Inicio Blog Página 90

[:es]Las puertas son oportunidades de cambio. Santiago de Molina[:en]The doors are opportunities of change | Santiago de Molina[:gl]As portas son oportunidades de cambio | Santiago de Molina[:]

0

[:es]

Las puertas son oportunidades de cambio. Santiago de Molina
Las puertas son oportunidades de cambio. Santiago de Molina

“Las puertas son el lugar donde se producen los intercambios y la oportunidad de pasar al otro lado”.

Santiago de Molina transmite con pasión por qué merece la pena inventar y darle importancia a las puertas, durante la conferencia en TEDxUPValència.

Santiago de Molina

Es arquitecto por la ETSAM (1997) y doctor arquitecto por la UPM (2001) con una tesis sobre «collage y arquitectura» por la que recibió el premio extraordinario de doctorado de la UPM.

Ha colaborado en el periodo del 2002 al 2007 con Rafael Moneo, donde ha participado en diferentes proyectos entre los que podría destacarse la dirección de obra del Hospital Materno Infantil de O´Donell, en Madrid. Anteriormente ha colaborado, entre otros, con Francisco Javier Saénz de Oiza.

Su interés en la docencia

Hace que desarrolla desde el año 2001 labores como profesor de Proyectos, en la actualidad desde la universidad San Pablo CEU de Madrid, donde es, desde septiembre de 2021 Director de la Escuela Politécnica Superior. Ha sido profesor no permanente en la Universidad de Alcalá de Henares. Ha sido visiting Professor en ESNE y Guest Profesor en la UAX, donde ha impartido conferencias acerca de Proyectos de Arquitectura, ETSAM, ESAYT, ETSAS, ETSAC, UIMP, ETSAB, en la Pontificia Universidad Católica y en la Universidad Diego Portales ambas en Chile. Compagina su labor como docente con el trabajo profesional en su propio estudio. Ha recibido diferentes premios en concursos nacionales e internacionales. Ha sido seleccionado para la Bienal Española de Arquitectura y Urbanismo 2013.

Su obra y escritos han sido publicados en numerosos medios especializados. Ha publicado los libros Todas las escaleras del Mundo, (Finalista premios FAD de Teoría y Crítica 2022),  Arquitectos al margen, Múltiples. Estrategias de la arquitectura y Collage y Arquitectura,(Seleccionado en los premios FAD de Teoría y Crítica 2015). Ha coordinado el libro Arquitectura por palabras.

Divulgación

Es director de la revista Constelaciones desde 2015. Durante el periodo 2014-2016 ha sido director del Instituto de Arquitectura del COAM. También es redactor por concurso público de la Ciudad Viva. Fue co-director del grupo de investigación “contextos de la Arquitectura” y del Máster en Estudios Avanzados de Proyectos Arquitectónicos del CEU.

Responsable de la evaluación de proyectos I+D+i, dentro del área tecnológica de Arquitectura y tecnología de la construcción de la Cámara de Comercio de Madrid desde el año 2007.

[:en]

Las-puertas-son-oportunidades-de-cambio-Santiago-de-Molina

“The doors are the place where there take place the exchanges and the opportunity to go on to another side”. Santiago de Molina ransmits hotly why it is worth inventing and giving him importance to the doors, during the conference in TEDxUPValència.

Architect and teacher in the University San Paul CEU of Madrid. It has published the books Arquitectos al margen, Múltiples. Estrategias de la arquitectura and Collage y Arquitectura, the latter selected in the prizes FAD 2015. His constructed work has been selected in the Biennial show of Spanish Architecture 2013.

[:gl]

Las-puertas-son-oportunidades-de-cambio-Santiago-de-Molina

“As portas son o lugar onde se producen os intercambios e a oportunidade de pasar alén”. Santiago de Molina transmite con paixón por que merece a pena inventar e darlle importancia ás portas, durante a conferencia en TEDxUPValència.

Arquitecto e docente na Universidade San Pablo CEU de Madrid. Publicou os libros Arquitectos á marxe, Múltiples. Estratexias da arquitectura e Colaxe e Arquitectura, este último seleccionado nos premios FAD 2015. A súa obra construída foi seleccionada na Bienal de Arquitectura Española 2013.

[:]

[:es]Destrucción de Barcelona | Wayward Wandering[:gl]Destrucción de Barcelona | Wayward Wandering[:en]Destruction of Barcelona | Wayward Wandering.[:]

[:es]

Biblioteca Nacional Vijećnica de Sarajevo | 1995
Biblioteca Nacional Vijećnica de Sarajevo, 1995 | Fuente: bosniangenocide

La destrucción de un edificio histórico, de un lugar en que se ha transmitido el saber de un ars, de una τέχνη, en que un artesano ha vivido y operado ignaro de la existencia de la historia, la industria, el scientific management, alejado de una leyes económicas que la prostitución del lenguaje insiste en llamar democráticas, un lugar en que el tiempo se ha depositado oscureciendo los días, es comparable a la destrucción de un libro.

Como dice Fernando Baéz en su excepcional Historia universal de la destrucción de libros, la destrucción de los libros –que ha periódicamente ocurrido y sigue ocurriendo, incluyendo entre los ordenantes de la destrucción a personas de la cultura como René Descartes, David Hume, Martin Heidegger, Vladimir Nabokov (quien quemó el Quijote ante más de seiscientos alumnos) –representa la aniquilación de la memoria, del patrimonio de ideas, la destrucción de lo que se considera una amenaza a un valor superior, perpetrada a través de un medio considerado sagrado.

El principal medio usado para la destrucción era el fuego, sagrado porque fuente de vida y muerte, con el que el hombre juega a ser dios, como aquel 14 de abril de 2003 en que se quemaron un millón de libros en el incendio de la Biblioteca Nacional de Bagdad, tras la toma de la ciudad por las tropas estadounidenses. Los días siguientes ardieron el Archivo Nacional, la Biblioteca de la Universidad de Bagdad y decenas de bibliotecas universitarias del país. Las obras arqueológicas fueron saqueadas y transportadas a Londres, Roma, Berlín y Nueva York, para satisfacer a los coleccionistas privados, como siempre ha ocurrido a lo largo de la historia. Hechos similares ocurrieron en 1995 en Sarajevo, cuando los Serbios quemaron la Biblioteca Nacional presente en la ciudad destruyendo dos millones de libros. Los medios de destrucción –como el fuego, el agua, los terremotos, las tormentas– eran simbolizados con la espada, considerada un atributo divino.

En el caso contemporáneo de la destrucción del patrimonio cultural representado por los edificios y los comercios históricos de Barcelona, el medio de destrucción es abstracto –tan abstracto como puede serlo el lenguaje jurídico– concretamente la ley de arrendamientos urbanos (LAU) que, promulgada en 1994, abrió el camino al elemento que rige la economía contemporánea: la especulación, en su acepción que nada tiene que ver con la reflexión filosófica. El mercado financiero permea la metrópoli, la envuelve, la destruye. Como en un cuadro de Grosz, los inversores asaltan la ciudad con la voracidad que sólo el dinero y las ganas de conquista y destrucción pueden producir, fielmente asistidos por bufetes de abogados de renombre. Multinacionales –sin rostro, sin alma, abstractas y con privilegios fiscales– representan la indiferencia de los objetos transformados en mercancías, y son la transposición a nuestra época de los cínicos hombres de negocios del Berlín de los años veinte de los cuadros de Grosz.

Un medio considerado sagrado, la ley económica –economía que no tiene ninguna relación con la justa distribución de los recursos naturales y culturales –anula la memoria, el patrimonio de ideas –patrimonio cuya etimología es el ‘hacer saber’, ‘hacer recordar’– destruyendo lo que se considera una amenaza a un valor superior, la especulación de los inversores.

La memoria, el patrimonio de ideas que se quiere destruir es el saber hacer –el ars— del artesano, autónomo e independiente de la industria y los poderes, que decide y dispone de sí mismo, sustrayéndose a la sumisión que requiere el sistema de producción industrial. Libreros, sastres, luthiers, pasteleros, panaderos, tintoreros, fabricantes de juguetes creativos, carpinteros, cereros, herbolarios, cuyo saber amenaza, cuya presencia deja abierta una posibilidad otra a la producción taylorista, al scientific management que precisa, para sobrevivir, un equipo de burócratas al servicio de ideas totalitarias con la función de destruir el pasado para invalidar cualquier crítica, como George Orwell profetizó hace ochenta años en su 1984.

Una destrucción sin fuego, silente, como un ahogamiento cuyo deus ex machina es un dios invisible que hace uso de un instrumento de destrucción sagrado, la ley, como una espada moderna. El patrimonio, la acumulación de conocimientos, eventos y saberes materializados en las bodegas, tiendas, talleres y comercios históricos de la ciudad es la amenaza que tiene que desaparecer, el libro que hay que quemar, el patrimonio vivo de una cultura entera. Un dios invisible que entra en todos los lugares y los anula, llevándolos a la esterilidad y anestesia de la cadena de montaje. Un dios invisible que representa el único elemento que permea nuestra polis, el único lenguaje que se aprende desde los primeros momentos de la escuela obligatoria. Lenguaje que nada tiene que ver con la comunicación ni con la educación –el ex-dūcere liberatorio, liberador, libertario–. Sorprenderse por la destrucción de los comercios y talleres antiguos de Barcelona es hipocresía pura, hasta que no se desmonte pieza por pieza el ámbito educativo y se vuelva (vaya) hacia una verdadera capacidad de cuestionarse, antes de cuestionar. Los lugares, su creación, su destrucción, son la proyección de ideas y formae mentis que solo un largo y complejo (sin ser complicado) proceso de revolución personal puede cambiar, liberar, ex-dūcere.

El mismo operar es evidente en la manera de intervenir en el ámbito arquitectónico y urbano. Edificios históricos, cargados de memoria, eventos, manos que tocan y voces que gritan y gozan, son restaurados mediante su vaciado, la destrucción de sus vísceras para dejar la piel, máscara grotesca de lo que fueron e imagen fotográfica perfecta para la venta de un simulacro de memoria por parte de las empresas constructoras, en connivencia con los arquitectos, los políticos y los bufetes de abogados de renombre como, una vez más, en un cuadro de Grosz.

Los edificios y los comercios históricos de Barcelona que se destruyen mediante la ley son libros que arden, una amenaza que representa otra posibilidad, otra manera de vivir, otra manera de pensar.

Antigua pastelería Colmena, Barcelona
Antigua pastelería Colmena, Barcelona | Fuente: pastisserialacolmena.com

Wayward Wandering
Autor del blog Perspectivas Anómalas
Barcelona, Febrero 2016[:gl]

Biblioteca Nacional Vijećnica de Sarajevo | 1995
Biblioteca Nacional Vijećnica de Saraxevo, 1995 | Fonte: bosniangenocide

A destrución dun edificio histórico, dun lugar en que se transmitiu o saber dun ars, dunha τέχνη, en que un artesán viviu e operou ignaro da existencia da historia, a industria, o scientific management, afastado dunha leis económicas que a prostitución da linguaxe insiste en chamar democráticas, un lugar en que o tempo se ha depositado escurecendo os días, é comparable á destrución dun libro.

Como di Fernando Baéz na súa excepcional Historia universal de la destrucción de libros, a destrución dos libros –que ha periodicamente ocorrido e segue ocorrendo, incluíndo entre os ordenantes da destrución a persoas da cultura como René Descartes, David Hume, Martin Heidegger, Vladimir Nabokov (quen queimou o Quixote ante máis de seiscentos alumnos) –representa a aniquilación da memoria, do patrimonio de ideas, a destrución do que se considera unha ameaza a un valor superior, perpetrada a través dun medio considerado sagrado.

O principal medio usado para a destrución era o lume, sacro porque fonte de vida e morte, co que o home xoga a ser deus, como aquel 14 de abril de 2003 en que se queimaron un millón de libros no incendio da Biblioteca Nacional de Bagdad, tras a toma da cidade polas tropas estadounidenses. Os días seguintes arderon o Arquivo Nacional, a Biblioteca da Universidade de Bagdad e decenas de bibliotecas universitarias do país. As obras arqueolóxicas foron saqueadas e transportadas a Londres, Roma, Berlín e Nova York, para satisfacer aos coleccionistas privados, como sempre ocorreu ao longo da historia. Feitos similares ocorreron en 1995 en Saraievo, cando os Serbios queimaron a Biblioteca Nacional presente na cidade destruíndo dous millóns de libros. Os medios de destrución –como o lume, a auga, os terremotos, as tormentas– eran simbolizados coa espada, considerada un atributo divino.

No caso contemporáneo da destrución do patrimonio cultural representado polos edificios e os comercios históricos de Barcelona, o medio de destrución é abstracto –tan abstracto como pode selo a linguaxe xurídica– concretamente a lei de arrendamentos urbanos (LAU) que, promulgada en 1994, abriu o camiño ao elemento que rexe a economía contemporánea: a especulación, na súa acepción que nada ten que ver coa reflexión filosófica. O mercado financeiro permea a metrópole, envólvea, destrúea. Como nun cadro de Grosz, os investidores asaltan a cidade coa voracidade que só o diñeiro e as ganas de conquista e destrución poden producir, fielmente asistidos por bufetes de avogados de renome. Multinacionais –sen rostro, sen alma, abstractas e con privilexios fiscais– representan a indiferenza dos obxectos transformados en mercadorías, e son a transposición á nosa época dos cínicos homes de negocios do Berlín dos anos vinte dos cadros de Grosz.

Un medio considerado sagrado, a lei económica –economía que non ten ningunha relación coa xusta distribución dos recursos naturais e culturais –anula a memoria, o patrimonio de ideas –patrimonio cuxa etimoloxía é o ‘facer saber’, ‘facer lembrar’– destruíndo o que se considera unha ameaza a un valor superior, a especulación dos investidores.

A memoria, o patrimonio de ideas que se quere destruír é o saber facer –o ars— do artesán, autónomo e independente da industria e os poderes, que decide e dispón de si mesmo, subtraéndose á submisión que require o sistema de produción industrial. Libreiros, xastres, luthiers, pasteleiro, panadeiros, tintoreros, fabricantes de xoguetes creativos, carpinteiros, cereros, herbolarios, cuxo saber ameaza, cuxa presenza deixa aberta unha posibilidade outra á produción taylorista, ao scientific management que precisa, para sobrevivir, un equipo de burócratas ao servizo de ideas totalitarias coa función de destruír o pasado para invalidar calquera crítica, como George Orwell profetizou fai oitenta anos no seu 1984.

Unha destrución sen lume, silente, como un ahogamiento cuxo deus ex machina é un deus invisible que fai uso dun instrumento de destrución sacro, a lei, como unha espada moderna. O patrimonio, a acumulación de coñecementos, eventos e saberes materializados nas adegas, tendas, talleres e comercios históricos da cidade é a ameaza que ten que desaparecer, o libro que hai que queimar, o patrimonio vivo dunha cultura enteira. Un deus invisible que entra en todos os lugares e anúlaos, levándoos á esterilidad e anestesia da cadea de montaxe. Un deus invisible que representa o único elemento que permea nosa polis, a única linguaxe que se aprende desde os primeiros momentos da escola obrigatoria. Linguaxe que nada ten que ver coa comunicación nin coa educación –o ex-dūcere liberatorio, liberador, libertario–. Sorprenderse pola destrución dos comercios e talleres antigos de Barcelona é hipocrisía pura, ata que non se desmonte peza por peza o ámbito educativo e vólvase (vaia) cara a unha verdadeira capacidade de cuestionarse, antes de cuestionar. Os lugares, a súa creación, a súa destrución, son a proxección de ideas e formae mentis que só un longo e complexo (sen ser complicado) proceso de revolución persoal pode cambiar, liberar, ex-dūcere.

O mesmo operar é evidente na maneira de intervir no ámbito arquitectónico e urbano. Edificios históricos, cargados de memoria, eventos, mans que tocan e voces que gritan e gozan, son restaurados mediante o seu baleirado, a destrución das súas vísceras para deixar a pel, máscara grotesca do que foron e imaxe fotográfica perfecta para a venda dun simulacro de memoria por parte das empresas construtoras, en conivencia cos arquitectos, os políticos e os bufetes de avogados de renome como, unha vez máis, nun cadro de Grosz.

Os edificios e os comercios históricos de Barcelona que se destrúen mediante a lei son libros que arden, unha ameaza que representa outra posibilidade, outra maneira de vivir, outra maneira de pensar.

Antigua pastelería Colmena, Barcelona
Antiga pastelería Colmena, Barcelona | Fonte: pastisserialacolmena.com

Wayward Wandering
Autor do blogue Perspectivas Anómalas
Barcelona, Febreiro 2016[:en]

Biblioteca Nacional Vijećnica de Sarajevo | 1995
National library Vijećnica of Sarajevo, 1995 | Source: bosniangenocide

The destruction of a historical building, of a place in which it has been transmitted to know of an ars, of one τέχνη,, in that a craftsman has lived and operated on ignorantly of the existence of the history, the industry, the scientific management, removed from one economic laws that the prostitution of the language insists on calling democratic, a place in which the time has settled getting dark the days, it is comparable to the destruction of a book.

As Fernando Baéz says in his exceptional universal History of the destruction of books, the destruction of the books – that has happened from time to time and it continues happening, including between the advisers of the destruction persons of the culture as René Descartes, David Hume, Martin Heidegger, Vladimir Nabokov (the one who burned the Cuisse before more than six hundred pupils) – represents the annihilation of the memory, of the heritage of ideas, the destruction of what is considered to be a threat to a top value, perpetrated across a considered sacred way.

The principal way used for the destruction was the fire, sacred because source of life and death, with that the man plays at being a god, as that April 14, 2003 in which a million books were burned in the fire of the National Library of Baghdad, after the capture of the city by the American troops. The following days burned the National File, the Library of the University of Baghdad and dozens of university libraries of the country. The archaeological works were plundered and transported to London, Rome, Berlin and New York, to satisfy the private collectors, since always it has happened along the history. Similar facts happened in 1995 in Sarajevo, when the Serbian ones burned the National present Library in the city destroying two millions of books. The means of destruction – as the fire, the water, the earthquakes, the storms – were symbolized by the sword, considered a divine attribute.

In the contemporary case of the destruction of the cultural heritage represented by the buildings and the historical trades of Barcelona, the way of destruction is abstract – so abstract as it it can be the juridical language – concretely the law of urban leases (LAU) that, promulgated in 1994, opened the way for the element that governs the contemporary economy: the speculation, in his meaning that nothing has to see with the philosophical reflection. The financial market permea the metropolis, wraps it, destroys it. Since in a picture of Grosz, the investors assault the city with the voracity that only the money and the desires of conquest and destruction can produce, faithfully represented by attorneys’ bureaus of renown. Multinationals – without face, without soul, abstract and with tax concessions – they represent the nonchalance of the objects transformed into goods, and are the transposition to our epoch of the cynical businessmen of the Berlin of the twenties of Grosz‘s pictures.

A considered sacred way, the economic law – economy that does not have any relation with the just distribution of the natural and cultural resources – annuls the memory, the heritage of ideas – heritage which etymology is ‘to make be able’, ‘make remember’ – destroying what is considered to be a threat to a top value, the speculation of the investors.

The memory, the heritage of ideas that wants to be destroyed is to be able to do – the ars – of the craftsman, autonomous and independently from the industry and the power, which it decides and arranges of yes same, avoiding the submission that needs the system of industrial production. Booksellers, tailors, luthiers, pastrycooks, bakers, dyers, manufacturers of creative toys, carpenters, chandlers, herbalist’s, which to know threat, which presence makes a different possibility opened for the production taylorista, the scientific management that is necessary, to survive, an equipment of bureaucrats to the service of totalitarian ideas with the function to destroy the past to invalidate any critique, as George Orwell it prophesied eighty years ago in his 1984.

A destruction without fire, silente, as a drowning which deus ex-crane is an invisible god who uses a sacred instrument of destruction, the law, as a modern sword. The heritage, the accumulation of knowledge, events and saberes materialized in the warehouses, shops, workshops and historical trades of the city it is the threat that has to disappear, the book that it is necessary to be hot, the alive heritage of a culture informs. An invisible god who enters all the places and annuls them, taking them to the sterility and anesthesia of the assembly line. An invisible god who represents the only element that permea our cops, the only language that is learned from the first moments of the obligatory school. Language that nothing has to see either with the communication or with the education – ex-dūcere liberation, liberating, libertarian-. To be surprised for the destruction of the trades and ancient workshops of Barcelona is a pure hypocrisy, until piece does not dismantle for piece the educational area and turns (go) towards a real aptitude to question, before questioning. The places, his creation, his destruction, are the projection of ideas and formae mentis that alone a length and complex (without there being complicated) process of personal revolution it can change, liberate, ex-dūcere..

The same one to operate is evident in the way of intervening in the architectural and urban area. Historical buildings loaded with memory, events, hands that touch and voices that they shout and enjoy, are restored by means of his emptying, the destruction of his entrails to leave the skin, grotesque mask of what they were and photographic perfect image for the sale of a sham of memory on the part of the construction companies, in connivance with the architects, the politicians and the attorneys’ bureaus of renown like, once again, in Grosz’s picture.

The buildings and the historical trades of Barcelona that are destroyed by means of the law are books that burn, a threat that represents another possibility, another way of living, another way of thinking.

Antigua pastelería Colmena, Barcelona
Old pastry shop Colmena, Barcelona | Source: pastisserialacolmena.com

Wayward Wandering
Author of the blog Perspectivas Anómalas
Barcelona, February 2016[:]

[:es]Del cansancio (I) | Landa Hernández Martínez[:en]Of the weariness (I) | Pedro Hernández [:gl]Do cansazo (I) | Pedro Hernández [:]

[:es]

Violencia blanca es el nombre de una exposición realizada en el marco del proyecto artístico 1 Mes / 1 Artista, un pequeño espacio ubicado en el Centro Histórico de ciudad de México. Realizada por la artista japonesa Seiko Yamamoto esta obra parte de la arquitectura moderna como leitmotiv.

Su inició es sencillo, Yamamoto toma el color predominantemente blanco que caracterizaba a esta arquitectura –que tenía en su origen criterios puramente utilitarios vinculados a la higiene y la salubridad– para establecer una crítica hacia lo impersonal y poco sensible que resulta este tipo de espacios. La artista japonesa recurre a su propia biografía para cuestionar los valores aún vigentes:

“En [Senri Nueva Ciudad] –la ciudad donde creció la artista, construida de cero en 1970 de acuerdo a valores modernos– no puedo sentir ni el olor que genera un ser humano”.

Sanatorio Paimio (1928-1933) de Alvar Aalto.
Sanatorio Paimio (1928-1933) de Alvar Aalto

Alejandro Hernández Gálvez exponía en Arquine cómo se cuestionaba este modelo arquitectónico incluso en su propia época. Aldous Huxley –creador del libro Un mundo feliz– acusaba a Le Corbusier –padre espiritual del Movimiento Moderno– de realizar una arquitectura fuera de todo valor humano, cuyo aspecto era más propio de “una consulta de dentista” que de una vivienda.

Pasados los años, no es ningún secreto que el carácter hospitalario de la arquitectura moderna era una de sus máximas. La creencia y necesidad tras un principio de siglo XX plagado de enfermedades y malas condiciones de vida fruto de la industrialización y la guerra que se necesitaba una nueva arquitectura que resolviera los males que aquejaban al ser humano era casi una doctrina.

“Las paredes de vidrio, como los Rayos-X, son instrumentos de control. Del mismo modo que los rayos-x exponen el interior del cuerpo a la mirada pública, la casa moderna expone su interior. Lo que antes era privado se somete ahora al escrutinio público”.

Beatriz Colomina

Pero el siglo XX no sólo vio nacer nuevas viviendas sociales –donde existía un proyecto de estado que cuidaba el cuerpo social– sino que vino acompañado de nuevas formas en la fábrica, la escuela o el hospital. Todos estos espacios asociados a modelos disciplinarios, donde la conducta y el cuerpo son observados y fijados por la mirada constante de un observador omnipresente. La arquitectura moderna –con sus paredes de cristal– evolucionó hasta convertirse en un dispositivo médico, cercana a una máquina de rayos X, que exponía en su totalidad al sujeto que la habitaba.

Corredor del Sanatorio Paimio (1928-1933) de Alvar Aalto
Corredor del Sanatorio Paimio (1928-1933) de Alvar Aalto

“Las cosas de cristal no tienen ‘aura’. El cristal es el enemigo del misterio, y lo es también de la propiedad”.

Walter Benjamin

“La transparencia deshace todos los límites y umbrales”.

Byung Chul Han1

Su herencia puede estar en lo que el filósofo coreano-alemán Byung Chul Han denomina Sociedad de la transparencia: una sociedad que se exhibe y expone –ya sea a través de la arquitectura o las redes sociales como Facebook– en la que habitar ya no es posible.

Han alude a Heidegger y apunta que ya no podemos “estar en paz,” lo que deriva en una sociedad llena de perturbaciones como “el agotamiento, el cansancio o la depresión”. Sentimientos nada lejanos a aquellos de los que se lamentaba la señora Farnsworth sobre la casa de descanso que le había realizado Mies van der Rohe. Su queja apuntaba al estrés de estar en constante exposición, de vivir en “una radiografía” donde no se podía esconder ni ocultar. Pero el filósofo apunta, además, otro aspecto: la arquitectura moderna y su modelo disciplinario –establecido por Foucault en los psiquiátricos o las cárceles– ha sido sustituida por una nueva arquitectura, la de “gimnasios, torres de oficinas, bancos, aviones, grandes centros comerciales y laboratorios genéticos” que nos llevan a una sociedad del rendimiento, donde el cuerpo se (auto) explota y (auto)consume2.

Resulta pues paradójico que aquella arquitectura cuyo objeto era la mejora del cuerpo físico acabara por alterar el cuerpo psíquico. Habrá que preguntarse entonces cómo conseguir una nueva ciudad y una nueva arquitectura que sea capaz de, por lo menos, alterar la vida para mal lo menos posible.

Biblioteca Municipal de Viipuri (1927-1934) de Alvar Aalto
Biblioteca Municipal de Viipuri (1927-1934) de Alvar Aalto

Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. agosto 2015

Notas:

1. Sobre esto mismo Han apunta también que a la sociedad de la transparencia le resulta sospechoso todo aquel que tiene algo que ocultar. Pensemos entonces en los nuevos métodos de vigilancia y escaneo de aeropuertos y otras redes de transporte. Ocultarse, nos dice Han, es negativo y resulta peligroso.

2. Véase también la exposición Indisposición general. Ensayo sobre la fatiga, comisariada por Martí Peran para Fabra i Coats Centre d’Art Contemporani en Barcelona.

https://veredes.es/blog/del-cansancio-ii-pedro-hernandez/[:en]

Violence White is the name of an exhibition realized in the frame of the artistic project 1 Month / 1 Artist, a small space located in the Historical Center of city of Mexico. Realized by the Japanese artist Seiko Yamamoto this work departs from the modern architecture as leitmotiv.

His it initiated it is simple, Yamamoto takes the predominantly white color that it was characterizing to this architecture – that had in his origin purely utilitarian criteria linked to the hygiene and the health – to establish a critique towards the sensitive impersonal and small thing that turns out to be this type of spaces. The Japanese artist resorts to his own biography to question the still in force values:

“In [Senri Nueva City] – the city where there grew the artist constructed of zero in 1970 of agreement modern values – I can feel not even the smell that a human being generates”.

Sanatorio Paimio (1928-1933) de Alvar Aalto.
Paimio Sanatorium (1928-1933) by Alvar Aalto

Alejandro Hernández Gálvez was exposing in Arquine how there was questioning this architectural enclosed model in his own epoch. Aldous Huxley –creator of the book A happy World– was accusing to Le Corbusier –spiritual father of the Modern Movement– of realizing an architecture out of any human value, which aspect was more own of “a dentist’s consultation” that of a housing.

Spent the years, it is not any secret that the hospitable character of the modern architecture was one of his maxims. The belief and need after a beginning of 20th century riddled with diseases and bad living conditions fruit of the industrialization and the war that one needed a new architecture that was solving the males who were afflicting the human being was an almost a doctrine.

“The glass walls, as the Rayos-X, are instruments of control. In the same way that the beams – x expose the interior of the body to the public look, the modern house exposes his interior. What before was deprived surrenders now to the public scrutiny”.

Beatriz Colomina

But the 20th century not only saw new social housings were born – where there existed a project of condition that was taking care of the social body – but wine accompanied of new forms in the factory, the school or the hospital. All these spaces associated with disciplinary models, where the conduct and the body are observed and fixed by the constant look of an omnipresent observer. The modern architecture – with his walls of crystal – evolved up to turning into a medical device, near to a machine of X-rays, which was exhibiting in its entirety to the subject that he her was living.

Corredor del Sanatorio Paimio (1928-1933) de Alvar Aalto
Corridor of the Paimio Sanatorium (1928-1933) by Alvar Aalto

“The things crystals do not have ‘aura’. The crystal is the enemy of the mystery, and it it is also of the property”.

Walter Benjamin

“The transparency undoes all the limits and thresholds”.

Byung Chul Han1

His inheritance can be in what the philosopher Korean-German Byung Chul Han names Society of the transparency: a company that shows itself and exhibits – already it is across the architecture or the social networks as Facebook – in which living already is not possible.

They have it alludes to Heidegger and aims that already we cannot “be in peace”, what derives in a company full of disturbances as “the depletion, the weariness or the depression”. Not distant at all feelings to those about which the lady Farnsworth was complaining on the house of rest that it had realized Mies van der Rohe. His complaint was pointing at the stress of being in constant exhibition, of living in “a X-ray photography” where it was possible neither to hide nor conceal. But the philosopher aims, in addition, at another aspect: the modern architecture and his model disciplinary – established by Foucault in the psychiatric ones or the jails – has been replaced with a new architecture, that of “gymnasia, towers of offices, banks, planes, big malls and genetic laboratories” that take us to a company of the performance, where the body (auto) exploits and (auto) consumes2.

It turns out so paradoxical that that architecture which object was the improvement of the physical body was ending for altering the psychic body. There will be necessary to ask then how to obtain a new city and a new architecture that is capable of, at least, altering the life for badly as little as possible.

Biblioteca Municipal de Viipuri (1927-1934) de Alvar Aalto
Biblioteca Municipal de Viipuri (1927-1934) de Alvar Aalto

Pedro Hernández · architect
ciudad de méxico. augusto2015

Notes:

1. On this itself They Have it aims also that to the society of the transparency him turns out to be suspicious everything that one that has something that to conceal. Let’s think then about the new methods of vigilance and scanning of airports and other networks of transport. To hide itself, he says to us Han, it is negative and turns out to be dangerous.

2. See also the exhibition Indisposición general. Ensayo sobre la fatiga, curated by Martí Peran for Fabra i Coats Centre d’Art Contemporani in Barcelona.

[:gl]

Violencia branca é o nome dunha exposición realizada no marco do proxecto artístico 1 Mes / 1 Artista, un pequeno espazo situado no Centro Histórico de cidade de México. Realizada pola artista xaponesa Seiko Yamamoto esta obra parte da arquitectura moderna como leitmotiv.

O seu iniciou é sinxelo, Yamamoto toma a cor predominantemente branco que caracterizaba a esta arquitectura –que tiña na súa orixe criterios puramente utilitarios vinculados á hixiene e a salubridade– para establecer unha crítica cara ao impersonal e pouco sensible que resulta este tipo de espazos. A artista xaponesa recorre á súa propia biografía para cuestionar os valores aínda vixentes:

“En [Senri Nova Cidade] –a cidade onde creceu a artista, construída de cero en 1970 de acordo a valores modernos– non podo sentir nin o cheiro que xera un ser humano”.

Sanatorio Paimio (1928-1933) de Alvar Aalto.
Sanatorio Paimio (1928-1933) de Alvar Aalto

Alejandro Hernández Gálvez expoñía en Arquine como se cuestionaba este modelo arquitectónico mesmo na súa propia época. Aldous Huxley –creador do libro Un mundo feliz– acusaba a Lle Corbusier –pai espiritual do Movemento Moderno– de realizar unha arquitectura fóra de todo valor humano, cuxo aspecto era máis propio de ?unha consulta de dentista? que dunha vivenda.

Pasados os anos, non é ningún segredo que o carácter hospitalario da arquitectura moderna era unha das súas máximas. A crenza e necesidade tras un principio de século XX infestado de enfermidades e malas condicións de vida froito da industrialización e a guerra que se necesitaba unha nova arquitectura que resolvese os males que afectaban ao ser humano era case unha doutrina.

“As paredes de vidro, como os Raios-X, son instrumentos de control. Do mesmo xeito que os raios-x expoñen o interior do corpo á mirada pública, a casa moderna expón o seu interior. O que antes era privado sométese agora ao escrutinio público”.

Beatriz Colomina

Pero o século XX non só viu nacer novas vivendas sociais –onde existía un proxecto de estado que coidaba o corpo social– senón que veu acompañado de novas formas na fábrica, a escola ou o hospital. Todos estes espazos asociados a modelos disciplinarios, onde a conduta e o corpo son observados e fixados pola mirada constante dun observador omnipresente. A arquitectura moderna –coas súas paredes de cristal– evolucionou ata converterse nun dispositivo médico, próxima a unha máquina de raios X, que expoñía na súa totalidade ao suxeito que a habitaba.

Corredor del Sanatorio Paimio (1928-1933) de Alvar Aalto
Corredor do Sanatorio Paimio (1928-1933) de Alvar Aalto

“As cousas de cristal non teñen ‘aura’. O cristal é o inimigo do misterio, e o é tamén da propiedade”.

Walter Benjamin

“A transparencia desfai todos os límites e limiares”.

Byung Chul Han1

A súa herdanza pode estar no que o filósofo coreano-alemán Byung Chul Han denomina Sociedade da transparencia: unha sociedade que se exhibe e expón –xa sexa a través da arquitectura ou as redes sociais como Facebook– na que habitar xa non é posible.

Han alude a Heidegger e apunta que xa non podemos “estar en paz,” o que deriva nunha sociedade chea de perturbacións como “o esgotamento, o cansazo ou a depresión”. Sentimentos nada afastados a aqueles dos que se lamentaba a señora Farnsworth sobre a casa de descanso que lle realizaba Mies van der Rohe. A súa queixa apuntaba á tensión de estar en constante exposición, de vivir en “unha radiografía” onde non se podía esconder nin ocultar. Pero o filósofo apunta, ademais, outro aspecto: a arquitectura moderna e o seu modelo disciplinario “establecido por Foucault nos psiquiátricos ou os cárceres” foi substituída por unha nova arquitectura, a de “ximnasios, torres de oficinas, bancos, avións, grandes centros comerciais e laboratorios xenéticos” que nos levan a unha sociedade do rendemento, onde o corpo se (auto) explota e (auto)consome2.

Resulta pois paradoxal que aquela arquitectura cuxo obxecto era a mellora do corpo físico acabase por alterar o corpo psíquico. Haberá que preguntarse entón como conseguir unha nova cidade e unha nova arquitectura que sexa capaz de, polo menos, alterar a vida para mal o menos posible.

Biblioteca Municipal de Viipuri (1927-1934) de Alvar Aalto
Biblioteca Municipal de Viipuri (1927-1934) de Alvar Aalto

Pedro Hernández · arquitecto
cidade de méxico. agosto 2015

Notas:

1. Sobre isto mesmo Han apunta tamén que á sociedade da transparencia resúltalle sospeitoso todo aquel que ten algo que ocultar. Pensemos entón nos novos métodos de vixilancia e escaneo de aeroportos e outras redes de transporte. Ocultarse, dinos Han, é negativo e resulta perigoso.

2. Vease tamén a exposición Indisposición xeral. Ensaio sobre a fatiga, comisariada por Martí Peran para Fabra i Coats Centre d?Art Contemporani en Barcelona.

[:]

[:es]Xavier Campos · arquitectura, cómic y crítica | Lexcursó[:en]Xavier Campos · architecture, cómic and critique | Lexcursó[:gl]Xavier Campos · arquitectura, cómic e crítica | Lexcursó[:]

[:es]

El humor gráfico es un arte, generalmente asociado a la prensa en el que abunda la sátira de la actualidad política y/o social. Por tanto podemos considerarlo como parte de un diálogo, de una interacción con la realidad en la que nace.

Este espejo frecuentemente distorsionador es el cometido o la vocación que existe tras el dibujo chistoso, caricatura, viñeta, tira, etc, o como le llamemos, y qué mejor campo que la arquitectura para explorar en este tipo humor. Por ello hoy abordamos a Xavier Campos, Lexcursó, arquitecto desde principio de siglo, que ha combinado la profesión de arquitecto con la de diseñador gráfico, formador e ilustrador.

Cuando me hice arquitecto y para no gastarme la pasta en psicólogo, me dediqué a dibujar lo que me pasaba y burlarme de ello; siempre a modo de terapia y por prescripción médica.

Extracto de la entrevista en la revista Notas.

Os preguntaréis, qué tiene que ver esto con arquitectura, pues todo y nada, es un forma más de crítica, y que en este caso Xavier, desarrolla a través de su alter ego Lexcursó.

Lexcursó proviene de la palabra “escurçó” (víbora), que significa, en una de sus acepciones, “Persona maligna/ “llengua d’escurçó” (lengua de víbora). Persona maldiciente, que mal habla traicioneramente.

¿Cómo definirías a Lexcursó?

“Lexcursó es un arquitecto mediocre venido a menos que piensa que la única manera de encontrar trabajo es que lo voten como decano o similar. Pasa el tiempo recluido en un despacho sórdido dibujando tiras cómicas sobre su miserable vida como arquitecto pensando que algún día ganará algún dinero con ello, principalmente si deja de dibujar”.

Extracto de la entrevista en la revista Notas.

Sin más os dejamos con el humor y la sátira que ha compartido Xavier y su alter ego, con este espacio.

Xavier Campos | Fotografía: Plajorrin
Xavier Campos | Fotografía: Plajorrin
Explícanos, ¿cómo y por qué surge Lexcursó?

Lexcursó salió en los albores del 2000 de las zarpas de un joven y por entonces, apuesto arquitecto, acabado de licenciar. Probablemente alguien le dio de beber agua o lo alimentó después de medianoche, saliendo de él, un ser despreciable y malévolo. Eso cuenta la leyenda, pero lo cierto es que cuando me hice arquitecto, para no gastarme la pasta en psicólogos, me dediqué a dibujar lo que me pasaba y burlarme de ello, siempre a modo de terapia y por prescripción médica. Como ya sabrán, al licenciarse como arquitecto, nos dan un título de egocentrismo ilustrado y empecé a dibujar mis hazañas y batallas con promotores y constructores que lo único que querían era algo tan despreciable como ganar dinero.

De todo eso salió el best seller “Trazar líneas en el agua” como metáfora arquitectónica de lo que me sucedía con promotores mediocres y sin sentido. Al final (cuidado spoiler), se suicida subido a los tomos del código técnico. El final fue más celebrado que el de “Perdidos” pero con resultados económicos distintos. Como el proceso editorial fue complejo y costoso, alrededor del 2002, Lexcursó pasó a ser un webcómic, cosechando éxitos y un casipremio (mención especial al concurso de webcómics “Alhóndiga Bilbao”).

¿Te encontraste con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Como todo webcómic, blog, etc, lo más difícil es la continuidad. Ser ocurrente cada semana y confeccionar una tira cómica con la calidad que lo hacía (espero no oír risas), y compaginarlo con el trabajo, es harto difícil. Y si encima todo ese trabajo no es recompensado de forma económica, es más difícil justificarlo en casa y a unos churunbeles que tienen la manía de comer 5 veces al día. A todo eso vino la “crisis” y “twitter”. La crisis hizo mella, tanto en la parte económica, la parte psicológica y sobretodo la parte creativa. Como ya he contado, las tiras cómicas estaban basadas en hechos parecidos, y encerrado en un despacho esperando que las únicas llamadas que recibes no sean solo para que te cambies de compañía telefónica, hace que ocurran menos cosas para luego poder contarlas.

Twitter fue la puntilla a mi creatividad. Cualquier ocurrencia más o menos graciosa, alguien o yo mismo, la podía plasmar en 160 caracteres, sin necesidad de pasarme una semana dibujando. Por eso tuve que readaptar mis viñetas a una freakada más o menos incomprensible para algunos, como fue StarWars, architect’s version y una readaptación de los clásicos en “arquitectura vintage”.

Donde tuve problemas serios fue con el blog de Ko.A.C, una página ANARQUISTA, SUBVERSIVA y NIHILISTA sobre arquitectos. Una cosa era meterme con promotores, constructores y conmigo mismo, y otra es hacer humor del CSACE, COAs y compañías de seguro. Unos quisieron cerrarme la página y otros me expulsaron de su compañía de seguros por “efectuar mal doloso a la compañía” (creo que citaban algo así).

Esa compañía patrocina ésta y muchos de los blogs de arquitectura actuales, por lo que mejor no hablo mal de ella si quiero que esta entrevista se publique. Como Lexcursó nunca tuvo una ristra de colaboradores para seguir batallando (éramos, yo, yo mismo y mis circunstancias), y nunca tuve un apoyo incondicional de seguidores enfurecidos, Lexcursó se desvaneció y desapareció como Yoda en Dagobah.

» – Van a ir a por ti. – Tú vas a ir a por mí. Porque eso es lo que tiene que ocurrir. Porque a veces, la verdad no es suficiente. A veces la gente se merece algo más. A veces la gente, se merece una recompensa por tener fe.»

Batman, El Caballero oscuro.

¿Qué referencias maneja Lexcursó a la hora de realizar sus viñetas?

Referencias todas y ninguna. Quizás la referencia más clara es la vida misma, pues la mayoría de mis viñetas se basan y algunas incluso, relatan mi vida. Siempre he sido un fan, coleccionista y dibujante de cómics, por lo que referentes tengo muchos. He modificado el estilo de mis viñetas en varias ocasiones, hasta encontrar, creo, un estilo más o menos propio.

En un principio, con “Trazar líneas en el agua”, estuve muy marcado por el cómic underground, tanto con en el dibujo como por su irreverencia. “Odio” y “Mundo idiota” de Peter Bagge, “Pobre Cabrón” de Joe Matt, “American Splendor” de Harvey Pekar y Robert Crumb, etc. Algunos “amigos” dicen, que incluso tengo una retirada a Paul Giamatti (de la película “American Splendor”, de Robert Pulcini y Shari Springer Berman), no tanto por su aspecto, sino por su forma de ser. Superada la etapa underground y la reconversión de Lexcursó en un webcómic, con

“Siempre nos acordamos de Santa Bárbara cuando truena”,

de los dibujos a lápiz y en ocasiones a tinta, pasé a realizar las viñetas en “flash”, con un estilo visual al “Raspa Kids Club” y a Chris Ware, como referencias así a lo lejos, pues ya me gustaría que mis viñetas se parecerían en algo. Después de un viaje iniciático y de reflexión y reconversión de mí mismo, jodida crisis, y la lectura de “Asterios Polyp” de David Mazzucchelli, decidí otra vez reinventarme y conseguir un estilo parecido, a lo lejos y con los ojos entornados, a los dibujos de Mazzuchelli, pero los míos dibujados en Cad. “Architecture vintage” y “Star Wars architect’s versión”, éste último, con alguna referencia a una saga de películas de las que soy un poco fan.

Ya no tanto como referencia sino como admiración absoluta, está Klaus, como alguien que siempre he querido ser de mayor, pese a ser Klaus más joven que yo. De los pocos, único en su especie, creo, que puede plasmar en una viñeta de una calidad excelente, una crítica mordaz y humorística de la arquitectura actual y encima poder ganar algo de dinero con ello. También tengo un especial cariño a Eiza, por plasmar en un tumblr algo que yo hacía hace mucho tiempo atrás, escaneando y recopilando arquitectura y cómic (algún día, prometo llegaré a darle esa información) y que me sirve en algunas ocasiones como inspiración a seguir trabajando.

“Ordinary life is pretty complex stuff”.

Harvey Pekar

¿Cómo surgen las temáticas que abordas en tus viñetas? ¿Qué finalidad tienen tus viñetas?

Mis viñetas siempre han tenido un sentido pedagógico, y el humor como único camino. Quiero pensar que mis viñetas son un homenaje a los arquitectos de a pie. A los arquitectos que no salen en las revistas ni en webs de prestigio arquitectónico.

Profesionales que se buscan la vida con esta profesión, y que luchan en su más profundo de su ser en no poner balaustres en sus obras, y tienen que ceder si quieren llegar a final de mes. Arquitectos menospreciados y extorsionados por los colegios profesionales y seguros de responsabilidad. Arquitectos olvidados que los ayuntamientos nunca escuchan por no ser nadie. (Aplausos, bajando del pedestal, gracias, gracias, muchas gracias).

Xavier Campos · arquitectura, cómic y crítica | Lexcursó
Xavier Campos · arquitectura, cómic y crítica | Lexcursó | Fotografía: Plajorrin
En muchas de ellas reflexionas sobre diversos temas, ¿podríamos decir que realizas crítica de arquitectura?

Intento hacer una crítica destructiva como autoreflexión de nuestra profesión. No sé si tiene mucho sentido lo que he dicho, pero los críticos son muy dados a hacer frases sin mucho sentido. En contadas ocasiones he hecho crítica de arquitectura. Y cuando lo he hecho, lo hice de los más fáciles, Calatrava, Torres, Ferrater y otras chicas del montón.

Lo mío es más de criticar la profesión de arquitecto, de cómo nos vapulean y nos dejamos vapulear, sea por promotores, por constructores, y sobre todo por nosotros mismos. Mi crítica va dirigida principalmente a arquitectos, no tanto a su obra. Arquitectos estrella, lobbys de arquitectos, arquitectos en colegios profesionales, cscaes etc. Todos esos que han hecho con su esfuerzo y entrega, que seamos un hazmerreir.

Preguntado lo anterior, es casi ineludible plantearte la siguiente, ¿crees que la crítica de arquitectura ha muerto?

Si consideramos que Lexcursó hacía crítica de arquitectura, podríamos decir que al menos una parte ha muerto. Entre todos le mataron y él solito se murió. La crítica a la arquitectura no ha muerto ni creo que muera nunca, pero actualmente no se manifiesta.

Hace unas semanas, Santiago de Molina escribía sobre “vivir sin maestros”, ¿podrías radiografiar el panorama actual de la arquitectura española? ¿Y mundial?

Otro maestro más verde y pequeño que Grassi, Yoda, citaba:

“Siempre dos hay. No más, no menos. Un maestro, y un aprendiz”.

Todos hemos tenido y tenemos nuestros maestros, y algunos, incluso han llegado a ser maestros con sus respectivos aprendices. Algunos aprendices también han derrotado a sus maestros y maestros que han explotado a aprendices, hasta que estos se han pasado al lado oscuro pidiendo un contrato.

sé si soy muy digno como para radiografiar ni la arquitectura española ni la mundial, pero si lo tengo que hacer diría que aparte de factura de tibia y peroné, fruto de una entrada dura y a destiempo por los ingenieros, la arquitectura tiene claramente una rotura de coxis fruto de tantas orgías y sodomizaciones fuera de presupuesto.

Xavier Campos · arquitectura, cómic y crítica | Lexcursó
Una ilustración de Lexcursó
La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?

El pensamiento único está mal, sobre todo cuando no es el mío, y la polarización es mal asunto sobre todo por ser una palabra con tantas sílabas y de difícil comprensión. Con tantos frentes abiertos está claro que “la polarización va a llegarrr”, pero si pensáramos todos lo mismo seríamos ingenieros. O como dice mi amigo y genial arquitecto, Maikel Menéndez

“siempre que haya 2 arquitectos saldrán 3 ideas”.

¿Cómo ves el futuro de la arquitectura? ¿Y el de la profesión?

Como todo en el futuro es incierto. La arquitectura existe desde que existen los tiempos, y le veo aún larga vida. Sí veo que hay un cierto estancamiento en la arquitectura, no tanto con el talento, que hay muchísimo, sino en los procesos constructivos. Seguramente por culpa de la normativa y de la espada de Damocles en forma de responsabilidad. No hay riesgo en la arquitectura. No hay innovación, sí existe innovación en materiales, por ejemplo, pero no en su uso, debido probablemente a los rigurosos controles de calidad, a la normativa desmesurada y también debido a la burocratización de la arquitectura.

¿Han intentado sacar un certificado energético usando biomasa en vez de placas solares? o pongan aerotermia en sus proyectos, verán qué risas.

Sobre la profesión, el futuro, más que incierto es ciertamente negro. En algunos países la profesión de arquitecto tiende a desaparecer y en algunos ya ni existe. Por aquí de momento se aguanta a duras penas. Todos los frentes de batalla antes comentados, la burocratización, la extensa normativa, la corrupción de colegios y consejos, la falta de clientes etc, hacen que la profesión sea tediosa y cansina.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

La mayoría de mis amigos han tenido que buscar fortuna fuera, algunos la han encontrado, otros no tanto. Para mí es triste, pues ahora a duras penas les veo. La falta de trabajo hace medidas desesperadas y se necesita mucha valentía para probar suerte fuera. Pero esa opción no es buena para todos y es muy agobiante cuando a la falta de trabajo siempre te hagan la misma pregunta

¿has probado en el extranjero?

Una ilustración de Lexcursó
Una ilustración de Lexcursó
¿Qué opinas de los arquitectos que emprenden en nuevos campos?

Inmediatamente después de la pregunta ¿has probado en el extranjero?, viene la de ¿por qué no te dedicas a otra cosa, o te haces emprendedor? Me parece estupendo la gente que encuentra trabajo en el extranjero o que emprende nuevos campos o se autoproclama decano de un colegio de arquitectos (bueno, igual eso último no me parecería tan bien).

Todo y que he ejercido como arquitecto al uso durante bastante tiempo, también he trabajado en otros campos, como diseñador gráfico, como formador, como ilustrador en juegos para móviles…, y actualmente hago parques temáticos. Tanto plancho un huevo como frio una camisa. En definitiva, me parece fatal.

¿Estás contentos con los objetivos alcanzados? ¿Qué proyectos de futuro le esperan a Lexcursó?

El objetivo principal de Lexcursó (tal como reza en su bio), era la de ser “decano en lugar del decano” o “ganar dinero dibujando”, o que “le pagaran para que lo dejara de hacer”. En el primer caso fracasé rotundamente, quizás debería haber probado de presentarme, pero no lo hice. Respecto a ganar dinero, poco o más bien nada, y sobre que alguien me pagara para que lo dejara de hacer, amenazas pues tuve varias, pero nunca me han ofrecido dinero por ello.

Respecto al segundo caso estoy a punto de hacer una novela gráfica, que lo más probable se convierta en un best seller, con el único fin de retirarme. Para ello cuento con el prólogo de J.M Echarte (que aunque él no lo sepa aún, con un par de cañas se le convence rápido) y con la ayuda de mi socio Enrique Parra (de la prácticamente desconocida página pedacicos), con él hemos creado “Parralex studio” y estamos buscando editorial y distribuidora. Cuando la encontremos y nos hagan un anticipo, escribiremos el guión y empezaré a dibujar.

Para acabar, ¿qué le aconsejas a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

Que cojan la puerta y empiecen a correr, sin mirar atrás, que entren en el primer supermercado o Macdonalds y le pregunten al cajero, cajera, de qué le sirvió el último máster de arquitectura que pagó a la Universidad, y cuando se coman un Mac Royal con queso cocinado por un doctorado, reflexionen sobre sus actos, se levanten de su asiento y con voz airosa y agarrando el lápiz de la wacoom griten

“A Mies pongo por testigo que nunca más volveré a pasar hambre”,

acto seguido corran mucho más rápido, pues si son estudiantes de arquitectura no tendrán dinero para pagarse una Mac Royal con queso.

Y si querían una respuesta más optimista, haber leído a Echarte, o probablemente es que no han entendido esta entrevista.

Una ilustración de Lexcursó
Una ilustración de Lexcursó

Xavier Campos · arquitectura, cómic y crítica | Lexcursó
Marzo 2016

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Xavier su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

The graphical humor is an art generally associated with the press in which there abounds the satire of the political and / or social current importance. Therefore we can consider it to be a part of a dialog, of an interaction with the reality in the one that it is born.

This frequently distorsionador mirror is the assignment or the vocation that exists after the funny drawing, cartoon, emblem, strip, etc, or let’s call him since, and what better field that the architecture to explore in this type humor. For it today we approach Xavier Campos, architect from beginning of century, which has combined the architect’s profession with that of graphical, forming and illustrative designer.

“When I made myself an architect and the pasta not to become exhausted in psychologist, I devoted myself to draw what was passing and to joke of it; always like therapy and for medical prescription”.

Extract of the interview in the revista Notas.

You will ask yourselves, what has to see this with architecture, since quite and at all, it is forms more of critique, and that in this case Xavier, develops across his alter ego Lexcursó.

Lexcursó comes from the word “escurçó” (viper), which Person means, in one of his meanings, “Malignant person/“llengua d’escurçó” (language of viper). There presents defamer, who badly speaks traicioneramente.

How would you define Lexcursó?

“Lexcursó is a mediocre come architect until he thinks that the only way of finding work is that they vote for it as dean or similar. There happens the time imprisoned in a sordid office drawing comical strips on his wretched life as architect thinking that some day will gain some money with it, principally if it stops drawing”.

Extract of the interview in the revista Notas.

Ado we leave you with the humor and the satire that Xavier and his alter has shared ego, with this space.

 Xavier Campos | Fotografía: Plajorrin
Xavier Campos | Photography: Plajorrin

Explain to us, how and why does Lexcursó arise?

Lexcursó went out in the whiteness of 2000 of the paws of a young person and for, smart architect at the time, it had just licensed. Probably someone gave something to drink water or it was fed after midnight, going out of him, by a despicable and malevolent being. It counts the legend, but the certain thing is that when I made myself an architect, the pasta not to become exhausted in psychologists, I devoted myself to draw what was passing and to joke of it, always like therapy and for medical prescription. Since already they will know, on having graduated as architect, they give us a title of egocentrismo illustrated and I started drawing my exploits and battles with promoters and builders that the only thing that they wanted was something so despicable as to gain money. Of all that the best seller went out “Planning lines in the water” as architectural metaphor of what was happening to myself with mediocre and senseless promoters. Ultimately (care spoiler), suicidal raised to the volumes of the technical code. The end was more celebrated than of “Lost” but with economic different results. Since the publishing process was complex and costly, about 2002, Lexcursó happened to be a webcómic, harvesting successes and a casipremio (special mention to the contest of webcómics “Alhóndiga Bilbao”).

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

As every webcómic, blog, etc, the most difficult thing is the continuity. To be witty every week and to make a comical strip with the quality that was doing it (I expect not to hear laughs), and reconciling it with the work, it is fed up difficultly. And if it raises all this work it is not rewarded of economic form, it is more difficult to justify it in house and to a few little boys that have the habit of eating 5 times a day. To all that the “crisis” and “twitter”came. The crisis did notch, so much in the economic part, the psychological part and overcoat the creative part. Since already I have counted, the comical strips were based on similar facts, and enclosed in an office hoping that the only calls that you receive are not alone in order that you change of telephonic company, it does that they happen fewer things to be able to count them then. Twitter was the tack to my creativity. Any more or less graceful occurrence, someone or I itself, could form her in 160 characters, without need to one week happen to me drawing. Because of it I had to re-adapt my emblems to a more or less incomprehensible freakada for some, since it was StarWars, architect’s version and a readaptation of the classic ones in “vintage architecture”.

Where I had serious problems it was with blog.Ko.A.C, an ANARCHISTIC, SUBVERSIVE and NIHILIST page on architects. A thing was to get with promoters, builders and with me itself, and other one is to do humor of the CSACE, Spades and companies of insurance. Some wanted to close the page and others expelled me from his insurance company for “effecting fraudulent evil to the company” (I think that they were mentioning something like that). This company supports this one and many of the current blogs of architecture, for better what I do not speak badly about her if I want that this interview is published. Since Lexcursó never had a collaborators’ string to continue battling (we were, I, I same and my circumstances), and I never had an unconditional support of furious followers, Lexcursó vanished and disappeared since It Iodizes in Dagobah.

» – They are going to go for you. – You are going to go for me. Because it is what has to happen. Because sometimes, the truth is not sufficient. Sometimes the people are deserved slightly more. Sometimes the people, deserve a reward for having faith.»

Batman, The Dark Knight.

What references does he handle Lexcursó at the moment of realizing his emblems?

You index all and none. Probably the clearest reference is the life itself, since the majority of my emblems are based and some even, they report my life. Always I have been a fan, collector and draftsman of cómics, as what modals I have many.  I have modified the style of my emblems in several occasions, up to finding, believe, a more or less own style. In a beginning, in spite of “Planning lines in the water”, I was very marked by the cómic underground, so much with in the drawing as by his disrespect. “Hate” and “Idiotic World” by Peter Bagge, “Poor Buck” by Joe Matt, “American Splendor” by Harvey Pekar and Robert Crumb, etc. Some “friends” say, that enclosed I have a retreat to Paul Giamatti (of the movie “American Splendor”, by Robert Pulcini and Shari Springer Berman), not so much for his aspect, but for his way of being. Overcome the stage underground and Lexcursó’s restructuring in a webcómic, with

“Always we remember Holy Barbara when it thunders”,

From the drawings to pencil and in occasions to ink, I happened to realize the emblems in “flash”, with a visual style to “Raspa Kids Club” and to Chris Ware, as references like that in the distance, so already I would like that my emblems would look alike in something. After an initiation trip and reflection and restructuring of me itself, awkward crisis, and the reading of David Mazzucchelli‘s “Asterios Polyp”, I decided to reinvent and to obtain again a similar style, in the distance and with the half-open eyes, to Mazzuchelli’s drawings, but mine drawn in Cad. “Vintage Architecture” and “Star Wars architect’s version”, the latter, with some reference to a saga of movies of which I am a bit a fan.

Already not so much as reference but as absolute admiration, Klaus is, as someone that always I have wanted to be of major, in spite of being Klaus more young woman than I. Of the few ones, only one in his species, I think, that it can take form in an emblem of an excellent quality, a biting and humorous critique of the current architecture and above be able to gain something of money with it. Also I have a special fondness to Eiza, for something forms in a tumblr that I was doing a lot of time ago behind, scanning and compiling architecture and cómic (some day, I promise I will manage to give him this information) and that serves me in some occasions as inspiration to continuing working.

“Ordinary life is pretty complex stuff”

Harvey Pekar

How there arise the subject matters that you approach in your emblems? What purpose have they your emblems?

My emblems always have made a pedagogic sense, and the humor like only one I walk. I want to think that my emblems are an honoring to the architects of afoot. To the architects who go out neither in the magazines nor in webs of architectural prestige. Professionals who look for the life with this profession, and that fight in his deeper of his being in not putting balusters in his works, and they have to yield if they want to come at the end of month. Architects despised and extracted by the professional and sure colleges of responsibility. Forgotten architects that the town halls never listen for not being anybody. (Plaudits, going down the pedestal, graces, thank you, thank you very much).

Xavier Campos | Fotografía: Plajorrin
Xavier Campos | Photography: Plajorrin

In many of them you think about diverse topics, might we say that you realize critique of architecture?

I try to do a destructive critique as autoreflection of our profession. Do not be if it has very much felt what I have said, but the critics are very given to do phrases without much felt. In few occasions I have done critique of architecture. And when I have done it, I it did of the easiest, Calatrava, Torres, Ferrater and other girls of the heap. Mine is more of criticizing the architect’s profession, of how they beat us and we leave ourselves to beat, be for promoters, for builders, and especially for us themselves. My critique is directed principally architects, not so much his work. Major architects, lobbies of architects, architects in professional colleges, cscaes etc. All this that they have done with his effort and delivery, that we are a laughing-stock.

Asked the previous thing, it is almost unavoidable the following one to appear, do you think that the critique of architecture has died?

If we think that Lexcursó was doing critique of architecture, we might say that at least a part has died. Between all they killed him and he solito died. The critique to the architecture has not died I nor believe that he never dies, but nowadays it does not demonstrate.

A few weeks ago, Santiago de Molina was writing on “living without teachers, might you X-ray the current panorama of the Spanish architecture? And world?

Another more green and small teacher that Grassi, Iodizes, was mentioning:

“Always two it is. Not more, not less. A teacher, and an apprentice”.

We all have had and have our teachers, and some, even they have managed to be teachers with his respective apprentices. Some apprentices also have defeated his teachers and teachers who have exploited apprentices, until these have passed to the dark side asking for a contract. Do not be if I am very worthy as to X-ray either the Spanish architecture or the world one, but if I have to do it he would say that apart from invoice of tibia and fibula, fruit of an entry lasts and at the wrong time for the engineers, the architecture has clearly a break of coxis fruit of so many orgies and sodomizaciones out of budget.

Una ilustración de Lexcursó
Lexcursó’s illustration

The architecture, it has opened many fronts of battle (LSP, Bologna, unemployment, labor precariousness, COAs, ETSAs, emigration, communication, etc), will not they be too much for the existing polarization inside the same one?

The only thought is badly, especially when it is not mine, and the polarization is badly a matter especially for being a word with so many syllables and of difficult comprehension. With so many opened fronts it is clear that the polarization goes to finishhh”, but if we all were thinking the same thing we would be engineers. Or as my friend and brilliant architect says, Maikel Menéndez

“providing that there should be 2 architects 3 ideas will go ou”.

How do you see the future of the architecture? And that of the profession?

Since everything in the future is uncertain. The architecture exists since the times exist, and I see still long life. Yes I see that there is a certain stagnation in the architecture, not so much with the talent, which exists very much, but in the constructive processes. Surely through the fault of the regulation and the Sword of Damocles in the shape of responsibility. There is no risk in the architecture. There is no innovation, yes innovation exists in materials, for example, but not in his use, owed probably to the rigorous quality controls, to the enormous regulation and also due to the burocratización of the architecture. They have tried to extract an energetic certificate using biomass instead of solar plates? Or put aerotermia in his projects, they will see what laughs.

On the profession, the future, more that uncertain is certainly black. In some countries the architect’s profession tends to disappear and in some already does not even exist. Hereabouts at the moment he restrains himself hardly. All the fronts of battle before commented, the burocratización, the extensive regulation, the corruption of colleges and advices, the clients’ lack etc, do that the profession is tedious and weary.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

The majority of my friends have had to look for fortune it was, some of them have found her, others not so much. For it me is sad, since now hardly I see them. The lack of work does desperate measures and it is necessary many valor to prove luck it was. But this option is not good for all and is very oppressive when to the lack of work always they do the same question to you

Have you tried abroad?

Una ilustración de Lexcursó
Lexcursó’s illustration

Immediately after the question what do you think of the architects who undertake in new fields?

Immediately after the question have you tried abroad?, it comes of why you do not devote yourself to another thing, or do you make yourself an entrepreneur? There seem to me to be marvellous the people who finds work abroad or who undertakes new fields or is autoproclaimed a dean of an architects’ college (good, equal last it would not seem to myself so well). Everything and that I have exercised as architect to the use during enough time, also I have been employed at other fields, as graphical designer, since formingly, as illustrator at games for mobiles …, and nowadays I do theme parks. So much I iron an egg as cold a shirt. Definitively, it seems to me to be fatal.

¿Estás contentos con los objetivos alcanzados? ¿Qué proyectos de futuro le esperan a Lexcursó?

El objetivo principal de Lexcursó (tal como reza en su bio), era la de ser “decano en lugar del decano” o “ganar dinero dibujando”, o que “le pagaran para que lo dejara de hacer”. En el primer caso fracasé rotundamente, quizás debería haber probado de presentarme, pero no lo hice. Respecto a ganar dinero, poco o más bien nada, y sobre que alguien me pagara para que lo dejara de hacer, amenazas pues tuve varias, pero nunca me han ofrecido dinero por ello.

With regard to the second case I am on the verge of doing a graphical novel, that the most probable thing turns into a best seller, with the only end of moving back. For it I possess J.M Echarte’s prologue (that though he does not know it still, with a couple of canes becomes convinced him rapidly) and with the help of my partner Enrique Parra (of the practically unknown page pedacicos), with him have created “Parralex studio” and we are searching publishing house and distributor. When we find her and do an anticipation to us, we will write the script and I will start drawing.

To finish, what do you advise the current students and future professionals of architecture?

That take the door and start running, without looking behind, that enter the first supermarket or Macdonalds and ask him the cashier, cashier, of what there served him the last máster of architecture who paid to the University, and when they eat up a Mac Royal with cheese cooked by a doctorate, think about his acts, get up of his seat and with airy voice and seizing the pencil of the wacoom shout

“At Mies I put for witness that nevermore I will return to spend hunger”,

forthwith run much more rapid, so if they are students of architecture they will not have money Mac Royal pays one to himself with cheese.

And if they wanted a more optimistic response, to have read To Echarte, or probably it is that they have not understood this interview

Una ilustración de Lexcursó
Lexcursó’s illustration

Xavier Campos · architecture, cómic and critique | Lexcursó
March 2016

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Xavier his time and predisposition with this space.

[:gl]

O humor gráfico é unha arte, xeralmente asociado á prensa no que abunda a sátira da actualidade política e/ou social. Por tanto podemos consideralo como parte dun diálogo, dunha interacción coa realidade na que nace.

Este espello frecuentemente distorsionador é o labor ou a vocación que existe tras o debuxo chistoso, caricatura, viñeta, tira, etc, ou como lle chamemos, e que mellor campo que a arquitectura para explorar neste tipo humor. Por iso hoxe abordamos a Xavier Campos, arquitecto desde principio de século, que combinou a profesión de arquitecto coa de deseñador gráfico, formador e ilustrador.

Cando me fixen arquitecto e para non gastarme a pasta en psicólogo, dediqueime a debuxar o que me pasaba e burlarme diso; sempre a modo de terapia e por prescrición médica”.

Extracto da entrevista na revista Notas.

Os preguntaréis, qué tiene que ver esto con arquitectura, pues todo y nada, es un forma más de crítica, y que en este caso Xavier, desarrolla a través de su alter ego Lexcursó.

Lexcursó provén da palabra “escurçó” (víbora), que significa, nunha das súas acepcións, “Persoa maligna/ “llengua d’escurçó” (lingua de víbora). Persoa maldiciente, que mal fala traicioneramente.

Como definirías a Lexcursó?

“Lexcursó é un arquitecto mediocre vindo a menos que pensa que a única maneira de atopar traballo é que o voten como decano ou similar. Pasa o tempo recluído nun despacho sórdido debuxando tiras cómicas sobre a súa miserable vida como arquitecto pensando que algún día gañará algún diñeiro con iso, principalmente se deixa de debuxar”.

Extracto da entrevista na revista Notas.

Sen máis vos deixamos co humor e a sátira que compartiu Xavier e a súa alter ego, con este espazo.

 Xavier Campos | Fotografía: Plajorrin
Xavier Campos | Fotografía: Plajorrin

Explícanos, como e por que xorde Lexcursó?

Lexcursó saíu nos albores do 2000 das gadoupas dun mozo e por entón, aposto arquitecto, acabado de licenciar. Probablemente alguén lle deu de beber auga ou o alimentou despois de medianoite, saíndo del, un ser despreciable e malévolo. Iso conta a lenda, pero o certo é que cando me fixen arquitecto, para non gastarme a pasta en psicólogos, dediqueime a debuxar o que me pasaba e burlarme diso, sempre a modo de terapia e por prescrición médica. Como xa saberán, ao licenciarse como arquitecto, dannos un título de egocentrismo ilustrado e empecei a debuxar as miñas fazañas e batallas con promotores e construtores que o único que querían era algo tan despreciable como gañar diñeiro. De todo iso saíu o best seller “Trazar liñas na augua” como metáfora arquitectónica do que me sucedía con promotores mediocres e sen sentido. Ao final (coidado spoiler), se suicida subido aos tomos do código técnico. O final foi máis celebrado que o de “Perdidos” pero con resultados económicos distintos. Como o proceso editorial foi complexo e custoso, ao redor do 2002, Lexcursó pasou a ser un webcómic, cultivando éxitos e un casipremio (mención especial ao concurso de webcómics “Alhóndiga Bilbao”).

Atopáchesche con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

Como todo webcómic, blogue, etc, o máis difícil é a continuidade. Ser ocurrente cada semana e confeccionar unha tira cómica coa calidade que o facía (espero non oír risas), e compaxinalo co traballo, é farto difícil. E se encima todo ese traballo non é recompensado de forma económica, é máis difícil xustificalo en casa e a uns churunbeles que teñen a teima para comer 5 veces ao día. A todo iso veu a “crisis” e “twitter”. A crise fixo madeixa, tanto na parte económica, a parte psicolóxica e abrigo a parte creativa. Como xa contei, as tiras cómicas estaban baseadas en feitos parecidos, e encerrado nun despacho esperando que as únicas chamadas que recibes non sexan só para que te cambies de compañía telefónica, fai que ocorran menos cousas para logo poder contalas. Twitter foi a puntilla á miña creatividade. Calquera ocorrencia máis ou menos graciosa, alguén ou eu mesmo, podíaa plasmar en 160 caracteres, sen necesidade de pasarme unha semana debuxando. Por iso tiven que readaptar as miñas viñetas a unha freakada máis ou menos incomprensible para algúns, como foi StarWars, architect’s version e unha readaptación dos clásicos en “arquitectura vintage”.

Onde tiven problemas serios foi co blogue de Ko.A.C, unha páxina ANARQUISTA, SUBVERSIVA e NIHILISTA sobre arquitectos. Unha cousa era meterme con promotores, construtores e comigo mesmo, e outra é facer humor do CSACE, COAs e compañías de seguro. Uns quixeron pecharme a páxina e outros me expulsaron da súa compañía de seguros por “efectuar mal doloso á compañía” (creo que citaban algo así). Esa compañía patrocina esta e moitos dos blogues de arquitectura actuais, polo que mellor non falo mal dela se quero que esta entrevista publíquese. Como Lexcursó nunca tivo unha ristra de colaboradores para seguir batallando (eramos, eu, eu mesmo e as miñas circunstancias), e nunca tiven un apoio incondicional de seguidores enfurecidos, Lexcursó desvaneceuse e desapareceu como Yoda en Dagobah.

» – Van ir a por ti. – Ti vas ir a por min. Porque iso é o que ten que ocorrer. Porque ás veces, a verdade non é suficiente. Ás veces a xente merécese algo máis. Ás veces a xente, merécese unha recompensa por ter fe.»

Batman, O Cabaleiro escuro.

Que referencias manexa Lexcursó á hora de realizar as súas viñetas?

Referencias todas e ningunha. Quizais a referencia máis clara é a vida mesma, pois a maioría das miñas viñetas baséanse e algunhas mesmo, relatan a miña vida. Sempre fun un fan, coleccionista e debuxante de cómics, polo que referentes teño moitos. Modifiquei o estilo das miñas viñetas en varias ocasións, ata atopar, creo, un estilo máis ou menos propio. Nun principio, con “Trazar liñas na auga”, estiven moi marcado polo cómic underground, tanto con en o debuxo como polo seu irreverencia. “Odio” e “Mundo idiota” de Peter Bagge, Pobre Cabrón” de Joe Matt, “American Splendor” de Harvey Pekar e Robert Crumb, etc. Algúns “amigos” din, que mesmo teño unha retirada a Paul Giamatti (da película “American Splendor”, de Robert Pulcini e Shari Springer Berman), non tanto polo seu aspecto, senón pola súa forma de ser. Superada a etapa underground e a reconversión de Lexcursó nun webcómic, con

“Sempre nos acordamos de Santa Bárbara cando truena”,

dos debuxos a lapis e en ocasións a tinta, pasei a realizar as viñetas en “flash”, cun estilo visual ao “Raspa Kids Club” e a Chris Ware, como referencias así de lonxe, pois xa me gustaría que as miñas viñetas pareceríanse en algo. Despois dunha viaxe iniciático e de reflexión e reconversión de min mesmo, fodida crise, e a lectura de “Asterios Polyp” de David Mazzucchelli, decidín outra vez reinventarme e conseguir un estilo parecido, de lonxe e cos ollos entornados, aos debuxos de Mazzuchelli, pero os meus debuxados en Cad. “Architecture vintage” e “Star Wars architect’s versión”, este último, con algunha referencia a unha saga de películas das que son un pouco fan.

Xa non tanto como referencia senón como admiración absoluta, está Klaus, como alguén que sempre quixen ser de maior, a pesar de ser Klaus máis nova que eu. Dos poucos, único na súa especie, creo, que pode plasmar nunha viñeta dunha calidade excelente, unha crítica mordaz e humorística da arquitectura actual e encima poder gañar algo de diñeiro con iso. Tamén teño un especial agarimo a Eiza, por plasmar nun tumblr algo que eu facía hai moito tempo atrás, escaneando e recompilando arquitectura e cómic (algún día, prometo chegarei a darlle esa información) e que me serve nalgunhas ocasións como inspiración a seguir traballando.

“Ordinary life is pretty complex stuff”

Harvey Pekar

Como xorden as temáticas que abordas nas túas viñetas? Que finalidade teñen as túas viñetas?

As miñas viñetas sempre tiveron un sentido pedagóxico, e o humor como único camiño. Quero pensar que as miñas viñetas son unha homenaxe aos arquitectos do montón. Aos arquitectos que non saen nas revistas nin en webs de prestixio arquitectónico. Profesionais que se buscan a vida con esta profesión, e que loitan na súa máis profundo do seu ser en non poñer balaustres nas súas obras, e teñen que ceder se queren chegar a final de mes. Arquitectos menosprezados e extorsionados polos colexios profesionais e seguros de responsabilidade. Arquitectos esquecidos que os concellos nunca escoitan por non ser ninguén. (Aplausos, baixando do pedestal, grazas, grazas, moitas grazas).

Xavier Campos | Fotografía: Plajorrin
Xavier Campos | Fotografía: Plajorrin

En moitas delas reflexionas sobre diversos temas, poderiamos dicir que realizas crítica de arquitectura?

Tento facer unha crítica destrutiva como autoreflexión da nosa profesión. Non se se ten moito sentido o que dixen, pero os críticos son moi dados a facer frases sen moito sentido. En contadas ocasións fixen crítica de arquitectura. E cando o fixen, fíxeno dos máis fáciles, Calatrava, Torres, Ferrater e outras mozas da chea. O meu é máis de criticar a profesión de arquitecto, de como nos vapulean e deixámonos vapulear, sexa por promotores, por construtores, e sobre todo por nós mesmos. A miña crítica vai dirixida principalmente a arquitectos, non tanto á súa obra. Arquitectos estrela, lobbys de arquitectos, arquitectos en colexios profesionais, cscaes etc. Todos eses que fixeron co seu esforzo e entrega, que sexamos un hazmerreir.

Preguntado o anterior, é case ineludible exporche a seguinte, crees que a crítica de arquitectura morreu?

Se consideramos que Lexcursó facía crítica de arquitectura, poderiamos dicir que polo menos unha parte morreu. Entre todos matáronlle e el solito morreu. A crítica á arquitectura non morreu nin creo que morra nunca, pero actualmente non se manifesta.

Hai unhas semanas, Santiago de Molina escribía sobre “vivir sen maestros, poderías radiografiar o panorama actual da arquitectura española? E mundial?

Outro mestre máis verde e pequeno que Grassi, Ioda, citaba:

“Sempre dous hai. Non máis, non menos. Un mestre, e un aprendiz”.

Todos tivemos e temos os nosos mestres, e algúns, mesmo chegaron a ser mestres cos seus respectivos aprendices. Algúns aprendices tamén derrotaron aos seus mestres e mestres que explotaron a aprendices, ata que estes pasáronse á beira escuro pedindo un contrato. Non se se son moi digno como para radiografiar nin a arquitectura española nin a mundial, pero se o teño que facer diría que á parte de factura de morna e peroné, froito dunha entrada dura e a destempo polos enxeñeiros, a arquitectura ten claramente unha rotura de coxis froito de tantas orxías e sodomizaciones fose de orzamento.

Una ilustración de Lexcursó
Unha ilustración de Lexcursó

A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedade laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?

O pensamento único está mal, sobre todo cando non é o meu, e a polarización é mal asunto sobre todo por ser unha palabra con tantas sílabas e de difícil comprensión. Con tantas frontes abertas está claro que “a polarización vai a llegarrr”, pero se pensásemos todos o mesmo seriamos enxeñeiros. Ou como di o meu amigo e xenial arquitecto, Maikel Menéndez

“sempre que haxa 2 arquitectos sairán 3 ideas”.

Como ves o futuro da arquitectura? E o da profesión?

Como todo no futuro é incerto. A arquitectura existe desde que existen os tempos, e véxolle aínda longa vida. Si vexo que hai un certo estancamento na arquitectura, non tanto co talento, que hai moitísimo, senón nos procesos construtivos. Seguramente por culpa da normativa e da espada de Damocles en forma de responsabilidade. Non hai risco na arquitectura. Non hai innovación, si existe innovación en materiais, por exemplo, pero non no seu uso, debido probablemente aos rigorosos controis de calidade, á normativa desmesurada e tamén debido á burocratización da arquitectura. Tentaron sacar un certificado enerxético usando biomasa no canto de placas solares? ou poñan aerotermia nos seus proxectos, verán que risas.

Sobre a profesión, o futuro, máis que incerto é certamente negro. Nalgúns países a profesión de arquitecto tende a desaparecer e nalgúns xa nin existe. Por aquí de momento aguántase a duras penas. Todas as frontes de batalla antes comentados, a burocratización, a extensa normativa, a corrupción de colexios e consellos, a falta de clientes etc, fan que a profesión sexa tediosa e pousada.

Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

A maioría dos meus amigos tiveron que buscar fortuna fóra, algúns a atoparon, outros non tanto. Para min é triste, pois agora a duras penas véxolles. A falta de traballo fai medidas desesperadas e necesítase moita valentía para probar sorte fóra. Pero esa opción non é boa para todos e é moi atafegante cando á falta de traballo sempre che fagan a mesma pregunta

probaches no estranxeiro?

Una ilustración de Lexcursó
Unha ilustración de Lexcursó

Que opinas dos arquitectos que emprenden en novos campos?

Inmediatamente despois da pregunta probaches no estranxeiro?, vén a de por que non che dedicas a outra cousa, ou che fas emprendedor? Paréceme estupendo a xente que atopa traballo no estranxeiro ou que emprende novos campos ou se autoproclama decano dun colexio de arquitectos (bo, igual iso último non me parecería tan ben). Todo e que exercín como arquitecto ao uso durante bastante tempo, tamén traballei noutros campos, como deseñador gráfico, como formador, como ilustrador en xogos para móbiles?, e actualmente fago parques temáticos. Tanto paso o ferro un ovo como frio unha camisa. En definitiva, paréceme fatal.

Estás contentos cos obxectivos alcanzados? Que proxectos de futuro espéranlle a Lexcursó?

O obxectivo principal de Lexcursó (tal como reza no seu bio), era a de ser “decano en lugar do decano” ou “gañar diñeiro debuxando”, ou que “pagásenlle para que o deixase de facer”. No primeiro caso fracasei rotundamente, quizais debería probar de presentarme, pero non o fixen. Respecto de gañar diñeiro, pouco ou máis ben nada, e sobre que alguén me pagase para que o deixase de facer, ameazas pois tiven varias, pero nunca me ofreceron diñeiro por iso.

Respecto ao segundo caso estou a piques de facer unha novela gráfica, que o máis probable convértase nun best seller, co único fin de retirarme. Para iso conto co prólogo de J.M Echarte (que aínda que el non o saiba aínda, cun par de canas convénceselle rápido) e coa axuda do meu socio Enrique Parra (da practicamente descoñecida páxina pedacicos), con el creamos “Parralex studio” e estamos a buscar editorial e distribuidora. Cando a atopemos e fágannos un anticipo, escribiremos o guión e empezarei a debuxar.

Para acabar, que lle aconsellas aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?

Que collan a porta e empecen a correr, sen mirar atrás, que entren no primeiro supermercado ou Macdonalds e pregúntenlle ao caixeiro, caixeira, de que lle serviu o último máster de arquitectura que pagou á Universidade, e cando se coman un Mac Royal con queixo cociñado por un doutoramento, reflexionen sobre os seus actos, levántense do seu asento e con voz airosa e agarrando o lapis da wacoom griten

“A Mies poño por testemuña que nunca máis volverei pasar fame”,

acto seguido corran moito máis rápido, pois se son estudantes de arquitectura non terán diñeiro para pagarse unha Mac Royal con queixo.

E se querían unha resposta máis optimista, ler a Echarte, ou probablemente é que non entenderon esta entrevista.

Una ilustración de Lexcursó
Unha ilustración de Lexcursó

Xavier Campos · arquitectura, cómic e crítica | Lexcursó
Marzo 2016

Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Ouro. Agradecer a Xavier o seu tempo e predisposición con este espazo.

[:]

Renovación del Centro de turismo de la Plaza Mayor de Madrid en la Casa de la Panadería | José Manuel Sanz SanzRenovation of the Center of tourism of the Major Plaza of Madrid in Casa de la Panadería | José Manuel Sanz SanzRenovación do Centro de turismo da Praza Maior de Madrid na Casa da Panadería | José Manuel Sanz Sanz

Se acomete la renovación del Centro de turismo de la Plaza Mayor de Madrid en la planta baja de la Casa de la Panadería.

JMSS_Pa_01

Nuestro objetivo fue la recuperación de la naturaleza del espacio histórico heredado, apenas alterado desde el trazado de Gómez de Mora y la intervención de Tomás Román tras del incendio de 1672.

La utilización del espacio que nos encontramos alteraba la configuración tanto del ámbito de bóvedas como del posterior del patio. El mobiliario y la información ocupaban el área central dificultando su apreciación. En el patio la construcción de elementos de soporte de material gráfico aportaba una lectura confusa de su carácter y proporciones.

Por otro lado era necesario conectar mejor visualmente ambos espacios pues el del patio aparecía como algo secundario y residual respecto del primero.

Liberamos el área central para el movimiento del público visitante para la puesta en valor y comprensión del espacio original de pilastras y bóvedas. Trasladamos la información y atención al público al perímetro mediante un mueble que se opone, por contraste de material y forma, a los elementos arquitectónicos del espacio original. Este mueble, multiplica, con su trazado sinuoso, la superficie de atención, enlazando y dando continuidad a ambos espacios.

La información audiovisual se traslada al fondo del patio. La recuperación de los huecos originales del patio, reducidos artificialmente en la solución anterior favorece la atracción sobre este espacio informativo. El propio patio recupera la sencillez de su configuración original, filtrando la luz mediante una celosía.

Obra: Renovación del Centro de turismo de la Plaza Mayor de Madrid en la planta baja de la Casa de la Panadería
Autor: José Manuel Sanz Sanz
Colaboradores: Irene Brea, Leticia Llansó, Jaime Sanz de Haro, Luisa Santamaría
Año: 2015
Promotor/ Propietario/ Institución: Madrid-Destino, Ayuntamiento de Madrid.
Emplazamiento: Plaza Mayor de Madrid, Madrid, España
Fotografías: Jesús Granada + José Cullen
+ josemanuelsanz.com

There is attacked the renovation of the Center of tourism of the Major Plaza of Madrid in the ground floor of the Casa de la Panadería.

JMSS_Pa_01

Our aim was the recovery of the nature of the historical inherited space, scarcely altered from Gómez’s tracing of Default and Tomás’s Roman intervention besides the fire of 1672.

The utilization of the space that we are was altering the configuration so much of the area of vaults as of the later one of the court. The furniture and the information were occupying the central area impeding his appraisal. In the court the construction of elements of support of graphical material was contributing a confused reading of his character and proportions.

On the other hand it was necessary to connect better visually both spaces since that of the court was appearing as slightly secondary and residual respect of the first one.

We liberate the central area for the movement of the public visitor for the putting in value and comprehension of the original space of pilasters and vaults. We move the information and attention to the public to the perimeter by means of a furniture that is opposed, for contrast of material and form, to the architectural elements of the original space. This furniture, it multiplies, with his sinuous tracing, the surface of attention, connecting and giving continuity to both spaces.

The audio-visual information moves to the bottom of the court. The recovery of the original hollows of the court, reduced artificially in the previous solution it favors the attraction on this informative space. The own court recovers the simplicity of his original configuration, leaking the light by means of a lattice.

Work: Renovation of the Center of tourism of the Major Plaza of Madrid in the ground floor of the Casa de la Panadería
Author: José Manuel Sanz Sanz
Collaborators: Irene Brea, Leticia Llansó, Jaime Sanz de Haro, Luisa Santamaría
Year: 2015
Promoter / Owner / Institution: Madrid-Destino,  Madrid Town hall.
Location: Plaza Mayor de Madrid, Madrid, Spain
Photography: Jesús Granada + José Cullen
+ josemanuelsanz.com

Acométese a renovación do Centro de turismo da Praza Maior de Madrid na planta baixa da Casa da Panadería.

JMSS_Pa_01

O noso obxectivo foi a recuperación da natureza do espazo histórico herdado, apenas alterado desde o trazado de Gómez de Moura e a intervención de Tomás Román tras do incendio de 1672.

A utilización do espazo que nos atopamos alteraba a configuración tanto do ámbito de bóvedas como do posterior do patio. O mobiliario e a información ocupaban a área central dificultando a súa apreciación. No patio a construción de elementos de soporte de material gráfico achegaba unha lectura confusa do seu carácter e proporcións.

Doutra banda era necesario conectar mellor visualmente ambos os espazos pois o do patio aparecía como algo secundario e residual respecto do primeiro.

Liberamos a área central para o movemento do público visitante para a posta en valor e comprensión do espazo orixinal de pilastras e bóvedas. Trasladamos a información e atención ao público ao perímetro mediante un moble que se opón, por contraste de material e forma, aos elementos arquitectónicos do espazo orixinal. Este moble, multiplica, co seu trazado sinuoso, a superficie de atención, enlazando e dando continuidade a ambos os espazos.

A información audiovisual trasládase ao fondo do patio. A recuperación dos ocos orixinais do patio, reducidos artificialmente na solución anterior favorece a atracción sobre este espazo informativo. O propio patio recupera a sinxeleza da súa configuración orixinal, filtrando a luz mediante unha celosía.

Obra: Renovación do Centro de turismo de la Praza Maior de Madrid na planta baixja da Casa de la Panadería
Autor: José Manuel Sanz Sanz
Colaboradores: Irene Brea, Leticia Llansó, Jaime Sanz de Haro, Luisa Santamaría
Ano: 2015
Promotor/ Propietario/ Institución: Madrid-Destino, Ayuntamiento de Madrid.
Emprazamento: Plaza Mayor de Madrid, Madrid, España
Fotografías: Jesús Granada + José Cullen
+ josemanuelsanz.com

The Life of an Architect…The Life of an Architect…The Life of an Architect…

The Life of an Architect…

The Life of an Architect… Este título es sobre la vida de arquitecto Archibald y su lucha diaria con sus colegas de oficina, empleados, clientes, contratistas, funcionarios, consultores, críticos de arquitectura, y otra gente complicada en la industria de la construcción.

Archibald dirige un estudio de arquitectura con su colega e ingeniero, Gerald. Mientras que Archibald es un visionario y un soñador romántico con tendencia a un comportamiento idealista y egocéntrico; Gerald es el racional que mantiene sus pies en la tierra. En su oficina también trabajan, entre otros, un interno explotado llamado Ralph, John, un especialista en información tecnológica de mente estrecha y Shan, un raro diseñador asiático de maquetas de cartón.

Archibald está casado con Charlotte, una abogada exitosa que renunció a su trabajo para ayudar a Archibald a limpiar su desorden administrativo. Tienen dos hijos: Archie, de seis años de edad, que quiere ser el mejor arquitecto del mundo y Charly, su hija de diez años de edad, muy inteligente y con una fuerte aversión a todo lo relacionado con el arte.

Mike Hermans (Amberes, 1971), de seudónimo Maaik, es arquitecto desde 1997 y es un dibujante para periódicos, revistas y empresas. Su tira “arch.” se publica por todo el mundo en distintos medios de arquitectura en varios idiomas.

The Life of an Architect…

The Life of an Architect… This title is about the life of architect Archibald and his daily struggle with his office colleagues, employees, clients, contractors, civil servants, consultants, architecture critics, and other people involved in the building industry. Archibald runs an architecture offi ce with his partner and engineer, Gerald.

While Archibald is a visionary and a romantic dreamer with a tendency to idealistic and egocentric behavior, Gerald is the rational one who keeps his feet on the ground. An exploited intern named Ralph; a narrowminded IT-specialist named John, and a weird Asian cardboard model builder named Mr. Shan also work in their office.

Archibald is married to Charlotte, a succesful lawyer who quit her job to help Archibald clean up his administrative mess. They have two children: Archie, his six-year-old son who wants to be the best architect in the world and Charly, a smart-mouthed ten-year-old daughter with a strong dislike for everything regarding art.

Mike Hermans (Amberes, 1971), his pseudonym is Maaik, he is an architect from 1997 and is a draftsman for newspapers, magazines and companies. His “arch” strip is published all over the world in different means of architecture in several languages.

The Life of an Architect…

The Life of an Architect… Este título é sobre a vida de arquitecto Archibald e a súa loita diaria cos seus colegas de oficina, empregados, clientes, contratistas, funcionarios, consultores, críticos de arquitectura, e outra xente complicada na industria da construción.

Archibald dirixe un estudo de arquitectura co seu colega e enxeñeiro, Gerald. Mentres que Archibald é un visionario e un soñador romántico con tendencia a un comportamento idealista e egocéntrico; Gerald é o racional que mantén os seus pés na terra. Na súa oficina tamén traballan, entre outros, un interno explotado chamado Ralph, John, un especialista en información tecnolóxica de mente estreita e Shan, un raro deseñador asiático de maquetas de cartón.

Archibald está casado con Charlotte, unha avogada exitosa que renunciou ao seu traballo para axudar a Archibald a limpar a súa desorde administrativa. Teñen dous fillos: Archie, de seis anos de idade, que quere ser o mellor arquitecto do mundo e Charly, a súa filla de dez anos de idade, moi intelixente e cunha forte aversión a todo o relacionado coa arte.

Mike Hermans (Amberes, 1971), de pseudónimo, é arquitecto desde 1997 e é un debuxante para xornais, revistas e empresas. A súa tira “arch.” publícase por todo o mundo en distintos medios de arquitectura en varios idiomas.

Objet trouvé [05]: Sota y el edificio ‘luminoso’ | Rodrigo Almonacid

SOTA 'diapositiva de luminaria de autopista' (CONVERSACIONES SOTA_p.41-ilustrac.2.5) | Rodrigo Almonacid
SOTA ‘diapositiva de luminaria de autopista’ | Fuente: Conversación en torno a Alejandro de la Sota (p.41-ilustrac.2.5)

El año 1970 es un punto de inflexión en la trayectoria arquitectónica de Alejandro de la Sota: por una parte, pierde el concurso de Cátedra de Elementos de Composición de la ETSAM, tras llevar como profesor catorce años entonces, y haberse convertido en doctor cinco años antes; por otra parte, no resulta ganador del importante concurso de proyectos para las oficinas bancarias de Bankunión, quizá porque su propuesta era tan desafiante que el promotor no confiaba en que aquel mudo prisma de vidrio serviría para dotar de identidad a su nueva sede. Sea como fuere, el caso es que Sota decide recluirse en la labor de su estudio1, abandonando el ambiente académico para siempre y negándose a aparecer en público apenas, ni siquiera a través de la publicación de sus obras en las revistas.

Encerrado pues en su estudio acomete una cierta labor introspectiva, casi expurgadora o incluso catártica, con el solo propósito de liberarse de ciertos hábitos arquitectónicos, como si quisiera buscar el firme sobre el que asentar sus años venideros como arquitecto. En ese camino le surge la oportunidad de participar en el concurso para la sede de AVIACO en 1975, un edificio emblemático que debe ser construido en plena calle Serrano de Madrid como su seña de identidad corporativa. La propuesta presentada no podía ser más radical, y quizá por ello encontró cierto rechazo entre los directivos de la compañía aérea que le impediría ganar el concurso.

La idea arquitectónica era brillante, o mejor dicho, “luminosa”: un discreto cubo cristalino, de apariencia opalescente y sutil por el día, pero también un reclamo luminoso y soporte “publicitario” durante la noche. Comenta José Manuel López-Peláez2 que Don Alejandro les mostraba a sus colaboradores en el estudio una fotografía de una ramplona luminaria de autopista (precisamente la de la cabecera de este texto) para explicarles precisamente ese efecto mágico de la luz crepuscular, cuando ésta empieza a encenderse lentamente conforme la luz del sol se va apagando… algo así como un “equilibrador lumínico”. Maravillosa ideal visual de efecto poético.

En esos años difíciles, de nuevo Sota saca fuerzas de flaqueza para intentar (quizá por última vez) construir para AVIACO el último “cubo que funciona”, esa figura ideal que Sota citaba en relación a una respuesta que Le Corbusier le escribió al alcalde de NUEVA York tras su primer viaje como promesa de vanguardia para caótica ciudad de los rascacielos. Pero Sota quería trascender esa mera boîte à miracles corbusieriana, añadiéndole una humanidad y una sensibilidad que recualificase el hexaedro puro.

En la memoria del proyecto el arquitecto gallego habla de fachadas cuyas líneas evoquen las del barrio de Salamanca en el que se iba a insertar; explica las fachadas como resultado tecnológico de una investigación de materiales (pretendía construir las fachadas con un inédito panel sándwich de metacrilato y fibra de vidrio) nada menos que con la ayuda de los científicos del CSIC; habla de las franjas transparentes (como si fueran “barras de hielo”) incrustadas horizontalmente en las paredes traslúcidas para relajar la vista panorámica desde el puesto de trabajo de cada empleado; habla de la percepción nocturna de los anuncios luminosos sobre las fachadas de los edificios como una demanda a resolver por la nueva arquitectura (en el más pleno sentido venturiniano deLearning from Las Vegas). Al fin, un espacio donde sentirse bien al trabajar: pura “arquitectura lógica” como él la llamaba.

SOTA 'sede AVIACO' perspectiva acuarela nocturna (A.SOTA FUND. ARQUIA_p.425)
SOTA ‘sede AVIACO’ perspectiva acuarela nocturna | Fuente: Alejandro de la Sota (p.425)

Quizá podamos interpretar esa fotografía de la luminaria de autopista como una especie de objet trouvé en el proceso de proyecto. Acaso sea solo una más de esas “ocurrencias” que él reclamaba para sus proyectos. Es discutible. Pero de lo que no me cabe duda es del talento de alguien que se limitó simplemente detener su mirada profunda en un objeto cotidiano, casi vulgar, a partir del cual encontraría un discurso arquitectónico capaz de desencadenar un proyecto tan magnífico y coherente como aquel de AVIACO. Hoy, pasados ya más de cuarenta años, todavía nos resultan admirables: el maestro y su obra.

Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. febrero 2016

Notas:

1 Mariano Bayón llegó a denominar esta situación de reclusión voluntaria como “arresto domiciliario”, con motivo de la entrevista que le fue concedida para el número inaugural de la revista Arquitecturas Bis en 1974.
2 LÓPEZ-PELÁEZ, José Manuel: “Recuerdo de Sota”, en Conversaciones en torno a Alejandro de la Sota. Madrid: Departamento de Proyectos de la ETSAM, 1996.

[:es]Óscar Tusquets. Arquitectos y escenógrafos | Jorge Gorostiza[:en]Óscar Tusquets. Architects and set designers | Jorge Gorostiza[:gl]Óscar Tusquets. Arquitectos e escenógrafos | Jorge Gorostiza[:]

[:es]

Óscar Tusquets. Arquitectos y escenógrafos | Jorge Gorostiza. Montse Amenós
Montse Amenós

En 1999 el conocido arquitecto Óscar Tusquets hizo la escenografía de la obra teatral La Fundación, escrita por Antonio Buero Vallejo y que se volvía a montar veinticinco años después de su estreno. En el dominical del periódico El País apareció un artículo titulado

«La prisión de Buero Vallejo. La Fundación vuelve a los escenarios 25 años después de su estreno con el debú de Tusquets como escenógrafo»,

escrito por Manuel Cuéllar, en el que se hacía un gran homenaje al trabajo de ese arquitecto:

«El escenario queda ocupado por el universo de Óscar Tusquets. La primera vez que este arquitecto y diseñador catalán realiza un trabajo para el teatro». Tusquets declaraba: «Desde hace muchos años, esperaba una oportunidad como ésta. Me parece muy extraño que, cuando una escenografía se encarga a un especialista, se piense en un pintor, pero casi nunca en un arquitecto. Creo que a muchos les apasionaría esta experiencia».

Montse Amenós, reconocida escenógrafa, diseñadora de vestuario y en aquel momento presidenta de la Associació d’Escenógrafs de Catalunya, no tardó en mandar una carta al director del periódico, que se publicó en la sección correspondiente, en la que comentaba las declaraciones de Tusquets:

«A raíz del reportaje «La prisión de Buero Vallejo» y en calidad de presidente de la Associació d’Escenógrafs de Catalunya, entidad de reciente formación que tiene 51 profesionales de la escenografía como socios, quisiera ante todo felicitarles por el reportaje y congratularme de que la escenografía ocupe un lugar tan predominante en el mismo pero, simultáneamente, lamentarme de que la noticia lo sea por el hecho de ser un prestigioso arquitecto el autor de la misma»

y continuaba

«El señor Tusquets, profesional y artista al que admiro profundamente, manifiesta en el citado reportaje que le parece extraño que cuando una escenografía se encarga a un especialista se piense en un pintor, pero casi nunca en un arquitecto, y cree que a muchos les apasionaría esta experiencia. Ha olvidado mencionar a otros especialistas: los escenógrafos. A muchos de nosotros también nos apasionaría la experiencia de colaborar en los proyectos arquitectónicos de la construcción y reforma de los teatros. Es sin duda enriquecedor el hecho de que distintas disciplinas que tienen tantos puntos en común se invadan unas a otras, pero me duele comprobar que la escenografía sólo es noticia justamente cuando ejerce un artista invitado».

Es difícil negar que Montse Amenós tenía razón y todavía hoy, más de quince años después, se sigue dando más importancia a las declaraciones de arquitectos estrella que a otros profesionales.

Jorge Gorostiza, arquitecto.
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, septiembre 2015

[:en]

Montse Amenós
Montse Amenós

In 1999 the acquaintance architect Óscar Tusquetss did the scenery of the theatrical work The Foundation written by Antonio Buero Vallejo and that was returning to mount twenty-five years after his premiere. In the Sunday one of the periodic El País newspaper a qualified article appeared

«Buero Vallejo’s prison. The Foundation returns to the scenes 25 years after his premiere with Tusquets’s debut as set designer»,

written by Manuel Cuéllar, in whom a great honoring was done to the work of this architect:

«The scene remains occupied by the universe of Oscar Tusquets. The first time that this architect and Catalan designer realizes a work for the theatre». Tusquets was declaring: «For many years, it was waiting for an opportunity as this one. It never seems to me to be very strange that, when a scenery takes charge to a specialist, it is thought about a painter, but almost in an architect. I think that to many this experience would carry away them».

Montse Amenós, recognized set designer, designer of wardrobe and in that moment chairwoman of the Associació d’Escenógrafs de Catalunya, was not late in ordering a letter the director of the newspaper, who was published in the corresponding section, in which it was commenting on Tusquets’s declarations:

«Immediately after the article «Buero Vallejo’s prison» and as president of the Associació d’Escenógrafs of Catalonia, entity of recent formation that takes 51 professionals of the scenery as partners, wanted to congratulate them first of all on the article and to congratulate of that the scenery occupies such a predominant place in the same one but, simultaneously, to complain that the news it is for the fact of being a prestigious architect the author of the same one»

and he was continuing

«The gentleman Tusquets, professional and artist whom I admire deeply, demonstrates in the mentioned article that it seems to him to be strange that when a scenery takes charge to a specialist it is never thought about a painter, but almost about an architect, and thinks that to many this experience would carry away them. It has forgotten to mention other specialists: the set designers. To many of us also we would be carried away by the experience of collaborating in the architectural projects of the construction and reform of the theatres. It is undoubtedly wealth-producing the fact that different disciplines that have so many points jointly are invaded some to others, but it hurts me to verify that the scenery only is a news exactly when an invited artist practises».

It is difficult to deny that Montse Amenós had reason and still today, any more than fifteen years later, more importance continues giving him to the declarations of major architects that to other professionals.

Jorge Gorostiza, architect.
Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, september 2015

[:gl]

Montse Amenós
Montse Amenós

En 1999 o coñecido arquitecto Óscar Tusquets fixo a escenografía da obra teatral A Fundación, escrita por Antonio Buero Vallejo e que se volvía a montar vinte e cinco anos despois da súa estrea. No dominical do xornal El País apareceu un artigo titulado

«A prisión de Buero Vallejo. A Fundación volve aos escenarios 25 anos despois da súa estrea co debú de Tusquets como escenógrafo»,

escrito por Manuel Cuéllar, no que se facía unha gran homenaxe o traballo dese arquitecto:

«O escenario queda ocupado polo universo de Óscar Tusquets. A primeira vez que este arquitecto e deseñador catalán realiza un traballo para o teatro». Tusquets declaraba: «Desde hai moitos anos, esperaba unha oportunidade como esta. Paréceme moi estraño que, cando unha escenografía encárgase a un especialista, pénsese nun pintor, pero case nunca nun arquitecto. Creo que a moitos lles apaixonaría esta experiencia».

Montse Amenós, recoñecida escenógrafa, deseñadora de vestiario e naquel momento presidenta da Associació d’Escenógrafs de Catalunya, non tardou en mandar unha carta ao director do xornal, que se publicou na sección correspondente, na que comentaba as declaracións de Tusquets:

«A raíz da reportaxe «A prisión de Buero Vallejo» e en calidade de presidente da Associació d’Escenógrafs de Catalunya, entidade de recente formación que ten 51 profesionais da escenografía como socios, quixese ante todo felicitarlles pola reportaxe e congratularme de que a escenografía ocupe un lugar tan predominante no mesmo pero, simultaneamente, lamentarme de que a noticia o sexa polo feito de ser un prestixioso arquitecto o autor da mesma»

e continuaba

«O señor Tusquets, profesional e artista ao que admiro profundamente, manifesta na citada reportaxe que lle parece estraño que cando unha escenografía encárgase a un especialista pénsese nun pintor, pero case nunca nun arquitecto, e cre que a moitos lles apaixonaría esta experiencia. Esqueceu mencionar a outros especialistas: os escenógrafos. A moitos de nós tamén nos apaixonaría a experiencia de colaborar nos proxectos arquitectónicos da construción e reforma dos teatros. É sen dúbida enriquecedor o feito de que distintas disciplinas que teñen tantos puntos en común invádanse unhas a outras, pero dóeme comprobar que a escenografía só é noticia xustamente cando exerce un artista invitado».

É difícil negar que Montse Amenós tiña razón e aínda hoxe, máis de quince anos despois, séguese dando máis importancia ás declaracións de arquitectos estrela que a outros profesionais.

Jorge Gorostiza, arquitecto.
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, setembro 2015

[:]

Visor de ortofotos aéreas de España en distintos añosVisor of ortophotos air of Spain in the different yearsVisor de ortofotos aéreas de España en distintos anos

0

Visor de ortofotos aéreas de España en distintos años
Visor de ortofotos aéreas de España en distintos años

Una ortofoto, u ortofotografía, es una fotografía aérea corregida geométricamente (ortorectificada). A diferencia de una imagen aérea, una ortofoto puede ser utilizada para realizar mediciones reales ya que es una representación precisa de la superficie terrestre, en la que se han corregido las distorsiones inherentes a las imágenes aéreas.

Las ortofotos combinan las características de detalle y cobertura temporal de las fotografías aéreas y la escala uniforme y precisión geométrica de los mapas. Esto permite a las ortofotos ser usadas en muchas ocasiones como fondo sobre el que se superponen los elementos de un mapa.

Existe la creación de Ortofotografrías a partir de otros métodos, como levantamientos fotográficos, referencias entre fotos a partir de puntos de concordancia. Esto se hace mediante la calibración de cámara y el uso de software especializado como por ejemplo Photomodeler.

Plan Nacional de Ortofotografía Aérea (PNOA)

SIGPAC

Aplicaciones científicas de la fotografía

TopoFlight

Portal del Plan Nacional de Ortofotografía Aérea (PNOA)

Centro de Descargas del Instituto Geográfico Nacional/Centro Nacional de Información Geográfica

La virtud de este visor de ortofotos aéreas, además de estar referido a España, es que podemos buscar y obtener las la evolución histórica de las zonas que nos interesen gracias a las base de datos recopiladas existente durante las últimas décadas.

Para ello simplemente tendréis que acceder a la web mapas de bolsillo.

Visor de ortofotos aéreas de España en distintos años
Visor of ortophotos air of Spain in the different years

An ortophoto, or ortophotography, is an aerial photography corrected geometrically (ortorectified). Unlike an air image, an ortofoto can be used to realize royal measurements since it is a precise representation of the terrestrial surface, in which there have been corrected the distortions inherent in the air images.

The ortophotos combine the characteristics of detail and temporary coverage of the aerial photographies and the uniform scale and geometric precision of the maps. This allows to the ortofotos to be used in many occasions as bottom on which the elements of a map are superposed.

Ortophotography’s creation exists from other methods, as photographic raisings, you index between photos from points of conformity. This is done by means of the calibration of chamber and the use of specialized software as for example Photomodeler.

Ortophotography Aérea’s National plan (PNOA)

SIGPAC

Scientific applications of the photography

TopoFlight

Portal of Ortophotography Aérea’s National Plan (PNOA)

Center of Unloads of the Geographical Institute National Native /Center of Geographical Informationa

The virtue of this visor of ortofotos air, beside being recounted to Spain, is that we can look and obtain the historical evolution of the zones in that we are interested thanks to of information compiled existing during the last decades.

For it simply you will have to accede to web maps of pocket.

Visor de ortofotos aéreas de España en distintos años
Visor de ortofotos aéreas de España en distintos anos

Unha ortofoto, ou ortofotografía, é unha fotografía aérea corrixida geométricamente (ortorectificada). A diferenza dunha imaxe aérea, unha ortofoto pode ser utilizada para realizar medicións reais xa que é unha representación precisa da superficie terrestre, na que se corrixiron as distorsiones inherentes ás imaxes aéreas.

As ortofotos combinan as características de detalle e cobertura temporal das fotografías aéreas e a escala uniforme e precisión xeométrica dos mapas. Isto permite ás ortofotos ser usadas en moitas ocasións como fondo sobre o que se superpoñen os elementos dun mapa.

Existe a creación de Ortofotografrías a partir doutros métodos, como levantamentos fotográficos, referencias entre fotos a partir de puntos de concordancia. Isto faise mediante a calibración de cámara e o uso de software especializado por exemplo Photomodeler.

Plan Nacional de Ortofotografía Aérea (PNOA)

SIGPAC

Aplicacións científicas da fotografía

TopoFlight

Portal do Plan Nacional de Ortofotografía Aérea (PNOA)

Centro de Descargas do Instituto Geográfico Nacional/Centro Nacional de Información Geográfica

A virtude deste visor de ortofotos aéreas, ademais de estar referido a España, é que podemos buscar e obter as a evolución histórica das zonas que nos interesen grazas ás base de datos recompiladas existente durante as últimas décadas.

Para iso simplemente teredes que acceder á web mapas de peto.

Intervención efímera en San Jerónimo de Baza | Antonio L. Espinar – Beatriz Mellado – Antonio L. Espinar Ephemeral intervention in San Jerónimo de Baza | Antonio L. Espinar – Beatriz Mellado – Antonio L. Espinar Intervención efímera en San Xerónimo de Baza | Antonio L. Espinar – Beatriz Mellado – Antonio L. Espinar

SJdB_Expo_07

El proyecto es un montaje de andamios, en la antigua iglesia de San Jerónimo de Baza, que funcionan como soporte para exposiciones y protección de los revestimientos, que no están tratados todavía (solo le ha podido llevar a cabo la primera fase de la rehabilitación, de la que llevábamos la dirección de obra en el estudio).

La idea surge al desmontar el sistema de andamios obsoletos que apuntalaban las bóvedas del crucero y ábside, durante la obra.

Los paneles que están expuestos ahora, tratan sobre el propio proceso constructivo de la primera fase (obras de estabilización estructural y cubiertas) y también los hemos hecho en el estudio. La idea es que todo fuera “Low cost” los materiales son reciclados y todo se ha llevado a cabo por la colaboración del Ayuntamiento Baza, Junta de Andalucía, y la constructora de la obra OTERO.

Nuestra intención al hacer este montaje, fue que el lugar se quedara un poco mas interesante para montar actividades dentro, ya que ahora la iglesia pertenece al ayuntamiento de Baza y la entendemos como una gran plaza cubierta.

Al comienzo de la obra desmontamos los andamios que sujetaban el crucero desde hacia décadas y nos dimos cuenta de que teníamos muchísimo material en potencia que se iba a vender al chatarrero ya que estaban descatalogados, y por otra parte nos daba mucha pena no poder mostrar la obra desarrollada en las cubiertas de la iglesia a todo el pueblo de Baza, por lo que propusimos al Ayuntamiento de Baza montar una exposición de 10 planes que explicaban toda la obra realizada, usando como soporte los andamios que ya teníamos, a su vez en reciclamos unas traviesas antiguas que estaban en desuso para formar bancos de descanso.

La intervención permanecerá ahí hasta que se realice la segunda fase de la obra, y se adecue el espacio para un centro cultural, mientras tanto los visitantes quedan protegidos de pequeños desprendimientos de los muros y se ha creado un soporte e iluminación adecuada para muchos tipos de eventos públicos.

Obra: Intervención efímera en San Jerónimo de Baza
Autores: Antonio Luis Espinar Moreno, Beatriz Mellado Fernandez-Palma y Antonio Luis Espinar Pulgar.
Colaboradores:  Ayuntamiento de Baza, Construcciones OTERO, Junta de Andalucia
Año: 2015
Emplazamiento: Baza, Granada, España
Fotografías: Beatriz Mellado Fernandez-Palma y Antonio Luis Espinar Pulgar

SJdB_Expo_07

The project is an assembly of scaffoldings, in San Jerónimo in baza former church, which they work as support for exhibitions and protection of the coatings, which are not treated still (only it could have carried out the first phase of the rehabilitation, of which we were taking the direction of work in the study).

The idea arises on having dismantled the system of obsolete scaffoldings that were supporting the vaults of the cruise and apse, during the work.

The panels that are exposed now, treat on the own constructive process of the first phase (works and covered of structural stabilization) and also we have done them in the study. The idea is that everything was “Low cost” the materials are recycled and everything has carried out for the collaboration of the Town hall Advantage, Meeting of Andalusia, and the construction one of the work OTERO.

Our intention on having done this assembly, was that the place was remaining a bit an interesting mas to mount activities inside, since now the church belongs to the town hall of Advantage and we understand it as a great covered square.

To the beginning of the work we dismantle the scaffoldings that were holding the cruise from about decades and we realized that we had very much materially in power that was going to sell at the scrap metal dealer since they were descatalogados, and on the other hand it was giving us great a sorrow not to be able to show the work developed in the covers of the church to the whole people of Advantage, for what we proposed to the Town hall of Advantage to mount an exhibition of 10 plans that were explaining the whole realized work, using like support the scaffoldings that already we had, in turn in we recycle the naughty ancient some that were in disuse to form banks of rest.

The intervention will remain there until the second phase of the work is realized, and adecue the space for a cultural center, meanwhile the visitors remain protected from small detachments of the walls and there has been created a support and lighting adapted for many types of public events.

Obra: Ephemeral intervention in San Jeronimo de Baza
Authors: Antonio Luis Espinar Moreno, Beatriz Mellado Fernandez-Palma and Antonio Luis Espinar Pulgar.
Collaborators: Baza Council Hall, OTERO Construction Company, Junta de Andalucia
Year: 2015
Location: Baza, Granada, Spain
Photografíasphy: Beatriz Mellado Fernandez-Palma and Antonio Luis Espinar Pulgar

SJdB_Expo_07

O proxecto é unha montaxe de estadas, na antiga igrexa de San Jerónimo de Baza, que funcionan como soporte para exposicións e protección dos revestimentos, que non están tratados aínda (só púidolle levar a cabo a primeira fase da rehabilitación, da que levabamos a dirección de obra no estudo).

A idea xorde ao desmontar o sistema de estadas obsoletas que apontoaban as bóvedas do cruceiro e ábsida, durante a obra.

Os paneis que están expostos agora, tratan sobre o propio proceso construtivo da primeira fase (obras de estabilización estrutural e cubertas) e tamén os fixemos no estudo. A idea é que todo fose “Low cost” os materiais son reciclados e todo se levou a cabo pola colaboración do Concello Baza, Junta de Andalucía, e a construtora da obra OTERO.

Our intention on having done this assembly, was that the place was remaining a bit an interesting mas to mount activities inside, since now the church belongs to the town hall of Advantage and we understand it as a great covered square.

Ao comezo da obra desmontamos as estadas que suxeitaban o cruceiro desde cara a décadas e démonos conta de que tiñamos moitísimo material en potencia que se ía a vender ao chatarrero xa que estaban descatalogados, e por outra banda dábanos moita pena non poder mostrar a obra desenvolvida nas cubertas da igrexa a todo o pobo de Baza, polo que propuxemos ao Concello de Baza montar unha exposición de 10 plans que explicaban toda a obra realizada, usando como soporte as estadas que xa tiñamos, á súa vez en reciclamos unhas travesas antigas que estaban en desuso para formar bancos de descanso.

A intervención permanecerá aí ata que se realice a segunda fase da obra, e se adecue o espazo para un centro cultural, mentres tanto os visitantes quedan protexidos de pequenos desprendementos dos muros e creouse un soporte e iluminación adecuada para moitos tipos de eventos públicos.

Obra: Intervención efímera en San Xerónimo de Baza
Autores: Antonio Luis Espinar Moreno, Beatriz Mellado Fernandez-Palma e Antonio Luis Espinar Pulgar.
Colaboradores: Concello de Baza, Construcciones OTERO, Xunta de Andalucia
Ano: 2015
Emprazamento: Baza, Granada, España
Fotografías: Beatriz Mellado Fernandez-Palma e Antonio Luis Espinar Pulgar

RCR Arquitectes. Creatividad CompartidaRCR Arquitectes. Shared creativityRCR Arquitectes. Creatividade Compartida

0

RCR-Arquitectes

La próxima exposición que albergará el Museo ICO en Madrid, RCR Arquitectes. Creatividad Compartida, mostrará los más de 25 años de trayectoria profesional de los catalanes Rafael Aranda, Carme Pigem y Ramón Vilalta, al frente del estudio de arquitectura RCR Arquitectes.

Entre las obras que estarán en esta nueva exposición del año 2016 en el Museo ICO se encuentra el Museo Soulages, en Rodez (Francia), por el que RCR Arquitectes recibió el pasado 28 de octubre el Primer Premio en los PAEI (Premio de Arquitectura Española Internacional 2015), dentro de la modalidad de arquitectura, que concede el Consejo Superior de Colegios de Arquitectos de España.

RCR crea una arquitectura telúrica que parece haber sido expulsada por los volcanes que rodean Olot. Realizados con materiales de enorme expresividad (acero cortén, piedra natural sin desbastar, hormigón visto, grandes superficies de vidrio…), sus edificios se funden con el paisaje en el que se asientan, desmaterializando los límites entre interior y exterior para conseguir una mayor comunión de sus moradores con la naturaleza. Maquetas, croquis, diversos elementos de construcción utilizados en sus edificios y audiovisuales constituyen parte de los materiales que conforman esta muestra. Entre ellos, los dibujos, esbozos y acuarelas juegan un papel primordial en las fases de proyecto y materialización de sus edificios.

Esta es la primera exposición de las tres que albergará el Museo ICO a lo largo del año 2016. Estamos seguros de que suscitará tanto interés como las de años anteriores, ya que se trata de uno de los estudios españoles de arquitectura con más prestigio y proyección internacional. Con “RCR Arquitectes. Creatividad compartida” queremos, desde el Museo ICO, continuar acercando a toda la sociedad la arquitectura española actual, que pivotará  este año entre Cataluña y Andalucía, de donde traeremos a partir de octubre la obra de los sevillanos Cruz y Ortiz”.

Mónica de Linos, directora de la Fundación ICO.

La exposición del Museo ICO “RCR Arquitectes. Creatividad Compartida” es la fusión de las muestras “RCR Arquitectes. Creatividad compartida” (Palau Robert, del 26 de marzo al 13 de septiembre de 2015, con más de 70.000 visitantes) y “RCR Arquitectes. Papeles” (Arts Santa Mónica, del 19 de mayo al 13 de septiembre de 2015), organizadas, respectivamente, por el Departamento de la Presidencia y el Departamento de Cultura de la Generalitat de Catalunya, en colaboración con RCR • BUNKA Fundación privada.

RCR Arquitectes. Creatividad Compartida
24 de febrero-8 de mayo 2016
Museo ICO
Entrada gratuita

RCR-Arquitectes

The next exhibition that will shelter the Museum ICO in Madrid, RCR Arquitectes. Shared creativity, it will show more than 25 years of professional path of the Catalans Rafael Aranda, Carme Pigem and Ramon Vilalta, at the head of the study of architecture RCR Arquitectes.

Between the works that will be in this new exhibition of the year 2016 in the Museum ICO one finds the Museum Soulages, in Rodez (France), for which RCR Arquitectes got last October 28 the First Prize in the PAEI (Prize of Spanish International Architecture 2015), inside the modality of architecture, which grants the Top Advice of Architects’ Colleges of Spain.

RCR believes a telluric architecture that seems to have be expelled by the volcanoes that Olot surrounds. Realized with materials of enormous expressiveness (I steel cortén, natural stone without refining, seen concrete, big surfaces of glass …), his buildings are founded with the landscape that they agree, desmaterializando the limits between interior and exterior to obtain a major communion of his inhabitants with the nature. Models, sketch, diverse elements of construction used in his buildings and audio-visual they constitute a part of the materials that shape this sample. Between them, the drawings, sketches and water-colors play a basic paper in the phases of project and materialization of his buildings.

This one is the first exhibition of the three that will shelter the Museum ICO throughout the year 2016. We are sure that it will provoke so much interest as those of previous years, since it is a question of one of the Spanish studies of architecture with more prestige and international projection. With » RCR Arquitectes. Shared creativity » we want, from the Museum ICO, to continue bringing the Spanish current architecture over to the whole company, that pivotará this year between Catalonia and Andalusia, wherefrom we will bring from October the work of Sevillian Cruz & Ortiz”.

Mónica de Linos, Director of the Foundation ICO.

The exhibition of the Museum ICO RCR Arquitectes. Shared creativity is the merger of the samples “RCR Arquitectes. Shared creativity” (Palau Robert, from March 26 to September 13, 2015, with more than 70.000 visitors) and “RCR Arquitectes. Papers” (Arts Santa Mónica, from May 19 to September 13, 2015), organized, respectively, by the Department of the Presidency and the Department of Culture of the Autonomous government of Catalonia of Catalonia, in collaboration with RCR · BUNKA private Foundation.

RCR Arquitectes. Shared creativity
On February 24 on May, 8, 2016
ICO Museum
Admission free

RCR-Arquitectes

A próxima exposición que albergará o Museo ICO en Madrid, RCR Arquitectes. Creatividad Compartida, mostrará os máis de 25 anos de traxectoria profesional dos cataláns Rafael Aranda, Carme Pigem e Ramón Vilalta, á fronte do estudo de arquitectura RCR Arquitectes.

Entre as obras que estarán nesta nova exposición do ano 2016 no Museo ICO atópase o Museo Soulages, en Rodez (Francia), polo que RCR Arquitectes recibiu o pasado 28 de outubro o Primeiro Premio nos PAEI (Premio de Arquitectura Española Internacional 2015), dentro da modalidade de arquitectura, que concede o Consello Superior de Colexios de Arquitectos de España.

RCR crea unha arquitectura telúrica que parece ser expulsada polos volcáns que rodean Olot. Realizados con materiais de enorme expresividade (aceiro cortén, pedra natural sen desbastar, formigón visto, grandes superficies de vidro?), os seus edificios fúndense coa paisaxe no que se asintan, desmaterializando os límites entre interior e exterior para conseguir unha maior comuñón dos seus moradores coa natureza. Maquetas, esbozos, diversos elementos de construción utilizados nos seus edificios e audiovisuais constitúen parte dos materiais que conforman esta mostra. Entre eles, os debuxos, esbozos e acuarelas xogan un papel primordial nas fases de proxecto e materialización dos seus edificios.

Esta é a primeira exposición das tres que albergará o Museo ICO ao longo do ano 2016. Estamos seguros de que suscitará tanto interese como as de anos anteriores, xa que se trata dun dos estudos españois de arquitectura con máis prestixio e proxección internacional. Con «RCR Arquitectes. Creatividade compartida» queremos, desde o Museo ICO, continuar achegando a toda a sociedade a arquitectura española actual, que pivotará este ano entre Cataluña e Andalucía, de onde traeremos a partir de outubro a obra da sevillanos Cruz e Ortiz”.

Mónica de Linos, directora da Fundación ICO.

A exposición do Museo ICO “RCR Arquitectes. Creatividade Compartida” é a fusión das mostras “RCR Arquitectes. Creatividade compartida” (Palau Robert, do 26 de marzo ao 13 de setembro de 2015, con máis de 70.000 visitantes) e “RCR Arquitectes. Papeis” (Arts Santa Mónica, do 19 de maio ao 13 de setembro de 2015), organizadas, respectivamente, polo Departamento da Presidencia e o Departamento de Cultura da Generalitat de Catalunya, en colaboración con RCR • BUNKA Fundación privada.

RCR Arquitectes. Creatividad Compartida
24 de febreiro-8 de maio 2016
Museo ICO
Entrada gratuita

[:es]Mi casa es mi castillo | Jorge Meijide[:en]My home is my castle | Jorge Meijide[:gl]O meu fogar é o meu castelo | Jorge Meijide[:]

[:es]

The Art of Living, Saul Steinberg, 1949
The Art of Living, Saul Steinberg, 1949

Mi casa es mi castillo.

Edward Coke formula esta conocida frase, “For a man’s house is his castle”, a finales del siglo XVI. En ella el jurista inglés se refería a la cuestión legal sobre la potestad del señor de la casa de no dejar entrar a los hombres del rey sin una causa legalmente justificada. Desde entonces dicha doctrina ha evolucionado de diversas maneras, pero la que nos interesa es aquella que establece la condición de privacidad que la casa conlleva. Un castillo, una casa, un espacio o colección de espacios, alojan la vida privada de sus habitantes y permiten su intimidad en diversos grados. Esta arquitectura de la domus, esta arquitectura doméstica, que algunos califican de menor pero que es en cambio la más intensa de todas, es la que ahora nos interesa.

La arquitectura, entre otras cosas, surge en relación directa con la vida. Es su cobijo y su escenario. El espacio en arquitectura siempre es espacio vivido, siempre es espacio habitado. Vivido y habitado tanto por el que lo imagina, crea y construye como por el que lo disfruta, percibe y habita. Por ello los espacios tienen la capacidad de evocar tanto la presencia de las cosas presentes como las pasadas, al igual que evocan también las presencias, vivencias y recuerdos de las personas que los han habitado y recorrido. Habitar es vivir un espacio, es usarlo y es aprehenderlo. Habitar significa dejar huellas, decía Walter Benjamin. Habitar un espacio es apropiarse de él y las huellas que en ellos dejamos solo son visibles para el que las deja y no son transferibles. La experiencia es personal, la emoción es íntima.

La arquitectura es un arte de emoción y es un arte de pasión, de la emoción y de la pasión del hombre. De la emoción cuando se siente y se percibe. Cuando se habita. Y de la pasión necesaria para crearla, para darle forma y construirla. La arquitectura, la estancia que ésta conforma, es forma construida y habitada. Es, como dice Juan Navarro, una caja de resonancia, una habitación vacante a la espera de esas impresiones. Acciones y comportamientos que transcienden la funcionalidad del mero uso distributivo de los espacios.

Habitar un espacio es hacerlo a la medida del hombre, esto es, sirviendo de marco y escena de su cotidianidad, de su privacidad frente a los otros y de la necesaria intimidad inmanente a nuestro ser. El espacio, la estancia del hombre, se torna denso en significados en tanto queda marcado por la vida que acoge en su interior. Ésta se graba en sus límites y resuena al ser habitada como la tecla del piano que guarda su nota hasta ser pulsada. El espacio así entendido se transforma en contenedor sensible:

“Cada unión (entre cuartos) habla de un sistema de relaciones entre las partes que trasciende los problemas de mera composición, porque bajo ellos, hay otro más profundo de relación de las personas que habitan esas formas. Así pues, no se trata de un asunto de simple forma, sino de sociología”. 1

Los espacios habitados actúan como cámaras de resonancia de la vida, de sus habitantes, captadores y emisores sensoriales cuya compleja fenomenología constituye su verdadera esencia. Esa es la cualidad poética del espacio habitable. Esa es la cualidad de la arquitectura, la que conmueve. Es la misma cualidad que con la que se piensa la arquitectura, sus espacios, composiciones y construcciones, a través de la imaginación creadora. Esa misma imaginación a la que alude Quetglas cuando rotundamente habla de la arquitectura de Enric Miralles:

«Yo afirmo lo siguiente: hay que llamar arquitectura, no a unos objetos construidos de acuerdo a unas ciertas técnicas y materiales, sino a un modo de imaginar” 2.

Eso es la arquitectura.

La vida privada y los espacios domésticos inherentes a ella han ido perdiendo la connotación de intimidad de la que gozaban hasta bien entrado el siglo XIX, tanto a través de la evolución de los propios espacios que la cobijaban como de la conducta social y personal que la amparaban, para irse poco a poco encaminando, inexorablemente, hacia el reflejo de la sociedad abierta y expuesta en la que vivimos actualmente; que si bien es más abierta, permisiva y expositiva, ha conducido, por contra, hacia una mayor y más profunda introspección en el carácter individual del sujeto. Hacia el ensimismamiento del habitante y la valoración privada de la estancia habitable.

Este camino hacia la introspección, hacia el ensimismamiento, se refleja bien en estas palabras de Ortega:

“El hombre puede, de cuando en cuando, suspender su ocupación directa de las cosas, desasirse de su derredor, desentenderse de él, y sometiendo su facultad de atender a una torsión radical, volverse, por decirlo así, de espaldas al mundo y meterse dentro de sí, atender a su propia intimidad o, lo que es igual, ocuparse de si mismo y no de lo otro, de las cosas…, o dicho con un espléndido vocablo que sólo existe en nuestro idioma: que el hombre puede ensimismarse”.

Jorge Meijide . Arquitecto
Coruña. Febrero 2016

Notas:

1 Cuartos sueltos, Santiago de Molina. www.santiagodemolina.com. Enero 2016.

2 No te hagas ilusiones, Josep Quetglas. El Croquis 49/59, pag. 22-27. Madrid. Septiembre 1991.[:en]

The Art of Living, Saul Steinberg, 1949
The Art of Living, Saul Steinberg, 1949

My home is my castle.

Edward Coke formulates this known phrase, “For a man’s house is his castle, at the end of the 16th century. In her the jurist Englishman was referring to the legal question on the legal authority of the master of the house not to stop to enter the men of the king without a reason legally well-taken. Since then the above mentioned doctrine has evolved of diverse ways, but the one that we are interested is that one that establishes the condition of privacy that the house carries. A castle, a house, a space or collection of spaces, they lodge the life deprived of his inhabitants and allow his intimacy in diverse degrees. This architecture of the domus, this domestic architecture, which some of they of them qualify of minor but which is on the other hand the most intense of all, is in the one that now we are interested.

The architecture, among other things, arises in direct relation with the life. It is his cover and his scene. The space in architecture always is a life space, always it is an inhabited space. Lived and lived so much by the one that imagines it, believe and he constructs like for the one that enjoys it, perceives and lives. As it the spaces have the aptitude to evoke both the presence of the present things and the past ones, as there evoke also the presences, experiences and recollections of the persons that them have lived and tour. Living is to live through a space, is to use it and is to apprehend it. To live means to leave fingerprints, was saying Walter Benjamin. To live a space is to appropriate of him and the fingerprints that in them we make alone sound visible for the one that leaves them and they are not transferable. The experience is personal, the emotion is intimate.

The architecture is an art of emotion and is an art of passion, of the emotion and of the passion of the man. Of the emotion when he feels and is perceived. When it is lived. And of the passion necessary to create it, to give him form and to construct it. The architecture, the stay that this one shapes, is a form constructed and inhabited. It is, as says Juan Navarro, a sound box, a vacant room to the wait of these impressions. Actions and behaviors that transcienden the functionality of the mere distributive use of the spaces.

La arquitectura es un arte de emoción y es un arte de pasión, de la emoción y de la pasión del hombre. De la emoción cuando se siente y se percibe. Cuando se habita. Y de la pasión necesaria para crearla, para darle forma y construirla. La arquitectura, la estancia que ésta conforma, es forma construida y habitada. Es, como dice Juan Navarro, una caja de resonancia, una habitación vacante a la espera de esas impresiones. Acciones y comportamientos que transcienden la funcionalidad del mero uso distributivo de los espacios.

Living a space is to do it to the measure of the man, this is, using as frame and scene of his commonness, as his privacy opposite to others and as the necessary immanent intimacy our being. The space, the stay of the man, becomes dense in meanings while he remains marked by the life that receives in his interior. This one is recorded in his limits and resounds on having been lived as the key of the piano that guards his note up to being touched. The space like that understood transforms in sensitive container:

“Every union (between quarters) speaks about a system of relations between the parts that it comes out the problems of mere composition, because under them, there is deeper other one of relation of the persons who live these forms. This way so, it is not a question of a matter of simple form, but of sociology”. 1

The inhabited spaces act as resonance chambers of the life, of his inhabitants, captators and sensory issuers whose complex fenomenología constitutes his real essence. This it is the poetical quality of the inhabitable space. This it is the quality of the architecture, which it affects. It is the same quality that with that there are thought the architecture, his spaces, compositions and constructions, across the creative imagination. The same imagination to which Quetglas alludes when roundly he speaks about Enric Miralles’s architecture:

«I affirm the following thing: it is necessary to call architecture, not to a few objects constructed from agreement to a few certain technologies and materials, but to a way of imagining” 2.

It is the architecture.

The private life and the domestic spaces inherent in she have been losing the connotation of intimacy of which they were enjoying up to entered good the 19th century, so much across the evolution of the own spaces that they were sheltering like of the social and personal conduct that they were protecting her, to be intending little by little, inexorably, towards the reflection of the company opened and exposed in that we live nowadays; that though it is more opened, permissive and explanatory, has driven, for against, towards the major one and deeper introspection in the individual character of the subject. Towards the absorption of the inhabitant and the valuation deprived of the inhabitable stay.

This way towards the introspection, towards the absorption, is reflected well in these words of Imperial sand grouse:

“The man can suspend, every now and then, his direct occupation of the things, extricate of his contour, affect ignorance of him, and submitting his faculty to attend to a radical twist, to turn, for saying it this way, of backs to the world and to get inside yes, to attend to his own intimacy or, which is equal, to deal if same and not the different thing, the things …, or saying with a splendid word that only it exists in our language: that the man can ensimismarse”.

Jorge Meijide . Architect
Coruña. February 2016

Notas:

1 Cuartos sueltos, Santiago de Molina. www.santiagodemolina.com. Enero 2016.

2 No te hagas ilusiones, Josep Quetglas. El Croquis 49/59, pag. 22-27. Madrid. Septiembre 1991.[:gl]

The Art of Living, Saul Steinberg, 1949
The Art of Living, Saul Steinberg, 1949

O meu fogar é o meu castelo.

Edward Coke Edward Coke formula esta coñecida frase, “For a man’s house is his castle, a finais do século XVI. Nela o xurista inglés referíase á cuestión legal sobre a potestade do señor da casa de non deixar entrar aos homes do rei sen unha causa legalmente xustificada. Desde entón dita doutrina evolucionou de diversas maneiras, pero a que nos interesa é aquela que establece a condición de privacidade que a casa leva. Un castelo, unha casa, un espazo ou colección de espazos, aloxan a vida privada dos seus habitantes e permiten a súa intimidade en diversos graos. Esta arquitectura da domus, esta arquitectura doméstica, que algúns cualifican de menor pero que é en cambio a máis intensa de todas, é a que agora nos interesa.

A arquitectura, entre outras cousas, xorde en relación directa coa vida. É o seu acubillo e o seu escenario. O espazo en arquitectura sempre é espazo vivido, sempre é espazo habitado. Vivido e habitado tanto polo que o imaxina, crea e constrúe como polo que o goza, percibe e habita. Por iso os espazos teñen a capacidade de evocar tanto a presenza das cousas presentes como as pasadas, do mesmo xeito que evocan tamén as presenzas, vivencias e recordos das persoas que os habitaron e percorrido. Habitar é vivir un espazo, é usalo e é aprehenderlo. Habitar significa deixar pegadas, dicía Walter Benjamin.. Habitar un espazo é apropiarse del e as pegadas que neles deixamos só son visibles para o que as deixa e non son transferibles. A experiencia é persoal, a emoción é íntima.

A arquitectura é unha arte de emoción e é unha arte de paixón, da emoción e da paixón do home. Da emoción cando sente e percíbese. Cando se habita. E da paixón necesaria para creala, para darlle forma e construíla. A arquitectura, a estancia que esta conforma, é forma construída e habitada. É, como di Juan Navarro, unha caixa de resonancia, unha habitación vacante á espera desas impresións. Accións e comportamentos que transcienden a funcionalidade do mero uso distributivo dos espazos.

Habitar un espazo é facelo á medida do home, isto é, servindo de marco e escena da súa cotidianidad, da súa privacidade fronte aos outros e da necesaria intimidade inmanente ao noso ser. O espazo, a estancia do home, tórnase denso en significados en tanto queda marcado pola vida que acolle no seu interior. Esta grávase nos seus límites e resoa ao ser habitada como a tecla do piano que garda a súa nota ata ser pulsada. O espazo así entendido transfórmase en colector sensible:

“Cada unión (entre cuartos) fala dun sistema de relacións entre as partes que transcende os problemas de mera composición, porque baixo eles, hai outro máis profundo de relación das persoas que habitan esas formas. Así pois, non se trata dun asunto de simple forma, senón de socioloxgía”. 1

Os espazos habitados actúan como cámaras de resonancia da vida, dos seus habitantes, captadores e emisores sensoriais cuxa complexa fenomenología constitúe a súa verdadeira esencia. Esa é a calidade poética do espazo habitable. Esa é a calidade da arquitectura, a que conmove. É a mesma calidade que coa que se pensa a arquitectura, os seus espazos, composicións e construcións, a través da imaxinación creadora. Esa mesma imaxinación á que alude Quetglas cando rotundamente fala da arquitectura de Enric Miralles:

«Eu afirmo o seguinte: hai que chamar arquitectura, non a uns obxectos construídos de acordo a unhas certas técnicas e materiais, senón a un modo de imaxinar” 2.

Eso é a arquitectura.

A vida privada e os espazos domésticos inherentes a ela foron perdendo a connotación de intimidade da que gozaban ata ben entrado o século XIX, tanto a través da evolución dos propios espazos que a acubillaban como da conduta social e persoal que a amparaban, para irse aos poucos encamiñando, inexorablemente, cara ao reflexo da sociedade aberta e exposta na que vivimos actualmente; que aínda que é máis aberta, permisiva e expositiva, conduciu, por contra, cara a unha maior e máis profunda introspección no carácter individual do suxeito. Cara ao ensimismamiento do habitante e a valoración privada da estancia habitable.

Este camiño cara á introspección, cara ao ensimismamiento, reflíctese ben nestas palabras de Ortega:

“O home pode, de cando en cando, suspender a súa ocupación directa das cousas, desasirse da súa derredor, desentenderse del, e sometendo a súa facultade de atender a unha torsión radical, volverse, por dicilo así, de costas ao mundo e meterse dentro de si, atender á súa propia intimidade ou, o que é igual, ocuparse de se mesmo e non do outro, das cousas…, ou devandito cun espléndido vocábulo que só existe no noso idioma: que o home pode ensimesmarse”.

Jorge Meijide . Arquitecto
Coruña. Febreiro 2016

Notas:

1 Cuartos soltos, Santiago de Molina. www.santiagodemolina.com. Xaneiro 2016.

2 No te fagas ilusións, Josep Quetglas. El Croquis 49/59, pax. 22-27. Madrid. Setembro 1991.[:]

La nube de puntos | Sergio de MiguelA nube de puntos | Sergio de MiguelThe cloud of points | Sergio de Michael

Plano Metro

Como quiera que miramos viendo lo que otros vieron mucho antes que nosotros y que caminamos pisando las pisadas de otros… Como dirigimos nuestro interés hacia aquellos lugares, hacia aquellos instantes, que hace mucho que dejaron de interesar a otras muchas personas… Como buscamos con fuerza e intensidad no sólo en el espacio sino, también, en el tiempo. No sólo entre las cosas sino, a su vez, entre las ideas. A menudo nos descubrimos en el interior de una madeja infinita.

La curiosidad nos dirige y recorremos el mundo con la percepción abierta a cualquier sorpresa a nuestro alcance. Nuestra capacidad de admiración no cesa, y nos descubrimos capaces de conmovernos ante los instantes más inciertos, ante los escenarios más insospechados.

Merodeamos.

Deambulamos por un recorrido nunca predeterminado. Salen al paso bifurcaciones y opciones que llaman nuestra atención. Seleccionamos, guardamos, cazamos o coleccionamos. Pero proseguimos. La cuerda sin fin.

A menudo nuestro recorrido es circular. Espiral. Rodeamos progresivamente nuestros intereses sin apenas tocarlos. Sin alterarlos. Cultivando la actitud de la eficiente paciencia. Y sólo descansamos junto a nuestro objetivo el tiempo necesario para vislumbrar nuevos horizontes.

El movimiento es continuo. La concatenación de acciones y pensamientos nos pasea por el feliz estado de alerta en el que consumimos nuestra energía. Nuestra vida.

Y es en ese territorio de pasos perdidos, de sucesivos segmentos recorridos, donde nos encontramos cuando queremos explicar nuestra existencia.

Habitamos una nube de puntos.

Un lugar multidimensional de interconexiones sin límites. Un espacio de movilidad que sustituye las fronteras por nudos.

Sin mapas…

Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, febrero 2010

Undergrown Plane

Since it wants that we look seeing what others saw great before that we and that we travel treading on the trodden ones of others… Since we direct our interest to those places, towards those instants, which there does much that they stopped interesting to other many persons… Since we search strongly and intensity not only in the space but, also, in the time. Not only between the things but, in turn, between the ideas. Often we reveal ourselves inside an infinite hank.

The curiosity directs us and we cross the world with the perception opened for any surprise our scope. Our capacity of admiration does not stop, and we reveal ourselves capable of shaking before the most uncertain instants, before the most unsuspected scenes.

We maraud.

We never stroll for a predetermined tour. There go out to the step bifurcations and options that call our attention. We select, guard, hunt or collect. But we continue. The rope without end.

Often our tour is to circulate. Spiral. We surround progressively our interests without scarcely touching them. Without altering them. Cultivating the attitude of the efficient patience. And only we rest close to our aim the necessary time to glimpse new horizons.

The movement is constant. The concatenation of actions and thoughts us walks along the happy state of alert in which we consume our energy. Our life.

And it is in this territory of lost steps, of successive crossed segments, where we are when we want to explain our existence.

We live a cloud of points.

A multidimensional place of interconnections without limits. A space of mobility that replaces the borders with knots.

Without maps…

Sergio de Miguel, architect
Madrid, february 2010

Plano Metro

Como queira que miramos vendo o que outros viron moito antes que nós e que camiñamos pisando as pisadas doutros… Como diriximos o noso interese cara a aqueles lugares, cara a aqueles instantes, que fai moito que deixaron de interesar a outras moitas persoas… Como buscamos con forza e intensidade non só no espazo senón, tamén, no tempo. Non só entre as cousas senón, á súa vez, entre as ideas. A miúdo descubrímonos no interior dunha madeja infinita.

A curiosidade diríxenos e percorremos o mundo coa percepción aberta a calquera sorpresa ao noso alcance. A nosa capacidade de admiración non cesa, e descubrímonos capaces de conmovernos ante os instantes máis incertos, ante os escenarios máis insospechados.

Merodeamos.

Deambulamos por un percorrido nunca predeterminado. Saen ao paso bifurcaciones e opcións que chaman a nosa atención. Seleccionamos, gardamos, cazamos ou coleccionamos. Pero proseguimos. A cordo sen fin.

A miúdo o noso percorrido é circular. Espiral. Rodeamos progresivamente os nosos intereses sen apenas tocalos. Sen alteralos. Cultivando a actitude da eficiente paciencia. E só descansamos xunto ao noso obxectivo o tempo necesario para albiscar novos horizontes.

O movemento é continuo. A concatenación de accións e pensamentos paséanos polo feliz estado de alerta no que consumimos a nosa enerxía. A nosa vida.

E é nese territorio de pasos perdidos, de sucesivos segmentos percorridos, onde nos atopamos cando queremos explicar a nosa existencia.

Habitamos unha nube de puntos.

Un lugar multidimensional de interconexiones sen límites. Un espazo de movilidad que substitúe as fronteiras por nós.

Sen mapas…

Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, febreiro 2010

Práctica Arquitectónica IIArchitectural practice IIPráctica Arquitectónica II

0

Práctica-Arquitectónica-II

A veces cabría preguntarse si este o aquel texto, si esta o aquella introducción no andan desencaminados en el rumbo específico planteado en la serie Práctica Arquitectónica. No, sería la respuesta.

Pues todos tienen su lugar en la hilatura de aportaciones, en la secuencia de experiencias, de visiones, de generosas contribu ciones a esta reflexión común que va creciendo en masa crítica ofreciendo los más diversos puntos de vista y aproximaciones a la creación arquitectónica.

La serie debe continuar con nuevos números, cocinados lentamente, trabajados con detalle y buscando reunir el talento de tantos con un único eje vertebrador: el compromiso y el amor de una vida construida con pasión en torno a la Arquitectura.

Práctica-Arquitectónica-II

Sometimes goatish to wonder if this one or that text, if this one or that introduction do not walk misled in the specific course raised in the Practical Architectural series. Not, it would be the response.

Since they take place all in the spinning contribution, in the sequence of experiences, of visions, of generous contribu ciones to this common reflection that is growing in critical mass offering the most diverse points of view and approximations to the architectural creation.

The series must continue with new numbers, cooked slowly, worked closely and seeking to assemble the talent of so many people with the only axis vertebrador: the commitment and the love of a life constructed hotly concerning the Architecture.

Práctica-Arquitectónica-II

Ás veces cabería preguntarse se este ou aquel texto, se esta ou aquela introdución non andan desencaminados no rumbo específico exposto na serie Práctica Arquitectónica. Non, sería a resposta.

Pois todos teñen o seu lugar na hilatura de achegas, na secuencia de experiencias, de visións, de xenerosas contribu ciones a esta reflexión común que vai crecendo en masa crítica ofrecendo os máis diversos puntos de vista e aproximacións á creación arquitectónica.

A serie debe continuar con novos números, cociñados lentamente, traballados con detalle e buscando reunir o talento de tantos cun único eixo vertebrador: o compromiso e o amor dunha vida construída con paixón ao redor da Arquitectura.

Interior en Murcia | Dot-PartnersInterior in Murcia | Dot-PartnersInterior en Murcia | Dot-Partners

DP_Murcia_03

La vivienda reformada, Interior en Murcia, se encuentra en la primera planta de un edificio de corte racionalista, construido en la década de los 60 en una céntrica calle de Murcia, en el entorno de la principal zona comercial de la ciudad.

La propuesta trata de favorecer la sensación de amplitud eliminando la tabiquería existente y organizando el programa únicamente mediante paneles pivotantes y correderos y mobiliario fijo, empleado a su vez para regularizar la superficie del espacio.

Se ha prestado especial atención a la integración de los distintos elementos constructivos, tales como instalaciones, estructura existente, iluminación artificial, mobiliario y puertas con el objetivo de generar una composición global unificada, criterio que desde hace un tiempo atrás tenemos muy presente en nuestras obras.

El pavimento oscuro de roble ahumado genera el contraste pretendido con los nítidos paramentos blancos tanto de pintura como de maderas lacadas y sirve para equilibrar la composición. Al atardecer, la vivienda tiñe sus paredes de dorado con la calidez de la luz artificial.

Obra: Interior en Murcia
Emplazamiento: Murcia
Autores: Dot-Partners (Txema García Ballester – Laura Moreno Albuixech)
Colaboradores: Nonna Design Fabricación de Mobiliario / Aserkon Construcción
Año: 2015
Fotografía: David Zarzoso | Fotografía de Arquitectura
+ dot-partners.com

Publicaciones.
+ gooood.hk
+ mocosubmit.com
+ simplicitylove.com

DP_Murcia_03

The renovated home, Interior in Murcia, is located on the first floor of a rationalist style building, built in the 1960s in a central street in Murcia, in the main commercial district of the city.

The proposal tries to promote a sense of spaciousness by removing the existing partitions and organizing the space solely through pivoting and sliding panels and furnishings, used simultaneously to regulate the space’s surface.

Special attention has been paid to the integration of different construction elements, such as facilities, existing structures, lighting, furnishings and doors with the goal of creating a global and unified composition, criteria which have been very much present in our work for a long time.

The dark flooring in smoky oak creates contrast against the crisp white walls, the paint as well as the lacquered wood, and serves to balance the composition. At sunset, the home’s walls are tinted gold from the artificial lighting.

Work: Interior in Murcia
Location: Murcia
Authors: Dot-Partners (Txema García Ballester – Laura Moreno Albuixech)
Collaborators: Nonna Design Fabricación de Mobiliario / Aserkon Construcción
Year: 2015
Photography: David Zarzoso | Fotografía de Arquitectura
+ dot-partners.com

Publications.
+ gooood.hk
+ mocosubmit.com
+ simplicitylove.com

DP_Murcia_03

A vivenda reformada, Interior en Murcia, atópase na primeira planta dun edificio de corte racionalista, construído na década dos 60 nunha céntrica rúa de Murcia, na contorna da principal zona comercial da cidade.

A proposta trata de favorecer a sensación de amplitude eliminando a tabiquería existente e organizando o programa unicamente mediante paneis pivotantes e correderos e mobiliario fixo, empregado á súa vez para regularizar a superficie do espazo.

Prestouse especial atención á integración dos distintos elementos construtivos, tales como instalacións, estrutura existente, iluminación artificial, mobiliario e portas co obxectivo de xerar unha composición global unificada, criterio que desde hai un tempo atrás temos moi presente nas nosas obras.

O pavimento escuro de carballo afumado xera o contraste pretendido cos nítidos paramentos brancos tanto de pintura como de madeiras lacadas e serve para equilibrar a composición. Á tardiña, a vivenda tingue as súas paredes de dourado coa calidez da luz artificial.

Obra: Interior en Murcia
Emprazamento: Murcia
Autores: Dot-Partners (Txema García Ballester – Laura Moreno Albuixech)
Colaboradores: Nonna Design Fabricación de Mobiliario / Aserkon Construcción
Ano: 2015
Fotografía: David Zarzoso | Fotografía de Arquitectura
+ dot-partners.com

Publicacións.
+ gooood.hk
+ mocosubmit.com
+ simplicitylove.com

Ficción Inmobiliaria 3Real-estate fiction 3Ficción Inmobiliaria 3

0

En este collage de ficciones en las que la ciudad y sus habitantes son los protagonistas se esconde el registro de los conflictos urbanos asociados al modelo socioeconómico de una época. De igual manera, sus desenlaces proyectan un abanico de soluciones sólo limitadas por la imaginación.

Quizás podamos apreciar el cine de ficción por sus revelaciones documentales, y otorgar nuevas resonancias y significados a este sugerente orden narrativo.

Ficción Inmobiliaria es un proyecto audiovisual de investigación sin ánimo de lucro con intenciones artísticas, didácticas y/o críticas.

Esta trilogía de documentales recopila materiales encontrados en películas de ficción donde las problemáticas asociadas a la cuestión de la vivienda (especulación inmobiliaria, procesos de gentrificación y consecuencias de la globalización en la ciudad contemporánea) aparecen en la trama principal o con cierta relevancia en su línea narrativa.

La tercera y definitiva entrega de Ficción Inmobiliaria comienza su andadura como un viaje en coche. Vehículos que se deslizan hacia las ciudades contemporáneas norteamericanas atravesando zonas rurales e industriales olvidadas. De esta forma se presentan en Detroit los vampiros protagonistas de Only Lovers Left Alive. Ambos personajes, representando al arquetipo hípster actual, sienten una poderosa atracción estética por las mediáticas ruinas de Detroit, ciudad que sufrió un proceso de abandono tras el cierre definitivo de las fábricas Ford que allí se encontraban: “Algún día este lugar florecerá”. Y florecerá a buen seguro bajo iniciativas reales como Write a House, que desde 2013 está creando residencias gratuitas para atraer artistas y escritores a dicha ciudad. En el mismo viaje, y muy cercano a Detroit, se encuentra el lugar donde suceden la trama de Lost River y la urbanización donde Clint Eastwood rodó Gran Torino, que nos sirve para poner en pantalla la segregación social a través de los problemas entre vecinos locales e inmigrantes.

Llegamos sobre ruedas a la ciudad de Los Ángeles: los protagonistas de Inherent Vice hacen un perfecto resumen de “la larga y triste historia del desarrollo urbano de Los Ángeles”, nombrando varios procesos de gentrificación como el acontecido en Bunker Hill, que desplazó a la población india nativa para construir el Music Center o la expulsión de familias mexicanas en la Zona del barrio latino de Echo Park para levantar el estadio de los Dodgers.

También en la Costa Oeste se encuentra San Francisco, lugar donde transcurre Sister Act 2, secuela en la que Whoopi Goldberg tratará de evitar el cierre de la Escuela parroquial Saint Francis a través de la música. Algo más al norte toparemos con la ciudad de Portland, de donde son originarios los dos personajes de Old Joy. En su viaje en coche nos relatan “el final de una era” producido por los cambios en la calle Ankeny (antiguas tiendas de discos convertidas en modernos bares de batidos). Desde la década de los 2000, muchos distritos de Portland (como St. Johns o Kenton) están siendo estudiados por el desplazamiento de la población más vulnerable y en especial inmigrantes de raza negra.

Saltamos al otro extremo de los EEUU para visitar New York (arrasada en 1953 por el monstruo de The Beast from 20,000 Fathoms), ciudad indispensable en la historia del cine, en la historia del urbanismo neoliberal y en la historia del urbanismo neoliberal en el cine. Beat Street se estrenó en 1984 como un símbolo de la cultura Hip Hop y en su metraje podemos ver las calles de Queens en un claro estado de abandono y degradación, algo que durante los últimos años ha cambiado con una fuerte transformación del lugar con la llegada de artistas, nuevos vecinos y promotoras inmobiliarias al barrio de Ridgewood, antes marcado con el estigma de la peligrosidad y ahora con la etiqueta de “El nuevo Brooklyn”, aplicada por el New York Times. Llegando por fin a la isla de Manhattan nos detendremos en el East Village, donde Joe´s Apartment (que en España fue comercializada como El Cuchitril de Joe) nos muestra algunos cómicos intentos de resistencia y alternativas ciudadanas a través de la creación de huertos urbanos. En los años 80, en el East Village, igual que en el Lower East Side, se produjeron importantes transformaciones mediante la revalorización de la zona después de la llegada de artistas que venían precisamente desplazados del SoHo. Quizás al SoHo se refiere el nombre del nuevo barrio de moda en la serie South Park, denominado “Sodo Sopa” planteado como un lugar histórico, de moda y pintoresco a la vez, con el mejor ocio nocturno y con la posibilidad de disfrutar de la autenticidad de sus vecinos.

Frente a New York, al otro lado del río Hudson, encontramos la ciudad de New Jersey, que sirve como escenario para filmar -y rebobinar, por favor- la película Be Kind Rewind en el barrio de Hackensack (El videoclub se sitúa en la calle Passaic), zona que -junto al distrito de Hoboken– está entre las más codiciadas debido a su buena comunicación con la isla de Manhattan. Los protagonistas tratan de evitar –al parecer sin éxito- la demolición del edificio donde se desarrolla la historia mediante actividades culturales, en concreto creando una película entre todos los vecinos sobre la importancia de la memoria barrial ya que allí nació el conocido (y ficticio) músico de Jazz Fats Wale. Cerca de New York y New Jersey, en el puerto de Baltimore (lugar de nacimiento e investigación del geógrafo David Harvey), descubriremos como las mafias traficantes de drogas blanquean el dinero a través de la inversión inmobiliaria en la zona portuaria. Algo planteado en la ficción de la serie The Wire que ocurre en la realidad con procesos de desplazamiento como en el distrito Canton (con el reciclado de antiguos edificios industriales en viviendas) y la llamada Gold Coast por su potencial como reurbanización de lujo.

Y antes de dejar EEUU nos desplazaremos (voluntariamente) a la zona sur del país, primeramente a Miami (Florida) donde también a través de la cultura del flashmob y un cínico activismo, los jóvenes de Step Up Revolution también tratarán de evitar la expulsión de los habitantes de la zona del puerto para construir hoteles de lujo y tiendas de diseño. Cabe recordar un caso extremo de la misma ciudad, el barrio de Wynwood, donde las promotoras inmobiliarias han conseguido aumentar los precios de la zona y desplazar a numerosas familias de puertorriqueños a través de contratar y abrir galerías para artistas urbanos. En la misma costa de Palm Beach se desarrolla Empire of the Ants, donde hormigas gigantes se darán un festín con la llegada de compradores de terrenos ¿urbanizables? en la paradisíaca zona de Belle Glade. Así llegamos a New Orleans, donde la serie Treme nos relata los procesos de gentrificación acontecidos en la zona tras el huracán Katrina que produjo un éxodo de población en favor de perfiles sociales de clase media y media-alta. Quizá una de las familias afectadas es la protagonista de 99 Homes, acosada por un especulador de una empresa de fondos buitre.

En México DF, metrópoli sufridora también de conocidos desastres naturales y coincidiendo con el terremoto que cambió totalmente el paradigma urbano, político y cultural de la ciudad, se rodó en 1984 El Rey de la Vecindad, cuya historia transcurre en la vecindad de la calle Leandro Valle, actualmente ocupada por el Centro Cultural del México Contemporáneo, no siendo por tanto muy ficticia la expulsión vecinal que se nos plantea en la película.

También encontramos interesantes tramas en el cine latinoamericano como en la argentina Luna de Avellaneda (rodada precisamente en el ya revalorizado Barrio de San Telmo que, como Puerto Madero, sufre en la actualidad las consecuencias de la gentrificación) o los barrios marginales de Santiago retratados en la película chilena Caluga o Menta.

Gracias al cine español asistiremos a varios retratos de la urbanización masiva de las costas del mediterráneo, con multitud de aberraciones inmobiliarias que protagonizan películas como Huevos de Oro y 5 Metros Cuadrados (ambas desarrolladas en la provincia de Alicante) o el famoso capitulo “No nos moverán” de la serie Verano Azul, donde sus protagonistas lucharán, una vez más con la música por bandera, contra oscuros planes urbanísticos sobre las costas de Málaga. También la ciudad de Madrid aporta interesantes narrativas en Historias de Madrid, donde, como en Ficción Inmobiliaria 1 y 2, volveremos a asistir a los problemas de la escasez de vivienda en los años 50 en la capital tras la llegada masiva de población desde el resto de provincias. Una situación que contrasta con la situación actual donde se calculan más de 300.000 viviendas vacías sólo en dicha ciudad.

Desde Francia llegó en 2014 una nueva película de animación 3D basada en los comics de Astérix y Obélix, paradigma de la resistencia de la aldea gala contra el imperialismo de la Roma del César. Astérix: Le domaine des dieux nos plantea una trama en la que los galos tendrán que luchar contra los planes inmobiliarios del emperador romano con la idea de construir La Residencia de los Dioses.

Vittorio De Sica, que vuelve a repetir presencia en la saga Ficción Inmobiliaria, trata el tema de los barrios autoconstruídos en Il Tetto, en la que un matrimonio recurrirá a la construcción ilegal de su casa en el barrio romano de Prenestino, controlado ya por las fuerzas policiales por miedo a que dichas viviendas prohibidas por la ley “lleguen a este paso hasta la Piazza Colonna”.

Y terminamos en Asia. El norte de la Rusia oriental, en concreto la fría zona de Teriberka, aparece en Leviathan como un lugar donde el poder político se corrompe una vez más para despojar a un hombre de su casa y poder disponer de nuevos terrenos. En Seul, Corea del Sur, los protagonistas de Pietà nos cuentan como desaparecerá su barrio para construir rascacielos en la zona. Kim ki-duk rodó esta película en la zona de Cheonggyecheon, que en la década de los 2000 inició la construcción de un parque de 6 kilómetros de largo siguiendo el curso del rio desde el distrito de negocios Gwanghwamun hasta el encuentro con el río Jungnang Cheon, un proyecto que se realizó sin ninguna consulta pública y desplazó a miles de vecinos y comerciantes del distrito.

Las problemáticas entre poblaciones inmigrantes regresan en la japonesa World Apartment Horror, donde Katsuhiro Ōtomo plantea un edificio de apartamentos lleno de fantasmas que aterrorizan a los yakuza que pretenden expulsar del edificio a inmigrantes chinos, taiwaneses y pakistaníes.

Con esta tercera parte damos por cerrada la trilogía Ficción Inmobiliaria. Un epílogo que mantiene la aspiración utópica de que el final de esta saga tenga su reflejo último en los escenarios habitacionales del mundo real.

In this collage of fictions in which the city and his inhabitants are the protagonists one hides the record of the urban conflicts associated with the socioeconomic model of an epoch. Of equal way, his conclusions project a range of solutions only limited by the imagination.

Probably let’s be able estimate the cinema of fiction for his documentary revelations, and grant new resonances and meanings to this suggestive narrative order.

Real-estate fiction is an audio-visual project of non-profit-making investigation with artistic, didactic and / or critical intentions.

This trilogy of documentaries compiles materials found in movies of fiction where the problematic ones associated with the question of the housing (real-estate speculation, processes of gentrificación and consequences of the globalization in the contemporary city) appear in the principal plot or with certain relevancy in his narrative line.

The third and definitive delivery of Real-estate Fiction begins his gait as a trip in car. Vehicles that slip towards the contemporary North American cities crossing rural and industrial forgotten zones. Of this form there appear in Detroit the vampires protagonists of Only Lovers Left Alive. Both prominent figures, representing to the archetype hípster current, feel a powerful aesthetic attraction for the media ruins of Detroit, city that there suffered a process of abandon after the definitive closing of the factories Ford that there they were finding: “Some day this place will bloom. And it will bloom surely under royal initiatives as Write House, which from 2013 is creating free residences to attract artists and writers to the above mentioned city. In the same trip, and very near to Detroit, one finds the place where Lost River’s plot and the urbanization happen where Clint Eastwood rolled Great Torino, which serves us to put on screen the social segregation across the problems between local and immigrant neighbors.

We come on wheels to the city of Los Angeles: the protagonists of Inherent Vice do a perfect summary of “The long and sad history of the urban development of Los Angeles”, naming several processes of gentrificación as the happened one in Bunker Hill, who displaced the Indian native population to construct the Music Center or the expulsion of Mexican families in the Zone of the Latin neighborhood of I Throw Park to raise the stadium of the Dodgers.

Also on the Coast West is San Francisco, place where there passes Sister Act 2, sequel in which Whoopi Goldberg Saint Francis will try to avoid the closing of the parochial School across the music. Slightly more in the northern part we will run against Portland’s city, wherefrom both prominent figures of Old Joy are original. In his trip in car they us report “the end of an age” produced by the changes in the street Ankeny (former shops of discs turned into modern bars of batters). From the decade of 2000, many Portland’s districts (as St. Johns or Kenton) are being studied by the displacement of the most vulnerable population and especially immigrants of black race.

We jump to another end of the USA to visit New York (devastated in 1953 by The Beast’s monster from 20,000 Fathoms), indispensable city in the history of the cinema, in the history of the neoliberal urbanism and in the history of the neoliberal urbanism in the cinema. Beat Street had the premiere in 1984 as a symbol of the culture Hip Hop and in his footage we can see Queens’s streets in a clear condition of abandon and degradation, something that during the last years has changed with a strong local transformation with the arrival of artists, new neighbors and real-estate promoters to Ridgewood’s neighborhood, before marked with the stigma of the dangerousness and now with the label of “The new Brooklyn”, applied by the New York Times. Coming finally to the island of Manhattan we will detain in the East Village, where Joe’s Apartment (that in Spain was comercializasda as Joe’s Poky place) shows us some comical attempts of resistance and civil alternatives across the creation of urban gardens. In the 80s, in the East Village, like in the Lower East Side, important transformations took place by means of the revaluation of the zone after the artists’ arrival that they were coming precisely displaced from the SoHo. Probably to the SoHo there refers the name of the new fashionable neighborhood in the series South Park, named “Sodo Sopa” raised as a historical, fashionable and picturesque place simultaneously, with the best night leisure and with the possibility of enjoying the genuineness of his neighbors.

Opposite to New York, to another side of the river Hudson, we find New Jersey’s city, which serves as scene to film – and to rewind, for favor – the movie Be Kind Rewind in Hackensack’s neighborhood (The videoclub places in the street Passaic), zone that – close to to Hoboken’s district – is between most coveted due to his good communication with the island of Manhattan. Opposite to New York, to another side of the river Hudson, we find New Jersey’s city, which serves as scene to film – and to rewind, for favor – the movie Be Kind Rewind in Hackensack’s neighborhood (The videoclub places in the street Passaic), zone that – close to to Hoboken’s district – is between most coveted due to his good communication with the island of Manhattan. The protagonists try to avoid – apparently to seem without success – the demolition of the building where the history develops by means of cultural activities, in I make concrete creating a movie between all the neighbors on the importance of the memory mire since there there was born the acquaintance (and fictitious) musician of Jazz Fats Wale. Near New York and New Jersey, in the port of Baltimore (place of birth and investigation of the geographer David Harvey), we will discover as the mafias dealers of drugs whiten the money across the real-estate investment in the port zone. A little raised in the fiction of the series The Wire that happens in the reality with processes of displacement as in the district Canton (with the recycling of former industrial buildings in housings) and the so called Gold Coast for his potential as reurbanization of luxury.

And before leaving the USA we will move (voluntarily) to the south zone of the country, primeramente to Miami (Florida) where also across the culture of the flashmob and a cynic activismo, the young persons of Step Up Revolution also will try to avoid the expulsion of the inhabitants of the zone of the port to construct hotels of luxury and shops of design. It is necessary to remember an extreme case of the same city, Wynwood’s neighborhood, where the real-estate promoters have managed to increase the prices of the zone and to displace to numerous families of Puerto Ricans across contracting and opening galleries for urban artists. On the same Palm Beach’s coast there develops Empire of the Ants, where giant ants will give themselves a banquet with the buyers’ arrival of areas urbanizable? In Belle Glade’s paradisiac zone. This way we come to New Orleans, where the series Treme reports the processes of gentrificación happened in the zone after the hurricane Katrina who produced an exodus of population in favor of social profiles of middle class and average – discharge. Probably one of the affected families is the protagonist of 99 Homes, harassed by a speculator of a company of funds vulture.

In Mexico DF, suffering metropolis also of acquaintances natural disasters and coinciding with the earthquake that it changed totally the urban, political and cultural paradigm of the city, there was rolled in 1984 The King of the Vicinity, which history Leandro Valle passes in the vicinity of the street, nowadays occupied by the Cultural Center of the Contemporary Mexico, not being therefore very fictitious the local expulsion that appears us in the movie.

Also we find interesting plots in the Latin-American cinema as in Avellaneda’s Argentine Moon (rolled precisely in San Telmo’s already revalued Neighborhood that, as Port Log, suffers at present the consequences of the gentrificación) or the marginal neighborhoods of Santiago portrayed in the Chilean movie Caluga or Mint.

Thanks to the Spanish cinema we will be present at several portraits of the massive urbanization of the coasts of the Mediterranean one, with multitude of real-estate aberrations that lead movies like Golden eggs and 5 Square meters (both developed in the province of Alicante) or the famous chapter » they will not move us » of the series Blue Summer, where his protagonists will fight, once again with the music for flag, against dark urban development plans on the coasts of Malaga. Also the city of Madrid contributes interesting narratives in Histories of Madrid, where, since in Real-estate Fiction 1 and 2, we will return to be present at the problems of the shortage of housing in the 50s in the capital after the massive arrival of population from the rest of provinces. A situation that contrasts with the current situation where more than 300.000 empty housings are calculated only in the above mentioned city.

From France a new movie of animation came in 2014 3D stocks on the comics of Astérix and Obélix, paradigm of the resistance of the Gallic village against the imperialism of the Rome of the César. Astérix: Him domaine des dieux we are raised by a plot in which the Gauls will have to fight against the real-estate plans of the Roman emperor against the idea of constructing The Residence of the Gods

Vittorio de Sica, who returns to repeat presence in the saga Real-estate Fiction, treats the topic of the neighborhoods autoconstruídos in Il Tetto, in which a marriage will resort to the illegal construction of his house in Prenestino’s Roman neighborhood, controlled already by the police forces for fear that the above mentioned housings prohibited by the law come to this step up to the Piazza Colonna”.

And we end in Asia. The north of the oriental Russia, in I make concrete Teriberka’s cold zone, it appears in Leviathan as a place where the political power corrompe once again to clear a man of his house it and to be able to have new areas. In Seoul, South Korea, the protagonists of Pietà tell us since his neighborhood will disappear to construct skyscraper in the zone. Kim ki-duk rolled this movie in Cheonggyecheon’s zone, which in the decade of 2000 initiated the construction of a park of 6 kilometres of length following the course of the river from the business district Gwanghwamun up to the meeting with the river Jungnang Cheon, a project that was realized without any public consultation and displaced thousands of neighbors and merchants of the district.

The problematic ones between immigrant populations return in the Japanese World Apartment Horror, where Katsuhiro Otomo raises a building of full apartments of ghosts that terrify the yakuza who try to expel from the building Chinese, Taiwanese and Pakistani immigrants.

On this third part we meet for closed the trilogy Real-estate Fiction. An epilogue that supports the Utopian aspiration of which the end of this saga has his last reflection in the scenes habitacionales of the real world.

Nesta colaxe de ficcións nas que a cidade e os seus habitantes son os protagonistas escóndese o rexistro dos conflitos urbanos asociados ao modelo socioeconómico dunha época. De igual maneira, os seus desenlaces proxectan un abanico de solucións só limitadas pola imaxinación.

Quizais podamos apreciar o cinema de ficción polas súas revelacións documentais, e outorgar novas resonancias e significados a esta suxestiva orde narrativa.

Ficción Inmobiliaria é un proxecto audiovisual de investigación sen ánimo de lucro con intencións artísticas, didácticas e/ou críticas.

Esta triloxía de documentais recompila materiais atopados en películas de ficción onde as problemáticas asociadas á cuestión da vivenda (especulación inmobiliaria, procesos de gentrificación e consecuencias da globalización na cidade contemporánea) aparecen na trama principal ou con certa relevancia na súa liña narrativa.

A terceira e definitiva entrega de Ficción Inmobiliaria comeza a súa andaina como unha viaxe en coche. Vehículos que se deslizan cara ás cidades contemporáneas norteamericanas atravesando zonas rurais e industriais esquecidas. Desta forma preséntanse en Detroit os vampiros protagonistas de Only Lovers Left Alive. Ambos os personaxes, representando ao arquetipo hípster actual, senten unha poderosa atracción estética polas mediáticas ruínas de Detroit, cidade que sufriu un proceso de abandono tras o peche definitivo das fábricas Ford que alí se atopaban: Algún día este lugar florecerá. E florecerá a recado baixo iniciativas reais como Write a House, que desde 2013 está a crear residencias gratuítas para atraer artistas e escritores á devandita cidade. No mesmo viaxe, e moi próximo a Detroit, atópase o lugar onde suceden a trama de Lost River e a urbanización onde Clint Eastwood rodou Gran Torino, que nos serve para poñer en pantalla a segregación social a través dos problemas entre veciños locais e inmigrantes.

Chegamos como unha seda á cidade de Los Ángeles: os protagonistas de Inherent Vice fan un perfecto resumo de “a longa e triste historia do desenvolvemento urbano de Los Ángeles, nomeando varios procesos de gentrificación como o acontecido en Bunker Hill, que desprazou á poboación india nativa para construír o Music Center ou a expulsión de familias mexicanas na Zona do barrio latino de Boto Park para levantar o estadio dos Dodgers.

Tamén na Costa Oeste atópase San Francisco, lugar onde transcorre Sister Act 2, secuela na que Whoopi Goldberg tratará de evitar o peche da Escola parroquial Saint Francis a través da música. Algo máis ao norte toparemos coa cidade de Portland, de onde son orixinarios os dous personaxes de Old Joy. Na súa viaxe en coche relátannos o final dunha era producido polos cambios na rúa Ankeny (antigas tendas de discos convertidas en modernos bares de batidos). Desde a década dos 2000, moitos distritos de Portland (como St. Johns ou Kenton) están a ser estudados polo desprazamento da poboación máis vulnerable e en especial inmigrantes de raza negra.

Saltamos ao outro extremo dos EEUU para visitar New York (arrasada en 1953 polo monstro de The Beast from 20,000 Fathoms), cidade indispensable na historia do cinema, na historia do urbanismo neoliberal e na historia do urbanismo neoliberal no cinema. Beat Street estreouse en 1984 como un símbolo da cultura Hip Hop e na súa metraxe podemos ver as rúas de Queens nun claro estado de abandono e degradación, algo que durante os últimos anos cambiou cunha forte transformación do lugar coa chegada de artistas, novos veciños e promotoras inmobiliarias ao barrio de Ridgewood, antes marcado co estigma do perigo e agora coa etiqueta de ?O novo Brooklyn?, aplicada polo New York Times. Chegando por fin á illa de Manhattan deterémonos no East Village, onde Joe´s Apartment (que en España foi comercializada como O Cuchitril de Joe) móstranos algúns cómicos intentos de resistencia e alternativas cidadás a través da creación de hortos urbanos. Nos anos 80, no East Village, igual que no Lower East Side, producíronse importantes transformacións mediante a revalorización da zona despois da chegada de artistas que viñan precisamente desprazados do SoHo. Quizais ao SoHo refírese o nome do novo barrio de moda na serie South Park, denominado “Sodo Sopa” exposto como un lugar histórico, de moda e pintoresco á vez, co mellor lecer nocturno e coa posibilidade de gozar da autenticidade dos seus veciños.

Fronte a New York, alén do río Hudson, atopamos a cidade de New Xersei, que serve como escenario para filmar -e rebobinar, por favor- a película Be Kind Rewind no barrio de Hackensack (O videoclub sitúase na rúa Passaic), zona que -xunto ao distrito de Hoboken- está entre as máis cobizadas debido á súa boa comunicación coa illa de Manhattan. Os protagonistas tratan de evitar ao parecer sen éxito- a demolición do edificio onde se desenvolve a historia mediante actividades culturais, en concreto creando unha película entre todos os veciños sobre a importancia da memoria barrial xa que alí naceu o coñecido (e ficticio) músico de Jazz Fats Wale. Preto de New York e New Xersei, no porto de Baltimore (lugar de nacemento e investigación do geógrafo David Harvey), descubriremos como as mafias traficantes de drogas blanquean o diñeiro a través do investimento inmobiliario na zona portuaria. Algo exposto na ficción da serie The Wire que ocorre na realidade con procesos de desprazamento como no distrito Canton (coa reciclaxe de antigos edificios industriais en vivendas) e a chamada Gold Coast polo seu potencial como reurbanización de luxo.

E antes de deixar EEUU desprazarémonos (voluntariamente) á zona sur do país, primeiramente a Miami (Florida) onde tamén a través da cultura do flashmob e un cínico activismo, os mozos de Step Up Revolution tamén tratarán de evitar a expulsión dos habitantes da zona do porto para construír hoteis de luxo e tendas de deseño. Cabe lembrar un caso extremo da mesma cidade, o barrio de Wynwood, onde as promotoras inmobiliarias han conseguido aumentar os prezos da zona e desprazar a numerosas familias de portorriqueños a través de contratar e abrir galerías para artistas urbanos. Na mesma costa de Palm Beach desenvólvese Empire of the Ants, onde formigas xigantes daranse un festín coa chegada de compradores de terreos urbanizables? na paradisíaca zona de Belle Glade. Así chegamos a New Orleans, onde a serie Treme relátanos os procesos de gentrificación acontecidos na zona tras o furacán Katrina que produciu un éxodo de poboación en favor de perfís sociais de clase media e media-alta. Quizá una das familias afectadas é a protagonista de 99 Homes, acosada por un especulador dunha empresa de fondos voitre.

En México DF, metrópole sufridora tamén de coñecidos desastres naturais e coincidindo co terremoto que cambiou totalmente o paradigma urbano, político e cultural da cidade, rodouse en 1984 O Rey da Veciñanza, cuxa historia transcorre na veciñanza da rúa Leandro Vale, actualmente ocupada polo Centro Cultural do México Contemporáneo, non sendo por tanto moi ficticia a expulsión veciñal que se nos expón na película.

Tamén atopamos interesantes tramas no cinema latinoamericano como na arxentina Lúa de Avellaneda (rodada precisamente no xa revalorizado Barrio de San Telmo que, como Porto Madeiro, sofre na actualidade as consecuencias da gentrificación) ou os barrios marxinais de Santiago retratados na película chilena Caluga ou Menta.

Grazas ao cinema español asistiremos a varios retratos da urbanización masiva das costas do mediterráneo, con multitude de aberracións inmobiliarias que protagonizan películas como Ovos de Ouro e 5 Metros Cadrados (ambas as desenvolvidas na provincia de Alacante) ou o famoso capitulo Non nos moverán de sériea Verán Azul, onde os seus protagonistas loitarán, unha vez máis coa música por bandeira, contra escuros plans urbanísticos sobre as costas de Málaga. Tamén a cidade de Madrid achega interesantes narrativas en Historias de Madrid, onde, como en Ficción Inmobiliaria 1 e 2, volveremos asistir aos problemas da escaseza de vivenda nos anos 50 na capital tras a chegada masiva de poboación desde o resto de provincias. Unha situación que contrasta coa situación actual onde se calculan máis de 300.000 vivendas baleiras só na devandita cidade.

Desde Francia chegou en 2014 unha nova película de animación 3D baseada nos cómics de Astérix e Obélix, paradigma da resistencia da aldea gala contra o imperialismo da Roma do César. Astérix: Lle domaine deas dieux exponnos unha trama na que os galos terán que loitar contra os plans inmobiliarios do emperador romano coa idea de construír A Residencia dos Deuses.

Vittorio De Sica, que volve repetir presenza na saga Ficción Inmobiliaria, trata o tema dos barrios autoconstruídos en Il Tetto, na que un matrimonio recorrerá á construción ilegal da súa casa no barrio romano de Prenestino, controlado xa polas forzas policiais por medo a que ditas vivendas prohibidas pola lei “cheguen a este paso ata a Piazza Colonna”.

E terminamos en Asia. O norte da Rusia oriental, en concreto a fría zona de Teriberka, aparece en Leviathan como un lugar onde o poder político corrómpese unha vez máis para desposuír a un home da súa casa e poder dispoñer de novos terreos. En Seul, Corea do Sur, os protagonistas de Pietà cóntannos como desaparecerá o seu barrio para construír rañaceos na zona. Kim ki-duk rodou esta película na zona de Cheonggyecheon, que na década dos 2000 iniciou a construción dun parque de 6 quilómetros de longo seguindo o curso do rio desde o distrito de negocios Gwanghwamun ata o encontro co río Jungnang Cheon, un proxecto que se realizou sen ningunha consulta pública e desprazou a miles de veciños e comerciantes do distrito.

As problemáticas entre poboacións inmigrantes regresan na xaponesa World Apartment Horror, onde Katsuhiro tomo expón un edificio de apartamentos cheo de pantasmas que aterrorizan aos yakuza que pretenden expulsar do edificio a inmigrantes chineses, taiwaneses e paquistanís.

Con esta terceira parte damos por pechada a triloxía Ficción Inmobiliaria. Un epílogo que mantén a aspiración utópica de que o final desta saga teña o seu reflexo último nos escenarios habitacionales do mundo real.

[:es]Proyectos para no dormir (II). Del autoplagio o la coherencia de lenguaje | Alberto Ruiz[:gl]Proxectos para non durmir (II). Do autoplagio ou a coherencia de linguaxe | Alberto Ruiz[:en]Projects not to sleep the (II). Of the autoplagiarism or the coherence of language | Alberto Ruiz[:]

[:es]

Mies van der Rohe fumando | revista Life
Mies van der Rohe fumando | revista Life

La coherencia en el lenguaje arquitectónico, todos estamos de acuerdo, es una de las señas de identidad que nos permiten reconocer ese concepto tan difuso que conocemos como “buena arquitectura”. Aunque, hablando de términos difusos,

¿qué es eso de la “coherencia en el lenguaje”?

Mi lenguaje es coherente –aunque mis ideas no siempre lo sean- porque básicamente, siempre hablo y escribo en un castellano más o menos correcto, porque uso a menudo las mismas palabras, porque intento que la construcción de estas sea inteligible… los neologismos absurdos, las palabras robadas de otros idiomas, las muletillas y las faltas de ortografía, le restan coherencia a mi lenguaje.

Bien. Pasemos al “lenguaje arquitectónico”. Sustituyamos las palabras por formas, huecos, fachadas y cubiertas, las frases por la composición de estas, y la corrección lingüística por la construcción precisa, funcional y, a ser posible, económica –la economía de lenguaje entre los arquitectos, tanto el hablado como el formal, podría dar para un interesante debate- si intentamos establecer un paralelismo un tanto simplificador, el uso correcto e inteligible de estos elementos otorgaría coherencia a mi forma de hacer arquitectura. Digamos pues, que los pastiches, las referencias anacrónicas, y sobre todo las faltas de ortografía arquitectónica –la escayola es el “tipex” de nuestros edificios- son los grandes protagonistas de nuestras incoherencias del día a día.

Nota: Disculparán ustedes el incoherente neologismo de la frase anterior. Considérenlo una licencia artística…

BG_madridmunicipal
Falta de ortografía: equivocación en la escritura de las palabras y en la aplicación de las normas de ortografía.

El caso es que, si Mies se pasó toda su vida repitiendo el mismo detalle de esquina –cosa que no es verdad, pero ya digo que estamos en plan simplificador- por qué no voy yo a hacer lo mismo, que además, para eso tengo un Pritzker.

Y sí. Es probable que el emir de Catar haya estado en Barcelona –o incluso que tenga conexión a internet y sepa usar la wikipedia- pero si le da por preguntar por qué la torre nueva se parece tanto, pero tanto tanto tanto, a la Agbar, le podemos decir que para nada, que la de Barcelona está inspirada en las montañas de Montserrat y esta bebe de las fuentes de los alminares musulmanes, que además, para eso le hemos puesto una fachada de celosías que ríete tú de la Alhambra.

“Esto.., Jean, tío.., que esa ya se la colamos al alcalde de París con el IMA”.

“Calla, calla, que esto es coherencia de lenguaje…”

Jean Nouvel, burj-doha-qatar-designboom
Jean Nouvel, Torre Agbar (Barcelona, España) y Burj (Doha,Qatar) | designboom

Hay que reconocer, que puestos a plagiar, siempre viste más plagiarse a uno mismo, que no hay que preocuparse por los derechos de autor. Aunque claro, siempre podemos apelar a que estamos experimentando con los procesos semióticos de intertextualización, que para eso somos arquitectos y cualquier cosa vale para explicar un proyecto.

En cualquier caso, piensen ustedes si este es el camino a seguir, aunque solo sea porque el monográfico de El Croquis va a quedar de lo más monótono…

Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador
Madrid. Julio 2013

[:gl]

Mies van der Rohe fumando | revista Life
Mies van der Rohe fumando | revista Life

A coherencia na linguaxe arquitectónica, todos estamos de acordo, é unha dos acenos de identidade que nos permiten recoñecer ese concepto tan difuso que coñecemos como “boa arquitectura”. Aínda que, falando de termos difusos,

que é iso da “coherencia na linguaxe”?

A miña linguaxe é coherente -aínda que as miñas ideas non sempre o sexan- porque basicamente, sempre falo e escribo nun castelán máis ou menos correcto, porque uso a miúdo as mesmas palabras, porque tento que a construción destas sexa inteligible? os neoloxismos absurdos, as palabras roubadas doutros idiomas, as muletillas e as faltas de ortografía, réstanlle coherencia á miña linguaxe.

Ben. Pasemos ao “linguaxe arquitectónica”. Substituamos as palabras por formas, ocos, fachadas e cubertas, as frases pola composición destas, e a corrección lingüística pola construción precisa, funcional e, se é posible, económica -a economía de linguaxe entre os arquitectos, tanto o falado como o formal, podería dar para un interesante debate- se tentamos establecer un paralelismo un tanto simplificador, o uso correcto e inteligible destes elementos outorgaría coherencia á miña forma de facer arquitectura. Digamos pois, que os pastiches, as referencias anacrónicas, e sobre todo as faltas de ortografía arquitectónica -a escaiola é o “tipex” dos nosos edificios- son os grandes protagonistas das nosas incoherencias do día a día.

Nota: Desculparán vostedes o incoherente neoloxismo da frase anterior. Considéreno unha licenza artística…

BG_madridmunicipal
Falta de ortografía: equivocación na escritura das palabras e na aplicación das normas de ortografía..

O caso é que, se Mies pasouse toda a súa vida repetindo o mesmo detalle de esquina -cousa que non é verdade, pero xa digo que estamos en plan simplificador- por que non vou eu a facer o mesmo, que ademais, para iso teño un Pritzker.

E si. É probable que o emir de Catar estivese en Barcelona –ou mesmo que teña conexión a internet e saiba usar a wikipedia- pero se lle dá por preguntar por que a torre nova parécese tanto, pero tanto tanto tanto, á Agbar, podémoslle dicir que para nada, que a de Barcelona está inspirada nas montañas de Montserrat e esta bebe das fontes dos alminares musulmáns, que ademais, para iso puxémoslle unha fachada de celosías que ri ti da Alhambra.

“Isto.., Jean,rapaz.., que esa xa lla coamos ao alcalde de París co IMA”.

“Cala, cala, que isto é coherencia de linguaxe…”

Jean Nouvel, burj-doha-qatar-designboom
Jean Nouvel, Torre Agbar (Barcelona, España) e Burj (Doha,Qatar) | designboom

Hai que recoñecer, que postos a plagiar, sempre viches máis plagiarse a un mesmo, que non hai que preocuparse polos dereitos de autor. Aínda que claro, sempre podemos apelar a que estamos a experimentar cos procesos semióticos de intertextualización, que para iso somos arquitectos e calquera cousa vale para explicar un proxecto.

En calquera caso, pensen vostedes se este é o camiño para seguir, aínda que só sexa porque o monográfico do Croquis vai quedar en grao sumo monótono…

Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador
Madrid. Xullo 2013

[:en]

Mies van der Rohe fumando | revista Life
Mies van der Rohe smoking | Life Magazine

The coherence in the architectural language, all we agree, it is one of the signs of identity that they allow us to recognize this concept so diffuse that we know as “goog architecture”. Though, speaking about diffuse terms,

what is it of the “oherence in the language”?

My language is coherent – though my ideas not always it are – because basically, always I speak and write in a more or less correct Castilian, because I use often the same words, because attempt that the construction of these is intelligible … the absurd neologisms, the words stolen of other languages, the canes and the lacks of spelling, they reduce coherence to my language.

Well. Let’s go on to the “architectural language”. Let’s replace the words with forms, hollows, fronts and covers, the phrases with the composition of these, and the linguistic correction with the precise, functional construction and, to being possible, economic – the economy of language between the architects, both the spoken one and the formal one, it might give for an interesting debate – if we try to establish a parallelism rather simplificador, the correct and intelligible use of these elements would grant coherence to my way of doing architecture. Let’s say so, that the pastiches, the anachronistic references, and especially the lacks of architectural spelling – the stucco is the “tipex” of our buildings – they are the big protagonists of our incoherences of day after day.

Note: You will forgive the incoherent neologism of the previous phrase. Consider it to be an artistic license …

BG_madridmunicipal
Lack of spelling: mistake in the writing of the words and in the application of the spelling rules..

The case is that, if Mies spent all his life to itself repeating the same detail of corner – thing that is not true, but already I say that we are in plan simplificador – why I am not going to do the same thing, that in addition, for it I have a Pritzker.

And yes. It is probable that the emir of Looking has been in Barcelona – or even that has connection to Internet and can use the wikipedia – but if it gives him for asking why the new tower looks like so much, but so much so much so much, the Agbar, we can say to him that for nothing, that that of Barcelona is inspired in Montserrat’s mountains and this one drinks from the sources of the Moslem minarets, that in addition, for it we have put a front of lattices that laugh you at the Alhambra.

“This .., Jean, boy .., that this already we strain to the mayor of Paris with the IMA”.

“Silence, keeps silent, that this is a coherence of language …”

Jean Nouvel, burj-doha-qatar-designboom
Jean Nouvel, Torre Agbar Tower (Barcelona, Spain) y and Burj (Doha,Qatar) | designboom

It is necessary to recognize, that set to pirate, always you saw more to be pirated to one itself, which it is not necessary to worry for the copyright. Though clear, always we can appeal to that we are experimenting with the processes semióticos of intertextualización, that for it we are architects and any thing costs to explain a project.

In any case, you think if this one is the way to continuing, though only it should be because the monographic one of El Croquis magazine is going to stay of the most monotonous thing …

Alberto Ruiz. Architect, teacher and investigator
Madrid. July 2013

[:]

[:es]El Navío Inamovible | José Goñi[:en]The Unremovable Ship | José Goñi[:gl]O Navío Inamovible | José Goñi[:]

[:es]

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

Comparándolo con lo que representa, poco hay que decir técnicamente sobre “Le Vele” de Scampia. Se construyeron entre 1962 y 1975 por el arquitecto Francesco Di Salvo, que murió en 1977 y siguió en su construcción algunas de las pautas de Le Corbusier. Le Vele son 4 edificios de grandes dimensiones dispuestos en su fachada con terrazas y consta aproximadamente de 300 viviendas por cada bloque.

Es uno de los más destacables errores políticos de urbanismo europeo que se han cometido en la construcción. Ese error, ha sido el levantamiento del gigantesco grupo de edificios, anteriormente nombrados “Le Vele”, edificios ubicados en Nápoles, dentro del barrio de la Scampia. Coloquialmente, son llamados Las Velas por su semejanza con un velero cuando el cúmulo de edificios es visto desde la distancia. Como todo lo que se ve de lejos, sólo se ve y no se perciben otros detalles tales como los olores (en este caso la hediondez) hasta que no estás cerca, las sombras, turbiedad del suelo y la calma en el aire denotan horror, se percibe lo más bajo del ser humano.

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

Los errores de urbanismo como este albergan el mal. Edificios que son hoteles con suites de lujo para los residuos más desorientados, asignados a culpas del hampa que precisamente ahí no existen, son sólo las deposiciones de la política y “El Sistema” (así se autodenomina La Camorra) nuevo, es como un cementerio de elefantes; el elegido para verter antes de la muerte lo que va a ser marginado.

Así lo percibieron Omar Jerez y Julia Martínez, dos polémicos artistas españoles de trayectoria extrema que exponen su integridad física con cada performance que ejecutan, bordeando la muerte literalmente.

Fingiendo que eran arquitectos y gracias a la mediación de un ciudadano residente (siendo este el nexo de unión entre los artistas y La Camorra) que mantuvo conversaciones para informar sobre el motivo de la visita y así poder solicitar un permiso exprés para autorizarlos a realizar la documentación para el “supuesto libro de arquitectura”. La entrada para acceder a Scampia está vetada a periodistas o cualquiera que busque inmiscuirse en sus negocios con la intención de documentar el foco delictivo de los ancestros de la mafia.

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

Fueron a demostrar que la mafia más pirata y antigua, con sus enfrentamientos entre clanes, mata desde hace mucho tiempo y que todo nació hace más tiempo que la ubicación de sus vertederos arquitectónicos actuales; de odio, muerte y dominio ilegalmente soportado por su población y en constante ebullición silenciosa, que proyecta su propia ley. Por ello, esas edificaciones que tanta pasión generan en el colectivo de la arquitectura, quedan relegadas al misterio y a las húmedas sombras de la nada, es el mayor horror que se puede percibir, una especie de muerte en vida o muerte viviente. Podríamos denominarlo como edificio Zombi, un concepto que se genera casi por definición en sí mismo, sin necesidad de intervención literaria.

Mi curiosidad fue tan grande al leer la celebérrima novela de Roberto Saviano “Gomorra” que busqué en hemerotecas digitales a alguien que conociera el tema o hubiera estado allí, y di con Omar y Julia, que precisamente, fueron a mostrar toda la verdad alejada de tecnicismos. Y es cierto… perdí por completo mi interés por el lado arquitectónico cuando hablé con ellos. Cambió radicalmente mi posibilidad de desarrollo de concepto minucioso hacia la construcción, estética y utilidad, y es obvio por qué.

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

Una de las reseñas más destacables sobre la historia de La Camorra, la que quizás más me fascinó fue que allí mismo les contaban algunos de sus habitantes que la génesis de esta derivó en cierta magnitud hacia España y ellos aseguran que parte de miembros de la Camorra italiana eran bandoleros de la sierra española huidos que se instalaron en la península itálica desarrollando su actividad criminal en Nápoles, y que se podía confirmar incluso con algunos apellidos.

Me envolvió de tal manera esta puesta en escena tan enigmática, que consideré que no era un edificio en sí, sino algo vivo que protege a la sociedad de lo que está destinado a desaparecer contagiosamente. Ya bastante tienen en Nápoles con la Camorra y sus presiones para que además esté lo terminal en sus calles. Omar y Julia fueron a denunciar, preparando un falso periódico llamado “Il Corriere della Camorra” como si fuera una editorial del sistema en la plaza Garibaldi, lugar concurrido en Nápoles, 6000 periódicos de 6000 asesinados por la Camorra. No llegaron a repartir 2500, la Camorra se presentó y tuvieron que paralizar de inmediato la performance, arriesgando sus vidas y asumir que la denuncia una vez más ha sido derrotada para maquillar una lacra que no parece estar en vías de extinción.

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

El problema es que en apariencia es un gueto de los desechos más inmundos de La Camorra, sus habitantes no lo quieren ahí, y por otro lado, es ya parte de la historia como lo fue Gomorra en la biblia; forma parte de un todo pero que no ha sido contagiado, sino que es parte de su territorio sin más. Es un acceso de pus en un cuerpo macilento. Sus habitantes creen que si el edificio desapareciese, desaparecería el foco de su desgracia y así progresivamente Nápoles podría ser una ciudad y no una cárcel de inocentes.

Observando otros edificios, podríamos decir que las guerras los destruyen, lo hacen los cambios históricos en general, pero aquí, como en la Biblia, habría por desgracia, que destruir el mal que está acumulado en esa edificación, ese mal que lo protege y prolonga en el tiempo repercutiendo en toda una ciudad.

¿Cómo desalojar a los fantasmas, demonios y bestias para demoler semejante estructura?


José Goñi, estudiante de arquitectura
Nápoles. Febrero 2016[:en]

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

Comparing it what it represents, little it is necessary to say technically on “Le Vele” of Scampia. They were constructed between 1962 and 1975 by the architect Francesco Di Salvo, who died in 1977 and Le Corbusier followed in his construction some of the guidelines. Le Vele they are 4 buildings of big dimensions arranged in his front with terraces and it consists approximately of 300 housings for every block.

It is one of the most prominent political mistakes of European urbanism that has been committed in the construction. This mistake, it has been the raising of the gigantic group of buildings, previously named “Le Vele”, buildings located in Naples, inside the neighborhood of the Scampia. Colloquial, they are called The Candles by his similarity by a sailboat when the building heap is seen from the distance. As everything what one sees of far, only one sees and other such details as the smells are not perceived (in this case the stench) until you are not nearby, the shades, turbidity of the soil and the calmness in the air they denote horror, there is perceived the lowest of the human being.

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

The mistakes of urbanism like this one shelter the evil. Buildings that are hotels with suites of luxury for the residues most disoriented, assigned to faults of the underworld that precisely there do not exist, are only the depositions of the politics and “The System” (this way it is autonamed La Camorra) newly, it is like a cemetery of elephants; the chosen one to spill before the death what is going to be isolated.

This way they perceived it Omar Jerez and Julia Martínez, two polemic Spanish artists of path carries to extremes that they expose his physical integrity with every performance that they execute, bordering on the death literally.

Shamming that were architects and thanks to the mediation of a resident citizen (being this the link of union between the artists and La Camorra) that it supported conversations to report on the motive of the visit and to be able like that to request a permission express to authorize them to realize the documentation for the “supposed book of architecture”. The entry to accede to Scampia is vetada to journalists or anyone that seeks to interfere in his business with the intention of documenting the criminal area of the ancestors of the mafia.

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

They went to demonstrate that the mafia more pirate and ancient, with his clashes between clans, bush for a lot of time and that everything was born more for time the location of his architectural current dumps; of hatred, death and domain illegally supported by his population and in constant silent boiling, which projects his own law. For it, these buildings that generate so many passion in the group of the architecture, remain relegated to the mystery and to the humid shades of nothing, it is the major horror that can be perceived, a species of death in life or living death. We might name it as building Zombi, a concept that is generated almost by definition in yes same, without need of literary intervention.

My curiosity was so big on having read the Roberto Saviano’s most famous novel “Gomorra” that I looked in digital newspaper libraries for someone who knew the topic or had been there, and say with Omar and Julia, that precisely, they went to show all the remote truth of tecnicismos. And it is true … I lost completely my interest for the architectural side when I spoke with them. It changed radically my possibility of development of meticulous concept towards the construction, aesthetics and usefulness, and it is obvious why.

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

One of the most prominent reviews on the history of The Dispute, which probably more fascinated me was that there same were telling them some of his inhabitants that the genesis from this one derived in certain magnitude towards Spain and they assure that it departs members’ from the Italian Camorra they were bandits of the Spanish saw fled that established themselves in the italic peninsula developing his criminal activity in Naples, and that it was possible to confirm even with some surnames.

It wrapped of such a way this putting in so enigmatic scene, which I thought that it was not a building in yes, but something I live that it protects to the company what is destined to contagious eliminate. Already enough they have in Naples with the Dispute and his pressures in order that in addition the terminal thing is in his streets. Omar and Julia went to denounce, preparing a false so called newspaper “Il Corriere della Camorra” as if it was a publishing house of the system in the Garibaldi square, place met in Naples, 6000 newspapers of 6000 murdered ones for the Dispute. They did not manage to distribute 2500, the Dispute appeared and they had to paralyze at once the performance, risking his lives and to assume that the denunciation once again has been defeated to make up a blight that does not seem to be endangered.

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

The problem is that by all appearances it is a ghetto of the filthiest waste of La Camorra, his inhabitants do not want it there, and on the other hand, it is already a part of the history like it it was Gomorrah in the bible; everything forms a part of but that has not been infected, but it is a part of his territory ado. It is an access of pus in a haggard body. His inhabitants think that if the building was disappearing, it would eliminate the area of his misfortune and this way progressively Naples might be a city and not a jail of innocent.

Observing other buildings, we might say that the wars destroy them, the historical changes do it in general, but here, like in the Bible, it would be unfortunately, that to destroy the evil that is accumulated in this building, this evil that protects and prolongs it in the time reverberating in the whole city.

How to remove to the ghosts, demons and beasts to demolish similar structure?


José Goñi, Architecture student
Nápoles. February 2016[:gl]

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

Comparándoo co que representa, pouco hai que dicir tecnicamente sobre “Le Vele” de Scampia. Construíronse entre 1962 e 1975 polo arquitecto Francesco Di Salvo, que morreu en 1977 e seguiu na súa construción algunhas das pautas de Le Corbusier. Vélelle son 4 edificios de grandes dimensións dispostos na súa fachada con terrazas e consta aproximadamente de 300 vivendas por cada bloque.

É un dos máis destacables erros políticos de urbanismo europeo que se cometeron na construción. Ese erro, foi o levantamento do xigantesco grupo de edificios, anteriormente nomeados “Le Vele”, edificios situados en Nápoles, dentro do barrio da Scampia. Coloquialmente, son chamados As Velas pola súa semellanza cun veleiro cando o cúmulo de edificios é visto desde a distancia. Como todo o que se ve de lonxe, só se ve e non se perciben outros detalles tales como os cheiros (neste caso a hediondez) ata que non estás preto, as sombras, turbiedad do chan e a calma no aire denotan horror, percíbese o máis baixo do ser humano.

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

Os erros de urbanismo como este albergan o mal. Edificios que son hoteis con suites de luxo para os residuos máis desorientados, asignados a culpas do hampa que precisamente aí non existen, son só as deposiciones da política e “O Sistema” (así se autodenomina A Camorra) novo, é como un cemiterio de elefantes; o elixido para verter antes da morte o que vai ser marxinado.

Así o percibiron Omar Jerez e Julia Martínez, dous polémicos artistas españois de traxectoria extrema que expoñen a súa integridade física con cada performance que executan, bordeando a morte literalmente.

Finxindo que eran arquitectos e grazas á mediación dun cidadán residente (sendo leste o nexo de unión entre os artistas e A Camorra) que mantivo conversacións para informar sobre o motivo da visita e así poder solicitar un permiso exprés para autorizalos a realizar a documentación para o “suposto libro de arquitectura”. A entrada para acceder a Scampia está vetada a xornalistas ou calquera que busque inmiscirse nos seus negocios coa intención de documentar o foco delituoso dos devanceiros da mafia.

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

Foron a demostrar que a mafia máis pirata e antiga, cos seus enfrontamentos entre clans, mata desde hai moito tempo e que todo naceu hai máis tempo que a localización dos seus vertedoiros arquitectónicos actuais; de odio, morte e dominio ilegalmente soportado pola súa poboación e en constante ebulición silenciosa, que proxecta a súa propia lei. Por iso, esas edificacións que tanta paixón xeran no colectivo da arquitectura, quedan relegadas ao misterio e ás húmidas sombras da nada, é o maior horror que se pode percibir, unha especie de morte en vida ou morte vivente. Poderiamos denominalo como edificio Zombi, un concepto que se xera case por definición en si mesmo, sen necesidade de intervención literaria.

A miña curiosidade foi tan grande ao ler a celebérrima novela de Roberto Saviano “Gomorra” que busquei en hemerotecas dixitais a alguén que coñecese o tema ou estivese alí, e dei con Omar e Julia, que precisamente, foron mostrar toda a verdade afastada de tecnicismos. E é certo? perdín por completo o meu interese polo lado arquitectónico cando falei con eles. Cambiou radicalmente a miña posibilidade de desenvolvemento de concepto minucioso cara á construción, estética e utilidade, e é obvio por que.

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

Unha das reseñas máis destacables sobre a historia da Camorra, a que quizais máis me fascinou foi que alí mesmo contábanlles algúns dos seus habitantes que a xénese desta derivou en certa magnitude cara a España e eles aseguran que parte de membros da Camorra italiana eran bandoleiros da serra española fuxidos que se instalaron na península itálica desenvolvendo a súa actividade criminal en Nápoles, e que se podía confirmar mesmo con algúns apelidos.

Envolveume de tal maneira esta posta en escena tan enigmática, que considerei que non era un edificio en si, senón algo vivo que protexe á sociedade do que está destinado a desaparecer contagiosamente. Xa bastante teñen en Nápoles coa Camorra e as súas presións para que ademais estea o terminal nas súas rúas. Omar e Julia foron a denunciar, preparando un falso xornal chamado “Il Corriere della Camorra” coma se fose unha editorial do sistema na praza Garibaldi, lugar concorrido en Nápoles, 6000 xornais de 6000 asasinados pola Camorra. Non chegaron a repartir 2500, a Camorra presentouse e tiveron que paralizar de inmediato a performance, arriscando as súas vidas e asumir que a denuncia unha vez máis foi derrotada para maquillar unha secuela que non parece estar en vías de extinción.

Scampia Julia M.F & Omar Jerez
Scampia Julia M.F & Omar Jerez

O problema é que en aparencia é un gueto dos refugallos máis inmundos da Camorra, os seus habitantes non o queren aí, e doutra banda, é xa parte da historia como o foi Gomorra na biblia; forma parte dun todo pero que non foi contaxiado, senón que é parte do seu territorio sen máis. É un acceso de pus nun corpo macilento. Os seus habitantes cren que se o edificio desaparecese, desaparecería o foco da súa desgraza e así progresivamente Nápoles podería ser unha cidade e non un cárcere de inocentes.

Observando outros edificios, poderiamos dicir que as guerras os destrúen, fano os cambios históricos en xeral, pero aquí, como na Biblia, habería por desgraza, que destruír o mal que está acumulado nesa edificación, ese mal que o protexe e prolonga no tempo repercutindo en toda unha cidade.

Como desaloxar ás pantasmas, demos e bestas para demoler semellante estrutura?


José Goñi, estudante de arquitectura
Nápoles. Febreiro 2016[:]

Andrea Gutiérrez – Javier Palacios | La habitación verde

[:es]

Si la semana pasada charlábamos con Angela y Marta sobre cómo y por qué adecuar los espacios hospitalarios, hoy nos introducimos en la arquitectura del paisaje de la mano de La Habitación Verde.

“Nos parece maravilloso tener un jardín y creemos que hay que disfrutarlo mucho mucho y no sufrirlo nada.”

La habitación Verde, es un equipo de jóvenes paisajistas y arquitectos formado por Andrea Gutiérrez y Javier Palacios, cuyo propósito es: romper con la idea de que contratar a un profesional del diseño de jardín es elitista y complejo. Para ello abogan por un diseño “apropiado” que busca conjugar las necesidades del cliente y conseguir el máximo rendimiento de la terraza o jardín.

Desde La Habitación Verde realizan proyectos de paisajismo, desde el más pequeño jardín hasta el proyecto más complejo que el cliente pueda solicitar, siempre bajo una filosofía, fresh Gardening.

Huimos del “ego creador” que a veces da como resultado que tienes un jardín con el que no te identificas.

Su metodología, algo que puede parecer obvio pero no tan habitual, consiste básicamente en trabajar siempre mano a mano con su cliente para conseguir proyectos únicos que estén completamente adaptados a sus necesidades y sobre todo a su presupuesto.

Sin más os dejamos con la más que interesante entrevista que tuvimos la oportunidad de realizarles.

Javier Palacios y Andrea Gutiérrez, socios fundadores de La Habitación Verde | Fotografía: La Habitación Verde
Javier Palacios y Andrea Gutiérrez, socios fundadores de La Habitación Verde | Fotografía: La Habitación Verde

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a “La habitación verde”?

Nos conocimos en la escuela de arquitectura de Madrid ETSAM donde ambos terminamos nuestros estudios y en pleno boom inmobiliario comenzamos a trabajar como arquitectos sin ningún problema, lo que ahora resulta casi imposible.

El sueño de Andrea siempre fue trabajar diseñando jardines y cuando surgió la oportunidad no lo dudó y comenzó a colaborar en un estudio especializado en paisajismo, posteriormente cursó un máster de paisajismo en la Universidad de Valencia. Paralelamente Javier desarrollaba grandes proyectos de infraestructuras en el estudio de Luis Vidal colaborando en proyectos con el equipo de Richard Rogers&Partners. Tras estas experiencias intensas en las que aprendimos mucho en 2011 decidimos replantearnos nuestra trayectoria y fundar La Habitación Verde Paisajismo.

Explicadnos, ¿cómo y por qué surge “La habitación verde”?

La Habitación Verde nace como resultado de un sueño y de un momento vital en el que sentimos que debíamos unir nuestras trayectorias y combinar nuestras experiencias para desarrollar un proyecto propio, como os comentábamos ambos teníamos trabajo y la verdad es que fue un salto al vacío.

Sentíamos la necesidad de desarrollar nuestra visión, y de esta necesidad unida a la pasión por los jardines y el diseño nace La Habitación Verde, además uno de nuestros objetivos era reivindicar el uso del espacio exterior en la arquitectura, un espacio cuyo diseño queda relegado a un segundo plano la mayoría de las veces. En España todavía no está muy clara la figura del paisajista y muchas veces otros profesionales creen que pueden abarcarlo, pero la diferencia es que cuando el espacio exterior está diseñado por un especialista el resultado es notable.

Nosotros estamos aquí para recuperar esos espacios olvidados y ¡darles vida!

¿Teníais alguna experiencia previa en paisajismo?

Si, ambos estábamos relacionados con anterioridad con el paisajismo, Andrea trabajando en un estudio de paisajismo en Madrid y realizando trabajos tanto para particulares como para estudios de arquitectura, promotoras, etc. y Javier asesorando en sus ratos libres en materia de diseño a la empresa de jardinería de unos familiares.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

La verdad es que con el paso del tiempo las dificultades se olvidan… pero la verdad es que trabajamos mucho y como en muchos comienzos casi todo lo hacíamos nosotros. Lo más complicado es enfocar cómo quieres que se perciba tu marca y explicar en qué consiste tu trabajo cuando éste no es muy conocido, en general es un problema generalizado del profesional que trabajo con el diseño, y es que no hay mucha.

Quizás lo más engorroso es la parte administrativa, la verdad es que no nos lo ponen fácil y consume tanto tiempo que a veces es desesperante.

entrevista_lahabitaciónverde_02
Detalle de plantación en un proyecto de jardín para un ático en Madrid | Fotografía: La Habitación Verde

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados? ¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para “La habitación verde”?

La verdad es que estamos encantados, hemos conseguido vivir de nuestro trabajo y además estamos en crecimiento como empresa. Tenemos grandes planes para La Habitación Verde y cada día vamos a trabajar motivados por la aceptación de nuestro trabajo y con la alegría de disfrutar del mismo.

¿Son rentables este tipo de iniciativas? ¿Os sentís bien remunerados por la labor que realizáis?

El comienzo fue muy duro pero ahora disfrutamos de la satisfacción de poder vivir de nuestro trabajo.

¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?

Ahora mismo estamos totalmente especializados y unicamente hacemos colaboraciones relacionadas con nuestro campo, así complementamos el trabajo del estudio de diseño y ejecución de obras con la labor didáctica y divulgativa dando conferencias y cursos, colaboramos con varios máster de diseño de interiores en escuelas como Dmad o en el máster que organiza la revista Nuevo Estilo con la Universidad Complutense.

¿Cómo veis el futuro en este campo del paisajismo?

Pues la verdad es que estamos esperanzados porque tiene mucha proyección y es que en nuestro país es un campo que cada vez se valora más y el cliente final está demandando espacios exteriores de calidad, además con una arquitectura que en muchos casos está homogeneizada el proyecto de paisajismo pasa a ser el elemento diferenciador de las promociones y cada día se nos busca más.

Reforma y decoración de un jardín en un ático en Madrid | Fotografía: La Habitación Verde
Reforma y decoración de un jardín en un ático en Madrid | Fotografía: La Habitación Verde

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Sin duda, nuestra formación como arquitectos ha sido básica, y no sólo desde un punto de vista formal si no como personas inquietas, con iniciativa emprendedora y capaces de abordar problemas complejos.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Nuestra trayectoria es muy personal, pero sin duda lo que si podemos aconsejar es que sigan sus propios sueños.

Lo bueno de la enseñanza que recibimos como arquitectos es que es amplia y diversa y que nos da herramientas para afrontar diversos matices relacionados con el diseño como disciplina y con amplios campos de trabajo, así que sea cuál sea el campo que les interese nuestro consejo es que se especialicen. Los pasos para conseguirlo no son fáciles pero lo más adecuado es compatibilizar formación con colaboraciones con otras empresas que ya estén realizando trabajos en el área que les interese.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Sin duda, es que no nos otra alternativa que reinventarnos, porque el trabajo tradicional como proyectistas está cada vez más acotado y es muy competitivo. Hay muchas otras vías de trabajo que son igualmente interesantes y que además te permiten tener un desarrollo profesional. Uno de los principales problemas es que ni en las escuelas de arquitectura ni en los colegios profesionales se potencian estas vías.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Creemos que son muy valientes y la verdad es que sabemos por familiares y amigos que se han marchado que es una experiencia enriquecedora pero también muy dura, nos encantaría que fuera una alternativa no motivada exclusivamente por la necesidad como pasa actualmente. Además desgraciadamente estamos perdiendo un gran potencial dejando que profesionales que hemos formado se tengan que ir a buscar trabajo en otros lugares.

Plantación y detalle de fuente de jardín diseñado por La Habitación Verde para un jardín en La Moraleja | Fotografía: La Habitación Verde
Plantación y detalle de fuente de jardín diseñado por La Habitación Verde para un jardín en La Moraleja | Fotografía: La Habitación Verde

La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?

Efectivamente hay muchos frentes abiertos, pero es que en la vida en general las cosas son así… complicadas. Nosotros apostamos por enfocar estas batallas con cabeza y con soluciones planteadas desde el análisis y con planteamientos de futuro, lo que no se puede hacer es dar bandazos de un extremo a otro con temas fundamentales como las leyes profesionales o la aplicación de planes de estudios como Bolonia… y esa es la sensación que tenemos.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Creo que está en un momento de apertura y que la ampliación de la perspectiva de qué es y qué puede hacer un arquitecto es lo que puede salvarnos. Pensamos que los arquitectos podemos ser buenos gestores y que tenemos que entrar en el mundo de las empresas, hay muchas otras profesiones que se han abierto a esta posibilidad antes que la nuestra.

¿Qué le aconsejas a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

Que disfruten de sus estudios, que aprovechen el periodo de formación al máximo y que se preparen para seguir aprendiendo toda su vida. Les aconsejamos que no pierdan la pasión y que entiendan que tras la escuela se abre un periodo nuevo y lleno de posibilidades. La formación les tiene que facilitar herramientas para poder desarrollar una carrera profesional, y tienen que entender esta con amplitud de miras ya que se puede vivir la pasión por la arquitectura y el diseño de muchas formas además de siendo «arquitecto proyectista».

Para acabar, ¿qué proyectos de futuro le esperan a Andrea y Javier? ¿Y a “La habitación verde”?

Pues la verdad es que tenemos muchos proyectos en marcha que nos emocionan y últimamente estamos desarrollando proyectos de paisajismo muy ambiciosos y de mayor escala como el desarrollo del proyecto de paisajismo de Alhena de Grupo Ibosa, el espacio de eventos Elysium o la colaboración de proyectos de paisajismo en hoteles con el estudio B76, pero lo que nos encanta de nuestro día a día es compaginar esos proyectos con diseños de terrazas y espacios más privados. Nos encanta poder colaborar de forma más intensa con estudios de arquitectura que desarrollan proyectos interesantes, porque nos apasiona hacer colaboraciones con colegas.

Nuestro deseo es seguir creciendo como empresa para poder seguir desarrollando nuestro trabajo y mantener la ilusión. Otro de nuestros sueños sería poder trabajar en el entorno urbano, colaborar para mejorar los espacios verdes y exteriores en las ciudades es uno de esos proyectos que esperamos que en el futuro podamos abarcar.

Propuesta de paisajismo para la promoción Alhena Valdemarín de Grupo Ibosa | Fotografía: La Habitación Verde
Propuesta de paisajismo para la promoción Alhena Valdemarín de Grupo Ibosa | Fotografía: La Habitación Verde

Andrea Gutiérrez – Javier Palacios | La habitación verde
Enero, 2016

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Andrea y Javier su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

If last week we were chatting with Angela and Marta on how and why to adapt the hospitable spaces, today we get in the architecture of the landscape of the hand of La Habitación Verde.

“It seems to us to be wonderful to have a garden and we think that it is necessary to enjoy very much very much and not to suffer anything.”

La habitación Verde, is an equipment of young landscape painters and architects formed by Andrea Gutiérrez and Javier Palacios, whose intention is: to break with the idea of that to contract a professional of the design of garden is elitist and complex. For it they plead for a “appropriate” design that seeks to bring together the needs of the client and to obtain the maximum performance of the terrace or garden.

La habitación Verde, es un equipo de jóvenes paisajistas y arquitectos formado por Andrea Gutiérrez y Javier Palacios, cuyo propósito es: romper con la idea de que contratar a un profesional del diseño de jardín es elitista y complejo. Para ello abogan por un diseño “apropiado” que busca conjugar las necesidades del cliente y conseguir el máximo rendimiento de la terraza o jardín.

From La Habitación Verde projects of landscape painting realize, from the smallest garden up to the most complex project that the client could request, always under a philosophy, fresh Gardening.

We flee of the “creative ego” that sometimes gives as result that you have a garden with which you do not identify.

His methodology, something that can seem to be obvious but not so habitual, consists of working basically always hand to hand with his client to obtain the only projects that are completely adapted to his needs and especially to his budget.

Ado we leave you with her more than interesting interview that we had the opportunity to fulfil them.

Javier Palacios y Andrea Gutiérrez, socios fundadores de La Habitación Verde | Fotografía: La Habitación Verde
Javier Palacios and Andrea Gutiérrez, founding partners of La Habitación Verde | Photography: La Habitación Verde

 Which has been your formation and professional path before“La habitación verde”?

We knew ourselves in the school of architecture of Madrid ETSAM where both we finish our studies and at plenary session boom real-estate we begin to be employed as architects without any problem, which now turns out to be almost impossible.

Andrea’s dream always was to work designing gardens and when the opportunity arose it did not doubt and began it to collaborate in a study specialized in landscape painting, later it dealed a máster of landscape painting in the University of Valencia. Parallel Javier was developing big projects of infrastructures in Luis Vidal’s study collaborating in projects with the equipment of Richard Rogers&Partners. After these intense experiences in which we learned very much in 2011 we decide to rethink our path and La Habitación Verde Paisajismo.

Explain to us, how and why there arises “La habitación verde”?

La Habitación Verde is born as result of a dream and of a vital moment in which we feel that we had to join our paths and to combine our experiences to develop an own project, as we were commenting on both to you had work and the truth is that it was a jump to the emptiness.

We were feeling the need to develop our vision, and of this need joined the passion by the gardens and the design The Green Room is born, in addition one of our aims was to claim the use of the exterior space in the architecture, a space which design remains relegated to a background the majority of the times. In Spain still the figure of the landscape painter is not very clear and often other professionals think that they can include it, but the difference is that when the exterior space is designed by a specialist the result is notable.

We are here to recover these forgotten spaces and to give them life!

Had you some previous experience in landscape painting?

If, we were related both previously to the landscape painting, Andrea being employed at a study of landscape painting at Madrid and realizing works both for individuals and for studies of architecture, promoters, etc. And Javier advising in his free moments as for design to the company of gardening of a few relatives.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

The truth is that with the passage of time the difficulties forget … but the truth is that we work very much and since in many beginning almost quite we were making it we. The most complicated thing is to focus how you want that your brand is perceived and to explain of what your work consists when this one is not very an acquaintance, in general it is a widespread problem of the professional that I work with the design, and is that there is no the great one.

Probably the most cumbersome thing is the administrative part, the truth is that they us do not make it easy and consumes so much time that sometimes is exasperating.

entrevista_lahabitaciónverde_02
Detail of plantation in a project of garden for an attic in Madrid | Photography: La Habitación Verde

Are you satisfied with the reached aims? What expectations and projects of future have you for“La habitación verde”?

The truth is that we are delighted, we have managed to live of our work and in addition we are in growth as company. We have big plans for La Habitación Verde and every day are going to work motivated by the acceptance of our work and with the happiness of enjoying the same one.

Are this type of initiatives profitable? Do you feel good remunerated by the labor that you realize?

The beginning was very hard but now we enjoy the satisfaction of being able to live of our work.

Do you arrange or complement this activity with other labors or in other fields?

Just now we are totally specialized and only we do collaborations related with our field, this way we complement the work of the study of design and execution of works with the didactic and divulgative labor giving conferences and courses, we collaborate with several máster of design of interiors in schools as Dmad or in the máster that organizes the magazine New Style with the Complutensian University.

How do you see the future in this field of the landscape painting?

Since the truth is that we are thrilled because it has projection great and is that in our country he is a field that every time is valued more and the final client is demanding exterior spaces of quality, in addition with an architecture that in many cases is homogenized the project of landscape painting it happens to be the element diferenciador of the promotions and every day looks for us more.

 | Fotografía: La Habitación Verde
Reform and decoration of a garden in an attic in Madrid | Photography: La Habitación Verde

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

Undoubtedly, our formation like architects has been basic, and not only from a formal point of view if not as anxious persons, with enterprising initiative and capable of approaching complex problems.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

Our path is very personal, but undoubtedly what if we can advise is that they follow his own dreams.

The good of the education that we receive as architects is that it is wide and diverse and that it gives us tools to confront diverse shades related to the design as discipline and with wide work camps, so it is which is the field that they are interested our advice is that they specialize themselves. The steps to obtain it are not easy but the most suitable thing is to make compatible formation with collaborations with other companies that already realize works in the area in that they are interested.

Do you think that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

Undoubtedly, it is that not us alternative other one that us to reinvent, because the traditional work like designers is increasingly fenced and is very competitive. There are many other routes of work that are equally interesting and that in addition allow you to have a professional development. One of the principal problems is that neither in the schools of architecture nor in the professional colleges these routes are promoted.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

We think that they are very brave and the truth is that we know for relatives and friends who have left that is a wealth-producing experience but also very hard, we would delight that it was an alternative not motivated exclusively by the need since it happens nowadays. In addition unfortunately we are losing a great potential leaving that professional that we have formed have to go to look for work in other places.

Plantación y detalle de fuente de jardín diseñado por La Habitación Verde para un jardín en La Moraleja | Fotografía: La Habitación Verde
Plantation and detail of source of garden designed by La Habitación Verde for a garden in La Moraleja | Photography: La Habitación Verde

The architecture, it has opened many fronts of battle (LSP, Bologna, unemployment, labor precariousness, Spades, ETSAs, emigration, communication, etc), will not they be too much for the existing polarization inside the same one?

Really there are many opened fronts, but it is that in the life in general the things are like that … complicated. We bet for focusing these battles with head and with solutions raised from the analysis and with expositions of future, which it is not possible to do is to give jolts of an end to other one with fundamental topics as the professional laws or the application of study plans as Bologna … and this it is the sensation that we have.

How do you see the future of the profession?

I think that it is in a moment of opening and that the extension of the perspective of what it is and what it can make an architect is what can save us. We think that the architects we can be good managers and that we have to enter the world of the companies, there are many other professions that have opened themselves for this possibility before that ours.

¿Qué le aconsejas a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

That enjoy his studies, which take advantage of the period of formation to the maximum and which prepare for him to continue learning all his life. We advise them not to lose the passion and to understand that after the school there is opened a period new and full of possibilities. The formation has to facilitate tools to them to be able to develop a professional career, and they have to understand this one with extent of gun-sights since it is possible to live through the passion for the architecture and the design of many forms besides being «architect designer».

  To finish, what projects of future do wait for Andrea and Javier? And to “La habitación verde”?

Since the truth is that we have many projects in march that they us thrill and lately we are developing very ambitious projects of landscape painting and of major scale as the development of the project of Alhena’s landscape painting of Group Ibosa, the space of events Elysium or the project collaboration of landscape painting in hotels with the study B76, but what we are charmed with of ours day after day is to reconcile these projects with designs of terraces and more private spaces. We are charmed with being able to collaborate of more intense form with studies of architecture that develop interesting projects, because us apasiona to do collaborations with colleagues.

Our desire is to continue growing as company to be able to continue developing our work and to support the illusion. Other one of our dreams would be to be able to be employed at the urban environment, collaborate to improve the green and exterior spaces in the cities it is one of these projects for that we hope that in the future we could include.

Propuesta de paisajismo para la promoción Alhena Valdemarín de Grupo Ibosa | Fotografía: La Habitación Verde
Offer of landscape painting for the promotion Alhena Valdemarín of Group Ibosa | Photography: La Habitación Verde

Andrea Gutiérrez – Javier Palacios | La habitación verde
January, 2016

[:gl]

Se a semana pasada charlabamos con Angela e Marta sobre como e por que adecuar os espazos hospitalarios, hoxe introducímonos na arquitectura da paisaxe da man da A Habitación Verde.

“Parécenos marabilloso ter un xardín e cremos que hai que gozalo moito moito e non sufrilo nada.”

A habitación Verde, é un equipo de mozos paisajistas e arquitectos formado por Andrea Gutiérrez e Javier Palacios, cuxo propósito é: romper coa idea de que contratar a un profesional do deseño de xardín é elitista e complexo. Para iso avogan por un deseño “apropiado” que busca conxugar as necesidades do cliente e conseguir o máximo rendemento da terraza ou xardín.

Desde A Habitación Verde realizan proxectos de paisajismo, desde o máis pequeno xardín ata o proxecto máis complexo que o cliente poida solicitar, sempre baixo unha filosofía, fresh Gardening.

Fuximos do “ego creador” que ás veces dá como resultado que tes un xardín co que non che identificas.

A súa metodoloxía, algo que pode parecer obvio pero non tan habitual, consiste basicamente en traballar sempre man a man co seu cliente para conseguir proxectos únicos que estean completamente adaptados ás súas necesidades e sobre todo ao seu orzamento.

Sen máis vos deixamos coa máis que interesante entrevista que tivemos a oportunidade de realizarlles.

Javier Palacios y Andrea Gutiérrez, socios fundadores de La Habitación Verde | Fotografía: La Habitación Verde
Javier Palacios e Andrea Gutiérrez, socios fundadores de La Habitación Verde | Fotografía: A Habitación Verde

Cal foi vosa formación e traxectoria profesional previa a “A habitación verde”?

Coñecémonos na escola de arquitectura de Madrid ETSAM onde ambos terminamos os nosos estudos e en pleno boom inmobiliario comezamos a traballar como arquitectos sen ningún problema, o que agora resulta case imposible.

O soño de Andrea sempre foi traballar deseñando xardíns e cando xurdiu a oportunidade non o dubidou e comezou a colaborar nun estudo especializado en paisajismo, posteriormente cursou un máster de paisajismo na Universidade de Valencia. Paralelamente Javier desenvolvía grandes proxectos de infraestruturas no estudo de Luís Vidal colaborando en proxectos co equipo de Richard Rogers&Partners. Tras estas experiencias intensas nas que aprendemos moito en 2011 decidimos reformularnos a nosa traxectoria e fundar A Habitación Verde Paisaxismo.

Explicádenos, como e por que xorde “A habitación verde”?

A Habitación Verde nace como resultado dun soño e dun momento vital no que sentimos que debiamos unir as nosas traxectorias e combinar as nosas experiencias para desenvolver un proxecto propio, como vos comentabamos ambos tiñamos traballo e a verdade é que foi un salto ao baleiro.

Sentiamos a necesidade de desenvolver a nosa visión, e desta necesidade unida á paixón polos xardíns e o deseño nace A Habitación Verde, ademais un dos nosos obxectivos era reivindicar o uso do espazo exterior na arquitectura, un espazo cuxo deseño queda relegado a un segundo plano a maioría das veces. En España aínda non está moi clara a figura do paisajista e moitas veces outros profesionais cren que poden abarcalo, pero a diferenza é que cando o espazo exterior está deseñado por un especialista o resultado é notable.

Nós estamos aquí para recuperar eses espazos esquecidos e darlles vida!

Tiñades algunha experiencia previa en paisaxismo?

Se, ambos estabamos relacionados con anterioridade co paisajismo, Andrea traballando nun estudo de paisajismo en Madrid e realizando traballos tanto para particulares como para estudos de arquitectura, promotoras, etc. e Javier asesorando nos seus intres libres en materia de deseño á empresa de xardinería duns familiares.

Atopástesvos con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

A verdade é que co paso do tempo as dificultades esquécense… pero a verdade é que traballamos moito e como en moitos comezos case todo o faciamos nós. O máis complicado é enfocar como queres que se perciba a túa marca e explicar en que consiste o teu traballo cando este non é moi coñecido, en xeral é un problema xeneralizado do profesional que traballo co deseño., e é que non hai moita.

Quizais o máis engorroso é a parte administrativa, a verdade é que non nolo poñen fácil e consome tanto tempo que ás veces é desesperante.

entrevista_lahabitaciónverde_02
Detalle de plantación nun proxecto de xardín para un ático en Madrid | Fotografía: A Habitación Verde

Estades contentos cos obxectivos alcanzados? Que expectativas e proxectos de futuro tedes para “A habitación verde”?

A verdade é que estamos encantados, conseguimos vivir do noso traballo e ademais estamos en crecemento como empresa. Temos grandes plans para A Habitación Verde e cada día imos traballar motivados pola aceptación do noso traballo e coa alegría de gozar do mesmo.

Son rendibles este tipo de iniciativas? Sentides ben remunerados polo labor que realizades?

O comezo foi moi duro pero agora gozamos da satisfacción de poder vivir do noso traballo.

Compaxinades ou complementades esta actividade con outros labores ou noutros campos?

Agora mesmo estamos totalmente especializados e unicamente facemos colaboracións relacionadas co noso campo, así complementamos o traballo do estudo de deseño e execución de obras co labor didáctico e divulgativo dando conferencias e cursos, colaboramos con varios máster de deseño de interiores en escolas como Dmad ou no máster que organiza a revista Novo Estilo coa Universidade Complutense.

Como vedes o futuro neste campo do paisajismo?

Pois a verdade é que estamos esperanzados porque ten moita proxección e é que no noso país é un campo que cada vez se valora máis e o cliente final está a demandar espazos exteriores de calidade, ademais cunha arquitectura que en moitos casos está homoxeneizada o proxecto de paisajismo pasa a ser o elemento diferenciador das promocións e cada día búscasenos máis.

 | Fotografía: La Habitación Verde
Reforma e decoración dun xardín nun ático en Madrid | Fotografía: A Habitación Verde

Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?

Sen dúbida, a nosa formación como arquitectos foi básica, e non só desde un punto de vista formal se non como persoas inquietas, con iniciativa emprendedora e capaces de abordar problemas complexos.

Animarías a outros arquitectos para seguir os vosos pasos? Que pasos considerades que deberían dar? Como completar os seus estudos? Que outros consellos lles daríaslles?

A nosa traxectoria é moi persoal, pero sen dúbida o que se podemos aconsellar é que sigan os seus propios soños.

O bo do ensino que recibimos como arquitectos é que é ampla e diversa e que nos dá ferramentas para afrontar diversos matices relacionados co deseño como disciplina e con amplos campos de traballo, así que sexa cal sexa o campo que lles interese o noso consello é que se especialicen. Os pasos para conseguilo non son fáciles pero o máis adecuado é compatibilizar formación con colaboracións con outras empresas que xa estean a realizar traballos na área que lles interese.

Creedes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Sen dúbida, é que non nos outra alternativa que reinventarnos, porque o traballo tradicional como proyectistas está cada vez máis acoutado e é moi competitivo. Hai moitas outras vías de traballo que son igualmente interesantes e que ademais che permiten ter un desenvolvemento profesional. Un dos principais problemas é que nin nas escolas de arquitectura nin nos colexios profesionais poténcianse estas vías.

Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

Cremos que son moi valentes e a verdade é que sabemos por familiares e amigos que se marcharon que é unha experiencia enriquecedora pero tamén moi dura, encantaríanos que fose unha alternativa non motivada exclusivamente pola necesidade como pasa actualmente. Ademais desgraciadamente estamos a perder un gran potencial deixando que profesionais que formamos téñanse que ir buscar traballo noutros lugares.

Plantación y detalle de fuente de jardín diseñado por La Habitación Verde para un jardín en La Moraleja | Fotografía: La Habitación Verde
Plantación e detalle da fonte de xardín deseñado por A Habitación Verde para un xardín en La Moraleja | Fotografía: A Habitación Verde

A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedade laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?

Efectivamente hai moitas frontes abertas, pero é que na vida en xeral as cousas son así… complicadas. Nós apostamos por enfocar estas batallas con cabeza e con solucións expostas desde a análise e con formulacións de futuro, o que non se pode facer é dar bandazos dun extremo a outro con temas fundamentais como as leis profesionais ou a aplicación de plans de estudos como Bolonia… e esa é a sensación que temos.

Como vedes o futuro da profesión?

Creo que está nun momento de apertura e que a ampliación da perspectiva de que é e que pode facer un arquitecto é o que pode salvarnos. Pensamos que os arquitectos podemos ser bos xestores e que temos que entrar no mundo das empresas, hai moitas outras profesións que se abriron a esta posibilidade antes que a nosa.

Que lle aconsellas aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?

Que gocen dos seus estudos, que aproveiten o período de formación ao máximo e que se preparen para seguir aprendendo toda a súa vida. Aconsellámoslles que non perdan a paixón e que entendan que tras a escola ábrese un período novo e cheo de posibilidades. A formación tenlles que facilitar ferramentas para poder desenvolver unha carreira profesional, e teñen que entender esta con amplitude de miras xa que se pode vivir a paixón pola arquitectura e o deseño de moitas formas ademais de sendo «arquitecto proyectista».

Para acabar, que proxectos de futuro espéranlle a Andrea e Javier? E a “A habitación verde”?

Pois a verdade é que temos moitos proxectos en marcha que nos emocionan e ultimamente estamos a desenvolver proxectos de paisajismo moi ambiciosos e de maior escala como o desenvolvemento do proxecto de paisajismo de Alhena de Grupo Ibosa, o espazo de eventos Elysium ou a colaboración de proxectos de paisajismo en hoteis co estudo B76, pero o que nos encanta do noso día a día é compaxinar eses proxectos con deseños de terrazas e espazos máis privados. Encántanos poder colaborar de forma máis intensa con estudos de arquitectura que desenvolven proxectos interesantes, porque nos apaixona facer colaboracións con colegas.

O noso desexo é seguir crecendo como empresa para poder seguir desenvolvendo o noso traballo e manter a ilusión. Outro dos nosos soños sería poder traballar na contorna urbana, colaborar para mellorar os espazos verdes e exteriores nas cidades é un deses proxectos que esperamos que no futuro podamos abarcar.

Propuesta de paisajismo para la promoción Alhena Valdemarín de Grupo Ibosa | Fotografía: La Habitación Verde
Proposta de paisaxismo para a promoción Alhena Valdemarín de Grupo Ibosa | Fotografía: A Habitación Verde

Andrea Gutiérrez – Javier Palacios | A habitación verde
Xaneiro, 2016

[:]

Proyecto Aura | Equipo hísCaliAura Project | hísCali TeamProxecto Aura | Equipo hísCali

El Proyecto Aura se trata de un proyecto realizado por estudiantes de la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Sevilla (ETSAS) y la Universidad Santiago de Cali que nació como propuesta al concurso Solar Decathlon Latinoamérica y Caribe 2015 celebrado en Cali (Colombia) el pasado mes de diciembre.

El proyecto nace de la reconsideración de la cultura latina arquitectónica, aplicada a la vivienda colectiva social, desde un punto de vista medioambiental y sostenible. Así, del estudio de la tradición latino-mediterránea, surge una propuesta que pretende enlazar los dos extremos de la realidad edilicia latina: la americana y la europea del sur: dos caras de una misma moneda, no solo en lo arquitectónico sino en el modo de vida, en el habitar, dentro de lo que podríamos denominar la “arquitectura de países cálidos”.

PA_Eh_06_Vista interior 01

Situación de partida.

La solución quería mirar más allá de las bases de un concurso de “casas sostenibles”, y quiso ahondar en la investigación sobre la rehabilitación de estructuras obsoletas existentes en España tras la explosión de la burbuja económica y los modos de ocupación del territorio existentes en Colombia por parte de las clases más desfavorecidas.

De esta forma surge el concepto de “gayola”, un elemento-malla, regulador del territorio y la escala, acumulador de los aspectos técnicos-instaladores-estructurales mínimos necesarios para el habitar, la cual vuela desde el territorio a la vivienda, pasando por el barrio y el edificio y será ocupada-habitada-rehabilitada progresivamente.

Arquitectura del lugar como respuesta social y sostenible.

Disgregación de la vivienda. Espacios de transición.

Con el objetivo de reducir de forma pasiva la humedad del lugar, el equipo se marca como objetivo prioritario la búsqueda de la ventilación cruzada a través de la vivienda. Para ello, se fragmenta el concepto de vivienda compacta tradicional. De esta forma aparecen además espacios de transición entre las piezas, que ayudan a propiciar la flexibilidad en el interior.

Autoconstrucción dirigida y modular.

Para la vivienda, se plantea un sistema de construcción muy arraigado y suficientemente probado en la cultura latinoamericana: la autoconstrucción. Entendiendo que es necesario cierto orden de crecimiento, se propone un sistema de autoconstrucción dirigida por los técnicos, de forma que se ayude a la familia a conseguir un crecimiento y una ocupación optimizada del lote dentro de la gayola edilicia.

Progresividad y perfectibilidad.

Entendiendo, en el contexto social en el que nos encontramos, la dificultad de la familia por ocupar un lote completo, se prevee un proceso de ocupación progresiva. En un primer estadío, la familia podrá conectarse al núcleo técnico de la vivienda, desde donde emanan todas las instalaciones necesarias para el habitar básico. Una segunda etapa aporta dos nuevos espacios vivideros y un espacio cubierto pero abierto. Una vez completa la vivienda, es capaz de perfeccionarse con la incorporación de elementos que ayudan a incrementar el confort térmico o dar mayor respuesta a los problemas con los que se enfrenta cada familia.

Configuración arquitectónica. Módulo vivienda mínima.

Núcleo técnico estructural.

La vivienda nace en torno a un núcleo estructural-instalador primigenio presente en la gayola. Este corazón de la vivienda, aúna todas las instalaciones de luz y agua de la misma además de aportar rigidez estructural. Es el punto de enganche de cada familia a la gayola colectiva, sobre el que empezará la construcción de cada lote.

Mobiliario equipado.

El concepto de disgregación de la vivienda se lleva hasta el extremo, de forma que la vivienda se configura en torno a una serie de muebles equipados que van prestando servicio a las distintas estancias. El mobiliario se plantea desde la idea de mejora y crecimiento, es decir, cada mueble da servicio a un uso y en conjunto con otros forman el frente completo.

Se introduce también en la vivienda colectiva, en el núcleo técnico, un último “mueble bioclimático”, la chimenea solar. Da soporte a la zona de estancia principal de la vivienda, cocina y baño, funcionando como un “shunt” pasivo ayudando a evacuar el aire caliente residual del interior de la vivienda.

Módulo zaguán-antejardín bioclimático.

El Proyecto Aura introduce un nuevo elemento a la vivienda social capaz de aportar valores adicionales al módulo de vivienda mínima. Es una forma de dotar-cualificar los espacios vivideros de la vivienda en altura a través de un elemento que introduce-regula aspectos como:

Aire.

El módulo zaguán funciona como elemento de colchón bioclimático entre viviendas de forma que garantiza la ventilación cruzada tanto a nivel individual-vivienda como colectivo-bloque. Al ser un espacio libre de construcción, la vivienda asegura el paso del aire de la cara fría a la caliente del bloque. Este movimiento continuo de aire y brisa, ayuda a mejorar la sensación de confort térmico de la familia.

Luz.

Funciona como espacio de transición-umbral entre el exterior y el interior de la vivienda, consiguiendo una regulación-gradación lumínica desde la galería de acceso colectiva y el interior de la vivienda. El módulo zaguán, provisto de huecos y celosías, permite tamizar y regular la luz en función de las necesidades requeridas por los habitantes.

Sonido.

Este nuevo espacio funciona como elemento “separador” entre viviendas. Debido a su configuración, el zaguán permite que cada vivienda posea cuatro fachadas liberadas de construcción, mejorando su comportamiento acústico.

Tierra.

El zaguán es capaz de enmarcar el paisaje exterior, consiguiendo diluir los límites entre dentro y fuera; interior y exterior. De esta forma, se lleva el huerto de la ciudad, la extensión de la tierra, la relación con el suelo, al interior de la nueva vivienda social en altura.

Obra: Proyecto Aura, Pabellón colombo-español para Solar Decathlon Latin America & Caribbean 2015
Autor: Equipo hísCali
Año: 2015
Emplazamiento: Cali, Colombia
Gerentes de proyecto: Gustavo Recio Iturralde, Isabel Gómez García
Arquitecto encargado: Javier Serrano Fajardo
Director de construcción: Sebastián Cordero González
Coordinador de operaciones: Elena López Ariza
Capitán equipo de competición: Clara Jiménez Carmona
Contacto de instrumentación: Cristina de Talavera Gawronska
Coordinador de seguridad y salud: Juan Copado Bocero
Ingeniero eléctrico: Manuel Felipe Zapata Balanta
Ingeniero de proyecto: Álvaro López Escamilla
Responsable de seguridad: Alberto Cardero Romero
Coordinador de comunicaciones: Iris Martínez Romero
Decathletas: María Albarreal Machío, Yaiza Sánchez Liria, Mercedes López Cepero, Gloria Rivero Lamela, Carlota Sánchez Rodríguez, Damián Gil Muñoz, Álvaro Enrique Quecano Gómez, Andrea León Domínguez, Camilo Tapasco Montoya, Daniel Cobo Ossorio, Gloria Lorena Perdomo, Jackeline Paredes Prieto, Juan Enrique Realpe, Juan Pablo Arismendi, Kevin Arévalo Eraso, Yesica Katerine Ordóñez.
Consejero de facultad: Rafael Herrera Limones
Co-consejeros de facultad: Félix de la Iglesia Salgado, Milagrosa Borrallo, Miguel Ángel Gil Martí, Raúl Emilio Melo Sevilla, Javier García López, Jorge Enrique León Ardila, Nayibe Bonilla Mosquera, Javier Rojas Montes, Gerardo Motoa, Teresa Arana, Mª Fernanda Díaz
Gestión de obra: César González González
Relaciones externas: Vladimir Luna Zuluaga
Colaboradores: Yumiko Ashanti Chiba, Julia Molina Virués, Lázuli Fernández Lobato, Juan Manuel Ortiz Cabeza, Juan Carlos Pérez Juidías, María Castro, Gonzalo Cantos Mateos, Ángela Arbeláez Molina, Brenda Brito Hernández, Gined Vannesa Bedoya, Jhon Alexander Torres Rendón, Carlos Antonio Domínguez Torres, Juan Carlos Domínguez Molina, Ángel Satué Fernández, Sergio Ruz Sánchez, Camilo Hidalgo Platero, Roger Ayuso Faber, Natalia Bennekers Vallejo, Anupama Mohanlal, Swastika Singh, Vicente Pérez Hernández, Lola Ramos Ruíz, Alicia Alonso Carrillo, Miguel Ángel Campano Laborda, Juan Expósito.
Profesores colaboradores: Narciso Vázquez Carretero, Álvaro Iván Jiménez Alzate, Waldo Bustamante Gómez, Mónica Granados Cabrera, Salvador Cejudo Ramos, Miguel Hernández Valencia, Jorge Roa Fernández, Antonio Domínguez Delgado, Francisco Duarte Jiménez, María Pilar García Fernández, Tomás García García, Antonio Ángel Haro Greppi, José Antonio López Martínez, Andrés Martín Pastor, Antonio Millán Jiménez, Antonio García Martínez, José Pérez de Lama, Paloma Pineda Palomo, Francisco Sánchez Quintana, Javier Velasco Acebal, Ignacio Quijano Losada, Ángel Luis León Rodríguez, David Moreno Rangel, Juan Emilio Ballesteros, Benito Sánchez-Montañés Macías.
Fotografía: Juan Copado Bocero

The Project Aura treats itself about a project realized by students of the School of Architecture of the University of Seville (ETSAS) and the University Santiago of Cali that Decathlon Latinoamérica was born like proposed the Solar contest and Caribbean 2015 celebrated in Cali (Colombia) last December.

The project is born of the reconsideration of the Latin architectural culture, applied to the collective social housing, from an environmental and sustainable point of view. This way, of the study of the Latin – Mediterranean tradition, there arises an offer that tries to connect both ends of the reality edilicia Latin: the American and the European of the south: two faces of the same currency, not only in the architectural thing but in the way of life, in to live, inside what we might name the “architecture of hot countries”.

PA_Eh_06_Vista interior 01

Situation of item.

The solution wanted to look beyond the bases of a contest of “sustainable houses”, and it wanted to go deeply into the investigation on the rehabilitation of obsolete existing structures into Spain after the explosion of the economic bubble and the existing manners of occupation of the territory into Colombia on the part of the most disadvantaged classes.

From this form there arises the concept of “cage”, an element – mesh, regulator of the territory and the scale, accumulator of the aspects minimal necessary technical personnel – instaladores-estructurales for lives, who flies from the territory to the housing, happening for the neighborhood and the building and it will be occupied – habitada-rehabilitada progressively.

Local architecture like social and sustainable response.

Disintegration of the housing. Spaces of transition.

With the aim to reduce of passive form the local dampness, the equipment marks as priority aim the search of the ventilation crossed across the housing. For it, there fragments the concept of compact traditional housing. Of this form spaces of transition appear in addition between the pieces, which help to propitiate the flexibility in the interior.

Directed and modular autoconstruction.

For the housing, a system of construction appears very deep-rooted and sufficiently proved in the Latin-American culture: the autoconstruction. Understanding that it is a necessary certain order of growth, one proposes a system of autoconstruction directed by the technical personnel, so that it helps itself to the family to obtain a growth and an occupation optimized of the lot inside the cage edilicy.

Progressivity and perfectibility.

Understanding, in the social context in which we are, the difficulty of the family for occupying a complete lot, prevee a process of progressive occupation. In the first estadío, the family will be able to connect to the technical core of the housing, from where all the necessary facilities come for to live basic. The second stage contributes two new spaces vivideros and a covered but opened space. Once it completes the housing, is capable of being perfected by the incorporation of elements that help to increase the thermal comfort or to give major response to the problems which every family faces.

Architectural configuration. Module minimal housing.

Technical structural core.

The housing is born concerning a structural core by original present installer in the cage. This heart of the housing, aúna all the facilities of light and water of the same one beside contributing structural inflexibility. It is the point of hooking of every family to the collective cage, on which it will begin the construction of every lot.

Equipped furniture.

The concept of disintegration of the housing removes up to the end, so that the housing is formed concerning a series of equipped furniture that are giving service to the different stays. The furniture appears from the idea of improvement and growth, that is to say, every furniture gives service to a use and as a whole with others they form the complete front.

It gets also in the collective housing, in the technical core, last “bioclimatic furniture”, the solar chimney. It gives support to the zone of principal stay of the housing, kitchen and bath, working as a passive “shunt” helping to evacuate the warm residual air of the interior of the housing.

Module bioclimatic vestibule-front yard.

The Project Aura introduces a new element to the social housing capable of contributing additional values to the module of minimal housing. It is a way of providing to qualify the spaces vivideros of the housing in height across an element that introduces regulates aspects as:

Air.

The module vestibule works as element of mattress bioclimático between housings so that individual – housing guarantees the ventilation crossed so much to level as group – block. The being a free space of construction, the housing assures the step of the air of the cold face the warm one of the block. This constant movement of air and breeze, helps to improve the sensation of thermal comfort of the family.

Light.

It works as space of transition – threshold between the exterior and the interior of the housing, obtaining a light regulation – gradation from the collective gallery of access and the interior of the housing. The module vestibule provided with hollows and lattices, allows to sift and to regulate the light depending on the needs needed by the inhabitants.

Sound.

This new space works as “separating” element between housings. Due to his configuration, the vestibule allows that every housing should possess four fronts liberated of construction, improving his acoustic behavior.

Land.

The vestibule is capable of framing the exterior landscape, managing to dilute the limits between inside and out; interior and exterior. Of this form, one takes the garden of the city, the extension of the land, the relation with the soil, to the interior of the new social housing in height.

Work: Aura project, colombo-Spanish Pavilion for Solar Decathlon Latin America and Caribbean 2015
Author: hísCali Team
Year: 2015
Location: Cali, Colombia
Project manager: Gustavo Recio Iturralde, Isabel Gómez García
Project architect: Javier Serrano Fajardo
Construction manager: Sebastián Cordero González
Site operations coordinator: Elena López Ariza
Contest captain: Clara Jiménez Carmona
Instrumentation contact: Cristina de Talavera Gawronska
Health & safety team coordinator: Juan Copado Bocero
Electrical engineer: Manuel Felipe Zapata Balanta
Project engineer: Álvaro López Escamilla
Safety officer: Alberto Cardero Romero
Communications coordinator: Iris Martínez Romero
Decathletas: María Albarreal Machío, Yaiza Sánchez Liria, Mercedes López Cepero, Gloria Rivero Lamela, Carlota Sánchez Rodríguez, Damián Gil Muñoz, Álvaro Enrique Quecano Gómez, Andrea León Domínguez, Camilo Tapasco Montoya, Daniel Cobo Ossorio, Gloria Lorena Perdomo, Jackeline Paredes Prieto, Juan Enrique Realpe, Juan Pablo Arismendi, Kevin Arévalo Eraso, Yesica Katerine Ordóñez.
Faculty advisor: Rafael Herrera Limones
Co-faculty advisor: Félix de la Iglesia Salgado, Milagrosa Borrallo, Miguel Ángel Gil Martí, Raúl Emilio Melo Sevilla, Javier García López, Jorge Enrique León Ardila, Nayibe Bonilla Mosquera, Javier Rojas Montes, Gerardo Motoa, Teresa Arana, Mª Fernanda Díaz
Work Management: César González González
External relationships: Vladimir Luna Zuluaga
Collaborators: Yumiko Ashanti Chiba, Julia Molina Virués, Lázuli Fernández Lobato, Juan Manuel Ortiz Cabeza, Juan Carlos Pérez Juidías, María Castro, Gonzalo Cantos Mateos, Ángela Arbeláez Molina, Brenda Brito Hernández, Gined Vannesa Bedoya, Jhon Alexander Torres Rendón, Carlos Antonio Domínguez Torres, Juan Carlos Domínguez Molina, Ángel Satué Fernández, Sergio Ruz Sánchez, Camilo Hidalgo Platero, Roger Ayuso Faber, Natalia Bennekers Vallejo, Anupama Mohanlal, Swastika Singh, Vicente Pérez Hernández, Lola Ramos Ruíz, Alicia Alonso Carrillo, Miguel Ángel Campano Laborda, Juan Expósito.
Collaborators Teachers: Narciso Vázquez Carretero, Álvaro Iván Jiménez Alzate, Waldo Bustamante Gómez, Mónica Granados Cabrera, Salvador Cejudo Ramos, Miguel Hernández Valencia, Jorge Roa Fernández, Antonio Domínguez Delgado, Francisco Duarte Jiménez, María Pilar García Fernández, Tomás García García, Antonio Ángel Haro Greppi, José Antonio López Martínez, Andrés Martín Pastor, Antonio Millán Jiménez, Antonio García Martínez, José Pérez de Lama, Paloma Pineda Palomo, Francisco Sánchez Quintana, Javier Velasco Acebal, Ignacio Quijano Losada, Ángel Luis León Rodríguez, David Moreno Rangel, Juan Emilio Ballesteros, Benito Sánchez-Montañés Macías.
Photography: Juan Copado Bocero

O Proxecto Aura trátase dun proxecto realizado por estudantes da Escola de Arquitectura da Universidade de Sevilla (ETSAS) e a Universidade Santiago de Cali que naceu como proposta ao concurso Solar Decathlon Latinoamérica e Caribe 2015 celebrado en Cali (Colombia) o pasado mes de decembro.

O proxecto nace da reconsideración da cultura latina arquitectónica, aplicada á vivenda colectiva social, desde un punto de vista ambiental e sustentable. Así, do estudo da tradición latino-mediterránea, xorde unha proposta que pretende enlazar os dous extremos da realidade edilicia latina: a americana e a europea do sur: dúas caras dunha mesma moeda, non só no arquitectónico senón no modo de vida, no habitar, dentro do que poderiamos denominar a “arquitectura de países cálidos”.

PA_Eh_06_Vista interior 01

Situación de partida.

A solución quería mirar máis aló das bases dun concurso de “casas sustentables”, e quixo profundar na investigación sobre a rehabilitación de estruturas obsoletas existentes en España tras a explosión da burbulla económica e os modos de ocupación do territorio existentes en Colombia por parte das clases máis desfavorecidas.

Desta forma xorde o concepto de “gaiola”, un elemento-malla, regulador do territorio e a escala, acumulador dos aspectos técnicos-instaladores-estruturais mínimos necesarios para o habitar, a cal voa desde o territorio á vivenda, pasando polo barrio e o edificio e será ocupada-habitada-rehabilitada progresivamente.

Arquitectura do lugar como resposta social e sostenible.

Disgregación da vivenda. Espazos de transición.

Co obxectivo de reducir de forma pasiva a humidade do lugar, o equipo márcase como obxectivo prioritario a procura da ventilación cruzada a través da vivenda. Para iso, se fragmenta o concepto de vivenda compacta tradicional. Desta forma aparecen ademais espazos de transición entre as pezas, que axudan a propiciar a flexibilidade no interior.

Autoconstrucción dirixida e modular.

Para a vivenda, exponse un sistema de construción moi arraigado e suficientemente probado na cultura latinoamericana: a autoconstrucción. Entendendo que é necesario certa orde de crecemento, proponse un sistema de autoconstrucción dirixida polos técnicos, de forma que se axude á familia para conseguir un crecemento e unha ocupación optimizada do lote dentro da gaiola edilicia.

Progresividad e perfectibilidad.

Entendendo, no contexto social no que nos atopamos, a dificultade da familia por ocupar un lote completo, se prevee un proceso de ocupación progresiva. Nun primeiro estadío, a familia poderá conectarse ao núcleo técnico da vivenda, desde onde emanan todas as instalacións necesarias para o habitar básico. Unha segunda etapa achega dous novos espazos vivideros e un espazo cuberto pero aberto. Unha vez completa a vivenda, é capaz de perfeccionarse coa incorporación de elementos que axudan a incrementar o confort térmico ou dar maior resposta aos problemas cos que se enfronta cada familia.

Configuración arquitectónica. Módulo vivenda mínima.

Núcleo técnico estructural.

A vivenda nace ao redor dun núcleo estrutural-instalador primigenio presente na gayola. Este corazón da vivenda, aúna todas as instalacións de luz e auga da mesma ademais de achegar rixidez estrutural. É o punto de enganche de cada familia á gayola colectiva, sobre o que empezará a construción de cada lote.

Mobiliario equipado.

O concepto de disgregación da vivenda leva ata o extremo, de forma que a vivenda configúrase ao redor dunha serie de mobles equipados que van prestando servizo ás distintas estancias. O mobiliario exponse desde a idea de mellora e crecemento, é dicir, cada moble dá servizo a un uso e en conxunto con outros forman a fronte completa.

Introdúcese tamén na vivenda colectiva, no núcleo técnico, un último “moble bioclimático”, a cheminea solar. Dá soporte á zona de estancia principal da vivenda, cociña e baño, funcionando como un “shunt” pasivo axudando a evacuar o aire quente residual do interior da vivenda.

Módulo zaguán-antexardín bioclimático.

O Proxecto Aura introduce un novo elemento á vivenda social capaz de achegar valores adicionais ao módulo de vivenda mínima. É unha forma de dotar-cualificar os espazos vivideros da vivenda en altura a través dun elemento que introduce-regula aspectos como:

Aire.

O módulo zaguán funciona como elemento de colchón bioclimático entre vivendas de forma que garante a ventilación cruzada tanto a nivel individual-vivenda como colectivo-bloque. Ao ser un espazo libre de construción, a vivenda asegura o paso do aire da cara fría á quente do bloque. Este movemento continuo de aire e brisa, axuda a mellorar a sensación de confort térmico da familia.

Luz.

Funciona como espazo de transición-limiar entre o exterior e o interior da vivenda, conseguindo unha regulación-gradación lumínica desde a galería de acceso colectiva e o interior da vivenda. O módulo zaguán, provisto de ocos e celosías, permite tamizar e regular a luz en función das necesidades requiridas polos habitantes.

Son.

Este novo espazo funciona como elemento “separador” entre vivendas. Debido á súa configuración, o zaguán permite que cada vivenda posúa catro fachadas liberadas de construción, mellorando o seu comportamento acústico.

Terra.

O zaguán é capaz de enmarcar a paisaxe exterior, conseguindo diluír os límites entre dentro e fóra; interior e exterior. Desta forma, leva o horto da cidade, a extensión da terra, a relación co chan, ao interior da nova vivenda social en altura.

Obra: Proxecto Aura, Pavillón colombo-español para Solar Decathlon Latin America & Caribbean 2015
Autor: Equipo hísCali
Ano: 2015
Emprazamento: Cali, Colombia
Xerentes de proxecto: Gustavo Recio Iturralde, Isabel Gómez García
Arquitecto encargado: Javier Serrano Fajardo
Director de construcción: Sebastián Cordero González
Coordinador de operacións: Elena López Ariza
Capitán equipo de competición: Clara Jiménez Carmona
Contacto de instrumentación: Cristina de Talavera Gawronska
Coordinador de seguridade e saúde: Juan Copado Bocero
Inxeñeiro eléctrico: Manuel Felipe Zapata Balanta
Inxeñeiro de proxecto: Álvaro López Escamilla
Responsable de seguridade: Alberto Cardero Romero
Coordinador de comunicacións: Iris Martínez Romero
Decathletas: María Albarreal Machío, Yaiza Sánchez Liria, Mercedes López Cepero, Gloria Rivero Lamela, Carlota Sánchez Rodríguez, Damián Gil Muñoz, Álvaro Enrique Quecano Gómez, Andrea León Domínguez, Camilo Tapasco Montoya, Daniel Cobo Ossorio, Gloria Lorena Perdomo, Jackeline Paredes Prieto, Juan Enrique Realpe, Juan Pablo Arismendi, Kevin Arévalo Eraso, Yesica Katerine Ordóñez.
Conselleiro de facultade: Rafael Herrera Limones
Co-conselleiros de facultade: Félix de la Iglesia Salgado, Milagrosa Borrallo, Miguel Ángel Gil Martí, Raúl Emilio Melo Sevilla, Javier García López, Jorge Enrique León Ardila, Nayibe Bonilla Mosquera, Javier Rojas Montes, Gerardo Motoa, Teresa Arana, Mª Fernanda Díaz
Xestión de obra: César González González
Relacións externas: Vladimir Luna Zuluaga
Colaboradores: Yumiko Ashanti Chiba, Julia Molina Virués, Lázuli Fernández Lobato, Juan Manuel Ortiz Cabeza, Juan Carlos Pérez Juidías, María Castro, Gonzalo Cantos Mateos, Ángela Arbeláez Molina, Brenda Brito Hernández, Gined Vannesa Bedoya, Jhon Alexander Torres Rendón, Carlos Antonio Domínguez Torres, Juan Carlos Domínguez Molina, Ángel Satué Fernández, Sergio Ruz Sánchez, Camilo Hidalgo Platero, Roger Ayuso Faber, Natalia Bennekers Vallejo, Anupama Mohanlal, Swastika Singh, Vicente Pérez Hernández, Lola Ramos Ruíz, Alicia Alonso Carrillo, Miguel Ángel Campano Laborda, Juan Expósito.
Profesores colaboradores: Narciso Vázquez Carretero, Álvaro Iván Jiménez Alzate, Waldo Bustamante Gómez, Mónica Granados Cabrera, Salvador Cejudo Ramos, Miguel Hernández Valencia, Jorge Roa Fernández, Antonio Domínguez Delgado, Francisco Duarte Jiménez, María Pilar García Fernández, Tomás García García, Antonio Ángel Haro Greppi, José Antonio López Martínez, Andrés Martín Pastor, Antonio Millán Jiménez, Antonio García Martínez, José Pérez de Lama, Paloma Pineda Palomo, Francisco Sánchez Quintana, Javier Velasco Acebal, Ignacio Quijano Losada, Ángel Luis León Rodríguez, David Moreno Rangel, Juan Emilio Ballesteros, Benito Sánchez-Montañés Macías.
Fotografía: Juan Copado Bocero

[:es]Más vivienda por menos[:gl]Máis vivenda por menos[:en]More housing for less[:]

0

[:es]

Mas_vivienda_por_menos_portada

Más vivienda por menos.

Existe una arquitectura que muestra su capacidad para responder a demandas sociales y culturales. Ajena a la mala reputación de la construcción y a los exagerados presupuestos de ciertos «arquitectos estrella», se adapta al contexto actual ofreciendo soluciones sencillas a los casos más complejos.

Y es que unas condiciones determinadas (solar, orientación, normativa, programa, clima, etc. ) definen una situación arquitectónica que pude resolverse de manera habitual o logrando algo más de luz, comodidad, sostenibilidad… No se trata de una teoría etérea, sino de cuatro estrategias tan sencillas como prácticas: utilizar «lo próximo», empezar por «lo básico» para luego perfeccionarlo, aprovechar «la prefabricación» y también los «nuevos sistemas» en la construcción.

Su utilidad se refleja en este libro a través de doce proyectos de vivienda descritos por sus propios arquitectos. Todos se han realizado en España durante los últimos diez años y demuestran que la buena arquitectura, aquella responsable, es capaz de dar más por menos.

[:gl]

Mas_vivienda_por_menos_portada

Máis vivenda por menos.

Existe unha arquitectura que mostra a súa capacidade para responder a demandas sociais e culturais. Allea á mala reputación da construción e aos esaxerados orzamentos de certos «arquitectos estrela», adáptase ao contexto actual ofrecendo solucións sinxelas aos casos máis complexos.

E é que unhas condicións determinadas (solar, orientación, normativa, programa, clima, etc. ) definen unha situación arquitectónica que puiden resolverse de maneira habitual ou logrando algo máis de luz, comodidade, sustentabilidade… Non se trata dunha teoría etérea, senón de catro estratexias tan sinxelas como prácticas: utilizar «o próximo», empezar por «o básico» para logo perfeccionalo, aproveitar «a prefabricación» e tamén os «novos sistemas» na construción.

A súa utilidade reflíctese neste libro a través de doce proxectos de vivenda descritos polos seus propios arquitectos. Todos se realizaron en España durante o últimos dez anos e demostran que a boa arquitectura, aquela responsable, é capaz de dar máis por menos.

[:en]

Mas_vivienda_por_menos_portada

More housing for less.

There exists an architecture that shows his aptitude to answer to social and cultural demands. Foreign to the bad reputation of the construction and to the exagerate budgets of certain » major architects «, he adapts to the current context offering simple solutions to the most complex cases.

And it is that a few certain conditions (lot, orientation, regulation, program, climate, etc.) they define an architectural situation that could be solved in a habitual way or achieving slightly more of light, comfort, sustainability… It is not a question of an ethereal theory, but of four strategies so simple as practices: to use » the next thing «, to begin for » the basic thing » then to perfect it, to take advantage of » the prefabricación » and also the » new systems » in the construction.

His usefulness is reflected in this book across twelve projects of housing described by his own architects. They all have been realized in Spain during the last ten years and demonstrate that the good architecture, that person in charge, is capable of giving more for less.

[:]

¿Conocen ustedes la obra de Louis Kahn? | Óscar Tenreiro Degwitz

Memorial a Franklin Delano Roosevelt (el Four Freedoms Park) en la isla Roosevelt del East River en Nueva York
Memorial a Franklin Delano Roosevelt (el Four Freedoms Park) en la isla Roosevelt del East River en Nueva York

Sé que los hechos irán desvelando la inmensa mentira que vivimos aquí1. Y sin dejar de estar alerta insisto en ir más allá de ella. Tomo pues de nuevo, el tema de mi visita a la Bauhaus Universität en Weimar, Alemania, recordando lo que ya comenté acerca de mi deseo de explicar de qué modo las circunstancias de nuestra práctica nos determinan.

Las distancias con Europa y específicamente con Alemania son desde luego enormes, y junto con el efecto del marketing globalizado de la arquitectura, establecen un filtro para la comprensión de los puntos de vista que nos son propios. La crisis mundial ha puesto en revisión los dislates de la arquitectura del espectáculo, pero de todos modos hay importantes distancias entre ellos y nosotros. Por más que la orientación docente del profesor responsable del curso que me escuchó, Karl Heinz Schmitz se basa en una moderación rigurosa, sigue teniendo la última palabra el mundo mediático siempre adicto a lo noticioso más allá de cualquier prédica personal que pudiéramos llamar compensatoria.

Por otro lado, la moderación (contención, austeridad, sobriedad) puede significar cosas distintas según quien maneje esas palabras. En estos tiempos poco asociada a la sencillez. O si lo estuviese, sería una sencillez que nada tuviera de simple, aguantada por intelectuales resortes, como dice a través de uno de sus personajes (Doktor Faustus) Thomas Mann. Ser sencillo allá no es lo mismo que serlo aquí. La distancia cultural-económica-política marca nuestro modo de entender la palabra o aplicarla a lo que hacemos. Y la única manera de hacer más precisa la prédica es dentro de la misma disciplina, no en lo que decimos sobre ella. Tenemos que mostrar una determinada arquitectura y decir: esto es lo que afirmo.

Eso, entre otras cosas, me llevó a hacerle a la audiencia la pregunta del título. Y sorpresa: ninguna mano se levantó. Apenas a treinta años de la muerte de uno de los más importantes arquitectos de tiempos recientes, un curso completo de estudiantes de arquitectura, alemanes nada menos, desconocía su obra.
Lo cual nos lleva a las carencias de la enseñanza de arquitectura.

Tal vez la Bauhaus Universität heredó la desconfianza hacia el estudio de la historia de la arquitectura promovida por Walter Gropius en la Bauhaus2 original (1919-34). Ello pese a que el debate sobre la enseñanza de la arquitectura ha dejado claro que si esa desconfianza pudo justificarse en tiempos de lucha con la vieja Academia, ya no tiene razón de ser. No puede haber una enseñanza de la arquitectura que prescinda del estudio de lo que nos antecede. Y en lo que se refiere a Kahn3, ignorarlo, para un estudiante o para cualquier arquitecto, es ignorar los fundamentos.

Memorial a Franklin Delano Roosevelt (el Four Freedoms Park) en la isla Roosevelt del East River en Nueva York
Memorial a Franklin Delano Roosevelt (el Four Freedoms Park) en la isla Roosevelt del East River en Nueva York

Este no es el lugar para documentar esto que afirmo (lo he hecho en otros lugares), pero baste con señalar que la reciente inauguración (Octubre 24, 2012) del Memorial a Franklin Delano Roosevelt (el Four Freedoms Park) en la isla Roosevelt del East River en Nueva York, frente a Manhattan, proyecto de Louis I. Kahn de 1973 un año antes de su muerte, se ha convertido en un acontecimiento. Ilustración singular, por cierto, de las virtudes de la contención, la austeridad y la sobriedad.

El desarrollo del proyecto corrió a cargo de la oficina de Aldo Giurgola (1920), un arquitecto admirador de Kahn, de amplia obra, y luego de muchas peripecias por fin pudo construirse para ser ahora un muy bienvenido contrapunto a la monumentalidad a veces agobiante o redundante de la llamada ciudad de los rascacielos.

Un mes antes de su inauguración pudimos leer en el New York Times un comentario de Michael Kimmelman que lo calificaba de

“tardío y monumental triunfo para New York y para cualquiera que se ocupe de la arquitectura y el espacio público….dándole a la ciudad nada menos que un nuevo corazón espiritual, creando un espacio público austero y elevado, a la vez proa de un barco y lugar para la meditación”.

El parque se desarrolla en un terraplén artificial que altera levemente la topografía de la isla en ese punto (creando un plano inclinado suave) cuya huella es un trapecio alargado siendo la base mayor una amplia escalinata de acceso. El terraplén en ese punto se eleva algo más de tres metros hasta terminar en la antesala del Memorial propiamente dicho dos metros más abajo. Se camina hacia él entre dos dobles hileras de árboles que surgen de un piso de gravilla, adoquinado al final. El memorial es un recinto de planta rectangular, rodeado de grandes bloques de granito, uno de ellos en el centro del portal de acceso, excavado para recibir un busto de Roosevelt, en cuya cara posterior está grabada parte del discurso de 1941, la que habla de las cuatro libertades: de expresión, de religión, de vivir sin penuria y de vivir sin miedo. Los bloques son de acabado rústico, enfrentados entre sí por una cara pulida que se separa unos centímetros de la otra, grietas vivas que invitan a mirar fragmentos del paisaje urbano.

La sutil alteración topográfica que define dos trayectos al Memorial, yendo con el río o con el paisaje más amplio es un detalle de asombrosa eficacia espacial. Es la clave del paseo (la promenade architectural de Le Corbusier) hacia el monumento. Y los bordes de piedra, que en el recinto memorial son altos, masivos, abriendo la mirada al cielo y en la proa al horizonte del río, son la materia dura, primordial, la frase fuerte en contrapunto con las copas de los árboles

“Fue siempre un recinto y un jardín”.

dijo Kahn del proyecto. Su genio logró una síntesis ejemplar de paisaje, arquitectura y memoria ante la cual no cabe sino evocar un término que él usaba con frecuencia: la inspiración. Atributo de los grandes. Que nos enseña por encima de las palabras.

Óscar Tenreiro Degwitz, Arquitecto.
Venezuela, enero 2013,
Entre lo Cierto y lo Verdadero

Notas:

1. Hay siempre la tentación de debatir sobre cual es el arte más elevado. Si alguien me lo preguntase diría sin vacilar que es la música. Y no sólo por la capacidad que ella tiene, mencionada por Schopenhauer y señalada por muchos, para trasladarnos hacia una especie de simulación de la trascendencia gracias a las emociones que produce en nosotros, a esa especial euforia, sentimiento de elevación, propia de ciertos momentos en los que nos conectamos con ella o ella se conecta con nosotros. No sólo, repito, por eso, sino por otro rasgo que me parece fundamental: el que no sea posible una educación musical profunda y completa sin conocer la música, o las músicas, de los tiempos anteriores. No es posible concebir que un compositor aspire a formarse sin sumergirse de algún modo en lo que se produjo a lo largo del desarrollo de la polifonía y específicamente en lo que se ha buscado durante el último siglo, porque toda elaboración musical se afirma de algún modo en lo que la antecedió.

Cualquier imberbe poeta, escritor, pintor, escultor o arquitecto, puede darse el lujo de despreciar la historia de su disciplina y las técnicas que la soportaron llegando hasta ser aplaudido por ello, pero un músico que tenga esa actitud no llegará a ninguna parte; y más aún, ni siquiera podrá expresarse. Un buen músico nunca pretenderá prescindir de la tradición musical o asumir que de ella nada puede obtener para su formación. Eso marca, podríamos decir, una dignidad, una categoría, que pone a la música en un escalón claramente superior al de las demás artes.

2. En las escuelas de arquitectura, luego de la superación de la enseñanza Beaux Arts que veía la historia como fuente de recursos decorativos asociados a la noción de estilo, se pasó de manera abrupta, a raíz del triunfo de la visión moderna y en gran parte partiendo de la experiencia Bauhaus, al “análisis” de la arquitectura, es decir, a identificar por separado los instrumentos de los que se sirve el arquitecto, individualizándolos (el color, la forma, las texturas, la “composición” vista como balance o equilibrio de los componentes del edificio) con la idea de que su estudio mediante ejercicios ad-hoc servía adecuadamente de iniciación en la disciplina. Ese enfoque se generalizó en casi todo el mundo (fue parte por ejemplo de mi experiencia personal) hasta que probó su relativa ineficacia, siendo sustituido por ejercicios que si no insisten en el “análisis” buscan aludir a la experiencia arquitectónica mediante búsquedas formales no vinculadas con problemas utilitarios o constructivos. Un enfoque que con mayores o menores complejidades y apoyado en elaboraciones que se quieren “teóricas” se maneja en los años iniciales de casi todas las escuelas de arquitectura del mundo, hasta llegar en etapas a proponer edificios de progresiva complejidad. Un proceso que transcurre en el “Taller” o “Estudio” dirigido por uno o varios profesores, donde el estudiante recibe correcciones siguiendo el principio de prueba y error, modalidad que desde una muy remota tradición (la relación Maestro-aprendiz) sobrevive en las más actualizadas escuelas de arquitectura.

Sorprende sin embargo que esos procesos que podemos llamar pedagógicos, se realicen casi siempre evitando las vinculaciones con arquitecturas concretas, evitando que el estudiante estudie los edificios más significativos del repertorio moderno pese a que son parte de la tradición que apoyará su desarrollo disciplinar. La historia de la arquitectura moderna se ve casi siempre como una materia separada de la experiencia de Taller, y la arquitectura contemporánea no es examinada o sometida a escrutinio de modo sistemático. Es como si se quisiese evitar la posible “contaminación” del espíritu creativo del estudiante, lo cual contrasta radicalmente, vuelvo a ello, con lo que ocurre con los estudiantes de composición musical, para quienes las fuentes más importantes de su formación están en las partituras del repertorio musical antiguo, moderno y contemporáneo.

3. He incursionado en un asunto muy complejo cuyas ramificaciones escapan de este espacio, porque me pregunto si los muy discutibles derroteros por los cuales se ha enrumbado mucha de la arquitectura exitosa del mundo opulento, han sido posibles, precisamente, porque los fundamentos de la tradición moderna han sido oscurecidos por una especie de ignorancia inducida por un sistema educativo para el cual la creatividad novedosa es más importante que los límites éticos, entendiendo por esto último los principios que orientaron a los más altos exponentes del repertorio arquitectónico que nos ha precedido. No creo que la resistencia frente a esta desviación esté en el mundo de la crítica establecida y respaldada por los intereses editoriales, porque es allí donde prosperaron los revisionismos postmodernistas que devaluaron indiscriminadamente los postulados básicos del patrimonio arquitectónico de la modernidad, despojándolos de sus contenidos más permanentes y haciendo que el debate pasara de ser un ejercicio de depuración a uno de mixtificación.

Y cuando digo esto tengo presente mi nota de hoy, a saber que el legado de un arquitecto de la importancia de Louis I. Kahn haya sido minimizado y hasta olvidado en el escenario actual. Un olvido que podía presentirse cuando prosperó ese invento retórico soporte de una arquitectura de muy dudosos méritos como fue el “deconstructivismo”, merecedor de una exposición en 1988 en el Museo de Arte Moderno de Nueva York, menos de quince años después de la muerte del maestro estonio-americano. Ese momento de apoteosis de la mediocridad de un puñado de arquitectos influyentes permitía imaginar los caminos por los que se orientaría la crítica establecida: compañera de ruta de lo que tuviera ropajes de novedad y estimulase el consumo.

El contrapeso frente a esos polvos que trajeron los lodos de los Eisenmann, Hadid, Gehry, Libeskind, Calatrava, Koolhaas, Herzog-De Meuron y demás talentosos que sería largo enumerar aquí (y pido excusas a sus eventuales admiradores) no podría estar sino en los mismos arquitectos, a condición por supuesto de que su visión de la disciplina esté más conscientemente enraizada en los valores más señalados de la tradición que nos antecede.

No quiero decir con ello que esté promoviendo un nuevo dogmatismo sino una diversidad más exigente, más conocedora de los fundamentos, mas consciente de las distancias que existen entre los múltiples escenarios universales. Ya no es posible seguir aceptando que los repertorios de imágenes que caen indiscriminadamente sobre las mentes ansiosas de referencias de los más jóvenes, estén filtrados por la superficialidad de quienes manejan la mayor parte del escenario mediático. La palabra resistente, aspirante a la lucidez, podrían tenerla los centros de formación, los espacios en los cuales deben realizarse los debates que ayudan a señalar hacia lo más permanente, hacia lo que quedará como patrimonio cultural sólido y no como producto de la vanidad de dirigentes alentados por el deseo de notoriedad y los arquitectos y críticos que, sirviéndoles, alimentan un deseo de éxito codicioso y banal. Con talento mayor o menor, éstos resolvieron, parafraseando la frase de Thomas Mann, que lo frívolo se convirtió en profundo únicamente porque lo profundo empezó a parecerles frívolo.

Colonizar lo urbano | Íñigo García OdiagaColonizing the urban space | Íñigo García OdiagaColonizar o urbano | Íñigo García Odiaga

Acampada del 15M en la puerta del Sol. PAUL HANNA
Acampada del 15M en la puerta del Sol | Fotografía: Paul Hanna

Desde el punto de vista de la arquitectura y el urbanismo, las acampadas del movimiento 15M han vuelto a poner de actualidad diferentes ocupaciones del espacio urbano, realizadas a partir de protestas sociales.

La toma del espacio común por parte de los ciudadanos tiene uno de sus primeros referentes en la ocupación de los parques públicos de las ciudades alemanas tras la Segunda Guerra Mundial. Con las ciudades arrasadas por los bombardeos de la guerra y las redes de la logística de los alimentos inoperativas, los habitantes de las ciudades se enfrentaron a la ausencia de alimentos y vivienda ocupando los espacios verdes.

Se aprovechó todo el terreno disponible, desde jardines particulares, campos de deportes y parques hasta cualquier espacio apto para el cultivo, para colocar un pequeño barracón construido con materiales de derribo de la guerra y auto abastecerse a partir de pequeñas huertas. Una buena constatación de estos momentos son las fotografías de un Reichstag en ruinas cuya explanada delantera ha sido colonizada por cientos de pequeñas huertas.

La reconstrucción de las ciudades borró por completo estas prácticas y la recuperación de la vida urbana fue llevada a cabo con fuertes desalojos y protestas en algunos casos.

Huertas urbanas frente al Reichstag. Berlín | vaumm.blogspot.com

Durante la crisis económica que golpeó Estados Unidos en la década de los años 70, la actividad inmobiliaria de Manhattan decayó considerablemente. Muchos proyectos de la zona baja de la isla se paralizaron llenándose el área de solares abandonados y vacíos que se convirtieron en un foco de delincuencia y problemas vecinales.

Un grupo de amigos se agrupó para formar un movimiento que se denominó Green Guerrillas, ocuparon un solar y mediante el trabajo colectivo lo convirtieron en un jardín colectivo auto-gestionado. El trabajo comunitario les ha permitido transformar gran número de solares municipales en jardines comunitarios, pequeños parques y huertos urbanos, entre otras cosas.

ALDO VAN EYCK parque de juegos entre medianeras
Aldo van Eyck, parque de juegos entre medianeras

El holandés Aldo Van Eyck es probablemente el primer arquitecto que desde la disciplina urbanística propuso la ocupación de solares. En el contexto de la posguerra en una ciudad destruida y sin recursos las intervenciones de Van Eyck representan la lógica de la gestión de los recursos para obtener los máximos resultados, propiciando la recuperación por parte de los niños de un gran número de espacios en desuso que el convirtió en parques infantiles.

El bajo coste de los proyectos, ya que la intervención desde el punto de vista constructivo es mínima, supone un cambio cualitativo en la percepción, funcionalidad y finalidad del espacio público, y plantea un nuevo debate sobre los modos en los que se debe urbanizar el espacio público.

Recetas Urbanas _ SANTIAGO CIRUGEDA
Recetas Urbanas de Santiago Cirugeda

En España se han dado casos similares como los proyectos desarrollados por Santiago Cirugeda, con una propuesta de ordenanza municipal y ocupación temporal de solares. Un catálogo recoge los solares existentes y los que aparecerán gracias a los derribos de edificios deteriorados del centro de Sevilla. Los usos temporales en los solares públicos se van concretando después de desarrollar proyectos de participación ciudadana con los vecinos de los barrios afectados.

En el caso de los solares privados se pueden plantear convenios de cesión de los mismos para uso público durante plazos definidos, donde se definan contraprestaciones y beneficios para los propietarios en el momento de la gestión de las licencias de obra para la edificación prevista, por la reducción de sus tasas.

Recetas Urbanas de Santiago Cirugeda
Recetas Urbanas de Santiago Cirugeda

En la misma línea se encuentra la iniciativa «esto no es un solar», promovida por la Sociedad Municipal Zaragoza Vivienda y conducida por los arquitectos Patrizia di Monte e Ignacio Gravalos surgió para dar respuesta a diversas demandas planteadas por los vecinos. Por un lado el proyecto genera usos públicos temporales en solares vacíos, que evitan el déficit de equipamientos en muchos barrios y por otro genera empleos entre parados de larga duración que se ocupan de las labores de acondicionamiento de esos espacios.

Esto no es un solar
Esto no es un solar

La iniciativa, que da solución a un problema actual generalizado en todas las grandes ciudades, ha tenido muy buena acogida entre los vecinos. Estos espacios han sido equipados con actuaciones de bajo coste y bajo impacto para uso deportivo, cultural, infantil o recreativo y son de libre acceso, para todos los públicos, bajo la única premisa de disfrutarlos y mantenerlos.

Esto no es un solar
Esto no es un solar

Una característica común en todas estas intervenciones de diferente índole pero con objetivos comunes ha sido siempre la temporalidad. Todas estas intervenciones tienen y han tenido un carácter efímero, condición que forma parte de la naturaleza reivindicativa del espacio, que mediante la ocupación temporal se convierte en un artículo de protesta más, en una constatación de que la calle es de los ciudadanos y no de los que la gestionan. Esa precisamente ha sido uno de los aciertos más poderosos del 15M, el de reivindicar la calle, el espacio urbano para el uso de los que lo habitan.

Acampada del 15M en la puerta del Sol. JASPER JULIEN
Acampada del 15M en la puerta del Sol | Fotografía: Jasper Julien

íñigo garcía odiaga. arquitecto
san sebastián. Agosto 2011

Artículo publicado 2011.08.14 _  ZAZPIKA

From the point of view of the architecture and the urbanism, the encamped ones of the movement 15M have returned to put of current importance different occupations of the urban space, realized from social protests. The capture of the common space on the part of the citizens has one of his first modals in the occupation of the public parks of the German cities after the Second World war. With the cities devastated by the bombardments of the war and the unoperative networks of the logistics of the food, the inhabitants of the cities faced the absence of food and housing occupying the green spaces. He took advantage of the whole available area, from particular gardens, sports fields and parks up to any suitable space for the culture, to place a small big hut constructed with rubbles of the war and car to be supplied from small gardens. A good verification of these moments they are the photographies of a Reichstag in ruins which front esplanade has been colonized by hundreds of small gardens. The reconstruction of the cities erased completely these practices and the recovery of the urban life was carried out by strong evictions and protests in some cases.

Urban gardens opposite to the Reichstag. Berlin | vaumm.blogspot.com

[…]

VAUMM _ iñigo garcía odiaga _ it´s published in ZAZPIKA 2011.08.14

+ article is published in vaumm.blogspot.com

Desde o punto de vista da arquitectura e o urbanismo, as acampadas do movemento 15M volveron a pór de actualidade diferentes ocupacións do espazo urbano, realizadas a partir de protestas sociais. A toma do espazo común por parte dos cidadáns ten un dos seus primeiros referentes na ocupación dos parques públicos das cidades alemás tras a Segunda Guerra Mundial. Coas cidades arrasadas polos bombardeos da guerra e as redes da loxística dos alimentos inoperativas, os habitantes das cidades enfrontáronse á ausencia de alimentos e vivenda ocupando os espazos verdes. Aproveitouse todo o terreo dispoñible, desde xardíns particulares, campos de deportes e parques ata calquera espazo apto para o cultivo, para colocar un pequeno barracón construído con materiais de derriba da guerra e auto abastecerse a partir de pequenas hortas. Unha boa constatación destes momentos son as fotografías dun Reichstag en ruínas cuxa chaira dianteira foi colonizada por centos de pequenas hortas. A reconstrución das cidades borrou por completo estas prácticas e a recuperación da vida urbana foi levada a cabo con fortes desaloxos e protestas nalgúns casos.

Hortas urbans frente o Reichstag. Berlín | vaumm.blogspot.com

[…]

VAUMM _ iñigo garcía odiaga _ publicado en ZAZPIKA 2011.08.14

+ artigo publicado en vaumm.blogspot.com

Star Wars The Architect’s version. The Architectural Competition | LexcursóStar Wars The Architect’s version. The Architectural Competition | LexcursóStar Wars The Architect’s version. The Architectural Competition | Lexcursó

Trailer de la película basada en el cómic Star Wars The Architect’s version.

«Tras 15 años haciendo arquitectura, no hay dinero para construir. Su despacho se ha ido a la quiebra. Empieza una larga y dura travesía por solares abandonados y concursos amañados.»

Lexcursó, arquitecto e ilustrador
Barcelona, octubre 2011

Trailer of the movie based on the cómic Star Wars The Architect’s version.

«After 15 years doing architecture, there is no money to construct. His office has gone away to the bankruptcy. It begins a long and hard voyage for left lots and faked contests..»

Lexcursó, architect e ilustrator
Barcelona, october 2011

Trailer da película basada no cómic Star Wars The Architect’s version.

«Tras 15 anos facendo arquitectura, non hai diñeiro para construír. O seu despacho foise á quebra. Empeza unha longa e dura travesía por solares abandonados e concursos amañados.»

Lexcursó, arquitecto e ilustrador
Barcelona, outubro 2011

Casa do Medio | ARKB-Arrokabe arquitectosCasa do Medio | ARKB-Arrokabe arquitectosCasa do Medio | ARKB-Arrokabe arquitectos

La rúa do Medio es una calle eminentemente residencial, paralela a la rúa de San Pedro, entrada del Camino Francés a la ciudad histórica y arteria principal del barrio del mismo nombre. Un barrio que, a día de hoy, es referencia dentro de la ciudad por su diversidad social y funcional.

arrokabe_rvdm_35_ext05

El conjunto a rehabilitar estaba formado por una construcción principal entre medianeras con tres plantas y bajocubierta. Sobre la estructura tradicional de esta edificación principal nos encontramos, superpuesto a la fachada trasera, un añadido descontextualizado que aumentaba la superficie cerrada de la planta primera y permitía, además de habilitar una terraza en el nivel de la planta segunda, contar en planta baja con un espacio exterior a cubierto. El conjunto se completaba con un espacio interior en la que había una edificación tradicional, a un agua, adosada a uno de los muros laterales de cierre de la parcela.

La construcción, desocupada desde hacía varios años, no reunía las mínimas condiciones de habitabilidad. Las deficiencias en la cubierta de la casa provocaron la entrada continua de agua que, finalmente, provocó el derrumbe parcial de los forjados de piso, arruinando el resto. El añadido de la fachada trasera, resuelto en hormigón armado, presentaba problemas estructurales graves y una inadecuada configuración arquitectónica. El alpendre, una construcción tradicional abierta con cubierta a un agua resuelta con estructura de madera apoyada sobre el muro de mampostería de cierre de la parcela y sobre pilares de piedra granítica reaprovechados, presentaba daños irreparables.

La casa es para un matrimonio con tres hijos mayores que se traslada a vivir dentro del conjunto histórico.

En la edificación principal, las diferentes estancias del programa propuesto, se ajustaron al volumen existente. Se conservó el sistema estructural vertical de muros de carga, y se propuso una reconstrucción de la estructura horizontal con un forjado mixto de hormigón y escuadrías de madera apoyadas sobre los muros. La escasa altura del umbral de las dos puertas de la fachada principal obliga a subir puntualmente el cargadero de aquella que se acaba utilizando como acceso habitual y que coincide con el hueco que, compositivamente, no está dispuesto a eje con las ventanas de las plantas altas.

Se recuperó la volumetría del añadido de la fachada trasera con entramado y cerramientos de madera conformados a la manera tradicional por montantes y durmientes sobre la que apoyan los forjados de piso y entrepaños con partes acristaladas y ciegas.

La nueva escalera ocupa la posición de la existente y se va aligerando a medida que asciende por el hueco. Un hueco que se hace más amplio de lo preciso para facilitar la entrada de luz cenital a las diferentes plantas. La construcción de cada tramo la de escalera, desde la caja cerrada al elemento ligero que cuelga de la estructura de cubierta, se relaciona con el distinto carácter de cada uno de los pisos. Esta estratificación tiene su correspondencia en el nuevo elemento adosado a la fachada trasera a través del que se produce la relación con el jardín: espacio exterior cubierto, galería-corredor y terraza.

El alpendre se recupera reaprovechando los pies derechos de piedra granítica y reconstruyendo una cubierta basada en el sistema de la estructura original. La nueva pieza se plantea como un espacio exterior a cubierto con cuartos de servicio y almacenamiento, resueltos con cerramientos ligeros de madera.

En el patio interior se diseña un jardín inspirado por los parterres existentes y apoyándose en las trazas de los distintos muros. Pretendíamos, de esta forma, que la casa contara con un entorno vegetal propio, denso, variado y cambiante que estableciera una relación sensorial más intensa entre interior y exterior.

Obra: Vivienda Rúa do Medio
Autores: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]
Emplazamiento: Rúa do Medio 27, Santiago de Compostela, Galicia, España
Año: 2015
Fotografías: Arrokabe Arquitectos (Estado incial) | Luis Díaz Díaz
+ arrokabe.com

The rúa do Medio is an eminently residential street, parallel to rúa de San Pedro, entry of the French Way to the historical city and principal artery of the neighborhood of the same name. A neighborhood that, a today, is a reference inside the city for his social and functional diversity.

arrokabe_rvdm_35_ext05

The set to rehabilitating was formed by a principal construction between dividing by three plants and bajocubierta. On the traditional structure of this principal building we are, superposed to the back front, the added one descontextualizado that was increasing the closed surface of the first plant and it was allowed, beside enabling a terrace in the level of the second plant, possessing in ground floor an exterior space to cutlery. The set was completed by an interior space in that there was a traditional building, to a water leaned to one of the lateral walls of closing of the plot.

The construction, vacated from it was doing several years, was not assembling the minimal conditions of habitability. The deficiencies in the cover of the house provoked the constant entry of water that, finally, provoked the partial precipice of forged of floor, ruining the rest. The added one of the back front, the solved in reinforced concrete, was presenting structural serious problems and an inadequate architectural configuration. The alpendre, a traditional construction opened with cover to a water solved with structure of wood supported on the wall of masonry of closing of the plot and on retaken advantage of props of granitic stone, was presenting irreparable hurts.

The house is for a marriage with three major children through that it moves to live inside the historical set.

In the principal building, the different stays of the proposed program, they adjusted to the existing volume. There remained the structural vertical system of walls of load, and one proposed a reconstruction of the horizontal structure with a wrought compound of concrete and escuadrías of wood supported on the walls. The scanty height of the threshold of both doors of the main face forces to raise punctually the loading/unloading platform of that one that ends up by being in use as habitual access and that coincides with the hollow that, compositivamente, it is not arranged to axis by the windows of the high plants.

There recovered the volumetry of the added one of the back front with studding and closings of wood shaped to the traditional way for amounts and sleeping on that they rest forged of floor and piers with glazed and blind parts.

The new stairs occupies the position of the existing one and is getting lighter as it ascends for the hollow. A hollow that becomes more wide of the precise thing to facilitate the entry of zenithal light to the different plants. The construction of every section that of stairs, from the box closed to the light element that hangs of the structure of cover, relates to the different character of each one of the floors. This stratification has his correspondence in the new element attached to the back front across the one that produces the relation to himself with the garden: exterior covered space, gallery-corridor and terrace.

The alpendre recovers re-taking advantage of the right feet of granitic stone and reconstructing a cover based on the system of the original structure. The new piece appears as an exterior space to cutlery with quarters of service and storage, solved with light closings of wood.

In the interior court there is designed a garden inspired by the existing flowerbeds and resting on the traces of the different walls. We were claiming, of this form, that the house was relying on a vegetable own, dense, varied and changeable environment that it should establish a more intense sensory relation between interior and exterior.

Work: Vivienda Rúa do Medio
Authors: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]
Location: Rúa do Medio 27, Santiago de Compostela, Galicia, Spain
Year: 2015
Photography: Arrokabe Arquitectos (Initial State) | Luis Díaz Díaz
+ arrokabe.com

A rúa do Medio é unha rúa eminentemente residencial, paralela á rúa de San Pedro, entrada do Camiño Francés á cidade histórica e arteria principal do barrio do mesmo nome. Un barrio que, a día de hoxe, é referencia dentro da cidade pola súa diversidade social e funcional.

arrokabe_rvdm_35_ext05

O conxunto para rehabilitar estaba formado por unha construción principal entre medianeiras con tres plantas e bajixocuberta. Sobre a estrutura tradicional desta edificación principal atopámonos, superposto á fachada traseira, un engadido descontextualizado que aumentaba a superficie pechada da planta primeira e permitía, ademais de habilitar unha terraza no nivel da planta segunda, contar en planta baixa cun espazo exterior a cuberto. O conxunto completábase cun espazo interior na que había unha edificación tradicional, a unha auga, encostada a un dos muros laterais de peche da parcela.

A construción, desocupada desde facía varios anos, non reunía as mínimas condicións de habitabilidade. As deficiencias na cuberta da casa provocaron a entrada continua de auga que, finalmente, provocou o derrube parcial dos forxados de piso, arruinando o resto. O engadido da fachada traseira, resolto en formigón armado, presentaba problemas estruturais graves e unha inadecuada configuración arquitectónica. O alpendre, unha construción tradicional aberta con cuberta a unha auga resolta con estrutura de madeira apoiada sobre o muro de mampostería de peche da parcela e sobre alicerces de pedra granítica reaprovechados, presentaba danos irreparables.

A casa é para un matrimonio con tres fillos maiores que se traslada a vivir dentro do conxunto histórico.

Na edificación principal, as diferentes estancias do programa proposto, axustáronse ao volume existente. Conservouse o sistema estrutural vertical de muros de carga, e propúxose unha reconstrución da estrutura horizontal cun forxado mixto de formigón e escuadrías de madeira apoiadas sobre os muros. A escasa altura do limiar das dúas portas da fachada principal obriga a subir puntualmente o cargadero daquela que se acaba utilizando como acceso habitual e que coincide co oco que, compositivamente, non está disposto a eixo coas xanelas das plantas altas.

Recuperouse a volumetría do engadido da fachada traseira con armazón e cerramentos de madeira conformados á maneira tradicional por montantes e dormentes sobre a que apoian os forxados de piso e entrepaños con partes acristaladas e cegas.

A nova escaleira ocupa a posición da existente e vaise alixeirando a medida que ascende polo oco. Un oco que se fai máis amplo do preciso para facilitar a entrada de luz cenital ás diferentes plantas. A construción de cada tramo a de escaleira, desde a caixa pechada ao elemento lixeiro que colga da estrutura de cuberta, relaciónase co distinto carácter de cada un dos pisos. Esta estratificación ten a súa correspondencia no novo elemento encostado á fachada traseira a través do que se produce a relación co xardín: espazo exterior cuberto, galería-corredor e terraza.

O alpendre recupérase reaprovechando os pés dereitos de pedra granítica e reconstruíndo unha cuberta baseada no sistema da estrutura orixinal. A nova peza exponse como un espazo exterior a cuberto con cuartos de servizo e almacenamento, resoltos con cerramentos lixeiros de madeira.

No patio interior deséñase un xardín inspirado polos parterres existentes e apoiándose nas trazas dos distintos muros. Pretendiamos, desta forma, que a casa contase cunha contorna vexetal propio, denso, variado e cambiante que establecese unha relación sensorial máis intensa entre interior e exterior.

Obra: Vivenda Rúa do Medio
Autores: Arrokabe arquitectos [Óscar Andrés Quintela, Iván Andrés Quintela]
Emprazamento: Rúa do Medio 27, Santiago de Compostela, Galicia, España
Ano: 2015
Fotografías: Arrokabe Arquitectos (Estado inicial) | Luis Díaz Díaz
+ arrokabe.com

NG Structures

0

[:es]

Seguramente conozcáis el libro “Números gordos en el proyecto de estructuras” de Juan Carlos Arroyo, Guillermo Corres, Gonzalo García-Rosales, Manuel G. Romana, Antonio Romero, Ramón Sánchez y Oscar Teja, editado por Cinter Divulgación Técnica  y del que se han vendido mas de 40.000 ejemplares desde 2001.

NG Structures
NG Structures

La herramienta, NG Structures es la aplicación para móvil, al igual que el libro, es uno de los mejores y más sencillos método de predimensionado de estructuras. Ahora lo podrás utilizar en cualquiera de tus dispositivos móviles.

De muy fácil uso, ya que de manera rápida y con el mínimo números de datos, la aplicación ofrece unos resultados aproximados que pueden ayudarnos a la hora de tomar decisiones sobre las estructuras.

Un número gordo es un atajo espabilado para resolver de forma sencilla un problema más complejo. El número gordo ayuda a tener orden de magnitud de un problema. O sea, a saber su son ocho un ochenta. El número gordo garantiza una aproximación al fenómeno, no un resultado exacto del mismo. Una aproximación en la que el tiempo gastado es cincuenta veces menos que el utilizado en hacer un número más exacto, a cambio de admitir una pequeña desviación del resultado, siempre del lado de la seguridad”.

NG Structures permite calcular, desde 4 grandes apartados: Secciones, Hormigón, Acero y Ejecución. Veamos cada apartado con detenimiento VIGAS, ZAPATAS, MUROS, PUNZONAMIENTOS, SECCIONES METÁLICAS, CONTROL DE CALIDAD, DURABILIDAD, hasta 23 números gordos

Con solo los datos estrictamente necesarios obtendrás un resultado muy cercano a la solución exacta.

[:gl]

Surely know the book “Números gordos en el proyecto de estructuras” of Juan Carlos Arroyo, Guillermo Corres, Gonzalo García-Rosales, Manuel G. Roman, Antonio Romero, Ramon Sanchez and Oscar Teja edited by Cinter Divulgación Técnica and of that they have sold mas of 40.000 copies from 2001.

app_ng-structure

The tool, NG Structures is the application for mobile, as the book, is one of the the best and the the simplest method of premeasured of structures. Now you will be able to use it in any of your mobile devices.

Of very easy use, since in a rapid way and with the minimum numbers of information, the application offers a few approximate results that can help us at the moment of taking decisions on the structures.

A fat number is a short-cut espabilado to solve of simple form a more complex problem. The fat number helps to have order of magnitude of a problem. Or, namely his sound eight eighty. The fat number guarantees an approximation to the phenomenon, not an exact result of the same one. An approximation in which the worn-out time is fifty times less than the used one in doing a more exact number, in exchange for admitting a small diversion of the result, always of the side of the safety”.

NG Structures allows to calculate, from 4 big paragraphs: Sections, Concrete, Steel and Execution. Let’s see every paragraph thoroughly GIRDERS, SHOES, WALLS, PUNZONAMIENTOS, METALLIC SECTIONS, QUALITY CONTROL, PERMANENCE, up to 23 fat numbers …

With only the strictly necessary information you will obtain a result very near to the exact solution.

[:en]

Seguramente coñezades o libro “Números grosos no proxecto de estructuras” de Juan Carlos Arroio, Guillermo Corres, Gonzalo García-Rosales, Manuel G. Romana, Antonio Romeu, Ramón Sánchez e Óscar Teza, editado por Cinter Divulgación Técnica e do que se venderon mais de 40.000 exemplares desde 2001.

app_ng-structure

A ferramenta, NG Structures é a aplicación para móbil, do mesmo xeito que o libro, é un dos mellores e máis sinxelos método de predimensionado de estruturas. Agora poderalo utilizar en calquera dos teus dispositivos móbiles.

De moi fácil uso, xa que de maneira rápida e cos mínimo números de datos, a aplicación ofrece uns resultados aproximados que poden axudarnos á hora de tomar decisións sobre as estruturas.

Un número gordo é un atallo espabilado para resolver de forma sinxela un problema máis complexo. O número gordo axuda a ter orde de magnitude dun problema. Ou sexa, a saber o seu son oito un oitenta. O número gordo garante unha aproximación ao fenómeno, non un resultado exacto do mesmo. Unha aproximación na que o tempo gastado é cincuenta veces menos que o utilizado en facer un número máis exacto, a cambio de admitir unha pequena desviación do resultado, sempre ao lado da seguridade”.

NG Structures permite calcular, desde 4 grandes apartados: Seccións, Formigón, Aceiro e Execución. Vexamos cada apartado con detemento VIGAS, ZAPATAS, MUROS, PUNZONAMIENTOS, SECCIÓNS METÁLICAS, CONTROL DE CALIDADE, DURABILIDAD, ata 23 números gordos

Con só os datos estritamente necesarios obterás un resultado moi próximo á solución exacta.

[:]

[:es]Arquia Becas 2016 [:gl]Arquia Becas 2016 [:en]Arquia scholarships 2016 [:]

[:es]

Arquia-Becas-2016

Ya se ha iniciado el plazo de inscripción de arquia/becas 2016 en la web de la Fundación Arquia para participar en las siguientes convocatorias:

· XVII convocatoria becas Arquia 2016 para la adjudicación de 20 becas destinadas a la realización de prácticas profesionales en estudios europeos de Arquitectura (13 nacionales y 7 europeos),

· II convocatoria para la adjudicación de 3 becas destinadas a la realización de prácticas en la Administración Pública, Ministerio de Fomento, Dirección General de Arquitectura, Vivienda y Suelo en Madrid,

· IV edición de 2 becas destinadas a la realización de prácticas profesionales en la Fundación Metrópoli.

Las becas destinadas a la realización de prácticas en los estudios de Arquitectura y en la Administración Pública están dirigidas a estudiantes que hayan obtenido el 60% de los créditos de la carrera y a arquitectos de menos de un año de titulación procedentes de Escuelas españolas de Arquitectura; y las becas destinadas a la realización de prácticas en la Fundación Metrópoli están dirigidas a jóvenes arquitectos interesados en Urbanismo y Desarrollo de la Ciudad.

ArquiaBecas-2016

Existen dos modalidades de participación para arquia/becas: expediente académico y concurso. Puede optarse por participar en una de ellas o en ambas simultáneamente dentro de la misma convocatoria. Se convocan 15 becas para la modalidad expediente y 10 para la modalidad concurso.

Las 3 becas destinadas a la realización de prácticas profesionales en la Dirección General de Arquitectura, Vivienda y Suelo, y las 2 becas para la realización de prácticas profesionales en la Fundación Metrópoli, se otorgarán por expediente académico.

El jurado único para el concurso de la presente convocatoria es Jordi Badia que ha definido como tema del concurso: ‘Una capilla laica’ cuya explicación se recoge en las bases de la convocatoria Becas 2016. Puedes visualizar la presentación del tema aquí.

Inscríbete antes del 30 de abril de 2016 a las 12h del mediodía! Accede aquí.

Puedes consultar los estudios participantes en las bases de la convocatoria y obtener más información en el apartado correspondiente a la convocatoria actual en nuestra web.

[:gl]

Arquia-Becas-2016

Xa se iniciou o prazo de inscrición de arquia/becas 2016 na web da Fundación Arquia para participar nas seguintes convocatorias:

· XVII convocatoria bolsas Arquia 2016 para a adxudicación de 20 bolsas destinadas á realización de prácticas profesionais en estudos europeos de Arquitectura (13 nacionais e 7 europeos),

· II convocatoria para a adxudicación de 3 bolsas destinadas á realización de prácticas na Administración Pública, Ministerio de Fomento, Dirección Xeral de Arquitectura, Vivenda e Chan en Madrid,

· IV edición de 2 bolsas destinadas á realización de prácticas profesionais na Fundación Metrópoli.

As bolsas destinadas á realización de prácticas nos estudos de Arquitectura e na Administración Pública están dirixidas a estudantes que obtivesen o 60% dos créditos da carreira e a arquitectos de menos dun ano de titulación procedentes de Escolas españolas de Arquitectura; e as bolsas destinadas á realización de prácticas na Fundación Metrópole están dirixidas a novos arquitectos interesados en Urbanismo e Desenvolvemento da Cidade.

ArquiaBecas-2016

Existen dúas modalidades de participación para arquia/bolsas: expediente académico e concurso. Pode optarse por participar nunha delas ou en ambas simultaneamente dentro da mesma convocatoria. Convócanse 15 bolsas para a modalidade expediente e 10 para a modalidade concurso.

As 3 bolsas destinadas á realización de prácticas profesionais na Dirección Xeral de Arquitectura, Vivenda e Chan, e as 2 bolsas para a realización de prácticas profesionais na Fundación Metrópole, outorgaranse por expediente académico.

O xurado único para o concurso da presente convocatoria é Jordi Badia que definiu como tema do concurso: Unha capela laica cuxa explicación se recolle nas bases da convocatoria Bolsas 2016. Podes visualizar a presentación do tema aquí.

Inscríbeche antes do 30 de abril de 2016 ás 12h do mediodía! Accede aquí.

Podes consultar os estudos participantes nas bases da convocatoria e obter máis información no apartado correspondente á convocatoria actual na nosa web.

[:en]

Arquia-Becas-2016

Already one has initiated the term of inscription of arquia/becas 2016 in the web of the Arquia Foundation to take part in the following summons:

· The XVIIth summons scholarships Arquia 2016 for the adjudication of 20 scholarships destined for the accomplishment of professional practices in European studies of Architecture (13 natives and 7 Europeans),

· The IInd summons for the adjudication of 3 scholarships destined for the accomplishment of practices in the Public Administration, Department of Promotion, Headquarter of Architecture, Housing and Soil in Madrid,

· The IVth edition of 2 scholarships destined for the accomplishment of professional practices in the Metropolis Foundation.

The scholarships destined for the accomplishment of practices in the studies of Architecture and in the Public Administration are directed students who have obtained 60 % of the credits of the career and to architects of less than one year of qualifications proceeding from Spanish Schools of Architecture; and the scholarships destined for the accomplishment of practices in the Foundation Metropolis are directed young women architects been interested in Urbanism and Development of the City.

ArquiaBecas-2016

Two modalities of participation exist for arquia/scholarships: academic process and I compete. It can choose to take part in one of them or in both simultaneously inside the same summons. 15 scholarships are summoned for the modality make a file and 10 for the modality I compete.

3 scholarships destined for the accomplishment of professional practices in the Headquarter of Architecture, Housing and Soil, and 2 scholarships for the accomplishment of professional practices in the Foundation Metropolis, will be granted by academic process.

The only juror for the contest of the present summons is Jordi Badia who has defined as a topic of the contest: ‘A lay chapel‘ which explanation gathers in the bases of the summons Scholarships 2016. You can visualize the presentation of the topic here.

Register before April 30, 2016 at 12 p.m.! Acceded here.

You can consult the studies participants in the bases of the summons and obtain more information in the paragraph corresponding to the current summons in ours web.

[:]

La tramoya doméstica | Miguel Ángel Díaz Camacho

Casa con dos grúas de Alison y Peter Smithson, 1977
Casa con dos grúas de Alison y Peter Smithson, 1977

La casa contemporánea se ha convertido, entre otras cosas, en un gran almacén. La cultura occidental ha multiplicado la necesidad de armarios y trasteros donde ordenar de forma práctica todo el universo de accesorios domésticos corrientes: desde cajas de herramientas y escaleras plegables a disfraces y vestidos de fiesta; desde bicicletas y patines a cortinas, toallas y edredones; desde cajas con juguetes a muebles heredados que esperan su restauración almacenando a su vez artículos para la decoración navideña, cumpleaños y otras celebraciones o fiestas. Un verdadero backstage sobre el que no se ha prestado demasiada atención en el desarrollo evolutivo de la tipología doméstica. Salvo excepciones.

En 1977 Alison y Peter Smithson presentan la propuesta «Casa con dos grúas» 1, atendiendo la idea de almacenaje como instrumento que habilita la transformación interior del espacio doméstico:

«La casa con dos grúas está pensada para un hombre como yo, que a veces desearía guardar fácilmente las cosas que no utiliza en aquel momento. Un hombre de una familia que saca cosas con motivo de una fiesta o cuando alguien regresa a su casa y luego quiere volver a guardarlas. Una familia a la que le gusta decorar su hogar» 2.

La instalación de dos grúas permite la conexión de la última planta almacén con la calle y, a su vez, con cada una de las estancias interiores a través de un vacío central que conecta todos los niveles. Un montaje (en la imagen) muestra la capacidad de transformación también exterior de la casa, gracias a la instalación de estandartes, banderas, flores o tapices: la casa como un cuerpo y sus diferentes abrigos.

«Sacarlo todo en cada estación…mucho en invierno, poco en verano. Sacarlo todo para las fiestas…religiosas o familiares. Recogerlo para renovarse, por tristeza» 3

Explosión e implosión. Alegría y tristeza. Transformación y abatimiento. La casa como el teatro mismo de la vida, con sus telones y sus máscaras, con el brillo de las funciones de estreno y la oscuridad o el silencio que exige la introspección del habitante actor4.

La casa como el centro mismo de la existencia y sus alteraciones. La casa como la verdadera fábrica de los sueños.

La casa y su tramoya doméstica.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. Diciembre 2014.
Autor de Parráfos de arquitectura. #arquiParrafos

Notas:

1. La propuesta «Casa con dos grúas» se presentó al concurso Shinkenchicu arbitrado por Peter Cook, obteniendo un premio especial. Ver Japan Architect, diciembre 1977 y febrero 1978; Architectural Design 11-12, 1978; ILA & UD Annual Report 1993-1994; Alison y Peter Smithson. De la casa del futuro a la casa de hoy. Dirk van der Heuvel, Max Risselada, Barcelona, Ediciones Polígrafa 2007.

2. Peter Smithson, 6 de abril de 2000. Notas del archivo A&P Smithson. Publicado en «De la casa del futuro a la casa de hoy«, Dirk van der Heuvel, Max Risselada, Barcelona, Polígrafa 2007, pág. 296.

3. Íbidem.

4. Interesa aquí el origen y significado doble de la palabra actor, por un lado como alguien que actúa o representa un papel (actor-oris, actuar), y por otro como autor que establece y dirige su propia existencia (agere, hacer).

Programa de formación “ENC_17024” de Arquitasa en Valencia. Nivel IProgram of formation «ENC_17024» of Arquitasa in Valencia. Level I Programa de formación “ENC_17024” de Arquitasa en Valencia. Nivel I

Edificio Veles e Vents, en la Marina Real de Valencia
Edificio Veles e Vents, en la Marina Real de Valencia

ARQUITASA es una Sociedad de Tasación HOMOLOGADA por el BANCO DE ESPAÑA, con 30 años de existencia e implantación en todo el territorio español y en varios países latinoamericanos.

ARQUITASA está integrada en el grupo empresarial AGIFI, (GIA, en Latinoamérica) junto a las empresas GINPROSA, INZAMAC, FUCTURA e ION, desarrollando, además de sus trabajos de  valoración, tasación y avalúos, una labor de CAPACITACIÓN Y CERTIFICACIÓN de profesionales, asesoramiento a Administraciones Públicas y empresas privadas, elaboración de Informes Sectoriales, etc… ARQUITASA edita varias publicaciones periódicas, organiza Foros, Congresos y  tiene una con considerable presencia e influencia en el mundo digital, con su web, blog y actividad en las redes sociales.

La Torre Ripalda / Antonio Escario, arquitecto
La Torre Ripalda / Antonio Escario, arquitecto

Dentro de su proceso de expansión, ARQUITASA precisa incorporar a su equipo profesional, tanto colaboradores externos, como colaboradores internos estables. Estos colaboradores deben tener experiencia general y específica en al menos dos campos concretos de los trece existentes en el ámbito de las valoraciones y conocer la nueva legislación. Además deberán estar certificados con los criterios de la NORMA ISO 17024, para lo que deberán cursar y superar el PROGRAMA DE FORMACIÓN que ARQUITASA ha desarrollado a tal efecto.

Universidad de Cheste / Fernando Moreno Barberá
Universidad de Cheste / Fernando Moreno Barberá

ARQUITASA ha diseñado y desarrollado el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENc_17024” para FORMAR, CAPACITAR Y CERTIFICAR profesionales, tanto, arquitectos, arquitectos técnicos, como ingenieros, economistas o abogados, además de a otros profesionales de sectores más específicos, como “expertos en arte” u otros. Todo ello con las nuevas exigencias del sector.

Los cursos de VALENCIA van dirigidos, principalmente a ARQUITECTOS Y ARQUITECTOS TÉCNICOS, por tratarse de formación en  VALORACIONES INMOBILIARIAS, aunque pueden cursarlos otros profesionales.

ARQUITASA seleccionará TRES PROFESIONALES, por provincia, territorio o por cada millón de habitantes, entre los alumnos que tras cursar los TRES NIVELES del PROGRAMA DE FORMACIÓN, superen la “PRUEBA EVALUADORA FINAL” y obtengan la preceptiva CERTIFICACIÓN.

ES DECIR, SELECCIONARÁ A TRES PROFESIONALES EN VALENCIA.

Mercado Central / Francesc Guàrdia i Vial y Alexandre Soler i March
Mercado Central / Francesc Guàrdia i Vial y Alexandre Soler i March

Estos TRES PROFESIONALES pasarán a integrarse en el “EQUIPO PROFESIONAL ESTABLE” de ARQUITASA. Con el resto de profesionales que logren la CERTIFICACIÓN, ARQUITASA establecerá una  RELACIÓN DE COLABORACIÓN, tanto con ella, como con el resto de las empresas del GRUPO AGIFI, en el que está integrada ARQUITASA, en el ámbito de las valoraciones, pero también en los demás campos profesionales, relacionados con la ARQUITECTURA y la EDIFICACIÓN, en los que trabajan las empresas del grupo.

Estación de servicio Oliva / Juan Haro Piñar
Estación de servicio Oliva / Juan Haro Piñar

ARQUITASA impartirá el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENc_17024” en la ciudad de VALENCIA con la colaboración del Colegio Oficial de Aparejadores, Arquitectos Técnicos e Ingenieros de Edificación (CAATIE).

El primero de los cursos del PROGRAMA DE FORMACIÓN o NIVEL I, “CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS” se impartirá en el salón de actos del CAATIE, los próximos 8 y 9 de Marzo, con una carga lectiva de 15 horas.

Esperamos tu asistencia y tu colaboración futura.

Edificio Veles e Vents, en la Marina Real de Valencia
Edificio Veles e Vents, en la Marina Real de Valencia

ARQUITASA es una Sociedad de Tasación HOMOLOGADA por el BANCO DE ESPAÑA, con 30 años de existencia e implantación en todo el territorio español y en varios países latinoamericanos.

ARQUITASA está integrada en el grupo empresarial AGIFI, (GIA, en Latinoamérica) junto a las empresas GINPROSA, INZAMAC, FUCTURA e ION, desarrollando, además de sus trabajos de valoración, tasación y avalúos, una labor de CAPACITACIÓN Y CERTIFICACIÓN de profesionales, asesoramiento a Administraciones Públicas y empresas privadas, elaboración de Informes Sectoriales, etc… ARQUITASA edita varias publicaciones periódicas, organiza Foros, Congresos y tiene una con considerable presencia e influencia en el mundo digital, con su web, blog y actividad en las redes sociales.

La Torre Ripalda / Antonio Escario, arquitecto
La Torre Ripalda / Antonio Escario, arquitecto

Dentro de su proceso de expansión, ARQUITASA precisa incorporar a su equipo profesional, tanto colaboradores externos, como colaboradores internos estables. Estos colaboradores deben tener experiencia general y específica en al menos dos campos concretos de los trece existentes en el ámbito de las valoraciones y conocer la nueva legislación. Además deberán estar certificados con los criterios de la NORMA ISO 17024, para lo que deberán cursar y superar el PROGRAMA DE FORMACIÓN que ARQUITASA ha desarrollado a tal efecto.

Universidad de Cheste / Fernando Moreno Barberá
Universidad de Cheste / Fernando Moreno Barberá

ARQUITASA ha diseñado y desarrollado el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENc_17024” para FORMAR, CAPACITAR Y CERTIFICAR profesionales, tanto, arquitectos, arquitectos técnicos, como ingenieros, economistas o abogados, además de a otros profesionales de sectores más específicos, como “expertos en arte” u otros. Todo ello con las nuevas exigencias del sector.

Los cursos de VALENCIA van dirigidos, principalmente a ARQUITECTOS Y ARQUITECTOS TÉCNICOS, por tratarse de formación en VALORACIONES INMOBILIARIAS, aunque pueden cursarlos otros profesionales.

ARQUITASA seleccionará TRES PROFESIONALES, por provincia, territorio o por cada millón de habitantes, entre los alumnos que tras cursar los TRES NIVELES del PROGRAMA DE FORMACIÓN, superen la “PRUEBA EVALUADORA FINAL” y obtengan la preceptiva CERTIFICACIÓN.

ES DECIR, SELECCIONARÁ A TRES PROFESIONALES EN VALENCIA.

Mercado Central / Francesc Guàrdia i Vial y Alexandre Soler i March
Mercado Central / Francesc Guàrdia i Vial y Alexandre Soler i March

Estos TRES PROFESIONALES pasarán a integrarse en el “EQUIPO PROFESIONAL ESTABLE” de ARQUITASA. Con el resto de profesionales que logren la CERTIFICACIÓN, ARQUITASA establecerá una RELACIÓN DE COLABORACIÓN, tanto con ella, como con el resto de las empresas del GRUPO AGIFI, en el que está integrada ARQUITASA, en el ámbito de las valoraciones, pero también en los demás campos profesionales, relacionados con la ARQUITECTURA y la EDIFICACIÓN, en los que trabajan las empresas del grupo.

Estación de servicio Oliva / Juan Haro Piñar
Estación de servicio Oliva / Juan Haro Piñar

ARQUITASA impartirá el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENc_17024” en la ciudad de VALENCIA con la colaboración del Colegio Oficial de Aparejadores, Arquitectos Técnicos e Ingenieros de Edificación (CAATIE).

El primero de los cursos del PROGRAMA DE FORMACIÓN o NIVEL I, “CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS” se impartirá en el salón de actos del CAATIE, los próximos 8 y 9 de Marzo, con una carga lectiva de 15 horas.

Esperamos tu asistencia y tu colaboración futura.

Edificio Veles e Vents, en la Marina Real de Valencia
Edificio Veles e Vents, en la Marina Real de Valencia

ARQUITASA es una Sociedad de Tasación HOMOLOGADA por el BANCO DE ESPAÑA, con 30 años de existencia e implantación en todo el territorio español y en varios países latinoamericanos.

ARQUITASA está integrada en el grupo empresarial AGIFI, (GIA, en Latinoamérica) junto a las empresas GINPROSA, INZAMAC, FUCTURA e ION, desarrollando, además de sus trabajos de valoración, tasación y avalúos, una labor de CAPACITACIÓN Y CERTIFICACIÓN de profesionales, asesoramiento a Administraciones Públicas y empresas privadas, elaboración de Informes Sectoriales, etc… ARQUITASA edita varias publicaciones periódicas, organiza Foros, Congresos y tiene una con considerable presencia e influencia en el mundo digital, con su web, blog y actividad en las redes sociales.

La Torre Ripalda / Antonio Escario, arquitecto
La Torre Ripalda / Antonio Escario, arquitecto

Dentro de su proceso de expansión, ARQUITASA precisa incorporar a su equipo profesional, tanto colaboradores externos, como colaboradores internos estables. Estos colaboradores deben tener experiencia general y específica en al menos dos campos concretos de los trece existentes en el ámbito de las valoraciones y conocer la nueva legislación. Además deberán estar certificados con los criterios de la NORMA ISO 17024, para lo que deberán cursar y superar el PROGRAMA DE FORMACIÓN que ARQUITASA ha desarrollado a tal efecto.

Universidad de Cheste / Fernando Moreno Barberá
Universidad de Cheste / Fernando Moreno Barberá

ARQUITASA ha diseñado y desarrollado el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENc_17024” para FORMAR, CAPACITAR Y CERTIFICAR profesionales, tanto, arquitectos, arquitectos técnicos, como ingenieros, economistas o abogados, además de a otros profesionales de sectores más específicos, como “expertos en arte” u otros. Todo ello con las nuevas exigencias del sector.

Los cursos de VALENCIA van dirigidos, principalmente a ARQUITECTOS Y ARQUITECTOS TÉCNICOS, por tratarse de formación en VALORACIONES INMOBILIARIAS, aunque pueden cursarlos otros profesionales.

ARQUITASA seleccionará TRES PROFESIONALES, por provincia, territorio o por cada millón de habitantes, entre los alumnos que tras cursar los TRES NIVELES del PROGRAMA DE FORMACIÓN, superen la “PRUEBA EVALUADORA FINAL” y obtengan la preceptiva CERTIFICACIÓN.

ES DECIR, SELECCIONARÁ A TRES PROFESIONALES EN VALENCIA.

Mercado Central / Francesc Guàrdia i Vial y Alexandre Soler i March
Mercado Central / Francesc Guàrdia i Vial y Alexandre Soler i March

Estos TRES PROFESIONALES pasarán a integrarse en el “EQUIPO PROFESIONAL ESTABLE” de ARQUITASA. Con el resto de profesionales que logren la CERTIFICACIÓN, ARQUITASA establecerá una RELACIÓN DE COLABORACIÓN, tanto con ella, como con el resto de las empresas del GRUPO AGIFI, en el que está integrada ARQUITASA, en el ámbito de las valoraciones, pero también en los demás campos profesionales, relacionados con la ARQUITECTURA y la EDIFICACIÓN, en los que trabajan las empresas del grupo.

Estación de servicio Oliva / Juan Haro Piñar
Estación de servicio Oliva / Juan Haro Piñar

ARQUITASA impartirá el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENc_17024” en la ciudad de VALENCIA con la colaboración del Colegio Oficial de Aparejadores, Arquitectos Técnicos e Ingenieros de Edificación (CAATIE).

El primero de los cursos del PROGRAMA DE FORMACIÓN o NIVEL I, “CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS” se impartirá en el salón de actos del CAATIE, los próximos 8 y 9 de Marzo, con una carga lectiva de 15 horas.

Esperamos tu asistencia y tu colaboración futura.

Otto e mezzo | Elías Cueto

[:es]

En el contexto hedonista y decadente de un balneario decimonónico destacan una serie de originales asientos. Sillas vacacionales de color blanco desde las que los personajes, impecablemente vestidos, se entregan a la buena vida y se dejan ver ufanos con todas sus miserias e histerismos.

Otto e mezzo

Aparentemente autobiográfica, la película de Fellini desgrana los problemas de identidad, inseguridad y crisis creativa a través de las evoluciones de su protagonista: un director consagrado que se enfrenta al inicio inminente de un nuevo rodaje al tiempo que es asediado por perturbadoras visiones en forma de sueños y recuerdos.

En ese contexto irreal aparece en el inicio de la película el modelo más exótico y radical de asiento: Un gracioso banco acústico desde el que los personajes disfrutan las aguas medicinales y la música de Wagner.

Este asiento para escuchar es lo suficientemente ancho para ser utilizado en pareja y es en él donde encuentra Guido (Mastroiani) el primer espacio de intimidad de la película y recibe la devastadora opinión que sobre su proyecto tiene un afamado crítico cinematográfico.

Otto e mezzo

Si bien la mayor parte de las sillas de la película son las clásicas Thonet o los anónimos muebles de tubo de acero habituales de las terrazas exteriores, al final de la historia reaparecen unos asientos originales y excesivos capaces de producir un espacio entorno al usuario. Se trata de unas bellísimas sillas de mimbre blanco que gracias a una generosa capota construyen una coraza alrededor de quien las ocupa.

Disponen además de unos ventanucos laterales de tal forma que sin menoscabar la discreción resulta posible fisgar a ambos lados.

Otto e mezzo

Recuerda este último diseño a algunos trabajos de Jaime Hayón, especialmente la Showtime producida por BD que con tan irreverente descaro hace suya esa atmósfera dulzona y ligera del dolce fare niente.

 Showtime de Jaime Hayón | hayonstudio.com

Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, septiembre 2012

Publicado en  Nº 313 [sillas…][:gl]

No contexto hedonista e decadente dun balneario decimonónico destacan unha serie de orixinais asentos. Cadeiras vacacionales de cor branca desde as que os personaxes, impecablemente vestidos, entréganse á boa vida e déixanse ver ufanos con todas as súas miserias e histerismos.

Otto e mezzo

Aparentemente autobiográfica, a película de Fellini desgrana os problemas de identidade, inseguridade e crise creativa a través das evolucións do seu protagonista: un director consagrado que se enfronta ao comezo inminente dun novo rodaje á vez que é asediado por perturbadoras visións en forma de soños e recordos.

Nese contexto irreal aparece no inicio da película o modelo máis exótico e radical de asento: Un gracioso banco acústico desde o que os personaxes gozan as augas medicinales e a música de Wagner.

Este asento para escoitar é o suficientemente ancho para ser utilizado en parella e é nel onde atopa Guido (Mastroiani) o primeiro espazo de intimidade da película e recibe a devastadora opinión que sobre o seu proxecto ten un afamado crítico cinematográfico.

Otto e mezzo

Aínda que a maior parte das cadeiras da película son as clásicas Thonet ou os anónimos mobles de tubo de aceiro habituais das terrazas exteriores, ao final da historia reaparecen uns asentos orixinais e excesivos capaces de producir un espazo contorna ao usuario. Trátase dunhas bellísimas cadeiras de mimbre branco que grazas a unha xenerosa capota constrúen unha coraza ao redor de quen as ocupa.

Dispoñen ademais duns ventanucos laterales de tal forma que sen menoscabar a discreción resulta posible fisgar a ambos os dous lados.

Otto e mezzo

Recorda este último deseño a algúns traballos de Jaime Hayón, especialmente a Showtime producida por BD que con tan irreverente descaro fai súa esa atmosfera dulzona e lixeira do dolce fare niente.

Showtime de Jaime Hayón | hayonstudio.com

Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, setembro 2012

Publicado en  Nº 313 [sillas…][:en]

In the hedonistic and decadent context of a nineteenth-century resort stand out a series of original seats. Vacation chairs of white color from which the prominent figures, impeccably dresses, submit to the good life and are left to see proud with all his miseries and hysterias.

Otto e mezzo

Seemingly autobiographical, Fellini’s movie peels the problems of identity, insecurity and creative crisis across the evolutions of his protagonist: the consecrated director who faces to the imminent beginning of a new filming at the time that it is besieged by disturbing visions in the shape of dreams and recollections.

In this unreal context there appears in the beginning of the movie the most exotic and radical model of seat: A graceful acoustic bank from which the prominent figures enjoy the medicinal waters and Wagner’s music.

This seat to listen is the sufficiently broad thing to be used in pair and is in him where there finds Guido (Mastroiani) the first space of intimacy of the movie and receives the devastating opinion that on his project a famous cinematographic critic has.

Otto e mezzo

Though most of the chairs of the movie is the classic Thonet or the anonymous habitual furniture of pipe of steel of the exterior terraces, at the end of the history there reappear a few original and excessive seats capable of producing a space I half-close the user. It is a question of a few most beautiful chairs of white wicker that thanks to a generous bonnet they construct a cuirass about the one who occupies them.

They have besides a few lateral ventanucos in such a way that reducing the discretion turns out to be possible to snoop to both sides.

Otto e mezzo

He remembers the latter design to some Jaime Hayón’s works, specially the Showtime produced by BD that with so irreverent sauciness makes this atmosphere his dulzona and light of the dolce fare niente.

Showtime by Jaime Hayón | hayonstudio.com

Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, september 2012

Published in  Nº 313 [sillas…][:]