Inicio Blog Página 135

[:es]La iglesia de Pumarejo de Tera de Miguel Fisac [:gl]A igrexa de Pumarejo de Tera [Miguel Fisac][:en]Pumarejo de Tera’s church [Michael Fisac][:]

0

[:es]

La iglesia de Pumarejo de Tera es obra del arquitecto Miguel Fisac, su construcción destapa una interesante historia que sirve de base a la presente investigación. Sin licencia ni empresa constructora, fueron los propios vecinos quienes coordinadamente se encargan de su construcción. Formando parte de la investigación Arquitectura enTera ha propuesto la experiencia para su catalogación como BIC (Bien de interés Cultural con categoría de Monumento).

Expediente que ha ratificado la Dirección General de Patrimonio Cultural de la Consejería de Cultura y Turismo de la Junta de Castilla y León en resolución de 7 de Julio de 2011 poniendo así fin a un trámite administrativo que reconoce sus valores tanto humanos como constructivos.

+ info[:gl]

A igrexa de Pumarejo de Tera é obra do arquitecto Miguel Fisac, a súa construción destapa unha interesante historia que serve de base á presente investigación. Sen licenza nin empresa constructora, foron os propios veciños quen coordinadamente encárganse da súa construción. Formando parte da investigación Arquitectura enteira propuxo a experiencia para a súa catalogación como BIC (Ben de interese Cultural con categoría de Monumento). Expediente que ratificou a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Castilla e León en resolución de 7 de Xullo de 2011 poñendo así fin a un trámite administrativo que recoñece os seus valores tanto humanos como constructivos.

+ info

[:en]

Pumarejo de Tera’s church is a work of the architect Michael Fisac, his construction uncovers an interesting history that uses as base to the present investigation. Without license or construction company, they were the own neighbors who coordinated take charge of his construction. Forming a part of the investigation entire Architecture he has proposed the experience for his cataloguing as BIC (Well of Cultural interest with category of Monument). Process that has ratified the Headquarter of Cultural Heritage of the Council of Culture and Tourism of the Meeting of Castile and León in resolution of July 7, 2011 putting end like that to an administrative step that recognizes his values both human and constructive.

+ info

[:]

Editorial Gustavo Gili. Una historia (1902-2012)Editorial Gustavo Gili. Unha historia (1902-2012)Gustavo Gili Publishing. The history (1902-2012)

Este volumen celebra los 110 años de la Editorial Gustavo Gili. A través de la mirada de varios autores, seguimos su trayectoria a modo de miscelánea, recogiendo los acontecimientos y relaciones más significativos de esta centenaria casa, así como las publicaciones y colecciones más destacadas de su amplio y diverso catálogo. Lejos de ser una historia exhaustiva y lineal, compone una suma de fragmentos, un importante mosaico documental, en su mayor parte inédito, de las múltiples facetas de una editorial familiar independiente que, desde sus inicios, ha querido y ha sabido abrirse al mundo. Un recorrido de más de un siglo que constituye no solo un retrato de esta editorial sino también un reflejo de la historia del sector en España y América Latina en los siglos XX y XXI.

+ info

Este volume celebra os 110 anos da Editorial Gustavo Gili. A través da mirada de varios autores, seguimos a súa traxectoria a modo de miscelánea, recollendo os acontecementos e relacións máis significativos desta centenaria casa, así como as publicacións e coleccións máis destacadas do seu amplo e diverso catálogo. Lonxe de ser unha historia exhaustiva e lineal, compón unha suma de fragmentos, un importante mosaico documental, no seu maior parte inédito, das múltiples facetas dunha editorial familiar independente que, desde os seus inicios, quixo e soubo abrirse ao mundo. Un percorrido de máis dun século que constitúe non só un retrato desta editorial senón tamén un reflexo da historia do sector en España e América Latina nos séculos XX e XXI.

+ info

This volume Gustavo Gili celebrates 110 years of Publishing. Across the look of several authors, we follow his path like miscellany, gathering the most significant events and relations of this centenary house, as well as the publications and collections more distinguished from his wide and diverse catalogue. Far from being an exhaustive and linear history, it composes a sum of fragments, an important documentary mosaic, in his most unpublished, of the multiple facets of a familiar independent publishing house that, from his beginnings, has wanted and has could be opened for the world. A tour of more than one century that constitutes not only a portrait of this publishing house but also a reflection of the history of the sector in Spain and Latin America in the XXth and XXIst century.

+ info

El soplido es gratis | José Ramón Hernández Correa

Relojero | Fotografía: José Ramón Hernández Correa

Hay un viejo chiste en el que uno va a una relojería con un reloj que no funciona. El relojero lo abre, lo examina, le pega un enérgico soplido y se lo devuelve a su dueño, ya funcionando.

-Son cinco pesetas –le dice. (Es un viejo chiste).
-¿Cinco pesetas? ¿Por un soplido?
-No. El soplido es gratis. Las cinco pesetas son por saber dónde soplar.

Bueno, pues ahora nos pasa eso a todos nosotros, y, en general, a todo aquél que ejerza una profesión que consista en tener unos conocimientos y en saber aplicarlos a un problema concreto: Los clientes sólo están dispuestos a pagar el soplido, y no el conocimiento que se necesita para saber dónde y cómo soplar. Porque, en realidad, el conocimiento importa poco.

Estamos en una sociedad de servicios, que, básicamente, se reduce a una sociedad de sopladores. Uno no cualificado sopla con fuerza en todas partes y acaba por arreglar el reloj. Sale mucho más barato que llamar a alguien que sepa soplar, porque el desperdicio de soplidos en falso se compensa con el bajísimo precio de cada uno.

Todo esto es sólo en el caso de que la avería del reloj se arreglase soplando. Si es algo de mayor gravedad se tira el reloj y se compra otro, que sale más barato que contratar a un súper genio que ya sepa incluso más que la técnica del soplo. Los grandes creadores están en otro sitio, en una burbuja de cristal, creando los relojes que vamos a usar todos. Y aquí, en nuestro pedestre entorno, sólo hacen falta sopladores de categoría media-baja. Con eso vamos que chutamos.

Por otra parte, los arquitectos siempre hemos intentado regalar arquitectura. Siempre hemos hecho diseños más allá de lo que nos había pedido el cliente, y, por la causa de la arquitectura, hemos empleado horas y horas que no sólo no cobrábamos, sino cuyo fruto mostrábamos al cliente con la vana ilusión de convencerle, para que nos permitiera llevarlo a cabo con más trabajo, pero también con más ilusión, y siempre con mucha más dificultad de la que suponía la resolución más típica y consabida del encargo.

El maestro Alejandro de la Sota dijo que el arquitecto siempre da liebre por gato. Incluso cuando el cliente quiere gato, el verdadero trabajo del arquitecto no es ya el de producir liebre, sino el de convencer a su cliente de que sabe mejor que el gato y de que le va a salir por el mismo precio o incluso más barata.

Pero, si esta operación siempre ha entrañado dificultad, ahora se torna imposible. Todo el mundo quiere gato.

Incluso cuando se dice despectivamente que este país nuestro está llamado a ser un país de camareros, no nos referimos a los camareros que saben su oficio, que seducen, que sirven discreta y sabiamente y que asesoran con la elegancia de un cónsul. No. Nos referimos a camareros de comida rápida que meten apresuradamente el condumio en cajitas de cartulina plastificada y tiran la cocacola a chorro sobre un vaso de plástico lleno de cubitos de hielo de máquina. Por un sueldo de vergüenza y con una nula cualificación profesional. (Y si la tienen han de esconderla y disimularla. El que sepa algo más que eso, ya lo puede ir olvidando).

Esta sociedad nos arrolla ahora con su pretensión de comer gato, con la de que lo matemos a soplidos y con la de que no los cobremos. Y encima lo llamarán gastronomía.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · abril 2013

[:es]Conferencia Recolectores Urbanos · V Festival de Arquitectura ETSAC[:gl]Conferencia Recolectores Urbanos · V Festival de Arquitectura ETSAC[:en]Conference Recolectores Urbanos · V Festival de Arquitectura ETSAC[:]

[:es]

Recolectores Urbanos.Proporciona herramientas a los investigadores que permiten dar mayor rendimiento y mejora la calidad de su investigación. Sus productos están pensados para mejorar la transferencia de conocimiento de los investigadores a la sociedad.

‘Investigando cómo investigar. Tecnologías digitales al servicio de la investigación’
Sobre cómo gestionar, cómo generar y gestionar los recursos que todos manejamos hoy día desde una perspectiva abierta al uso compartido (open source), y también sobre la importancia de la identidad digitales de los estudiantes como herramienta para construir un perfil profesional durante la formación.

WEB: www.recolectoresurbanos.com
FB: Recolectores urbanos
TW: @eRecolectores

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia Recolectores Urbanos
miércoles 10 – 12:00 h
+ info

[:gl]

Recolectores Urbanos.Proporciona ferramentas aos investigadores que permiten dar maior rendemento e mellora a calidade da súa investigación. Os seus produtos están pensados para mellorar a transferencia de coñecemento dos investigadores á sociedade.

‘Investigando cómo investigar. Tecnoloxías dixitais o servizo da investigación’
Sobre como gestionar, como xerar e gestionar os recursos que todos manexamos hoxe día desde unha perspectiva aberta ao uso compartido (open source), e tamén sobre a importancia da identidade digitales dos estudantes como ferramenta para construír un perfil profesional durante a formación.

WEB: www.recolectoresurbanos.com
FB: Recolectores urbanos
TW: @eRecolectores

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia Recolectores Urbanos
mércores 10 – 12:00 h
+ info

[:en]

Recolectores Urbanos. It provides tools to the investigators who allow to give major performance and improves the quality of his investigation. His products are thought to improve the transfer of knowledge of the investigators to the company.

‘Investigating how to investigate. Digital technologies to the service of the investigation’
On how to manage, how to generate and to manage the resources that we we all handle today from a perspective opened for the shared use (open source), and also on the importance of the identity foxgloves of the students as tool to construct a professional profile during the formation.

WEB: www.recolectoresurbanos.com
FB: Recolectores urbanos
TW: @eRecolectores

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia Recolectores Urbanos
on Wednesday, the 10th – 12:00 h
+ info

[:]

Conferencia n’UNDO · V Festival de Arquitectura ETSACConferencia n’UNDO · V Festival de Arquitectura ETSACConference n’UNDO · V Festival de Arquitectura ETSAC

n’UNDO. Surge como una actitud, una manera de hacer re-arquitectura, interviniendo en el territorio y la ciudad desde la No Construcción, la Minimización, la Reutilización y el Desmantelamiento. Su práctica contempla el desarrollo de planes urbanos n’UNDO, la organización de concursos, la elaboración de informes técnicos y colaboraciones con diferentes organizaciones y colectivos.

‘Concurrencias: vacío, resta y silencio’.
Sobre la intervención en la ciudad y el territorio mediante procesos basados en la resta, cuyas acciones pretenden desvelar lo innecesario, lo redundante y lo banal del entorno construido bajo argumentos impertinentes de crecimiento, colmatación y falsas necesidades, con el fin de soñar la nada, recuperar silencio y vacío como matrices de infinitas formas y estados en potencia, como plenitud de energía y oportunidad.

‘Fichero de Impertinencias’
Actividad de recopilación  de localizaciones cuya no construcción, minimización, reutilización y demantelamiento contribuirían a la mejora del entorno.

WEB: www.nundo.org
FB: Nundo Organización
TW: @nUNDO

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia n’UNDO
miércoles 10 – 13:30 y 18:00 h
+ info

n’UNDO. Xorde como unha actitude, un xeito de facer re-arquitectura, intervindo no territorio e a cidade desde a Non Construción, a Minimización, a Reutilización e o Desmantelamento. A súa práctica contempla o desenvolvemento de plans urbanos n’UNDO, a organización de concursos, a elaboración de informes técnicos e colaboracións con diferentes organizacións e colectivos.

‘Concurrencias: valeiro, resta e silencio’.
Sobre a intervención na cidade e o territorio mediante procesos baseados en réstaa, cuxas accións pretenden desvelar o innecesario, o redundante e o banal da contorna construída baixo argumentos impertinentes de crecemento, colmatación e falsas necesidades, co fin de soñar a nada, recuperar silencio e baleiro como matrices de infinitas formas e estados en potencia, como plenitude de enerxía e oportunidade.

‘Ficheiro de Impertinencias’
Actividade de recopilación de localizaciones cuxa non construción, minimización, reutilización e demantelamiento contribuirían a mellóraa da contorna.

WEB: www.nundo.org
FB: Nundo Organización
TW: @nUNDO

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia n’UNDO
miércoles 10 – 13:30 y 18:00 h
+ info

n’UNDO. It arises as an attitude, a way of doing re-architecture, intervening in the territory and the city from Not Construction, the Minimization, the Reutilization and the Dismantlement. His practice contemplates the development of urban plans n’UNDO, the organization of contests, the production of technical reports and collaborations with different organizations and groups.

‘Concurrences: emptiness, subtraction and silence’.
On the intervention in the city and the territory by means of processes based on the subtraction, which actions try to reveal the unnecessary thing, the redundant thing and the banal of the environment constructed under impertinent arguments of growth, filling and false needs, in order to dream nothing, to recover silence and emptiness as counterfoils of infinite forms and conditions in power, as fullness of energy and opportunity.

‘File of Irrelevancies’
Activity of summary of locations which not construction, minimization, reutilization and demantelamiento would contribute to the improvement of the environment.

WEB: www.nundo.org
FB: Nundo Organización
TW: @nUNDO

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conference n’UNDO
On Wednesday, the 10th – 13:30 and 18:00 h
+ info

Conferencia Maya Kapousky · V Festival de Arquitectura ETSACConferencia Maya Kapousky · V Festival de Arquitectura ETSACConference Maya Kapousky · V Festival de Arquitectura ETSAC

Lucía García (Maya Kapousky). Licenciada en bellas artes, trabaja como fotógrafa, diseñadora, directora artística, ilustradora y diseñadora web para diferentes empresas, publicaciones y diseñadores de moda como Hebe Magazine, Domohomo arquitectos, Dxi Magazine, Anormalmag, Papa issue, Small Gang jackets, etc.

‘Proyectos: hazlos mal y ¡no los termines!’
De la importancia de la experiencia obtenida del proceso creativo y no tanto del resultado final, en un mundo obsesionado con llegar a la entrega.

WEB: http://www.mayakapouski.com

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia Maya Kapousky
miércoles 10 – 11:00 h
+ info

Lucía García (Maya Kapousky). Licenciada en belas artes, traballa como fotógrafa, diseñadora, directora artística, ilustradora e diseñadora web para diferentes empresas, publicacións e diseñadores de moda como Hebe Magazine, Domohomo arquitectos, Dxi Magazine, Anormalmag, Papa issue, Small Gang jackets, etc.

‘Proxectos: fainos mal e ¡non os remates!’

Da importancia da experiencia obtida do proceso creativo e non tanto do resultado final, nun mundo obsesionado con chegar á entrega.

WEB: http://www.mayakapouski.com

V Festival de Arquitectura ETSAC

Conferencia Maya Kapousky

mércores 10 – 11:00 h

+ info

Lucía García (Maya Kapousky). Licensed in fine arts, there works as photographer, designer, art, illustrative director and web designer for different companies, publications and fashionable designers as Hebe Magazine, Domohomo architects, Dxi Magazine, Anormalmag, Pope issue, Small Gang jackets, etc.

‘Projects: do them badly and do not finish them!’

Of the importance of the experience obtained of the creative process and not so much of the final result, in a world obsessed in spite of coming to the delivery.

WEB: http://www.mayakapouski.com

V Festival de Arquitectura ETSAC

Conference Maya Kapousky

on Wednesday, the 10th – 11:00 h

+ info

Conferencia de Jose Miguel de Prada Poole · V Festival de Arquitectura ETSACConferencia de Jose Miguel de Prada Poole · V Festival de Arquitectura ETSACConference Jose Miguel de Prada Poole · V Festival de Arquitectura ETSAC

Jose Miguel de Prada Poole. Premio Nacional de Arquitectura en 1975, ha sido catedrático del departamento de Proyectos Arquitectónicos de la ETSAM. Es pionero en la investigación acerca de estructuras neumáticas en España, materia en torno a la cuál se centra el grueso de su obra. Su arquitectura está impregnada de ecología, ciencias naturales e ingeniería experimental. Su leitmotiv ha sido “no dejar marcas que condicionen el futuro y far libertad para el cambio”. Esta idea se ha manifestado en todos sus proyectos, como la ‘Instant City’, una ciudad instantánea como respuesta al boom turístico.

“De la ciudad Frente al Paisaje a la Ciudad Paisaje”
Sobre la investigación más proyectual dedicada a buscar modelos generales sobre la organización y localización de las futuras ciudades de bajo, o casi nulo, impacto ambiental.

V Festival de Arquitectura ETSAC
lunes 8 de abril – 11:00 h.
Salón de Actos ETSAC.
+ info

Jose Miguel de Prada Poole. Premio Nacional de Arquitectura en 1975, foi catedrático do departamento de Proxectos Arquitectónicos da ETSAM. É pionero na investigación achega de estruturas neumáticas en España, materia en torno á cal céntrase o groso da súa obra. A súa arquitectura está impregnada de ecología, ciencias naturais e ingeniería experimental. O seu leitmotiv foi “non deixar marcas que condicionen o futuro e far liberdade para o cambio”. Esta idea manifestouse en todos os seus proxectos, como a ‘Instant City’, unha cidade instantánea como resposta ao boom turístico.

“Da cidade Fronte á Paisaxe á Cidade Paisaxe”

Sobre a investigación máis proyectual dedicada a buscar modelos xerais sobre a organización e localización das futuras cidades de baixo, ou case nulo, impacto ambiental.

V Festival de Arquitectura ETSAC

luns 8 de abril – 11:00 h.

Salón de Actos ETSAC.

+ info

Jose Michael de Prada Poole. National prize of Architecture in 1975, has been a professor of the department of Architectural Projects of the ETSAM. It is pioneering in the investigation brings over of pneumatic structures in Spain, matter concerning which it centres on the thickness of his work. His architecture is impregnated with ecology, natural sciences and experimental engineering. His leitmotiv has been “not to leave brands that determine the future and far liberate for the change. This idea has demonstrated in all his projects, as the ‘Instant City’, an instantaneous city as response to the tourist boom.

“Of the city Opposite to The Landscape to the City Landscape”

Of the investigation more proyectual dedicated when general models look on the organization and location of the future cities of down, or almost void, for environmental impact.

V Festival de Arquitectura ETSAC

on monday 8, april – 11:00 h.

Salón de Actos ETSAC.

+ info

Conferencia DPR-Barcelona · V Festival de Arquitectura ETSACConferencia DPR-Barcelona · V Festival de Arquitectura ETSACConference DPR-Barcelona · V Festival de Arquitectura ETSAC

DPR Barcelona. Editorial independiente con sede en Barcelona, centrada en temas de arquitectura y ciudad. A través del desarrollo de publicaciones experimentales como libros híbridos, formatos digitales expandidos y mobile-books, buscan activamente trasgredir las formas tradicionales de edición y distribución acercándonos a lo que probablemente sean los títulos de arquitectura en el futuro.

“ADN Basura”
Se conoce como ADN basura a las secuencias del genoma que no codifica como proteínas. Sin embargo recientes avances en genetica sugieren que su papel es fundamental en el genoma de cada organismo [aunque sus funciones no han sido identificadas]. De manera análoga existen en arquitectura prácticas profesionales que no pueden codificarse dentro de un marco conceptual convencional y por ello quedan fuera de los canales de difusión y crítica arquitectónica. Nuevos territorios y formas de trabajo que constituyen nuestro terreno de exploración como editorial y como agentes dentro de una red de prácticas en cambio constante. En FetSac13 explicaremos cómo nos movemos dentro de esta terra incógnita.

WEB:
www.dpr-barcelona.com
http://dprbcn.wordpress.com
Twitter:
@dpr_barcelona
Facebook
César Reyes Nájera
Arquitecto. Doctor en Materiales y Sistemas de Construcción Bio-climática. Co-fundador de dpr_barcelona es editor especializado en tecnología y ciudad. Impulsor de la plataforma entropicIQ centrada en investigar los sistemas sociales y urbanos bajo una óptica termodinámica.

Twitter:
@cerreyes

*Fotografía cedida por Ana Alejo

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia DPR-Barcelona
martes 9 – 13:00 h

 + info

DPR Barcelona. Editorial independente con sé en Barcelona, centrada en temas de arquitectura e cidade. A través do desenvolvemento de publicacións experimentais como libros híbridos, formatos digitales expandidos e mobile-books, buscan activamente trasgredir as formas tradicionais de edición e distribución achegándonos ao que probablemente sexan os títulos de arquitectura no futuro.

“ADN Basura”

Coñécese como ADN lixo ás secuencias do genoma que non codifica como proteínas. Con todo recentes avances en genetica suxiren que o seu papel é fundamental no genoma de cada organismo [aínda que as súas funcións non foron identificadas]. De xeito análogo existen en arquitectura prácticas profesionais que non poden codificarse dentro dun marco conceptual convencional e por iso quedan fóra das canles de difusión e crítica arquitectónica. Novos territorios e formas de traballo que constitúen o noso terreo de exploración como editorial e como axentes dentro dunha rede de prácticas en cambio constante. En FetSac13 explicaremos como nos movemos dentro desta terra incógnita.

WEB:

www.dpr-barcelona.com

http://dprbcn.wordpress.com

Twitter:

@dpr_barcelona

Facebook

César Reyes Nájera Arquitecto. Doutor en Materiais e Sistemas de Construción Bio-climática. Co-fundador de dpr_barcelona é editor especializado en tecnoloxía e cidade. Impulsor da plataforma entropicIQ entrada en investigar os sistemas sociais e urbanos baixo unha óptica termodinámica.

Twitter:

@cerreyes

*Fotografía cedida por Ana Alejo

V Festival de Arquitectura ETSAC

Conferencia DPR-Barcelona

martes 9 – 13:00 h

 + info

DPR Barcelona. Independent publishing house with headquarters in Barcelona centred on topics of architecture and city. Across the development of experimental publications as hybrid books, digital expanded formats and mobile-books, they look actively trasgredir for the traditional forms of edition and distribution approaching what probably they are the titles of architecture in the future.

“Garbage DNA

Garbage is known as DNA to the sequences of the genome that it does not codify as proteins. Nevertheless recent advances in genetics suggest that his paper is fundamental in the genome of every organism [though his functions have not been identified]. In an analogous way there exist in architecture professional practices that cannot be codified inside a conceptual conventional frame and for it to stay out of the channels of diffusion and architectural critique. New territories and forms of work that constitute constant our area of exploration as publishing house and as agents inside a network of practices on the other hand. In FetSac13 will explain how we move inside this unknown terra.

WEB:

www.dpr-barcelona.com

http://dprbcn.wordpress.com

Twitter:

@dpr_barcelona

Facebook

César Reyes Nájera Arquitecto. Doctor in Materials and Systems of Bio – climatic Construction. Co-founder of dpr_barcelona is a publisher specialized in technology and city. Impeller of the entropicIQ platform centred in investigating the social and urban systems under a thermodynamic optics..

Twitter:

@cerreyes

*Photography yielded by Ana Alejo

V Festival de Arquitectura ETSAC

Conference DPR-Barcelona

On Tuesday, the 9th – 13:00 h

 + info

[:es]Revista Pointes [n03][:gl]Revista Pointes [n03][:en]Pointes Magazine [n03][:]

[:es]

El tercer número de la revista de arte y arquitectura POINTEs, editada en Madrid. Los contenidos parten de las arquitecturas del agua, visión del agua como condicionante en todos los aspectos del proyecto arquitectónico.

La gasolinera como laboratorio de experimentación y mejora arquitectónica, la tipografía Akzidenz Grotesk, la reflexión sobre la superación del discípulo sobre el maestro, la escuela de fotografía de Düsseldorf, el contexto de Roma, la obra del genial ingeniero Vladímir Shújov y mas reflexiones sobre la proporción, la trama, el color y la arquitectura y el arte en general.

Revista Pointes [n03]
Revista Pointes [n03]
POINTES 3

Las arquitecturas del agua: Lisboa
La escuela de Düsseldorf
La gasolinera como arquitectura
Coreografías urbanas
El equilibrio horizontal y Jacobsen
Trama y color
La muerte del Maestro
Bolonia
Akzidenz Grotesk
Vladímir Shújov
Bajo, junto, sobre los monumentos de Roma
¿Qué no es la arquitectura?
La proporción y el pie veneciano

+ info

[:gl]

O terceiro número da revista de arte e arquitectura POINTEs, editada en Madrid. Os contidos parten das arquitecturas do auga, visión do auga como condicionante en todos os aspectos do proxecto arquitectónico. A gasolinera como laboratorio de experimentación e mellora arquitectónica, a tipografía Akzidenz Grotesk, a reflexión sobre a superación do discípulo sobre o mestre, a escola de fotografía de Düsseldorf, o contexto de Roma, a obra do xenial enxeñeiro Vladímir Shújov e mais reflexións sobre a proporción, a trama, a cor e a arquitectura e a arte en xeral.

+ info

[:en]

The third number of the magazine of art and architecture POINTEs, edited in Madrid. The contents depart from the architectures of the water, vision of the water as determining in all the aspects of the architectural project. The gas station as laboratory of experimentation and architectural improvement, the typography Akzidenz Grotesk, the reflection on the overcoming of the disciple on the teacher, the school of Düsseldorf’s photography, the context of Rome, the work of the brilliant engineer Vladímir Shújov and mas think about the proportion, the plot, the color and the architecture and the art in general.

+ info

[:]

Desvelo | Antonio S. Río Vázquez

«Toda construcción auténtica, toda creación humana es una interacción de funciones y no una diferenciación de dominios»

José María de Labra

La galería madrileña José de la Mano, en su interés por desvelar la obra desconocida de autores del siglo pasado, ha realizado un segundo proyecto expositivo sobre José María de Labra con el sugerente título de Laboratorio de Formas[1]. Como se indica en el catálogo, la idea de «laboratorio» evoca a Oteiza y a su personal experimentación con tizas, pero también nos vincula a otro laboratorio, el de Formas de Galicia, concebido en el exilio de la mano de Luis Seoane e Isaac Díaz Pardo tomando la integración de las artes como una de sus premisas fundamentales.

Labra en su estudio. Fotografía publicada en ABC el 7 de mayo de 1971

La obra José María de Labra Suazo (A Coruña, 1925 – Palma de Mallorca, 1994) se encuadra perfectamente dentro de los ideales de aquel laboratorio. Además de su exploración en el mundo de la pintura y la escultura abstracta, enseguida traslada su investigación a la configuración del espacio religioso, participando en el diseño de las vidrieras del Colegio Apostólico de los Padres Dominicos en Valladolid (1952) o de la iglesia de San Pedro Mártir en Alcobendas (1955), ambas proyectadas por Miguel Fisac.

Su primera exposición importante, la celebrada en 1955 en el Ateneo de Madrid, cuenta con un catálogo prologado por Fisac. En él, el arquitecto escribe: «esta exposición no es su obra, es una serie de estudios, de ejercicios para hacer dedos, como dicen los pianistas». Y añade: «Un concierto completo ya lo ha dado Labra en varias ocasiones —yo soy testigo de mayor excepción—; otros los está comenzando a ejecutar. No son cuadros, ni siquiera pinturas murales. ¡Triste concepto de lo que es la fusión de las artes tienen los que creen que una auténtica cooperación plástica es pegar, más o menos acertadamente. a una arquitectura, estatuas y pinturas en las paredes!».

En efecto, los ejercicios de Labra son tanteos, ensayos, primicias que avanzan la idea de obra total anhelada en el sueño de la recuperación moderna. Las maquetas de celosías de madera construidas en su laboratorio se convierten en elementos de articulación y desvelo del espacio en obras como el pabellón español en la Feria Mundial de Nueva York (1964) o la sede de la Sociedad Recreativa Hípica en A Coruña (1967).

Los lígneos tamices de luz propuestos por Labra se incorporan con naturalidad en fachadas e interiores aportando expresividad y dinamismo a la construcción. En ocasiones llega a ensayar con partes móviles, haciendo de la plástica moderna objeto esencial y variable en la definición del ambiente.

En el ecuador del siglo pasado, creadores como Labra, Oteiza, Manuel Molezún, Díaz Pardo o Jesús de la Sota —a quién la galería dedicó también un magnífico proyecto reivindicativo—, además de otros nombres por desvelar, hicieron de la recuperación moderna el escenario perfecto para reivindicar la integración de las artes y, de su obra, la mejor demostración de esta idea.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. abril 2013

Notas

1 Un primer proyecto, bajo el título de Labra: Fuerza y forma. Un mundo objetual abstracto se llevó a cabo en noviembre de 2010.

Casa Matos. Córdova&Williams | Aldo G. Facho Dede

Casa Matos, Córdova&Williams, San Isidro – Lima, Perú 1961.

La casa Matos es un encargo de particular interés dentro de los proyectos de vivienda desarrollados por la sociedad Córdova – Williams. Se ubica en el tiempo entre los edificios para la Fuerza Aérea del Perú en Piura y Chiclayo (1959) y la sede en el Callao de la Escuela Naval del Perú (1962); ambos premiados por la crítica nacional de entonces. Los clientes son José Matos Mar y Rosalía Ávalos de Matos, amigos de ambos y miembro de la ya disuelta Agrupación Espacio.

La parcela donde se proyectaría el encargo era relativamente pequeña, 12,5 x 24 ml, entre medianeras, ubicada en el distrito de San Isidro, con frente a la calle Blas Cerdeña. La casa participa de la urbanidad de modo especial, si bien no se ubica en el retiro mínimo pautado buscando tomar un frente urbano, se refugia en el interior del predio y se comunica a través del verde y de un discreto muro y portón.

La casa está diseñada en base a una modulación adecuada a las dimensiones del terreno que se respeta en ambas plantas y a partir de la cual se organizan los muros y las carpinterías. Esto lo descubrí en el proceso de redibujo de la casa y estudio de proporciones, y luego fue confirmado por el arquitecto Córdova quien lo asumió como el proceso natural de diseño.

DISTRIBUCIÓN

Esta casa, abierta a sus patios e integrada entre sus espacios, reconoce los dos mundos que coexisten en el primer piso: la zona social y estudio, entendida espacialmente como una, y la zona de comer y de servicio. La jerarquía de la sala se percibe gracias al desnivel que la separa del estudio y que le permite a éste mirar al jardín por encima de la primera. Unas ligeras puertas corredizas inspiradas en la arquitectura tradicional japonesa separan visualmente los ambientes cuando es necesario, siendo la escalera de madera la que se encarga de hacerlo físicamente.

Entendiendo los tabiques como elementos ligeros, móviles, vemos entonces como el volumen generado por el baño de visitas y el depósito de servicio es el único elemento corpóreo, orientado en paralelo a las medianeras y hábilmente aprovechado para separar la zona de servicio del escritorio. El muro estructural sobre el que se apoya este volumen se prolonga en sus dos extremos acompañado por estantes, siempre debajo del cálido manto de la madera.

En la zona de dormitorios (segundo piso), se proyectan los tabiques que separan los ambientes del distribuidor como ligeros, haciendo énfasis en la masa del techo, piso y muro posterior de cierre, en contraposición de la abertura total de la cara frontal, que permite proyectar el dormitorio principal a la terraza.

Noto, en la modulación de las plantas y cerramientos y en el manejo de los volúmenes y planos, una posible influencia de Mies Van der Rohe que fue confirmada por el arquitecto Córdova. Si bien no recuerda haber tenido su obra como referente específico en éste proyecto reconoce la admiración que tenían al maestro y en especial al Pabellón Alemán de Barcelona (1929) al que visitaron durante su paso por esas tierras.

FACHADAS

La fachada frontal como ya la hemos ido relatando, está compuesta por dos franjas horizontales de color blanco de considerable corporeidad, y por una combinación de tabiques opacos y carpintería de madera de color oscuro. Las franjas blancas se adelantan al plano de la carpintería formando la terraza del primer piso y techando el balcón del segundo, teniendo mayor longitud y grosor la primera. Los muros laterales acusan su llegada levantándose para recibirlas con un gesto que nos hace recordar la arquitectura precolombina. Al respecto Córdova comenta que necesitaban resolver el paso del muro bajo que delimitaba el jardín al muro alto que contenía a la casa, la solución “funcionalista” hubiese sido levantar el muro recto donde corresponde; en esta casa optan por hacer un gesto hacia la arquitectura precolombina limeña, que estaba en esos años en una etapa de redescubrimiento y revisión a partir de la reconstrucción de “Puruchuco” por el Dr. Jiménez Borja, animado además por el trabajo arqueológico de Williams y el interés de Córdova.

Vemos en esta etapa de la sociedad Córdova-Williams la búsqueda de un matiz local para la arquitectura Moderna a la que estaban adscriptos. Ya Luis Miro Quesada había profundizado sobre este tema en su libro “Espacio en el Tiempo” afirmando que:

“Más si las exigencias climatológicas han originado una serie de dispositivos protectores que en su racionalismo determinan originales formas arquitectónicas, es esa misma racional adecuación a las diversas modalidades climáticas y la reutilización tecnificada de elementos tradicionales, las que determinan que la arquitectura moderna no se anule en una gris uniformidad internacional, sino que florezca en la diversidad atrayente y novedosa de lo nacional.” 1

En el proyecto para la Fuerza Área del Perú Córdova y Williams trabajan bajo estas pautas buscando minimizar los efectos del clima sobre los departamentos. Para ello utilizan un gran paño de celosías que da a un espacio semi-abierto en la orientación más expuesta para generar una barrera de aire que ayude al control térmico.

En la casa Matos esta búsqueda se manifiesta en ese gesto, que algunos críticos podrían llamar “manierista” y otros acusar de traición a la línea de pensamiento. Sin querer profundizar más en el tema yo lo interpreto como la necesidad de manifestar lo local como un gesto dentro de una arquitectura concebida desde lo universal.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto
Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · agosto 2012

Notas:

1 Luis Miró Quesada Garland – “Espacio en el Tiempo – La Arquitectura Moderna como Fenómeno Cultural”. Compañía de Impresiones y Publicidad, Azangaro 1005 – Lima, Perú Febrero de 1945. Cáp. VII – Pág. 74.

Conferencia Fredy Massad · V Festival de Arquitectura ETSACConferencia Fredy Massad · V Festival de Arquitectura ETSACConference Fredy Massad · V Festival de Arquitectura ETSAC

Fredy Masad. Dedica su práctica a la crítica y análisis sobre la arquitectura contemporánea. Desde el estudio ¿btbW/Architecture ejercen actualmente como críticos de los suplementos culturales de ABC y La Vanguardia, colaborando asimismo con diferentes medios internacionales especializados en arquitectura y diseño.

“Del ícono a la performance. Variantes de la arquitectura del espectáculo”
Si de la mano de los arquitectos-estrella, la arquitectura derivó en una obscena forma de espectáculo que hizo del edificio una forma de fetiche hoy, frente a los embates de la crisis y la zozobra ideológica de la política, la arquitectura ha escogido la performance como el medio a través del que recuperar su credibilidad.

Así, del ícono excesivo hemos pasado a impostados idearios de lo social: del efecto Guggenheim a ‘Ikea Disobedients’. Esta conferencia quiere analizar cómo el concepto de arquitectura-espectáculo no ha desaparecido sino que se transforma bajo nuevas estéticas y retóricas.

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia Fredy Massad
martes 9 – 11:00 h
WEB: http://www.btbwarchitecture.com/
FB: ¿btbW/Architecture
Twitter: @fredymassad

+ info

Fredy Masad. Dedica a súa práctica á crítica e análise sobre a arquitectura contemporánea. Desde o estudo btbW/Architecture exercen actualmente como críticos dos suplementos culturais de ABC e A Vanguardia, colaborando así mesmo con diferentes medios internacionais especializados en arquitectura e deseño.

“Do ícono a performance. Variantes da arquitectura do espectáculo”
Si da man dos arquitectos-estrela, a arquitectura derivou nunha obscena forma de espectáculo que fixo do edificio unha forma de fetiche hoxe, fronte aos embates da crise e a zozobra ideolóxica da política, a arquitectura escolleu a performance como o medio a través do que recuperar a súa credibilidade.

Así, do ícono excesivo pasamos a impostados idearios do social: do efecto Guggenheim a ‘Ikea Disobedients’. Esta conferencia quere analizar como o concepto de arquitectura-espectáculo non desapareceu senón que se transforma baixo novas estéticas e retóricas.

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia Fredy Massad
martes 9 – 11:00 h
WEB: http://www.btbwarchitecture.com/
FB: ¿btbW/Architecture
Twitter: @fredymassad

+ info

Fredy Masad. He dedicates his practice to the critique and analysis on the contemporary architecture. From the study btbW/Architecture practise nowadays as critics of ABC’s cultural supplements and The Forefront, collaborating likewise with different international means specialized in architecture and design.

“From the icon to the performance. Variants of the architecture of the spectacle”
If of the hand of the architects – stars, the architecture derived in an obscene form of spectacle that did of the building a form of fetish today, opposite to the batterings of the crisis and the ideological uncertainty of the politics, the architecture has chosen the performance as the way across which to recover his credibility.

This way, from the excessive icon we have happened to impostados ideologies of the social thing: of the effect Guggenheim to ‘Ikea Disobedients’. This conference wants to analyze how the concept of architecture – spectacle has not disappeared but it transforms under new aesthetics and rhetorics.

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conference Fredy Massad
Thursday 9 – 11:00 h
WEB: http://www.btbwarchitecture.com/
FB: ¿btbW/Architecture
Twitter: @fredymassad

+ info

Taller “Edificios Preokupados” · V Festival de Arquitectura ETSACObradoiro “Edificios Preokupados” · V Festival de Arquitectura ETSACWorkshop “Edificios Preokupados” · V Festival de Arquitectura ETSAC

ARKITIRITEROS es un colectivo de jóvenes formados en bellas artes, arquitectura o diseño, de diferentes puntos de la península y cuya producción se centra en la realización de exposiciones, actividades y crítica a través de la red.

‘Edificios Preokupados”. El taller tendrá como protagonista las ruinas contemporáneas que a modo de esqueletos ha dejado en todas las ciudades el estallido de la burbuja inmobiliaria. ¿Qué pasará con ellas dentro de 10 años? ¿Se derribarán uno a uno todos los esqueletos? Se trabajará sobre la opción del reciclaje de los mismos como oportunidad para dar soporte a necesidades de los vecinos del barrio.

PRESENTACION:
lunes 8 de abril 13:00 h.
Salón de Actos ETSAC

DESARROLLO:
lunes 8, martes 9 y miércoles 10 de abril, 16:30 h.
Aulas 3ª Planta.

BLOG del TALLER: http://pesetasurbanas.tumblr.com
INSCRIPCIÓN/DUDAS: arkitiriteros@gmail.com
WEB: http://arkitiriteros.blogspot.com.es

FB: Arkitiriteros en Red
Twitter: @arkitiriteros

ARKITIRITEROS é un colectivo de mozos formados en belas artes, arquitectura ou deseño, de diferentes puntos da península e cuxa produción centrar na realización de exposicións, actividades e crítica a través da rede.

‘Edificios Preokupados”. O obradoiro terá como protagonista as ruínas contemporáneas que a modo de esqueletos deixou en todas as cidades o estallido da burbulla inmobiliaria. ¿Que pasará con elas dentro de 10 anos? ¿Derribaranse un a un todos os esqueletos? Traballarase sobre a opción do reciclaje dos mesmos como oportunidade para dar soporte a necesidades dos veciños do barrio.

PRESENTACION:
luns 8 de abril 13:00 h.
Salón de Actos ETSAC

DESARROLLO:
luns 8, martes 9 E mércoRes 10 de abril, 16:30 h.
Aulas 3ª Planta.

BLOG do OBRADOIRO: http://pesetasurbanas.tumblr.com
INSCRIPCIÓN/DÚBIDAS: arkitiriteros@gmail.com
WEB: http://arkitiriteros.blogspot.com.es

FB: Arkitiriteros en Red
Twitter: @arkitiriteros

ARKITIRITEROS is a group of young women formed in fine arts, architecture or design, of different points of the peninsula and whose production centres on the accomplishment of exhibitions, activities and critique across the network.

‘Edificios Preokupados”. The workshop will have as protagonist the contemporary ruins that like skeletons there has left in all the cities the snap of the real-estate bubble. What will happen with them in 10 years? Will all the skeletons fall down one to one? One will work on the option of the recycling of the same ones as opportunity to give support to needs of the neighbors of the neighborhood.

PRESENTATION:
On Monday 8, april  13:00 h.
Salón de Actos ETSAC

DEVELOPMENT:
Monday 8, Tuesday 9 and Wednesday 10, april, 16:30 h.
Aulas 3ª floor.

BLOG of  WORKSHOP: http://pesetasurbanas.tumblr.com
REGISTRATION/DOUBT: arkitiriteros@gmail.com
WEB: http://arkitiriteros.blogspot.com.es

FB: Arkitiriteros en Red
Twitter: @arkitiriteros

Taller “Ladrones analógicos en un mundo digital” · V Festival de Arquitectura ETSACObradoiro “Ladróns analógicos nun mundo dixital” · V Festival de Arquitectura ETSACWorkshop “Analogical Thieves in a digital world” · V Festival of Architecture ETSAC

Esteban Salcedo (NK arquitectura) y Jose M. López Ujaque (Colectivo MEVA), nos presentan el taller: “Ladrones analógicos en un mundo digital”. El mundo digital es el mundo de copiar y pegar. Estamos muy familiarizados con los atajos de teclado CTRL+C, CTRL+X, CTRL+V porque esas son las herramientas del arquitecto contemporáneo, aunque nos esforcemos continuamente en ocultarlas y denostarlas. Somos ladrones, robamos. El taller incide en nuestra formación no como poetas, sino como arquitectos ladrones de lo contemporáneo, resampleando a través de otro ámbito también cada vez más olvidado y dejado de lado: el mundo analógico. Cortaremos (cut-up), plegaremos (fold-in) y sustraeremos (erase).

PRESENTACION:
lunes 8 de abril 13:00 h.
Salón de Actos ETSAC

DESARROLLO:
lunes 8, martes 9 y miércoles 10 de abril, 16:30 h.
Aulas 3ª Planta.

BLOG del TALLER : http://cutupcity.com/ladrones

INSCRIPCIÓN/DUDAS: info@cutupcity.com

WEB:
Colectivo meva
NK+arquitectura

Twitter:
@somosmeva
@eNeKa2

+ info

Esteban Salcedo (NK arquitectura) y Jose M. López Ujaque (Colectivo MEVA), preséntanos o taller: “Ladróns analógicos nun mundo dixital”. O mundo digital é o mundo de copiar e pegar. Estamos moi familiarizados cos atajos de teclado CTRL+C, CTRL+X, CTRL+V porque esas son as ferramentas do arquitecto contemporáneo, aínda que nos esforcemos continuamente en ocultalas e denostalas. Somos ladróns, roubamos. O obradoiro incide na nosa formación non como poetas, senón como arquitectos ladróns do contemporáneo, resampleando a través doutro ámbito tamén cada vez máis esquecido e deixado de lado: o mundo analóxico. Cortaremos (cut-up), plegaremos (fold-in) e subtraeremos (erase).

PRESENTACION:

luns 8 de abril, 13:00 h.

Salón de Actos ETSAC

DESARROLLO:

luns 8, martes 9 e mércores 10 de abril, 16:30 h.

Aulas 3ª Planta.

BLOG del TALLER : http://cutupcity.com/ladrones

INSCRIPCIÓN/DúBIDAS: info@cutupcity.com

WEB:

Colectivo meva

NK+arquitectura

Twitter:

@somosmeva

@eNeKa2

+ info

Esteban Salcedo (NK arquitectura) and Jose M. López Ujaque (Colectivo MEVA), they us present the workshop: “Analogical Thieves in a digital world”. The digital world is the world of copying and sticking. We are very acquainted with the short-cuts of keyboard CTRL+C, CTRL+X, CTRL+V because this they are the tools of the contemporary architect, though we strain constant in concealing them and to revile them. We are thieving, steal. The workshop affects in our formation not as poets, but as thieving architects of the contemporary thing, resampleando across another area also increasingly forgotten and left of side: the analogical world. We will cut (cut-up), will fold up (fold-in) and will remove (erase).

PRESENTATION:

On Monday 8, april  13:00 h.

Salón de Actos ETSAC

DEVELOPMENT:

Monday 8, Tuesday 9 and Wednesday 10, 16:30 h.

Aulas 3ª floor.

BLOG of the WORKSHOP : http://cutupcity.com/ladrones

REGISTRATION/DOUBT: : info@cutupcity.com

WEB:

Colectivo meva

NK+arquitectura

Twitter:

@somosmeva

@eNeKa2

+ info

Rehabilitación de 7 edificaciones para 9 viviendas y local comercial | Cendón Vázquez Arquitectos Rehabilitation of 7 buildings for 9 housings and business premises | Cendón- Vázquez ArquitectosRehabilitación de 7 edificacións para 9 vivendas e local comercial | Cendón Vázquez Arquitectos

La intervención se produce en una manzana de la parte alta del Casco Velllo de Vigo. Zona ésta muy degradada, por los conflictos sociales y la migración de sus vecinos abandonando las edificaciones.

Se respetó la morfología del parcelario, Se ha recurrido a  una distribución de viviendas contemporáneas, versátiles…en la que se favorecen así las perspectivas transversales y la ventilación cruzada.

Previo a la intervención

Las edificaciones se encontraban en  estado ruinoso, demolidas total o parcialmente. Los muros han estado sometidas a la intemperie durante años, las medianeras se encontraban totalmente disgregados y habían perdido su capacidad portante.

Ante la imposibilidad de su rehabilitación, se han demolido y sustituido por muros portantes  de hormigón y termoarcilla. Construyéndose  con la misma geometría que los originales y respetando la morfología del parcelario.

Solución Propuesta

Se ha recurrido a  una distribución de viviendas contemporáneas, versátiles y cubriendo los exigentes requisitos exigidos por las normas de habitabilidad de viviendas en Galicia.

Se respetó la morfología del parcelario, de modo que se pueda percibir espacialmente el parcelario original, ya que cada parcela se corresponde con un espacio de la nueva distribución.

Se mantuvieron los muros portantes  libres, sin adosarles ningún tipo de tabiquerías o elementos que distorsionasen su percepción. Favorecemos así las perspectivas transversales y la ventilación cruzada.

Se recurre constructivamente a la tipología de muros de carga y forjados de madera.

La intervención, se centra en la rehabilitación de las edificaciones conservadas, así como en la reedificación de las que ya no existen.

En las edificaciones a conservar:

Se pretende con ésta rehabilitación poner en valor los elementos salientables de la arquitectura del Casco Vello: Aleros de madera, ventanas a haces exteriores, restauración de barandillas y de chimeneas…

En las construcciones a reedificar:

Se respetan los valores de la arquitectura del casco vello:  la morfología de las parcelas, la disposición de los muros de carga, la volumetría, la proporción de los huecos macizos en las fachadas así como los materiales: granito de fachadas, carpinterías exteriores y estructura de madera.

Siempre se reinterpreta de un modo contemporáneo:

– Las nuevas medianeras reproducen la morfología original del parcelario, pero se construyen con muros de hormigón en planta baja o termoarcilla en plantas superiores.
– La fachada se construye con bloques de granito de grandes dimensiones colocados en vertical, definiendo cada uno de ellos el macizo entre los vanos.
– La estructura horizontal se construye en madera, pero con un forjado macizo machihembrado de madera laminada, que mejora cualitativamente las prestaciones acústicas y de resistencia al fuego frente a uno tradicional.

Tipología

Se  optimizan los recorridos verticales, resolvemos con un único núcleo de escaleras el acceso a las viviendas. Se accede a través de una fisura en la fachada a rúa S. Sebastián, desde la que distribuimos las viviendas subiendo o bajando una planta.

La edificación en Rúa Ferrería 11 se rehabilita en una sola vivienda, con acceso por la Rúa Ferrería y por el patio interior.

Los núcleos húmedos aparecen como cajas cerradas que organizan a su alrededor las estancias, dormitorios, vestidores… que permiten aislarlas o agruparlas con grandes puertas correderas a modo de tabiques. Potenciando así diversas maneras de utilizar el espacio en función del momento del día o de la evolución en el tiempo de las necesidades de los usuarios.

Entendemos así que las viviendas resultantes, son abiertas, diáfanas, luminosas y con espacios resultantes muy versátiles, viviendas que se pueden adaptar a los distintos usuarios finales o a la evolución de sus necesidades en el tiempo. La construcción devuelve la escala  a las calles y al tejido circundante y es respetuosa con el medio en el que se asienta.

Obra: Rehabilitación de 7 edificaciones para 9 viviendas y local comercial
Localización: Rúa Ferrería 11,13,17,19 y S. Sebastian 1,3,5,7 Vigo, Galicia, España
Arquitectos: Perfecto Cendón Domínguez y Javier Vázquez Fernández
Año: 2011-2012
Arquitecto Técnico: Alejandro Martínez García
Estructuras e Instalaciones: Antonio Reboreda Martínez
Constructora: DICONSA S.A.
Fotografía: Manuel G Vicente
Presupuesto: 1.080.962 €
+ cendon-vazquez.com

+ premios
– XV Premios COAG
Premio Vivienda

The intervention takes place in an apple of the high part of the CascoVelllo in Vigo. Zone this one very degraded, for the social conflicts and the migration of his neighbors leaving the buildings.

The morphology of the  land divided into plots was respected, one has resorted to a distribution of contemporary, versatile housings … in that there are favored this way the transverse perspectives and the crossed ventilation.

Before the intervention

The buildings were in ruinous condition, demolished total or partially. The walls have been submitted in the open air during years, the dividing ones they were totally disintegrated and lost his capacity amble.

Before the impossibility of his rehabilitation, ambles of makes concrete have demolished and replaced with walls and termoarcilla. being constructed by the same geometry that the original ones and respecting the morphology of the land divided into plots.

Proposed solution

One has resorted to a distribution of contemporary, versatile housings and covering the demanding requirements demanded by the procedure of habitability of housings in Galicia.

The morphology of the land divided into plots was respected, so that it could perceive spatially the original land divided into plots, since every plot corresponds with a space of the new distribution.

The walls supported free ambles, without no type leaning them of tabiquerías or elements that were distorting his perception. We favor this way the transverse perspectives and the crossed ventilation.

It is appealed constructivly to the typology of walls of load and forged of wood.

The intervention, it centres on the rehabilitation of the preserved buildings, as well as on the rebuilding of those who already do not exist.

In the buildings to preserving:

Rehabilitation is claimed by this one the elements put in value salientables of the architecture of the Casco Vello: Eaves of wood, windows to exterior faeces, restoration of rails and of chimneys …

In the constructions to rebuilding:

There respect the values of the architecture of the hull down: the morphology of the plots, the disposition of the walls of load, the volumetry, the proportion of the massive hollows in the fronts as well as the materials: granite of fronts, exterior carpentries and structure of wood.

Always it is reinterpreted in a contemporary way:

– The new dividing ones reproduce the original morphology of the parcelario, but they are constructed by walls of concrete in ground floor or termoarcilla in top floors.
– The front is constructed by blocks of granite of big dimensions placed in vertically, defining each of them the clump between the vain ones.
– The horizontal structure is constructed in wood, but with a wrought dovetailing clump of laminated wood, which improves qualitatively the acoustic presentations and of resistance to the fire opposite to the traditional one.

Typology

The vertical tours are optimized, we solve with the only core of stairs the access to the housings. One accedes across a fissure in the front to rúa S. Sebastián, from which we distribute the housings raising or lowering a plant.

The building in Rúa Ferrería 11 recovers in an alone housing, with access for the Rúa Ferrería and for the interior court.

The humid cores appear as closed boxes that organize around it the stays, bedrooms, dressing rooms … that allow to isolate or to group them with big sliding doors like partitions them. Promoting diverse ways like that of using the space depending on the moment of the day or of the evolution in the time of the needs of the users.

We deal so the resultant housings, they are opened, diaphanous, luminous and with resultant very versatile spaces, housings that they can adapt to the different final users or to the evolution of his needs in the time. The construction returns the scale to the streets and to the surrounding fabric and is respectful with the way in the one that one agrees.

Work: Rehabilitation of 7 buildings for 9 housings and business premises

Location: Rúa Ferrería 11,13,17,19 y S. Sebastian 1,3,5,7 Vigo, Galicia, Spain

Architects: Perfecto Cendón Domínguez and Javier Vázquez Fernández

Year: 2011-2012

Technical Architect: Alejandro Martínez García

Structure and Installations: Antonio Reboreda Martínez

Constructor: DICONSA S.A.

Photographs: Manuel G Vicente

Presupposed: 1.080.962 €

+ cendon-vazquez.com

+ Award

– XV Premios COAG

Housing Award

A intervención prodúcese nunha mazá da parte alta do Casco Vello de Vigo. Zona esta moi degradada, polos conflitos sociais e a migración dos seus veciños abandonando as edificaciones.

Respectouse a morfología do parcelario, Recorreuse a unha distribución de vivendas contemporáneas, versátiles…na que se favorecen así as perspectivas transversais e a ventilación cruzada.

Previo a intervención

As edificaciones atopábanse en estado ruinoso, demolidas total ou parcialmente. Os muros estiveron sometidas á intemperie durante anos, as medianeiras atopábanse totalmente disgregadas e perderan a súa capacidade portante.

Ante a imposibilidad da súa rehabilitación, demoléronse e substituíronse por muros portantes de formigón e termoarcilla. Construíndose coa mesma xeometría que os orixinais e respectando a morfoloxía do parcelario.

Solución Proposta

Recorreuse a unha distribución de vivendas contemporáneas, versátiles e cubrindo os esixentes requisitos esixidos polas normas de habitabilidad de vivenda en Galicia.

Respectóuse a morfoloxía do parcelario, de modo que se poida percibir espacialmente o parcelario orixinal, xa que cada parcela correspóndese cun espazo da nova distribución.

Mantivéronse os muros portantes libres, sen encostarlles ningún tipo de tabiquerías ou elementos que distorsionasen a súa percepción. Favorecemos así as perspectivas transversais e a ventilación cruzada.

Recórrese constructivamente á tipoloxía de muros de carga e forxados de madeira.

A intervención, céntrase na rehabilitación das edificaciones conservadas, así como na reedificación das que xa non existen.

Nas edificacións a conservar:

Preténdese con esta rehabilitación poñer en valor os elementos salientables da arquitectura do Casco Vello: Beirados de madeira, fiestras a fas exteriores, restauración de barandillas e de chemineas…

Nas construcións a reedificar:

Respéctanse os valores da arquitectura do casco vello: a morfoloxía das parcelas, a disposición dos muros de carga, a volumetría, a proporción dos ocos macizos nas fachadas así como os materiais: granito de fachadas, carpinterías exteriores e estrutura de madeira.

Sempre se reinterpreta dun modo contemporáneo:

– As novas medianeiras reproducen a morfoloxía orixinal do parcelario, pero constrúese con muros de formigón en planta baixa o termoarcilla en plantas superiores.
– A fachada constrúese con bloques de granito de grandes dimensións colocados en vertical, definindo cada un deles o macizo entre os vanos.
– A estructura horizontal constrúese en madeira, pero con un forjxado macizo machihembrado de madeira laminada, que mellora cualitativamente as prestacións acústicas e de resistencia o fogo frente a un tradicional.

Tipoloxía

Optimízanse os percorridos verticais, resolvemos cun único núcleo de escaleiras o acceso ás vivendas. Accédese a través dunha fenda na fachada a rúa S. Sebastián, desde a que distribuímos as vivendas subindo ou baixando unha planta.

A edificación en Rúa Ferrería 11 rehabilítase nunha soa vivenda, con acceso pola Rúa Ferrería e polo patio interior.

Os núcleos húmidos aparecen como caixas pechadas que organizan á súa ao redor as estancias, dormitorios, vestidores… que permiten illalas ou agrupalas con grandes portas corredeiras a modo de tabiques. Potenciando así diversos xeitos de utilizar o espazo en función do momento do día ou da evolución no tempo das necesidades dos usuarios.

Entendemos así que as vivendas resultantes, son abertas, diáfanas, luminosas e con espazos resultantes moi versátiles, vivendas que se poden adaptar aos distintos usuarios finais ou á evolución das súas necesidades no tempo. A construción devolve a escala ás rúas e ao tecido circundante e é respetuosa co medio no que se asenta.

Obra: Rehabilitación de 7 edificacións para 9 vivendas e local comercial

Localización: Rúa Ferrería 11,13,17,19 y S. Sebastian 1,3,5,7 Vigo, Galicia, España

Arquitectos: Perfecto Cendón Domínguez e Javier Vázquez Fernández

Ano: 2011-2012

Arquitecto Técnico: Alejandro Martínez García

Estructuras e Instalacións: Antonio Reboreda Martínez

Constructora: DICONSA S.A.

Fotografía: Manuel G Vicente

Presuposto: 1.080.962 €

+ cendon-vazquez.com

+ premios

– XV Premios COAG

Premio Vivenda

Estreno del documental «Jose Luis Sert / Un sueño nómada» en la Fundación Joan MiróEstreno do documental «Jose Luis Sert / Un soño nómada» na Fundación Joan MiróPremiere of documentary «Jose Luis Sert / A nomadic dream» in the Joan Miró Foundation

Alè Produccions, Oberon Cinematogràfica, La Perifèrica Produccions, IFFI Productions y Televisión Española, en colaboración con la Fundació Joan Miró de Barcelona y con el apoyo de Televisió de Catalunya, os invitan a la presentación del documental:

José Luis Sert / Un sueño nómada
José Luis Sert fue el primer arquitecto español de fama internacional. Apóstol del racionalismo en España y Decano de la Facultad de Arquitectura de Harvard durante casi dos décadas, Sert fue también un hombre lleno de contradicciones. Miembro de una conocida familia aristocrática y destacado militante republicano, Sert tuvo el atrevimiento de ser un arquitecto de vanguardia en un país donde gobernaba el conservadurismo estético más absoluto. Fue católico y libertario. Fue también, como todos los exiliados, un vitalista de espíritu triste, un artesano del sentido común al que le tocó vivir en un mundo extremo. Viajó, emigró, huyó. Se refugió donde pudo: París, La Habana, Nueva York y finalmente Boston. Sert abrió puertas, cultivó amistades y representó a España durante décadas en los círculos más selectos de la arquitectura contemporánea.

«Mi vida está dividida en capítulos que llevan nombres de ciudades: Barcelona, París, Nueva York y Boston; una vida nómada con demasiados cambios, pero sin ningún momento aburrido»

J. L. Sert.

Jueves 4 de abril a las 7:00 pm.
Auditorio de la Fundació Joan Miró.
Parc de Montjuïc s/n. 08038 Barcelona.

Dirección y guión de Pablo Bujosa Rodríguez
Producción ejecutiva: Antonio Chavarrías, Cesc Mulet i Mihalis Gripiotis.
Documentación y coordinación del evento: Maria Charneco Llanos
Duración: 72’
Cambridge, Barcelona, Nova York y Palma de Mallorca
Evento gratuito y abierto al público.
Proyección del documental con presencia del director Pablo Bujosa Rodríguez.

Alè Produccions, Oberon Cinematogràfica, A Perifèrica Produccions, IFFI Productions e Televisión Española, en colaboración coa Fundació Joan Mirou de Barcelona e co apoio de Televisió de Catalunya, invítanvos á presentación do documental:

José Luis Sert / Un soño nómada
José Luís Sert foi o primeiro arquitecto español de fama internacional. Apóstolo do racionalismo en España e Decano da Facultade de Arquitectura de Harvard durante case dúas décadas, Sert foi tamén un home cheo de contradicións. Membro dunha coñecida familia aristocrática e destacado militante republicano, Sert tivo o atrevimiento de ser un arquitecto de vanguardia nun país onde gobernaba o conservadurismo estético máis absoluto. Foi católico e libertario. Foi tamén, como todos os exiliados, un vitalista de espírito triste, un artesano do sentido común ao que lle tocou vivir nun mundo extremo. Viaxou, emigró, fuxiu. Refuxiouse onde puido: Parides, A Habana, Nova York e finalmente Boston. Sert abriu portas, cultivou amizades e representou a España durante décadas nos círculos máis selectos da arquitectura contemporánea.

«A miña vida está dividida en capítulos que levan nomes de cidades: Barcelona, Parides, Nova York e Boston; unha vida nómada con demasiados cambios, pero sen ningún momento aburrido»

J. L. Sert.

Xoves 4 de abril ás 7:00 pm.
Auditorio da Fundació Joan Mirou.
Parc de Montjuïc s/n. 08038 Barcelona.

Dirección e guión de Pablo Bujosa Rodríguez
Produción executiva: Antonio Chavarrías, Cesc Mulet i Mihalis Gripiotis.
Documentación e coordinación do evento: Maria Charneco Llanos
Duración: 72’
Cambridge, Barcelona, Nova York e Palma de Mallorca
Evento gratuito e aberto ao público.
Proxección do documental con presenza do director Pablo Bujosa Rodríguez.

Alè Produccions, Oberon Cinematogràfica, The Perifèrica Produccions, IFFI Productions and Spanish Television, in collaboration with the Fundació Joan Looked of Barcelona and with the support of Televisió of Catalonia, invite you to the presentation of the documentary:

José Luis Sert / A nomadic dream
José Luis Sert was the first Spanish architect of international fame. Apostle of the rationalism in Spain and Dean of the Faculty of Architecture of Harvard during almost two decades, Sert went also a full man of contradictions. Member of a known aristocratic and stand# out family militant republican, Sert had the atrevimiento to be an architect of avant-garde in a country where governed the aesthetic conservatism more absolute. It was Catholic and libertarian. It was also, as all the exiled, a vitalista of sad spirit, an artisan of the common sense to the that touched him live in an extreme world. It travelled, it emigrated, it escaped. It took refuge where could: Paris, The Habana, New York and finally Boston. Sert Opened doors, cultivated friendships and represented to Spain during decades in the circles more selectos of the contemporary architecture.

«My life is divided in chapters that carry names of cities: Barcelona, Paris, New York and Boston; a nomadic life with too many changes, but without any boring moment»

J. L. Sert.

Thursday 4 April to the 7:00 pm.
Auditorium of the Joan Miró Foundation.

Parc de Montjuïc s/n. 08038 Barcelona.

Direction and script of Pablo Bujosa Rodríguez
executive Production: Antonio Chavarrías, Cesc Mulet i Mihalis Gripiotis.
Documentation and coordination of the event: Maria Charneco Flat
Length: 72′
Cambridge, Barcelona, Nova York and Palma de Mallorca
free and open Event to the public.
Projection of the documentary with presence of the director Pablo Bujosa Rodríguez.

Pecha Kucha Night Coruña [vol.7]Pecha Kucha Night Coruña [vol.7]Pecha Kucha Night Coruña [vol.7]

El próximo viernes 12 de abril a partir de las 23 horas se celebrará en el Playa Club (Andenes de Riazor s/n) la septima edición de Pecha Kucha Night Coruña. Las puertas se abrirán a las 22:30 horas, y la entrada será gratuita. El acceso será libre hasta completar aforo.

Organiza: lasonceymedia
Contacto: lasonceymedia@gmail.com

O vindeiro venres 12 de abril a partir das 23 horas celebrarase no Playa Club (Andenes de Riazor s/n) a septima edición de Pecha Kucha Night Coruña. As portas abriranse ás 22:30 horas, e a entrada será gratuita. O acceso será libre ata completar aforo.

Organiza: lasonceymedia
Contacto: lasonceymedia@gmail.com

Next Friday, the 12th of April from 11 p.m. there will be celebrated in the Playa Club (Andenes de Riazor s/n) the seventh edition of Pays Kucha Night Coruña. The doors will be opened at 22:30, and the entry will be free. The access will be free up to completing appraisal.

Organice: lasonceymedia
Contact: lasonceymedia@gmail.com

[:es]Márgenes de Arquitectura (01) · Reciclaje Urbano [:gl]Márgenes de Arquitectura (01) · Reciclaxe Urbán[:en]Márgenes de Arquitectura (01) · Urban Recycling[:]

[:es]

Una época de crisis es una buena época para el reciclaje. Reciclaje material y reciclaje de ideas. Momentos donde marcar un punto de inflexión definitivo con lo anterior y colocar lo que tenemos en las condiciones adecuadas para encarar un nuevo ciclo de vida.

MÁRGENES ARQUITECTURA surge con la idea de tratar no sólo asuntos relacionados directamente con la arquitectura, sino con la intención de echar un vistazo por los bordes, por las materias transversales que cruzan la disciplina arquitectónica. Puntos en común que se entrelazan con literatura, música, moda, artes plásticas, ciencia…

Además, MÁRGENES ARQUITECTURA quiere contar con la mirada de aquellos que aún están en los márgenes de la profesión. Por eso queremos mostrar ejemplos de arquitectura dibujada, la de los proyectos de escuela y los proyectos de fin de carrera. Arquitectura que nunca se construirá, que normalmente permanece en la sombra pero que contiene el germen de la arquitectura futura y la frescura de lo que aún no ha sido pensado para su verdadera realización.

MÁRGENES ARQUITECTURA se estructura en tres partes. La primera está dedicada a proyectos que explican el tema que da título al número, en este caso, RECICLAJE URBANO. La segunda, ARQUITECTURA DIBUJADA, recoge aportaciones de alumnos de PFC y último curso de diversas Escuelas de Arquitectura de España. Por último, la revista se cierra con CONTENIDOS MARGINALES, donde el tema central de número se entrelaza con disciplinas relacionadas de una forma u otra con la arquitectura, mediante secciones fijas de entrevistas, noticias y reseñas.

Para nosotros, aparte de un momento de reciclaje de nuestras propias ideas acerca de la revista de arquitectura que nos gustaría hacer y leer, es un momento de especial ilusión y energía. Si MÁRGENES ARQUITECTURA quisiera transmitir algún mensaje, tal vez sería este: actuar en tiempos de crisis, conscientemente pero sin miedo. Comenzar a reciclar los antiguos modos de afrontar la profesión (y la vida), reutilizando de forma diferente estos pedazos para encarar un nuevo ciclo.

+ info

[:gl]

Unha época de crise é unha boa época para o reciclaje. Reciclaje material e reciclaje de ideas. Momentos onde marcar un punto de inflexión definitivo co anterior e colocar o que temos nas condicións adecuadas para encarar un novo ciclo de vida.

MÁRGENES ARQUITECTURA xorde coa idea de tratar non só asuntos relacionados directamente coa arquitectura, senón coa intención de botar unha ollada polos bordos, polas materias transversales que cruzan a disciplina arquitectónica. Puntos en común que se entrelazan con literatura, música, moda, artes plásticas, ciencia…

Ademáis, MÁRGENES ARQUITECTURA quere contar coa mirada daqueles que aínda están nas marxes da profesión. Por iso queremos mostrar exemplos de arquitectura debuxada, a dos proxectos de escola e os proxectos de fin de carreira. Arquitectura que nunca se construirá, que normalmente permanece na sombra pero que contén o xerme da arquitectura futura e a frescura do que aínda non foi pensado para a súa verdadeira realización.

MÁRGENES ARQUITECTURA se estrutura en tres partes. A primeira está dedicada a proxectos que explican o tema que dá título ao número, neste caso, RECICLAJE URBANO. A segunda, ARQUITECTURA DEBUXADA, recolle achegas de alumnos de PFC e último curso de diversas Escolas de Arquitectura de España. Para rematar, a revista péchase con CONTIDOS MARGINALES, onde o tema central de número entrelázase con disciplinas relacionadas dunha forma ou outra coa arquitectura, mediante seccións fixas de entrevistas, noticias e apuntas.

Para nós, separadamente dun momento de reciclaje de nosas propias ideas achega da revista de arquitectura que nos gustaría facer e ler, é un momento de especial ilusión e enerxía. Si MÁRGENES ARQUITECTURA quixese transmitir algunha mensaxe, talvez sería leste: actuar en tempos de crises, conscientemente pero sen medo. Comezar a reciclar os antigos modos de afrontar a profesión (e a vida), reutilizando de forma diferente estes pedazos para encarar un novo ciclo.

+ info

[:en]

An epoch of crisis is a good epoch for the recycling. Material recycling and recycling idea. Moments where to mark a definitive point of inflexion with the previous thing and to place what we have in the conditions adapted to face a new life cycle.

MÁRGENES ARQUITECTURA arises with the idea of treating not only matters related directly to the architecture, but with the intention of throwing a glimpse for the edges, for the transverse matters that cross the architectural discipline. Points jointly that interlace with literature, music, mode, plastic arts, science …

In addition, MÁRGENES ARQUITECTURA wants to rely on the look of those that still they are in the margins of the profession. Because of it we want to show examples of drawn architecture, that of the projects of school and the projects of end of career. Architecture that one will never construct, that normally it remains in the shade but that contains the germ of the future architecture and the freshness of what still has not been thought for his real accomplishment.

MÁRGENES ARQUITECTURA is structured in three parts. The first one is dedicated to projects that explain the topic that gives title to the number, in this case, URBAN RECYCLING. Second, DRAWN ARCHITECTURE, gathers pupils’ contributions of PFC and last course of diverse Schools of Architecture of Spain. Finally, the magazine is closed with MARGINAL CONTENTS, where the central topic of number interlaces with related disciplines of a form or other one with the architecture, by means of fixed sections of interviews, news and reviews.

For us, apart from a moment of recycling of our own ideas it brings over of the magazine of architecture that we would like to do and to read, is a moment of special illusion and energy. If MÁRGENES ARQUITECTURA wanted to transmit some message, maybe it would be this: to act in times of crisis, consciously but without fear. To begin to recycle the former manners of confronting the profession (and the life), re-using of different form these pieces to face a new cycle.

+ info

[:]

(entre paréntesis) (I) | Jorge Rodríguez

Poco después de visionar por tercera o cuarta vez “12 Angry Men”, entendí que John Ford tenía razón. No había más que ver caminar a Henry Fonda para entender lo que era el cine. Me retiré a mi Innisfree, de la cual ni siquiera soy nativo. Ahora, asentado y humilde conocedor de aquello que me rodea, me dispongo a compartirlo.

Cartografía del Palermo Ottocentesco

El objeto de estudio no varía, es siempre esta terrible amalgama de culturas, colores y pavimentos que ve como poco a poco, y sin prisa ninguna, el tiempo, que todo lo cambia, se cierne sobre sí. Se mantiene como Pinito del Oro en una línea peligrosa entre el encanto y la inmundicia. La actitud tranquila de sus vecinos ante el estado de lo que en su momento fue la ciudad más rica en millas, hace que esta mantenga su esencia intacta, me gusta imaginarme estas calles en Alemania o Austria. Con un cartel de “No se apoye, recién pintado”. Esta urbe, que conjuga las mayores concentraciones de arte sacro por metro cuadrado de Europa con los placeres más profanos y carnales habidos y por haber, se ha dejado conquistar por quién mostrase un mínimo interés por ella; entendieron mucho antes que el resto, que los que se decían reyes, no acudían a ellos si no para vaciar sus graneros y saciar sus apetencias. Este lugar, esta parroquia, solo quería recibir una muestra de cariño, aunque viniese acompañada de conquista y cambio de bandera. Esta pequeña mancha gris en el mapa triangulado, vio morir al Estado. Y no se la ve preocupada. Está claro que la invariante es ella, da igual donde estemos, porque no cambia, cambiamos el lugar desde el cual nos acomodamos a admirarla; analizarla es una labor tediosa nada conveniente para las tardes de primavera.

Cartografía de la Cueva del Higuerón

El primer paso para entender la ciudad lo di desde la gran escala; el tablero de dibujo y el plano desbrozaron las primeras impresiones, me ayudaron a abarcar un  territorio enorme sin más ayuda que un botellín de agua. El transporte público muere a las puertas de este pequeño territorio comanche. Clasifica en grandes zonas; juega a las familias, cada clase social, en su quartiere; parece una ciudad pausada, tranquila. Que se rige según unas líneas maestras que ordenan lo que sucede a su alrededor. El cruce de estas vías define el marco en el que, poco a poco y de forma coherente, los habitantes en sano consenso con los arquitectos de la zona, ocuparán con sus viviendas. Es tan transparente, que incluso podemos ver parte de su pasado. Si afinamos la vista, podemos incluso reconocer la marca del Imperio, la forma de águila en la distribución de entradas a la muralla, la marca del senado en cada bastión. Qué decir del cruce de cardo y decumano, suena obsceno por obvio. Se reconocen con facilidad todos los estratos, se identifican fácilmente los barrios, exalta el sentimiento de pertenencia a éstos. Incluso algún atrevido, podría reconocer la evolución del crecimiento y las zonas de expansión. Podríamos llegar a trazar un plan urbanístico. Que porno suena eso de trazar un plan.

Como acotar un croissant. Enric Miralles

Regresando a nuestra óptica, la que se levanta a 1.83 y sufre de cefalea cuando sopla el viento sur, la ciudad cambia. La incidencia del sol se vuelve asfixiante en las grandes avenidas, es mucho más agradable caminar por las estrechas calles de la ciudad antigua. Los grandes quartieres de perímetros ordenados y fachadas nobles que se presentan altivos a los ojos del turista, se encuentran troquelados sin piedad por estrechos y retorcidos vicolì que recuerdan la inseguridad de antaño. No tanto la de Coppola y sus galanes con sombrero custodiando puestos de fruta, si no la de Lampedusa, la de quien se encontró el bosque por talar y decidió plagar la ciudad de ratoneras. Viendo la ciudad con los pies cansados y con sed por el sirocco asfixiante, podemos trazar un plano totalmente distinto. Escuché a Juan Creus hablar de cómo había cartografiado un viaje en coche, como las distancias se acortaban, los acontecimientos se sucedían de forma casi violenta. Me pareció una experiencia atractiva. Un plano que se pliega sobre sí mismo una y otra vez, que busca la pendiente natural hacia la que dirigirse con el mínimo esfuerzo. En ese plano, ni mi primo el curioso se cuestionaría por qué el puerto está donde está, muy a pesar de los paseantes. Sería una suerte de trazas sin leyenda. Un dibujo preciso, muy grande y con olor a stigghiola. Y a sambuca. Representa la ciudad que se hizo a sí misma en función de sus contingencias. La que no sufrió la anorexia del siglo XX, la que sigue celebrando el nacimiento de una nueva vida en el vecindario con un pompón celeste. La que concentra toda la tensión de una fachada en la puerta. El barroco, del que crece en los bordes, como el moho. Esa ciudad solo es apreciable a golpe de zapatilla, por mucha herramienta que incorporemos al estudio a distancia, no podremos captarla. Parece que siempre se cierne sobre mi discurso la pesada sombra del tiempo, de la calma. Lo encuentro fundamental no solo cuando practicamos la arquitectura; lectura, cine, cocina. Precisan de unos tiempos naturales que debemos respetar y disfrutar; tratar de acelerar el proceso solo rebajará la calidad del producto a conseguir. Y en las ciudades pasa igual, hay lugares que se hicieron con prisa, y se padecen.

Colección de fotografías de Letizia Battaglia

No podemos tratar de eliminar ninguna de las facetas cuando queremos jugar al urbanismo. Puede resultar tedioso o cansino, pero las dos son necesarias. No podemos desnaturalizar el plano, arrancarle el factor humano como si nada y pretender tener ciudades. No. Así, solo engendraremos colmenas, almacenes más o menos ordenados. Alternemos ambas distancias, ambas intensidades. Aparecerán nuevos lugares sin quererlo; con suerte, puede que afloren nuestras líneas de Nazca. O simplemente nos demos cuenta de que todos esos callejones que se abren paso a cabezazos  y de aspecto tan aleatorio, varían su forma al compás de la necesidad, que es como surgen la mayoría de los fenómenos. Que subyace una estructura a veces inapreciable pero que se rige a la herramienta más valiosa del urbanismo, el sentido común. Seremos conscientes de las oportunidades perdidas de la ciudad, y de los desastres tremendamente bien aprovechados. Descubriremos la ciudad que quiso y pudo, y dejó de querer. La matrioska que esconde una ciudad dentro de otra en progresión infinita. La que entre el caos y alborote de una flota automovilística digna de una megalópolis asiática, es capaz de disfrutar de las obras inconclusas de siglos pasados, y tiene la paciencia suficiente para dejar que los árboles crezcan. Una ciudad de intangibles.

Jorge Rodríguez Seoane
Palermo. Abril 2013

Últimos días de Junio de 2013. Palermo

(entre paréntesis) (II) | Jorge Rodríguez

 

Paul Klee: maestro de la BauhausPaul Klee: mestro da BauhausPaul Klee: master of the Bauhaus

La exposición, resultado de varios años de trabajo en colaboración con el Zentrum Paul Klee de Berna, se apoya en el que quizá sea uno de los proyectos de investigación sobre el artista más relevante de las últimas décadas: la reciente edición crítica del así llamado «legado pedagógico» de Klee. La muestra permite articular una selección de 137 obras entre pinturas, acuarelas y dibujos, realizados entre 1899 y 1940, con casi un centenar de manuscritos seleccionados entre las notas de las clases de Klee en la Bauhaus, que representan cada uno de los 24 capítulos que componen los textos de Klee.

Paul Klee en su taller en Weimar en 1925

Cuenta, además, con objetos y documentos que van desde fotografías de época hasta los herbarios del artista, pasando por sus lecturas, las fuentes documentales de sus reflexiones, sus escritos, sus cuadernos de dibujo y sus publicaciones, un variado material que contextualiza adecuadamente su vida y su trabajo en la Bauhaus de Weimar y Dessau y ayuda a poner de manifiesto las influencias mutuas entre su teoría y su práctica artística a lo largo de toda su vida.

Con el nombre de «legado pedagógico» de Klee se conoce hasta hoy un conjunto de textos tan heteróclito como fascinante: casi 4.000 páginas manuscritas de Klee en las que éste recogió sus reflexiones e investigaciones teórico-prácticas –plagadas de llamativos diagramas, esquemas, tablas, escalas de color, construcciones y dibujos¬– en torno a la forma pictórica, sus regularidades, sus normas y su génesis; a la geometría, el plano y el volumen; al movimiento, las estructuras de la naturaleza y las de los artificios, las configuraciones plásticas, el ritmo o el color. Se trata, en definitiva, de un conjunto de reflexiones sobre la vida de las formas sin el que no pueden entenderse de manera concluyente ni la teoría del arte ni el propio hacer artístico de Klee, dos ámbitos que –como es obvio en el caso del artista–, se hacen eco mutuamente.

Sin embargo, y pesar de la significación y de la importancia de esos escritos, hasta ahora apenas dos exposiciones se habían apoyado explícitamente en ellos para plantear un discurso visual que se ocupara de las relaciones entre la obra y la enseñanza de Klee; sin duda a causa, al menos en parte, de que todo ese riquísimo material, tan rico en sugerencias como difícil de interpretar, se encontraba en un estado poco practicable para la interpretación y el análisis.

[…]

Paul Klee: maestro de la Bauhaus
22 de marzo 2013 – 30 de junio 2013
Fundación Juan March
Madrid, España
+ info

A exposición, resultado de varios anos de traballo en colaboración co Zentrum Paul Klee de Berna, apóiase no que quizá sexa un dos proxectos de investigación sobre o artista máis relevante das últimas décadas: a recente edición crítica do así chamado «legado pedagóxico» de Klee. A mostra permite articular unha selección de 137 obras entre pinturas, acuarelas e debuxos, realizados entre 1899 e 1940, con case un centenar de manuscritos seleccionados entre as notas das clases de Klee na Bauhaus, que representan cada un dos 24 capítulos que compoñen os textos de Klee.

Paul Klee no seu obradoiro na Weimar en 1925

Conta, ademais, con obxectos e documentos que van desde fotografías de época ata os herbarios do artista, pasando polas súas lecturas, as fontes documentales das súas reflexións, os seus escritos, os seus cadernos de debuxo e as súas publicacións, un variado material que contextualiza adecuadamente a súa vida e o seu traballo na Bauhaus de Weimar e Dessau e axuda a poñer de manifesto as influencias mutuas entre a súa teoría e a súa práctica artística ao longo de toda a súa vida.

Co nome de «legado pedagóxico» de Klee coñécese ata hoxe un conxunto de textos tan heteróclito como fascinante: case 4.000 páxinas manuscritas de Klee nas que este recolleu as súas reflexións e investigacións teórico-prácticas –plagadas de rechamantes diagramas, esquemas, táboas, escalas de cor, construcións e debuxos¬– en torno á forma pictórica, as súas regularidades, as súas normas e a súa xénese; á geometría, o plano e o volume; ao movemento, as estruturas da natureza e as dos artificios, as configuracións plásticas, o ritmo ou a cor. Trátase, en definitiva, dun conxunto de reflexións sobre a vida das formas sen o que non poden entenderse de xeito concluínte nin a teoría da arte nin o propio facer artístico de Klee, dous ámbitos que –como é obvio no caso do artista–, fanse eco mutuamente.

Con todo, e pesar da significación e da importancia deses escritos, ata agora apenas dúas exposicións apoiáronse explícitamente neles para suscitar un discurso visual que se ocupase das relacións entre a obra e o ensino de Klee; sen dúbida a causa, polo menos en parte, de que todo ese riquísimo material, tan rico en suxestións como difícil de interpretar, atopábase nun estado pouco practicable para a interpretación e a análise.

[…]

Paul Klee: maestro de la Bauhaus

22 de marzo 2013 – 30 de junio 2013

Fundación Juan March

Madrid, España

+ info

The exhibition is the result of several years of work in collaboration with the Zentrum Paul Klee in Bern, and it is based on what may well be —after the publication of the artist’s catalogue raisonné— the most significant and relevant research project on Klee of a «structural» nature conducted in the last decades: the critical edition of his pädagogischer Nachlass. Paul Klee: Master of the Bauhaus presents a selection of 137 works comprising paintings, watercolors and drawings executed between 1899 and 1940, alongside nearly a hundred manuscripts chosen from among his lecture notes, which represent each one of the twenty-four chapters into which Klee’s texts are divided.

Paul Klee in his workshop in Weimar in 1925

Furthermore it presents objects and documents that range from contemporary photographs to the artist’s herbariums, encompassing some of his reading materials, documentary sources for his thinking, his writing, his drawing notebooks, and his publications. It is a multifaceted collection of material that enables one to adequately contextualize his life and work at the Bauhaus in Weimar and Dessau and helps clarify the mutual influences between his theory and his artistic practice throughout his life.

Under the so-called «pedagogical legacy» of Paul Klee exists a collection of texts which is as fascinating as it is heterogeneous: nearly four thousand manuscript pages in which Klee recorded his reflections and theoretical and practical investigations. They are full of striking diagrams, schematic illustrations, tables, color spectrums, constructions and drawings. These notes and illustrations center on the notion of pictorial form, its regular features, governing principles and genesis; on geometry, planes and volumes; on movement; on natural and artificial structures; on configuration in the plastic arts; on rhythm and on color. This Nachlass is, in short, a series of meditations on the life of forms, without which one cannot definitively understand Klee’s own theory or his artwork—two areas that (as is obvious in the case of an artist) echo each other mutually.

Nevertheless, and despite the evident significance of these writings, scarcely two exhibitions have ever turned to them explicitly in order establish a visual dialogue that would focus on the relationships between Klee’s work and his teaching. This is surely due, at least in part, to the fact that this extraordinarily abundant source of material, as richly evocative as it is challenging to understand, was in a state that proved impractical for its systematic interpretation and analysis.

[…]

Paul Klee: master of the Bauhaus

March 22, 2013 – June 30, 2013

uan March Fundation

Madrid, Spain

+ info

Fermín G. Blanco · Proyecto didáctico | Sistema Lupo

Fermín G. Blanco · Proyecto didáctico | Sistema Lupo
Fermín G. Blanco, sistema Lupo

Lupo es una herramienta didáctica desarrollada por un grupo de profesionales interesados en la educación. El equipo que forma Sistema Lupo es heterogéneo y siempre está abierto a nuevas colaboraciones.

Lupo surge ligado a una patente ideada por el arquitecto Fermín Blanco, es un sistema de construcción basado en un set de siete piezas proporcionales entre si que permiten infinidad de aparejos. En función del material y de la escala, lupo adopta unas características u otras.

¿Cuál ha sido tu formación y tu trayectoria profesional previa a Sistema Lupo?

Siempre me ha interesado la construcción, cuando terminas la carrera de arquitectura, tienes un vacío en el estómago, una sensación de vértigo para hacer frente a un proyecto de “verdad”. Yo al menos así lo he experimentado y hablando con otros compañeros y ahora con los alumnos de fin de carrera que terminan sus estudios me trasmiten la misma sensación.

Mi primera experiencia profesional fue excelente, porque tuve la posibilidad de ser guiado por un maestro. Entré en el estudio de Manolo Gallego sin haber padecido una sola obra y me encontré compartiendo horas y horas de trabajo con un profesional que me transmitía todas o al menos parte de sus dudas… Eso para mi era una experiencia sorprendente, yo estaba lleno de dudas pero ¿ Cómo aquel hombre con su trayectoria y sus conocimientos podía tener tantas dudas ante un proyecto? Acompañé a Manolo durante tres inolvidables años, aprendiendo a dudar en una fase formativa continua que hoy llamaríamos Master, supongo.

Al tiempo realicé mis cursos de tercer ciclo e inicié mi tesis doctoral, durante esos años asistí en persona a la defensa de la cátedra de Manolo dónde se trataron temas, algunos de los cuales yo aun no alcanzaba a entender, creo que aun me faltan unos cientos de libros por leer para poder interpretar alguna parte teórica de ese documento. Durante esos años aprendí mucho sobre el material, el proceso, la construcción…, todas esas cosas que ahora trato de explicar en mis clases de construcción. Pero sobre todo me ayudó a entender que la formación y la duda es algo que nos acompañará a lo largo de toda nuestra trayectoria personal  y profesional. Y también y no menos importante que existen muchas maneras de desarrollar la profesión pero sólo algunas son éticas.

En el año 2006 abrí las puertas de mi propio estudio profesional, me rodeé de gente buena y profesional y  comencé a hacer asistencias técnicas a diferentes organismos y empresas, organicé exposiciones, terminé mi tesis doctoral y comencé a impartir conferencias y cursos en diferentes universidades, museos y colegios profesionales. Entre medias patenté el sistema Lupo como herramienta didáctica para hacer lo que realmente me gusta que es aprender enseñando.

¿Te planteaste en algún momento, presente, pasado o futuro, buscar trabajo en el extranjero?

Como me estoy refiriendo a momentos concatenados en el tiempo donde realmente no nos marcábamos  objetivos sino que hacíamos y hacíamos… Y unos proyectos nos llevaban a otros. Realmente sólo hacíamos incursiones profesionales en el extranjero cuando los proyectos lo requerían pero no pensando en establecer la empresa fuera.

Creo que gran parte de mi generación se enriqueció sobre manera con las visitas al extranjero a través de las becas de estudio o intercambio. Gran parte de mis compañeros abrían nuevos destinos en un momento en que desde Europa se potenciaba el intercambio. Considero que esa parte de la política europeísta fue un acierto. En mi caso me llevó a estar un año en Lisboa y también a participar en proyectos educativos con entidades italianas.  En la actualidad la visión panorámica de un mundo sin fronteras además de parecer un anuncio publicitario es una realidad tan evidente que nadie puede plantearse un futuro sin mirar al exterior.  Nosotros en la actualidad tenemos una serie de proyectos didácticos en colaboración con diferentes entidades y empresas extranjeras como Arup Londres, American Hardwood  Export Council, o el Museo Federico Silva de México.

¿Qué te llevó a poner en marcha este proyecto?

Como alguno de mis proyectos, por cierto a los que más cariño les tengo, lo hice sin mediar encargo. A partir de unos trabajos que estábamos desarrollando para museos, principalmente conferencias y exposiciones.

Nos encargaron talleres infantiles que explicaran los temas que se trataban en las exposiciones, en ese momento eran temas de postesado, construcción de puentes y grandes estructuras. Comenzamos haciendo esos talleres con cajas de marisco y a partir de ahí vimos que necesitábamos un material de gran formato como las cajas pero que fuese proporcional en las tres dimensiones, como un bloque de  construcción. Definimos unas geometrías y piezas básicas y posteriormente fabricamos en el mismo material (poliestireno PS) diferentes versiones hasta llegar a la que más nos satisfacía por calidades, posibilidades y también el modo de unir las piezas.

Como nos imaginamos que todo ésto estaría inventado, decidimos desarrollar una marca para protegernos, por miedo a que una multinacional juguetera pudiera denunciarnos por usar una patente ya existente. Sin embrago el proceso determinó que la idea es original y finalmente se concedió la Patente propia del sistema lupo. (ES 200902060)

Desde entonces el primer Super lupo ha dado lugar a diferentes productos cambiando el material y la escala pero manteniendo el carácter experimental y didáctico. Timber lupo, Lupo Plot, Lupo DIY, Lupo Digital…La información sobre cada versión puede verse en la web del sistema.

El último de ellos Lupo Plot, incluye el color, y una fabricación a través de impresoras 3D y bioplásticos de última generación tipo PLA dentro de esa intención de trabajar con todo tipo de materiales y técnicas. Cada vez que generamos un producto asumimos pequeñas variaciones en la forma de encajar las piezas o en los cantos para adaptar la forma a las posibilidades de fabricación. Las tolerancias no son las mismas cuando se trabaja con tableros encolados y fresas con control numérico a PS con resistencias de corte o a cabezales de plástico. También variamos en función de la escala del producto las diferencias entre el Ecolupo ( juguete pequeño de escala doméstica) y el Timber lupo (encolando madera para la gran escala) así lo demuestran.

Entre medias diferentes talleres nos ayudan a seguir creciendo con el sistema, investigando en los materiales de un modo didáctico, sin duda el proceso es el protagonista en esta historia.

¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Lupo surge como un proyecto de apoyo a otros proyectos didácticos por eso nunca se planteó como un proyecto donde la rentabilidad fuera lo fundamental sin embargo se autogestiona económicamente. Los esfuerzos para sacar el primer producto fueron enormes en tiempo y dedicación y también en la relación con las empresas que nos permitieron hacer innumerables pruebas.

Realizamos alianzas de todo tipo con empresas, laboratorios, universidades, ingenierías… para seguir dando pasos sin tener que aportar cantidades excesivas de dinero. Siempre teníamos la impresión que estábamos haciendo algo I+D pero lo cierto es que nunca recibimos ayudas en ese sentido, ni tampoco vinculamos la investigación a una universidad en el sentido estricto de “proyecto de investigación universitario” aunque evidentemente estamos investigando y  también estamos motivando la relación investigación-empresa que tanto se ha puesto de moda.

Tenemos claro donde está el conocimiento y también dónde están las máquinas y que si no hay rentabilidad económica o al menos posibilidad de haberla, no podemos molestar a las empresas. No hacemos patentes para engordar el currículo como se hace en muchas universidades. El objetivo es crear productos útiles, explotar las patentes. Fomentar esa transmisión del conocimiento desde los centros de investigación. Allí donde existe conocimiento y máquinas hay una posibilidad de crear un nuevo lupo.

¿Estás contento con los objetivos alcanzados?

Como lupo es un proyecto  abierto el sistema sigue en desarrollo y no tengo la sensación de haber alcanzado objetivo alguno. Es cierto que hay momentos muy gratificantes que pueden considerarse mini objetivos pero los únicos objetivos son los didácticos que se plantean al inicio de cada taller, y esos no siempre se alcanzan.

El equipo didáctico marca esos objetivos a partir de los retos que plasmamos en los planos, los objetivos se cumplen o no y por supuesto no siempre están ligados a finalizar la construcción o a que ésta se mantenga en pie una vez terminada la sesión. Generalmente los objetivos están en el proceso a partir de los procesos participativos, no olvidemos que lupo es una herramienta para el trabajo en grupo.

¿Crees que los arquitectos en España deberíamos abrir nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Bueno eso es evidente, en primer lugar un arquitecto recién titulado es un titulado superior, o lo que es lo mismo es alguien que ha demostrado a la administración unas capacidades y aptitudes  para la obtención de un nivel de educación superior. Eso dicho así de un tirón no asegura ni siquiera que sepa hacer un buen proyecto pero dice otras cosas de quien lo posee. Nuestra formación en las Escuelas de Arquitectura es muy transversal como sabemos y eso nos capacita para muchas labores, pero también debería servirnos para interactuar con acierto con el resto de profesionales. La visión tradicional del arquitecto-constructor está en crisis pero se pueden construir muchas cosas con la lógica arquitectónica sin ser las construcciones tradicionales.

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero? 

El perfil es fundamentalmente de gente joven altamente cualificada que ve posibilidades que aquí no se ofrecen, ante esa situación yo creo que nadie puede acusar a la juventud de no estar haciendo lo correcto cuando deciden irse. Seguramente yo acabe haciendo lo mismo…

Fermín G. Blanco · Sistema Lupo
Abril 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Fermín, tanto su ayuda como su predisposición mostrada con este pequeño espacio.

El trazo español en el British Museum. Dibujos del Renacimiento a GoyaO trazo español no British Museum. Debuxos do Renacemento a GoyaSpanish Drawings from the British Museum. Renaissance to Goya

1

La exposición comienza con los ejemplares más antiguos que corresponden a artistas del siglo XVI y que desarrollaron su actividad en Castilla, como Alonso Berruguete. Asimismo, esta primera sección explora la repercusión que tuvo para el dibujo español la participación de artistas extranjeros, principalmente italianos, en la decoración del Monasterio de El Escorial. Tal es el caso de Pellegrino Tibaldi del que se incluye uno de los dibujos con arquitectura más sobresalientes del siglo XVI, el Estudio para la decoración de la Biblioteca del Escorial.

Santo atado a un árbol, José de Ribera, Dibujo, 1626, © The Trustees of the British Museum

Continúa con la obra de algunos de los pintores más importantes del siglo XVII que trabajaban en distintas regiones del país, las cuales actuaban como ‘centros’ artísticos independientes. Así, Vicente Carducho, Alonso Cano y Francisco Rizi lo hacían en Madrid; Francisco Pacheco, Murillo y Zurbarán, en Sevilla; Juan Ribalta en Valencia o José de Ribera, en Nápoles. Todos ellos fueron representantes del florecimiento del dibujo durante el Siglo de Oro y produjeron ejemplos excepcionales como El enano Miguelito de Rizi, San Miguel Arcángel de Murillo, Curación milagrosa de un santo atribuido a Ribalta o Ticio (o Prometeo) de Ribera.

Al llegar al siglo XVIII, la exposición incluye obras clave de Luis Paret como Baile de máscaras en el Teatro del Príncipe; de José Camarón, Mujer oriental bajo un toldo; y otros maestros del periodo, que demostraron el considerable aumento del uso del dibujo en respuesta a las tendencias e influencias internacionales.

La muestra finaliza con la obra de Francisco de Goya, que cambiaría para siempre el panorama del arte español al ayudar a convertir España en una fuerza artística dominante. A través de sus dibujos exploró lo fantástico, las creencias y las conductas humanas. Ocho dibujos del maestro aragonés –correspondientes a toda su carrera y nunca vistos en conjunto en España-, entre ellos el magnífico Arthur Wellesley, primer duque de Wellington, ponen de manifiesto la incomparable versatilidad de sus recursos gráficos y la variedad de los temas que captaron su atención.

El trazo español en el British Museum. Dibujos del Renacimiento a Goya
20 marzo – 16 junio 2013
Comisario: Mark P. McDonald, Conservador del Gabinete de Dibujos y Grabados del British Museum
+ info

A exposición comeza cos exemplares máis antigos que corresponden a artistas do século XVI e que desenvolveron a súa actividade en Castilla, como Alonso Berruguete. Así mesmo, esta primeira sección explora a repercusión que tivo para o debuxo español a participación de artistas estranxeiros, principalmente italianos, na decoración do Monasterio do Escorial. Tal é o caso de Pellegrino Tibaldi do que se inclúe un dos debuxos con arquitectura máis sobresalientes do século XVI, o Estudo para a decoración da Biblioteca do Escorial.

Santo atado a unha árbore, José de Ribera, Debuxo, 1626, © The Trustees of the British Museum

Continúa coa obra dalgúns dos pintores máis importantes do século XVII que traballaban en distintas rexións do país, as cales actuaban como ‘centros’ artísticos independentes. Así, Vicente Carducho, Alonso Cano e Francisco Rizi facíano en Madrid; Francisco Pacheco, Murillo e Zurbarán, en Sevilla; Juan Ribalta en Valencia ou José de Ribeira, en Nápoles. Todos eles foron representantes do florecimiento do debuxo durante o Século de Ouro e produciron exemplos excepcionais como O enano Miguelito de Rizi, San Miguel Arcángel de Murillo, Curación milagrosa dun santo atribuído a Ribalta ou Ticio (ou Prometeo) de Ribeira.

Ao chegar ao século XVIII, a exposición inclúe obras crave de Luís Paret como Baile de máscaras no Teatro do Príncipe; de José Camarón, Muller oriental baixo un toldo; e outros mestres do periodo, que demostraron o considerable aumento do uso do debuxo en resposta ás tendencias e influencias internacionais.

A mostra finaliza coa obra de Francisco de Goya, que cambiaría para sempre o panorama da arte española ao axudar a converter España nunha forza artística dominante. A través dos seus debuxos explorou o fantástico, as crenzas e as condutas humanas. Oito debuxos do mestre aragonés –correspondentes a toda a súa carreira e nunca vistos en conxunto en España-, entre eles o magnífico Arthur Wellesley, primeiro duque de Wellington, poñen de manifesto a incomparable versatilidad dos seus recursos gráficos e a variedade dos temas que captaron a súa atención.

O trazo español no British Museum. Debuxos do Renacemento a Goya

20 marzo – 16 xunio 2013

Comisario: Mark P. McDonald, Conservador do Gabinete de Debuxos e Grabados do British Museum

+ info

The exhibition opens with the oldest drawings by 16th-century Spanish artists working in Castile, including Alonso Berruguete. This section also explores the repercussion on Spanish drawing of the presence of foreign artists in the country, primarily Italians, who were working on the decoration of the monastery at El Escorial. Among them was Pellegrino Tibaldi, represented here by one of the most outstanding architectural drawings of the 16th century, Study for the Decoration of the Library at El Escorial.

A Saint Tied to a Tree, José de Ribera. Red chalk, 232 x 170 mm, 1626 © The Trustees of the British Museum 1850, 0713.4

This section continues with the work of some of the most important 17th-century artists active in the different regions of Spain, which were independent artistic centres. They include Vicente Carducho, Alonso Cano and Francisco Rizi in Madrid; Francisco Pacheco, Murillo and Zurbarán in Seville; Juan Ribalta in Valencia and José de Ribera in Naples. All represent the great burgeoning of drawing that took place in the Golden Age, of which outstanding examples are The Dwarf Miguelito by Rizi, The Archangel Michael by Murillo, A miraculous healing by a Saint attributed to Ribalta and Tityus (or Prometheus) by Ribera.

From the 18th century the exhibition includes key works by Luis Paret (Masked Ball at the Teatro del Príncipe) and by José Camarón (Oriental Woman under an Awning) as well as drawings by other masters of this period, demonstrating artists’ increasing use of the medium at this period in response to international trends and influences.

The exhibition concludes with the work of Francisco de Goya, who permanently changed the context of Spanish art and contributed to making the country one of the leading artistic centres in Europe. Goya’s drawings explore the imagination, beliefs and human conduct. Eight works that span his entire career and have never previously been seen in Spain (including the magnificent drawing of Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington) reveal his incomparable versatility as a draughtsman and the variety of subjects that attracted his interest.

Spanish Drawings from the British Museum. Renaissance to Goya

20 March – 16 June 2013

Curator:Mark P. McDonald, Curator in the Department of Prints and Drawings at the British Museum

+ info

La ciudad (III) | epR

[:es]La ciudad (II) | epR[:gl]A cidade (II) | epR[:en]The city (II) | epR[:]

Hace tiempo que viajar dejó de ser una experiencia para convertirse en un negocio.

El turismo es parte de un sistema que convierte una cultura en producto, un país en marca.

Y, por supuesto, las leyes del mercado exigen que todo sea cómodo e inmediato.

Sin embargo, las ruinas, como las ciudades, no son restaurantes de comida rápida ni parques temáticos de nuestro pasado; son lugares donde, si nos paramos, podemos palpar la piel del tiempo.

La ciudad (III) epR

El primo Ramón
Valdivia, otoño de 2013

La ciudad (IV) | epR

Hábitat Social · Cooperativa Galega

Hábitat Social · Cooperativa Galega
Hábitat Social · Cooperativa Galega

Hábitat Social es una cooperativa gallega integrada por un grupo heterogéneo de profesionales, esencialmente de los terrenos de la arquitectura, el urbanismo y las ciencias sociales, con la intención de investigar e intervenir en la compleja realidad que habitamos.

En Hábitat Social, apostamos por conjugar el compromiso personal con el profesional para procurar, desde la autogestión y la autonomía laboral, una sociedad más justa basada en el desarrollo comunitario equilibrado.

De esta manera, nos centramos en la construcción social del hábitat, con el objeto de mejorar las relaciones entre las personas y de estas con el medio, natural o construido. Lo hacemos trabajando con la materia física y con las dinámicas humanas, participando activamente en los procesos, coordinando a las agentes implicadas y potenciando el protagonismo de las personas.

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a Hábitat Social?

La formación y trayectoria profesional de las personas que participamos en la cooperativa es bastante heterogénea y la mayoría de las veces autodidacta. Nuestra relación como colectivo informal, comienza en grupos de trabajo voluntario dentro de iniciativas críticas y de denuncia, bajo la red de derechos sociales (www.rede.blogaliza.org) o en diversos centros sociales de la ciudad de A Coruña.

¿Os planteáis en algún momento, presente, pasado o futuro, buscar trabajo en el extranjero?

Para nosotros el ámbito de acción no es algo casual. Actuamos donde pensamos que podemos realizar un análisis complejo de la realidad para proponer actuaciones que le den respuesta. En este sentido, nos resulta más sencillo actuar en nuestro entorno por familiaridad. También hemos trabajado en otros contextos, pero siempre después de una intensa fase de acercamiento y estudio.

Por otro lado nos interesa trabajar en el país por compromiso con el mismo. Creemos que es importante que iniciativas de índole crítica reviertan en el mismo, aunque en el contexto socioeconómico que vivimos no sea especialmente facil ponerlas en práctica.

¿Qué os llevó a poner en marcha este proyecto?

Perseguimos dar soporte a intereses y búsquedas en las que estábamos  inmersos y que alejaban de aquello que la academia nos había enseñado como la correcta profesión de la arquitectura.

Temas como el mapeo crítico, la participación ciudadana o procesos de lucha contra la especulación fueron los detonantes de nuestro trabajo común, que se va enriqueciendo con otras temáticas a medida que pasa el tiempo, últimamente la construcción natural, o el apoyo en procesos de emancipación a través del hábitat.

Por otro lado, la búsqueda de una fórmula legal ajustada a nuestro funcionamiento asambleario horizontal respetando nuestra visión empresarial basada en el valor del trabajo como bien de uso y no de cambio, empujándonos a activar la fórmula cooperativa como herramienta de trabajo comunitario.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Somos conscientes de que muchas de nuestras inquietudes no tienen una demanda mayoritariamente en nuestra sociedad y esto nos obliga a hacer un esfuerzo en el que tienen que ver con la difusión y la pedagogía. Es por eso que gran parte de lo que hacemos tiene que ver con procesos de comunicación y talleres de formación. En cualquier caso, creemos que este defecto de demanda está relacionado (como en muchos otros ámbitos) con la raquítica oferta y la carencia de una conciencia crítica generalizada, aunque confiamos en que el agotamiento del modelo social, económico y ambiental en el que existimos, propiciará que surjan otras manera de habitar más respetuosas con la tierra y las personas.

¿Estáis satisfechos con los objetivos alcanzados?

Aunque nuestra iniciativa empresarial no tiene suficiente trayectoria como para hacer balance, hemos comenzado a recibir diferentes contactos en respuesta a las iniciativas que hemos promovido; vemos crecer una demanda que busca otras maneras de habitar, de construir, o de relacionarse con el medio.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos abrir nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Por supuesto, y no desde una óptica del interés corporativo si no por compromiso profesional y por recuperar la función de servicio público de la profesión. Es cuestión de supervivencia para el colectivo el hecho de tener una verdadera utilidad social; no hay más que pensar en el trayecto que nos llevó hasta la imagen de hoy en día tenemos entre la sociedad.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

La desbandada de gente que está sufriendo el país nos da pena; principalmente si hablamos de gente crítica capaz de transformar la realidad en positivo. En cualquier caso entendemos que el contexto actual es más complejo, y la precariedad incómoda.

Hábitat Social · Cooperativa Galega
Marzo 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer al equipo de Habitat Social, tanto su ayuda como su predisposición mostrada con este pequeño espacio.

32 alojamientos piloto y centro de dia | Yago Lenguas Bugallal+Iago López Álvarez32 aloxamentos piloto e centro de dia | Yago Lenguas Bugallal+Iago López Álvarez32 pilot apartaments and day center | Yago Lenguas Bugallal+Iago Lopez Álvarez

El edificio responde a una iniciativa pionera de la Xunta de Galicia para combinar usos residenciales y asistenciales en un único complejo: un Centro de Día con jardín en la planta baja y 32 viviendas en régimen de alquiler para jóvenes y mayores.

Durante la redacción del proyecto entraron en vigor las “Normas del Hábitat Gallego”, que introdujeron estándares dimensionales superiores a los del anterior decreto de habitabilidad, de 1992, así como la obligación de incorporar un local comunitario en el edificio, un sistema de recogida y tratamiento de aguas grises y pluviales para su posterior reutilización en el edificio y otras medidas que posterioremente fueron eliminadas.

Se trata del único edificio de viviendas de protección pública en Galicia que incluye un equipamiento asistencial y cumple los elevados estándares de dicha normativa de habitabilidad.

La normativa urbanística municipal, que obligaba a que los cuerpos volados -imprescindibles para conseguir encajar el programa- fuesen totalmente acristalados también influyó decisivamente en el diseño. Se reinterpreta la galería convencional, evitando la imagen característica de grandes volúmenes verticales de vidrio, singularizando cada unidad mediante el retranqueo de los bordes de forjado, y la vibración cromática que proporciona la combinación de estores de tres colores y dos grados de transparencia, opacos en dormitorios y translúcidos en las salas.

La existencia de una servidumbre de paso que obligaba a proyectar una salida para el aparcamiento de la Guardia Civil, al que se accede desde el interior del patio de manzana, supuso una restricción adicional de diseño, que condicionó el proyecto del aparcamiento subterráneo, la posición de la rampa y la topografía del jardín.

Para minimizar la superficie de circulación en las plantas de vivienda y conseguir una planta baja lo más amplia, libre y fluida posible, el edificio se resuelve con un único núcleo de comunicación vertical situado en la fachada norte e iluminado por un cerramiento de policarbonato translúcido.

Se unifican los criterios de diseño de todas las viviendas, de 1 y 2 dormitorios. En ambos casos, se libera la fachada, dando lugar a vistas cruzadas entre estancias y a una mayor sensación de amplitud.

Un único hueco de generosas dimensiones, ahora retrasado -ventanal-, ahora sobresaliente -galería-, resuelve todas las exigencias. Cada vivienda cuenta con, al menos, un hueco de cada tipo.

Para lograr un comportamiento energético óptimo, se elige un sistema constructivo de fachada que permite una envolvente térmica continua. Las placas de poliestireno expandido se colocan por el exterior, aprovechando al máximo la inercia térmica de la fábrica de ladrillo, y se revisten con un mortero especial armado con fibra de vidrio y dotado de una imprimación que mejora su comportamiento y durabilidad .

Se explotan al máximo las posibilidades de los nuevos elementos planteados por la normativa de habitabilidad vigente en aquel momento; así, los patios tendal privativos son a la vez linternas interiores de policarbonato translúcido que dignifican las zonas comunes y permiten la ventilación cruzada de las viviendas.

Se cuida especialmente el diseño del Centro de Día para conseguir que sea vivido como un equipamiento con entidad propia y no como un simple bajo habilitado para una función. La fachada se formaliza como un basamento de pizarra con grandes ventanales, que contrasta con las blancas fachadas de las viviendas.

La distribución, en la que las piezas principales -gimnasio y sala polivalente- son pasantes de una fachada a otra, potencia las visuales largas y la transparencia calle-jardín. Todas las estancias disfrutan de luz natural. Al ser una planta profunda, se provoca un salto entre las dos estructuras -cubierta del Centro de Día y primer forjado de viviendas- que permite iluminar la zona intermedia.

Para conseguir incrementar la relación entre el programa residencial y el asistencial se proyecta un amplio zaguán cubierto que permite el acceso al Centro de Día, al portal de las viviendas y a la sala polivalente.

El ajustado PEM, 57.000 € en viviendas de 2 dormitorios y 46.000 € en las de 1 dormitorio -incluida parte proporcional de zonas comunes, garajes y trasteros-, contempla, por  exigencia de la Xunta, unos niveles de confort -calefacción por suelo radiante y ventilación mecánica con recuperación de calor- que superan ampliamente la normativa de habitabilidad.

El Centro de Día, pese a contar con un PEM de sólo 280.000 €,  incluye además en su programa el ajardinamiento del patio, una cocina industrial, una instalación de climatización y elementos de tabiquería móvil para permitir un uso flexible del espacio.

Desde las primeras lineas del proyecto la máxima pretensión fue la de conseguir una solución arquitectónica de calidad que garantizase viviendas dignas de bajo coste, poniendo el acento en lujos asequibles como la luz natural y el espacio. La obra, pese a proyectarse en unos plazos muy ajustados, se ejecutó sin necesidad de recurrir a un proyecto modificado que supusiese un aumento de presupuesto.

Obra: 32 alojamientos piloto para jovenes y mayores y centro de dia
Autores: Yago Lenguas Bugallal, Iago López Álvarez
Colaboradores: Leyre Vitoria Rubio, Bárbara Pregnolato
Promotor: Instituto Galego de Vivenda e Solo. Xunta de Galicia
Constructor: Radio Record Montajes SL
P.E.M.: 1869530,68
Año: 2008-2011
Emplazamiento: Allariz, Orense, Galicia, España
Fotografía: Óscar Companioni
+ iagolopez.com
+ yagolenguas.com

The building answers to a pioneering initiative of the Autonomous government of Galicia of Galicia to combine residential and welfare uses in a complex only one: a Center by day with garden in the ground floor and 32 housings in regime of rent for young and major.

During the draft of the project there came into force the » Procedure of the Galician Habitat «, which introduced dimensional standards superior to those of the previous decree of habitability, of 1992, as well as the obligation to incorporate a community place in the building, a system of withdrawal and treatment of gray and rain waters for his later reutilization in the building and other measures that posterioremente were eliminated.

It is a question of the only building of housings of public protection in Galicia that it includes a welfare equipment and fulfills the high standards of the above mentioned regulation of habitability.

The urban development municipal regulation, which was forcing to that demolished bodies – indispensable to manage to fit the program – were totally glazed also influenced decisively the design. The conventional gallery is reinterpreted, avoiding the image typical of big vertical volumes of glass, distinguishing every unit by means of the retranqueo of the edges of forged, and the chromatic vibration that provides the combination of estores with three colors and two degrees of transparency, opaque in bedrooms and translucent in the rooms.

The existence of a servitude of step that was forcing to project an exit for the parking of the Police, to which one accedes from the interior of the court of apple, supposed an additional restriction of design, which determined the project of the underground parking lot, the position of the ramp and the topography of the garden.

To minimize the surface of traffic in the plants of housing and to obtain the most wide, free and fluid possible ground floor, the building is solved by the only core of vertical communication placed in the front north and illuminated by a closing of translucent polycarbonate.

There are unified the criteria of design of all the housings, of 1 and 2 bedrooms. In both cases, the front is liberated, giving place to conference crossed between stays and to a major sensation of extent.

A hollow only one of generous dimensions, now delayed – large window-, now distinction – gallery-, solves all the requirements. Every housing possesses, at least, a hollow of every type.

To achieve an energetic ideal behavior, there is chosen a constructive system of front that allows the surrounding thermal constant one. The plates of expanded polystyrene are placed on the outside, taking advantage to the maximum of the thermal inertia of the factory of brick, and re-dress in a special mortar armed with glass fiber and provided with a priming that improves his behavior and permanence.

There are exploited to the maximum the possibilities of the new elements raised by the regulation of in force habitability in that moment; this way, the courts tendal exclusive are simultaneously interior lanterns of translucent polycarbonate that dignify the common zones and allow the crossed ventilation of the housings.

The design of the Center looks after itself specially by day to achieve that it is lived as an equipment by own entity and not as a simple low paymaster for a function. The front is formalized as a basement of slate by big large windows, which it confirms with the white fronts of the housings.

The distribution, in which the principal pieces – gymnasium and polyvalent room – are assistants of a front to other one, promotes the visual long billiard cues and the transparency street – garden. All the stays enjoy natural light. To the being a deep plant, a jump is provoked between both structures – cover of the Center by day and firstly forged of housings – that the intermediate zone allows to illuminate.

To manage to increase the relation between the residential program and the welfare one projects a wide covered vestibule that allows the access to the Center by day, to the portal of the housings and to the polyvalent room.

The exact PEM, 57.000 € in housings of 2 bedrooms and 46.000 € in those of 1 bedroom – included proportional part of common zones, garages and lumber rooms-, he meditates, for exigency of the Autonomous government of Galicia, a few levels of comfort – heating for radiant soil and mechanical ventilation with heat recovery – that they overcome widely the regulation of habitability.

The Center by day, in spite of 280.000 possess a PEM of only €, includes in addition in his program the ajardinamiento of the court, an industrial kitchen, an installation of air conditioning and elements of tabiquería mobile to allow a flexible use of the space.

From the first lines of the project the maximum pretension was it of obtaining an architectural solution of quality that was guaranteeing worthy housings of low cost, putting the accent in attainable luxuries as the natural light and the space. The work, in spite of be projecting in a few very exact period, executed without need to resort to a modified project that supposed an increase of budget.

Work: 32 pilot apartaments and day center

Authors: Yago Lenguas Bugallal, Iago López Álvarez

Collaborators: Leyre Vitoria Rubio, Bárbara Pregnolato

Promoter: Instituto Galego de Vivenda e Solo. Xunta de Galicia

Builder: Radio Record Montajes SL

P.E.M.: 1869530,68

Year: 2008-2011

Location: Allariz, Orense, Galicia, Spain

Photography: Óscar Companioni

+ iagolopez.com

+ yagolenguas.com

O edificio responde a unha iniciativa pionera da Xunta de Galicia para combinar usos residenciales e asistenciales nun único complexo: un Centro de Día con xardín na planta baixa e 32 vivendas en réxime de aluguer para mozos e maiores.

Durante a redacción do proxecto entraron en vigor as “Normas do Hábitat Galego”, que introduciron estándares dimensionales superiores aos do anterior decreto de habitabilidad, de 1992, así como a obrigación de incorporar un local comunitario no edificio, un sistema de recolleita e tratamento de augas grises e pluviales para o seu posterior reutilización no edificio e outras medidas que posterioremente foron eliminadas.

Trátase do único edificio de vivendas de protección pública en Galicia que inclúe un equipamiento asistencial e cumpre os elevados estándares de dita normativa de habitabilidad.

A normativa urbanística municipal, que obrigaba a que os corpos voados -imprescindibles para conseguir encaixar o programa- fosen totalmente acristalados tamén influíu decisivamente no deseño. Se reinterpreta a galería convencional, evitando a imaxe característica de grandes volumes verticais de vidro, singularizando cada unidade mediante o retranqueo dos bordos de forxado, e a vibración cromática que proporciona a combinación de estores de tres colorees e dous grados de transparencia, opacos en dormitorios e translúcidos nas salas.

A existencia dunha servidume de paso que obrigaba a proxectar unha saída para o aparcamiento da Garda Civil, ao que se accede desde o interior do patio de mazá, supuxo unha restricción adicional de deseño, que condicionou o proxecto do aparcamiento subterráneo, a posición da rampa e a topografía do xardín.

Para minimizar a superficie de circulación nas plantas de vivenda e conseguir unha planta baixa o máis ampla, libre e fluída posible, o edificio resólvese cun único núcleo de comunicación vertical situado na fachada norte e iluminado por un cerramiento de policarbonato translúcido.

Unifícanse os criterios de deseño de todas as vivendas, de 1 e 2 dormitorios. En ambos casos, libérase a fachada, dando lugar a vistas cruzadas entre estancias e a unha maior sensación de amplitud.

Un único oco de xenerosas dimensións, agora atrasado -ventá-, agora sobresaliente -galería-, resolve todas as esixencias. Cada vivenda conta con, polo menos, un oco de cada tipo.

Para lograr un comportamento energético óptimo, elíxese un sistema constructivo de fachada que permite unha envolvente térmica continua. As placas de poliestireno expandido colócanse polo exterior, aproveitando ao máximo a inercia térmica da fábrica de ladrillo, e revístense cun mortero especial armado con fibra de vidro e dotado dunha imprimación que mellora o seu comportamento e durabilidad.

Explótanse ao máximo as posibilidades dos novos elementos suscitados pola normativa de habitabilidad vigente naquel momento; así, os patios tendal privativos son á vez linternas interiores de policarbonato translúcido que dignifican as zonas comúns e permiten a ventilación cruzada das vivendas.

Cóidase especialmente o deseño do Centro de Día para conseguir que sexa vivido como un equipamiento con entidade propia e non como un simple baixo habilitado para unha función. A fachada se formaliza como un basamento de pizarra con grandes ventás, que contrasta coas brancas fachadas das vivendas.

A distribución, na que as pezas principais -gimnasio e sala polivalente- son pasantes dunha fachada a outra, potencia as visuales longas e a transparencia cale-xardín. Todas as estancias gozan de luz natural. Ao ser unha planta profunda, provócase un salto entre as dúas estruturas -cuberta do Centro de Día e primeiro forxado de vivendas- que permite iluminar a zona intermedia.

Para conseguir incrementar a relación entre o programa residencial e o asistencial proxéctase un amplo zaguán cuberto que permite o acceso ao Centro de Día, ao portal das vivendas e á sala polivalente.

O axustado PEM, 57.000 € en vivendas de 2 dormitorios e 46.000 € nas de 1 dormitorio -incluída parte proporcional de zonas comúns, garajes e trasteiros-, contempla, por esixencia da Xunta, uns niveis de confort -calefacción por chan radiante e ventilación mecánica con recuperación de calor- que superan ampliamente a normativa de habitabilidad.

O Centro de Día, pese a contar cun PEM de só 280.000 €, inclúe ademais no seu programa o ajardinamiento do patio, unha cociña industrial, unha instalación de climatización e elementos de tabiquería móbil para permitir un uso flexible do espazo.

Desde as primeiras lineas do proxecto a máxima pretensión foi a de conseguir unha solución arquitectónica de calidade que garantise vivendas dignas de baixo custo, poñendo o acento en luxos asequibles como a luz natural e o espazo. A obra, pese a proxectarse nuns prazos moi axustados, executouse sen necesidade de recorrer a un proxecto modificado que supuxese un aumento de orzamento.

Obra: 32 aloxamentos piloto para xoves e maiores e centro de dia

Autores: Yago Lenguas Bugallal, Iago López Álvarez

Colaboradores: Leyre Vitoria Rubio, Bárbara Pregnolato

Promotor: Instituto Galego de Vivenda e Solo. Xunta de Galicia

Constructor: Radio Record Montajes SL

P.E.M.: 1869530,68

Ano: 2008-2011

Emplazamento: Allariz, Orense, Galicia, España

Fotografía: Óscar Companioni

+ iagolopez.com

+ yagolenguas.com

“Un libro y cinco proyectos”. Atelier Barão-Hutter“Un libro e cinco proxectos”. Atelier Barão-Hutter“One book and five projects”. Atelier Barão-Hutter

0

Los arquitectos Ivo Barão y Peter Hutter participan en los FOROS ESARQ 2013 con la conferencia titulada “Un libro y cinco proyectos”,  en la que reflexionarán acerca de la influencia que el entorno de trabajo, la estrategia y la metodología ejercen sobre los proyectos de una joven oficina de arquitectura.

Barão-Hutter muestran una selección personal de su obra: Un libro y cinco proyectos arquitectónicos. A través de esta selección podrá verse cómo el ambiente, la estrategia y la metodología de trabajo pasan a ser tan importantes como los propios proyectos. En su ponencia responderán a preguntas como: ¿Cómo un estudio joven entiende y define su práctica de la arquitectura después de concluir universidad? «o, ¿Qué tipo de circunstancias y retos influyen en su trabajo diario?

Ivo Barão, nacido en 1986 en el sur de Portugal, estudió arquitectura en la FAUP en Porto y trabajó en Gigon/Guyer en Zúrich. Peter Hutter, nacido en 1984 en Suiza, estudió arquitectura en la ETH de Zúrich. Antes de fundar su propia oficina junto con Ivo Barão, trabajó en la oficina de Peter Zumthor.

Barão-Hutter Atelier es un despacho de arquitectura y objetos con sede en Zúrich. Desde 2010 Ivo Barão y Peter Hutter están trabajando juntos en un espacio que fue anteriormente una carnicería y que hoy se ha convertido en un estudio colectivo y multidisciplinar. Actualmente comparten este espacio con fotógrafos.

La oficina colabora con diversos artesanos y especialistas, tales como cocineros, directores de escena y jardineros. Debido a esta forma particular de trabajo Barão-Hutter ha adquirido un enfoque muy sensible a las diferentes tareas. Sus proyectos guardan siempre estrecha relación con los contextos urbanos o los paisajes circundantes. Toman en cuenta los colores típicos, sonidos, luz del día, topografías, zonas de construcción, la vegetación, los materiales, sombras y  elementos arquitectónicos antiguos.

Fecha: Martes, 2 de abril de 2013
Hora:  18.00 h
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

Os arquitectos Ivo Barãou e Peter Hutter participan nos FOROS ESARQ 2013 coa conferencia titulada “Un libro e cinco proxectos”, na que reflexionarán achega da influencia que a contorna de traballo, a estratexia e a metodoloxía exercen sobre os proxectos dunha nova oficina de arquitectura.

Barãou-Hutter mostran unha selección persoal da súa obra: Un libro e cinco proxectos arquitectónicos. A través desta selección poderá verse como o ambiente, a estratexia e a metodoloxía de traballo pasan a ser tan importantes como os propios proxectos. No seu relatorio responderán a preguntas como: ¿Como un estudo novo entende e define a súa práctica da arquitectura logo de concluír universidade? «ou, ¿Que tipo de circunstancias e retos inflúen no seu traballo diario?

Ivo Barãou, nacido en 1986 no sur de Portugal, estudou arquitectura na FAUP en Porto e traballou en Gigon/Guyer en Zúrich. Peter Hutter, nacido en 1984 en Suiza, estudou arquitectura na ETH de Zúrich. Antes de fundar a súa propia oficina xunto con Ivo Barãou, traballou na oficina de Peter Zumthor.

Barãou-Hutter Atelier é un despacho de arquitectura e obxectos con sé en Zúrich. Desde 2010 Ivo Barãou e Peter Hutter están traballando xuntos nun espazo que foi anteriormente unha carnicería e que hoxe se converteu nun estudo colectivo e multidisciplinar. Actualmente comparten este espazo con fotógrafos.

A oficina colabora con diversos artesanos e especialistas, tales como cocineros, directores de escena e jardineros. Debido a esta forma particular de traballo Barãou-Hutter adquiriu un enfoque moi sensible ás diferentes tarefas. Os seus proxectos gardan sempre estreita relación cos contextos urbanos ou as paisaxes circundantes. Toman en conta as cores típicas, sons, luz do día, topografías, zonas de construción, a vegetación, os materiais, sombras e elementos arquitectónicos antigos.

Data: Martes, 2 de abril de 2013
Hora: 18.00 h
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

The architects Ivo Barão and Peter Hutter take part in the FOROS ESARQ 2013 with the qualified conference A book and five projects, in the one that they will think over it brings over of the influence that the environment of work, the strategy and the methodology exercise on the projects of a young woman office of architecture.

Barão-Hutter shows a personal selection of his work: A book and five architectural projects. Across this selection it will be able turn how the environment, the strategy and the methodology of work happen to be so important as the own projects. In his presentation they will answer to questions as: how does young study understand and defines his practice of the architecture after concluding university? » Or, what type of circumstances and challenges do influence his daily work?

Ivo Barão, born in 1986 in the south of Portugal, studied architecture in the FAUP in I Carry and it was employed at Gigon/Guyer at Zúrich. Peter Hutter, born in 1984 in Switzerland, studied architecture in Zúrich’s ETH. Before founding his own office together with Ivo Barão, it was employed at Peter Zumthor’s office.

Barão-Hutter Atelier is an office of architecture and objects with headquarters in Zúrich. From 2010 Ivo Barão and Peter Hutter they are employed together at a space that was previously a butcher’s shop and that today has turned into a collective and multidisciplinary study. Nowadays they share this space with photographers.

The office collaborates with diverse craftsmen and specialists, such as cooks, producers and gardeners. Due to this particular form of work Barão-Hutter he has acquired an approach very sensitive to the different tasks. His projects guard always narrow relation with the urban contexts or the surrounding landscapes. They bear in mind the typical colors, sounds, daylight, topografías, zones of construction, the vegetation, the materials, shades and architectural ancient elements.

Date: Tuesday, on April 2, 2013
Hour: 18.00 h
Location: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

[:es]Topias · 8ª Festival eme3[:gl]Topias · 8ª Festival eme3[:en]Topias · 8ª eme3 Festival [:]

[:es]

Se abre la convocatoria para presentar proyectos al festival internacional de arquitectura eme3. Eme 3 se consolida como foro para descubrir, entender y compartir nuevas formas de arquitectura y urbanismo fuertemente vinculadas a las realidades de la sociedad actual. El festival reúne anualmente a los nuevos productores de arquitecturas emergentes, ofrece espacios de experimentación y debate y expone propuestas de vanguardia.

La 8ª edición del festival eme3 se celebrará en la Fabra i Coats de Barcelona del 27 al 30 de junio, bajo el lema “TOPIAS”, utopías realizables. Eme3 convoca a arquitectos, urbanistas, diseñadores y artistas a presentar proyectos innovadores, poco convencionales, que escapen a las tendencias comunes en la construcción y la planificación urbana.

Eme 3 pone sobre la mesa de juego algunos ámbitos de reflexión (nuevos usos del espacio público, la vivienda en situaciones de crisis, el espacio de trabajo en evolución) y dos comodines: los espacios vacíos de la fabrica de creación Fabra i Coats, y el barrio de Sant Andreu donde está situada. Gracias al mecenazgo de la Fundación Jesús Serra, los mejores proyectos serán premiados, documentados en el catálogo de eme3 2013 y expuestos al público durante un mes.

Calendario :
18 de marzo: apertura de la llamada a proyectos
19 de abril: cierre de la llamada a proyectos
26 de abril: confirmación de los seleccionados
26 de junio: inauguración del festival

+ info

[:gl]

Ábrese a convocatoria para presentar proxectos ao festival internacional de arquitectura eme3. Eme 3 consolídase como foro para descubrir, entender e compartir novas formas de arquitectura e urbanismo fuertemente vinculadas ás realidades da sociedade actual. O festival reúne anualmente aos novos productores de arquitecturas emerxentes, ofrece espazos de experimentación e debate e expón propostas de vanguardia.

A 8ª edición do festival eme3 celebrarase na Fabra i Coats de Barcelona do 27 ao 30 de xuño, baixo o lema “TOPIAS”, utopías realizables. Eme3 convoca a arquitectos, urbanistas, diseñadores e artistas a presentar proxectos innovadores, pouco convencionais, que escapen ás tendencias comúns na construción e a planificación urbana.

Eme 3 pon sobre a mesa de xogo algúns ámbitos de reflexión (novos usos do espazo público, a vivenda en situacións de crises, o espazo de traballo en evolución) e dúas comodines: os espazos baleiros de fabrícaa de creación Fabra i Coats, e o barrio de Sant Andreu onde está situada. Grazas ao mecenazgo da Fundación Jesús Serra, os mellores proxectos serán premiados, documentados no catálogo de eme3 2013 e expostos ao público durante un mes.

Calendario :
18 de marzo: apertura da chamada a proxectos
19 de abril: cierre da chamada a proxectos
26 de abril: confirmación dos seleccionados
26 de junio: inauguración do festival

+ info

[:en]

The summons are opened to present projects to the international festival of architecture eme3. Eme 3 is consolidated as forum to discover, to deal and to share new forms of architecture and urbanism strongly linked to the realities of the current company. The festival assembles anually the new producers of emergent architectures, offers spaces of experimentation and debate and exposes offers of forefront.

8 ª edition of the festival eme3 will celebrate in the Fabra i Coats of Barcelona from June 27 to June 30, under the motto «TOPIAS», realizable Utopias. Eme3 calls architects, town planners, designers and artists to presenting innovative, slightly conventional projects, which escape to the common trends in the construction and the town planning.

Eme 3 puts on the card table some areas of reflection (new uses of the public space, the housing in situations of crisis, the working space in evolution) and two jokers: the empty spaces of the factory of creation Fabra i Coats, and Sant Andreu’s neighborhood where it is placed. Thanks to the patronage of the Foundation Jesus Serra, the best projects will be rewarded, documented in the catalogue of eme3 2013 and exposed to the public for one month.

Calendar:
on March 18: opening of the call to projects
on April 19: closing of the call to projects
on April 26: confirmation of selected
on June 26: inauguration of the festival

+ info

[:]

[:es]Revista Pointes [n02][:gl]Revista Pointes [n02][:en]Pointes Magazine [n02][:]

[:es]

Segundo número de POINTES donde se entra a valorar la actuación de Phillip Johnson en la Plaza de Castilla de Madrid, la diferencia entre la obra cinematográfica del pasado con la actualidad y su evolución, un paseo por Nueva York cercano al Teatro Apolo, una reflexión sobre la obra de Egon Schiele y un estudio sobre la puerta como límite.

Por último, en el momento de la publicación existía una gran atención al estado del artista chino Ai Weiwei, también desgranado en este número junto a la música clásica de Alexander Scriabin, compositor ruso.

Revista Pointes [n02]
Revista Pointes [n02]
POINTES 2

Reflexiones sobre la Plaza de Castilla (I)
En Harlem
Nosferatu y otras experiencias
Egon Schiele: La cara B
La luz en el sonido: Alexander Scriabin
Ai Weiwei y la represión china
La Puerta

+ info[:gl]

Segundo número de POINTES onde se entra a valorar a actuación de Phillip Johnson na Praza de Castilla de Madrid, a diferenza entre a obra cinematográfica do pasado coa actualidade e a súa evolución, un paseo por Nova York próximo ao Teatro Apolo, unha reflexión sobre a obra de Egon Schiele e un estudo sobre a porta como límite. Para rematar, no momento da publicación existía unha gran atención ao estado do artista chinés Ai Weiwei, tamén desgranado neste número xunto á música clásica de Alexander Scriabin, compositor ruso.

+ info

[:en]

The second number of POINTES where it is begun to value Phillip Johnson’s action for the Plaza of Castile of Madrid, the difference between the films of the past with the current importance and his evolution, a walk along New York near to the Theatre Apollo, a reflection on Egon Schiele’s work and a study on the door as limit. Finally, in the moment of the publication there existed a great attention to the condition of the Chinese artist Ai Weiwei, also peeled in this number close to the classic music of Alexander Scriabin, Russian composer.

+ info

[:]

[:es]Conversando con Jaume Prat [:gl]Conversando con Jaume Prat [Q9 magazine] [:en]Conversing with Jaume Prat [Q9 magazine][:]

0

[:es]

Jaume Prat; arquitecto, twitero lenguaraz, apasionado de la cocina y el rock; se presto para una conversar un rato antes de su conferencia en la ETSA La Salle del 12 de marzo de 2013.

Jaume Prat (Barcelona, 1975)

Arquitecto por la ETSAB, compagina la escritura en su blog ‘Arquitectura, entre otras soluciones‘ con la práctica profesional en el estudio mmjarquitectes. Conferenciante y profesor ocasional, es también coeditor de la colección de eBooks de Scalae, donde también es autor de uno de los volúmenes de la colección.

[:gl]

Jaume Prat; arquitecto, twitero lenguaraz, apaixonado da cociña e o rock; prestar para unha conversar un intre antes da súa conferencia na ETSA La Salle do 12 de marzo de 2013.

[:en]

Jaume Prat; architect, twitero polyglot, carried away of the kitchen and the rock; ready to report one awhile before his conference in the ETSA La Salle, on March 12, 2013.

[:]

Deseo Vertical | Íñigo García Odiaga

A menudo observamos edificios que muestran un gran deseo por conquistar la verticalidad. Es inmediato pensar en la idea proporción, un concepto que desliga la altura real de un objeto o de un edificio de sus deseos de verticalidad. Una planta reducida, frente a una fuerte componente en el eje Z garantiza la formalización de una torre aunque su altura no sea muy elevada.

Paisaje de retranqueos en Manhattan | wikipedia.org

Pero también podría pensarse en otro mecanismo para conquistar la vertical, el de acumular o si se prefiere el de apilar. Colocar un objeto sobre otro y otro más encima, en un ejercicio constante de crecer hacia arriba. Es una ley que no tiene relación con lo horizontal, crecer en altura es su único objetivo. Es una ley simple pero poderosa, gobernada secretamente por la necesidad de conseguir el equilibrio. Al montar una pieza sobre la anterior hay que equilibrar el conjunto, y para ello hay que mantener el eje de gravedad del conjunto dentro de la base inferior, para no acabar con todas las piezas en el suelo.

Mantener esta premisa es la garantía de conquistar el cielo, y las arquitecturas que de ella surgen, amontonan piezas que se apoyan unas en otras para lograr la vertical.

Arquitecturas de la antigüedad como las pirámides escalonadas de Zoser o los zigurats Mayas, son ejemplos radicales de ésta estructura formal. Estructura que también empleó Brueghel para dar forma a su representación de la torre de Babel que alcanzaba las nubes, ya que como demuestra Brancusi en su columna infinita para alcanzar el cielo únicamente hay que ir apilando otra pieza sobre la anterior.

Igualmente los rascacielos de los años treinta que aspiraban a conquistar las alturas en Nueva York o Chicago utilizaron ésta simple norma formal para generar cientos de edificios como los construidos por Raymond Hood, Ralph Thomas Walker o Ely Jacques Kahn. El edificio del 120 de Wall Street o el del 1400 de Broadway, ambos obras de Kahn, son un buen reflejo de este manejo de la altura que como bien explica Rem Koolhaas en Delirious New York, obedece además a un problema urbano.

El 1400 de Broadway | wikipedia.org

Cuando en 1915 se finalizó la construcción del Equitable Building en Manhattan, se constató que su sombra privaba de luz natural a cuatro manzanas de la cuadricula de la isla, y la ciudad respondió a este problema con la aprobación de la ordenanza 1916 Zoning Resolution. Una normativa que regulaba la altura obligando a constantes retranqueos, que originan ese lenguaje de plantas amontonadas o apiladas y que muchos han calificado como Wedding Cake Style, (estilo de tarta nupcial); y es que al fin y al cabo la lógica del mecanismo formal de apilar dicta normas similares para una tarta o para un rascacielos. La aplicación de una normativa que no obliga a unas dimensiones, sino que implica leyes formales, junto con la obligatoriedad impuesta por los promotores de agotar el aprovechamiento de los solares, generaron un amplio abanico de soluciones, que construyen el paisaje urbano de Manhattan. Un paisaje de edificios diversos, de alturas cambiantes y perfiles aterrazados que pese a la diversidad, presentan una genética formal similar debido a la ordenanza municipal, lo que otorga al conjunto una cierta unidad.

Resulta llamativo comprobar como arquitectos contemporáneos como SANAA han asumido esta ley creativa para desarrollar edificios en Manhattan. La volumetría del Nuevo Museo de Arte Contemporáneo, inaugurado en 2007, obedece a la estructura formal de un apilamiento. El edificio se asemeja a una pila de cajas, de contenedores de arte, que a diferencia de los rascacielos clásicos centrados, investigan los límites del equilibrio, sobrevolandose y desalineandose unas respecto a otras, rompiendo así la continuidad del eje central, tensionando el conjunto. Podría interpretarse que a pesar de no tener que cumplir la ordenanza 1916 Zoning Resolution, SANAA pretendía reinterpretar la clave formal que caracteriza los grandes edificios de la ciudad de los rascacielos. No es un edificio excesivamente alto, y lo es menos aún en una ciudad como Nueva York, pero por contra las leyes que definen su forma lo convierten en una torre. En una torre de cajas apiladas que vibran por su deseo de conquistar la vertical.

Íñigo García Odiaga . arquitecto
San Sebastián. marzo 2013