSA.

These days are celebrated thanks to the concession of complementary actions to Projects of Fundamental Investigation not orientated, in the Summons of 2011 of the Department of Science and Innovation. Therefore, it is a question of an investigative activity with which the Foundation wants to promote the Spanish system Ciencia-Tecnología-Empresa across the diffusion of results of investigation on contemporary housing and his technological development. After the resolution of the contest, it seems to be indispensable to provoke a debate that serves to think about the results, to arouse so much as students, professionals and investigators of the architecture of the need of a new architecture of the housing and, finally that serves to bring new architectural models over to the company.

+ info

Toyo Ito, premio Pritzker 2013Toyo Ito, premio Pritzker 2013Toyo Ito, Pritzker Prize 2013

2

Toyo Ito gana el premio Pritzker 2013. El jurado de este año, presidido por Lord Palumbo, está conformado por: Alejandro Aravena, Stephen Breyer, Yung Ho Chang, Glenn Murcutt, Juhani Pallasmaa y Martha Thorne.

El arquitecto Toyo Ito, ganador del Pritzker de Arquitectura 2013 | Fotografía: Yoshiaki Tsutsui | EFE

+ pritzkerprize.com

Toyo Ito gaña o premio Pritzker 2013. O xurado deste ano, presidido por Lord Palumbo, está conformado por: Alejandro Aravena, Stephen Breyer, Yung Ho Chang, Glenn Murcutt, Juhani Pallasmaa e Martha Thorne.

O arquitecto Toyo Ito, gañador do Pritzker de Arquitectura 2013 | Fotografía: Yoshiaki Tsutsui | EFE

+ pritzkerprize.com

Toyo Ito gains the prize Pritzker 2013. The juror of this year, presided by Lord Palumbo, is shaped for: Alejandro Aravena, Stephen Breyer, Yung Ho Chang, Glenn Murcutt, Juhani Pallasmaa and Martha Thorne.

The architect Toyo Ito, winner of the Pritzker of Architecture 2013 | Photography: Yoshiaki Tsutsui | EFE

+ pritzkerprize.com

Mayor seguridad requiere mejor espacio público | Martin MarcosMaior seguridade require mellor espazo público | Martin MarcosMajor safety needs better public space | Martin Marcos

¿Es posible sumar desde otra mirada disciplinar a un problema tan complejo y urgente? ¿Un buen espacio público puede inducir comportamientos sociales y hacer más segura una ciudad? Algunos sostienen que reparar rápido las “ventanas rotas” y volver a pensar la calle son la mejor política preventiva.

En 1969 Philip Zimbardo, profesor de la Universidad de Stanford, realizo un experimento en el marco de sus investigaciones sobre psicología social. Estacionó un automóvil sin patente con el capot levantado en una calle del descuidado Bronx de Nueva York; y otro similar en una calle del rico barrio de Palo Alto, California. El automóvil del Bronx fue atacado en menos de diez minutos. Su  aparente estado de abandono habilitó el saqueo. El automóvil de Palo Alto no fue tocado por más de una semana. Luego Zimbardo dio un paso más, rompió una ventana con un martillo. De inmediato los transeúntes comenzaron a llevarse cosas. En pocas horas, el auto había sido totalmente deteriorado. En ambos casos muchos de los saqueadores no parecían ser gente peligrosa. La experiencia, que derribó más de un prejuicio, habilitó que los profesores de Harvard George Kelling y James Wilson desarrollaran en 1982 la Teoría de las Ventanas Rotas: “Si una ventana rota se deja sin reparar, la gente sacará la conclusión que a nadie le importa y que el lugar no tiene quien lo cuide. Pronto se romperán más ventanas, y la sensación de descontrol se contagiará del edificio a la calle, enviando la señal de que todo vale y que allí no hay autoridad”.

A raíz de ello Kelling fue contratado –mucho antes de Rudolph Giuliani y sus controvertidas políticas de “tolerancia cero”– como asesor del subte de Nueva York, donde reinaban la inseguridad y el delito. Su primer desafío fue convencer al progresista alcalde de la ciudad, el demócrata Ed Koch, que la solución no era poner más policía y hacer más arrestos, como la mayoría reclamaba, sino limpiar e impedir sistemáticamente los graffitis en los vagones, hacer que todo el mundo pague su boleto, y erradicar el vagabundeo en el subte. Pese a la lluvia de críticas, la transformación del Metro de Nueva York comenzó mediante símbolos y detalles concretos, pero muy visibles, que restablecían el orden y la autoridad. Hasta el afamado diseñador Massimo Vignelli, autor de la señalización, resolvió invertir los colores de sus carteles a tipografía blanca sobre fondo negro para desalentar a los graffiteros. Hoy es un modelo de espacio público seguro y eficiente; y un emblema que los neoyorquinos no están dispuestos a volver a poner en riesgo.

La idea es sencilla pero poderosa: Las malas costumbres se contagian rápido; pero las buenas, con esfuerzo y continuidad, pueden desplazarlas. ¿Cuantas cosas a nuestro alrededor están en estado crítico por nuestra indiferencia ante el primer síntoma de que algo no estaba bien? ¿Cuántas ventanas rotas vemos por día? Se trata de marcar los límites y evidenciar malas prácticas y hábitos con estrategias situacionales y preventivas que involucren tanto a las autoridades como a la comunidad en una resolución participativa de los problemas. Pero también reivindicar el rol del Estado en la regulación y control de un ámbito donde siempre debe privilegiarse el interés general por sobre cualquier apropiación particular –pequeña o grande- por mas justificada que sea. A diferencia de lo que muchos sostienen desde una errónea perspectiva libertaria, la convivencia democrática en el espacio público exige restringir la libertad individual para maximizar su buen uso y el disfrute colectivo.

Algunas de las ciudades más exitosas en esta materia han salido de sus espirales de deterioro conjugado la planificación proactiva con alta calidad de diseño, materiales y construcción;  sumado a la instalación de una cultura de la higiene urbana y el mantenimiento constante; o como le gusta decir al ex-alcalde de Curitiba, Jaime Lerner: “Obsesión por la acupuntura urbana”.

Una de las primeras en señalar estas cuestiones fue Jane Jacobs, famosa y polémica militante por los derechos civiles en Nueva York. Inicialmente ridiculizada por los tecnócratas del urbanismo moderno, hoy es reivindicada y citada hasta por el propio presidente Obama. En su libro “Muerte y vida de las grandes ciudades” (1962) va a rescatar las ricas preexistencias de la ciudad multifuncional, compacta y densa donde la calle, el barrio y la comunidad son vitales en la cultura urbana. “Mantener la seguridad de la ciudad es tarea principal de las calles y las veredas”. Para ella una calle segura es la que propone una clara delimitación entre el espacio público y el privado, con gente y movimiento constantes, manzanas no muy grandes que generen numerosas esquinas y cruces de calles; donde los edificios miren hacia la acera para que muchos ojos la custodien.

Como plantea la ONU: “El futuro de la humanidad y del planeta depende de tener mejores ciudades”. Sabemos que replegarnos al espacio privado, o huir al insustentable urbanismo difuso de las periferias no es solución y agrava el problema. Nuestra “calidad de vida” no puede depender de ghettos custodiados por murallas, alarmas y ejércitos privados. Por eso reducir la inseguridad y los niveles de temor es tan prioritario como hacerlas más eficientes, integradas y creativas. Debemos volver a mirar el espacio público como el corazón de la vida moderna; su diseño, su uso, su gestión y nuevas funciones. Invertir nuestra habitual lógica proyectual y definir los sólidos solo a partir de una clara toma de partido sobre que vacíos queremos. Desde allí repensar la calle, la plaza, el parque; el arbolado y el paisaje urbano, aquello que nos permite construir identidad y experimentar el encuentro, el intercambio y la diferencia. “Un sitio se hace lugar solo cuando nos apropiamos culturalmente de él”, diría Heidegger.

Recientes investigaciones demuestran que estas correspondencias entre diseño urbano, comunidad y espacio público son complementos ideales para la implementación de una política de seguridad consistente. Bill Hillier, Profesor de la Universidad de Londres, desde su Laboratorio de Sintaxis Espacial investiga y mapea los flujos entre delito, lugares y población. Millones de datos relevados y años de análisis le han permitido concluir, igual que Jacobs, que la ciudad compacta y densa es más segura que los barrios residenciales de baja densidad. Las zonas especializadas o mono-funcionales con poca presencia de viviendas -que pierden vitalidad y peatones a cierta hora- tampoco son recomendables. La calle vuelve a ser clave y recomienda anchos acotados -no sobredimensionarla- y tejido compacto mediante edificios que conformen una grilla con buena densidad poblacional. Las torres exentas con rejas o paredones hacia la calle y los shoppings endogámicos que se aíslan del espacio público, no ayudan. Lo ideal: Manzanas con comercios en planta baja y  edificios de departamentos en los pisos superiores, conformando calles y barrios animados y heterogéneos que mezclen distintos tipos de gente y actividades; desde educativas, culturales, e institucionales, hasta comerciales, turísticas y productivas ambientalmente compatibles.

La problemática de la seguridad debe ser parte de la normativa urbanística y de los retos iniciales del proyecto, la arquitectura y la obra pública. Las angustias e imposibilidades actuales nos desafían a exigir e innovar desde otras lógicas, con mayor participación y menos especulación. Tal vez desterrar lo que Luis Fernández Galiano denomina “arquitectura urbicida” -aquella que responde más al ego y/o a una oportunidad de negocio que a hacer mejor ciudad- sea un buen comienzo.

Martin Marcos . Arquitecto y urbanista. Profesor Titular FADU UBA
buenos aires. marzo de 2013

Is it possible to add up from another look to discipline to such a complex and urgent problem? Can good public space induce social behaviors and make a city surer? Some of them hold that to repair rapidly the «torn windows» and to return to think the street are the best preventive politics.

In 1969 Philip Zimbardo, teacher of Stanford’s University, I realize an experiment in the frame of his investigations on social psychology. He parked a car without patent with the capot raised in a street of the careless Bronx of New York; and similar other one in a street of the rich neighborhood of Palo Alto, California. The car of the Bronx was attacked in less than ten minutes. His apparent condition of abandon enabled the plunder. The car of Palo Alto was not touched for any more than one week. Then Zimbardo gave one more step, broke a window with a hammer. At once the transients began to take things to him. At a few hours, the car had been totally damaged. In both great cases of the looters they were not seeming to be a dangerous people. The experience, which knocked down more than one prejudice, enabled that Harvard George’s teachers Kelling and James Wilson were developing in 1982 the Theory of the Torn Windows: «If a torn window is left without repairing, the people will extract the conclusion that matters for nobody and that the place does not have the one who takes care of it. Soon more windows will break, and the sensation of descontrol will be contagious from the building to the street, sending the sign of that any voucher and that there there is no authority».

Immediately after it Kelling was contracted -a long before before Rudolph Giuliani and his controversial policies of » tolerance zero «- as adviser of the subway of New York, where they were reigning the insecurity and the crime. His first challenge was to convince the progressive mayor of the city, the democrat Ed Koch, that the solution was not to put more police and to do any more arrests, since the majority was protesting, but the graffitis cleaned and to prevent systematicly in the coaches, from doing that the whole world pays his ticket, and from eradicating the drifting in the subway. In spite of the rain of critiques, the transformation of the Meter of New York began by means of symbols and concrete, but very visible details, which the order and the authority were restoring. Up to the famous designer Massimo Vignelli, author of the signposting, resolved to invest the colors of his cartels to white typography on black bottom to discourage the graffiteros. Today he is a model of public sure and efficient space; and an emblem that the New Yorkers are not ready to return to put in risk.

The idea is simple but powerful: The bad customs are contagious rapidly; but the good ones, with effort and continuity, can displace them. Are all the things to ours around in critical state for our nonchalance before the first symptom of which it were not anything nice? How many torn windows we see per day? It is a question of marking the limits and demonstrating bad practices and habits with situational and preventive strategies that involve both to the authorities and to the community in a participative resolution of the problems. But also to claim the role of the State in the regulation and control of an area where always the general interest must favour for on any particular appropriation – small or big – for mas justified that is. Unlike what they support many from an erroneous libertarian perspective, the democratic conviviality in the public space demands to restrict the individual freedom to maximize his good use and the collective enjoyment.

Some of the most successful cities in this matter have gone out of his spirals of brought together deterioration the proactive planning with high quality of design, materials and construction; added to the installation of a culture of the urban hygiene and the constant maintenance; or she likes to say to the ex-mayor of Curitiba, Jaime Lerner: «Obsession for the urban acupunctur «.

One of the first ones in indicating these questions was Jane Jacobs, famous and politicallly active polemic for the civil laws in New York. Initially ridiculed by the technocrats of the modern urbanism, today it is claimed and mentioned even by the own president Obama. In his book «Death and life of the big cities» (1962) it is going to rescue the rich preexistences of the multifunctional, compact and dense city where the street, the neighborhood and the community are vital in the urban culture. «To support the safety of the city is a principal task of the streets and the paths». For her a sure street is the one that proposes a clear delimiting between the public space and the private one, with people and movement constants, not very big apples that generate numerous corners and crossings of streets; where the buildings look at the sidewalk in order that many eyes guard it.

Since it raises the UNO: «The future of the humanity and of the planet depends having better cities». We know that to withdraw to the private space, or to flee to the unsustainable diffuse urbanism of the peripheries is not a solution and to aggravate the problem. Our » quality of life » cannot depend on ghettos guarded by walls, alarms and private armies. Because of it reduce the insecurity and the levels of dread it is so priority as to make them more efficient, integrated and creative. We must return to look at the public space as the heart of the modern life; his design, his use, his management and new functions. To invest our habitual logic proyectual and to define the solid ones only from a clear capture of party on which empty we want. From there rethinking the street, the square, the park; the woodland and the urban landscape, that one who allows us to construct identity and to experience the meeting, the exchange and the difference. «A site does alone place to itself when we appropriate culturally of him», would say Heidegger.

Recent investigations demonstrate that these correspondences between urban design, community and public space are ideal complements for the implementation of a consistent security policy. Bill Hillier, Teacher of the University of London, from his Laboratory of Spatial Syntax investigates and mapea the flows between crime, places and population. Million relieved information and years of analysis have allowed him to conclude, like Jacobs, that the compact and dense city is surer than the residential neighborhoods of low density. The specialized or mono-functional zones with few presence of housings – that lose vitality and pedestrians at certain hour – are not advisable either. The street returns to be a key and recommends broad annotated – not sobredimensionarla – and compact fabric by means of buildings that shape a cricket with good population density. The exempt towers with gratings or paredones towards the street and the shoppings endogámicos that are isolated of the public space, do not help. The ideal thing: Apples with trades in ground floor and buildings of departments in the top floors, shaping streets and animated and heterogeneous neighborhoods that mix different types of people and activities; from educational, cultural, and institutional, up to commercial, tourist and productive environmentally compatible.

The problematics of the safety must be a part of the urban development regulation and of the initial challenges of the project, the architecture and the public work. The distresses and current impossibilities challenge us to demand and innovate from other logics, with major participation and fewer speculation. Maybe to exile what Luis Fernandez Galiano names » architecture urbicida » – that one that answers more to the ego and / or to an opportunity of business that to doing better city – should be a good beginning.

Martin Marcos . Architect and town planner. Titular Teacher FADU UBA

buenos aires. March, 2013

¿É posible sumar desde outra mirada disciplinar a un problema tan complexo e urxente? ¿Un bo espazo público pode inducir comportamentos sociais e facer máis segura unha cidade? Algúns sosteñen que reparar rápido as “fiestras rotas” e volver pensar a rúa son a mellor política preventiva.

En 1969 Philip Zimbardo, profesor da Universidade de Stanford, realizo un experimento no marco das súas investigacións sobre psicología social. Estacionou un automóbil sen patente co capot levantado nunha rúa do descoidado Bronx de Nova York; e outro similar nunha rúa do rico barrio de Pau Alto, California. O automóbil do Bronx foi atacado en menos de dez minutos. O seu aparente estado de abandono habilitó o saqueo. O automóbil de Pau Alto non foi tocado por máis dunha semana. Logo Zimbardo deu un paso máis, rompeu unha fiestra cun martillo. De inmediato os transeúntes comezaron a levarse cousas. En poucas horas, o auto fora totalmente deteriorado. En ambos casos moitos dos saqueadores non parecían ser xente perigosa. A experiencia, que derribou máis dun prejuicio, habilitó que os profesores de Harvard George Kelling e James Wilson desenvolvesen en 1982 a Teoría das Fiestras Rotas: “Si unha fiestra rota déixase sen reparar, a xente sacará a conclusión que a ninguén lle importa e que o lugar non ten quen o coide. Pronto se romperán máis fiestras, e a sensación de descontrol contaxiarase do edificio á rúa, enviando o sinal de que todo vale e que alí non hai autoridade”.

A raíz diso Kelling foi contratado –moito antes de Rudolph Giuliani e as súas controvertidas políticas de “tolerancia cero”– como asesor do subte de Nova York, onde reinaban a inseguridade e o delito. O seu primeiro desafío foi convencer ao progresista alcalde da cidade, o demócrata Ed Koch, que a solución non era poñer máis policía e facer máis arrestos, como a maioría reclamaba, senón limpar e impedir sistemáticamente os graffitis nos vagones, facer que todo o mundo pague o seu boleto, e erradicar o vagabundeo no subte. Pese á choiva de críticas, a transformación do Metro de Nova York comezou mediante símbolos e detalles concretos, pero moi visibles, que restablecían a orde e a autoridade. Ata o afamado diseñador Massimo Vignelli, autor da señalización, resolveu investir as cores dos seus carteis a tipografía branca sobre fondo negro para desalentar aos graffiteros. Hoxe é un modelo de espazo público seguro e eficiente; e un emblema que os neoyorquinos non están dispostos a volver poñer en risco.

A idea é sinxela pero poderosa: Os malos costumes contáxianse rápido; pero as boas, con esforzo e continuidade, poden desprazalas. ¿Cantas cousas ao noso ao redor están en estado crítico pola nosa indiferenza ante o primeiro síntoma de que algo non estaba ben? ¿Cantas fiestras rotas vemos por día? Trátase de marcar os límites e evidenciar malas prácticas e hábitos con estratexias situacionales e preventivas que involucren tanto ás autoridades como á comunidade nunha resolución participativa dos problemas. Pero tamén reivindicar o rol do Estado na regulación e control dun ámbito onde sempre debe privilexiarse o interese xeral por sobre calquera apropiación particular –pequena ou grande- por mais xustificada que sexa. A diferenza do que moitos sosteñen desde unha errónea perspectiva libertaria, a convivencia democrática no espazo público esixe restrinxir a liberdade individual para maximizar o seu bo uso e o goce colectivo.

Algunhas das cidades máis exitosas nesta materia saíron das súas espirales de deterioro conxugado a planificación proactiva con alta calidade de deseño, materiais e construción; sumado á instalación dunha cultura da higiene urbana e o mantemento constante; ou como lle gusta dicir ao ex-alcalde de Curitiba, Jaime Lerner: “Obsesión pola acupuntura urbana”.

Unha das primeiras en sinalar estas cuestións foi Jane Jacobs, famosa e polémica militante polos dereitos civís en Nova York. Inicialmente ridiculizada polos tecnócratas do urbanismo moderno, hoxe é reivindicada e citada ata polo propio presidente Obama. No seu libro “Morte e vida das grandes cidades” (1962) vai rescatar as ricas preexistencias da cidade multifuncional, compacta e densa onde a rúa, o barrio e a comunidade son vitais na cultura urbana. “Manter a seguridade da cidade é tarefa principal das rúas e as veredas”. Para ela unha rúa segura é a que propón unha clara delimitación entre o espazo público e o privado, con xente e movemento constantes, mazás non moi grandes que xeren numerosas esquinas e cruces de rúas; onde os edificios miren cara á beirarrúa para que moitos ollos custódiena.

Como suscita a ONU: “O futuro da humanidade e do planeta depende de ter mellores cidades”. Sabemos que replegarnos ao espazo privado, ou fuxir ao insustentable urbanismo difuso das periferias non é solución e agrava o problema. A nosa “calidade de vida” non pode depender de ghettos custodiados por murallas, alarmas e exércitos privados. Por iso reducir a inseguridade e os niveis de temor é tan prioritario como facelas máis eficientes, integradas e creativas. Debemos volver mirar o espazo público como o corazón da vida moderna; o seu deseño, o seu uso, a súa xestión e novas funcións. Investir nosa habitual lóxica proyectual e definir os sólidos só a partir dunha clara toma de partido sobre que baleiros queremos. Desde alí repensar a rúa, a praza, o parque; o arbolado e a paisaxe urbana, aquilo que nos permite construír identidade e experimentar o encontro, o intercambio e a diferenza. “Un sitio faise lugar só cando nos apropiamos culturalmente de el”, diría Heidegger.

Recentes investigacións demostran que estas correspondencias entre deseño urbano, comunidade e espazo público son complementos ideais para a implementación dunha política de seguridade consistente. Bill Hillier, Profesor da Universidade de Londres, desde o seu Laboratorio de Sintaxis Espacial investiga e mapea os fluxos entre delito, lugares e poboación. Millóns de datos relevados e anos de análises permitíronlle concluír, igual que Jacobs, que a cidade compacta e densa é máis segura que os barrios residenciales de baixa densidad. As zonas especializadas ou mono-funcionales con pouca presenza de vivendas -que perden vitalidade e peatones a certa hora- tampouco son recomendables. A rúa volve ser clave e recomenda anchos acoutados -non sobredimensionarla- e tecido compacto mediante edificios que conformen unha grilla con boa densidad poblacional. As torres exentas con rejas ou paredones cara á rúa e os shoppings endogámicos que se illan do espazo público, non axudan. O ideal: Mazás con comercios en planta baixa e edificios de departamentos nos pisos superiores, conformando rúas e barrios animados e heterogéneos que mesturen distintos tipos de xente e actividades; desde educativas, culturais, e institucionais, ata comerciais, turísticas e produtivas ambientalmente compatibles.

A problemática da seguridade debe ser parte da normativa urbanística e dos retos iniciais do proxecto, a arquitectura e a obra pública. As angustias e imposibilidades actuais nos desafían a esixir e innovar desde outras lóxicas, con maior participación e menos especulación. Talvez desterrar o que Luís Fernández Galiano denomina “arquitectura urbicida” -aquela que responde máis ao ego e/ou a unha oportunidade de negocio que a facer mellor cidade- sexa un bo comezo.

Martin Marcos . Arquitecto e urbanista. Profesor Titular FADU UBA

bos aires. marzo de 2013

Jane EyreJane EyreJane Eyre

0

Estoy releyendo en mi tiempo libre Jane Eyre y encontrando un buen número de elementos muy interesantes que habían pasado desapercibidos en lecturas anteriores — lo reconozco, a mí las Brontë me pueden desde la adolescencia. Ya he comentado en alguna otra ocasión lo útil que me parece incorporar referencias literarias a la investigación urbanística, como fuentes privilegiadas que transmiten de forma excepcional la experiencia y mentalidad de un determinado período. O seamos justos y digámoslo con las palabras del que barrió las ciencias sociales en este sentido, Raymond Williams: para expresar la ‘estructura de sentimiento’ de una época.

Pues aquí tenemos este particular choque de territorialidades entre Jane y Rochester, dos geografías opuestas que vienen a cruzarse en Thornfield Hall, en algún lugar al norte de Inglaterra. Rochester es el hombre de mundo, sus negocios y ocio producen una vida extremadamente móvil, deslocalizada e imprevisible, desplazándose con facilidad en el amplio tejido de redes económicas y culturales con que Gran Bretaña despunta a nivel mundial en la primera mitad del XIX. Jane es por el contrario la figura fijada al ámbito local, a las instituciones y casas por las que va pasando. Rochester se burla en algún momento de ella: “Miss Eyre, have you ever lived in a town? … Have you seen much society?”.

[…]

Álvaro Sevilla Buitrago

+ artículo publicado en Multipliciudades

Estou relendo no meu tempo libre Jane Eyre e atopando un bo número de elementos moi interesantes que pasaran desapercibidos en lecturas anteriores — recoñézoo, a min as Brontë pódenme desde a adolescencia. Xa comentei nalgunha outra ocasión o útil que me parece incorporar referencias literarias á investigación urbanística, como fontes privilexiadas que transmiten de forma excepcional a experiencia e mentalidad dun determinado período. Ou sexamos xustos e digámoslo coas palabras do que varreu as ciencias sociais neste sentido, Raymond Williams: para expresar a ‘estrutura de sentimento’ dunha época.

Pois aquí temos este particular choque de territorialidades entre Jane e Rochester, dúas xeografías opostas que veñen cruzarse en Thornfield Hall, nalgún lugar ao norte de Inglaterra. Rochester é o home de mundo, os seus negocios e lecer producen unha vida extremadamente móbil, deslocalizada e imprevisible, desprazándose con facilidade no amplo tecido de redes económicas e culturais con que Gran Bretaña despunta a nivel mundial na primeira metade do XIX. Jane é pola contra a figura fixada ao ámbito local, ás institucións e casas polas que vai pasando. Rochester búrlase nalgún momento dela: “Miss Eyre, have you ever lived in a town? … Have you seen much society?”.

[…]

Álvaro Sevilla Buitrago

+ artigo publicado en Multipliciudades

I am rereading in my time free Jane Eyre and finding a good number of very interesting elements that had happened unnoticed in previous readings – I recognize it, to me the Brontë me can from the adolescence. Already I have commented in some another occasion on the useful thing that seems to me to incorporate literary references to the urban development investigation, as privileged sources that transmit of exceptional form the experience and mentality of a certain period. Or let’s be just and digámoslo with the words of the one that swept the social sciences in this respect, Raymond Williams: to express the ‘ structure of feeling ‘ of an epoch.

Since here we have this particular shock of territorialidades between Jane and Rochester, two geografías objected that come to cross in Thornfield Hall, in some place to the north of England. Rochester is the man of the world, his business and leisure produce an extremely mobile, relocated and unforseeable life, moving with facility in the wide fabric of economic and cultural networks with which Great Britain appears worldwide in the first half of the XIXth. Jane is on the contrary the figure fixed to the local area, to the institutions and houses for which it is happening. Rochester jokes in some moment of her: “Miss Eyre, have you ever lived in a town? … Have you seen much society?”.

[…]

Álvaro Sevilla Buitrago

+ article is published in Multipliciudades

[:es]Lisboa. La ciudad de Fernando Pessoa[:gl]Lisboa. A cidade de Fernando Pessoa[:en]Lisbon. Fernando Pessoa’s city [:]

0

[:es]

Un lugar de elección, un lugar de cita, un paisaje visto, revisitado, una construcción.
Cuando el paisaje visto es elegido, nos dice Juan Eduardo Cirlot en su Diccionario, es decir, cuando “una interpretación automática e inconsciente nos revela una afinidad que nos hace detenernos en él, buscarlo, volver repetidamente.”, se produce una analogía que determina “la adopción del paisaje por el espíritu, en virtud de las cualidades que posé por sí mismo y que son las mismas del sujeto. El subjetivismo concierne sólo a la elección. La intelección del significado de un paisaje es ya plenamente objetiva…” De ahí que “los lugares elegidos sean la imagen-coyuntura que en ellos se desenvuelven. El lugar de cita, cuando es auténtico y no arbitrario ni ocasional, es una transposición al espacio y a la topografía de lo que allí se reúne o realiza.” Más adelante, continúa Cirlot citando a Mircea Eliade: “El hombre no elige nunca el lugar; se limita a descubrirlo“, por lo que “Debe buscarse entonces: el orden espacial del paisaje dentro de una demarcación que lo limite y particularice, estructurándolo a manera de una construcción u obra de arte.”

La demarcación que particulariza esta Lisboa, discurre entre desastres e invenciones, entre el uno de noviembre de 1755 y el 30 de noviembre de 1935 aproximadamente, y a la luz del drama-romance en gente pessoano.

Y así, se muestran sus lugares, hechos de:
Una realidad exterior, la destrucción-construcción de la Lisboa moderna. Ciudades heridas o desaparecidas definitivamente, como: Canopus, Herakleion, Cartago, Babilonia, Pompeya, Roma, Cádiz, Londres, San Francisco, Berlín, Dresde, Hiroshima, Nagasaki, Guernica, Madrid, Nueva York, Bagdad. Y asimismo Lisboa, ciudad de terremotos: en el siglo XIV, otros tantos durante el  XVI, tres en el siglo XVII, y ya en el mismo siglo XVIII, los de 1724 y 1750, hasta el de 1755 que trastocará de manera definitiva el destino de lo moderno, inaugurando un tiempo de desastres naturales-artificiales encadenados.

Y una realidad interior, en la que una vez perdido el mejor de los mundos posibles, se manifiesta como inquietud ambiental, atmosférica, donde el cotidiano más real es el formado por un conjunto de fingimientos, máscaras y creaciones que si habláramos en términos clínicos vendrían a mostrar el síntoma-Lisboa, un imaginario para después de la catástrofe. Realidad de través, como el proyecto de escritura de Fernando Pessoa, un trabajo en construcción, hecho de intersecciones de literaturas, textos y autores. Donde no hay libros o estarían todos los posibles libros en un “libro total”, un conjunto-inconjunto, inacabado, sin pasar a limpio, el que dejó en su baúl-espólio.

La arquitectura de “Lisboa. La ciudad de Fernando Pessoa”, quiere ser persona, ni conjunto ni partes, como la pared de A. Bretón, como los estudios ramonianos,  los paneles de A. Warburg  o el corcho de J. Berger; una suerte de materiales encontrados que toman sentido al compartir el mismo espacio.

+ artículo publicado en recolectores urbanos

[:gl]

Un lugar de elección, un lugar de cita, unha paisaxe vista, revisitado, unha construción.

Cando a paisaxe vista é elixido, dinos Juan Eduardo Cirlot no seu Dicionario, é dicir, cando “unha interpretación automática e inconsciente revélanos unha afinidad que nos fai deternos nel, buscalo, volver repetidamente.”, prodúcese unha analogía que determina “a adopción da paisaxe polo espírito, en virtude das calidades que pousei por si mesmo e que son as mesmas do suxeito. O subjetivismo concierne só á elección. A intelección do significado dunha paisaxe é xa plenamente obxectiva…” Por iso é polo que “os lugares elixidos sexan a imaxe-conxuntura que neles se desenvuelven. O lugar de cita, cando é auténtico e non arbitrario nin ocasional, é unha transposición ao espazo e á topografía do que alí se reúne ou realiza.” Máis adiante, continúa Cirlot citando a Mircea Eliade: “O home non elixe nunca o lugar; limítase a descubrilo“, polo que “Debe buscarse entón: a orde espacial da paisaxe dentro dunha demarcación que o limite e particularice, estructurándolo a xeito dunha construción ou obra de arte.”

A demarcación que particulariza esta Lisboa, discorre entre desastres e invencións, entre o un de novembro de 1755 e o 30 de novembro de 1935 aproximadamente, e á luz do drama-romance en xente pessoano.

E así, móstranse os seus lugares, feitos de:

Unha realidade exterior, a destrución-construción da Lisboa moderna. Cidades feridas ou desaparecidas definitivamente, como: Canopus, Herakleion, Cartago, Babilonia, Pompeya, Roma, Cádiz, Londres, San Francisco, Berlín, Dresde, Hiroshima, Nagasaki, Guernica, Madrid, Nova York, Bagdad. E así mesmo Lisboa, cidade de terremotos: no século XIV, outros tantos durante o XVI, tres no século XVII, e xa no mesmo século XVIII, os de 1724 e 1750, ata o de 1755 que trastornará de xeito definitivo o destino do moderno, inaugurando un tempo de desastres naturais-artificiais encadenados.

E unha realidade interior, na que unha vez perdido o mellor dos mundos posibles, maniféstase como inquietude ambiental, atmosférica, onde o cotián máis real é o formado por un conxunto de fingimientos, máscaras e creacións que si falásemos en términos clínicos virían mostrar o síntoma-Lisboa, un imaxinario para logo da catástrofe. Realidade de través, como o proxecto de escritura de Fernando Pessoa, un traballo en construción, feito de intersecciones de literaturas, textos e autores. Onde non hai libros ou estarían todos os posibles libros nun “libro total”, un conxunto-inconjunto, inacabado, sen pasar a limpo, o que deixou no seu baúl-espólio.

A arquitectura de “Lisboa. A cidade de Fernando Pessoa”, quere ser pessoana, nin conxunto nin partes, como a parede de A. Bretón, como os estudos ramonianos, os paneles de A. Warburg ou o corcho de J. Berger; unha sorte de materiais atopados que toman sentido ao compartir o mesmo espazo.

+ artigo publicado en recolectores urbanos

[:en]

A place of choice, a place of appointment, a seen landscape, re-visited, a construction.

When the seen landscape is chosen, Juan Eduardo Cirlot says to us in his Dictionary, that is to say, when » an automatic and unconscious interpretation us reveals an affinity that makes to us stop in him, look for it, return repeatedly. «, there takes place an analogy that the adoption of the landscape determines » for the spirit, by virtue of the qualities that I put for yes same and that are the same of the subject. The subjetivismo concerns only the choice. The intelection of the meaning of a landscape is already fullly objective … » Of there that » the chosen places are the image – conjuncture that in them is unrolled. The place of appointment, when it is authentic neither and not arbitrary nor occasional, is a transposition to the space and to the topography of what there assembles or is realized. » Hereinafter, it continues Cirlot mentioning Mircea Eliade: » The man never chooses the place; it limits itself to discovering it «, by what » it Must be looked then: the spatial order of the landscape inside a demarcation that limits and distinguishes it, structuring it like a construction or work of art. «

The demarcation that distinguishes this Lisbon, passes between disasters and inventions, between November, one, 1755 and November 30, 1935 approximately, and in the light of the drama – romance in people pessoano.

And this way, his places appear, facts of:

An exterior reality, the destruction – construction of the modern Lisbon. Cities wounded or eliminated definitively, like: Canopus, Herakleion, Carthage, Babylonia, Pompeii, Rome, Cadiz, London, San Francisco, Berlin, Dresden, Hiroshima, Nagasaki, Guernica, Madrid, New York, Baghdad. And likewise Lisbon, city of earthquakes: in the 14th century, some others during XVI, three in the 17th century, and already in the same 18th century, them of 1724 and 1750, up to that of 1755 that trastocará in a definitive way the destination of the modern thing, inaugurating a time of natural – artificial linked disasters.

And an interior reality, in which once lost the best of the possible worlds, demonstrates as environmental, atmospheric worry, where the daily most royal is the formed one for a set of simulations, masks and creations that if we were speaking in clinical terms would come to show the symptom – Lisbon, the imaginary one for after the catastrophe. Reality of slant, as the project of Fernando Pessoa’s writing, a work in construction, fact of intersections of literatures, texts and authors. Where there are no books or all the possible books would be in a » total book «, a set – inconjunto, unfinished, without writing out, which stopped in his trunk – robbery.

The architecture of » Lisbon. Fernando Pessoa’s city «, it wants to be pessoana, I combine not even parts, as the wall of To. Breton, as the studies ramonianos, the panels of To. Warburg or the cork of J. Berger; a luck of opposing materials that take sense on having shared the same space.

+ article is published in recolectores urbanos

[:]

I Congreso Internacional Barcelona Vivienda Colectiva SostenibleI Congreso Internacional Barcelona Vivenda Colectiva SostibleI Barcelona International Congress Collective Sustainable Housing

0

Coincidiendo con la 10ª edición del Máster Laboratorio de la vivienda sostenible del siglo XXI organizamos un encuentro internacional que tiene como objetivo abrir un espacio de reflexión internacional sobre la vivienda colectiva.

El Congreso se llevará a cabo en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona-UPC, del 25 al 27 de febrero de 2014.

Del 17 al 24 de febrero, se realizará un taller de proyectos dirigido por Juan Domingo Santos y Carmen Moreno Alvarez de inscripción abierta con plazas limitadas.

+ info

Coincidindo coa 10ª edición do Máster Laboratorio da vivenda sostenible do século XXI organizamos un encontro internacional que ten como obxectivo abrir un espazo de reflexión internacional sobre a vivenda colectiva.

O Congreso levarase a cabo na Escola Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona-UPC, do 25 ao 27 de febreiro de 2014.

Do 17 ao 24 de febreiro, realizarase un taller de proxectos dirixido por Juan Domingo Santos e Carmen Moreno Alvarez de inscripción aberta con prazas limitadas.

+ info

Coinciding with 10 ª edition of the Máster Laboratorio of the sustainable housing of the 21st century we organize an international meeting that has as aim open a space of international reflection on the collective housing.

The Congress will be carried out in the Technical Top School of Architecture of Barcelona-UPC, from February 25 to February 27, 2014.

From February 17 to February 24, there will carry out a project workshop directed by Juan Domingo Santos and Carmen Moreno Alvarez of inscription opened with limited squares.

+ info

Edificio de viviendas en la Calle Tinajas | Díaz+Díaz+MonteroEdificio de vivendas na Rúa Tinajas | Díaz+Díaz+MonteroBuilding of housings in the Tinajas Street | Díaz+Díaz+Montero

Toda su fachada es una reinterpretación de las típicas galerías herculinas.

Unas celosías de madera actúan como elementos móviles y con la posibilidad de plegarse aportan una aura de elegancia y tradición al edificio.

Al juego visual exterior generado por las lamas se añade un interior que conserva la piedra de las antiguas medianeras, muy visible en las escaleras.

El proyecto deja el esqueleto exento en su interior, interpretado ahora como celosía que aleja las miradas ajenas y aporta un aprovechamiento total de los espacios gracias a la enorme funcionalidad y el confort desplegados.

Los poco más de 80 metros cuadrados de superficie de este dúplex permiten una óptima habitabilidad en un lugar privilegiado.

Es muy interesante el juego visual que ofrece la fachada, con pequeñas hornacinas que sugieren la escalera y la fuerza de la madera en su cohabitación con un granito de despieces irregulares.

Obra: Rehabilitación de Edificio en la Ciudad Vieja de La Coruña
Autores: díaz & díaz arquitectos [Gustavo Díaz García y Lucas Díaz Sierra] en colaboración con Naiara Montero Viar
Dirección de Obra: díaz & díaz arquitectos [Gustavo Díaz García y Lucas Díaz Sierra]
Promotor: Conviga
Empresa Constructora: Conviga
Aparejador: Conviga
Superficie: 390 m²
Año: 2010
Emplazamiento: Calle Tinajas. Ciudad Vieja, La Coruña. Galicia.España
Fotografías: Fuco Rei
+ diazydiazarquitectos.com

All his front is a reintepretation of the typical galleries herculinas.

A few lattices of wood act as mobile elements and with the possibility of bending they contribute an aura of elegance and tradition to the building.

To the visual game exterior generated by the muds adds an interior that preserves the stone of the former dividing ones, very visible in the stairs.

The project leaves the exempt skeleton in his interior, interpreted now as lattice that removes the foreign looks and contributes a total utilization of the spaces thanks to the enormous functionality and the comfort opened.

Little more than 80 square meters of surface of this duplex allow an ideal habitability in a privileged place.

There is very interesting the visual game that offers the front, with small niches that suggest the stairs and the force of the wood in his cohabitation with a granite of irregular break-downs.

Work: Rehabilitation of Building in the Old City of A Coruña

Authors: díaz & díaz arquitectos [Gustavo Díaz García and Lucas Díaz Sierra] in collaboration with Naiara Montero Viar

Direction of Work: díaz & díaz arquitectos [Gustavo Díaz García and Lucas Díaz Sierra]

Promoter: Conviga

Company Constructor: Conviga

Quantity surveyor: Conviga

Surface: 390 m²

Year: 2010

Location: Tinajas Street. Ciudad Vieja, La Coruña. Galicia.Spain

Photographies: Fuco Rei

+ diazydiazarquitectos.com

Toda a súa fachada é unha reinterpretación das típicas galerías herculinas.

Unhas celosías de madeira actúan como elementos móbiles e coa posibilidade de plegarse aportan unha aura de elegancia e tradición ao edificio.

Ao xogo visual exterior xerado polas lamas engádese un interior que conserva a pedra das antigas medianeras, moi visible nas escaleiras.

O proxecto deixa o esqueleto exento no seu interior, interpretado agora como celosía que afasta as miradas alleas e aporta un aprovechamiento total dos espazos grazas á enorme funcionalidad e o confort despregados.

Os pouco máis de 80 metros cadrados de superficie deste dúplex permiten unha óptima habitabilidad nun lugar privilexiado.

É moi interesante o xogo visual que ofrece a fachada, con pequenas hornacinas que suxiren a escaleira e a forza da madeira na súa cohabitación cun granito de despieces irregulares.

Obra: Rehabilitación de Edificio na Cidade Vella de A Coruña

Autores: díaz & díaz arquitectos [Gustavo Díaz García e Lucas Díaz Sierra] en colaboración con Naiara Montero Viar

Dirección de Obra: díaz & díaz arquitectos [Gustavo Díaz García e Lucas Díaz Sierra]

Promotor: Conviga

Empresa Constructora: Conviga

Aparejador: Conviga

Superficie: 390 m²

Ano: 2010

Emplazamento: Rúa Tinajas. Cidad Vella, A Coruña. Galicia.España

Fotografías: Fuco Rei

+ diazydiazarquitectos.com

Metagenesix_Ansede+Quintans Metagenesix_Ansede+Quintans Metagenesix_Ansede+Quintans

0

Conferencia de Cristina Ansede y Alberto Quintáns Arrondo en el Colexio de Arquitectos de Galicia en Santiago de Compostela, como clausura de la exposición METAGÉNESIX, proyecto de difusión para poner en valor el trabajo realizado por los nuevos arquitectos; tiene como antecedente en las Olladas de Perto organizadas en la ETSA de A Coruña durante los últimos 5 años, materializa el intento de salir del ámbito académico y acercarse a la sociedad como consumidora y usuaria de arquitectura.

http://youtu.be/7gODlAgUCUE

Conferencia de Cristina Ansede e Alberto Quintáns Arrondo no Colexio de Arquitectos de Galicia en Santiago de Compostela, como clausura da da exposición METAGÉNESIX, proxecto de difusión para por en valor o traballo realizado polos novos arquitectos; ten como antecedente as Olladas de Perto organizadas na ETSA da Coruña durante os últimos 5 anos, materializa a tentativa de saír do ámbito académico e achegarse á sociedade como consumidora e usuaria de arquitectura.

Conference of Cristina Ansede and Alberto Quintáns Arrondo in the Colexio de Arquitectos de Galicia in Santiago de Compostela, as closing of the exhibition METAGÉNESIX, project of diffusion to put in value the work realized by the new architects; it has as precedent in the Olladas de Perto organized in the ETSA of A Coruña during the last 5 years, materializes the attempt of going out of the academic area and to approach the company as consuming and usuaria of architecture.

Cedric Price: OperaCedric Price: OperaCedric Price: Opera

0

“A Cedric Price le gustan los libros, pero no le gusta hacerlos –es de la opinión de que requieren demasiado tiempo y para cuando están preparados ya ha pasado su momento.” Con estas palabras inicia Samantha Hardingham la introducción de Opera. Afortunadamente este no es un texto de arquitectura como aquellos a los que estamos acostumbrados, de manera que es difícil pensar que haya pasado su momento. Más bien opino lo contrario.

Uno no escribe sobre el trabajo de Cedric Price como cuando escribe sobre el resto de la arquitectura del último siglo. Las palabras son diferentes, el mensaje es distinto. Kester Rattenbury lo resume de manera admirable: “el placer reside en la actividad, la perspectiva, la posibilidad, la oportunidad. El objeto en sí no tiene la condición religiosa que nuestra cultura profesional generalmente invoca.”

[…]

David H. Falagán

Cedric Price: Opera
Samantha Hardingham (ed.)
Wiley – Academy, 2003

+ artículo publicado en Arquilecturas

“A Cedric Price gústanlle os libros, pero non lle gusta facelos –é da opinión de que requiren demasiado tempo e para cando están preparados xa pasou o seu momento.” Con estas palabras inicia Samantha Hardingham a introdución de Opera. Afortunadamente este non é un texto de arquitectura como aqueles a os que estamos afeitos, de maneira que é difícil pensar que pase o seu momento. Máis ben opino o contrario.

Un non escribe sobre o traballo de Cedric Price como cando escribe sobre o resto da arquitectura do último século. As palabras son diferentes, a mensaxe é distinto. Kester Rattenbury resúmeo de xeito admirable: “o pracer reside na actividade, a perspectiva, a posibilidade, a oportunidade. O obxecto en si non ten a condición relixiosa que a nosa cultura profesional generalmente invoca.”

 

[…]

David H. Falagán

Cedric Price: Opera

Samantha Hardingham (ed.)

Wiley – Academy, 2003

+ artigo publicado en Arquilecturas

«Cedric Price likes the books, but he does not like to do them – is of the opinion of which they need too much time and for when they are prepared already his moment has happened.» With these words Samantha Hardingham initiates the introduction of Opera. Lucky this one is not a text of architecture as those to which we are accustomed, so that it is difficult to think that his moment has happened. Rather I think the opposite.

One does not write on Cedric Price’s work like when he writes on the rest of the architecture of last century. The words are different, the message is different. Kester Rattenbury summarizes it in an admirable way: «the pleasure resides in the activity, the perspective, the possibility, the opportunity. The object in yes does not have the religious condition that our professional culture generally invokes.»

 

[…]

David H. Falagán

Cedric Price: Opera

Samantha Hardingham (ed.)

Wiley – Academy, 2003

+ article is published in Arquilecturas

[:es]La identidad para recuperar un paisaje energético obsoleto | Arnau Tiñena[:gl]A identidade para recuperar unha paisaxe energético obsoleto | Arnau Tiñena[:en]The identity to recover an energetic obsolete landscape | Arnau Tiñena[:]

[:es]

La identidad para recuperar un paisaje energético obsoleto.
El nacimiento de un plan para dinamizar el Blackstone River Valley.
1. Un valle colonizado

Hiladoras de algodón trabajando rítmicamente, el sonido del agua girando las ruedas de los molinos, el humo de las chimeneas de las primeras fábricas en Pawtucket, el silbato del ferrocarril cargado de género llegando al puerto de Providence, miles de inmigrantes recién llegados con la esperanza de ganarse la vida…

Mapa de New England y la desembocadura del río Blackstone por Providence
Mapa de New England y la desembocadura del río Blackstone por Providence

La cuenca fluvial del río Blackstone, de 1400m² de extensión y situada en la costa este de los Estados Unidos, se extiende a lo largo de 46 millas entre Worcester (Massachusetts), donde nace, y Providence (Rhode Island) donde desemboca, y cuenta con una población de 1.000.000 de habitantes. Este eje fluvial de gran riqueza natural experimentó una transformación sin precedentes con la llegada de emprendedores ingleses dispuestos a explotar los recursos naturales de los ríos americanos a finales del siglo XVIII, tal y como habían empezado a hacer en Inglaterra algunos años antes.

El tranquilo valle del río Blackstone, habitado por indios nativos seminómadas dedicados a la plantación de cereal, a la caza y a la pesca, y por una incipiente colonización inglesa que vivía en granjas dispersas desde mitad del siglo XVII, experimentó cambios estructurales en el paisaje y en la vida de sus habitantes con la llegada de la era industrial, inaugurada con la puesta en funcionamiento del Slater Mill en Pawtucket  Rhode Island, en 1790, considerada la primera fábrica textil de New England y del continente americano.

Al espectacular patrimonio natural del valle se superpuso un rico y variado sistema de piezas industriales estratégicamente repartidas a lo largo del río, un patrimonio industrial formado por colonias textiles habitadas por inmigrantes procedentes de Inglaterra, Irlanda, Canadá, Polonia, Suecia o Portugal, presas, esclusas, canales, una línea de ferrocarril inaugurada en 1835 y el desarrollo de un importante puerto en Providence, que en pocos años cambió profundamente la fisonomía del valle e hizo de este territorio un paisaje productivo de primer orden, el corazón y la cuna de la revolución industrial textil americana, que funcionó a pleno rendimiento hasta mitad del siglo XIX.

Nacimiento del río Blackstone, Worcester. Massachussets. | Desembocadura del Blackstone, Puerto de Providence,Rhode Island, 1858
Nacimiento del río Blackstone, Worcester. Massachussets. | Desembocadura del Blackstone, Puerto de Providence,Rhode Island, 1858

Con el cese de la actividad industrial las colonias se abandonaron, el valle se había despoblado y entró en un periodo de olvido e inactividad. Años más tarde surgió la necesidad de reconsiderar el papel de este antiguo eje productivo obsoleto desde una perspectiva bien distinta: reprogramar la infraestructura industrial con fines educativos y sociales para recuperar el sentido y la memoria del valle, combinado con la protección y la promoción de su patrimonio natural para atraer nuevas inversiones y redinamizar nuevamente el territorio.

2. El patrimonio industrial como valor. La identidad como motor

Fueron las entidades locales plenamente identificadas con el territorio, hacia 1970, quienes impulsaron a partir de pequeñas iniciativas los programas de conservación, restauración y reutilización de todo este legado cultural que más tarde se institucionalizaría en forma de plan, mediante la voluntad de interpretar y elaborar un discurso narrativo coherente de la historia de la región para intentar explicar de manera unitaria un fenómeno que se había desarrollado de manera fragmentada.

La participación de la población local fue decisiva para la elaboración de estos programas, actuando en forma de colectivos y asociaciones de vecinos voluntarios que colaboraron desinteresadamente en la limpieza de los caminos, accesos, o de los bosques.

La identificación y el aprecio por un territorio que sentían como suyo fue su principal factor de motivación a partir del cual se empezó a pensar en la posibilidad de elaborar un plan de conservación para todo el valle, con dos estados y veinte municipios implicados.

Hablar de un plan para recuperar y revitalizar el Blackstone River Valley era entender este corredor natural como una entidad, como una narración compleja y diversa pero unitaria, que hablara a la vez de naturaleza y patrimonio industrial, de pasado y de futuro, de historia y de un paisaje vivo y dinámico, una narración cohesionada que diera sentido a todo el sistema.

The Whitin Machine Works. Fábrica textil que dio origen a Whitinsville. Worcester. 
The Whitin Machine Works. Fábrica textil que dio origen a Whitinsville. Worcester. 

El primer paso para la creación del plan fue crear un sentimiento de identidad de los habitantes del valle y poner en valor y dar a conocer la importancia de los edificios industriales del territorio y su importante contribución al progreso del país y del impresionante patrimonio natural del valle mediante programas educativos y de cooperación destinados sobre todo a los niños.

El patrimonio en juego era muy relevante, las colonias industriales no sólo estaban formadas por fábricas, sino que se fueron desarrollando hasta constituirse como comunidades independientes formadas por las viviendas de los trabajadores, tiendas, escuelas o iglesias que funcionaban como microciudades, pequeños ecosistemas con multitud de oportunidades. En cada comunidad había todo lo necesario para vivir y cubría desde las necesidades más básicas hasta las más complejas como la enseñanza, la cultura, el entretenimiento. No sólo se trataba de preservar y reprogramar arquitectura, también formaba parte del plan cambiar la forma de habitar el territorio: En las colonias se fomentaban las relaciones sociales con fiestas y acontecimientos variados para que los trabajadores que vivían en cada una de las colonias se sentían partícipes de un mismo objetivo, las diferentes fábricas competían entre ellas y la gente se identificaba con su proyecto, no existía una idea de vinculación con el territorio, sólo con su fábrica.

A la vez, había que abandonar la idea de que el Blackstone era un río industrial sucio y contaminado, cambiar la imagen negativa de las fábricas abandonadas para reimpulsar la actividad económica, social y cultural del territorio.

Patrimonio Industrial. Slater Mill, Pawtucket y Ashton Mill, Cumberland
Patrimonio Industrial. Slater Mill, Pawtucket y Ashton Mill, Cumberland
3. Un discurso coherente. National Heritage Corridor

Las primeras iniciativas institucionales de conservación llegaron desde los diferentes gobiernos de la región, que trabajaban por separado sin todavía una visión global del corredor fluvial. A finales de los años setenta, el gobierno de Rhode Island y el de Massachusetts proyectaban parques patrimoniales independientes.

Debido a la necesidad de recibir financiación para poder llevar a cabo los planes de conservación, las diferentes entidades locales y estatales organizaron un movimiento para obtener reconocimiento nacional.

El año 1983, fruto de los esfuerzos de los gobiernos de Rhode Island y Massachusetts y de las diferentes comunidades del valle, se consiguió que el Congreso pidiera al National Park Service apoyo para desarrollar un sistema de parques patrimoniales a lo largo del río Blackstone.

El NPS no consideró oportuna la designación del valle como Parque Nacional, pero apoyó el reconocimiento del corredor como National Heritage Corridor en 1986, reconociendo su alto valor patrimonial, que pasaba a ser gestionado por representantes locales y estatales de los dos estados con la colaboración del National Park Service.

Con esta designación se iniciaba el proceso de entender el valle como un eje unitario con el cual poder identificarse, donde varias entidades de diferentes estados y municipios empezaban a trabajar sinérgicamente con un único objetivo en común: poder explicar su historia de manera coherente y homogénea.

Patrimonio Natural. Sutton. Massachussets
Patrimonio Natural. Sutton. Massachussets

De este modo, el valle del río Blackstone se podía narrar de manera más eficaz y atractiva de cara al turismo y en los programas educativos y recreativos previstos. Había que reforzar el sentido de comunidad para lograr una conciencia más profunda del patrimonio cultural propio que hiciera abrir los ojos a los habitantes del valle sobre la importancia del corredor en la historia de la nación, promoviendo el orgullo y el entusiasmo de todo el mundo que habita en este territorio.

4. Estrategia de Planeamiento. Narrar la historia, dinamizar el territorio

La estrategia de planeamiento del valle del río Blackstone por parte de la comisión del Blackstone River Valley National Heritage Corridor en colaboración con la experiencia del National Park Service se basó en dos pilares básicos, que son fundamentalmente los que había seguido esta última institución en experiencias anteriores.

Por un lado se trataba de preservar y dar a conocer el patrimonio natural y cultural del valle y, en segundo lugar, intentar dinamizar e impulsar el territorio transformando el concepto económico de la región: de una economía productiva industrial, a una economía de la educación, del ocio y del turismo.

Desgranando los objetivos, el plan identifica seis prioridades: educación e interpretación, desarrollo de las actividades recreativas, conservación étnica y cultural de los habitantes, preservación de la historia del valle y desarrollo económico del corredor y organización y gestión del suelo.

Sectores de planeamiento del Blackstone River Valley
Sectores de planeamiento del Blackstone River Valley

Se trata pues de una estrategia que pretende explicar la historia del territorio donde nació la revolución industrial americana mediante la reconversión del patrimonio industrial en centros educativos o centros de visitantes y la elaboración de una narración continua de la historia de la revolución industrial a lo largo del valle, pero sobre todo, y esto es lo que podría diferenciar los planes europeos de los americanos, aprovechar la fuerza de esta plataforma patrimonial para hacer de este eje fluvial un espacio atractivo y activo para el turismo, con iniciativas más o menos cuidadosas, sacando el máximo beneficio de la diversidad y generosidad biológica de la región para atraer puestos de trabajo y visitantes al territorio.

El objetivo era, y es también actualmente, transmitir la idea de que el valle del río Blackstone es un paisaje vivo que ha sabido interpretar su pasado para proyectarse al futuro, no sólo un pasado glorioso congelado, un museo estático.

5. Un plan colectivo ambicioso con recursos limitados

El plan del Blackstone River Valley National Heritage Corridor era un plan en que diferentes municipios, asociaciones y gobiernos estatales trabajaron conjuntamente con un objetivo común muy ambicioso, pero, a la vez, con muy pocos recursos y un presupuesto muy limitado. Estas limitaciones han puesto de manifiesto la dificultad de poner en marcha y coordinar un proyecto de una extensión tan grande y con tantos agentes diferentes involucrados. Se trataba de un plan muy diseñado y muy completo, con objetivos ambiciosos de educación, preservación y dinamización económica del territorio. Las dificultades aparecieron a la hora de poner en práctica las bondades del planeamiento.

Hoy en día el territorio todavía no ha sido entendido ni físicamente ni conceptualmente, en la práctica, como una unidad. El vínculo entre las zonas de mayor importancia identificadas a lo largo del río es débil, no existe una continuidad física que permita entender el Corredor del río Blackstone como una unidad. Las infraestructuras que deberían conectar los diferentes nodos son insuficientes, de momento, y no se crea un sentido de identidad, una imagen homogénea como Heritage Corridor.

Afortunadamente, se trata de un problema solucionable. Las bases para el desarrollo están muy fundamentadas, el plan es extenso y atento al por menor.

Gracias a los esfuerzos de particulares, asociaciones anónimas y, más tarde, a la colaboración de las autoridades el Blackstone River Valley National Heritage Corridor ha convencido a las comunidades locales y ha generado un fuerte sentido de identidad. Este renacimiento del aprecio por el territorio ayudará a llevar a cabo las iniciativas de conservación del patrimonio natural y cultural del valle.

Patrimonio Natural. Sutton. Massachussets
Patrimonio Natural. Sutton. Massachussets

Este sentimiento es el que realmente contiene la semilla del éxito del Plan, que se irá completando despacio a medida que se inyecten los recursos necesarios, siguiendo las estrategias de priorización y focalización especificadas.

El plan del Blackstone River Valley National Heritage Corridor es un ejemplo de trabajo comunitario de participación ciudadana, involucrando a los habitantes del valle en la gestión de sus recursos, priorizando los intereses colectivos por encima de los individuales, un plan exitoso que se desarrolla poco a poco con el objetivo de mejorar la vida de las personas y la conservación del territorio, un territorio que, si continua con este plan de desarrollo, pronto será reconocido como Parque Nacional.

Arnau Tiñena Ramos · Autor del blog translacions.blogspot.com
Barcelona, marzo 2013

Bibliografía

– Cultural Heritage and Land Management Plan for the Blackstone River Valley National Heritage Corridor. Blackstone River Valley National Heritage Corridor Comission. Woonsocket, Rhode Island 1989.
– The Next Ten Years. An Amendment to the Cultural Heritage and Land Management Plan. Blackstone River Valley National Heritage Corridor Comission. Woonsocket, Rhode Island, 1998.
– Designing the Llobregat Corridor. Cultural Landscape and Regional Development. Proyectando el eje del Llobregat. Paisaje cultural y desarrollo regional. Universitat Politècnica de Catalunya y Massachusetts Institute of Technology. Barcelona, 2001.
– Making Things Work. Vídeo editado por el Blackstone River Valley National Heritage Corridor Comission.
– Building the National Parks. Historic Landscape Design and Construction. Versión ampliada y actualizada del libro Presenting nature: The Historic Landscape Design of the National Park Service, 1916 to 1942. Linda Flint McClelland. The Johns Hopkins University Press. Baltimore, Maryland, 1998.

[:en]

The identity to recover an energetic obsolete landscape.

The birth of a plan to stir into action the Blackstone River Valley.

1. A colonized valley.

Spinning of cotton working rhythmically, the sound of the water turning the wheels of the mills, the smoke of the chimneys of the first factories in Pawtucket, the whistle of the railroad loaded with kind coming to Providence’s port, thousands of immigrant newcomers with the hope to the life be gained …

New England’s map and the river mouth of the river Blackstone for Providence

The fluvial basin of the river Blackstone, of 1400m² of extension and placed on the east coast of the United States, spreads along 46 miles between Worcester (Massachusetts), where it is born, and Providence (Rhode Island) where it ends, and possesses a population of 1.000.000 of inhabitants. This fluvial axis of great natural wealth experienced a transformation without precedents with the arrival of English entrepreneurs ready to exploit the natural resources of the American rivers at the end of the 18th century, as they had started doing in England some years before.

The calm valley of the river Blackstone, lived by native Indians seminomads dedicated to the plantation of cereal, to the hunt and to the fishing, and for an incipient English settling that was living in dispersed farms from half of the 17th century, experienced structural changes in the landscape and in the life of his inhabitants with the arrival of the industrial age, inaugurated with the putting in functioning of the Slater Mill in Pawtucket Rhode Island, in 1790, considered the first textile factory of New England and of the American continent.

To the spectacular natural heritage of the valley there was superposed a rich and varied system of industrial pieces strategically distributed along the river, an industrial heritage formed by textile colonies lived by immigrants proceeding from England, Ireland, Canada, Poland, Sweden or Portugal, dams, sluices, channels, a railroad line inaugurated in 1835 and the development of an important port in Providence, which in a few years changed deeply the physiognomy of the valley and did of this territory a productive landscape of the first order, the heart and the cradle of the industrial textile American revolution, which worked to full performance up to half of the 19th century.

Spring of the river Blackstone, Worcester. Massachussets. | River mouth of the Blackstone, Port of Providence, Rhode Island, 1858

With the cessation of the industrial activity the colonies gave up, the valley had become depopulated and it entered a period of oblivion and stagnation. Years later there arose the need to reconsider the paper of this former productive obsolete axis from a different well perspective: to reschedule the industrial infrastructure with educational and social ends to recover the sense and the memory of the valley, combined with the protection and the promotion of his natural heritage to attract new investments and to re-stir the territory into action again.

2. The industrial heritage like value. The identity like engine.

They were the local authorities fullly identified with the territory, about 1970, who stimulated from small initiatives the programs of conservation, restoration and reutilization of all this cultural legacy that later would become institutionalized in the shape of plan, by means of the will to interpret and elaborate a narrative coherent speech of the history of the region to try to explain in an unitary way a phenomenon that had developed in a fragmented way.

The participation of the local population was decisive for the production of these programs, acting in the shape of groups and associations of voluntary neighbors who collaborated disinterestedly in the cleanliness of the ways, accesses, or of the forests.

The identification and the appreciation for a territory that they were feeling since his was his principal factor of motivation from which it was started thinking about the possibility of elaborating a plan of conservation for the whole valley, with two conditions and twenty implied municipalities.

To speak about a plan to recover and to revitalize the Blackstone River Valley was to understand this natural corridor as an entity, as a complex and diverse but unitary story, which he was speaking simultaneously about nature and industrial heritage, about past and about future, about history and about an alive and dynamic landscape, a united story that was giving sense to the whole system.

The Whitin Machine Works. Textile factory that gave origin to Whitinsville. Worcester. MA

The first step for the creation of the plan was to create a feeling identity of the inhabitants of the valley and to put in value and to announce the importance of the industrial buildings of the territory and his important contribution to the progress of the country and of the impressive natural heritage of the valley by means of educational programs and of cooperation destined especially to the children.

The heritage in game was very relevant, the industrial colonies not only were formed by factories, but they were developing up to be constituting as independent communities formed by the housings of the workers, shops, schools or churches that were working as microcities, small ecosystems with multitude of opportunities. In every community there was everything necessary to live and was covering from the most basic needs up to the most complex as the education, the culture, the entertainment. Not only it was a question of preserving and reschedule architecture, also it was forming a part of the plan to change the way of living the territory: In the colonies the social relations were promoted by holidays and varied events in order that the workers who were living in each of the colonies were feeling participants of the same aim, the different factories were competing between them and the people were identifying with his project, an idea of entail did not exist with the territory, only with his factory.

Simultaneously, it was necessary to leave the idea of that the Blackstone was an industrial dirty and contaminated river, to change the negative image of the factories left to re-stimulate the economic, social and cultural activity of the territory.

Industrial heritage. Slater Mill, Pawtucket and Ashton Mill, Cumberland

3. A coherent speech. National Heritage Corridor.

The first institutional initiatives of conservation came from the different governments of the region, which were working separately without still a global vision of the fluvial corridor. At the end of the seventies, the government of Rhode Island and that of Massachusetts they were projecting patrimonial independent parks.

Due to the need to receive financing to be able to carry out the plans of conservation, the different local and state authorities organized a movement to obtain national recognition.

The year 1983, fruit of the efforts of the governments of Rhode Island and Massachusetts and of the different communities of the valley, obtained that the Congress was asking the National Park Service I rest to develop a system of patrimonial parks along the river Blackstone.

The NPS did not consider the designation of the valley to be opportune as National Park, but it supported the recognition of the corridor as National Heritage Corridor in 1986, recognizing his high patrimonial value, which was happening to be managed by local and state representatives of both conditions by the collaboration of the National Park Service.

With this designation there was beginning the process of understanding the valley as an unitary axis with which to be able to be identified, where you change entities of different conditions and municipalities they were starting working sinérgicamente with an only aim jointly: to be able to explain his history of a coherent and homogeneous way.

Natural heritage. Sutton. Massachussets

Thus, the valley of the river Blackstone could be narrated in a more effective and attractive way with a view to the tourism and in the educational and recreative foreseen programs. It was necessary to reinforce the sense of community to achieve a deeper conscience of the cultural own heritage that was making open the eyes the inhabitants of the valley on the importance of the corridor in the history of the nation, promoting the pride and the enthusiasm of the whole world that he lives in this territory.

4. Strategy of Planning. To narrate the history, to stir the territory into action

 The strategy of planning of the valley of the river Blackstone on the part of the commission of the Blackstone River Valley National Heritage Corridor in collaboration with the experience of the National Park Service based on two basic props, which are fundamentally those that the latter institution had followed in previous experiences.

On the one hand it was a question of preserving and announce the natural and cultural heritage of the valley and, secondly, trying to stir into action and of stimulating the territory transforming the economic concept of the region: of a productive industrial economy, to an economy of the education, of the leisure and of the tourism.

Peeling the aims, the plan identifies six priorities: education and interpretation, development of the recreative activities, ethnic and cultural conservation of the inhabitants, preservation of the history of the valley and economic development of the corridor and organization and management of the soil.

Sectors of planning of the Blackstone River Valley

It is a question so of a strategy that it tries to explain the history of the territory where there was born the industrial American revolution by means of the restructuring of the industrial heritage in educational centers or visitors’ centers and the production of a story to continue of the history of the industrial revolution along the valley, but especially, and this is what might differentiate the European plans of the Americans, take advantage of the force of this patrimonial platform to do of this fluvial axis an attractive and active space for the tourism, with more or less careful initiatives, extracting the maximum benefit of the diversity and biological generosity of the region to attract working places and visitors to the territory.

The aim was, and it is also nowadays, to transmit the idea of that the valley of the river Blackstone is an alive landscape that has could interpret his past to be projected to the future, not only a glorious frozen past, a static museum.

5- A collective ambitious plan with limited resources.

The plan of the Blackstone River Valley National Heritage Corridor was a plan at which different municipalities, associations and state governments were employed together with a common very ambitious aim, but, simultaneously, with few resources and a very limited budget. These limitations have revealed the difficulty of starting and coordinating a project of such a big extension and with so many different involved agents. It was a question of a very designed and very complete plan, with ambitious aims of education, preservation and economic dynamization of the territory. The difficulties appeared at the moment of putting into practice the kindness of the planning.

Nowadays the territory still has not been understood not physically not conceptual, in the practice, as a unit. The link between the zones of major importance identified along the river is weak, there does not exist a physical continuity that allows to understand the Corridor of the river Blackstone as a unit. The infrastructures that should connect the different nodes are insufficient, at the moment, and a sense of identity is not created, a homogeneous image as Heritage Corridor.

Lucky, it is a question of a problem solucionable. The bases for the development are very based, the plan is extensive and attentive retail.

Thanks to the efforts of individuals, anonymous associations and, later, to the collaboration of the authorities the Blackstone River Valley National Heritage Corridor has convinced to the local communities and has generated a fort felt of identity. This renaissance of the appreciation for the territory will help to carry out the initiatives of conservation of the natural and cultural heritage of the valley.

Natural heritage. Sutton. Massachussets

This feeling is the one that really contains the seed of the success of the Plan, which will be completed slow as the necessary resources are injected, following the strategies of priorización and focusing specified.

The plan of the Blackstone River Valley National Heritage Corridor is an example of community work of civil participation, involving the inhabitants of the valley in the management of his resources, prioritizing the collective interests over the individuals, a successful plan that develops little by little with the aim to improve the life of the persons and the conservation of the territory, a territory that, if it continues with this plan of development, soon will be recognized as National Park.

Arnau Tiñena Ramos · Author of the blog translacions.blogspot.com

Barcelona, march 2013

Bibliography

– Cultural Heritage and Land Management Plan for the Blackstone River Valley National Heritage Corridor. Blackstone River Valley National Heritage Corridor Comission. Woonsocket, Rhode Island 1989.

– The Next Ten Years. An Amendment to the Cultural Heritage and Land Management Plan. Blackstone River Valley National Heritage Corridor Comission. Woonsocket, Rhode Island, 1998.

– Designing the Llobregat Corridor. Cultural Landscape and Regional Development. Proyectando el eje del Llobregat. Paisaje cultural y desarrollo regional. Universitat Politècnica de Catalunya y Massachusetts Institute of Technology. Barcelona, 2001.

– Making Things Work. Vídeo editado por el Blackstone River Valley National Heritage Corridor Comission.

– Building the National Parks. Historic Landscape Design and Construction. Versión ampliada y actualizada del libro Presenting nature: The Historic Landscape Design of the National Park Service, 1916 to 1942. Linda Flint McClelland. The Johns Hopkins University Press. Baltimore, Maryland, 1998.

[:gl]

A identidade para recuperar unha paisaxe energético obsoleto.

O nacemento dun plan para dinamizar o Blackstone River Valley.

1. Un val colonizado.

Hiladoras de algodón traballando rítmicamente, o son da auga virando as rodas dos muiñs, o fume das chemineas das primeiras fábricas en Pawtucket, o silbato do ferrocarril cargado de xénero chegando ao porto de Providence, miles de inmigrantes recentemente chegados coa esperanza de gañarse a vida…

Mapa de New England e a desembocadura do río Blackstone por Providence

A cuenca fluvial do río Blackstone, de 1400m² de extensión e situada na costa este de os Estados Unidos, esténdese ao longo de 46 millas entre Worcester (Massachusetts), onde nace, e Providence (Rhode Island) onde desemboca, e conta cunha poboación de 1.000.000 de habitantes. Este eixo fluvial de gran riqueza natural experimentou unha transformación sen precedentes coa chegada de emprendedores ingleses dispostos a explotar os recursos naturais dos ríos americanos a finais do século XVIII, tal e como empezaran a facer en Inglaterra algúns anos antes.

O tranquilo val do río Blackstone, habitado por indios nativos seminómadas dedicados á plantación de cereal, á caza e á pesca, e por unha incipiente colonización inglesa que vivía en granjas dispersas desde metade do século XVII, experimentou cambios estructurales na paisaxe e na vida dos seus habitantes coa chegada de éraa industrial, inaugurada coa posta en funcionamento do Slater Mill en Pawtucket Rhode Island, en 1790, considerada a primeira fábrica textil de New England e do continente americano.

Ao espectacular patrimonio natural do val se superpúxose un rico e variado sistema de pezas industriais estratéxicamente repartidas ao longo do río, un patrimonio industrial formado por colonias textis habitadas por inmigrantes procedentes de Inglaterra, Irlanda, Canadá, Polonia, Suecia ou Portugal, presas, esclusas, canles, unha liña de ferrocarril inaugurada en 1835 e o desenvolvemento dun importante porto en Providence, que en poucos anos cambiou profundamente a fisonomía do val e fixo deste territorio unha paisaxe produtiva de primeira orde, o corazón e o berce da revolución industrial textil americana, que funcionou a pleno rendemento ata metade do século XIX.

Nacemento do río Blackstone, Worcester. Massachussets. | Desembocadura do Blackstone, Porto de Providence,Rhode Island, 1858

Co cese da actividade industrial as colonias abandonáronse, o val habíase despoboado e entrou nun periodo de esquecemento e inactividad. Anos máis tarde xurdiu a necesidade de reconsiderar o papel deste antigo eixo produtivo obsoleto dende unha perspectiva ben distinta: reprogramar a infraestructura industrial con fins educativos e sociais para recuperar o sentido e a memoria do val, combinado coa protección e a promoción do seu patrimonio natural para atraer novos investimentos e redinamizar novamente o territorio.

2. O patrimonio industrial como valor. A identidad como motor.

Foron as entidades locais plenamente identificadas co territorio, cara a 1970, quen impulsaron a partir de pequenas iniciativas os programas de conservación, restauración e reutilización de todo este legado cultural que máis tarde se institucionalizaría en forma de plan, mediante a vontade de interpretar e elaborar un discurso narrativo coherente da historia da rexión para intentar explicar de xeito unitaria un fenómeno que se desenvolveu de xeito fragmentado.

A participación da poboación local foi decisiva para a elaboración destes programas, actuando en forma de colectivos e asociacións de veciños voluntarios que colaboraron desinteresadamente na limpeza dos camiños, accesos, ou dos bosques.

A identificación e o aprecio por un territorio que sentían como seu foi o seu principal factor de motivación a partir do cal empezouse a pensar na posibilidade de elaborar un plan de conservación para todo o val, con dous estados e vinte municipios implicados.

Falar dun plan para recuperar e revitalizar o Blackstone River Valley era entender este corredor natural como unha entidade, como unha narración complexa e diversa pero unitaria, que falase á vez de natureza e patrimonio industrial, de pasado e de futuro, de historia e dunha paisaxe viva e dinámica, unha narración cohesionada que dese sentido a todo o sistema.

The Whitin Machine Works. Fábrica textil que deu orixe a Whitinsville. Worcester. MA

O primeiro paso para a creación do plan foi crear un sentimento de identidade dos habitantes do val e poñer en valor e dar a coñecer a importancia dos edificios industriais do territorio e a súa importante contribución ao progreso do país e do impresionante patrimonio natural do val mediante programas educativos e de cooperación destinados sobre todo aos nenos.

O patrimonio en xogo era moi relevante, as colonias industriais non só estaban formadas por fábricas, senón que se foron desenvolvendo ata constituírse como comunidades independentes formadas polas vivendas dos traballadores, tendas, escolas ou igrexas que funcionaban como microciudades, pequenos ecosistemas con multitude de oportunidades. En cada comunidade había todo o necesario para vivir e cubría desde as necesidades máis básicas ata as máis complexas como o ensino, a cultura, o entretenimento. Non só se trataba de preservar e reprogramar arquitectura, tamén formaba parte do plan cambiar a forma de habitar o territorio: Nas colonias fomentábanse as relacións sociais con festas e acontecementos variados para que os traballadores que vivían en cada unha das colonias sentíanse partícipes dun mesmo obxectivo, as diferentes fábricas competían entre elas e a xente identificábase co seu proxecto, non existía unha idea de vinculación co territorio, só coa súa fábrica.

Á vez, había que abandonar a idea de que o Blackstone era un río industrial sucio e contaminado, cambiar a imaxe negativa das fábricas abandoadas para reimpulsar a actividade económica, social e cultural do territorio.

Patrimonio Industrial. Slater Mill, Pawtucket e Ashton Mill, Cumberland

3. Un discurso coherente. National Heritage Corridor.

As primeiras iniciativas institucionais de conservación chegaron dende os diferentes gobernos da rexión, que traballaban por separado sen aínda unha visión global do corredor fluvial. A finais dos anos setenta, o goberno de Rhode Island e o de Massachusetts proxectaban parques patrimoniales independentes.

Debido á necesidade de recibir financiamento para poder levar a cabo os plans de conservación, as diferentes entidades locais e estatais organizaron un movemento para obter recoñecemento nacional.

O ano 1983, froito dos esforzos dos gobernos de Rhode Island e Massachusetts e das diferentes comunidades do val, conseguiuse que o Congreso pedise ao National Park Service apoio para desenvolver un sistema de parques patrimoniales ao longo do río Blackstone.

O NPS non considerou oportuna a designación do val como Parque Nacional, pero apoiou o recoñecemento do corredor como National Heritage Corridor en 1986, recoñecendo o seu alto valor patrimonial, que pasaba a ser xestionado por representantes locais e estatais dos dous estados coa colaboración do National Park Service.

Con esta designación iniciábase o proceso de entender o val como un eixo unitario co cal poder identificarse, onde varias entidades de diferentes estados e municipios empezaban a traballar sinérxicamente cun único obxectivo en común: poder explicar a súa historia de xeito coherente e homoxénea.

Patrimonio Natural. Sutton. Massachussets

Deste xeito, o val do río Blackstone podíase narrar de xeito máis eficaz e atractiva de facer o turismo e nos programas educativos e recreativos previstos. Había que reforzar o sentido de comunidade para lograr unha conciencia máis profunda do patrimonio cultural propio que fixese abrir os ollos aos habitantes do val sobre a importancia do corredor na historia da nación, promoviendo o orgullo e o entusiasmo de todo o mundo que habita neste territorio.

4. Estratexia de Planeamento. Narrar a historia, dinamizar o territorio

A estratexia de achaiadura do val do río Blackstone por parte da comisión do Blackstone River Valley National Heritage Corridor en colaboración coa experiencia do National Park Service baseouse en dous alicerces básicos, que son fundamentalmente os que seguira esta última institución en experiencias anteriores.

Por unha banda tratábase de preservar e dar a coñecer o patrimonio natural e cultural do val e, en segundo lugar, intentar dinamizar e impulsar o territorio transformando o concepto económico da rexión: dunha economía produtiva industrial, a unha economía da educación, do lecer e do turismo.

Desgranando os obxectivos, o plan identifica seis prioridades: educación e interpretación, desenvolvemento das actividades recreativas, conservación étnica e cultural dos habitantes, preservación da historia do val e desenvolvemento económico do corredor e organización e xestión do chan.

Sectores de planeamento do Blackstone River Valley

Trátase pois dunha estratexia que pretende explicar a historia do territorio onde naceu a revolución industrial americana mediante a reconversión do patrimonio industrial en centros educativos ou centros de visitantes e a elaboración dunha narración continua da historia da revolución industrial ao longo do val, pero sobre todo, e isto é o que podería diferenciar os plans europeos dos americanos, aproveitar a forza desta plataforma patrimonial para facer deste eixe fluvial un espazo atractivo e activo para o turismo, con iniciativas máis ou menos coidadosas, sacando o máximo beneficio da diversidad e xenerosidade biolóxica da rexión para atraer postos de traballo e visitantes ao territorio.

O obxectivo era, e é tamén actualmente, transmitir a idea de que o val do río Blackstone é unha paisaxe viva que soubo interpretar o seu pasado para proxectarse ao futuro, non só un pasado glorioso conxelado, un museo estático.

5- Un plan colectivo ambicioso con recursos limitados.

O plan do Blackstone River Valley National Heritage Corridor era un plan en que diferentes municipios, asociacións e gobernos estatais traballaron conjuntamente cun obxectivo común moi ambicioso, pero, á vez, con moi poucos recursos e un orzamento moi limitado. Estas limitacións puxeron de manifesto a dificultade de poñer en marcha e coordinar un proxecto dunha extensión tan grande e con tantos axentes diferentes involucrados. Tratábase dun plan moi deseñado e moi completo, con obxectivos ambiciosos de educación, preservación e dinamización económica do territorio. As dificultades apareceron á hora de poñer en práctica as bondades da achaiadura.

Hoxe en día o territorio aínda non foi entendido nin físicamente nin conceptualmente, na práctica, como unha unidade. O vínculo entre as zonas de maior importancia identificadas ao longo do río é débil, non existe unha continuidade física que permita entender o Corredor do río Blackstone como unha unidade. As infraestructuras que deberían conectar os diferentes nodos son insuficientes, de momento, e non se crea un sentido de identidade, unha imaxe homogénea como Heritage Corridor.

Afortunadamente, trátase dun problema solucionable. As bases para o desenvolvemento están moi fundamentadas, o plan é extenso e atento polo miúdo.

Grazas aos esforzos de particulares, asociacións anónimas e, máis tarde, á colaboración das autoridades o Blackstone River Valley National Heritage Corridor convenceu ás comunidades locais e xerou un forte sentido de identidade. Este renacimento do aprecio polo territorio axudará a levar a cabo as iniciativas de conservación do patrimonio natural e cultural do val.

Patrimonio Natural. Sutton. Massachussets

Este sentimento é o que realmente contén a semente do éxito do Plan, que se irá completando amodo a medida que se inxecten os recursos necesarios, seguindo as estratexias de priorización e focalización especificadas.

O plan do Blackstone River Valley National Heritage Corridor é un exemplo de traballo comunitario de participación cidadá, involucrando aos habitantes do val na xestión dos seus recursos, priorizando os intereses colectivos por encima dos individuais, un plan exitoso que se desenvolve aos poucos co obxectivo de mellorar a vida das persoas e a conservación do territorio, un territorio que, si continua con este plan de desenvolvemento, pronto será recoñecido como Parque Nacional.

Arnau Tiñena Ramos · Autor do blog translacions.blogspot.com

Barcelona, marzo 2013

Bibliografía.

– Cultural Heritage and Land Management Plan for the Blackstone River Valley National Heritage Corridor. Blackstone River Valley National Heritage Corridor Comission. Woonsocket, Rhode Island 1989.

– The Next Ten Years. An Amendment to the Cultural Heritage and Land Management Plan. Blackstone River Valley National Heritage Corridor Comission. Woonsocket, Rhode Island, 1998.

– Designing the Llobregat Corridor. Cultural Landscape and Regional Development. Proyectando el eje del Llobregat. Paisaje cultural y desarrollo regional. Universitat Politècnica de Catalunya y Massachusetts Institute of Technology. Barcelona, 2001.

– Making Things Work. Vídeo editado por el Blackstone River Valley National Heritage Corridor Comission.

– Building the National Parks. Historic Landscape Design and Construction. Versión ampliada y actualizada del libro Presenting nature: The Historic Landscape Design of the National Park Service, 1916 to 1942. Linda Flint McClelland. The Johns Hopkins University Press. Baltimore, Maryland, 1998.

[:]

Intersección | Antonio S. Río VázquezIntersección | Antonio S. Río VázquezIntersection | Antonio S. Rio Vázquez

«Con las últimas liras y el kilométrico salgo de la Termini de Roma y, de un tirón, llego a Coruña. He visto y oído, he pintado, he aprendido»

Andrés Fernández-Albalat

Todo camino debería llevarnos —por lo menos alguna vez— a Roma. Y allí, posiblemente, el camino pase por la estación Termini. «Una sola estación central para todo el ferrocarril que llegue a la capital», quedó establecido por decreto en 1856, señalando el comienzo de su historia moderna.

Estación de Termini en los años cincuenta | Archivio RomaTermini

En ocasiones, la importancia de un lugar viene dada por el significado de su denominación. Emplazada junto a las termas de Diocleciano, la estación terminal de Bianchi (1864) —tomando el modelo parisino de la Gare de l’Est— permitía desvelar otras arquitecturas presentes en Roma como la basílica o el arco triunfal, que reaparecían a través del hierro decimonónico. Termini se había convertido en un punto de encuentro, no sólo de pasajeros.

La primera Termini enseguida se convierte en la vieja Termini. Sobrevive al cambio de siglo pero la convulsa Europa de las primeras décadas del XX y las ideas imperiales del Duce demandan una nueva solución. Sin perder su condición de acceso monumental en la ciudad, era preciso reconvertirla en una estación moderna, transformar el final en un enlace, pasar del término al tránsito.

Así nace el remate de Mazzoni (1925), interrumpido y completado, a partir del concurso de 1947, con el proyecto Montuori (con Calini, Vitellozzi, Castellazzi, Fadigati y Pintonello). Evitando fracturas y discontinuidades, la estación se convierte en la integración de la imagen representativa anhelada por Mazonni con la magistral resolución del programa por parte de los ganadores del concurso.

Un resultado que se entiende principalmente en su sección, dónde se plantean cuatro espacios diferenciados formal y funcionalmente que obedecen a los nuevos usos de la estación: la galería de remate —transversal a las vías—, el bloque de oficinas, el atrio cubierto y la zona de recepción exterior. Estos dos últimos se cubren con la escultórica marquesina que recibe a los viajeros y abre la estación a la ciudad.

Termini dejaba de ser un extremo para convertirse en un cruce, en una intersección. Allí se encuentran los trenes con el metro y los autobuses, pero también están las tiendas, los restaurantes, la farmacia, la capilla… incluso es posible disfrutar de conciertos y exposiciones en su galería de arte. Lejos de ser un espacio anónimo, se transforma en un espacio con memoria o, como defiende su lema, en «un lugar para vivir».

Los viajeros que llegan a la ciudad, los que usan la estación como punto de enlace o los que simplemente atraviesan entre las calles Marsala y Giolitti, se encontrarán con una lección construida sobre la historia de Roma. Una historia que va desde las antiguas termas a la tipografía Futura presente en la señalética del siglo XXI.

Hace tiempo escribí, a la vuelta de Roma, que la ciudad era «un lienzo pintado, un mármol esculpido y un plano trazado» porque «se podía observar al mismo tiempo el resultado y el proceso, la inspiración y la crisis, la vida y la ruina». Al regresar he podido comprobar lo escrito, simplemente atravesando su estación.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. marzo 2013

«With the last liras and the kilometric one I go out of the Termini of Rome and, of a pull, come to Corunna. Have seen and ear, I have done, have learned»

Andrés Fernández-Albalat

All way should take to us – at least except some time – to Rome. And there, possibly, the way happens for the Termini station. «An alone main station for the whole railroad that comes to the capital», remained established by decree in 1856, indicating the beginning of his modern history.

Termini’s station in the fifties | Archivio RomaTermini

In occasions, the importance of a place comes given by the meaning of his name. Located close to Diocleciano’s thermal baths, the terminal station of  Bianchi (1864) —taking the Parisian model of the Gare de l’Est— was allowing to reveal other present architectures in Rome as the basilica or the triumphal arch, which they were reappearing across the nineteenth-century iron. Termini had turned into a point of meeting, not only of passengers.

The first Termini immediately turns into the old woman Termini. It survives at the rate of century but the convulsed Europe of the first decades of the XXth and the imperial ideas of the Duce demand a new solution. Without losing his condition of monumental access in the city, it was a precise reconvertirla on a modern station, to transform the end into a link, to go on from the term to the traffic.

This way there is born the auction of  Mazzoni (1925), interrupted and completed, from the contest of 1947, with the Montuori project (with Calini, Vitellozzi, Castellazzi, Fadigati y Pintonello). Avoiding fractures and discontinuities, the station turns into the integration of the representative image longed by Mazonni with the magisterial resolution of the program on the part of the winners of the contest.

A result that is understood principally in his section, where four differentiated spaces appear formally and functionally that obey the new uses of the station: the gallery of auction – cross street to the routes-, the block of offices, the covered porch and the zone of exterior receipt. These two last ones cover with the sculptural marquee that receives the travelers and opens the station for the city.

Termini was stopping being an end to turn into a crossing, in an intersection. There they find the trains with the meter and the buses, but also there are the shops, the restaurants, the drugstore, the chapel … even is possible to enjoy concerts and exhibitions in his gallery of art. Far from being an anonymous space, it transforms in a space with memory or, since it defends his motto, in «a place to live».

The travelers who come to the city, which use the station as point of link or who simply cross between the streets Marsala and Giolitti, will meet a lesson constructed on the history of Rome. One tells the history that it goes from the former thermal baths to the Future present typography in the señalética of the 21st century.

Some time ago I wrote, to the return of Rome, that the city was «an identical linen, a marble esculpido and a plane planned»because «it was possible to observe at the same time the result and the process, the inspiration and the crisis, the life and the ruin». On having returned I could have verified the written thing, simply crossing his station.

antonio s. río vázquez . architect
a coruña. march 2013

«Coas últimas liras e o kilométrico saio da Termini de Roma e, de vez, chego a Coruña. Vin e oído, pintei, aprendín»

Andrés Fernández-Albalat

Todo camiño debería levarnos —polo menos algunha vez— a Roma. E alí, posiblemente, o camiño pase pola estación Termini. «Unha soa estación central para todo o ferrocarril que chegue á capital», quedou establecido por decreto en 1856, sinalando o comezo da súa historia moderna.

Estación de Termini nos anos cincuenta | Archivio RomaTermini

En ocasións, a importancia dun lugar vén dada polo significado do seu denominación. Emplazada xunto ás termas de Diocleciano, a estación terminal de Bianchi (1864) —tomando o modelo parisino da Gare de l’Est— permitía desvelar outras arquitecturas presentes en Roma como a basílica ou o arco triunfal, que reaparecían a través do ferro decimonónico. Termini converteuse nun punto de encontro, non só de pasaxeiros..

A primeira Termini enseguida convértese na vella Termini. Sobrevive ao cambio de século pero a convulsa Europa das primeiras décadas do XX e as ideas imperiales do Duce demandan unha nova solución. Sen perder a súa condición de acceso monumental na cidade, era preciso reconvertela nunha estación moderna, transformar o final nun enlace, pasar do término ao tránsito.

Así nace o remate de Mazzoni (1925), interrompido e completado, a partir do concurso de 1947, co proxecto Montuori (con Calini, Vitellozzi, Castellazzi, Fadigati e Pintonello). Evitando fracturas e discontinuidades, a estación convértese na integración da imaxe representativa anhelada por Mazonni coa magistral resolución do programa por parte dos gañadores do concurso.

Un resultado que se entende principalmente na súa sección, onde se suscitan catro espazos diferenciados formal e funcionalmente que obedecen aos novos usos da estación: a galería de remate —transversal ás vías—, o bloque de oficinas, o atrio cuberto e a zona de recepción exterior. Estos dous últimos cúbrense coa escultórica marquesina que recibe os viaxeiros e abre a estación a cidade.

Termini deixaba de ser un extremo para converterse nun cruzamento, nunha intersección. Alí atópanse os trens co metro e os autobuses, pero tamén están as tendas, os restaurantes, a farmacia, a capela… ata é posible gozar de concertos e exposicións na súa galería de arte. Lonxe de ser un espazo anónimo, transfórmase nun espazo con memoria ou, como defende a súa lema, en «un lugar para vivir».

Os viaxeiros que chegan á cidade, os que usan a estación como punto de enlace ou os que simplemente atravesan entre as rúas Marsala e Giolitti, atopáranse cunha lección construída sobre a historia de Roma. Unha historia que vai dende as antigas termas á tipografía Futura presente na señalética do século XXI.

Fai tempo escribín, á volta de Roma, que a cidade era «un lenzo pintado, un mármore esculpido e un plano trazado» porque se podía observar ao mesmo tempo o resultado e o proceso, a inspiración e a crise, a vida e a ruína». Ao regresar puiden comprobar o escrito, simplemente atravesando a súa estación.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. marzo 2013

Exposición La Mujer ConstruyeExposición A Muller ConstrueExhibition The Woman Constructs

Jueves 14 de Marzo 2013, a partir de las 19h. Incluida dentro del Festival de Miradas de Mujeres. Esta exposición itinerante presenta obras construidas por tres generaciones de mujeres arquitectas. Ha recorrido diversos países como España, Italia, Líbano y Países Bajos, conformando una propuesta viva y dinámica al incorporar nuevos proyectos en cada uno de los lugares que visita.

Lejos de las propuestas de la arquitectura espectáculo, la construcción como herramienta de creación al servicio de la sociedad está presente en estos edificios, cuyos espacios han sido proyectados desde la funcionalidad, la escucha a los seres humanos que los habitan, la sensibilidad hacia el medio ambiente y la utilización racional de los recursos disponibles.

Comisarias: Cristina García-Rosales y Ana Estirado Gorría.
Proyectos de Mujeres arquitectas de España, Italia, Líbano y Países Bajos.

+ centrocentro.org
+ lamujerconstruye.org

Xoves 14 de Marzo 2013, a partir das 19h. Incluída dentro do Festival de Miradas de Mulleres. Esta exposición itinerante presenta obras construídas por tres xeracións de mulleres arquitectas. percorreu diversos países como España, Italia, Líbano e Países Baixos, conformando unha proposta viva e dinámica ao incorporar novos proxectos en cada un dos lugares que visita.

Lonxe das propostas da arquitectura espectáculo, a construción como ferramenta de creación ao servizo da sociedade está presente nestes edificios, cuxos espazos foron proxectados desde a funcionalidad, escóitaa aos seres humanos que os habitan, a sensibilidade cara ao medio ambiente e a utilización racional dos recursos dispoñibles.

Comisarias: Cristina García-Rosales y Ana Estirado Gorría.

Proxectos de Mulleres arquitectas de España, Italia, Líbano e Países Baixos.

+ centrocentro.org

+ lamujerconstruye.org

Thursday On March 14, 2013, from 7 p.m.. Included inside the Festival of Women’s Looks. This itinerant exhibition presents works constructed by three generations of women arquitectas. It has crossed diverse countries as Spain, Italy, The Lebanon and Netherlands, shaping an alive and dynamic offer on having incorporated new projects in each of the places that he visits.

Far from the offers of the architecture spectacle, the construction like tool of creation to the service of the company is present in these buildings, which spaces have been projected from the functionality, the scout to the human beings who live them, the sensibility towards the environment and the rational utilization of the available resources.

Police stations: Cristina García-Rosales and Ana Estirado Gorría.

Women’s projects arquitectas of Spain, Italy, The Lebanon and Netherlands.

+ centrocentro.org

+ lamujerconstruye.org

Casa Guitián | Villacé y ComingesCasa Guitián | Villacé y ComingesCasa Guitián | Villacé y Cominges

La parcela tiene forma trapezoidal y una superficie de 230.475 m², está ubicada en el extremo norte de una hilera de otras diez parcelas. Linda por el sur con la parcela contigua, al norte y al este con una zona verde y al oeste con la Rúa Tomada, de tráfico rodado. La rasante natural del terreno desciende sensiblemente hacia el oeste.

Se trata de una vivienda en hilera en una parcela de reducidas dimensiones. La disposición de espacios y usos planteada en el proyecto pretende dar respuesta a las condiciones particulares de orientación y topografía de la parcela así como a sus limitadas dimensiones, que penalizan el posible aprovechamiento de los espacios exteriores.

 

La presencia de la edificación adosada en la orientación sur condiciona el soleamiento de los espacios vivideros y  exteriores y sugieren una implantación singular en el terreno.

La vivienda establece una relación esencial con la parcela, a través del contacto directo desde las plantas a cota del acceso rodado y peatonal, salvando el desnivel entre ambas con la pendiente del terreno. El edificio se separa en gran medida del suelo, permitiendo por un lado su mayor aprovechamiento y disfrute para esparcimiento y llevando a las plantas superiores las estancias principales de la vivienda, con mejores vistas y soleamiento.

Se opta por apoyar puntualmente el volumen edificado para liberar el máximo espacio posible a cota del terreno, consiguiendo una zona más aprovechable para garaje así como para espacios de servicio bajo el cuerpo construido.

La planta principal queda a nivel con la zona de máxima cota de la parcela y en ella se distribuye de forma diáfana la zona de día que asoma a una amplia terraza con buena orientación oeste.  La planta primera alberga la zona de noche, con los dormitorios y núcleos húmedos de servicio.

La fachada se proyecta pensando en una disposición de huecos que permita una buena iluminación de los espacios interiores y formalmente confieren una imagen unitaria al conjunto de la vivienda. Los materiales, hormigón y policarbonato, refuerzan el juego compositivo establecido entre huecos y macizos así como la relación entre los volúmenes del núcleo de escaleras y el prisma cúbico en que se desarrolla la vivienda, dotando al conjunto de una fuerte presencia.

Obra: Casa Guitián
Autores: Villacé y Cominges (José Villacé y Martín de Cominges Carvallo)
Estructura: Antonio Reboreda Martínez
Colaboradores estudio: María del Carmen Pintos Pavón, Mónica Costas Armada, Alfonso Leyaristy Martínez de la Escalera, Ramón Ojea Martínez de la Escalera.
Aparejador: Jordán Romero Sobral
Promotores: Pablo Guitián Iglesias
Constructor: ATCON SL
Fecha: 2010 – 12
Situación: Rúa Tomada n. 9, San Pelayo de Navia, Vigo, Galicia, España
Fotografías: Villacé y Cominges

The plot has trapezoidal form and a surface of 230.475 m ², is located in the north end of a row of other ten plots. It borders for the south on the contiguous plot, in the northern part and in the eastern part on a green space and in the western part on the Rúa Tomada, of rolled traffic. Low native of the area descends sensitively towards the west.

It is a question of a housing in row in a plot of limited dimensions. The disposition of spaces and uses raised in the project tries to give response to the particular conditions of orientation and topography of the plot as well as to his limited dimensions, which penalize the possible utilization of the exterior spaces.

La presencia de la edificación adosada en la orientación sur condiciona el soleamiento de los espacios vivideros y exteriores y sugieren una implantación singular en el terreno.

The housing establishes an essential relation with the plot, across the direct contact from the plants to level of the rolled and pedestrian access, saving the difference between both with the slope of the area. The building separates to a great extent of the soil, allowing on the one hand his major utilization and enjoyment for scattering and taking to the top floors the principal stays of the housing, with better conference and soleamiento.

One chooses to support punctually the volume built to liberate the maximum possible space to level of the area, obtaining a more usable zone for garage as well as for spaces of service under the constructed body.

The principal plant stays to level with the zone of maximum level of the plot and in her the zone distributes of diaphanous form by day that puts west out to a wide terrace with good orientation. The first plant shelters the zone by night, with the bedrooms and humid cores of service.

The front is projected thinking about a disposition of hollows that allows a good lighting of the interior spaces and formally they award an unitary image to the set of the housing. The materials, concrete and polycarbonate, they reinforce the game compositivo established between hollows and clumps as well as the relation between the volumes of the core of stairs and the cubic prism in which the housing develops, providing to the set of a strong presence.

Work: Guitián House

Authors: Villacé y Cominges (José Villacé and Martín de Cominges Carvallo)

Structure: Antonio Reboreda Martínez

Studio Collaborators: María del Carmen Pintos Pavón, Mónica Costas Armada, Alfonso Leyaristy Martínez de la Escalera, Ramón Ojea Martínez de la Escalera.

Quantity surveyor: Jordán Romero Sobral

Promotor: Pablo Guitián Iglesias

Builder: ATCON SL

Date: 2010 – 12

Location: Rúa Tomada n. 9, San Pelayo de Navia, Vigo, Galicia, Spain

Photographies: Villacé y Cominges

A parcela ten forma trapezoidal e unha superficie de 230.475 m², está situada no extremo norte dunha fileira doutras dez parcelas. Linda polo sur coa parcela contigua, ao norte e ao leste cunha zona verde e ao oeste coa Rúa Tomada, de tráfico rodado. A rasante natural do terreo descende sensiblemente cara ao oeste.

Trátase dunha vivenda en ringleira nunha parcela de reducidas dimensións. A disposición de espazos e usos suscitada no proxecto pretende dar resposta ás condicións particulares de orientación e topografía da parcela así como ás súas limitadas dimensións, que penalizan o posible aprovechamiento dos espazos exteriores.

A presenza da edificación encostada na orientación sur condiciona o soleamiento dos espazos vivideros e exteriores e suxiren unha implantación singular no terreo.

A vivenda establece unha relación esencial coa parcela, a través do contacto directo desde as plantas a cota do acceso rodado e peatonal, salvando o desnivel entre ambas coa pendente do terreo. O edificio sepárase en gran medida do chan, permitindo por unha banda o seu maior aprovechamiento e goce para esparcimiento e levando ás plantas superiores as estancias principais da vivenda, con mellores vistas e soleamiento.

Óptase por apoiar puntualmente o volume edificado para liberar o máximo espazo posible a cota do terreo, conseguindo unha zona máis aprovechable para garaje así como para espazos de servizo baixo o corpo construído.

A planta principal queda a nivel coa zona de máxima cota da parcela e nela distribúese de forma diáfana a zona de día que asoma a unha ampla terraza con boa orientación oeste. A planta primeira alberga a zona de noite, cos dormitorios e núcleos húmidos de servizo.

A fachada proxéctase pensando nunha disposición de ocos que permita unha boa iluminación dos espazos interiores e formalmente confiren unha imaxe unitaria ao conxunto da vivenda. Os materiais, hormigón e policarbonato, reforzan o xogo compositivo establecido entre ocos e macizos así como a relación entre os volumes do núcleo de escaleiras e o prisma cúbico en que se desenvolve a vivenda, dotando ao conxunto dunha forte presenza.

Obra: Casa Guitián

Autores: Villacé y Cominges (José Villacé e Martín de Cominges Carvallo)

Estructura: Antonio Reboreda Martínez

Colaboradores estudio: María del Carmen Pintos Pavón, Mónica Costas Armada, Alfonso Leyaristy Martínez de la Escalera, Ramón Ojea Martínez de la Escalera.

Aparellador: Jordán Romero Sobral

Promotores: Pablo Guitián Iglesias

Constructor: ATCON SL

Data: 2010 – 12

Situación: Rúa Tomada n. 9, San Pelayo de Navia, Vigo, Galicia, España

Fotografías: Villacé y Cominges

Hitchcock, el miedo y la arquitectura | Jorge Gorostiza Hitchcock, o medo e a arquitectura | Jorge GorostizaHitchcock, the fear and the architecture | Jorge Gorostiza

Alfred Hitchcock

Hace unas semanas me mandó un correo electrónico Lucía Martínez Alcalde, alumna de quinto curso de Filosofía y Periodismo de la Universidad de Navarra, en el que me decía que es responsable de la sección de arquitectura de un monográfico que están preparando para un proyecto sobre Hitchcock y el miedo, y por eso me solicitaba hacerme una entrevista.

Siempre me ha interesado Sir Alfred y su habilidad para manioular la arquitectura, recuérdese que ejerció como escenógrafo antes de ser director, por lo que acepté y Lucía me mandó unas preguntas incisivas y tan complejas, que cada una de ellas casi merecería una tesis.

No se puede profundizar mucho en una entrevista, pero creo que mis contestaciones podrían ser útiles a quienes les interesen las relaciones entre cine y arquitectura y por eso las transcribo a continuación:

«En la entrevista que le hicieron en el Studio Banana afirma que «el cine y la arquitectura se necesitan el uno al otro». La influencia de la arquitectura en el cine puede verse más fácilmente, pero ¿En qué influye el cine en la arquitectura? ¿Realmente es una relación bidireccional?»

Primero querría precisar que hoy en día en vez de hablar de cine, que es un espectáculo en recesión, es más correcto generalizar y pensar en las imágenes en movimiento, que pueden aparecer desde en la gran pantalla de un Imax, hasta en la diminuta de un móvil. Teniendo esto en cuenta, la realidad, que ha ido cambiando con el tiempo, está cada vez más «espectacularizada», cada vez estamos rodeados de más pantallas y la arquitectura que construye espacios en esta realidad no puede disociarse de las imágenes en movimiento, que influyen tanto en los recuerdos y la mente del arquitecto cuando proyecta, como en la edificación de grandes complejos basados en ellas, y en la construcción de edificaciones para el espectáculo o directamente dentro de entornos virtuales.

«Los espacios en los que nos movemos -la propia casa, el lugar de trabajo, la calle, la ciudad…- nos pueden generar diferentes emociones ¿Qué peso tiene el diseño arquitectónico en esto?»

No entiendo mucho de emociones, pero creo que surgen de muchas fuentes, sin duda, una de ellas puede crearse con la calidad del diseño de los espacios. Basta recordar que las catedrales góticas estaban construidas para asombrar y provocar sensaciones a los feligreses, lo mismo que sucedió con la arquitectura del Barroco, que además se convirtió en un eficaz medio de propaganda de las creencias y fastos eclesiales.

«¿Cómo cree que la arquitectura puede generar tensión o miedo?»

Sinceramente no tengo ni idea, ni como arquitecto, ni como persona, me interesa generar miedo, pero supongo que, como decía antes, si se logró que la gente se sintiese emocionada espiritualmente, con la arquitectura también se podrá conseguir generar tensión e incluso terror.

«Hay algunos elementos arquitectónicos que Hitchcock utiliza recurrentemente para crear suspense o miedo, como las escaleras y las ventanas, objetos que son muy cotidianos… ¿Cómo los convierte en elementos para crear esas emociones?»

Una de las formas de crear tensión consiste en introducir lo anormal en lo normal, y si esto último además es habitual y cotidiano, el efecto será aún mayor. La ventana y la escalera son elementos arquitectónicos muy empleados y conocidos por el espectador, pero tienen unas características con las que un cineasta hábil puede jugar. En el caso de la ventana hay un marco, similar al de la pantalla que está mirando el espectador, que limita la visión y al mismo tiempo suele haber una distancia entre el observador oculto situado en un interior y lo observado que está en el exterior o en otro ámbito -puede haber más de una ventana-teniendo en cuenta que observador y observado no pueden alcanzarse con rapidez a causa del cristal; el marco y la separación logran generar la tensión y el suspense. En cuanto a la escalera, comunica planos situados a distintas alturas, que tienen características diferentes entre sí -por ejemplo, un espacio publico y otro privado- pero, al contrario que la ventana, la escalera permite el acceso entre ellos, mientras transcurre el tiempo que tarda un personaje en transitar por sus peldaños, a ello se añade la oportunidad de colocar la cámara en distintas posiciones o moverla acompañando al personaje, enfatizando las sensaciones que se quieren transmitir o provocando el suspense.

«Hitchcock también tiene una habilidad especial para hacer de las casas lugares amenazantes, a pesar que en principio, una casa, un hogar, es un sitio de intimidad, de seguridad, de tranquilidad ¿Cómo lo consigue?»

Con las casas sucede lo mismo que con los elementos antes mencionados, cuanto más conocidos sean, mayor es la posibilidad de introducir elementos extraños que provoquen sorpresa y tensión. No se debe olvidar que en las pantallas no sólo se muestran los espacios, sino que el cineasta usa instrumentos para provocar emociones, por ello, aunque la forma de esos espacios sea especial no tiene por qué ser el único elemento inquietante, porque se puede jugar con la música, los sonidos extraños y un montaje de imágenes que provoquen esa amenaza.

«¿Podría calificarse la escenografía de las películas como arquitectura efímera?»

Si se habla de decorados, la escenografía puede calificarse de ese modo en cuanto a los materiales con que se crea y porque suele destruirse o modificarse después del rodaje, pero al mismo tiempo queda fijada para siempre en el celuloide, mientras que edificaciones construidas con materiales más sólidos y perennes se van deteriorando y pueden terminar desapareciendo.

«¿Y como arquitectura fragmentada?»

También se puede calificar así, porque lo que aparenta ser un único edificio en las pantallas, puede haber sido rodado en varios decorados o edificaciones existentes, situadas en lugares muy distantes entre sí.

«¿Le parecen adecuados / importantes / interesantes los estudios transversales de arquitectura que trabajan con otras disciplinas, por ejemplo, OMA de Koolhaas?»

Me parece tan fundamental que llevo haciéndolo desde que acabé mi carera de arquitecto. De todos modos, creo que los profesionales con una obra más notable siempre han sido seres con curiosidad y les ha fascinado todo lo que les rodea, ya sea la naturaleza, como el arte o la imagen en movimiento.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, marzo 2013

Alfred Hitchcock

A few weeks ago an e-mail ordered me Lucía Martínez Alcalde, pupil of fifth course of Philosophy and Journalism of the University of Navarre, in which he was saying to myself that it is responsible for the section of architecture of the monographic one that they are preparing for a project on Hitchcock and the fear, and because of it it was requesting me to do an interview to me.

Always I have been interested Sir Alfred and his skill for manioular the architecture, there be remembered that he practised as set designer before being the director, for what I agreed and It was Shining it ordered me a few incisive and so complex questions, that each of them almost would deserve a thesis.

It is not possible to penetrate very much into an interview, but I believe that my answers might be useful to whom they are interested in the relations between cinema and architecture and because of it I transcribe them later:

«In the enterview that they did to him in the Studio Banana it affirms that «the cinema and the architecture need one to other one». The influence of the architecture in the cinema can turn easier, but in what does it influence the cinema in the architecture? Really is it a bidirectional relation?»

First it would like to add that nowadays speaking about cinema, which is a spectacle in recession, is more correct to generalize and to think about the images about movement, which they can appear from on the great screen of an Imax, up to about the tiny one of a mobile. Having this in account, the reality, which has been changing with the time, is increasingly «spectacular», every time we are surrounded with more screens and the architecture that constructs spaces in this reality cannot dissociate from the images in movement, which they influence so much in the recollections and the mind of the architect when it projects, since in the building of big complexes based on they, and in the construction of buildings for the spectacle or directly inside virtual environments.

«The spaces in which we move ourselves – the own house, the place of work, the street, the city … – can generate theirs different emotions. What weight has the architectural design in this?»

I do not deal much on emotions, but I believe that they arise from many sources, undoubtedly, one of them can be created by the quality of the design of the spaces. It is enough to remember that the Gothic cathedrals were constructed to amaze and to provoke sensations the parishioners the same as it happened with the architecture of the Baroque, that in addition it turned into an effective way of propaganda of the beliefs and priest annals.

«How does he believe that the architecture can generate tension or fear?»

Sincerely I have not even idea, not neither as architect, nor as person, I am interested in generating fear, but I suppose that, as he was saying before, if it achieved that the people were feeling moved spiritually, with the architecture also it will be possible manage to generate tension and enclosed terror.

«There are some architectural elements that Hitchcock uses recurrentemente to create suspense or fear, as the stairs and the windows, objects that are very daily … How does it turn them into elements to create these emotions?»

One of the forms of creating tension consists of introducing the abnormal thing in the normal thing, and if the above mentioned in addition is habitual and daily, the effect will be still major. The window and the stairs are architectural elements very employees and known by the spectator, but they have a few characteristics with which a skilful filmmaker can play. In case of the window there is a frame, similar to that of the screen at that there is looking the spectator, who limits the vision and at the same time there is in the habit of being a distance between the secret observer placed in an interior and the observed that it is in the exterior or in another area – there being able to be more than one window having in account that observant and observed cannot be reached by rapidity because of the crystal; the frame and the separation manage to generate the tension and the suspense.

«Hitchcock also has a special skill to do of the houses threatening places, to sorrow that at first, a house, a home, is a site of intimacy, of safety, of tranquility how does it obtain it?»

With the houses the same thing happens that with the elements before mentioned, more acquaintances are, major it is the possibility of introducing strange elements that provoke surprise and tension. It is not necessary to to forget that on the screens not only the spaces appear, but the filmmaker uses instruments to provoke emotions, for this reason, though the form of these spaces is special does not have for what being the only worrying element, because it is possible to play with the music, the strange sounds and an assembly of images that provoke this threat.

«Might the scenery of the movies be qualified as ephemeral architecture?»

If one speaks about sets, the scenery can be qualified thereby as for the materials with which it is created and because it is in the habit of being destroyed or being modified after the filming, but at the same time she remains concentrated forever on the celluloid, whereas buildings constructed with more solid and everlasting materials are deteriorating and can end up by disappearing.

«And as fragmented architecture?»

Also it is possible to qualify this way, because what shows off to be the only building on the screens, can have been a vehicle in several sets or existing buildings, placed in very distant places between yes.

«There seem to him to be suitable / important / interesting the transverse studies of architecture that work with other disciplines, for example, Koolhaas’s OMA?»

It seems to me to be so fundamental that I go doing it since I ended my architect’s expensive one. Anyhow, I believe that the professionals with a more notable work always have been beings with curiosity and it they has fascinated everything what they makes a detour, already it is the nature, as the art or the image in movement.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, march 2013

Alfred Hitchcock

Hai unhas semanas mandoume un correo electrónico Lucía Martínez Alcalde, alumna de quinto curso de Filosofía e Periodismo da Universidade de Navarra, me dicía que é responsable da sección de arquitectura dun monográfico no que que están a preparar para un proxecto sobre Hitchcock e o medo, e por iso me solicitaba facerme unha entrevista.

Sempre me interesou Sir Alfred e a súa habilidade para manioular a arquitectura, recórdese que exerceu como escenógrafo antes de ser director, polo que aceptei e Lucía me mandou unhas preguntas incisivas e tan complexas, que cada unha delas case merecería unha tese.

Non se pode afondar moito nunha entrevista, pero creo que as miñas contestacións poderían ser útiles aos que lles interesen as relacións entre cine e arquitectura e por iso transcríboas a continuación:

«Na entrevista que lle fixeron no Studio Banana afirma que «o cine e a arquitectura se necesitan o un ao outro». A influencia da arquitectura no cine pode verse máis doadamente, pero ¿En que inflúe o cine na arquitectura? ¿Realmente é unha relación bidireccional?»

Primeiro querería precisar que hoxe en día en vez de falar de cine, que é un espectáculo en recesión, é máis correcto xeneralizar e pensar nas imaxes en movemento, que poden aparecer dende na gran pantalla dun Imax, ata na diminuta dun móbil. Tendo isto en conta, a realidade, que foi cambiando co tempo, está cada vez máis «espectacularizada», cada vez estamos rodeados de máis pantallas e a arquitectura que constrúe espazos nesta realidade non pode disociarse das imaxes en movemento, que inflúen tanto nos recordos e a mente do arquitecto cando proxecta, como na edificación de grandes complexos baseados nelas, e na construción de edificacións para o espectáculo ou directamente dentro de ámbitos virtuais.

«Os espazos nos que nos movemos -a propia casa, o lugar de traballo, a rúa, a cidade… – pódennos xerar diferentes emocións ¿Que peso ten o deseño arquitectónico nisto?»

Non entendo moito de emocións, pero creo que xorden de moitas fontes, sen dúbida, unha delas pode crearse coa calidade do deseño dos espazos. Abonda recordar que as catedrais góticas estaban construídas para asombrar e provocar sensacións aos fregueses, o mesmo que sucedeu coa arquitectura do Barroco, que ademais se converteu nun eficaz medio de propaganda das crenzas e fastos eclesiales.

«¿Como cre que a arquitectura pode xerar tensión ou medo?»

Sinceramente non teño nin idea, nin como arquitecto, nin como comparece, me interesa xerar medo, pero supoño que, como dicía antes, se se logrou que a xente se sentise emocionada espiritualmente, coa arquitectura tamén se poderá conseguir xerar tensión e mesmo terror.

«Hai algúns elementos arquitectónicos que Hitchcock utiliza recorrentemente para crear suspense ou medo, como as escaleiras e as ventás, obxectos que son moi cotiáns… ¿Como os converte en elementos para crear esas emocións? «

Unha das formas de crear tensión consiste en introducir o anormal no normal, e se isto último ademais é habitual e cotián, o efecto será aínda maior. A ventá e a escaleira son elementos arquitectónicos moi empregados e coñecidos polo espectador, pero teñen unhas características coas que un cineasta hábil pode xogar. No caso da ventá hai un marco, similar ao da pantalla que está a mirar o espectador, que limita a visión e ao mesmo tempo adoita haber unha distancia entre o observador oculto situado nun interior e o observado que está no exterior ou noutro ámbito -pode haber máis dunha ventá-tendo en conta que observador e observado non poden alcanzarse con rapidez a causa do cristal; o marco e a separación logran xerar a tensión e o suspense. En canto á escaleira, comunica planos situados a distintas alturas, que teñen características diferentes entre si -por exemplo, un espazo publico e outro privado- pero, ao contrario que a ventá, a escaleira permite o acceso entre eles, mentres transcorre o tempo que tarda un personaxe en transitar polos seus chanzos, a iso engádese a oportunidade de colocar a cámara en distintas posicións ou movela acompañando ao personaxe, resaltando as sensacións que se queren transmitir ou provocando o suspense.

«Hitchcock tamén ten unha habilidade especial para facer das casas lugares ameazantes, a pesar, que en principio, unha casa, un fogar, é un sitio de intimidade, de seguridade, de tranquilidade ¿Como o consegue? «

Coas casas sucede o mesmo que cos elementos antes mencionados, canto máis coñecidos sexan, maior é a posibilidade de introducir elementos estraños que provoquen sorpresa e tensión. Non se debe esquecer que nas pantallas non só se mostran os espazos, senón que o cineasta usa instrumentos para provocar emocións, por iso, aínda que a forma deses espazos sexa especial non ten por que ser o único elemento inquietante, porque se pode xogar coa música, os sons estraños e unha montaxe de imaxes que provoquen esa ameaza.

«¿Podería cualificarse a escenografía das películas como arquitectura efémera?»

Se se fala de decorados, a escenografía pode cualificarse dese modo en canto aos materiais con que se crea e porque adoita destruírse ou modificarse despois da rodaxe, pero ao mesmo tempo queda fixada para sempre no celuloide, mentres que edificacións construídas con materiais máis sólidos e perennes se van deteriorando e poden rematar desaparecendo.

«¿E como arquitectura fragmentada?»

Tamén se pode cualificar así, porque o que aparenta ser un único edificio nas pantallas, puido ser rodado en varios decorados ou edificacións existentes, situadas en lugares moi distantes entre si.

«¿Parécenlle adecuados / importantes / interesantes os estudos transversais de arquitectura que traballan con outras disciplinas, por exemplo, OMA de Koolhaas?»

Paréceme tan fundamental que levo facéndoo dende que rematei a miña careira de arquitecto. De todos os xeitos, creo que os profesionais cunha obra máis notable sempre foron seres con curiosidade e fascinoulles todo o que lles rodea, xa sexa a natureza, como a arte ou a imaxe en movemento.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, marzo 2013

Hans Scharoun [Fundación Caja de Arquitectos]Hans Scharoun [Fundación Caja de Arquitectos]Hans Scharoun [Caja de Arquitectos Foundation ]

0

Hans Scharoun (1893-1972), el arquitecto alemán conocido por diseñar la Filarmónica de Berlín (1956-1963) y la casa Schminke (1932-1933) en Löbau, construyó fiel a las bases del Funcionalismo. Pero su obra fue difícilmente clasificable. Al terminar la Primera Guerra Mundial, a la que se alistó como voluntario, interrumpiendo sus estudios de Arquitectura, se estableció como arquitecto en la ciudad de Breslau. Allí desarrolló sus primeros proyectos y organizó varias exposiciones, entre ellas, la primera exposición del grupo expresionista Die Brücke.

El documental ARQUITECTURA IMAGINARIA recapitula la vida del arquitecto con ejemplos cronológicamente seleccionados: a la esperanza del despertar de los primeros proyectos de los años 20 sigue una obligada retirada profesional durante el nacional-socialismo. Es entonces cuando desarrolla no pocas obras imaginarias en las que se aprecia su anhelo por realizar símbolos colectivos. Años después de la guerra fue cuando obtuvo el reconocimiento de su original concepción arquitectónica.

Tráiler del documental sobre el arquitecto Hans Scharoun, editado por la Fundación Caja de Arquitectos.
Director del documental: Hartmut Bitomsky
Título original: Imaginäre Architektur-der Baumeister Hans Scharoun (Alemania, 1993-65′)

Hans Scharoun(1893-1972), o arquitecto alemán coñecido por deseñar a Filarmónica de Berlín (1956-1963) e a casa Schminke (1932-1933) en Löbau, construíu fiel ás bases do Funcionalismo. Pero a súa obra foi difícilmente clasificable. Ao terminar a Primeira Guerra Mundial, á que se alistou como voluntario, interrompendo os seus estudos de Arquitectura, estableceuse como arquitecto na cidade de Breslau. Alí desenvolveu os seus primeiros proxectos e organizou varias exposicións, entre elas, a primeira exposición do grupo expresionista Die Brücke.

O documental ARQUITECTURA IMAXINARIA recapitula a vida do arquitecto con exemplos cronológicamente seleccionados: á esperanza do espertar dos primeiros proxectos dos anos 20 segue unha obrigada retirada profesional durante o nacional-socialismo. É entón cando desenvolve non poucas obras imaxinarias nas que se aprecia o seu anhelo por realizar símbolos colectivos. Anos logo da guerra foi cando obtivo o recoñecemento da súa orixinal concepción arquitectónica.

Tráiler do documental sobre o arquitecto Hans Scharoun, editado pola Fundación Caixa de Arquitectos.

Director do documental: Hartmut Bitomsky

Título orixinal: Imaginäre Architektur-der Baumeister Hans Scharoun (Alemania, 1993-65′)

Hans Scharoun (1893-1972), the German architect known for Schminke (1932-1933) designed the Philharmonic one of Berlin (1956-1963) and the house in Löbau, constructed public inspector to the bases of the Funcionalismo. But his work was difficultly classifiable. On having finished the First World war, to which it enlisted as volunteer, interrupting his studies of Architecture, it was established as architect in Breslau’s city. There it developed his first projects and there organized several exhibitions, between them, the first exhibition of the group expressionist Die Brücke.

Documentary IMAGINARY ARCHITECTURE summarizes the life of the architect with chronologically selected examples: to the hope of the awakening of the first projects of the 20s it follows an obliged professional retreat during the National Socialism. It is at the time when it develops not few imaginary works in which it appreciates his longing for realizing collective symbols. Some years after the war it was when it obtained the recognition of his original architectural conception.

Trailer of the documentary on the architect Hans Scharoun, edited by the Foundation Architects’ Box.

The director of the documentary: Hartmut Bitomsky

Title: Imaginäre Architektur-der Baumeister Hans Scharoun (Germany, 1993-65 ‘)

Arquitectura sin arquitectos | José Ramón Hernández CorreaArquitectura sen arquitectos | José Ramón Hernández CorreaArchitecture without architects | José Ramón Hernández Correa

Vivienda en Carril, Pontevedra [Galicia] | Fotografía: José Ramón Hernández Correa

Vaya por delante que todo edificio, de cualquier época y lugar, ha sido siempre pensado y dirigido por uno o varios “arquitectos”, entendiendo por tales a quienes han previsto, antes de construirlo, si iba a caber en el solar, cómo se iban a distribuir sus dependencias, cómo se iba a construir y cuánto podría costar; y durante su construcción han ido comprobando si se adaptaba a las previsiones o si había que cambiar algo.

Por lo tanto, el título de este artículo se contradice desde el principio: Toda arquitectura tiene arquitecto. Tradicionalmente los arquitectos eran el dueño del edificio y el maestro albañil. La arquitectura se realizaba improvisando mucho y, con tan sólo una ligera intuición, marcando la planta del edificio en el terreno. Se trazaban los muros de carga (“trazas”) y de ahí se tiraba para arriba.

No caeré yo en el vicio típico de este mundo post-post-moderno de ensalzar con nostalgia las cosas espontáneas, incultas y primitivas en detrimento de las alumbradas por la técnica, el cálculo, la ciencia y la cultura. Yo cuando tengo problemas de salud voy al médico, no al curandero.

Por eso mismo, entiendo que nuestra carrera (exigente y apasionante) habrá servido para algo, y que los arquitectos titulados lo sabremos hacer mejor que los amateurs.

Parece que esto es indiscutible en edificios con cierta complejidad técnica, pero también parece evidente que los arquitectos actuales hemos perdido la espontaneidad, la ingenuidad y la acción directa de los maestros constructores de otrora.

Nuestros métodos son muy diferentes. Las casas tradicionales de los pueblos son laberínticas. Su trazado es, en buena medida, fruto de la improvisación y de la yuxtaposición, y sus habitaciones se adaptan una a una a la topografía. Las actuales, las de “arquitecto titulado” suelen estar más previstas, mejor resueltas en muchos aspectos, pero también son siempre parecidas, y bastante más rígidas y monótonas.

En la foto que muestro se ve una deliciosa casa. Seguramente es incómoda y fría, y tal vez su distribución sea la consecuencia de haber ido añadiendo cuerpos sobre la marcha. Es posible que para pasar a una habitación haya que atravesar otra, e incluso que alguna sea ciega. Esas cosas han pasado siempre. Pero, a pesar de todo, nos gusta por ese punto romántico, evocador y un poco disparatado que exhibe, y nos hace ver magia donde sólo hay imprevisión y desorden.

Por el contrario, al fondo a la derecha se ve un edificio de pisos en construcción, con una serie de balcones todos iguales, la planta rectangular y las fachadas chapadas de granito. Ese edificio estará mucho mejor aislado, acondicionado, iluminado, etc, pero no tiene gracia, ni emoción. Ha perdido la ingenuidad de lo incalculado, la sorpresa, la aventura de habitar la cueva primigenia (si se me permite la cursilada).

Del mismo modo, la ordenación urbanística que hacemos los técnicos tiene calles amplias, bandas de aparcamiento, zonas verdes e instalaciones eficientes, pero ya no tiene esas placitas casuales que se forman por el mero ensanchamiento irregular de una calle, ni esos rincones, ni esos espacios urbanos residuales tan agradables, donde surgen la convivencia y la sorpresa.

Los arquitectos titulados tenemos una gran competencia para hacer muchas cosas, y para hacerlas con lógica, cálculo (y una normativa exhaustiva e infumable), pero sería bueno que de vez en cuando supiéramos limpiar un poco nuestras mentes y nuestras telarañas, renovar nuestra mirada y pensar de otra manera. O pensar menos.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · marzo 2013

Housing in Carril, Pontevedra [Galicia] | Photography: José Ramón Hernández Correa

Go ahead that any building, of any epoch and place, has been always well-considered and directed for one o more «architects», dealing for fell whom they have foreseen, before constructing it, if it was going to fit in the lot, how his dependences were going to be distributed, how it was going to be constructed and how much might cost; and during his construction they have been verifying if he was adapting to the forecasts or if it was necessary to change something.

Therefore, the title of this article is contradicted from the beginning: Any architecture has architect. Traditionally the architects were the owner of the building and the main bricklayer. The architecture was realized improvising very much and, with only a light intuition, marking the plant of the building in the area. There were planned the walls of load («you» «plan») and of there it was throwing itself for above.

I will not fall in the typical vice of this world post-post-moderno of ensalzar with nostalgia the spontaneous, uncultivated and primitive things to the detriment of lit by the technology, the calculation, the science and the culture. I when I have problems of health go to the doctor, not to the quack.

Because of it same, I understand that our career (demanding and exciting) will have served for something, and that the qualified architects we will be able to make better than the amateurs.

It seems that this is indisputable in buildings with certain technical complexity, but also it seems to be evident that the current architects we have lost the spontaneity, the naiveté and the direct action of the construction teachers of once.

Our methods are very different. The traditional houses of the peoples are labyrinthine. His tracing is, mostly, a fruit of the improvisation and of the juxtaposition, and his rooms adapt one to one to the topography. The current ones, those of » qualified architect » are in the habit of being more foreseen, better solved in many aspects, but also they are always similar, and more rigid enough and monotonous.

In the photo that I show one sees a delicious house. Surely it is inconvinient and cold, and maybe his distribution is the consequence of credit been adding bodies on the march. It is possible that to go on to a room be necessary to cross other one, and even that someone is blind. These things have happened always. But, regardless, we like it for this romantic, evocative and a bit ludicrous point that it exhibits, and make us see magic where only there is improvidence and disorder.

On the contrary, to the bottom to the right one sees a building of floors in construction, with a series of balconies all the equal ones, the rectangular plant and the rosy-cheeked fronts of granite. This building will be much better isolated, equipped, illuminated, etc, but it has neither grace, nor emotion. It has lost the naiveté of the uncalculated, the surprise, the adventure of living the original cave (if the cursilada is allowed me).

In the same way, the urban development arrangement that we do the technical personnel has wide streets, bands of parking, green spaces and efficient facilities, but already it has neither these chance placitas that are formed either by the mere irregular ensanchamiento of a street, or these corners, nor these urban residual so agreeable spaces, where the conviviality and the surprise arise.

The qualified architects we have a great competition to do many things, and to do them with logic, calculation (and an exhaustive and ungood for smoking regulation), but it would be good that occasionally we could clean little our minds and our spiderwebs, to renew our look and to think otherwise. Or to think less.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Architect

Toledo · march 2013

Vivenda en Carril, Pontevedra [Galicia] | Fotografía: José Ramón Hernández Correa

Vaia por diante que todo edificio, de calquera época e lugar, foi sempre pensado e dirixido por un ou varios “arquitectos”, entendendo por tales a quen previron, antes de construílo, si ía caber no solar, como se ían a distribuír as súas dependencias, como se ía a construír e canto podería custar; e durante a súa construción han ir comprobando se  se adaptaba ás previsións ou si había que cambiar algo.

Polo tanto, o título deste artigo contradise desde o principio: Toda arquitectura ten arquitecto. Tradicionalmente os arquitectos eran o dono do edificio e o mestre albañil. A arquitectura realizábase improvisando moito e, con tan só unha lixeira intuición, marcando a planta do edificio no terreo. Trazábanse os muros de carga (“trazas”) e de aí tirábase para arriba.

Non caerei eu no vicio típico deste mundo post-post-moderno de enxalzar con nostalxia as cousas espontáneas, incultas e primitivas en detrimento das alumadas pola técnica, o cálculo, a ciencia e a cultura. Eu cando teño problemas de saúde vou ao médico, non o curandeiro.

Por eso mesmo, eniendo que a nosa carreira (exixente e apaisionante) serviu para algo, y que os arquitectos titulados o sabremos facer millor que os amateurs.

Parece que isto é indiscutible en edificios con certa complexidade técnica, pero tamén parece evidente que os arquitectos actuais perdemos a espontaneidade, a inxenuidade e a acción directa dos mestres constructores de outrora.

Os nosos métodos son moi diferentes. As casas tradicionais dos pobos son laberínticas. O seu trazado é, en boa medida, froito da improvisación e da iuxtaposición, e as súas habitacións adáptanse unha a unha á topografía. As actuais, as de “arquitecto titulado” adoitan estar máis previstas, mellor resoltas en moitos aspectos, pero tamén son sempre parecidas, e bastante máis ríxidas e monótonas.

Na foto que mostro vese unha deliciosa casa. Seguramente é incómoda e fría, e talvez a súa distribución sexa a consecuencia de ir engadindo corpos sobre a marcha. É posible que para pasar a unha habitación haxa que atravesar outra, e ata que algunha sexa cega. Esas cousas pasaron sempre. Pero, malia todo, gústanos por ese punto romántico, evocador e un pouco disparatado que exhibe, e fainos ver maxia onde só hai imprevisión e desorde.

Pola contra, ao fondo á dereita vese un edificio de pisos en construción, cunha serie de balcóns todos iguais, a planta rectangular e as fachadas chapadas de granito. Ese edificio estará moito mellor illado, acondicionado, iluminado, etc, pero non ten graza, nin emoción. Perdeu a inxenuidade do incalculado, a sorpresa, a aventura de habitar a cueva primigenia (se se me permite a cursilada).

Do mesmo xeito, a ordenación urbanística que facemos os técnicos ten rúas amplas, bandas de aparcamento, zonas verdes e instalacións eficientes, pero xa non ten esas placiñas casuais que se forman polo mero ensanche irregular dunha rúa, nin eses recunchos, nin eses espazos urbanos residuales tan agradables, onde xorden a convivencia e a sorpresa.

Os arquitectos titulados temos unha gran competencia para facer moitas cousas, e para facelas con lóxica, cálculo (e unha normativa exhaustiva e infumable), pero sería bo que de cando en vez soubésemos limpar un pouco as nosas mentes e as nosas telarañas, renovar a nosa mirada e pensar doutro xeito. Ou pensar menos.

José Ramón Hernández Correa · Doutor Arquitecto

Toledo · marzo 2013

Espacios públicos, escenearios de vida en sociedad | Aldo G. Facho DedeEspazos públicos, escenearios de vida en sociedade | Aldo G. Facho DedePublic spaces, escenearios of life in company | Aldo G. Facho Dede

Una tarde de domingo en Plaza Malvinas (La Plata, Argentina) | Fotografía: Aldo Facho Dede

No es un domingo especial, es uno de tantos en los que el clima acompaña las ganas de salir a caminar y jugar en cualquiera de las plazas de la ciudad.  Nuestra preferida es la plaza Islas Malvinas, quizás porque es la más «urbana», es decir, la que combina generosos espacios abiertos con un Centro Cultural y un café-restaurante.  Dependiendo del fin de semana podemos encontrar ferias de artesanos, de pequeños productores locales, espectáculos «a la gorra» que van desde magos, cuenta-cuentos, malabaristas, titiriteros, payasos… sesiones de tango, de bailes folclóricos… en fin, cualquier actividad que genere interacción social, y es que el sentido de los Espacios Públicos es ese: generar un espacio propicio para la los ciudadanos se relacionen, interactúen, intercambien… generen sociedad.

«y es que el sentido de los Espacios Públicos es ese: generar un espacio propicio para la los ciudadanos se relacionen, interactúen, intercambien… generen sociedad.»

Plaza Malvinas (La Plata, Argentina)

Pedro Pesci en la revista A/mbiente (Nº103 – 2010) escribe:

«Desde lo estrictamente conceptual, el espacio público es todo aquello que no es de propiedad privada. A partir de esa definición el Derecho Romano definía esto como la RES-PUBLICA, lo de dominio público, lo que es de dominio de toda la sociedad. También está asociado al concepto de bien común o para todos.  Estas asociaciones llevan al concepto de estado y de ahí se deriva el concepto de República.»

El espacio público es la gran conquista de la ciudad de la sociedad. Es el «escenario» de la vida social.  (P. Pesci) Para que un espacio sea «público» no se necesita solamente que sea «abierto», sino que sea propicio para la interacción social, es decir, que la gente pueda usarlo en libertad.  Es por ello que debemos saber diferenciar cuando un espacio abierto es para el uso público (espacio público) o es un monumento urbano conmemorativo, asociado al poder.

«El espacio público es la gran conquista de la ciudad de la sociedad. Es el “escenario” de la vida social.»

Una tarde de domingo en Plaza Malvinas (La Plata, Argentina) | Fotografía: Aldo Facho Dede

Un Espacio Público debe ser lo suficiente diáfano como para permitir el desarrollo de diversas actividades a través de los años, pero a su vez debe tener la suficiente impronta como para ser identificado como un bien social.

«En una sociedad democrática el Espacio Público lejos de ser una representación de algún poder, es un ágora convocante, el espacio de «todos» y para «todos», es por ello que sus símbolos deben ser cívicos y no políticos.»

Una tarde de domingo en Plaza Malvinas (La Plata, Argentina) | Fotografía: Aldo Facho Dede

«El espacio público es uno de los valores que una sociedad debe proteger y potenciar. La ausencia de espacio público muestra ausencia de una sociedad cohesionada y es muchas veces símbolo de una sociedad de guetos o segregada por clases o clanes.» (P. Pesci), ese es el gran peligro de nuestras ciudades.  En las últimas décadas hemos sido partícipes de una exacerbación de lo individual sobre lo colectivo, lo que nos ha llevado a modelos de ciudad «in-urbanos», es decir, carentes de valores de urbanidad. Barrios cerrados, calles valladas, urbanizaciones amuralladas…

«Las peores ciudades de nuestro continente en términos de seguridad son lugares donde se ha perdido el espacio público en el sentido de relaciones y no en lo meramente físico (la existencia en sí). Esto ha ido generando miedo a estar en él, a usarlo. Este miedo lleva a abandonarlo, a excluirlo de nuestras preocupaciones y volver a recluirnos en las casas, los shoppings o en los autos.» (P. Pesci), este es el fracaso más grande de nuestra sociedad como tal, la pérdida de lo colectivo, la atomización del espacio abierto en pequeñas parcelas privadas, la sustitución de lo público por espacios de consumo. El caso más evidente son los centros comerciales, que nos llevaron a cambiar el paseo dominical por las calles de nuestras ciudades a edificios que intensifican el consumo sin generar ningún tipo de beneficio para la ciudad.  No es que esté mal que existan, solo que debemos regular su emplazamiento para generen sinergias positivas en vez de impactos negativos.

«El espacio público es uno de los valores que una sociedad debe proteger y potenciar».

Una tarde de domingo en Plaza Malvinas (La Plata, Argentina) | Fotografía: Aldo Facho Dede

Lo Público es lo de Todos, y es justamente ese carácter social lo que sustenta su viabilidad. Si solo evaluamos el «costo» de implementación y mantenimiento de un espacio público pude aparentar ser un «mal negocio» para la ciudad, pero si analizamos todos los beneficios que éste trae consigo termina siendo un gran negocio: integración, inclusión, intercambio comercial, esparcimiento, ocio, salud, seguridad… ¿cuánto constaría compensar todas estas variables?  ¿Saben lo que se ahorra una ciudad en salud manteniendo grandes espacios públicos donde la gente haga deporte, y en seguridad ofreciendo espacios de interacción?…  DEBEMOS entender la ciudad como el espacio de TODOS, donde el pequeño aporte de cada uno se maximiza en lo colectivo.

«La gente en la calle, la gente relacionándose, aprendiendo a convivir genera cultura social, genera una sociedad más justa. No debemos perder el bien común, la RES-PÚBLICA.»

(P. Pesci)

Una tarde de domingo en Plaza Malvinas (La Plata, Argentina) | Fotografía: Aldo Facho Dede

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · marzo 2013

On one Sunday evening in Malvinas Square (La Plata, Argentina) | Phtography: Aldo Facho Dede

It is not a special Sunday, is one of so many people in which the climate accompanies the desires of going out to walk and playing in any of the squares of the city. Our favorite one is the square Falkland Islands, probably because it is «the» «most «urban», that is to say, the one that combines generous spaces opened with a Cultural Center and a coffee-restaurant. Depending of the weekend we can find fairs of craftsmen, of small local producers, spectacles » to the cap » that jugglers, puppeteers, clowns go from magicians, account-story… meetings of tango, of dances folclóricos … in end, any activity that generates social interaction, and it is that the sense of the Public Spaces is this: to generate a propitious space for her the citizens relate, interact, exchange … generate company.

«And it is that the sense of the Public Spaces is this: to generate a propitious space for her the citizens relate, interact, exchange … generate company.»

Malvinas Square (La Plata, Argentina)

Pedro Pesci in the magazine A/mbiente (Nº103 – 2010) writes:

«From the strictly conceptual thing, the public space is all that that is not of private property. From this definition the Roman law was defining this as the RES-PUBLIC, it of public domain, which is of domain of the whole company. Also it is associated with the concept of common good or for all. These associations lead to the concept of condition and of there the concept of Republic stems».

The public space is the great conquest of the city of the company. It is the «scene» of the social life. (P. Pesci) In order that a space is «public» does not need only that «it» is «opened», but it is propitious for the social interaction, that is to say, that the people could use at liberty. It is for it that we must be able to differentiate when an opened space is for the public use (public space) or is an urban commemorative monument associated with the power.

«The public space is the great conquest of the city of the company. It is the «scene» of the social life».

On one Sunday evening in Malvinas Square (La Plata, Argentina) | Phtography: Aldo Facho Dede

A Public Space must be the diaphanous sufficient thing as to allow the development of diverse activities across the years, but in turn it must have the sufficient stamp as to be identified as a social good.

«In a democratic company the Public Space far from being a representation of some power, is an organizing ágora, the space of «all» and for «all», is for it that his symbols must be civic and not politicians».

On one Sunday evening in Malvinas Square (La Plata, Argentina) | Phtography: Aldo Facho Dede

«The public space is one of the values that a company must protect and promote. The absence of public space shows absence of a united company and is often a symbol of a company of ghettos or segregated by classes or clans.» (P. Pesci), this it is the great danger of our cities. In the last decades we have been participants of an exasperation of the individual thing on the collective thing, which has taken «incivil» models of city to us, that is to say, lacking in values of urbanity. Closed neighborhoods, fenced streets, walled urbanizations…

«The worst cities of our continent in safety terms are places where the public space has got lost in the sense of relations and not in the merely physical thing (the existence in yes). This has been generating fear of being in him, to using it. This fear goes to leaving it, to excluding it from our worries and to return to imprison ourselves in the houses, the shoppings or in the cars.» (P. Pesci), this one is the biggest failure of our company as such, the loss of the collective thing, the atomization of the space opened in small private plots, the substitution of the public thing for spaces of consumption. The most evident case they are the malls, which led us to changing the Sunday walk along the streets of our cities to buildings that intensify the consumption without generating any type of benefit for the city. It is not that it is bad that exist, only that we must regulate his emplacement for generate positive synergies instead of negative impacts.

«The public space is one of the values that a company must protect and promote».

On one Sunday evening in Malvinas Square (La Plata, Argentina) | Phtography: Aldo Facho Dede

Lo Público is it of All, and is exactly this social character what sustains his viability. If only we evaluate the «cost» of implementation and maintenance of a public space I could show off be » badly I negotiate » for the city, but if we analyze all the benefits that this one brings with it it ends up by being a great business: integration, incorporation, commercial exchange, scattering, leisure, health, safety … would how much consist to compensate all these variables? They know what saves itself a city in health supporting big public spaces where the people play sports, and in safety offering spaces of interaction?… We MUST understand the city as the space of ALL, where the small contribution of each one is maximized in the collective thing.

«The people in the street, the people relating, learning to coexist it generates social culture, generates a more just company. We must not lose the common good, the RES-PUBLIC.»

(P. Pesci)

On one Sunday evening in Malvinas Square (La Plata, Argentina) | Phtography: Aldo Facho Dede

Aldo G. Facho Dede · Architect  Author of the Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

Lima · march 2013

Unha tarde de domingo en Praza Malvinas (La Plata, Arxentina) | Fotografía: Aldo Facho Dede

Non é un domingo especial, é un de tantos nos que ou clima acompaña ás ganas de saír a camiñar e xogar en calquera dás prazas dá cidade. Nosa preferida é a praza Illas Malvinas, quizais porque é a máis «urbana», é dicir, a que combina xenerosos espazos abertos cun Centro Cultural e un café-restaurante. Dependendo do fin de semana podemos atopar feiras de artesáns, de pequenos produtores locais, espectáculos «á gorra» que van dende magos, conta-contose, malabaristas, monicrequeiros, pallasos… sesións de tango, de bailes folclóricos… en fin, calquera actividade que xere interacción social, e é que ou sentido dous Espazos Públicos é ese: xerar un espazo propicio para a vos cidadáns relaciónense, interactuar, intercambien… xeren sociedade.

«e é que o sentido dos Espazos Públicos é ese: xerar un espazo propicio para aos cidadáns relaciónense, interactuar, intercambien… xeren sociedade.»

Praza Malvinas (La Plata, Arxentina)

Pedro Pesci na revista A/mbiente (Nº103 – 2010) escribe:

«Dende o estritamente conceptual, o espazo público é todo aquilo que non é de propiedade privada. A partir desa definición o Dereito Romano definía isto como a RES-PUBLICA, o de dominio público, o que é de dominio de toda a sociedade. Tamén está asociado ao concepto de ben común ou para todos. Estas asociacións levan ao concepto de estado e de aí derívase o concepto de República.»

O espazo público é a gran conquista da cidade da sociedade. É o «escenario» da vida social. (P. Pesci) Para que un espazo sexa «público» non se necesita soamente que sexa «aberto», senón que sexa propicio para a interacción social, é dicir, que a xente poida usalo en liberdade. É por iso que debemos saber diferenciar cando un espazo aberto é para o uso público (espazo público) ou é un monumento urbano conmemorativo, asociado ao poder.

«O espazo público é a gran conquista da cidade da sociedade. É o «escenario» da vida social.»

Unha tarde de domingo en Praza Malvinas (La Plata, Arxentina) | Fotografía: Aldo Facho Dede

Un Espazo Público debe ser o suficiente diáfano como para permitir o desenvolvemento de diversas actividades a través dos anos, pero á súa vez debe ter a suficiente pegada como para ser identificado como un ben social.

«Nunha sociedade democrática o Espazo Público lonxe de ser unha representación dalgún poder, é unha ágora convocante, o espazo de «todos» e para «todos», é por iso que os seus símbolos deben ser cívicos e non políticos.»

Unha tarde de domingo en Praza Malvinas (La Plata, Arxentina) | Fotografía: Aldo Facho Dede

«O espazo público é un dos valores que unha sociedade debe protexer e potenciar. A ausencia de espazo público mostra ausencia dunha sociedade cohesionar e é moitas veces símbolo dunha sociedade de guetos ou segregada por clases ou clans.» (P. Pesci), ese é o gran perigo das nosas cidades. Nas últimas décadas fomos partícipes dunha exacerbación do individual sobre o colectivo, o que nos levou a modelos de cidade » in-urbanos», é dicir, carentes de valores de urbanidade. Barrios pechados, rúas valadas, urbanizacións amuralladas…

«As peores cidades do noso continente en termos de seguridade son lugares onde se perdeu o espazo público no sentido de relacións e non no meramente físico (a existencia en si). Isto foi xerando medo a estar nel, a usalo. Este medo leva a abandonalo, a excluílo das nosas preocupacións e volver recluírnos nas casas, os shoppings ou nos autos.» (P. Pesci), este é o fracaso máis grande da nosa sociedade como tal, a perda do colectivo, a atomización do espazo aberto en pequenas parcelas privadas, a substitución do público por espazos de consumo. O caso máis evidente son os centros comerciais, que nos levaron a cambiar o paseo dominical polas rúas das nosas cidades a edificios que intensifican o consumo sen xerar ningún tipo de beneficio para a cidade. Non é que estea mal que existan, só que debemos regular a súa localización para xeren sinerxías positivas en vez de impactos negativos.

«Las peores ciudades de nuestro continente en términos de seguridad son lugares donde se ha perdido el espacio público en el sentido de relaciones y no en lo meramente físico (la existencia en sí). Esto ha ido generando miedo a estar en él, a usarlo. Este miedo lleva a abandonarlo, a excluirlo de nuestras preocupaciones y volver a recluirnos en las casas, los shoppings o en los autos.» (P. Pesci), este es el fracaso más grande de nuestra sociedad como tal, la pérdida de lo colectivo, la atomización del espacio abierto en pequeñas parcelas privadas, la sustitución de lo público por espacios de consumo. El caso más evidente son los centros comerciales, que nos llevaron a cambiar el paseo dominical por las calles de nuestras ciudades a edificios que intensifican el consumo sin generar ningún tipo de beneficio para la ciudad. No es que esté mal que existan, solo que debemos regular su emplazamiento para generen sinergias positivas en vez de impactos negativos.

«O espazo público é un dos valores que unha sociedade debe protexer e potenciar».

Unha tarde de domingo en Praza Malvinas (La Plata, Arxentina) | Fotografía: Aldo Facho Dede

O Público é o de Todos, e é xustamente ese carácter social o que sustenta a súa viabilidade. Se só avaliamos o «custo» de implementación e mantemento dun espazo público puiden aparentar ser un «mal negocio» para a cidade, pero se analizamos todos os beneficios que este trae consigo remata sendo un gran negocio: integración, inclusión, intercambio comercial, esparexemento, ocio, saúde, seguridade… ¿canto constaría compensar todas estas variables? ¿Saben o que aforra unha cidade en saúde mantendo grandes espazos públicos onde a xente faga deporte, e en seguridade ofrecendo espazos de interacción?… DEBEMOS entender a cidade como o espazo de TODOS, onde a pequena achega de cada un se maximiza no colectivo.

«A xente na rúa, a xente relacionándose, aprendendo a convivir xera cultura social, xera unha sociedade máis xusta. Non debemos perder o ben común, a RES-PÚBLICA.»

(P. Pesci)

Unha tarde de domingo en Praza Malvinas (La Plata, Arxentina) | Fotografía: Aldo Facho Dede

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor do Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

Lima · marzo 2013

intemción. Reurbanización San Clemente en Santiago de Compostelaintemción. Reurbanización San Clemente en Santiago de Compostelaintemción. Reurbanization San Clemente in Santiago de Compostela

El programa cultural intemción, presenta para su segundo acto de esta edición – miércoles 6 a las 19:45h – el proyecto de reurbanización del ámbito de San Clemente en Santiago de Compostela. Un espacio creado y presentado por el  estudio de arquitectura Ábalo y Alonso.

Además se contará con la presencia del estudio de diseño desescribir, autores del libro dedicado a este espacio, con el arquitecto municipal Javier Fernández y el fotógrafo de arquitectura Héctor Santos-Díez.

Un equipo y cuatro perspectivas profesionales que colaboraron en la reurbanización de este espacio y en acercárnoslo a todos nosotros.

intemción. Reurbanización San Clemente en Santiago de Compostela
6 de marzo, 19:45h
Librería Formatos
Fernández Latorre 5 – A Coruña
Galicia, España
+ intemcion.blogspot.com.es

O programa cultural intemción, presenta para o seu segundo acto desta edición – mércores 6 ás 19:45h – o proxecto de reurbanización do ámbito de San Clemente en Santiago de Compostela. Un espazo creado e presentado polo estudio de arquitectura Ábalo e Alonso.

Ademáis contarase coa presenza do estudio de deseño desescribir, autores do libro adicado a este espazo, co arquitecto municipal Javier Fernández e o fotógrafo de arquitectura Héctor Santos-Díez.

Un equipo e catro perspectivas profesionais que colaboraron na reurbanización deste espazo e en achegárnolo a todos nós.

intemción. Reurbanización San Clemente en Santiago de Compostela
6 de marzo, 19:45h
Librería Formatos
Fernández Latorre 5 – A Coruña
Galicia, España
+ intemcion.blogspot.com.es

The cultural program intemción, presents for his second act of this edition – Wednesday, the 6th to them 19:45h – the project of reurbanization of San Clemente’s area in Santiago de Compostela. A space created and presented by the study of architecture Ábalo and Alonso.

In addition one will possess the presence of the study of design desescribir, authors of the book dedicated to this space, the municipal architect Javier Fernández and the photographer of architecture Héctor Santos-Díez.

An equipment and four professional perspectives that collaborated in the reurbanization of this space and in it approaching all of us.

intemción. Reurbanization San Clemente in Santiago de Compostela
On March 6, 19:45h
Librería Formatos
Fernández Latorre 5 – A Coruña
Galicia, Spain
+ intemcion.blogspot.com.es

A favor de la modernidad | Íñigo García OdiagaA favor da modernidade | Íñigo García OdiagaIn favour of the modernity | Íñigo García Odiaga

Rehabilitación como hotel de una antigua villa de campo de 1826, Pied de la Plagne, Francia [ JKA y FUGA]

A menudo se tiende a pensar que la modernidad, que la vanguardia está enfrentada a la tradición o a lo vernacular. Este razonamiento válido para casi cualquier disciplina de la vida cotidiana se ve amplificado en el campo de la arquitectura. En los entornos rurales de   nuestro paisaje puede comprobarse con claridad esta mentalidad, en aras de la cual, se han levantado edificios o neo-caseríos que imitan en cartón piedra los rasgos estilísticos de los edificios tradicionales, pero que no son más que un mero falsete de la tipología original. Por lo general su adaptación al terreno es pésima, cuando ésta es precisamente una de las claves del caserio tradicional. Las laderas de los valles se aprovechaban para dar acceso a las cargas hacia la ganbara, mientras las personas o los animales accedían por la planta baja, mientras en la actualidad la modificación radical de la topografía es el punto de arranque de cualquier proyecto de este tipo.

Es digno de comentar además, como las distribuciones de estos edificios con forma y decoración de caserio presentan espacios interiores que reproducen los apartamentos urbanos de cualquier ciudad, demostrando por lo tanto, que la falta de imaginación que ya se podía intuir en sus fachadas se recrudece en su interior.

Una falta de imaginación de la que nunca adoleció el modelo original, ya que este, visto desde nuestro tiempo como una joya del pasado, fue un grito de modernidad y de vanguardia en su tiempo. Ninguna familia del siglo XVII hubiese aceptado vivir en una casa obsoleta o si se prefiere, no optimizada a su modo de vida. ¿Por que entonces en la actualidad se da esta paradoja?

Por algún extraño mecanismo, se tiende a confundir el respeto al paisaje, a la tradición o a nuestros pueblos, con la copia adulterada y deslavazada del original, sin pararse a pensar que desde la actualidad pueden proponerse nuevas fórmulas, nuevos modelos o tecnologías que partiendo de los valores de la arquitectura tradicional los actualicen y adapten a un nuevo mundo y a unos nuevos modelos de vida.

Nadie puede negar que la belleza de multitud de los núcleos rurales que adoramos, reside en la calidad de sus arquitecturas y en como éstas fueron dispuestas en el territorio, pero tampoco se podrá negar que las lógicas que gobernaron esas decisiones distan mucho de las que en la actualidad podrían tomarse como punto de partida. La coexistencia de ambos modelos es una necesidad y una obligación, pero tanto los ciudadanos como las administraciones que regulan los marcos legales deberían apostar por la modernidad. Una modernidad entendida como aquella capaz de proponer arquitecturas que den respuesta a cuestiones de nuestro tiempo, como son el medio ambiente, la economía, la energía o los nuevos modelos de unidad convivencial y que además ponga en valor y se muestre respetuosa con las claves que determinaron la belleza de estos entornos.

Rehabilitación como hotel de una antigua villa de campo de 1826, Pied de la Plagne, Francia [ JKA y FUGA]

Un buen ejemplo de un edificio que apuesta por esta convivencia de modelos, es el recientemente inaugurado y proyectado de forma conjunta por los estudios franceses JKA y FUGA.

El proyecto es especialmente señalado si tenemos en cuenta que se trata de la rehabilitación como hotel de una antigua villa de campo de 1826, situada en el casco histórico de Pied de la Plagne y que fue catalogada como un hito de la arquitectura tradicional de la región por la administración francesa.

Sabedores de que el valor de esa arquitectura tradicional recae fundamentalmente en su gran volumen compacto, en su cubierta protectora y en la madera característica de la región que recubre sus fachadas, los arquitectos centraron sus esfuerzos en el mantenimiento y si cabe la potenciación de estos puntos clave.

Rehabilitación como hotel de una antigua villa de campo de 1826, Pied de la Plagne, Francia [ JKA y FUGA]

Pero evidentemente un cambio tan importante en el uso del edificio, el paso de una villa unifamiliar a un hotel rural, requería de modificaciones del modelo original. Uno de estos puntos de fricción entre ambas estructuras fue el de la necesidad de buscar mayor entrada de luz natural. La subida del número de habitaciones ligadas al uso hotelero motivó la necesidad de abrir un mayor número de ventanas en la fachada. Para ello los arquitectos recurrieron a las técnicas tradicionales de recorte en la tablazón de madera del revestimiento, pero en lugar de imitar los motivos vernaculares, plantearon un modelo geométrico más sencillo y uniforme, más adecuado no ya a los gustos, sino a las técnicas constructivas de la modernidad. De este modo la imagen final del edificio navega entre el pasado y el futuro, no entra en colisión con los edificios antiguos que lo rodean, pero tampoco cede el valor de su actualidad y vigencia.

Suele decirse que uno de los éxitos de la gran aceptación que tienen las nuevas tecnologías, reside en que éstas, están pensadas para hacer la vida más fácil y agradable, cuestión que conecta rápidamente con las aspiraciones de cualquier usuario. Del mismo modo podría interpretarse que la arquitectura actual debe seguir esta idea de éxito y preocuparse por facilitar la vida a sus usuarios, resolviendo los problemas y las necesidades concretas que estos le planteen, para asegurarse que el ciudadano medio apueste decididamente a favor de la modernidad.

Rehabilitación como hotel de una antigua villa de campo de 1826, Pied de la Plagne, Francia [ JKA y FUGA]

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. febrero 2013

Artículo publicado en ZAZPIKA

Rehabilitation as hotel of a former villa of field of 1826, Pied de la Plagne, France [ JKA y FUGA]

Often one tends to think that the modernity, that the forefront is faced to the tradition or to vernacular. This valid reasoning for almost any discipline of the daily life meets amplified in the field of the architecture. In the rural environments of our landscape this mentality can verify with clarity, in altars of which, there have got up buildings or neo-hamlets that imitate in papyrolit the stylistic features of the traditional buildings, but that are not any more than a mere spigot than the original typology. In general his adjustment to the area is terrible, when this one is precisely one of the keys of the traditional hamlet. The hillsides of the valleys were taking advantage to lead to the loads towards the ganbara, while the persons or the animals were acceding for the ground floor, while at present the radical modification of the topography is the point of take-off of any project of this type.

It is worth commenting in addition, as the distributions of these buildings with form and decoration of hamlet they present interior spaces that reproduce the urban apartments of any city, demonstrating therefore, that the lack of imagination that already could be felt in his fronts worsens in his interior.

A lack of imagination from which the original model never suffered, since this one, I dress from our time as a jewel of the past, was a shout of modernity and of forefront in his time. No family of the 17th century had agreed to live in an obsolete house or if it is preferred, not optimized to his way of life. For that at the time at present one gives this paradox?

For some strange mechanism, one tends to confuse the respect to the landscape, to the tradition or to our peoples, with the adulterated and limp copy of the original one, without stopping to think that from the current importance they can propose new formulae, new models or technologies that departing from the values of the traditional architecture them update and adapt to a new world and to a few new models of life.

Nobody can deny that the beauty of multitude of the rural cores that we adore, resides in the quality of his architectures and in these were arranged in the territory, but it will not be possible deny either that the logics that governed these decisions are far much of that at present they might think as a point of item. The coexistence of both models is a need and an obligation, but both the citizens and the administrations that regulate the legal frames should bet for the modernity. A modernity understood as that one capable of proposing architectures that give response to questions of our time, since it are the environment, the economy, the energy or the new models of user-friendly unit and that in addition it puts in value and proves to be respectful with the keys that determined the beauty of these environments.

Rehabilitation as hotel of a former villa of field of 1826, Pied de la Plagne, France [ JKA y FUGA]

A good example of a building that he bets for this model conviviality, is the recently inaugurated one and projected of joint form for the French studies JKA and ESCAPE.

The project is specially notable if we bear in mind that it is a question of the rehabilitation as hotel of a former villa of field of 1826, placed in Pied de la Plagne’s historical hull and that was catalogued as a milestone of the traditional architecture of the region by the French administration.

Knowing of that the value of this traditional architecture relapses fundamentally into his great compact volume, in his protective cover and in the wood typical of the region that covers his fronts, the architects centred his efforts on the maintenance and if it fits the involution of these key points.

Rehabilitation as hotel of a former villa of field of 1826, Pied de la Plagne, France [ JKA y FUGA]

But evidently such an important change in the use of the building, the step of an one-family villa to a rural hotel, was needing of modifications of the original model. One of these points of friction between both structures was that of the need of looking for major entry of natural light. The raise of the number of rooms tied to the hotel use motivated the need to open a major number of windows in the front. For it the architects resorted to the traditional technologies of cut in the tablazón of wood of the coating, but instead of imitating the motives vernaculares, raised a simpler geometric and uniform, more suitable model not already to the tastes, but to the constructive technologies of the modernity. Thus the final image of the building sails between the past and the future, does not enter collision with the ancient buildings that surround it, but it does not yield the value of his current importance and force either.

It is in the habit of being said that one of the successes of the great acceptance that the new technologies have, resides in that these, they are thought to do the easiest and agreeable life, question that connects rapidly with the aspirations of any user. In the same way might be interpreted that the current architecture must follow this idea of success and to worry for facilitating the life to his users, solving the problems and the needs concrete that these raise him, to insure itself that the average citizen should bet firmly in favour of the modernity.

Rehabilitation as hotel of a former villa of field of 1826, Pied de la Plagne, France [ JKA y FUGA]

íñigo garcía odiaga . architect
san sebastián. february 2013

Article is published in ZAZPIKA

Rehabilitación como hotel dunha antigua villa de campo de 1826, Pied de la Plagne, Francia [ JKA y FUGA]

A miúdo téndese a pensar que a modernidad, que a vanguardia está enfrontada á tradición ou ao vernacular. Este razonamiento válido para case calquera disciplina da vida cotiá vese amplificado no campo da arquitectura. Nas contornas rurales da nosa paisaxe pode comprobarse con claridade esta mentalidad, en aras da cal, levantáronse edificios ou neo-caseríos que imitan en cartón pedra os trazos estilísticos dos edificios tradicionais, pero que non son máis que un mero falsete da tipología orixinal. Polo xeral a súa adaptación ao terreo é pésima, cando esta é precisamente una das claves do caserio tradicional. As laderas dos vales aproveitábanse para dar acceso ás cargas cara á ganbara, mentres as persoas ou os animais accedían pola planta baixa, mentres na actualidade a modificación radical da topografía é o punto de arranque de calquera proxecto deste tipo.

É digno de comentar ademais, como as distribucións destes edificios con forma e decoración de caserio presentan espazos interiores que reproducen os apartamentos urbanos de calquera cidade, demostrando polo tanto, que a falta de imaxinación que xa se podía intuír nas súas fachadas se recrudece no seu interior.

Unha falta de imaxinación da que nunca adoeceu o modelo orixinal, xa que este, visto desde o noso tempo como unha xoia do pasado, foi un grito de modernidad e de vanguardia no seu tempo. Ningunha familia do século XVII aceptase vivir nunha casa obsoleta ou si prefírese, non optimizada ao seu modo de vida. ¿Por que entón na actualidade se dá esta paradoxa?

Por algún estraño mecanismo, téndese a confundir o respecto á paisaxe, á tradición ou aos nosos pobos, coa copia adulterada e deslavazada do orixinal, sen pararse a pensar que dende a actualidade poden propoñerse novas fórmulas, novos modelos ou tecnoloxías que partindo dos valores da arquitectura tradicional os actualicen e adapten un novo mundo e uns novos modelos de vida.

Ninguén pode negar que a beleza de multitude dos núcleos rurais que adoramos, reside na calidade das súas arquitecturas e en como estas foron dispostas no territorio, pero tampouco se poderá negar que as lóxicas que gobernaron esas decisións distan moito das que na actualidade poderían tomar como punto de partida. A coexistencia de ambos os dous modelos é unha necesidade e unha obriga, pero tanto os cidadáns coma as administracións que regulan os marcos legais deberían apostar pola modernidade. Unha modernidade entendida como aquela capaz de propoñer arquitecturas que dean resposta a cuestións do noso tempo, como son o medio, a economía, a enerxía ou os novos modelos de unidade convivencial e que ademais poña en valor e se mostre respectuosa coas claves que determinaron a beleza destes ámbitos.

Rehabilitación como hotel dunha antigua villa de campo de 1826, Pied de la Plagne, Francia [ JKA y FUGA]

Un bo exemplo dun edificio que aposta por esta convivencia de modelos, é o recentemente inaugurado e proxectado de forma conxunta polos estudos franceses JKA e FUGA.

O proxecto é especialmente sinalado se temos en conta que se trata da rehabilitación como hotel dunha antiga vila de campo de 1826, situada no casco histórico de Pied de la Plagne e que foi catalogada como un fito da arquitectura tradicional da rexión pola administración francesa.

Sabedores de que o valor desa arquitectura tradicional recae fundamentalmente no seu gran volume compacto, na súa cuberta protectora e na madeira característica da rexión que recobre as súas fachadas, os arquitectos centraron os seus esforzos no mantemento e se cabe a potenciación destes puntos clave.

Rehabilitación como hotel dunha antigua villa de campo de 1826, Pied de la Plagne, Francia [ JKA y FUGA]

Pero evidentemente un cambio tan importante no uso do edificio, o paso dunha vila unifamiliar a un hotel rural, requiría de modificacións do modelo orixinal. Un destes puntos de fricción entre ambas as dúas estruturas foi o da necesidade de buscar maior entrada de luz natural. A suba do número de cuartos ligados ao uso hoteleiro motivou a necesidade de abrir un maior número de ventás na fachada. Para iso os arquitectos recorreron ás técnicas tradicionais de recorte no taboado de madeira do revestimento, pero en lugar de imitar os motivos vernáculos, formularon un modelo xeométrico máis sinxelo e uniforme, máis adecuado non xa aos gustos, senón ás técnicas construtivas da modernidade. Deste modo a imaxe final do edificio navega entre o pasado e o futuro, non entra en colisión cos edificios antigos que o rodean, pero tampouco cede o valor da súa actualidade e vixencia.

Adoita dicirse que un dos éxitos da grande aceptación que teñen as novas tecnoloxías, reside en que estas, están pensadas para facer a vida máis doada e agradable, cuestión que conecta rapidamente coas aspiracións de calquera usuario. Do mesmo modo podería interpretarse que a arquitectura actual debe seguir esta idea de éxito e preocuparse por facilitar a vida aos seus usuarios, resolvendo os problemas e as necesidades concretas que estes lle formulen, para asegurarse que o cidadán medio aposte decididamente a favor da modernidade.

Rehabilitación como hotel dunha antigua villa de campo de 1826, Pied de la Plagne, Francia [ JKA y FUGA]

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. febreiro 2013

Artígo publicado en ZAZPIKA

Louis I. Kahn habla a un ladrilloLouis I. Kahn fala a un ladrilloLouis I. Kahn talks to a brick

0

«El proyectar exige que se comprenda el orden. Cuando tenemos que vérnoslas con los ladrillos o proyectamos con ellos, debemos preguntar al ladrillo qué quiere o qué puede hacer, Y si preguntamos al ladrillo qué quiere, responderá: “Bueno, querría un arco». Y entonces diremos: «Pero los arcos son difíciles de hacer. Son más costosos. Creo que el cemento iría igualmente bien por encima de tu apertura». Pero el ladrillo replica: «Ya sé, ya sé que tienes razón, pero si me preguntas qué prefiero, yo quiero un arco». Y uno dice: «Pero bueno, ¿por qué eres tan terco?». Y el arco dice: «¿Puedo hacer una pequeña observación? ¿No os dais cuenta de que estáis hablando de un ser, y que un ser de ladrillo es un arco?».

«The project demands that the order is understood. When we have that to meet them with the bricks or we project with them, we must ask to the brick what wants or what it can do, And if we ask to the brick what wants, it will answer: » Well, it would like an arch «. And then we will say: » But the arches are difficult to do. They are costlier. I believe that the cement would be OK over your opening «. But the brick answers: » Already I know, already I know that you have reason, but if you ask me what I prefer, I want an arch «. And one says: » But good, why are you so stubborn? «. And the arch says: » can I do a small observation? Do not you realize that you are speaking about a being, and that a being of brick is an arch? «.


«O proxectar esixe que se comprenda a orde. Cando temos que vérnolas cos ladrillos ou proxectamos con eles, debemos preguntar ao ladrillo que quere ou que pode facer, E si preguntamos ao ladrillo que quere, responderá: “Bo, querería un arco». E entón diremos: «Pero os arcos son difíciles de facer. Son máis custosos. Creo que o cemento iría igualmente ben por encima da túa apertura». Pero o ladrillo replica: «Xa sei, xa sé que tes razón, pero si pregúntasme que prefiro, eu quero un arco». E un di: «Pero bo, ¿por que es tan terco?». E o arco di: «¿Podo facer unha pequena observación? ¿Non vos dais conta de que estades falando dun ser, e que un ser de ladrillo é un arco?».


[:es]Arquitectura Moderna | bRijUNi[:gl]Arquitectura Moderna | bRijUNi[:en]Modern architecture | bRijUNi[:]

[:es]

Lo moderno, o quizá lo nuevo, siempre ha pasado por ser algo bueno. Uno quería o perseguía ser moderno, o parecerlo, hasta que cayó en la cuenta de que lo moderno fue ayer y que el suspiro del presente era inasible, y la aspiración de modernidad, también. La historia y la edad por suerte, ayudan a entender, y le dicen a uno que en realidad lo que quiere ser no es moderno sino contemporáneo, un tipo de la época en la que vive, y por fin entiende el concepto de zeitgeist  y pretende vivir de acuerdo al mundo en el que le ha tocado vivir, un mundo contemporáneo y claro, moderno, aunque una cosa y la otra no sean equivalentes.

Paul Rudolph delante del edificio de Arte & Arquitectura, 1963 | paulrudolph.org

En arquitectura, nadie se autodefiniría como moderno (excepto en las revistas más vulgares) ni querría que su arquitectura fuera moderna, ya que todo el mundo sabe lo que es la arquitectura moderna, asociada a un determinado periodo histórico que ya hemos dejado atrás. Tan atrás que hasta Philip Johnson hace casi sesenta años ya señaló cuáles eran las sietes muletas, o muletillas,  de la arquitectura moderna, que aún existía como tal. Eran, según Johnson, siete: la historia, los dibujos bonitos (que no son arquitectura sólo por ser bonitos), la utilidad, el confort, lo barato, el servicio al cliente y la estructura; (history, pretty drawings, utility (usefulness), confort, cheapness, serving the client, structure). A pesar de todo, no puede decirse que estuviera muy acertado y un análisis no muy profundo podría desmontar muchas de esas ideas, empezando quizá por la de una arquitectura moderna y a la vez pretendidamente barata, por no hablar de una arquitectura que proporcionara confort y servicio al cliente, ideas que no están en absoluto presentes en algunas de los edificios más conocidos de la arquitectura moderna, que eran más bien todo lo contrario: caros, poco confortables y nada al servicio del usuario o cliente.

Dos años más tarde, Paul Rudolph convino que eran seis los determinantes de la arquitectura moderna, si bien no se refería a la arquitectura en general sino a la forma arquitectónica en particular, es decir, hacía una valiente y quizá osada equivalencia entre arquitectura y forma. En cualquier caso, los seis determinantes de la forma arquitectónica eran, para Rudolph: el entorno del edificio, su relación con otros edificios y el lugar;  el aspecto funcional; la región, el clima, el paisaje y las condiciones de luz natural a las que uno se enfrenta; los materiales; las especiales exigencias psicológicas del espacio; y la relación con el espíritu de los tiempos. Resumiendo: entorno, función, clima y paisaje, materiales, exigencias psicológicas del espacio y zeitgeist. Habiendo sido Rudolph un formalista muy convencido, sorprende encontrar tantos condicionantes externos que poco parecían ser tenidos en cuenta en edificios más preocupados de la volumetría o la expresión de una materialidad sincera que del entorno, el clima o el paisaje.

En ambos listados, apenas coincidentes a pesar de la cercanía temporal, sorprende no sólo eso, la disparidad de condicionantes que ambos apuntan, sino también la ausencia de referencia alguna a uno de los conceptos en los que se inspirara originalmente el Movimiento Moderno y su arquitectura, que no es otro que el de Gesamtkunstwerk (obra de arte total). Es decir, no es extraño no encontrarlo en estos listados de Rudolph y Johnson, si con ellos, en cierto modo, también se están explicando ellos mismos y su arquitectura. Sin embargo, sí que parece una pérdida a lo largo del tiempo, de la arquitectura moderna y sus aspiraciones, más allá de la retórica maquinista de la casa como máquina de habitar y sus derivadas, que en cierto modo podrían asimilar esa aspiración de integración de todas las artes; o de todas las técnicas.

Texto por bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto y Master en Proyectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- y Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto y Master en Teoría, Análisis e Historia de la Arquitectura (ETSA Madrid).

[:en]

The modern thing, or probably the new thing, always has happened for being something good. One wanted or was chasing to be modern, or it to seem, until it fell down in the account of which the modern thing was yesterday and which the sigh of the present was inasible, and the aspiration of modernity, also. The history and the age thankfully, they help to deal, and say to one that actually what wants to be is not modern but contemporary, a type of the epoch in which it lives, and finally he understands the concept of zeitgeist and tries to live in agreement to the world the one that he has had to live, a contemporary and clear, modern world, though a thing and other one they are not equivalent.

Paul Rudolph in front of the completed Art & Architecture building, 1963 | paulrudolph.org

In architecture, nobody would define like modern (except in the most vulgar magazines) nor would like that his architecture was modern, since the whole world knows what is the modern architecture associated with a certain historical period that already we have left behind. So behind that up to Philip Johnson almost sixty years ago already it indicated which were the sietes crutches, or canes, of the modern architecture, which still existed as such. They were, according to Johnson, seven: the history, the nice drawings (that are not an architecture only for being nice), the usefulness, the comfort, the cheap thing, the service to the client and the structure; (history, pretty drawings, utility (usefulness), comfort, cheapness, serving the client, structure). Regardless, it cannot be said that it was very guessed right and a not very deep analysis might dismantle many of these ideas, beginning probably for that of a modern architecture and simultaneously allegedly barter, for not speaking about an architecture that was providing comfort and service to the client, ideas that are not by no means present in any of the buildings most known about the modern architecture, which were rather everything opposite: expensive, slightly comfortable and nothing to the service of the user or client.

En arquitectura, nadie se autodefiniría como moderno (excepto en las revistas más vulgares) ni querría que su arquitectura fuera moderna, ya que todo el mundo sabe lo que es la arquitectura moderna, asociada a un determinado periodo histórico que ya hemos dejado atrás. Tan atrás que hasta Philip Johnson hace casi sesenta años ya señaló cuáles eran las sietes muletas, o muletillas, de la arquitectura moderna, que aún existía como tal. Eran, según Johnson, siete: la historia, los dibujos bonitos (que no son arquitectura sólo por ser bonitos), la utilidad, el confort, lo barato, el servicio al cliente y la estructura; (history, pretty drawings, utility (usefulness), confort, cheapness, serving the client, structure). A pesar de todo, no puede decirse que estuviera muy acertado y un análisis no muy profundo podría desmontar muchas de esas ideas, empezando quizá por la de una arquitectura moderna y a la vez pretendidamente barata, por no hablar de una arquitectura que proporcionara confort y servicio al cliente, ideas que no están en absoluto presentes en algunas de los edificios más conocidos de la arquitectura moderna, que eran más bien todo lo contrario: caros, poco confortables y nada al servicio del usuario o cliente.

Two years later, Paul Rudolph was convenient that they were six the determinants of the modern architecture, though it was not referring to the architecture in general but to the architectural form especially, that is to say, it was making one brave and probably daring equivalence between architecture and form. In any case, six determinants of the architectural form were, for Rudolph: the environment of the building, his relation with other buildings and the place; the functional aspect; the region, the climate, the landscape and the conditions of natural light which one faces; the materials; the special psychological requirements of the space; and the relation with the spirit of the times. Summarizing: environment, function, climate and landscape, materials, psychological requirements of the space and zeitgeist. Having been Rudolph a very convinced formalist, it surprises find so many determining day pupils who small were seeming to be had in account in buildings more worried about the volumetry or the expression of a sincere materiality that of the environment, the climate or the landscape.

In both lists, you upset coincidental in spite of the temporary nearness, it is surprised not only it, the disparity of determining that both appear, but also the absence of some reference to one of the concepts in which there was inspired originally the Modern Movement and his architecture, which is not other one that that of Gesamtkunstwerk (work of total art). That is to say, it is not strange not to find it in these lists of Rudolph and Johnson, if with them, in certain way, also they themselves and his architecture are explained. Nevertheless, yes that looks like a loss throughout the time, of the modern architecture and his aspirations, beyond the technical rhetoric of the house as machine of living and his derivatives, that in certain way they might assimilate this aspiration of integration of all the arts; or of all the technologies.

Text by bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Architect and Master in Architectural Advanced Projects (ETSA Madrid)- and Francisco Javier Casas Cobo -Architect and Master theoretically, Analysis and History of the Architecture (ETSA Madrid).

[:gl]

O moderno, ou quizá o novo, sempre pasou por ser algo bo. Un quería ou perseguía ser moderno, ou parecelo, ata que caeu na conta de que o moderno foi onte e que o suspiro do presente era inasible, e a aspiración de modernidad, tamén. A historia e a idade por sorte, axudan a entender, e dinlle a un que en realidade o que quere ser non é moderno senón contemporáneo, un tipo da época na que vive, e por fin entende o concepto de zeitgeist e pretende vivir de acordo ao mundo no que lle tocou vivir, un mundo contemporáneo e claro, moderno, aínda que unha cousa e a outra non sexan equivalentes.

Paul Rudolph diante do edificio das Artes & Arquitectura, 1963 | paulrudolph.org

En arquitectura, ninguén se autodefiniría como moderno (excepto nas revistas máis vulgares) nin querería que a súa arquitectura fose moderna, xa que todo o mundo sabe o que é a arquitectura moderna, asociada a un determinado periodo histórico que xa deixamos atrás. Tan atrás que ata Philip Johnson fai case sesenta anos xa sinalou cales eran as setes muletas, ou muletillas, da arquitectura moderna, que aínda existía como tal. Eran, segundo Johnson, sete: a historia, os debuxos bonitos (que non son arquitectura só por ser bonitos), a utilidade, o confort, o barato, o servizo ao cliente e a estrutura; (history, pretty drawings, utility (usefulness), confort, cheapness, serving the client, structure). Malia todo, non pode dicirse que estivese moi acertado e unha análise non moi profundo podería desmontar moitas desas ideas, empezando quizá pola dunha arquitectura moderna e á vez pretendidamente barata, por non falar dunha arquitectura que proporcionase confort e servizo ao cliente, ideas que non están en absoluto presentes nalgunhas dos edificios máis coñecidos da arquitectura moderna, que eran máis ben todo o contrario: caros, pouco confortables e nada ao servizo do usuario ou cliente.

Dous anos máis tarde, Paul Rudolph conveu que eran seis os determinantes da arquitectura moderna, aínda que non se refería á arquitectura en xeral senón á forma arquitectónica en particular, é dicir, facía unha valente e quizá ousada equivalencia entre arquitectura e forma. En calquera caso, os seis determinantes da forma arquitectónica eran, para Rudolph: a contorna do edificio, a súa relación con outros edificios e o lugar; o aspecto funcional; a rexión, o clima, a paisaxe e as condicións de luz natural ás que un se enfronta; os materiais; as especiais esixencias psicolóxicas do espazo; e a relación co espírito dos tempos. Resumindo: contorna, función, clima e paisaxe, materiais, esixencias psicolóxicas do espazo e zeitgeist. Habendo sido Rudolph un formalista moi convencido, sorprende atopar tantos condicionantes externos que pouco parecían ser tidos en conta en edificios máis preocupados da volumetría ou a expresión dunha materialidad sincera que da contorna, o clima ou a paisaxe.

En ambos listados, apenas coincidentes malia a proximidade temporal, sorprende non só iso, a disparidad de condicionantes que ambos apuntan, senón tamén a ausencia de referencia algunha a un dos conceptos nos que se inspirase originalmente o Movemento Moderno e a súa arquitectura, que non é outro que o de Gesamtkunstwerk (obra de arte total). É dicir, non é estraño non atopalo nestes listados de Rudolph e Johnson, si con eles, en certo xeito, tamén se están explicando eles mesmos e a súa arquitectura. Con todo, si que parece unha perda ao longo do tempo, da arquitectura moderna e as súas aspiracións, máis aló da retórica maquinista da casa como máquina de habitar e as súas derivadas, que en certo xeito poderían asimilar esa aspiración de integración de todas as artes; ou de todas as técnicas.

Texto por bRijUNi arquitectos: Beatriz Villanueva Cajide -Arquitecto e Master en Proxectos Arquitectónicos Avanzados (ETSA Madrid)- e Francisco Javier Casas Cobo -arquitecto e Master en Teoría, Análise e Historia da Arquitectura (ETSA Madrid).

[:]

«Estados de ánimo». Arturo Franco«Estados de Ánimo». Arturo Franco«States of mind». Arturo Franco

0

El próximo Martes 5 de Marzo, en el marco del ciclo de conferencias “Foros Esarq 2013: Atmospheres. The sense of things” que organiza la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya, ESARQ-UIC, el arquitecto Arturo Franco, impartirá una ponencia con el título “Estados de Ánimo”. El acto, que será abierto al público, tendrá lugar a las 19:00 horas en el Aula Magna del Campus Barcelona de la UIC.

La conferencia que presenta Arturo Franco reflexionará sobre los trabajos realizados estos últimos años, los cuales pertenecen a un ideario vital y recurrente, a una manera de ser, de mirar y también de trabajar. Entre los ejemplos de los que hablará, aparecerán las tres intervenciones realizadas en el antiguo Matadero de Madrid, desde 2006 hasta 2012. Tal como especifica el conferenciante “tal vez sea el momento de emprender un viaje. Un viaje que nos lleve a través del tiempo, saltando sin orden aparente, recorriendo lugares muy distintos, situaciones presuntamente distintas, pensamientos cruzados, obras.”

Arturo Franco se licenció en Arquitectura en la Escuela Politécnica de Madrid y a partir de entonces empezó a compaginar la crítica arquitectónica, la docencia, la investigación y el ejercicio profesional con la misma intensidad. Durante diez años ha sido crítico de arquitectura del diario ABC y desde 2008 dirige la revista del Colegio Oficial de Arquitectos de Madrid. Actualmente es profesor asociado del departamento de composición arquitectónica en la Escuela Politécnica de Madrid y profesor invitado en de proyectos en la Universidad Pontificia de Salamanca. Ha sido seleccionado entre los jóvenes arquitectos españoles con mayor proyección por el diario El País, la Fundación Caja de Arquitectos, El Ministerio de Fomento, Architectural Digest o 2G.  Su obra ha sido reconocida con el primer premio por el Ayuntamiento de Madrid, el Colegio de Arquitectos, FAD, Saloni o los Swiss Architecture Awards.

Fecha: Martes, 5 de marzo de 2013
Hora:  19.00 h
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

O vindeiro martes 5 de Marzo, no marco do ciclo de conferencias “Foros Esarq 2013: Atmospheres. The sense of things” que organiza a Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Catalunya, ESARQ-UIC, o arquitecto Arturo Franco, impartirá un relatorio co título “Estados de Ánimo”. O acto, que será aberto ao público, terá lugar ás 19:00 horas no Aula Magna do Campus Barcelona da UIC.

A conferencia que presenta Arturo Franco reflexionará sobre os traballos realizados estes últimos anos, os cales pertencen a un ideario vital e recurrente, a un xeito de ser, de mirar e tamén de traballar. Entre os exemplos dos que falará, aparecerán as tres intervencións realizadas no antigo Matadero de Madrid, desde 2006 ata 2012. Tal como especifica o conferenciante “talvez sexa o momento de emprender unha viaxe. Unha viaxe que nos leve a través do tempo, saltando sen orde aparente, percorrendo lugares moi distintos, situacións presuntamente distintas, pensamentos cruzados, obras.”

Arturo Franco licenciouse en Arquitectura na Escola Politécnica de Madrid e a partir de entón empezou a compaxinar a crítica arquitectónica, a docencia, a investigación e o exercicio profesional coa mesma intensidade. Durante dez anos foi crítico de arquitectura do diario ABC e desde 2008 dirixe a revista do Colexio Oficial de Arquitectos de Madrid. Actualmente é profesor asociado do departamento de composición arquitectónica na Escola Politécnica de Madrid e profesor invitado en de proxectos na Universidade Pontificia de Salamanca. foi seleccionado entre os novos arquitectos españois con maior proxección polo diario O País, a Fundación Caixa de Arquitectos, O Ministerio de Fomento, Architectural Digest ou 2G. A súa obra foi recoñecida co primeiro premio polo Concello de Madrid, o Colexio de Arquitectos, FAD, Saloni ou os Swiss Architecture Awards.

Data: Martes, 5 de marzo de 2013
Hora: 19.00 h
Lugar: Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

The near Tuesday On March 5, in the frame of the cycle of conferences » Forums Esarq 2013: Atmospheres. The sense of things » that there organizes the Technical Top School of Architecture of the Universitat Internacional of Catalonia, ESARQ-UIC, the architect Arturo Franco, it will give a presentation with the title «States of mind». The act, which will be opened the public, will take place at 19:00 in the Assembly hall of the Campus Barcelona of the UIC.

The conference that Arturo Franco presents will think about the realized works the latter years, which belong to a vital ideology and appellant, to a way of being, of looking and also of working. Between the examples about which he will speak, there will appear three interventions realized in the former Slaughter house of Madrid, from 2006 until 2012. As it specifies the lecturer «maybe is the moment to make a trip. A trip that takes us across the time, jumping without apparent order, crossing very different places, allegedly different situations, crossed thoughts, you act.»

Arturo Franco graduated in Architecture in the Technical School of Madrid and from then it started reconciling the architectural critique, the teaching, the investigation and the professional exercise with the same intensity. For ten years he has been a critic of architecture of the diary ABC and from 2008 it directs the magazine of the Architects’ Official College of Madrid. Nowadays he is an associate teacher of the department of architectural composition in the Technical School of Madrid and teacher invited in of projects in the University Pontificia of Salamanca. Architectural Digest has been selected between the young Spanish architects by major projection by the diary El País newspaper, the Foundation Architects’ Box, The Department of Promotion, or 2G. His work has been recognized by the first prize by the Town hall of Madrid, the College of Architects, FAD, Saloni or the Swiss Architecture Awards.

Dates: Tuesday, on March 5, 2013
Hour: 19.00 h
Place: Technical Top School of Architecture of the Universitat Internacional of Catalonia (ESARQ-UIC). Assembly hall-C/Immaculada, 22, 08017 Barcelona

The Kitchen: Life World, Usage, PerspectivesThe Kitchen: Life World, Usage, PerspectivesThe Kitchen: Life World, Usage, Perspectives

0

La cocina está recuperando su papel como espacio de vida en el centro de la vida familiar. Desde los años 1990 la cocina ha pasado a ser centro de atención de la moda y el diseño; ahora esta publicación examina y analiza su significado en un contexto arquitectónico, cultural, social y económico.

The Kitchen: Life World, Usage, Perspectives
Klaus Spechtenhauser
Birkhäuser, 2006

+ artículo publicado en arquilecturas

A cociña está recuperando o seu papel como espazo de vida no centro da vida familiar. Desde os anos 1990 a cociña pasou a ser centro de atención da moda e o deseño; agora esta publicación examina e analiza o seu significado nun contexto arquitectónico, cultural, social e económico.

The Kitchen: Life World, Usage, Perspectives

Klaus Spechtenhauser

Birkhäuser, 2006

+ artigo publicado en arquilecturas

The kitchen is regaining its role as the central living space in home life. Since the 1990s the kitchen has moved into the fashion and design spotlight, and this publication now examines and reviews its significance in an architectural, cultural, social and economical context.

The Kitchen: Life World, Usage, Perspectives

Klaus Spechtenhauser

Birkhäuser, 2006

+ article is published in arquilecturas

Mountain | takk-architecture

[:es]

Mountain es un espacio dibujado con sombras. Un vector de subjetivación que proyecta el pensamiento sobre la materia. Mountain introduce un espacio para el relax en un ambiente de estrés y movimiento.

Una estructura de DM lacada en blanco compuesta por 5 secciones horizontales y 17 verticales de 10mm  espesor,  soporta un tejido de foam blanco con patrones inspirados en las sensaciones que producen actividades como estar bajo los árboles, el sonido del agua en el río, o el vuelo de las mariposas.

Obras: Mountain
Autores: takk-architecture [Mireia Luzárraga + Alejandro Muiño]
Emplazamiento: Barcelona, Spain
Fotografía: Mireia Luzárraga + Alejandro Muiño
+ takk-architecture.com

[:en]

Mountain is a space drawn with shades. A vector of subjetivación that projects the thought on the matter. Mountain introduces a space for the relaxation in an environment of stress and movement.

One structures of DM lacada in white composed by 5 horizontal sections and vertical 17 of 10mm thickness, a fabric supports of foam white with bosses inspired by the sensations who produce activities as being under the trees, the sound of the water in the river, or the flight of the butterflies.

Work: Mountain

Authors: takk-architecture [Mireia Luzárraga + Alejandro Muiño]

Location: Barcelona, Spain

Photography: Mireia Luzárraga + Alejandro Muiño

+ takk-architecture.com

[:gl]

Mountain é un espazo debuxado con sombras. Un vector de subjetivación que proxecta o pensamento sobre a materia. Mountain introduce un espazo para o relax nun ambiente de estrés e movemento.

Unha estrutura de DM lacada en branco composta por 5 seccións horizontales e 17 verticais de 10mm espesor, soporta un tecido de foam branco con patróns inspirados nas sensacións que producen actividades como estar baixo as árbores, o son do auga no río, ou o voo das bolboretas.

Obras: Mountain

Autores: takk-architecture [Mireia Luzárraga + Alejandro Muiño]

Emplazamento: Barcelona, Spain

Fotografía: Mireia Luzárraga + Alejandro Muiño

+ takk-architecture.com

[:]

[:es]La ciudad (II) | epR[:gl]A cidade (II) | epR[:en]The city (II) | epR[:]

[:es]https://veredes.es/blog/la-ciudad-i-epr/

Todo ha cambiado antes de que nos diésemos cuenta.

Obsesionados por satisfacer necesidades que hasta hace poco no existían, pasamos los días saltando obstáculos que nosotros mismos hemos colocado en el camino; nos encomendamos al artificio mientras vemos cómo se desfigura el recuerdo del mundo que algún día fue.

A veces pienso que tal vez sea demasiado tarde para mirar atrás, pero no podría asegurarlo: no tengo reloj.

La ciudad (II) epR

El primo Ramón
Paraíba, verano de 2013

https://veredes.es/blog/la-ciudad-iii-epr/[:gl]La ciudad (II) epR

Todo cambiou antes de que nos désemos conta.

Obsesionados por satisfacer necesidades que ata hai pouco non existían, pasamos os días saltando obstáculos que nós mesmos colocamos no camiño; encomendámonos ao artificio mentres vemos como se desfigura o recordo do mundo que algún día foi.

Ás veces penso que tal vez sexa demasiado tarde para mirar atrás, pero non podería aseguralo: non teño reloxo.

El primo Ramón
Paraíba, verán de 2013[:en]

La ciudad (II) epR

Everything has changed before we were realizing.

Obsessed for satisfying needs that even it makes small they did not exist, we happen the days jumping obstacles that we themselves have placed in the way; we entrust ourselves to the artifice while we see how the recollection of the world disfigures itself that some day was.

Sometimes I think that maybe it is too much late to look behind, but it might not assure it: I do not have clock.

El primo Ramón
Paraíba, summer, 2013[:]