Hipocondríaco, aquejado de síndrome de asperger, maniático obsesivo-compulsivo del trabajo, perfeccionista del sonido y del silencio… Las excentricidades de Glenn Gould contribuyeron a popularizar las obras para teclado de J. S. Bach tanto como su talento y personalidad. Entre sus excentricidades, por supuesto, se encuentra su silla.
La proximidad con la que el pianista canadiense se situaba sobre el teclado requería una banqueta especial. De hecho, rechazó todas y cada una de las que le fueron ofrecidas a lo largo de su carrera como intérprete. En su lugar empleó obstinadamente una silla remendada.
Glen Gould chair | Suite 101
La forma de la silla es resultado de 21 años de uso ininterrumpido así como de las modificaciones pacientemente realizadas por Bert Gould, padre del artista. Se cortaron las patas y se eliminó el tapizado del asiento. Se incluyó un primitivo mecanismo para permitir controlar la inclinación de la silla al tiempo que se atirantaba por debajo para reforzarla.
Paradójicamente esta construcción anónima y descuidada se ha convertido en parte del mito musical y hoy es un icono posmoderno. Expuesta en una urna de metacrilato en la National Library de Canadá, hasta hace poco era posible comprar en internet una réplica (imagen inferior) por el módico precio de… 990 euros.
Glen Gould chair | Pianored
Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, octubre 2010 Publicado en Nº 313 [sillas…][:gl]Glen Gould chair | Fuente: Orange create art
Hipocondríaco, afectado de síndrome de asperger, maniático obsesivo-compulsivo do traballo, perfeccionista do son e do silencio? As excentricidades de Glenn Gould contribuíron a popularizar as obras para teclado de J. S. Bach tanto como o seu talento e personalidade. Entre as súas excentricidades, por suposto, atópase a súa cadeira.
A proximidade coa que o pianista canadense situábase sobre o teclado requiría unha banqueta especial. De feito, rexeitou todas e cada unha das que lle foron ofrecidas ao longo da súa carreira como intérprete. No seu lugar empregou obstinadamente unha cadeira remendada.
Glen Gould chair | Suite 101
A forma da cadeira é resultado de 21 anos de uso ininterrompido así como das modificacións pacientemente realizadas por Bert Gould, pai do artista. Cortáronse as patas e eliminouse o tapizado do asento. Incluíuse un primitivo mecanismo para permitir controlar a inclinación da cadeira á vez que se atirantaba por baixo para reforzala.
Paradoxalmente esta construción anónima e descoidada converteuse en parte do mito musical e hoxe é unha icona posmoderno. Exposta nunha urna de metacrilato na National Library de Canadá, ata hai pouco era posible comprar na internet unha réplica (imaxe inferior) polo módico prezo de… 990 euros.
Glen Gould chair | Pianored
Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, outubro 2010 Publicado en Nº 313 [sillas…][:en]Glen Gould chair | Fuente: Orange create art
Hypochondriac, suffering from syndrome of asperger, obsessive – compulsive maniac of the work, perfectionist of the sound and of the silence … Glenn Gould‘s eccentricities helped to popularize the works for J. S. Bach’s keyboard so much as his talent and personality. Between his eccentricities, certainly, one finds his chair.
The proximity with which the Canadian pianist was placing on the keyboard was needing a special hassock. In fact, it rejected each and every of that they were offered him along his career as interpreter. In his place it used obstinately a mended chair.
Glen Gould chair | Suite 101
The form of the chair is a result of 21 years of uninterrupted use as well as of the modifications patiently realized by Bert Gould, father of the artist. The legs were cut and the drapery of the seat was eliminated. A primitive mechanism was included to allow to control the inclination of the chair at the time that it was tightened for below to reinforce it.
Paradoxically this anonymous and careless construction has turned partly of the musical myth and today it is a postmodern icon. Exposed in an urn of methacrylate in the National Library of Canada, even it makes age possible buy little in Internet a reply (low image) for the reasonable price of … 990 Euros.
Glen Gould chair | Pianored
Elías Cueto, architect
Santiago de Compostela, october 2010 Publicado en Nº 313 [sillas…][:]
The Red Thread es un elegante estudio sobre la belleza, la simplicidad y la funcionalidad del diseño nórdico, tanto pasado como presente. Su título, inspirado en la expresión sueca den röda tråden (el hilo rojo), es una metáfora de la esencia de una historia u obra creativa que se utiliza para describir el fundamento de una cuestión o la sustancia conectora de una idea. Este libro trata sobre el concepto del diseño como medio de progresión y sobre cómo el diseño nórdico en particular intenta satisfacer las necesidades prácticas de la vida cotidiana.
The Red Thread muestra la enraizada estética de las regiones nórdicas presentando la diversidad de su diseño a través de más de 200 objetos. Desde artículos funcionales hasta ornamentos exquisitamente producidos, telas tradicionales hechas a mano y muebles fabricados en masa, el perdurable atractivo del diseño nórdico ha suscitado un deseo de objetos de bella y experta factura en todo el mundo.
Organizado en tres categorías, ‘Diseño para mejorar la vida’, ‘Diseño para mejorar los espacios’ y ‘Diseño para mejorar las relaciones’, The Red Thread es una mirada universal a la importancia del diseño nórdico y su interés por objetos modestos, funcionales y accesibles que resultan necesarios para un estilo de vida práctico. La obra está asombrosamente ilustrada y cada página se dedica a un único objeto, lo cual permite a los lectores apreciar la verdadera belleza de cada uno. El libro, con encuadernación en tela y una portada con detalles en hilo rojo, es un objeto hermoso y táctil que inspirará a todos aquellos que sientan interés por el diseño.
El libro presenta una gran diversidad de talentos, con piezas tradicionales de diseñadores nórdicos clásicos como Alvar Aalto, Verner Panton, Tapio Wirkkala y Arne Jacobsen junto a creaciones de marcas emblemáticas como Georg Jensen e IKEA. Hay extraordinarias piezas de diseño contemporáneo, como los hules de Marimekko y los funcionales muebles del estudio de diseño danés Skagerak, además de clásicos intemporales como Stool 60 de Alvar Aalto para Artek. Las aportaciones de diseñadores actuales como Ingegerd Råman y Andreas Engesvik se suman a objetos anónimos y nuevos trabajos de diseñadores emergentes.
The Red Thread es obra de Oak Publishing, una editorial independiente de Copenhague fundada en 2013. Su publicación bianual Oak – The Nordic Journal es un homenaje al talento inspirador y la cultura nórdica. Con unos textos y fotografías extraordinarios, Oak presenta a personas, diseños, ideas y espacios visionarios de todo el mundo.
The Red Threades la última incorporación a la creciente colección de estudios sobre diseño internacional de Phaidon, Wa: The Essence of Japanese Design y Sar: The Essence of Indian Design, y una lectura obligada para aficionados al diseño y admiradores del estilo nórdico.
[:gl]
The Red Thread é un elegante estudo sobre a beleza, a simplicidade e a funcionalidade do deseño nórdico, tanto pasado como presente. O seu título, inspirado na expresión sueca dean röda trådean (o fío vermello), é unha metáfora da esencia dunha historia ou obra creativa que se utiliza para describir o fundamento dunha cuestión ou a sustancia conectora dunha idea. Este libro trata sobre o concepto do deseño como medio de progresión e sobre como o deseño nórdico en particular tenta satisfacer as necesidades prácticas da vida cotiá.
The Red Thread mostra a enraizada estética das rexións nórdicas presentando a diversidade do seu deseño a través de máis de 200 obxectos. Desde artigos funcionais ata ornamentos exquisitamente producidos, teas tradicionais feitas a man e mobles fabricados en masa, o perdurable atractivo do deseño nórdico ha suscitado un desexo de obxectos de bela e experta factura en todo o mundo.
Organizado en tres categorías, ‘Deseño para mellorar a vida’, ‘Deseño para mellorar os espazos’ e ‘Deseño para mellorar as relacións’, The Red Thread é unha mirada universal á importancia do deseño nórdico e o seu interese por obxectos modestos, funcionais e accesibles que resultan necesarios para un estilo de vida práctico. A obra está asombrosamente ilustrada e cada páxina dedícase a un único obxecto, o cal permite aos lectores apreciar a verdadeira beleza de cada un. O libro, con encadernación en tea e unha portada con detalles en fío vermello, é un obxecto fermoso e táctil que inspirará a todos aqueles que sintan interese polo deseño.
O libro presenta unha gran diversidade de talentos, con pezas tradicionais de deseñadores nórdicos clásicos como Alvar Aalto, Verner Panton, Tapio Wirkkala e Arne Jacobsen xunto a creacións de marcas emblemáticas como Georg Jensen e IKEA. Hai extraordinarias pezas de deseño contemporáneo, como os hules de Marimekko e os funcionais mobles do estudo de deseño danés Skagerak, ademais de clásicos intemporales como Stool 60 de Alvar Aalto para Artek. As achegas de deseñadores actuais como Ingegerd Råman e Andreas Engesvik súmanse a obxectos anónimos e novos traballos de deseñadores emerxentes.
The Red Thread é obra de Oak Publishing, unha editorial independente de Copenhague fundada en 2013. A súa publicación bianual Oak – The Nordic Journal é unha homenaxe ao talento inspirador e a cultura nórdica. Cuns textos e fotografías extraordinarios, Oak presenta a persoas, deseños, ideas e espazos visionarios de todo o mundo.
The Red Thread is an elegant study on the beauty, the simplicity and the functionality of the northern design, so much past as present. His title inspired by the Swedish expression give röda tråden (the red thread), it is a metaphor of the essence of a history or creative work that is in use for describing the foundation of a question or the substance conectora of an idea. This book treats on the concept of the design as way of progression and on how the northern design especially tries to satisfy the practical needs of the daily life.
The Red Thread shows the deeply rooted aesthetics of the northern regions presenting the diversity of his design across more than 200 objects. From functional articles up to exquisitely produced ornaments, traditional handmade fabrics and furniture made of mass, the lasting attraction of the northern design has provoked a desire of objects of beautiful and expert invoice in the whole world.
Organized in three categories, ‘Design to improve the life’, ‘Design to improve the spaces’ and ‘Design to improve the relations’, The Red Thread is a universal look to the importance of the northern design and his interest for modest, functional and accessible objects that turn out to be necessary for a practical way of life. The work is amazing illustrated and every page devotes itself to the only object, which allows to the readers to estimate the real beauty of each one. The book, with binding in fabric and a front page with details in red thread, is a beautiful and tactile object that will inspire all those that sit interest for the design.
The book Verner Panton presents a great diversity of talents, with traditional pieces of northern classic designers as Alvar Aalto, I block Wirkkala and Arne Jacobsen close to creations of emblematic brands as Georg Jensen and IKEA. There are extraordinary pieces of contemporary design, as Marimekko’s rubbers and the functional furniture of the study of Danish design Skagerak, besides classic timeless as Stool 60 of Alvar Aalto for Artek. The contributions of current designers like Ingegerd Råman and Andreas Engesvik add to anonymous objects and new works of emergent designers.
The Red Thread is Oak Publishing’s work, a publishing house independent from Copenhagen founded in 2013. His publication bianual Oak – The Nordic Journal is an honoring to the inspiring talent and the northern culture. With a few extraordinary texts and photographies, Oak presents persons, designs, ideas and visionary spaces of the whole world.
Un generoso local con 30 metros de fachada completamente acristalada y con una altura libre interior de 5 m, nos da las pautas para imprimir un marcado carácter industrial a la propuesta. Suelos, paredes y techos desnudos, instalaciones vistas y el gris oscuro como color uniformizador y telón de fondo, matizado por bandas de color amarillo.
Dos peceras de cristal ordenan el espacio interior marcando claramente las diagonales como elementos vertebradores. El mobiliario, sencillo, utilizando materiales industriales, con poco trabajo de manufactura.
Un xeneroso local con 30 metros de fachada completamente acristalada e cunha altura libre interior de 5 m, dános as pautas para imprimir un marcado carácter industrial á proposta. Chans, paredes e teitos espidos, instalacións vistas e o gris escuro como cor uniformizador e pano de fondo, matizado por bandas de cor amarela.
Dous acuarios de cristal ordenan o espazo interior marcando claramente as diagonais como elementos vertebradores. O mobiliario, sinxelo, utilizando materiais industriais, con pouco traballo de manufactura.
A large store with 30 meters of completely glazed facade and 5-meters headroom are the standards in order to mark in our design an industrial appearance. Bare walls and ceilings, we can only see the building facilities over a dark gray background. They are exclusively interrupted with yellow strips.
Two crystal boxes on the yellow strips arrange the indoor area, marking clearly the diagonals such as supporting elements. As a craft process, we design a furniture which stand out for its simplicity and industrial character.
Scanbot es una herramienta que nos ayudará a convertir a PDF cualquier documento que tengamos a mano.
Seguro que en alguna una ocasión hemos tenido la necesidad de escanear algún documento y no teníamos a mano un escáner. Pero si hay algo que siempre solemos llevar encima es el smartphone, y por eso naceScanbot, así tendrás un escáner portátil en tu bolsillo.
Scanbotes capaz de escanear cualquier tipo de documento en cualquier tipo de superficie. Una vez escaneado el archivo te da varias opciones, podrás compartirlo por correo electrónico, imprimirlo, o subirlo automáticamente a varios servicios de alojamiento en la nube como Drop, Dropbox, Evernote, Google Drive, OneDrive, Telekom Cloud, WebDAV y Yandex.
La calidad de escaneo es similar a los escáneres físicos, ofreciendo una calidad de 200 dpi, pero está en continua evolución por lo que es seguro que se aumente en futuras versiones. Además incluye varios modos de color, optimización automática y reducción de borrosidad.
Scanbotes una herramienta muy útil que nos puede sacar de un apuro en más de una ocasión, a continuación os dejamos un vídeo donde podréis ver su funcionamiento.
https://youtu.be/F6pRocZiQsM[:gl]
Scanbot é unha ferramenta que nos axudará a converter a PDF calquera documento que teñamos a man.
Seguro que nalgunha unha ocasión tivemos a necesidade de escanear algún documento e non tiñamos a man un escáner. Pero se hai algo que sempre adoitamos levar encima é o smartphone, e por iso nace Scanbot, así terás un escáner portátil no teu peto.
Scanboté capaz de escanear calquera tipo de documento en calquera tipo de superficie. Unha vez escaneado o arquivo dáche varias opcións, poderás compartilo por correo electrónico, imprimilo, ou subilo automaticamente a varios servizos de aloxamento na nube como Drop, Dropbox, Evernote, Google Drive, OneDrive, Telekom Cloud, WebDAV e Yandex.
A calidade de escaneo é similar aos escáneres físicos, ofrecendo unha calidade de 200 dpi, pero está en continua evolución polo que é seguro que se aumente en futuras versións. Ademais inclúe varios modos de cor, optimización automática e redución de borrosidad.
Scanboté unha ferramenta moi útil que nos pode sacar dun apuro en máis dunha ocasión, a continuación deixámosvos un vídeo onde poderedes ver o seu funcionamento.
https://youtu.be/F6pRocZiQsM[:en]
Scanbot is a tool that will help us to turn PDF any document that we have to hand.
Sure that in some occasion we have had the need to scan some document and we did not have to hand a scanner. But if there is something that always we are in the habit of taking above it is the smartphone, and because of it Scanbotis born, like that you will have a portable scanner in your pocket.
Scanbot is capable of scanning any type of document in any type of surface. Once scanned the file gives you several options, you will be able to share it by e-mail, to stamp it, or to raise it automatically to several services of housing in the cloud as Drop, Dropbox, Evernote, Google Drive, OneDrive, Telekom Cloud, WebDAV and Yandex.
The quality of scanning is similar to the physical scanners, offering a quality of 200 dpi, but it is in continuous evolution for what it is sure that increases in future versions. In addition it includes several manners of color, automatic optimization and reduction of borrosidad.
Scanbotis a very useful tool that can extract us of a difficulty in more than one occasion, later we leave a video you where you will be able to see his functioning.
El pasado 8 de noviembre de 2016 Donald Trump gana las elecciones presidenciales de los Estados Unidos de América contra todo pronóstico, haciendo triunfar una nueva manera de hacer política que marca la entrada a una nueva era de interrelación entre países a nivel mundial. Pocos meses antes parecía -según todos los sondeos- que Hillary Clinton tenía las elecciones ganadas, gracias a disponer del soporte de una gran parte del poder político, económico, cultural y periodístico, incluidos los periódicos tradicionalmente republicanos.
Pero en las últimas semanas Donald Trump y su “autoconstrucción” de una imagen de líder antiélites, y a partir de un discurso xenófobo, en contra de la inmigración y con ataques frontales a la prensa tradicional, consiguieron una mayor presencia en los medios de comunicación hasta el punto de convertirse en decisiva para su elección. Creó un discurso político y lo emitió a través de instituciones políticas, el cual fue difundido en los medios de comunicación a través de declaraciones controvertidas que eran recibidas como aceptables por la sociedad donde y para las que eran emitidas. La estrategia de Trump iba dirigida a dominar la producción y la difusión de la verdad al estilo de los cinco puntos que explicaba Michel Foucault1:
«en sociedades como las nuestras la «economía política» de la verdad está caracterizada por cinco rasgos históricamente importantes: la «verdad» está centrada en la forma del discurso científico y en las instituciones que lo producen; está sometida a una constante incitación económica y política (necesidad de verdad tanto para la producción económica como para el poder político); es objeto bajo formas diversas de una inmensa difusión y consumo (circula en aparatos de educación o de información cuya extensión es relativamente amplia en el cuerpo social pese a ciertas limitaciones estrictas); es producida y transmitida bajo el control no exclusivo pero si dominante de algunos grandes aparatos políticos o económicos (universidad, ejército, escritura, medios de comunicación); en fin, es el núcleo de la cuestión de todo un debate político y de todo un enfrentamiento social (luchas «ideológicas»)».
Del conjunto de estas estrategias salió un nuevo concepto, la posverdad, que no se puede desligar de la crisis de credibilidad de los medios de comunicación tradicionales y de dicho «objetivos», junto con la fuerza de les redes sociales con las que consiguió llegar al electorado y dar el vuelco a sus intenciones de voto. Como afirmaba Foucault, el poder se tiene que analizar de una manera circular y en cadena, y sin poderse centralizar en manos de unos pocos, sin capacidad del poder de apropiárselo. El poder funciona y se ejerce en red, donde los individuos no sólo lo pueden sufrir si no también lo pueden ejercer.
Como antecedente teníamos la sorpresa que había supuesto el Brexit en el Reino Unido, del golpe al proceso de paz con las FARC en Colombia y de la visión que Black Mirror nos había dado del mundo. Entonces nos llega el triunfo de Donald Trump que supone la oclusión de la palabra «Post truth» como definición del tiempo actual en el que vivimos. Michel Foucault decía que el discurso no refleja la realidad, sino que la construye, para lo cual intentaba entender los contextos y la genealogía del discurso. En este sentido no buscaba mostrar la verdad o falsedad de las proposiciones, sino los «regímenes de verificación» referidos al contexto y a las estructuras que permiten que un discurso se acabe convirtiendo en verdad.
El neologismo «Posverdad» o verdad emotiva, «Post truth«, permite describir una forma actual de crear y modelar la opinión pública donde los hechos objetivos tienen menos capacidad de influencia que la apelación a las emociones y a las creencias personales. Es decir, que lo que nos hace sentir lo que pasa es más importante que lo que realmente está pasando.
En política el debate se enmarca en las apelaciones a las emociones desconectadas de los hechos. Tampoco es un hecho excepcional ya que el 80% de las campañas políticas recurren a un sentimiento, y sobre todo, al miedo. Pero nos encontramos en que la posverdad puede que no cambie el fondo pero si la forma. Se sobrepasa el hecho de falsificar la verdad al entender que la apariencia de verdad es más importante que la propia verdad, es decir, que los hechos reales pasan en un segundo plano después de la modificación de la realidad con unos fines concretos. En este sentido la política metamorfosea los contextos, mezcla los conceptos y da la vuelta a la verdad según sus objetivos. En definitiva es sencillamente mentira, estafa o falsedad encubierta bajo el nombre convertido en políticamente correcto de posverdad. En el año 2016 los diccionarios de Oxford la consideraron la palabra del año «Post truth» 2 debido al aumento de su utilización de un 2.000% respeto al año 2015 debido a su uso en relación con el Brexit y en estas últimas elecciones presidenciales en los Estados Unidos.
La excesiva exposición en las redes sociales, su popularidad y la sobre información que ofrece Internet sirven a los partidos políticos y a sus partidarios como canal directo de comunicación con los ciudadanos sin pasar por ningún tipo de filtro ni periodístico ni de reconocimiento de las fuentes de información, haciendo desaparecer así la categoría de autor que desarrolla Michel Foucault3. El uso intensivo de Internet ha transformado la naturaleza de la comunicación en lassociedades contemporáneas, un entorno que resulta cada vez más problemático y complejo después de haber superado la comunicación pensada exclusivamente en clave unidireccional.
Esto permite desarrollar una serie de estrategias de propaganda negra basada en el desprestigio, la falsedad y la desinformación con unos objetivos concretos como ya había desarrollado Joseph Goebbels, ministro de propaganda Nazi. Por lo tanto son ideas que no son nuevas, ya a mediados del s.XX Orwell hablaba del Ministerio de la Verdad y de la neolengua en su novela «1984» y al mismo tiempo que Foucault lo hacía sobre el panóptico y los medios como mecanismo de control social a «Vigilar y castigar» no muy lejos de lo que intenta la posverdad: propaganda, desinformación y distracción masiva; unos significados que no son pasos nuevos. Para los postestructuralistas como Michel Foucault nada une ya el significante con el significado trayendo a la deriva del significado y de la verdad4.
Muchos políticos han transformado el costoso arte de encontrar la verdad en una construcción de verdades fastnews. No elaboran sus efímeras verdades sobre las bases filosóficas de la verdad, derivada de la postmodernidad, sino por su uso pragmático, abusivo e ignorando que manifiesta el escepticismo y el cansancio con los grandes ideales del pasado. Es cierto que la imposibilidad de una cimentación inequívoca, última y única de la verdad es el aspecto más llamativo de la posmodernidad, un aspecto que en parte denuncia Michel Foucault entendiendo la verdad como un relato construido con el único fin del control totalitario de la ciudadanía.
Al mismo tiempo la discusión sobre la posverdad durante las elecciones presidenciales en Estados Unidos fue acompañada por la campaña de «fake news«, una serie de noticias falsas que la gente replicaba básicamente por Facebook. Ante la demanda de noticias por parte de los seguidores políticos de los candidatos, nuevos emprendedores encontraron una manera fácil de ganar dinero con la producción de noticias con el único objetivo de que acabaran convirtiéndose en virales, buscando el máximo de reproducciones y transmisiones por Facebook y por las redes sociales.
Foucault – Trump, preludio de la posverdad
Unas noticias eran el producto de la más pura mentira o de quienes sencillamente manipulaban las noticias ya existentes para producir el efecto deseado en sus lectores. Esta oferta de noticias fue muy bien recibida por un tipo de público, sobre todo por parte del público conservador estadounidense. Un electorado que ya hace algunos años que el partido republicano ha aislado del mundo ilustrado, dando cabida al discurso negacionista de la evolución y del cambio climático, a la retirada de los fondos públicos de los centros de planificación familiar, que ha combatido la negociación colectiva y ha bloqueado el sistema público de salud, o ha protegido el lobby de la posesión de armas mientras invocaba a la libertad, una demostración más de que el concepto de posverdad no es tampoco tan reciente. Como dice Foucault1
«la verdad no está fuera del poder, ni sin poder (no es, a pesar de un mito, del que sería preciso reconstruir la historia y las funciones, la recompensa de los espíritus libres, el hijo de largas soledades, el privilegio de aquellos que han sabido emanciparse)».
Ciertamente, y según Foucault1, el saber transmitido adopta siempre una apariencia positiva mientras juega a la exclusión para los que no tienen derecho al conocimiento o sólo para un tipo impuesto por un filtro escondido bajo un aspecto desinteresado, universal y objetivo de conocimiento. Un saber que es dirigido por los «circuitos reservados del saber» que forman el aparato de producción, la administración y el gobierno, en definitiva los poderes que tienen la capacidad de dirigir los mensajes que quieren dar a sus electores y que implica su formación, para acabar obteniendo su conformidad política.
Donald Trump rompe así la dicotomía que el saber oficial representa al poder político dentro de una clase acomodada en contraposición con la lucha de los movimientos populares por sus derechos. Él busca, aprovecha y manipula el discurso de la defensa de las clases populares para hacerse con el poder del saber oficial. Entiende la expresión del orden del discurso de Michel Foucault para cambiar los referentes comunicativos y de influencia que habían hasta ahora mientras manipula el discurso, las prácticas y los eventos que hasta el momento constituían los lenguajes del poder, condicionando la creación, la producción y la manera de difundir los mensajes dentro de la sociedad, y creando un discurso verdadero para su propia sociedad. Como plantea Foucault1:
«La verdad es de este mundo; está producida aquí gracias a múltiples imposiciones. Tiene aquí efectos reglamentados de poder. Cada sociedad tiene su régimen de verdad, su «política general de la verdad»: es decir, los tipos de discursos que ella acoge y hace funcionar como verdaderos; los mecanismos y las instancias que permiten distinguir los enunciados verdaderos o falsos, la manera de sancionar unos y otros; las técnicas y los procedimientos que son valorizados para la obtención de la verdad; el estatuto de aquellos encargados de decir qué es lo que funciona como verdadero.»
De este modo logra que su electorado desconfíe de los grandes medios de noticias tradicionales, unos medios que de manera mayoritaria habían apoyado la candidatura de Hillary Clinton y que se encontraron sorprendidos al ver que su capacidad de influencia había sido superada por otras formas de transmisión de noticias y de información a través de las redes. Una oferta nueva y que ha resultado mucho más efectiva.
Foucault – Trump, preludio de la posverdad
Un redactor de noticias falsas, en una entrevista al diario The Washington Post5, explica cómo los electores de Trump no verificaban ninguna noticia antes de hacerla viral por Facebook y cómo de manera compulsiva apoyaban cualquier noticia que estuviera alineada con sus tesis políticas. En las semanas precedentes al día de la victoria de Donald Trump en las elecciones del 8 de noviembre, proliferó una gran cantidad de informaciones falsas y fantasiosas que circulaban por Facebook, provocando la acusación a esta red social de haber contribuido a su victoria al dejar circular por su red las noticias falsas. En este caso la estrategia de Trump tiene en cuenta que lo importante no es la verdad, sino el conjunto de reglas según las cuales se discrimina lo verdadero de lo falso, tal como explica Foucault1:
«Existe un combate «por la verdad», o al menos «alrededor de la verdad» —una vez más entiéndase bien que por verdad no quiero decir «el conjunto de cosas verdaderas que hay que descubrir o hacer aceptar», sino «el conjunto de reglas según las cuales se discrimina lo verdadero de lo falso y se ligan a lo verdadero efectos políticos de poder»; se entiende asimismo que no se trata de un combate «en favor» de la verdad sino en torno al estatuto de verdad y al papel económico-político que juega. Hay que pensar los problemas políticos de los intelectuales no en términos de «ciencia/ideología» sino en términos de «verdad/poder»».
Hay que ser conscientes de que las redes sociales son la segunda fuente de información de noticias políticas estadounidenses por detrás de la televisión. Mark Zuckerberg, presidente y fundador de Facebook, negó la acusación pero si reconoció que los usuarios estaban inclinados a compartir y leer los artículos que están alineados con sus posiciones ideológicas personales previas. Entonces es cuando Mark Zuckerberg anuncia 7 puntos6 para intentar controlar las noticias falsas, al tiempo que se defendía diciendo que podía certificar que el 99% de las noticias que corren por Facebook7 tienen la garantía de veracidad, un hecho absolutamente imposible de comprobar. Igualmente intentó defenderse meses antes de las elecciones diciendo que Facebook era sólo una plataforma tecnológica y que no era responsable de sus contenidos, pero cuando dice estas palabras olvida su capacidad de censurar el sexo y los desnudos en sus páginas, una buena muestra de lo que puede llegar a hacer si se lo propone y le interesa. Pero lo que dice Quarz8 es que Donald Trump invirtió 56 millones de dólares en propaganda en Facebook, casi lo mismo que en televisión (68 millones). Como dice Foucault1
«La «verdad» está ligada circularmente a los sistemas de poder que la producen y la mantienen, y a los efectos de poder que induce y que la acompañan. «Régimen» de la verdad».
Este conjunto de declaraciones contradictorias de Mark Zuckerberg sólo sirven para explicar que la forma de uso de estas plataformas está por delante de los que sus propietarios pueden llegar a pensar y planificar. Según BuzzFeed9 la mayoría de las 20 historias falsas que vendían webs especializadas «hoax» o blogs partidistas provocaron 8,7 millones de interacciones, mientras que las 20 de los lugares considerados serios The New York Times, The Washington Post y el Huffington Post obtuvieron 7,4 millones de reacciones.
El jefe de campaña de Donald Trump y dueño de la web ultra Breibart, Steve Bannon, tuvo claro que una de las claves para llevar a Trump a ganar las elecciones era su capacidad de expansión dentro de Facebook y con él la expansión de su web Breitbart al público de masas. Una expansión que tuvo una segunda parte enfocada hacia una mirada a Europa y en las elecciones presidenciales en Francia. Una investigación de BuzzFeed10, desvela que las noticias falsas que fueron colgadas en Facebook para la campaña electoral de Trump supusieron el 38% de los total de los mensajes emitidos a través de las redes sociales, mientras que los de Clinton fueron el 20%.
En un estudio de Antoni Gutiérrez-Rubí11, que analiza el uso de Facebook por parte de Clinton y Trump durante la campaña (del 12 de septiembre al 19 de noviembre) dice que la televisión de Trump fue realmente Facebook Live y sus diarios fueron verdaderamente los muros de esta plataforma utilizada por el 70% de los ciudadanos norteamericanos. Trump convirtió Facebook en su herramienta de persuasión, convicción y movilización, saltándose a cualquier intermediario, ya fuesen los periodistas, los programas, los canales, los propietarios, etcétera.
Foucault – Trump, preludio de la posverdad
También en El Orden del Discurso12, Michel Foucault nos plantea que el poder se puede lograr mediante la normalización y aceptación por parte de la sociedad de una ideología o un discurso. Los discursos del poder buscan la manera de dejar claro y separar lo que para esta sociedad se considera normal o aceptable, y al mismo tiempo lo que se considera indeseable y rechazable. Un principio básico de exclusión que explica Foucault es absolutamente estratégico para Donald Trump en el momento que busca fijar en las mentes de sus votantes americanos mensajes como que la inmigración o la economía se pueden solucionar fácilmente desterrando a inmigrantes y convirtiéndolos en indeseables. Así desculpabiliza a los «buenos americanos» y responsabiliza a la parte de público que no le interesa. Una estrategia para construir una posverdad que en un principio parecía una gran farsa, pero que dio una visión de solución a un 40% de los norteamericanos.
«La cuestión política, en suma, no es el error, la ilusión, la conciencia alienada o la ideología: es la verdad misma». Foucault 1
Marc Chalamanch · Arquitecto
Barcelona. Julio 2017
10 Silverman, Craig; Hall, Ellie; Strapagiel, Lauren; Singer-Vine, Jeremy; Shaban, Hamza (2016) «Hyperpartisan Facebook Pages Are Publishing False And Misleading Information At An Alarming Rate». Buzzfeed.com
12 Foucault, M. (1999). El orden del discurso, trad. Alberto González, Tusquets, Barcelona.
[:gl]Foucault – Trump, preludio da posverdade
Novos vellos media, novas vellas teorías.
O pasado 8 de novembro de 2016 Donald Trump gaña as eleccións presidenciais dos Estados Unidos de América contra todo prognóstico, facendo triunfar unha nova maneira de facer política que marca a entrada a unha nova era de interrelación entre países a nivel mundial. Poucos meses antes parecía -segundo todas as sondaxes- que Hillary Clinton tiña as eleccións gañadas, grazas a dispoñer do soporte dunha gran parte do poder político, económico, cultural e xornalístico, incluídos os xornais tradicionalmente republicanos. Pero nas últimas semanas Donald Trump e a súa “autoconstrucción” dunha imaxe de líder antiélites, e a partir dun discurso xenófobo, en contra da inmigración e con ataques frontais á prensa tradicional, conseguiron unha maior presenza nos medios de comunicación ata o punto de converterse en decisiva para a súa elección. Creou un discurso político e emitiuno a través de institucións políticas, o cal foi difundido nos medios de comunicación a través de declaracións controvertidas que eran recibidas como aceptables pola sociedade onde e para as que eran emitidas. A estratexia de Trump ía dirixida a dominar a produción e a difusión da verdade ao estilo dos cinco puntos que explicaba Michel Foucault1:
“en sociedades como as nosas a «economía política» da verdade está caracterizada por cinco trazos historicamente importantes: a «verdade» está centrada na forma do discurso científico e nas institucións que o producen; está sometida a unha constante incitación económica e política (necesidade de verdade tanto para a produción económica como para o poder político); é obxecto baixo formas diversas dunha inmensa difusión e consumo (circula en aparellos de educación ou de información cuxa extensión é relativamente ampla no corpo social a pesar de certas limitacións estritas); é producida e transmitida baixo o control non exclusivo pero se dominante dalgúns grandes aparellos políticos ou económicos (universidade, exército, escritura, medios de comunicación); en fin, é o núcleo da cuestión de todo un debate político e de todo un enfrontamento social (loitas «ideolóxicas»)”.
Do conxunto destas estratexias saíu un novo concepto, a posverdade, que non se pode desligar da crise de credibilidade dos medios de comunicación tradicionais e dos devandito «obxectivos», xunto coa forza de lles redes sociais coas que conseguiu chegar ao electorado e dar o envorco ás súas intencións de voto. Como afirmaba Foucault, o poder tense que analizar dunha maneira circular e en cadea, e sen poderse centralizar en mans duns poucos, sen capacidade do poder de apropiarllo. O poder funciona e exércese en rede, onde os individuos non só o poden sufrir se non tamén o poden exercer.
Como antecedente tiñamos a sorpresa que supuxera o Brexit no Reino Unido, do golpe ao proceso de paz coas FARC en Colombia e da visión que Black Mirror déranos do mundo. Entón chéganos o triunfo de Donald Trump que supón a oclusión da palabra «Post truth» como definición do tempo actual no que vivimos. Michel Foucault dicía que o discurso non reflicte a realidade, senón que a constrúe, para o que tentaba entender os contextos e a xenealoxía do discurso. Neste sentido non buscaba mostrar a verdade ou falsidade das proposicións, senón os «réximes de verificación» referidos ao contexto e ás estruturas que permiten que un discurso acábese convertendo en verdade.
O neoloxismo «Posverdade» ou verdade emotiva, «Post truth», permite describir unha forma actual de crear e modelar a opinión pública onde os feitos obxectivos teñen menos capacidade de influencia que a apelación ás emocións e ás crenzas persoais. É dicir, que o que nos fai sentir o que pasa é máis importante que o que realmente está a pasar.
En política o debate enmárcase nas apelacións ás emocións desconectadas dos feitos. Tampouco é un feito excepcional xa que o 80% das campañas políticas recorren a un sentimento, e sobre todo, ao medo. Pero atopámonos en que a posverdad poida que non cambie o fondo pero se a forma. Excédese o feito de falsificar a verdade ao entender que a aparencia de verdade é máis importante que a propia verdade, é dicir, que os feitos reais pasan nun segundo plano despois da modificación da realidade cuns fins concretos. Neste sentido a política metamorfosea os contextos, mestura os conceptos e dá a volta á verdade segundo os seus obxectivos. En definitiva é sinxelamente mentira, estafa ou falsidade encuberta baixo o nome convertido en politicamente correcto de posverdad. No ano 2016 os dicionarios de Oxford considerárona a palabra do ano «Post truth» 2 debido ao aumento da súa utilización dun 2.000% respecto ao ano 2015 debido ao seu uso en relación co Brexit e nestas últimas eleccións presidenciais nos Estados Unidos.
A excesiva exposición nas redes sociais, a súa popularidade e a sobre información que ofrece Internet serven aos partidos políticos e aos seus partidarios como canle directa de comunicación cos cidadáns sen pasar por ningún tipo de filtro nin xornalístico nin de recoñecemento das fontes de información, facendo desaparecer así a categoría de autor que desenvolve Michel Foucault3. O uso intensivo da internet transformou a natureza da comunicación nas sociedades contemporáneas, unha contorna que resulta cada vez máis problemático e complexo despois de superar a comunicación pensada exclusivamente en clave unidireccional. Isto permite desenvolver unha serie de estratexias de propaganda negra baseada no desprestixio, a falsidade e a desinformación cuns obxectivos concretos como xa desenvolvera Joseph Goebbels, ministro de propaganda Nazi. Por tanto son ideas que non son novas, xa a mediados do s.XX Orwell falaba do Ministerio da Verdade e da neolengua na súa novela «1984» e ao mesmo tempo que Foucault facíao sobre o panóptico e os medios como mecanismo de control social a «Vixiar e castigar» non moi lonxe do que tenta a posverdad: propaganda, desinformación e distracción masiva; uns significados que non son pasos novos. Para os postestructuralistas como Michel Foucault nada une xa o significante co significado traendo á deriva do significado e da verdade4.
Moitos políticos transformaron a custosa arte de atopar a verdade nunha construción de verdades fastnews. Non elaboran as súas efémeras verdades sobre as bases filosóficas da verdade, derivada da postmodernidade, senón polo seu uso pragmático, abusivo e ignorando que manifesta o escepticismo e o cansazo cos grandes ideais do pasado. É certo que a imposibilidade dunha cimentación inequívoca, última e única da verdade é o aspecto máis rechamante da posmodernidad, un aspecto que en parte denuncia Michel Foucault entendendo a verdade como un relato construído co único fin do control totalitario da cidadanía.
Ao mesmo tempo a discusión sobre a posverdad durante as eleccións presidenciais en Estados Unidos foi acompañada pola campaña de «fake news«, unha serie de noticias falsas que a xente replicaba basicamente por Facebook. Ante a demanda de noticias por parte dos seguidores políticos dos candidatos, novos emprendedores atoparon unha maneira fácil de gañar diñeiro coa produción de noticias co único obxectivo de que acabasen converténdose en virales, buscando o máximo de reproducións e transmisións por Facebook e polas redes sociais.
Foucault – Trump, preludio da posverdade
Unhas noticias eran o produto da máis pura mentira ou de quen sinxelamente manipulaban as noticias xa existentes para producir o efecto desexado nos seus lectores. Esta oferta de noticias foi moi ben recibida por un tipo de público, sobre todo por parte do público conservador estadounidense. Un electorado que xa hai algúns anos que o partido republicano ha illado do mundo ilustrado, dando cabida ao discurso negacionista da evolución e do cambio climático, á retirada dos fondos públicos dos centros de planificación familiar, que combateu a negociación colectiva e bloqueou o sistema público de saúde, ou protexeu o lobby da posesión de armas mentres invocaba á liberdade, unha demostración máis de que o concepto de posverdad non é tampouco tan recente. Como di Foucault1:
«a verdade non está fóra do poder, nin sen poder (non é, a pesar dun mito, do que sería preciso reconstruír a historia e as funcións, a recompensa dos espíritos libres, o fillo de longas soidades, o privilexio daqueles que souberon emanciparse)».
Certamente, e segundo Foucault1, o saber transmitido adopta sempre unha aparencia positiva mentres xoga á exclusión para os que non teñen dereito ao coñecemento ou só para un tipo imposto por un filtro escondido baixo un aspecto desinteresado, universal e obxectivo de coñecemento. Un saber que é dirixido polos «circuítos reservados do saber» que forman o aparello de produción, a administración e o goberno, en definitiva os poderes que teñen a capacidade de dirixir as mensaxes que queren dar aos seus electores e que implica a súa formación, para acabar obtendo a súa conformidade política. Donald Trump rompe así a dicotomía que o saber oficial representa ao poder político dentro dunha clase acomodada en contraposición coa loita dos movementos populares polos seus dereitos. El busca, aproveita e manipula o discurso da defensa das clases populares para facerse co poder do saber oficial. Entende a expresión da orde do discurso de Michel Foucault para cambiar os referentes comunicativos e de influencia que habían ata agora mentres manipula o discurso, as prácticas e os eventos que ata o momento constituían as linguaxes do poder, condicionando a creación, a produción e a maneira de difundir as mensaxes dentro da sociedade, e creando un discurso verdadeiro para a súa propia sociedade. Como expón Foucault1:
«A verdade é deste mundo; está producida aquí grazas a múltiples imposicións. Ten aquí efectos reglamentados de poder. Cada sociedade ten o seu réxime de verdade, a súa «política xeral da verdade»: é dicir, os tipos de discursos que ela acolle e fai funcionar como verdadeiros; os mecanismos e as instancias que permiten distinguir os enunciados verdadeiros ou falsos, a maneira de sancionar uns e outros; as técnicas e os procedementos que son valorizados para a obtención da verdade; o estatuto daqueles encargados de dicir que é o que funciona como verdadeiro.»
Deste xeito logra que o seu electorado desconfíe dos grandes medios de noticias tradicionais, uns medios que de maneira maioritaria apoiaran a candidatura de Hillary Clinton e que se atoparon sorprendidos ao ver que a súa capacidade de influencia fora superada por outras formas de transmisión de noticias e de información a través das redes. Unha oferta nova e que resultou moito máis efectiva.
Foucault – Trump, preludio da posverdade
Un redactor de noticias falsas, nunha entrevista ao diario The Washington Post5, explica como os electores de Trump non verificaban ningunha noticia antes de facela viral por Facebook e como de maneira compulsiva apoiaban calquera noticia que estivese aliñada coas súas tesis políticas. Nas semanas precedentes ao día da vitoria de Donald Trump nas eleccións do 8 de novembro, proliferou unha gran cantidade de informacións falsas e fantasiosas que circulaban por Facebook, provocando a acusación a esta rede social de contribuír á súa vitoria ao deixar circular pola súa rede as noticias falsas. Neste caso a estratexia de Trump ten en conta que o importante non é a verdade, senón o conxunto de regras segundo as cales se discrimina o verdadeiro do falso, tal como explica Foucault1:
«Existe un combate «pola verdade», ou polo menos «ao redor da verdade» -unha vez máis enténdase ben que por verdade non quero dicir «o conxunto de cousas verdadeiras que hai que descubrir ou facer aceptar», senón «o conxunto de regras segundo as cales se discrimina o verdadeiro do falso e líganse ao verdadeiro efectos políticos de poder»; enténdese así mesmo que non se trata dun combate «en favor» da verdade senón en torno ao estatuto de verdade e ao papel económico-político que xoga. Hai que pensar os problemas políticos dos intelectuais non en termos de «ciencia/ideoloxía» senón en termos de «verdade/poder»».
Hai que ser conscientes de que as redes sociais son a segunda fonte de información de noticias políticas estadounidenses por detrás da televisión. Mark Zuckerberg, presidente e fundador de Facebook, negou a acusación pero se recoñeceu que os usuarios estaban inclinados a compartir e ler os artigos que están aliñados coas súas posicións ideolóxicas persoais previas. Entón é cando Mark Zuckerberg anuncia 7 puntos6 para tentar controlar as noticias falsas, á vez que se defendía dicindo que podía certificar que o 99% das noticias que corren por Facebook7 teñen a garantía de veracidade, un feito absolutamente imposible de comprobar. Igualmente tentou defenderse meses antes das eleccións dicindo que Facebook era só unha plataforma tecnolóxica e que non era responsable dos seus contidos, pero cando di estas palabras esquece a súa capacidade de censurar o sexo e os espidos nas súas páxinas, unha boa mostra do que pode chegar a facer se llo propón e interésalle. Pero o que di Quarz8 é que Donald Trump investiu 56 millóns de dólares en propaganda en Facebook, case o mesmo que en televisión (68 millóns). Como di Foucault1
«A «verdade» está ligada circularmente aos sistemas de poder que a producen e mantéñena, e para os efectos de poder que induce e que a acompañan. «Réxime» da verdade».
Este conxunto de declaracións contraditorias de Mark Zuckerberg só serven para explicar que a forma de uso destas plataformas está por diante dos que os seus propietarios poden chegar a pensar e planificar. Segundo BuzzFeed9 a maioría das 20 historias falsas que vendían webs especializadas «hoax» ou blogues partidistas provocaron 8,7 millóns de interaccións, mentres que as 20 dos lugares considerados serios The New York Times, The Washington Post e o Huffington Post obtiveron 7,4 millóns de reaccións.
O xefe de campaña de Donald Trump e dono da web ultra Breibart, Steve Bannon, tivo claro que unha das claves para levar a Trump a gañar as eleccións era a súa capacidade de expansión dentro de Facebook e con el a expansión da súa web Breitbart ao público de masas. Unha expansión que tivo unha segunda parte enfocada cara a unha mirada a Europa e nas eleccións presidenciais en Francia. Unha investigación de BuzzFeed10, desvela que as noticias falsas que foron colgadas en Facebook para a campaña electoral de Trump supuxeron o 38% dos total das mensaxes emitidas a través das redes sociais, mentres que os de Clinton foron o 20%.
Nun estudo de Antoni Gutiérrez-Rubí11, que analiza o uso de Facebook por parte de Clinton e Trump durante a campaña (do 12 de setembro ao 19 de novembro) di que a televisión de Trump foi realmente Facebook Live e os seus diarios foron verdadeiramente os muros desta plataforma utilizada polo 70% dos cidadáns norteamericanos. Trump converteu Facebook na súa ferramenta de persuasión, convicción e mobilización, saltándose a calquera intermediario, xa fosen os xornalistas, os programas, as canles, os propietarios, etcétera.
Foucault – Trump, preludio de la posverdad
Tamén na El Orden del Discurso12, Michel Foucault exponnos que o poder se pode lograr mediante a normalización e aceptación por parte da sociedade dunha ideoloxía ou un discurso. Os discursos do poder buscan a maneira de deixar claro e separar o que para esta sociedade considérase normal ou aceptable, e ao mesmo tempo o que se considera indesexable e rechazable. Un principio básico de exclusión que explica Foucault é absolutamente estratéxico para Donald Trump no momento que busca fixar nas mentes dos seus votantes americanos mensaxes como que a inmigración ou a economía pódense solucionar facilmente desterrando a inmigrantes e converténdoos en indesexables. Así desculpabiliza aos «bos americanos» e responsabiliza á parte de público que non lle interesa. Unha estratexia para construír unha posverdad que nun principio parecía unha gran farsa, pero que deu unha visión de solución a un 40% dos norteamericanos.
«A cuestión política, en suma, non é o erro, a ilusión, a conciencia alienada ou a ideoloxía: é a verdade mesma». Foucault 1
Marc Chalamanch · Arquitecto
Barcelona. Xullo 2017
10 Silverman, Craig; Hall, Ellie; Strapagiel, Lauren; Singer-Vine, Jeremy; Shaban, Hamza (2016) «Hyperpartisan Facebook Pages Are Publishing False And Misleading Information At An Alarming Rate». Buzzfeed.com
12 Foucault, M. (1999). El orden del discurso, trad. Alberto González, Tusquets, Barcelona.
[:en]Foucault – Trump, prelude of post truth
New old men it happens, new old theories.
Last November 8, 2016 Donald Trump gains the presidential choices of the United States of America against any forecast, making triumph a new way of doing politics that marks the entry to a new age of interrelationship between countries worldwide. A few months before it seemed – according to all the polls – that Hillary Clinton had the gained choices, thanks to having the support of a great part of the political, economic, cultural and journalistic power, included the traditionally republican newspapers. But in the last weeks Donald Trump and his «autoconstruction» of a leader’s image antielites, and from a xenophobic speech, in opposition to the immigration and with frontal assaults to the traditional press, they obtained a major presence in the mass media up to the point of turning in decisive for his choice. It created a political speech and it was issued across political institutions, which was spread in the mass media across controversial declarations that were got like acceptable for the company where and for those who were issued. Trump’s strategy was directed to dominate the production and the diffusion of the truth in the style of five points that Michel Foucault1 was explaining:
«In companies like ours the «political economy» of the truth is characterized by five historically important features: the «truth» is centred on the form of the scientific speech and in the institutions that produce it; it is submitted to a constant economic and political incitement (need indeed both for the economic production and for the political power); it is a low object diverse forms of an immense diffusion and consumption (it circulates in devices of education or of information which extension is relatively wide in the social body in spite of certain strict limitations); it is produced and transmitted under the not exclusive control but if dominant of some big political or economic devices (university, army, writing, mass media); in end, it is the core of the question of the whole political debate and of the whole social clash («ideological» fights)».
Of the set of these strategies a new concept went out, the post truth, which cannot come undone of the crisis of credibility of the traditional mass media and of saying «aims», together with the force of them social networks with which it managed to come to the electorate and to give I overturn to his intentions of vote. As Foucault was affirming, the power has to be analyzed in a circular way and in chain, and without few ones being able to be centralized in hands of some, without capacity of the power to appropriate it. The power works and is exercised in network, where the individuals not only can suffer it if not also they can exercise it.
Since precedent we had the surprise that the Brexit had supposed in the United Kingdom, from the blow to the process of peace with the FARC in Colombia and of the vision that Black Mirror had given us of the world. Then there comes to us Donald Trump’s victory that supposes the occlusion of the word «Post truth» as definition of the current time in which we live. Michel Foucault was saying that the speech does not reflect the reality, but he constructs it, for which was trying to understand the contexts and the genealogy of the speech. In this respect it was not seeking to show the truth or falsehood of the propositions, but the » rate of check » referred to the context and to the structures that allow that a speech should end up by turning really.
The neologism «Post truth» or emotive truth, «Post truth», allows to describe a current way of creating and shaping the public opinion where the objective facts have less capacity of influence than the appeal to the emotions and to the personal beliefs. That is to say, that what makes us feel what happens is more important than what really it is happening.
In politics the debate places in the appeals to the emotions disconnected of the facts. It is not also an exceptional fact since 80 % of the political campaigns resorts to a feeling, and especially, to the fear. But we are in that the posverdad can that the bottom does not change but if the form. There is exceeded the fact of forging the truth on having understood that the appearance indeed is more important than the own truth, that is to say, that the true stories happen in a background after the modification of the reality with a few concrete ends. In this respect the politics transforms the contexts, mixes the concepts and gives the return to the truth according to his aims. Definitively it is simply lie, swindle or falsehood concealed under the name turned in politically correctly of posverdad. In the year 2016 the dictionaries of Oxford considered to be the word of the year «Post truth» 2 due to the increase of his utilization of 2.000 % I respect a year 2015 due to his use in relation with the Brexit and in the latter presidential choices in the United States.
The excessive exhibition in the social networks, his popularity and her on information that Internet offers they serve the political parties and his supporters as direct channel of communication with the citizens without happening for any type of filter not journalistically not of recognition of the sources of information, making eliminate this way the author’s category that Michel Foucault3 develops. The intensive use of Internet has transformed the nature of the communication into the contemporary companies, an environment that turns out to be increasingly problematic and complex after having overcome the communication thought exclusively about unidirectional key. This allows to develop a series of strategies of black propaganda based on the loss of prestige, the falsehood and the disinformation with a few concrete aims since already there had developed Joseph Goebbels, the secretary of Nazi advertising. Therefore they are ideas that are not new, already in the middle of s. The XXth Orwell was speaking about the Department of the Truth and about the newspeak in his novel «1984» and at the same time as Foucault was doing it on the panóptico and the means as mechanism of social control to «Monitoring and punishing» not very far from what it tries the post truth: prublicity, disinformation and massive distraction; a few meanings that are not new steps. For the postestructuralistas like Michel Foucault nothing joins already the significant one with the meaning bringing adrift of the meaning and of the truth4.
Many politicians have transformed the costly art of finding the truth in a construction of truths fastnews. They do not elaborate his ephemeral truths on the philosophical bases of the truth, derived from the postmodernity, but for his pragmatic, improper use and ignoring that it demonstrates the skepticism and the weariness with the big ideal ones of the past. It is true that the impossibility of the unequivocal, last and only foundation of the truth is the most showy aspect of the postmodern era, an aspect that partly Michel Foucault denounces understanding the truth as a statement constructed with the only end of the totalitarian control of the citizenship.
At the same time the discussion on the posverdad during the presidential choices in The United States was accompanied by the campaign of «fake news«, a series of false news that the people were answering basically for Facebook. Before the demand of news on the part of the political followers of the candidates, new entrepreneurs found a way easy to gain money with the production of news with the only aim that they were finishing turning in viral, looking for the maximum of reproductions and transmissions for Facebook and for the social networks.
Foucault – Trump, prelude of post truth
A few news was the product of the purest lie or of whom simply they were manipulating the already existing news to produce the effect wished in his readers. This offer of news was very well got for a type of public, especially on the part of the conservative American public. An electorate that already for some years the republican party has isolated of the illustrated world, giving content to the speech negacionista of the evolution and of the climate change, to the retreat of the public funds of the family-planning clinics, which has attacked the collective bargaining and has blocked the public system of health, or has protected the lobby of the possession of weapon while it was invoking to the freedom, one more demonstration of which the concept of posverdad is not so recent either. As he says Foucault1
«The truth is not out of the power, not without power (it is not, in spite of a myth, of which it would be necessary to reconstruct the history and the functions, the reward of the free spirits, the son of long lonelinesses, the privilege of those that have could become emancipated)».
Certainly, and as Foucault1, to know transmitted adopts always a positive appearance while it plays to the exclusion for those that they do not have right to the knowledge or only for a type imposed by a filter hidden under a disinterested, universal and objective aspect of knowledge. One to know that it is directed by the «circuits reserved of to know» that they form the device of production, the administration and the government, definitively the power that have the aptitude to direct the messages that want to give his electors and that his formation implies, to end up by obtaining his political conformity. Donald Trump breaks this way the dichotomy that to know official represents to the political power inside a class accommodated in contraposition with the fight of the popular movements by his rights. He searches, takes advantage and manipulates the speech of the defense of the popular classes official is made by the power of know. He understands the expression of the order of Michel Foucault’s speech to change the communicative modals and of influence that existed till now while it manipulates the speech, the practices and the events that up to the moment were constituting the languages of the power, determining the creation, the production and the way of spreading the messages inside the company, and creating a real speech for his own company. Since it raises Foucault1:
«The truth is of this world; it is produced here thanks to multiple impositions. It has here effects regulated of power. Every company has his regime indeed, his «general politics of the truth»: it is to say, the types of speeches that she receives and makes work like real; the mechanisms and the instances that allow to distinguish the real or false terms of reference, the way of sanctioning some and others; the technologies and the procedures that are valued for the obtaining of the truth; the statute of those managers of saying what is what works like really.»
Thus it achieves that his electorate distrusts the big means of traditional news, a few means that in a majority way had supported Hillary Clinton’s candidacy and that were surprised on having seen that his capacity of influence had been overcome by other forms of transmission of news and of information across the networks. A new offer and that has turned out to be much more effective.
Foucault – Trump, prelude of post truth
An editor of false news, in an interview to the diary The Washington Post5, explains how the electors of Trump were not checking any news before making her viral for Facebook and how in a compulsive way they were supporting any news that was aligned by his political thesis. In the previous weeks in the day of Donald Trump’s victory in the choices of November 8, there proliferated a great quantity of false and prone to fantasizing information that were circulating along Facebook, provoking the accusation this social network of having contributed to his victory on having stopped to circulate along his network the false news. In this case Trump’s strategy bears in mind that the important thing is not true, but the set of rules according to which the real thing of the false thing is discriminated, as it explains Foucault1:
«A combat exists «for the truth», or at least «about the truth» -once again time more there be understood well that for truth I do not want to say «the set of real things that it is necessary to discover or make agree», but «the set of rules according to which the real thing of the false thing is discriminated and political effects of power unite to real»; there is understood likewise that it is not a question of a combat «in favor» of the truth but concerning the statute indeed and to the economic-political paper that it plays. It is necessary to think the political problems of the intellectual ones not about terms of «science / ideology» but about terms of «truth / power»».
It is necessary to be conscious that the social networks are the second source of information of political American news behind the television. Mark Zuckerberg, president and founder of Facebook, he denied the accusation but if it admitted that the users were inclined to share and read the articles that are aligned by his ideological personal previous positions. Then it is when Mark Zuckerberg announces 7 points6 to try to control the false news, at the time that it was defending itself saying that it could certify that 99 % of the news that run for Facebook7 has the guarantee of veracity, a fact absolutely impossible to verify. Equally it tried to defend months before the choices saying that Facebook was only a technological platform and that it was not responsible for his contents, but when he says these words he forgets his aptitude to censure the sex and the nudes in his pages, a good sample of what it can manage to do if one proposes it and he is interested in it. But what he says Quarz8 is that Donald Trump invested 56 million dollars in propaganda in Facebook, almost the same thing that in television (68 millions). As he says Foucault1
«The «truth» is tied circular to the systems of power that produce it and support it, and to the effects of power that it induces and that they accompany her. «Regime» of the truth«.
This set of Mark Zuckerberg’s contradictory declarations only serve to make clear that the form of use of these platforms is ahead of that his owners can manage to think and plan. As BuzzFeed9 the majority of 20 false histories that were selling specialized webs «hoax» or partisan blogs provoked 8,7 million interactions, whereas the 20 of the considered places serious The New York Times, The Washington Post and the Huffington Post obtained 7,4 million reactions.
The chief of campaign of Donald Trump and owner of the web ultra Breibart, Steve Bannon, had clear that one of the keys to lead Trump to gaining the choices was his capacity of expansion inside Facebook and with him the expansion of his web Breitbart to the public of masses. An expansion that had the second part focused towards a look on Europe and in the presidential choices in France. An investigation of BuzzFeed10, it reveals that the false news that were hung on Facebook for Trump’s electoral campaign supposed 38 % of the total of the messages issued across the social networks, whereas those of Clinton were 20 %.
In Antoni Antoni Gutiérrez-Rubí‘s11 study, which analyzes Facebook’s use on the part of Clinton and Trump during the campaign (from September 12 to November 19) says that Trump’s television was really Facebook Live and his diaries they were really the walls of this platform used by 70 % of the North American citizens. Trump turned Facebook into his tool of persuasion, conviction and mobilization, skipping to any intermediary, already they were the journalists, the programs, the channels, the owners, etc.
Foucault – Trump, prelude ot post truth
Also in The Order of the Speech12,Michel Foucault us raises that the power can be achieved by means of the normalization and acceptance on the part of the company of an ideology or a speech. The speeches of the power look for the way of clarifying and separating what for this company is considered to be normal or acceptable, and at the same time what is considered to be undesirable and rejectable. A basic beginning of exclusion that Foucault explains is absolutely strategic for Donald Trump in the moment that seeks to fix in the minds of his American voters messages like that the immigration or the economy can be solved easily exiling immigrants and turning them in undesirable. This way don´t blames to the «good Americans» and it makes responsible to the public’s part in that he is not interested. A strategy to construct a post truthd that in a beginning was looking like a great farce, but that gave a vision of solution to 40 % of the North Americans.
«The political question, in sum, is not the mistake, the illusion, the mentally ill conscience or the ideology: it is the truth itself». Foucault 1
10 Silverman, Craig; Hall, Ellie; Strapagiel, Lauren; Singer-Vine, Jeremy; Shaban, Hamza (2016) «Hyperpartisan Facebook Pages Are Publishing False And Misleading Information At An Alarming Rate». Buzzfeed.com
Las ciudades, a pesar de todas sus imperfecciones e inconvenientes, son la creación más original, notable y característica de los seres humanos. No cabe la menor duda que hoy la vida de nuestra especie sobre este planeta no podría entenderse sin esos entornos edificados donde desarrollamos nuestras vidas.
Las poblaciones son como los organismos vivos: nacen, crecen y algunas veces terminan desapareciendo, y ese desarrollo es completamente dinámico. La característica principal del cine, que le diferencia de las demás manifestaciones artísticas, es evidentemente la de poder reflejar el movimiento, por eso es este arte del siglo XX el que con mayor fidelidad puede mostrar la evolución de las ciudades a través del tiempo.
La fundación de nuevas poblaciones tiene, ante todo, un origen ancestral y casi divino, pero no es una actividad que haya cesado y tuvo un florecimiento en el siglo XIX, cuando los europeos invadieron territorios vírgenes que no les pertenecían, esta fundación ha sido mostrada por el cine en uno de sus géneros primigenios, el western, y en películas como El juez de la horca.
No se puede olvidar que las ciudades también están construidas por los grupos humanos que las pueblan y éstos a su vez las modifican con sus actividades y conflictos. Nueva York no es una excepción y así se muestra en Gangs of New York, como son mostradas las aglomeraciones y contradicciones de la gran metrópoli japonesa en Tokyo-Ga y las multitudes, gracias a cambiar la velocidad normal en Koyaanisqatsi.
Tokyo-Ga
Transformaciones que cuando son radicales y violentas, provocan en sus ciudadanos una nueva forma de habitar, como en el caso de los conflictos bélicos, algo perfectamente mostrado en Alemania, año cero, que sucede en una de las grandes ciudades del siglo XX, Berlín, objeto de interesantes miradas cinematográficas, como la de Berlín sinfonía de una metrópoli de 1927 así como su recreación y reinterpretación, Berlín Sinfonie einer Grosstadt, ochenta y cinco años después.
Las destrucciones cotidianas a veces son más terribles que las guerras, paradójicamente demoliendo para construir otras edificaciones, en las denominadas «renovaciones urbanas», como las barcelonesas de En construcción y para levantar inmensas infraestructuras, como en China la presa de las tres gargantas reflejada en Naturaleza muerta y en el otro extremo del mundo, en Argentina, la ciudad de Federación anegada por otra presa y convertida muchos años después una atracción turística mostrada en Construcción de una ciudad.
El punto de vista del creador sobre una ciudad puede ser muy personal y peculiar, como le sucede a Basilio Martín Patino en Madrid y a Terece Davies con Liverpool enOf Time and the City, e incluso el cineasta puede asumir el protagonismo y ser él mismo quien muestre su población, como hace Nani Moretti en Caro Diario, mientras pasea por Roma en moto.
Por último el futuro, en lo que se transformarán las ciudades, algo que tiene una gran relación con el momento en el que se rodó la película, por eso Blade Runner tiene más paralelismos con las poblaciones en los años ochenta, que con Los Ángeles en el 2019, sin haber perdido un ápice de su poderosa fuerza visual, que maravilló a todos hace ya veintisiete años.
Blade Runner
Antes se decía que las ciudades crecen, los agentes que provocan sus transformaciones son muy variados, sobre todo, los poderes políticos y económicos; quienes las idean son los urbanistas, que han de planificar ese crecimiento, no lo olvidemos, supeditados siempre a los poderes antes mencionados, y quienes por último las llevan a cabo son los arquitectos que diseñan las edificaciones, tampoco lo olvidemos, también supeditados, pero en este caso a los promotores y propietarios.
El problema es que, aunque la inmensa mayoría de las personas vivan y mueran en las ciudades, se han habituado a sus entornos urbanos y en pocas ocasiones tienen el tiempo necesario para reflexionar y criticar algo tan fundamental como es el lugar dónde se desarrolla su existencia. Este ciclo es un buen momento para descubrir, analizar, recapacitar y discutir sobre las ciudades, esas construcciones originales, notables y características de los seres humanos.
Jorge Gorostiza, Doctor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, junio 2009 Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Un breve texto para el programa que editó la Filmoteca Valenciana, en julio de 2009.
[:gl]Gangs of New
As cidades, a pesar de todas as súas imperfeccións e inconvenientes, son a creación máis orixinal, notable e característica dos seres humanos. Non cabe a menor dúbida que hoxe a vida da nosa especie sobre este planeta non podería entenderse sen esas contornas edificadas onde desenvolvemos as nosas vidas.
As poboacións son como os organismos vivos: nacen, crecen e algunhas veces terminan desaparecendo, e ese desenvolvemento é completamente dinámico. A característica principal do cinema, que lle diferencia das demais manifestacións artísticas, é evidentemente a de poder reflectir o movemento, por iso é esta arte do século XX o que con maior fidelidade pode mostrar a evolución das cidades a través do tempo.
A fundación de novas poboacións ten, ante todo, unha orixe ancestral e case divino, pero non é unha actividade que cesase e tivo un florecemento no século XIX, cando os europeos invadiron territorios virxes que non lles pertencían, esta fundación foi mostrada polo cinema nun dos seus xéneros primigenios, o western, e en películas como O xuíz da forca.
Non se pode esquecer que as cidades tamén están construídas polos grupos humanos que as poboan e estes á súa vez modifícanas coas súas actividades e conflitos. Nova York non é unha excepción e así se mostra en Gangs of New, como son mostradas as aglomeracións e contradicións da gran metrópole xaponesa en Tokyo-Ga e as multitudes, grazas a cambiar a velocidade normal en Koyaanisqatsi.
Tokyo-Ga
Transformacións que cando son radicais e violentas, provocan nos seus cidadáns unha nova forma de habitar, como no caso dos conflitos bélicos, algo perfectamente mostrado en Alemaña, ano cero, que sucede nunha das grandes cidades do século XX, Berlín, obxecto de interesantes miradas cinematográficas, como a de Berlín sinfonía de una metrópolede 1927 así como a súa recreación e reinterpretación, Berlín Sinfonie einer Grosstadt, oitenta e cinco anos despois.
As destrucións cotiás ás veces son máis terribles que as guerras, paradoxalmente demolendo para construír outras edificacións, nas denominadas «renovacións urbanas», como as barcelonesas de En construción e para levantar inmensas infraestruturas, como en China a presa das tres gargantas reflectida en Natureza morta e no outro extremo do mundo, en Arxentina, a cidade de Federación alagada por outra presa e convertida moitos anos despois unha atracción turística mostrada en Construción dunha cidade.
O punto de vista do creador sobre unha cidade pode ser moi persoal e peculiar, como lle sucede a Basilio Martín Patino en Madrid e a Terece Davies con Liverpool enOf Time and the City, e mesmo o cineasta pode asumir o protagonismo e ser el mesmo quen mostre a súa poboación, como fai Nani Moretti en Caro Diario, mentres pasea por Roma en moto.
Por último o futuro, no que se transformarán as cidades, algo que ten unha gran relación co momento no que se rodou a película, por iso Blade Runner ten máis paralelismos coas poboacións nos anos oitenta, que con Los Ángeles no 2019, sen perder un chisco da súa poderosa forza visual, que marabillou a todos hai xa vinte e sete anos.
Blade Runner
Antes dicíase que as cidades crecen, os axentes que provocan as súas transformacións son moi variados, sobre todo, os poderes políticos e económicos; quen as idea son os urbanistas, que han de planificar ese crecemento, non o esquezamos, supeditados sempre aos poderes antes mencionados, e quen por último lévanas a cabo son os arquitectos que deseñan as edificacións, tampouco o esquezamos, tamén supeditados, pero neste caso aos promotores e propietarios.
O problema é que, aínda que a inmensa maioría das persoas vivan e morran nas cidades, habituáronse ás súas contornas urbanas e en poucas ocasións teñen o tempo necesario para reflexionar e criticar algo tan fundamental como é o lugar onde se desenvolve a súa existencia. Este ciclo é un bo momento para descubrir, analizar, recapacitar e discutir sobre as cidades, esas construcións orixinais, notables e características dos seres humanos.
Jorge Gorostiza, Doutor arquitecto.
Santa Cruz de Tenerife, xuño 2009 Autor delo blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Un breve texto para o programa que editou a Filmoteca Valenciana, en xullo de 2009.
[:en]Gangs of New
The cities, in spite of all his blemishes and disadvantages, are the most original, creation notable and typical of the human beings. It does not fit the minor doubt that today the life of our species on this planet might not understand without these built-up environments where we develop our lives.
The populations are like the alive organisms: they are born, grow and often they end up by disappearing, and this development is completely dynamic. The principal characteristic of the cinema, which him differs from other artistic manifestations, is evidently that of being able to reflect the movement, because of it it is this art of the 20th century the one that with major loyalty can show the evolution of the cities across the time.
The foundation of new populations has, first of all, an ancient and almost divine origin, but it is not an activity that has stopped and it had a bloom in the 19th century, when the Europeans invaded territories virgins who they did not concern, this foundation has been showed by the cinema in one of his original kinds, the western, and in movies as The Life and Times of Judge Roy Bean.
It is not possible to forget that the cities also are constructed by the human groups that populate them and these in turn modify them with his activities and conflicts. New York is not an exception and this way appears in Gangs of New York, since there are showed the agglomerations and contradictions of the great Japanese metropolis in Tokyo-Ga and the multitudes, thanks to changing the normal speed into Koyaanisqatsi.
Tokyo-Ga
Transformations that when they are radical and violent, provoke in his citizens a new way of living, since in case of the warlike conflicts, something perfectly showed in Germany, year zero, which happens in one of the big cities of the 20th century, Berlin, object of interesting cinematographic looks, as that of Berlin symphony of a metropolis of 1927 as well as his recreation and reintepretation, Berlín Sinfonie einer Grosstadt, eighty five years later.
The daily destructions sometimes are more terrible than the wars, paradoxically demolishing to construct other buildings, in the called «urban renovations», as the Barcelonian ones of In construction and to raise immense infrastructures, since in China the dam of three throats reflected in Still life and at the far end of the world, in Argentina, the city of Federation overwhelmed by another dam and turned many years later a tourist attraction showed in Construction of a city.
Las destrucciones cotidianas a veces son más terribles que las guerras, paradójicamente demoliendo para construir otras edificaciones, en las denominadas «renovaciones urbanas», como las barcelonesas de En construcción y para levantar inmensas infraestructuras, como en China la presa de las tres gargantas reflejada en Naturaleza muerta y en el otro extremo del mundo, en Argentina, la ciudad de Federación anegada por otra presa y convertida muchos años después una atracción turística mostrada en Construcción de una ciudad.
The point of view of the creator on a city can be very personal and peculiar, since it happens to Basilio Martín Patino in Madrid and to Terece Davies with Liverpool inOf Time and the City, and even the filmmaker can assume the protagonism and be he itself who she proves to be his population, since he itself does Nani Moretti in Caro Diario, while it walks along Rome in motorcycle.
Finally the future, in what the cities will transform, something that has a great relation with the moment in which the movie was rolled, because of it Blade Runner has more parallelisms with the populations in the eighties, that with Los Angeles in 2019, without having lost an apex of his powerful visual force, which astonished all already twenty-seven years ago.
Blade Runner
Before it was said that the cities grow, the agents who provoke his transformations are very varied, especially, the political and economic power; those who design them are the town planners, who have to plan this growth, let’s not forget it, subordinated always to the power before mentioned, and those who finally carry out them are the architects who design the buildings, neither let’s forget it, also subordinated, but in this case to the promoters and owners.
The problem is that, though the immense majority of the persons live and die in the cities, they have become accustomed to his urban environments and in few occasions they have the necessary time to think and to criticize something so fundamental as it is the place where his existence develops. This cycle is a good moment to discover, to analyze, to reflect and to discuss the cities, these original, constructions notable and typical of the human beings.
Jorge Gorostiza, PhD architect.
Santa Cruz de Tenerife, juny 2009 Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
A brief text for the program that it edited Filmoteca Valenciana, in July, 2009.
[:es]Vista de sala de la exposición Kobro y Strzemiński. Prototipos vanguardistas
La obra de Katarzyna Kobro y Władysław Strzemiński, que abarca desde finales de la década de 1910 hasta comienzos de 1950, es uno de los ejemplos más consecuentes con las ideas de la vanguardia moderna. Integrada por diversas disciplinas, como pintura, escultura, arquitectura y diseño industrial y gráfico, anuncia nuevas tendencias, que alcanzarían su plenitud en las prácticas de generaciones posteriores, tales como el minimalismo, el movimiento Zero o el arte reduccionista.
Dos premisas articulan el conjunto de la producción de ambos artistas. Por una parte, la convicción de que la obra debe constituirse en consonancia con los principios que le son inherentes a fin de alcanzar la coherencia interna. Por otra, la consideración del arte como experimento de forma pura, aunque ello no implique la ausencia de una dimensión social: al contrario, para estos autores, la práctica artística desarrolla modelos abstractos de organización que pueden aplicarse al diseño industrial, la arquitectura y la ingeniería. El propósito último del arte, por consiguiente, no es la fabricación de objetos bellos, sino una transformación sustancial del mundo a partir de la experimentación creativa. La experimentación es, precisamente, un imperativo constante en el ideario artístico de Kobro y Strzemiński que se manifiesta en el continuo proceso de fabricación de prototipos –la búsqueda y puesta a prueba de diferentes soluciones a cada problema planteado– que abordan la organización material y estructural tanto de la obra de arte como de la sociedad, hasta, en últimas etapas, el fenómeno de la visión.
Katarzyna Kobro. Kompozycja przestrzenna (4) [Composición espacial (4)], 1929. Óleo y metal 40 x 64 x 40 cm. Muzeum Sztuki, Łódź
La presente exposición, dedicada al trabajo de ambos artistas, plantea un recorrido por sus diferentes etapas y medios de expresión, repasando páginas poco conocidas de la Historia del Arte moderno y del contexto centroeuropeo de la primera mitad del siglo xx. En este sentido, la obra de Kobro y Strzemiński, con la que transgredieron y radicalizaron muchos de los presupuestos de las vanguardias históricas, permite también cuestionar algunas de las ideas más extendidas en torno a la modernidad y apuntar a sus posibles declinaciones y líneas de fuga.
[:gl]Vista de sala da exposición Kobro e Strzemiński. Prototipos vangardistas
A obra de Katarzyna Kobro e Władysław Strzemiński, que abarca desde finais da década de 1910 ata comezos de 1950, é un dos exemplos máis consecuentes coas ideas da vangarda moderna. Integrada por diversas disciplinas, como pintura, escultura, arquitectura e deseño industrial e gráfico, anuncia novas tendencias, que alcanzarían a súa plenitude nas prácticas de xeracións posteriores, tales como o minimalismo, o movemento Zero ou a arte reduccionista.
Dúas premisas articulan o conxunto da produción de ambos os artistas. Por unha banda, a convicción de que a obra debe constituírse en consonancia cos principios que lle son inherentes a fin de alcanzar a coherencia interna. Por outra, a consideración da arte como experimento de forma pura, aínda que iso non implique a ausencia dunha dimensión social: ao contrario, para estes autores, a práctica artística desenvolve modelos abstractos de organización que poden aplicarse ao deseño industrial, a arquitectura e a enxeñería. O propósito último da arte, por conseguinte, non é a fabricación de obxectos belos, senón unha transformación substancial do mundo a partir da experimentación creativa. A experimentación é, precisamente, un imperativo constante no ideario artístico de Kobro e Strzemiński que se manifesta no continuo proceso de fabricación de prototipos –a procura e posta a proba de diferentes solucións a cada problema exposto– que abordan a organización material e estrutural tanto da obra de arte como da sociedade, ata, en últimas etapas, o fenómeno da visión.
Katarzyna Kobro. Kompozycja przestrzenna (4) [Composición espacial (4)], 1929. Óleo y metal 40 x 64 x 40 cm. Muzeum Sztuki, Łódź
A presente exposición, dedicada ao traballo de ambos os artistas, expón un percorrido polas súas diferentes etapas e medios de expresión, repasando páxinas pouco coñecidas da Historia da arte moderno e do contexto centroeuropeo da primeira metade do século xx. Neste sentido, a obra de Kobro e Strzemiński, coa que transgredieron e radicalizaron moitos dos orzamentos das vangardas históricas, permite tamén cuestionar algunhas das ideas máis estendidas ao redor da modernidade e apuntar ás súas posibles declinacións e liñas de fuga.
[:en]Exhibition view Kobro and Strzemiński Avant-Garde Prtotypes
Active from the late 1910s until the early 1950s, Katarzyna Kobro and Władysław Strzemiński produced work that was especially consistent with modernist avant-garde ideas. Touching on various disciplines, including painting, sculpture, architecture, and industrial and graphic design, their oeuvre anticipated new trends that were to reach their plenitude in the practices of later generations, such as minimalism, the Zero movement, and reductionist art.
Two premises articulate the production of both artists. The first is the conviction that the artwork must be constituted in consonance with the principles inherent to it in order to attain internal coherence. The second is the conception of art as an experiment in pure form, though this does not imply the absence of a social dimension. Indeed, these artists saw artistic practice as developing abstracts models of organization that could be applied to industrial design, architecture, or engineering. The ultimate purpose of art is therefore not the manufacture of beautiful objects but a substantial transformation of the world on the basis of creative experimentation. The artistic ideas of Kobro and Strzemiński in fact included a constant demand for experiment that manifested itself in the continual manufacture of prototypes, seeking and testing various solutions for each problem encountered in a process that embraced the material and structural organization of both the artwork and society, and in later years even the phenomenon of vision itself.
Katarzyna Kobro. Kompozycja przestrzenna (4) [Composición espacial (4)], 1929. Oil and metal 40 x 64 x 40 cm. Muzeum Sztuki, Łódź
This exhibition dedicated to the work of both artists takes visitors on an itinerary through their different phases and means of expression, revisiting some of the lesser-known pages of the history of modern art and the Central European context of the first half of the 20th century. In this respect, the work of Kobro and Strzemiński, with which they transgressed and radicalized many of the beliefs of the avant-gardes, also allows us to question some of the most widespread ideas on modernism, pointing us toward its possible declinations and the vanishing points on its horizon.
El nuevo Parque de Investigación Creativa de Barcelona está situado en el Canódromo, el emblemático edificio racionalista diseñado por el arquitecto catalán Antoni Bonet i Castellana en 1961.
Después de la renovación del edificio en 2016, Dear Design Studio ganó el concurso para el diseño de interiores del edificio, y además planteó el diseño de la identidad corporativa y de la señalización para dotar al proyecto de mayor coherencia. El desafío era adaptar las instalaciones del antiguo Canódromo a su nueva función: un espacio flexible y dinámico para las empresas emergentes y tecnológicas de las industrias creativas y culturales. Al mismo tiempo, Dear Design propuso estimular la relación del edificio con el barrio mediante la inclusión de intervenciones tecnológicas que reflejasen los procesos desarrollados en el edificio. El diseño interior busca la flexibilidad y dinamismo de los diferentes espacios, preservando las trazas históricas del edificio. La idea principal es respetar y honrar la arquitectura minimalista de Bonet, mediante una intervención discreta y cuidadosa. Dear Design responde a una necesidad de oficina “hub” que fomente la interacción entre sus usuarios y promueva las formas actuales de trabajar: flexibilidad y adaptación de los espacios que permita la movilidad del usuario.
En cuanto a la identidad visual del proyecto, Dear Design buscaba transmitir valores de velocidad, movimiento, progreso y tecnología del nuevo Parque Creativo, representados gráficamente mediante la descomposición irregular de la tipografía en líneas verticales de diferentes espesores y separadas por diversas distancias.
Con el fin de crear espacios cómodos y agradables, materiales cálidos como la madera y los paneles acústicos de wwcb han sido utilizados para contrastar con la estructura de acero preexistente y suelos de hormigón.
El mobiliario utilizado en la intervención es un claro guiño al arquitecto Bonet.
Las lámparas de pie y suspensión, diseñadas por Dear Design, combinan 2 estructuras originales de la silla BKF, un diseño original de Antoni Bonet, con una piel de tela flexible. Los colores preexistentes del edificio original, el amarillo mostaza y el azul claro, se recuperan en las lámparas de sobremesa, diseñadas por Dear Design, en las estructuras metálicas de las mesas, así como en los vinilos de la fachada que protegen las oficinas del sol.
Obra: Canodrómo, Parque de Investigación Creativa
Cliente: Ayuntamiento de Barcelona
Año: 2016
Ubicación: Carrer de la Riera d’Horta, 3, Barcelona, España
Superficie: 2312m2
Autor: Dear Design,
Director Creativo: Ignasi Llauradó
Colaboradores: Paulina Calcagno, Sebastián Pereira, Laia Freixes, Cristina Anglès, Fran
Rodríguez
Diseño gráfico: Jordi Rins
Fotografía: Aitor Estévez Olaizola + deardesign.net
[:gl]
O novo Parque de Investigación Creativa de Barcelona está situado no Canódromo, o emblemático edificio racionalista deseñado polo arquitecto catalán Antoni Bonet i Castellana en 1961.
Despois da renovación do edificio en 2016, Dear Design Studio gañou o concurso para o deseño de interiores do edificio, e ademais expuxo o deseño da identidade corporativa e da sinalización para dotar ao proxecto de maior coherencia. O desafío era adaptar as instalacións do antigo Canódromo á súa nova función: un espazo flexible e dinámico para as empresas emerxentes e tecnolóxicas das industrias creativas e culturais. Ao mesmo tempo, Dear Design propuxo estimular a relación do edificio co barrio mediante a inclusión de intervencións tecnolóxicas que reflectisen os procesos desenvolvidos no edificio. O deseño interior busca a flexibilidade e dinamismo dos diferentes espazos, preservando as trazas históricas do edificio. A idea principal é respectar e honrar a arquitectura minimalista de Bonet, mediante unha intervención discreta e coidadosa. Dear Design responde a unha necesidade de oficina “hub” que fomente a interacción entre os seus usuarios e promova as formas actuais de traballar: flexibilidade e adaptación dos espazos que permita a mobilidade do usuario.
En canto á identidade visual do proxecto, Dear Design buscaba transmitir valores de velocidade, movemento, progreso e tecnoloxía do novo Parque Creativo, representados gráficamente mediante a descomposición irregular da tipografía en liñas verticais de diferentes espesores e separadas por diversas distancias.
Co fin de crear espazos cómodos e agradables, materiais cálidos como a madeira e os paneis acústicos de wwcb foron utilizados para contrastar coa estrutura de aceiro preexistente e chans de formigón.
O mobiliario utilizado na intervención é unha clara chiscadela ao arquitecto Bonet.
As lámpadas de pé e suspensión, deseñadas por Dear Design, combinan 2 estruturas orixinais da cadeira BKF, un deseño orixinal de Antoni Bonet, cunha pel de tea flexible. As cores preexistentes do edificio orixinal, a amarelo mostaza e o azul claro, recupéranse nas lámpadas de sobremesa, deseñadas por Dear Design, nas estruturas metálicas das mesas, así como nos vinilos da fachada que protexen as oficinas do sol.
Obra: Canodrómo, Parque de Investigación Creativa
Cliente: Concello de Barcelona
Ano: 2016
Emprazamento: Carrer de la Riera d’Horta, 3, Barcelona, España
Superficie: 2312m2
Autor: Dear Design,
Director Creativo: Ignasi Llauradó
Colaboradores: Paulina Calcagno, Sebastián Pereira, Laia Freixes, Cristina Anglès, Fran
Rodríguez
Deseño gráfico: Jordi Rins
Fotografía: Aitor Estévez Olaizola + deardesign.net
[:en]
The new Creative Research Park is placed in the Canòdrom, the emblematic racionalist building designed by the Catalan architect Antoni Bonet i Castellana in 1961.
After the renovation of the building in 2016, Dear Design Studio gained the contest for the design of interiors of the building, and in addition it raised the design of the corporate identity and of the signposting to provide to the project of major coherence. The challenge was to adapt the facilities of the former Canòdrom to his new function: a flexible and dynamic space for the emergent and technological companies of the creative and cultural industries. At the same time, Dear Design proposed to stimulate the relation of the building with the neighborhood by means of the incorporation of technological interventions that were reflecting the processes developed in the building. The interior design looks for the flexibility and dynamism of the different spaces, preserving the historical traces of the building. The principal idea is to respect and to honor Bonet’s minimalist architecture, by means of a discreet and careful intervention. Dear Design answers to an office need “hub” that should promote the interaction between his users and should promote the current ways of working: flexibility and adjustment of the spaces that allows the mobility of the user.
As for the visual identity of the project, Dear Design was seeking to transmit values of speed, movement, progress and technology of the new Creative Research Park represented graphically by means of the irregular decomposition of the typography in vertical lines of different thicknesses and separated by diverse distances.
In order to create comfortable and agreeable spaces, hot materials as the wood and the acoustic panels of wwcb have been used to contrast with the structure of preexisting steel and soils of concrete.
The furniture used in the intervention is a clear wink to the architect Bonet.
The lamps of foot and suspension, designed by Dear Design, combine 2 original structures of the chair BKF, Antoni Bonet’s original design, with a skin of flexible fabric. The preexisting colors of the original building, yellow mustard and the light blue one, recover in the lamps of tablecloth, designed by Dear Design, in the metallic structures of the tables, as well as in the vinilos of the front that protect the offices of the Sun.
Work: Canòdrom, Creative Research Park
Client: Barcelona Town Council
Year: 2016
Location: Carrer de la Riera d’Horta, 3, Barcelona, Spain
Area: 2312m2
Author: Dear Design,
Creative Director: Ignasi Llauradó
Collaborators: Paulina Calcagno, Sebastián Pereira, Laia Freixes, Cristina Anglès, Fran
Rodríguez
Graphic Design: Jordi Rins
Photography: Aitor Estévez Olaizola + deardesign.net
Si durante muchos años las ciudades han sido vistas únicamente como un entorno destinado a favorecer el crecimiento de proyectos y empresas, y consecuentemente se han diseñado para priorizar el uso del automóvil, en los últimos tiempos nuevas voces han venido reclamando lo que para la ciudadanía comenzaba a ser ya una necesidad, el contar con ciudades diseñadas, ideadas e implementadas para facilitar las relaciones de las personas.
Precisamente, bajo esta premisa, en el documental «La escala humana», emitido en Documentos TV, se reivindica una nueva tendencia en el diseño urbanístico occidental, que consiste en apostar por ciudades enfocadas en favorecer las relaciones y cubrir las necesidades actuales de las personas.
[:gl]https://youtu.be/hVwR4PntX7U
Se durante moitos anos as cidades foron vistas unicamente como unha contorna destinada a favorecer o crecemento de proxectos e empresas, e consecuentemente deseñáronse para priorizar o uso do automóbil, nos últimos tempos novas voces viñeron reclamando o que para a cidadanía comezaba a ser xa unha necesidade, o contar con cidades deseñadas, ideadas e implementadas para facilitar as relacións das persoas.
Precisamente, baixo esta premisa, no documental «A escala humana«, emitido en Documentos TV, reivindícase unha nova tendencia no deseño urbanístico occidental, que consiste en apostar por cidades enfocadas en favorecer as relacións e cubrir as necesidades actuais das persoas.
[:en]https://youtu.be/hVwR4PntX7U
If for many years the cities have been seen only as an environment destined to favor the growth of projects and companies, and consistently they have been designed to prioritize the use of the car, in the last times new voices have come claiming what for the citizenship began to be already a need, to possess designed cities, designed and implemented to facilitate the relations of the persons.
Precisely, under this premise, in the documentary «The scale humanizes», issued in Documents TV, a new trend vindicates itself in the urban development western design, which it consists of betting for cities focused in favoring the relations and covering the current needs of the persons.
Dibujos de obra. Montajes pertenecientes a la obra de RVR Arquitectos en Porta da Pena. Santiago de Compostela, 2010 | Fotografías. Marcial Rodriguez- RVR Arquitectos
¿Qué? Explicar lo acontecido.
En relación al dibujo, como necesaria herramienta para la expresión del proyecto, la arquitectura contemporánea ya no se concibe sin la inflación de la representación gráfica del plano, una inflación paralela al crecimiento burocrático de la documentación escrita del propio proyecto, fruto de la obligación de uso, la mayoría de las veces, de forzadas y exacerbadas normativas al servicio más de las aseguradoras que del ciudadano y usuario de la arquitectura.
Aún, y muy a pesar de esta formalización de los medios de representación, la arquitectura, la intensa y real, no lo sería de verdad si tampoco existiese otro dibujo, anterior (porque ya existía cuando no existían los planos, nos referimos a las trazas de las monteas de los maestros constructores de la antigüedad) y también posterior al plano, el dibujo de obra. Un dibujo que acierta y afina el orden y medida de la traza ideal de la oficina, como lugar abstracto, adaptándolo a la realidad material última del proceso de obra.
¿Dónde? El lugar de los hechos.
¿Cuándo? El momento en que se presentaron los hechos.
Comenzamos con una obviedad, que se relaciona con la realidad del dibujo del que hablamos: para hacer dibujos de obra hay que estar en la obra, siempre, casi siempre. No existen pues, dibujos de obra sin pararse en el discurso de la vigilancia del proceso constructivo. El dibujo de obra se debe a la parada y reflexión casi última del que piensa en arquitectura y eso quiere decir tomar tiempo, algo más, una última dilación que fije las ideas y aleje el imprevisto del lugar de la acción…
Este tipo de dibujo nos pone en contacto directo con la realidad, en un mundo de ideas y parámetros vistos como fijos e inamovibles pero que finalmente no son ciertos. Por eso nos interesa, porque nos demuestra la falta de acierto continuo que el discurrir de los procesos mentales frente a los reales tiene. Las cuestiones de la arquitectura, como del resto de acciones humanas, casi nunca son exactamente iguales a lo que preveíamos, así que ahí encontramos el hueco lugar-tiempo, para con el dibujo de obra poner de acuerdo, lo probable con lo realmente posible. El dibujo del laboratorio, el del proyecto, es un dibujo que imagina a la realidad, pero no lo es, es un dibujo ideal, a veces muy pretencioso, como diciendo, prepárate futuro, que así va a ser. Sin embargo, el dibujo de obra nos dice que la vida y su construcción están llenas de pequeñas fracturas y desencuentros con los que hay que negociar para hacerse llegar a buen puerto. Es por ello que el dibujo de obra casi siempre es un dibujo de escala 1/1 y que se refiere mayormente al detalle, al encuentro, al ajuste entre medidas al frente de los ojos. No conviene confundir el dibujo de obra con las marcas de obra, las referencias de altura y de derecha e izquierda, propias de fontaneros, electricistas, instaladores, etc. éstas son traslaciones del plano a la pared sobre las que se discute, pero en las que no existe el juego cortés del acierto, ni el diálogo creativo entre el arquitecto y el oficial buscando el mejor posible para todos, y en especial hacia lo construido.
Dibujos de obra. Montajes pertenecientes a la obra de RVR Arquitectos en Porta da Pena. Santiago de Compostela, 2010 | Fotografías. Marcial Rodriguez- RVR Arquitectos
¿Quién? Los involucrados en el hecho
Es además, y eso nos agrada sobremanera, un dibujo en el que la discusión y el diálogo ya no se producen tanto con las supuestas jerarquías altas de la obra, sino con el operario y el oficial. Aquellas personas que durante todo el largo proceso proyectual de la oficina han estado más lejos y que ahora se acercan y se demuestran imprescindibles para los ajustes del atraque de las ideas al muelle de la verdad. A través del dibujo de obra los oficiales nos demuestran toda su capacidad y nosotros la nuestra, llegando a consensos que el papel del plano, a una escala ya tan alejada, no permite. Es así porque dibujar a 1/1 o a 1/2 sobre la pared o en la libreta de obra nos permite meter los dedos en la llaga de la realidad, porque los mm se hacen finalmente reales. Un diálogo en el que se resuelve qué línea mata a cual, que junta conviene más por su sombra, la de 3mm o la de 5mm, que raya continúa hasta el encuentro, qué habrá de quedar finalmente por delante o detrás, o si pasa el aire por una junta… Son todos pequeños ejemplos que delatan la necesidad de un dibujo tan real como el material al que representan y que se ve al frente. Los dibujos de obra, pues, no se hacen para que los demás los entiendan en la lejanía, con cierta laxitud deliberada para no entenderse (como los de los planos de proyecto y oficina), se hacen al contrario para entenderse todo el mundo, nosotros los primeros, ahora ya al final del camino.
¿Cómo? La manera en que se dio el acontecimiento
Los dibujos de obra se hacen en libreta o en el soporte de la pared o el suelo. Los de libreta, casi siempre se hacen dobles, uno para usted y otro para nosotros, y al hacer el segundo todavía aparecen otras correcciones. Estos últimos se llevan para casa, (los arquitectos a pesar de todas las transformaciones del oficio, seguimos pensando la oficina como el espacio doméstico) y se repiensan en el coche, de camino de vuelta, luego se escanean y/o se remiten finalmente por fax o email a obra. Una variante de estos dibujos que no se hacen en pared o suelo son los dibujos en tabla, sobre un trozo o desperdicio de material que facilite una superficie plana para la discusión con el lápiz. Estos son muy propios y habituales de las conversaciones con los carpinteros y esas tablas terminan siendo como un cuaderno rígido amontonadas en la oficina hasta que se pasan las correcciones a papel y de nuevo al fax o email.
Los de pared o suelo, al contrario de los anteriores, terminan por ser fijos y últimos en el sentido de determinación final y registro notarial de las labores a realizar de manera inmediata, allí están a disposición de la ejecución para mañana mismo. Estos quizás son los más literales pero también literarios, porque son breves grafitis condenados a su cubrimiento por la pintura y los trasdosados. Son durante unas últimas horas los dibujos más importantes y necesarios, pero nunca más volverán a ser vistos, ésa es su condena. Son dibujos a mano alzada, pero medidos por el metro y/o acotados, ya no hay espacio para más interpretación será así, bajo el consenso general. Incluso cuando son reglados, dibujados perfectamente a escuadra, pueden usarse, como el ejemplo que ilustra estas palabras, a la manera de las monteas tradicionales, para servir de molde real e inmediato a la construcción y levantamiento del elemento arquitectónico.
Dibujos de obra. Montajes pertenecientes a la obra de RVR Arquitectos en Porta da Pena. Santiago de Compostela, 2010 | Fotografías. Marcial Rodriguez- RVR Arquitectos
Finalmente
No todos los arquitectos hacen dibujos de obra, aunque sean atentos y extraordinarios profesionales, pero los que los hacen, parecen querer, justificando a veces una falsa torpeza, prolongar egoístamente el precioso período de la indefinición constructiva todavía unos días más, unos minutos más, disfrutando de la idea de lo inacabado y de la imperfección controlada de un proyecto abierto hacia el mejor de los fines, el de la obra acompañada hasta el último día.
Luis Gil Pitao, arquitectos
Santiago de Compostela, julio 2017
[:es]El arquitecto líquido | Gary Pearlman estableció el record Guinnes por la burbuja mas grande del mundo en la cual tuvo que estar desarrollando su formula por mas de 20 año | Fuente: burbujasgigantes.com
Cada vez está más claro que con sólo las competencias del “arquitecto clásico”, en los tiempos que corren, no podemos llegar muy lejos.
Así, aprender de marketing o Identidad Digital se convierte en habilidades fundamentales para aumentar nuestras posibilidades laborales. A ello hay que sumar una tercera actitud que muchos llaman el talento líquido. Desde ahí, no parece difícil llegar a definir lo que sería el concepto de arquitecto líquido.
En esta definición del arquitecto del futuro será fundamental ver el papel que juega la actitud que tenemos ante lo que nos va aconteciendo.
Tener certezas y querer que todo esté bajo control, es muy legítimo, pero, mucho nos tememos que son conceptos demasiado arcaicos. Una cosa es lo que nos gustaría y otra muy distinta lo que la realidad nos ofrece.
Como bien nos enseñaba el pensador de origen polaco, Zygmunt Bauman, son tiempos líquidos y convivir con la incertidumbre ya no es una opción, es lo que hay y toca saber navegar en estas aguas inciertas.
La mala noticia es que quien busque o necesite seguridad, cada vez lo va a tener más complicado; la buena noticia es que, si sabemos estar en la vida como si fuéramos juncos, las posibilidades de todo tipo, también laborales, pueden aparecer cuando menos nos las esperamos. En la flexibilidad está el truco.
Se trata de estar muy atentos al aquí y ahora. Vivir el presente como si fuera un “presente”; es decir, un regalo.
Siguiendo con Bauman:
“(…) Cuanta más libertad tengamos menos seguridad, y cuanta más seguridad menos libertad. En la sociedad, la conquista de libertades nos lleva a una gran cantidad de riesgos e incertidumbres, y a desear la seguridad. (…) Estamos asustados por la fragilidad y la vacilación de nuestra situación social, vivimos en la incertidumbre y en la desconfianza en nuestros políticos e instituciones. Estudiar una carrera ya no se corresponde con adquirir unas habilidades que serán apreciadas por la sociedad, no es un esfuerzo que se traduzca en frutos. Toda esta precariedad se expresa en problemas de identidad, como quién soy yo, qué pasará con mi futuro.” 1
Ligeros de equipaje.
Al enseñar a jugar al ajedrez a nuestro hijo, Bruno, una de las reglas que más le ha llamado la atención es que cuando un peón (la pieza con menos valor del tablero –un solo punto-), llega a última casilla, se convierte en dama y, en consecuencia, en la pieza más fuerte del tablero.
El ajedrez es, en general, un juego-arte bastante vinculado a la propia vida, pero con esta norma tan curiosa resume muy bien, metafóricamente hablando, lo que ocurre en el mundo del emprendimiento actual.
Pero llevando la reflexión a nuestro terreno, vemos que tener un estudio de arquitectura a la antigua usanza no es lo más competitivo que podemos hacer. Cuanto más pesados sean nuestros movimientos, a pesar de la aparente potencia de los mismos, más lentos seremos y, en consecuencia, menos capacidad de adaptación tendremos. Ser como esos peones del ajedrez que saben que, en un momento dado, pueden convertirse en dama, es un buen plan.
Los nuevos tiempos que nos tocan vivir van de producirsinergias y no sólo de sumar fuerzas. La sinergia no es aritmética; la sinergia multiplica y así podremos tener más opciones de una vida plena.
Desde ahí se puede ver el mundo con otra óptica y, como bien dice la filosofía taoísta Wu Wei,poder hacer las cosas sin esfuerzo aparente.
¡Basta ya de tanto de esfuerzo! de empeñarnos en ser lo que nos somos; de cumplir los sueños de otros… Cuanto antes estemos en nuestro estado natural, antes tendremos la posibilidad de hacer algo que, realmente, se nos dé bien, sea útil a la mundo y, además, podamos hacerlo sin demasiado sacrificio.
Cada vez tenemos más claro que lo que toca es apostar por la metodología Lean que, según la experta en marketing, Vânia Magalhães, viene a ser:
“(…) El objetivo de la filosofía Lean manufacturing es agregar valor al entregable del cliente de la forma más eficiente posible. Se basa en principios que tratan de reducirlos desperdicios (tiempos muertos, tareas innecesarias, etc.), persiguen la mejora continua, y usan el aprendizaje como mecanismo para hacer más eficientes los procesos. Rescatando la ley de Pareto, el 20% de las características de un producto (el producto mínimo viable) entregará probablemente el 80% de los beneficios pretendidos por el cliente.” 2
Es decir que, si esperamos a tener el producto o servicio perfecto, siempre llegaremos tarde y, para cuando lleguemos, otros ya habrán avanzado mucho terreno. Eso sí, si nos pasamos y salimos a escena a las bravas, el trompazo, también, ¡está asegurado!
Se trata de tener la cintura suficiente para poder redireccionar nuestro camino, para ser rápidos a la hora de rectificar y, sobre todo, no ser testarudos. Tener la humildadsuficiente para reconocer que, a veces, nuestras ideas no son las mejores. Restar un poco de soberbia a nuestras acciones, nos puede hacer pivotar y elegir otro camino que previamente no nos habíamos imaginado.
Con todo ello, no queremos decir que sea fácil emprender o montar un proyecto. De hecho, no lo es, pues, cuatro de cada cinco empresas que se montan a los cinco años han desaparecido. Así que, teniendo esto muy claro es importante, en caso de que realmente queramos y podamos hacerlo, aprender lo necesario para poder estar en ese veinte por ciento de éxito.
La realidad es que, nunca ha sido tan fácil compartir información, generarla y poderla hacer visible; la red juega un papel determinante que hace tan sólo diez años no podíamos ni imaginar. Por muy grande que sea la crisis en nuestro sector, es importante focalizarnos en las oportunidades y no seguir lamentándonos de nuestras desgracias. Si estamos en la oscuridad, generaremos más oscuridad; sin embargo, si estamos en laluz, tarde o temprano, todo se iluminará. ¿Significa esto que querer es poder? No; pero sí que si queremos, tenemos más opciones. En cualquier caso, deberá ser un “querer” que vaya de la mano de “creer”.
Lo que creemos, creamos y nuestra mente, normalmente, necesita visualizar el camino antes de recorrerlo. Como bien se encargan de recordarnos los neurocientíficos, nuestro cerebro, en un principio, no distingue lo imaginado de lo que vivimos físicamente; en ambos casos, se encienden las mismas áreas neuronales. Por lo tanto, practicar la visualización creativa siempre está bien y además no dista mucho de lo que hacemos los arquitectos cuando proyectamos. Por lo tanto, vamos a ello, ¿no?
Talentos y talantes líquidos.
Hasta no hace muchos años, nuestro mundillo editorial arquitectónico estaba comando prácticamente en exclusiva por unas pocas publicaciones. Esta hegemonía hacía que muy pocas revistas podían sobrevivir a su vera; incluso sin la llegada de la crisis, fueron muy pocas las que les hicieron sombra. Curiosamente, a día de hoy, son muchas las publicaciones digitales que se van haciendo un hueco en el panorama editorial de los arquitectos y el propio mundo de los blogs tiene mucho que decir. Cada día es más habitual que aquellos que eran fieles a la AV, piensen que, por ejemplo, Plataforma de Arquitectura, sin coste alguno, les pueda dar un servicio similar.
Todo está comenzando pero que uno de los premios más importantes del último arquia/próxima haya recaído en un blog, el blog de Paisaje Transversal, abre un camino más que esperanzador. No se trata de un premio cualquiera, sino de uno de los premios más importantes de nuestro entorno, organizado por Fundación Arquia, y con la presencia de un jurado de máxima confianza.
Pero, no sólo los blogs de arquitectura dan nuevas oportunidades, las propias redes sociales, en un momento dado, dan más de una alegría. Aunque lo ideal es tener una presencia completa y potente en la red, comienza a haber casos sonados de éxito en el que enfocarse en una sola red social también da buenos resultados. En este sentido, destaca la presencia de Ángel Luis Tendero y su más de un millón de seguidores en facebook o Nicanor García (más de 700.000 seguidores) en Instagram.
A su vez, este arquitecto líquido del que hablamos, muchas veces sabe navegar a la perfección en la periferia de la arquitectura. Si no conocéis todavía el perfil de instagram de Daniel Rueda, os animamos a echar un ojo. Ahí podréis comprobar cómo un compañero puede hacer mucho más que arquitectura; eso sí ¡usando a tope la creatividad(una de las principales fortalezas de los arquitectos)! De esta forma, un arquitecto bien joven y su compañera se van haciendo un hueco que hubiera sido imposible cuando comenzaban la carrera. Las nuevas oportunidades van apareciendo sobre la marcha y este cambio se va acelerando. Hasta hace no mucho, el mundo evolucionaba de manera relativamente pausada; hoy va muy rápido y lo que es más importante, cada vez los cambios van a ser más explosivos, veloces y sorprendentes.
Por ello, no se trata de saber el camino a recorrer; ni siquiera tener muy claro a dónde llegar. Esto va de saber tomar la dirección adecuada e ir avanzando (método kaizen); en el caso de equivocarnos de dirección, ir lo suficiente ligeros para que no nos cueste buscar un nuevo rumbo. Como se suele decir en el mundo del emprendimiento: si vas a fracasar, fracasa rápido y barato.
En realidad todo esto es muy parecido a conducir un coche. A nadie se le ocurre querer tener claro todo lo que hay que hacer desde el momento en que te montas hasta llegas a tu destino. Ni siquiera cuando conocemos bien el camino, podemos relajarnos; toca ir siempre pendiente de lo que ocurre. Estar en un aquí y ahora continuo y, sobre todo, saber adaptarsea la situación concreta.
En nuestra opinión, en estos nuevos tiempos laborales es una de las metáforas que mejor viene al caso.
Lo que está claro es que, si somos demasiado grandes no podremos fluir con lo que va viniendo y como bien dice Néstor Guerra,
“(…) Las nuevas ventajas competitivas son la agilidad y la adaptabilidad. Los negocios en la nueva era digital no se basan tanto en hacer un buen plan sino en aprendizaje validado, en la experimentación científica e iteración con los clientes.” 3
Creemos que aquello de que el tamaño no importa, es mentira; cada vez importa más que, para el común de los mortales, el tamaño sea pequeño, manejable y moderado. También es cierto que, si somos demasiado pequeños, tipo el llanero solitario, no podremos hacer ni lo básico para poder sobrevivir.
Por eso, los arquitectos que sean capaces de asociarsede manera intermitente para realizar proyectos concretos, en los que cada uno de ellos puedan dar lo mejor de sí, serán quienes tendrán ventaja competitiva. Si uno es un crack con el 3D, pues que se focalice sobre todo en ello y si otro lo sabe todo del C.T.E (sí, por suerte ¡hay gente para todo! jajaj), pues que no se distraiga demasiado haciendo otra cosa. Tener claro en qué somos especialmente buenos, no es tan fácil como parece; es necesario tener conciencia de cuál es nuestro don natural y luego haber invertido en ese talento las 10.000 horas reglamentarias.
Deepak Chopra en su recomendable libro “Las 7 leyes espirituales del éxito”, nos habla de la importancia de tener claro cuál es nuestro “propósito de vida”. Se trata de poder hacer aquello para lo que hemos venido a este mundo. Cada uno de nosotros tiene varios dones y muchas fortalezas que en ocasiones desconoce u olvida y, por lo tanto, no puede poner en juego.
Es importante pararnos en seco para poder identificar estos aspectos de nuestra vida y, desde ahí, poder lanzarnos con una actividad o producto que realmente tenga una vocación de servicio.
Así, será fundamental conocer cuáles son nuestros valores o virtudes. Desde ahí, podremos poner en juego todo nuestro potencial. Siguiendo conChopra:
“(…) es el servicio a la humanidad, servir a los demás seres humanos y preguntarse: “¿Cómo puedo ayudar a todas las personas con quienes tengo contacto?”
Cuando combinamos la capacidad de expresar nuestro talento único con el servicio a la humanidad, usamos plenamente la Ley del Dharma.
(…) Con sólo cambiar el diálogo interno y no preguntar “¿Qué gano yo con eso?” sino “¿Cómo puedo ayudar?”, automáticamente vamos más allá del ego para entrar en el campo del espíritu.” 4
Como vamos viendo, tampoco es tan importante prepararnos y prepararnos en cientos de aspectos, para ser la bomba y cuando seamos unos cracks entonces salir a escena. Esta actitud tan ambiciosa y perfeccionista es muy lenta y hoy es más importante saber lo suficiente de casi todo y muchísimo de algo muy concreto.
El arquitecto líquido | Acción Poética es un fenómeno mural-literario que comenzó en Monterrey, México, en 1996 | Fuente: culturainquieta.com
Como arquitectos, es importante que pongamos la creatividad por bandera y que el mundo sienta que nuestra presencia es necesaria.
En este sentido, creemos que como colectivo podemos aportar esta creatividad mucho más allá de la propia arquitectura y llevarla al mundo de la empresa o del I+D+I. Un buen ejemplo de ello es la pareja de arquitectos, Pau Sarquella y Diana Usón, que se adentraron en el mundo de las patentesy fueron capaces de darle una vuelta de tuerca a un elemento muy tradicional como es una persiana.
A su vez, hay que traer a primer plano, nuevamente, a toda una serie de arquitectos muy jóvenes (Zuloark, n´UNDO, Basurama, TxP, Zaramari, Paisaje Transversal, La Col…) que, gracias a una explosiva mezcla de talante y talento, han sabido, desde una actitud colaborativa, abrir nuevas vías para la profesión de arquitectos.
Profesionales que apuestan por facilitar procesos, a modo de catalizadores, en vez de hacer proyectos y que son capaces de apostar por un urbanismo emergente cada vez más necesario.
Por una enseñanza líquida de arquitectura.
Como hemos apuntado antes, el mundo de los blogs se va abriendo paso y consolidando en este nuevo panorama líquido. De hecho, varios de ellos nacen de la necesidad de sus autores de ensanchar el aula física de sus clases habituales hasta un entorno digital. Recordamos que en una de las primeras entrevistas que hicimos para este mismo blog, allá en el 2009, José Fariña nos contaba que esta era la razón principal del nacimiento del blog. Un señor, con mucha juventud acumulada, que ha sabido consolidarse en esta Era 2.0; por lo tanto, al contrario de como dicen muchos, no hace falta ser nativo digital para estar al día y tirarse a la piscina.
De todas formas, esta nueva forma de entender la enseñanza no depende sólo de su adaptación a la red; en realidad, las posibilidades son casi infinitas. Nos viene a la cabeza el proyecto fin de Carrera de uno de los chicos de Zuloark, en el que el resultado final no depende tanto del conocimiento concreto de su autor, sino de su capacidad de liar a otros compañeros para trabajar juntos.
En un mundo donde lassinergias van a ser cada vez más necesarias, se nos antoja un PFC brillante.
Qué sentido puede tener que se siga estando un año trabajando sólo en un proyecto que poco te puede capacitar para un mundo en el que el trabajo solitario cada vez va a estar menos valorado. Se precisan profesionales que sepan trabajar en equipo; lo demás, son reliquias del pasado.
VLS_Very Large Structure Lámina Miscelania y axonométrica programática Miscellaneus programatic axonometric projection | Fuente: zuloark
A su vez, varias escuelas apuestan por dar a sus alumnos armas suficientes para desenvolverse en el mundo real y no se preocupan de enseñarle “sólo” a ser arquitecto. Sabemos de buena tinta la gran labor que están haciendo Javier Álvarez y Carlos Cámara en la Escuela de arquitectura de Zaragoza o que en una escuela como la URJC se estén dando asignaturas de marketing o comunicación dentro del temario obligatorio, nos parece un buen ejemplo a seguir.
También, no hace mucho, nos enterábamos del nacimiento de un nuevogrado de diseñoque cuelga directamente de la facultad de arquitectura de la Universidad de Navarra. El grado, además de su interés por entender este mundo del diseño desde una mirada amplia y transversal, destaca por no tener asignaturas como tales y estar enfocados los tres años al trabajo de proyectos. En realidad se trata, en cierta forma, de llevar al extremo esta manera de trabajar tan de una escuela de arquitectura y que ahora están llevando a cabo en muchos colegios de todo el mundo que se adaptan por ejemplo al sistema de las inteligencias múltiples. Sobre todo esto ya nos hablaba hace tiempo Blanca Espigares en el blog de Fundación Arquia.
En gran parte se trata de pensar en positivo y buscar, de una forma u otra la abundancia. Si nos centramos en la escasez, atraemos a nuestra vida miseria; si nos centramos en dar y ofrecer a los demás nuestro talento, traeremos abundancia. Curiosamente, no hay nada más egoísta que ser generoso; cuanto más capaces decompartir de forma desinteresada seamos, mejor nos irá. La vida, tarde o temprano, tiende a poner todo en su sitio.
Y vamos a ir cortando el rollo ya que este post nacía con la intención de ser un pensamiento en voz alta de estos temas líquidos y burbujeantes y, poco a poco, nos estamos poniendo muy serios. Son tiempos bien complicados, y negar la evidencia no es muy sensato, pero bien vale la pena luchar, en la medida de nuestras posibilidades, por unfuturo mejor.
Así que, volviendo a Bauman,es bueno recordar que:
“No hay razones sólidas para ser optimista. Pero Dios nos libre de perder la esperanza”.
Stepienybarno_Agnieszka Stepien y Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, Enero 2017
4 Extracto de Las Siete-7 Leyes Espirituales del Éxito. Por Deepak Chopra en amarseaunomismo.com[:gl]O arquitecto líquido
Cada vez está máis claro que con só as competencias do “arquitecto clásico”, nos tempos que corren, non podemos chegar moi lonxe.
Así, aprender de márketing ou Identidade Dixital convértese en habilidades fundamentais para aumentar as nosas posibilidades laborais. A iso hai que sumar unha terceira actitude que moitos chaman o talento líquidoo. Desde aí, non parece difícil chegar a definir o que sería o concepto de arquitecto líquido.
Nesta definición do arquitecto do futuro será fundamental ver o papel que xoga a actitude que temos ante o que nos vai acontecendo.
Ter certezas e querer que todo estea baixo control, é moi lexítimo, pero, moito temémonos que son conceptos demasiado arcaicos. Unha cousa é o que nos gustaría e outra moi distinta o que a realidade nos ofrece.
Como ben nos ensinaba o pensador de orixe polaca, Zygmunt Bauman, son tempos líquidos e convivir coa incerteza xa non é unha opción, é o que hai e toca saber navegar nestas augas incertas.
A mala noticia é que quen busque ou necesite seguridade, cada vez vaino a ter máis complicado; a boa noticia é que, se sabemos estar na vida coma se fósemos juncos, as posibilidades de todo tipo, tamén laborais, poden aparecer cando menos esperámosnolas/esperámonolas. Na flexibilidade está o truco.
Trátase de estar moi atentos ao aquí e agora. Vivir o presente coma se fose un “presente”; é dicir, un agasallo.
Siguindo con Bauman:
“(…) Canta máis liberdade teñamos menos seguridade, e canta máis seguridade menos liberdade. Na sociedade, a conquista de liberdades lévanos a unha gran cantidade de riscos e incertezas, e a desexar a seguridade. (…) Estamos asustados pola fraxilidade e a vacilación da nosa situación social, vivimos na incerteza e na desconfianza nos nosos políticos e institucións. Estudar unha carreira xa non se corresponde con adquirir unhas habilidades que serán apreciadas pola sociedade, non é un esforzo que se traduza en froitos. Toda esta precariedade exprésase en problemas de identidade, como quen son eu, que pasará co meu futuro.” 1
Lixeiros de equipaxe.
Ao ensinar a xogar ao xadrez ao noso fillo, Bruno, unha das regras que máis lle chamou a atención é que cando un peón (a peza con menos valor do taboleiro -un só punto-), chega a última casa, convértese en dama e, en consecuencia, na peza máis forte do taboleiro.
O xadrez é, en xeral, un xogo-arte bastante vinculado á propia vida, pero con esta norma tan curiosa resume moi ben, metaforicamente falando, o que ocorre no mundo do emprendemento actual.
Pero levando a reflexión ao noso terreo, vemos que ter un estudo de arquitectura pola vella non é o máis competitivo que podemos facer. Canto máis pesados sexan os nosos movementos, a pesar da aparente potencia dos mesmos, máis lentos seremos e, en consecuencia, menos capacidade de adaptación teremos. Ser como eses peóns do xadrez que saben que, nun momento dado, poden converterse en dama, é un bo plan.
Os novos tempos que nos tocan vivir van de producir sinerxias e non só de sumar forzas. A sinerxia non é aritmética; a sinerxia multiplica e así poderemos ter máis opcións dunha vida plena.
Desde aí pódese ver o mundo con outra óptica e, como ben di a filosofía taoísta Wu Wei, poder facer as cousas sen esforzo aparente.
Xa abonda de tanto de esforzo! de empeñarnos en ser o que nos somos; de cumprir os soños doutros? Canto antes esteamos no noso estado natural, antes teremos a posibilidade de facer algo que, realmente, déasenos ben, sexa útil á mundo e, ademais, podamos facelo sen demasiado sacrificio.
Cada vez temos máis claro que o que toca é apostar pola metodoloxía Lean que, segundo a experta en márketing, Vânia Magalhães, vén ser:
Cada vez tenemos más claro que lo que toca es apostar por la metodología Lean que, según la experta en marketing, Vânia Magalhães, viene a ser:
“(…) O obxectivo da filosofía Lean manufacturing é agregar valor ao entregable do cliente da forma máis eficiente posible. Baséase en principios que tratan de reducir os desperdicios (tempos mortos, tarefas innecesarias, etc.), perseguen a mellora continua, e usan a aprendizaxe como mecanismo para facer máis eficientes os procesos. Rescatando a lei de Pareto, o 20% das características dun produto (o produto mínimo viable) entregará probablemente o 80% dos beneficios pretendidos polo cliente.” 2
É dicir que, se esperamos a ter o produto ou servizo perfecto, sempre chegaremos tarde e, para cando cheguemos, outros xa avanzarían moito terreo. Iso si, se nos pasamos e saímos a escena ás bravas, o trompazo, tamén, está asegurado!
Trátase de ter a cintura suficiente para poder redireccionar o noso camiño, para ser rápidos á hora de rectificar e, sobre todo, non ser testarudos. Ter a humildade suficiente para recoñecer que, ás veces, as nosas ideas non son as mellores. Restar un pouco de soberbia ás nosas accións, pódenos facer pivotar e elixir outro camiño que previamente non nos imaxinabamos.
Con todo iso, non queremos dicir que sexa fácil emprender ou montar un proxecto. De feito, non o é, pois, catro de cada cinco empresas que se montan aos cinco anos desaparecen. Así que, tendo isto moi claro é importante, no caso de que realmente queiramos e podamos facelo, aprender o necesario para poder estar nese vinte por cento de éxito.
A realidade é que, nunca foi tan fácil compartir información, xerala e podela facer visible; a rede xoga un papel determinante que fai tan só dez anos non podiamos nin imaxinar. Por moi grande que sexa a crise no noso sector, é importante focalizarnos nas oportunidades e non seguir lamentándonos das nosas desgrazas. Se estamos na escuridade, xeraremos máis escuridade; con todo, se estamos na luz, tarde ou cedo, todo iluminarase. Significa isto que querer é poder? Non; pero si que se queremos, temos máis opcións. En calquera caso, deberá ser un “querer” que vaia da man de “crer”.
O que cremos, creamos e a nosa mente, normalmente, necesita visualizar o camiño antes de percorrelo. Como ben se encargan de lembrarnos os neurocientíficos, o noso cerebro, nun principio, non distingue o imaxinado do que vivimos fisicamente; en ambos os casos, acéndense as mesmas áreas neuronais. Por tanto, practicar a visualización creativa sempre está ben e ademais non dista moito do que facemos os arquitectos cando proxectamos. Por tanto, imos a iso, non?
Talentos e talantes líquidos.
Ata non hai moitos anos, o noso mundo editorial arquitectónico estaba comando practicamente en exclusiva por unhas poucas publicacións. Esta hexemonía facía que moi poucas revistas podían sobrevivir á súa beira; mesmo sen a chegada da crise, foron moi poucas as que lles fixeron sombra. Curiosamente, a día de hoxe, son moitas as publicacións dixitais que se van facendo un oco no panorama editorial dos arquitectos e o propio mundo dos blogues ten moito que dicir. Cada día é máis habitual que aqueles que eran fieis á AV, pensen que, por exemplo, Plataforma de Arquitectura, sen custo algún, póidalles dar un servizo similar.
Todo está a comezar pero que uno dos premios máis importantes do último arquia/próxima recaese nun blogue, o blogue de Paisaje Transversal, abre un camiño máis que esperanzador. Non se trata dun premio calquera, senón dun dos premios máis importantes da nosa contorna, organizado por Fundación Arquia, e coa presenza dun xurado de máxima confianza.
Pero, non só os blogues de arquitectura dan novas oportunidades, as propias redes sociais, nun momento dado, dan máis dunha alegría. Aínda que o ideal é ter unha presenza completa e potente na rede, comeza a haber casos soados de éxito no que enfocarse nunha soa rede social tamén dá bos resultados. Neste sentido, destaca a presenza de Ángel Luis Tendero e o seu máis dun millón de seguidores en facebook ou Nicanor García (máis de 700.000 seguidores) en Instagram.
Á súa vez, este arquitecto líquido do que falamos, moitas veces sabe navegar á perfección na periferia da arquitectura. Se non coñecedes aínda o perfil de instagram de Daniel Rueda, animámosvos a botar un ollo. Aí poderedes comprobar como un compañeiro pode facer moito máis que arquitectura; iso si usando a lume de biqueira a creatividade (unha das principais fortalezas dos arquitectos)! Desta forma, un arquitecto ben novo e a súa compañeira vanse facendo un oco que fose imposible cando comezaban a carreira. As novas oportunidades van aparecendo sobre a marcha e este cambio vaise acelerando. Ata fai non moito, o mundo evolucionaba de maneira relativamente pausada; hoxe vai moi rápido e o que é máis importante, cada vez os cambios van ser máis explosivos, veloces e sorprendentes.
Por iso, non se trata de saber o camiño para percorrer; nin sequera ter moi claro onde chegar. Isto vai de saber tomar a dirección adecuada e ir avanzando (método kaizen); no caso de equivocarnos de dirección, ir o suficiente lixeiros para que non nos custe buscar un novo rumbo. Como se adoita dicir no mundo do emprendemento: se vas fracasar, fracasa rápido e barato.
En realidade todo isto é moi parecido a conducir un coche. A ninguén se lle ocorre querer ter claro todo o que hai que facer desde o momento en que che montas ata chegas ao teu destino. Nin sequera cando coñecemos ben o camiño, podemos relaxarnos; toca ir sempre pendente do que ocorre. Estar nun aquí e agora continuo e, sobre todo, saber adaptarse á situación concreta.
Na nosa opinión, nestes novos tempos laborais é unha das metáforas que mellor vén ao caso.
En nuestra opinión, en estos nuevos tiempos laborales es una de las metáforas que mejor viene al caso.
O que está claro é que, se somos demasiado grandes non poderemos fluír co que vai vindo e como ben di Néstor Guerra,
“(…) As novas vantaxes competitivas son a axilidade e a adaptabilidade. Os negocios na nova era dixital non se basean tanto en facer un bo plan senón en aprendizaxe validada, na experimentación científica e iteración cos clientes.” 3
Cremos que aquilo de que o tamaño non importa, é mentira; cada vez importa máis que, para o común dos mortais, o tamaño sexa pequeno, manexable e moderado. Tamén é certo que, se somos demasiado pequenos, tipo o llanero solitario, non poderemos facer nin o básico para poder sobrevivir.
Por iso, os arquitectos que sexan capaces de asociarse de maneira intermitente para realizar proxectos concretos, nos que cada un deles poidan dar o mellor de si, serán quen terá vantaxe competitiva. Se un é un crack co 3D, pois que se focalice sobre todo niso e se outro o sabe todo do C.T.E (si, por sorte hai xente para todo! jajaj), pois que non se distraia demasiado facendo outra cousa. Ter claro en que somos especialmente bos, non é tan fácil como parece; é necesario ter conciencia de cal é o noso don natural e logo investir nese talento as 10.000 horas regulamentarias.
Deepak Chopra no seu recomendable libro “As 7 leis espirituais do éxito”, fálanos da importancia de ter claro cal é noso “propósito de vida”. Trátase de poder facer aquilo para o que viñemos a este mundo. Cada un de nós ten varios dons e moitas fortalezas que en ocasións descoñece ou esquece e, por tanto, non pode poñer en xogo.
É importante pararnos en seco para poder identificar estes aspectos da nosa vida e, desde aí, poder lanzarnos cunha actividade ou produto que realmente teña unha vocación de servizo.
Así, será fundamental coñecer cales son os nosos valores ou virtudes. Desde aí, poderemos poñer en xogo todo o noso potencial. Seguindo con Chopra:
“(…) é o servizo á humanidade, servir aos demais seres humanos e preguntarse: “Como podo axudar a todas as persoas con quen teño contacto?”
Cando combinamos a capacidade de expresar o noso talento único co servizo á humanidade, usamos plenamente a Lei do Dharma.
(…) Con só cambiar o diálogo interno e non preguntar “Que gaño eu con iso?” senón “Como podo axudar?”, automaticamente imos máis aló do ego para entrar no campo do espírito.” 4
Como imos vendo, tampouco é tan importante prepararnos e prepararnos en centos de aspectos, para ser a bomba e cando sexamos uns cracks entón saír a escena. Esta actitude tan ambiciosa e perfeccionista é moi lenta e hoxe é máis importante saber o suficiente de case todo e moitísimo de algo moi concreto.
O arquitecto líquido
Como arquitectos, é importante que poñamos a creatividade por bandeira e que o mundo senta que a nosa presenza é necesaria.
Neste sentido, cremos que como colectivo podemos achegar esta creatividade moito máis alá da propia arquitectura e levala ao mundo da empresa ou do I+D+i. Un bo exemplo diso é a parella de arquitectos, Pau Sarquella e Diana Usón, que se penetraron no mundo das patentes e foron capaces de darlle unha volta de porca a un elemento moi tradicional como é unha persiana.
Á súa vez, hai que traer a primeiro plano, novamente, a toda unha serie de arquitectos moi novos (Zuloark, n´UNDO, Basurama, TxP, Zaramari, Paisaje Transversal, La Col…) que, grazas a unha explosiva mestura de talante e talento, souberon, desde unha actitude colaborativa, abrir novas vías para a profesión de arquitectos.
Profesionais que apostan por facilitar procesos, a modo de catalizadores, no canto de facer proxectos e que son capaces de apostar por un urbanismo emerxente cada vez máis necesario.
Por un ensino líquido de arquitectura.
Como apuntamos antes, o mundo dos blogues vaise abrindo paso e consolidando neste novo panorama líquido. De feito, varios deles nacen da necesidade dos seus autores de alargar a aula física das súas clases habituais ata unha contorna dixital. Lembramos que nunha das primeiras entrevistas que fixemos para leste mesmo blogue, alá no 2009, José Fariña contábanos que esta era a razón principal do nacemento do blogue. Un señor, con moita mocidade acumulada, que soubo consolidarse nesta Era 2.0; por tanto, ao contrario de como din moitos, non fai falta ser nativo dixital para estar ao día e tirarse á piscina.
De todos os xeitos, esta nova forma de entender o ensino non depende só da súa adaptación á rede; en realidade, as posibilidades son case infinitas. Vénnos á cabeza o proxecto fin de Carreira dun dos mozos de Zuloark, no que o resultado final non depende tanto do coñecemento concreto do seu autor, senón da súa capacidade de lear a outros compañeiros para traballar xuntos.
Nun mundo onde as sinerxias van ser cada vez máis necesarias, antóllasenos un PFC brillante.
Que sentido pode ter que se siga estando un ano traballando só nun proxecto que pouco che pode capacitar para un mundo no que o traballo solitario cada vez vai estar menos valorado. Precísanse profesionais que saiban traballar en equipo; o demais, son reliquias do pasado.
Qué sentido puede tener que se siga estando un año trabajando sólo en un proyecto que poco te puede capacitar para un mundo en el que el trabajo solitario cada vez va a estar menos valorado. Se precisan profesionales que sepan trabajar en equipo; lo demás, son reliquias del pasado.
O arquitecto líquido
Á súa vez, varias escolas apostan por dar aos seus alumnos armas suficientes para desenvolverse no mundo real e non se preocupan de ensinarlle “só” a ser arquitecto. Sabemos de primeira man o gran labor que están a facer Javier Álvarez e Carlos Cámara na Escola de arquitectura de Zaragoza ou que nunha escola como a URJC estean a darse materias de márketing ou comunicación dentro do temario obrigatorio, parécenos un bo exemplo a seguir.
Tamén, non fai moito, decatabámonos do nacemento dun novograo de deseñoque colga directamente da facultade de arquitectura da Universidade de Navarra. O grao, ademais do seu interese por entender este mundo do deseño desde unha mirada ampla e transversal, destaca por non ter materias como tales e estar enfocados os tres anos ao traballo de proxectos. En realidade trátase, en certa forma, de levar ao extremo esta maneira de traballar tan dunha escola de arquitectura e que agora están a levar a cabo en moitos colexios de todo o mundo que se adaptan por exemplo ao sistema das intelixencias múltiples. Sobre todo isto xa nos falaba hai tempo Blanca Espigares no blogue de Fundación Arquia.
En gran parte trátase de pensar en positivo e buscar, dunha forma ou outra a abundancia. Se nos centramos na escaseza, atraemos á nosa vida miseria; se nos centramos en dar e ofrecer aos demais noso talento, traeremos abundancia. Curiosamente, non hai nada máis egoísta que ser xeneroso; canto máis capaces de compartir de forma desinteresada sexamos, mellor irá. A vida, tarde ou cedo, tende a poñer todo no seu sitio.
E imos ir cortando o rolo xa que este post nacía coa intención de ser un pensamento en voz alta destes temas líquidos e burbujeantes e, aos poucos, estamos a poñernos moi serios. Son tempos ben complicados, e negar a evidencia non é moi sensato, pero ben vale a pena loitar, na medida das nosas posibilidades, por un futuro mellor.
Así que, volvendo a Bauman, é bo lembrar que:
“Non hai razóns sólidas para ser optimista. Pero Divos líbrenos de perder a esperanza”.
Stepienybarno_Agnieszka Stepien e Lorenzo Barnó, arquitectos
Estella, Xaneiro 2017
4 Extracto de «As Sete Leis Espirituais do Éxito. Por Deepak Chopra en amarseaunomismo.com[:en]The liqued architect
Every time it is clearer that with only the competitions of the “classic architect”, in the times that run, we cannot come very far.
This way, to learn of marketing or Digital Identity turns into fundamental skills to increase our labor possibilities. To it it is necessary to add a third attitude that many are called the liquid talent. From there, it does not seem to be difficult to manage to define what would be the concept of liquid architect.
In this definition of the architect of the future it will be fundamental to see the paper that plays the attitude that we have before what us is happening.
To have certainties and to want that everything is under control, it is very legitimate, but, much we are afraid that they are too archaic concepts. A thing is what we would like and very different other one what the reality offers us.
Since good was teaching us the thinker of Polish origin, Zygmunt Bauman, are liquid times and to coexist with the uncertainty already it is not an option, is what there is necessary and has to be able to navigate in these uncertain waters.
The bad news is that the one who looks or needs safety, every time is going to have it more complicated; the good news is that, if we can be in the life as if we were rushes, the possibilities of all kinds, also labor, they can appear when less we wait for ourselves. In the flexibility the trick is.
It is a question of being very attentive to here and now. To live through the present as if it was a “present”; it is to say, a gift.
Continuing with Bauman:.
Siguiendo con Bauman:
“(…) All more freedom let’s have less safety, and all more safety less freedom. In the company, the conquest of freedoms takes us to a great quantity of risks and uncertainties, and to wishing the safety. (…) we Are scared by the fragility and the hesitation of our social situation, live in the uncertainty and in the distrust in our politicians and institutions. To study a career already corresponds in spite of acquiring a few skills that will be estimated by the company, is not an effort that is translated in fruits. All this precariousness expresses in problems of identity, as whom I am I, what will happen with my future.” 1
Light of baggage.
When teaches to play to the chess our son, Bruno, one of the rules that more has been called him the attention is that when a laborer (the piece with fewer value of the board – an alone point-), it comes to last cabin, turns into lady and, into consequence, into the strongest piece of the board.
The chess is, in general, a game – art linked enough to the own life, but with this so curious norm it summarizes very well, metaphorically speaking, which happens in the world of the undertaking current.
But taking the reflection to our area, we see that to have a study of architecture to the former usage is the more competitive thing that we can do. The heavier be our movements, in spite of the apparent power of the same ones, the slower we will be and, in consequence, fewer capacity of adjustment we will have. To be like these laborers of the chess who know that, at any one time, they can turn into lady, it is a good plan.
The new times that we have to live go of producing synergies and not only of adding forces. The synergy is not arithmetical; the synergy multiplies and this way we will be able to have more options of a full life.
From there it is possible to see the world with another optics and, as good says the Taoist philosophy Wu Wei, to be able to do the things without apparent effort.
Be enough already for so much effort! Of pledging in being what we us are; of fulfilling the dreams of others … As soon as possible let’s be in our natural condition, before we will have the possibility of doing something that, really, gives us well, be useful to the mundo and, in addition, let’s be able do it without too much sacrifice.
Every time we have clearer than what it touches is to bet for the Lean methodology that, according to the expert in marketing, Vânia Magalhães, comes to be:
“(…) The aim of the Lean manufacturing philosophy is to add value to the deliverable one of the client of the as efficient as possible form. It is based in beginning that try to reduce the wastes (dead times, unnecessary tasks, etc.), they chase the constant improvement, and use the learning as mechanism to make the processes more efficient. Rescuing the law of Pareto, 20 % of the characteristics of a product (the minimal viable product) it will deliver probably 80 % of the benefits claimed by the client.” 2
It is to say that, if we expect to have the product or perfect service, always we will be late and, for when we come, others already will have advanced very much area. It yes, if we pass and go out to scene to the brave ones, the bump, also, be insured!
It is a question of having the sufficient waist to be able redireccionar our way, of being rapid at the moment of rectifying and, especially, of to being stubborn. To have the sufficient humility to admit that, sometimes, our ideas are not the best. To reduce little pride to our actions, it can make us pivotar and choose another way that before we had not imagined.
With all this, we do not want to say that it is easy to undertake or to mount a project. In fact, it it is not, so, four of every five companies that are mounted at the age of five they have disappeared. So, having this very clear it is important, in case really let’s let’s want and let’s be able make it, learn the necessary thing to be able to be in this twenty per cent of success.
The reality is that, it has never been so easy to share information, to generate it and to be able to make her visible; the network plays a determinant paper that only ten years ago we could imagine. For very big that is the crisis in our sector, is important to focus us in the opportunities and not to be still complaining about our misfortunes. If we are in the darkness, we will generate more darkness; nevertheless, if we are in the light, sooner or later, everything will be illuminated. Does this mean that where there is a will, there is a way? Not; but yes that if we want, we have more options. In any case, it will have to be one to “want” that it goes of the hand of “believing”.
What we believe, let’s believe and our mind, normally, needs to visualize the way before crossing it. Since good they take charge reminding the neurocientifics, our brain, in a beginning, it does not distinguish the imagined through what we live physically; in both cases, the same areas are ignited neuronales. Therefore, to practise the creative visualization always is nice and in addition much is not far from what we do the architects when we project. Therefore, we go to it, not?
Talents and liquid miens.
Up to not many years ago, our publishing architectural world was I command practically in sole right for a few publications. This hegemony was doing that very few magazines could survive his side; even without the arrival of the crisis, they were very small those who did shade to them. Curiously, a today, there are great the digital publications that are doing a hollow to him in the publishing panorama of the architects and the own world of the blogs has much that to say. Every day is more habitual than those that they were faithful to the AV, think that, for example, Plataforma de Arquitectura, without any cost, could give them a similar service.
Everything begins but that one of the most important prizes of the last arquia/próxima has relapsed into a blog, the blog of Paisaje Transversal, opens a way more than encouraging. Anyone does not treat itself about a prize, but about one of the most important prizes about our environment organized by Foundation Arquia, and with the presence of a juror of maximum confidence.
But, not only the blogs of architecture give new opportunities, the own social networks, at any one time, give more than one happiness. Though the ideal thing is to have a complete and powerful presence in the network, there begin to be famous cases of success in which to focus in an alone social network also gives good results. In this respect, stands out Ángel Luis Tendero‘s presence and his more than one million followers in facebook or Nicanor García (more than 700.000 followers) in Instagram.
In turn, this liquid architect about whom we speak, often can sail to the perfection in the periphery of the architecture. If you do not know still the profile of instagram of Daniel Rueda, we encourage you to have a look. There you will be able to verify how a companion can do much more than architecture; it yes using to come across the creativity (one of the principal strengths of the architects)! Of this form, a young well architect and his companion are doing to him a hollow that had been impossible when they began the career. The new opportunities are appearing on the march and this change is hastening. Even much does not, the world was evolving in a relatively slow way; today it goes very rapidly and what is more important, every time the changes are going to be more explosive, fast and surprising.
For it, it is not a question of knowing the way to crossing; at least to have very clearly to where coming. This goes of being able to take the suitable direction and be advancing (method kaizen); in case of being wrong of direction, the sufficient thing goes light in order that it does not find it hard to us to look for a new course. Since it is in the habit of saying in the world of the emprendimiento: if you are going to fail, it fails rapidly and cheaply.
Actually all that is very similar to leading a car. To nobody it happens to want to have clear everything what it is necessary to do from the moment in which you mount yourself even you come to your destination. Not at least when we know well the way, we can relax; it has to go always dependent on what happens. To be in one here and now I continue and, especially, to be able to adapt to the concrete situation.
In our opinion, in these new labor times it is one of the metaphors that better comes to the case.
What is clear is that, if we are too big we will not be able to flow with what is coming and as good Néstor Guerra, saying,
“(…) The new competitive advantages are the agility and the adaptability. The business in the new digital age are not based so much in making a good plan but in validated learning, in the scientific experimentation and iteration with the clients.” 3
We believe that that one of which the size does not matter, is a lie; every time it is important more if, for the common one of the mortal ones, the size is small, manageable and moderate. Also it is true that, if we are too small, a type the solitary plainsman, we will be able to do not even the basic thing to be able to survive.
Because of it, the architects who are capable of associating in an intermittent way to realize concrete projects, in which each of them could give the better thing of yes, will be those who will have competitive advantage. If one is a star player with 3D, so that focalice especially in it and if other one knows everything of the C.T.E (yes, thankfully! There are people for everything!! Jajaj), so that does not relax too much doing another thing. To have clearly at what we are specially good, it is not so easy as it seems; it is necessary to have conscience of which it is our natural gift and then have invested in this talent 10.000 regulation hours.
Deepak Chopra in his advisable book “7 spiritual laws of the success”, speaks to us about the importance of having clear which is our “intention of life”. It is a question of being able to do that one to him for what we have come to this world. Each of us has several gifts and many strengths that in occasions it knows or forgets and, therefore, it cannot bring into play.
It is important to stop in dry to be able to identify these aspects of our life and, from there, to be able to throw with an activity or product that really has a vocation of service.
This way, it will be fundamental know which are our values or virtues. From there, we will be able to bring into play all our potential. Continuing with Chopra:
“(…) It is the service to the humanity, to serve other human beings and to wonder: “how can I help all the persons with whom I have contact?”
When we combine the aptitude to express our only talent with the service to the humanity, we use fullly the Law of the Dharma.
(…) In spite of only changing the internal dialog and not to ask “what do I gain with it?” But “how can I help?”, automatically we go beyond the ego to enter the field of the spirit.” 4
Since we see, it is not also so important to prepare and to prepare ourselves in hundreds of aspects, to be the bomb and when we are a few star players at the time to go out to scene. This so ambitious attitude and perfectionist is very slow and today it is more important to know the sufficient thing of almost quite and very much of something very concrete.
The liquid architect
As architects, it is important that we put the creativity for flag and that the world feels that our presence is necessary.
In this respect, we think that as group we can contribute this creativity far beyond of the own architecture and take her to the world of the company or of the I+D+I. A good example of it is the pair of architects, Pau Sarquella and Diana Usón, that they entered the world of the patents and were capable of giving him a return of nut to a very traditional element since it is a blind.
In turn, it is necessary to bring to the first plane, again, the whole series of very young architects (Zuloark, n´UNDO, Basurama, TxP, Zaramari, Paisaje Transversal, La Col …) that, thanks to an explosive mixture of mien and talent, have could, from a collaborative attitude, open new routes for the architects’ profession.
Professionals who bet for facilitating processes, like catalysts, instead of doing projects and who are capable of betting for an emergent urbanism increasingly necessarily.
For a liquid education of architecture.
Since we have appeared before, the world of the blogs is making way for him and consolidating in this new liquid panorama. In fact, of them they are born several of the need of his authors to expand the physical classroom of his habitual classes up to a digital environment. We remember that in one of the first interviews that we did for the same blog, there in 2009, José Fariña was telling us that this one was the principal reason of the birth of the blog. A gentleman, with many accumulated youth, which has could be consolidated in this Age 2.0; therefore, unlike as they say many, it is not necessary to be native digital to be a day and to throw itself to the swimming pool.
Of all forms, this new way of understanding the education does not depend only on his adjustment to the network; actually, the possibilities are almost infinite. Us the project comes to the head end of Career from one from the boys of Zuloark, in which the final result does not depend so much of the concrete knowledge of his author, but of his aptitude to tie other companions to work together.
In a world where the synergies are going to be increasingly necessary, us a brilliant PFC takes a fancy.
What sense it can have that one continues being one year being employed only at a project that little you can qualify for a world for which the solitary work every time is going to be less valued. Are needed professionals who should can be employed at equipment; the rest, they are relics of the past.
The liquid architect
In turn, several schools bet for giving sufficient weapon to his pupils to be unrolled in the real world and do not worry about teaching him to be “only” an architect. We know of good ink the great labor that Javier Álvarez and Carlos Cámara are doing in the School of architecture of Saragossa or that in a school like the URJC there are giving him subjects of marketing or communication inside the obligatory agenda, it looks like to us a good example to continuing.
Also, it does not do very much, we were finding out about the birth of a new degree of design that hangs directly of the faculty of architecture of the University of Navarre. The degree, besides his interest to understand this world of the design from a wide and transverse look, stands out for not having subjects as such and being focused three years on the project work. Actually it is a question, in certain form, of take to him to the end this way of working so of a school of architecture and that now they are carrying out in many colleges of the whole world that they adapt for example to the system of the multiple intelligences. Especially this already Blanca Espigares was speaking to us some time ago in the blog of Foundation Arquia.
Largely it is a question of thinking about positive and searching, of a form or other one the abundance. If we centre on the shortage, we attract to our life misery; if we centre on giving and offering the others our talent, we will bring abundance. Curiously, there is nothing more selfish that to be generous; the more capable of sharing of disinterested form let’s be, the better it us will go. The life, sooner or later, tends to put everything in his site.
And we are going to be cutting the roll since this post was born with the intention of being a thought loudly of these liquid and bubbly topics and, little by little, we are becoming very serious. They are complicated well times, and to deny the evidence it is not very sensible, but well it is worth a sorrow fighting, in the measure of our possibilities, for a better future.
So, returning to Bauman, it is good to remember that:
“There are no solid reasons to be an optimist. Pero Dios frees of losing the hope”.
Stepienybarno_Agnieszka Stepien and Lorenzo Barnó, architects
Estella, January 2017
[:es]Elena López y Xulio Turnes, domohomo arquitectos
A lo largo de la historia los grandes maestros de la arquitectura profundizaron en el diseño de mobiliario, incluso algunos de ellos llegaron empresas destinadas al diseño y la fabricación.
Por eso hoy nos desplazamos a Santiago de Compostela para conocer el trabajo que realizan en domohomo. Estudio de arquitectura y diseño que nace en 2011 en Santiago de Compostela de la mano de Elena López y Xulio Turnes, ambos arquitectos licenciados en 2005 por la Escuela de Arquitectura de A Coruña.
Elena inició su carrera profesional colaborando con estudios de arquitectura, y luego como arquitecta en una empresa constructora de ámbito nacional.
A Xulio le pierde la madera, probablemente porque creció viendo a su padre trabajar este material, carpintero-ebanista de oficio. Para ampliar su formación en materiales y técnicas tradicionales cursó el Máster en renovación urbana y rehabilitación por la Universidad de Santiago de Compostela, conocimientos que aplicó en los proyectos desarrollados en CosmoArquitectura entre 2006 y 2011.
domohomo es la combinación de Xulio y Elena, de sus experiencias vitales y profesionales, dando como resultado una manera de trabajar que ha sido reconocida con numerosos premios.
Más recientemente, han sido reconocidos por sus trabajos en el campo del diseño de producto, tanto en colecciones de autoedición, como para particulares o administración.
Sin más preámbulos, os dejamos con la charla que hemos tenido, esperamos que disfrutéis tanto como nosotros.
Silla Muros
Aparte de la labor “más tradicional” del arquitecto, desde hace unos años dedicáis una parte de vuestro trabajo al diseño de mobiliario ¿cómo y cuándo surge el camino?
Surgió fruto de un proyecto de rehabilitación en la villa de Muros. Entramos a colaborar como arquitectos directores de obra, por petición de una buena amiga nuestra que, en aquel entonces, por circunstancias profesionales, no se podía hacer cargo de la dirección. La obra resultó bastante complicada, ya que era un edificio en ruina y no se había podido hacer un levantamiento exhaustivo. Así que, a cada paso, se tenía que ir dando una respuesta específica a cada situación que se encontraba.
En ese sentido, la madera, que había sido elegida como material principal, permitía adaptarse perfectamente a cada contingencia. En nuestro afán de seguir experimentando con dicho material, concretamente, con la madera de castaño surgió la silla Muros, pero también movidos por el deseo de legarle un pequeño testimonio a nuestra amiga, Alba, que nos había permitido ser partícipes de este proyecto.
Algunas facetas de la profesión han sido denostadas ¿por qué habéis enfocado parte de la labor de vuestro estudio a esta rama?
Como comentábamos, surgió casualmente. Sin embargo, nuestros diseños empezaron a gustar y aparecieron encargos. Dado que el nivel de encargos profesionales, más típicamente de arquitectos no abundan, no nos costó nada apostar por esta línea.
De todos los materiales disponibles en el mercado, os habéis decantando por trabajar exclusivamente en madera ¿Por qué?
En absoluto, no renunciamos, a priori, a trabajar con otros materiales. De hecho, trabajar con otros materiales lo vemos como una oportunidad para seguir experimentando, ya que cada material tiene sus particularidades, propiedades, formas, etc. y conocer esa esencia siempre es un estímulo para ir más allá.
No obstante, la madera es un material que abunda en nuestra región y sigue existiendo una amplia red de carpinteros-artesanos que hace más fácil poder ejecutar nuestros diseños. Contar con estos profesionales es, sin duda, un valor y sería una lástima no aprovecharlo.
¿Cuáles son vuestras referencias?
Sin ir más lejos, podríamos mencionar la figura de Arturo Álvarez y de todo su equipo, nos parece un ejemplo.
2W chair
¿Cómo es proceso de diseño, desarrollo y comercialización de vuestros productos?
Tenemos dos líneas bien diferenciadas. Por un lado, seguimos con diseños de autoedición, proyectos totalmente personales en los que ahondamos en temas que nos interesan y de forma muy libre, ver nuestra última creación 2W chair.
Por otro lado, encargos personales en los que debemos dar respuesta a lo demandado, ya sea por parte de particulares ver serie Brigantium (I y II) o por parte de la administración, ver marquesinas para la Xunta. Cualquiera de las dos líneas nos gusta y esperemos poder sumar pronto una tercera, dirigida a la industria.
¿A qué segmento de clientes os dirigís?
Respuesta en la anterior: particulares y administración, esperemos que pronto industria.
¿Cuáles son los encargos más demandados?
Por el momento, los encargos han sido muy variados y, precisamente, esa heterogeneidad nos estimula, ya que cada proyecto se presenta como una oportunidad nueva de experimentar. Nos gusta definir nuestros diseños como lugares de experimentación. A diferencia de la arquitectura, los tiempos son mucho más cortos; uno diseña y enseguida ve una materialización.
¿Cómo utilizáis las nuevas tecnologías? ¿La “red” ha facilitado vuestra labor?
Ha sido muy impactante ver como gente de Nueva York, Milán o Madrid se ha interesado por nuestros diseños, y todo, gracias a internet. Sin duda, sin este medio nunca hubiéramos llegado a tanta gente. No obstante, no deja de ser un arma de doble filo, ya que, si bien es cierto que nos proyecta a un público muy amplio, no es menos cierto que nos obliga a “competir”, en pie de igualdad, con un sinfín de otros diseñadores; aunque no deja de ser atractivo.
Brigantium
La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?
La arquitectura ha sufrido una época muy convulsa, a ella se le ha sumado un sinfín de circunstancias que han dificultado aún más su práctica, como son los casos que citas. Es paradójico ver cómo, por un lado, se ha des-regularizado la actividad, pero, en cambio, se ha sobre-regularizado su marco legal a todos los niveles, convirtiendo la profesión más en una tarea jurídica que propiamente arquitectónica. Un simple vistazo a ejemplos centroeuropeos, tal vez nos ayudara a recuperar el foco.
¿Cómo veis el futuro de la arquitectura? ¿Y el de la profesión?
La arquitectura suele ser un ejercicio de imaginar, crear o articular algo donde no lo existe…
El arquitecto suele ser el profesional mejor dotado para dicha acción, por lo tanto, creemos que estamos, en un momento, donde más que nunca debemos sacar provecho de esa cualidad.
¿Qué mejoras creéis que son fundamentales y que deberían ser puestas en marcha de forma inmediata?
Solía plantearnos, un profesor nuestro, la siguiente tesitura:
Ante una operación de vida o muerta, en manos de qué médico nos gustaría estar, ¿del mejor o del más barato?
Nos parece muy perjudicial para el ejercicio de la profesión que ante cualquier concurso público prime, preferentemente, el factor económico y nunca el de calidad. Sin llegar al dramatismo del caso del paciente ante una operación de vida o muerte, deberíamos reflexionar sobre el alcance de nuestro trabajo. La actuación sobre un espacio/edificio público tiene unas consecuencias importantes para la sociedad. Por un lado, porque va a ser seguramente un trabajo que perdure en el tiempo, es decir, independientemente de que una intervención sea buena o mala va a afectar al conjunto de la sociedad durante un largo período.
Por otro lado, nuestros proyectos atañen a gran parte de la sociedad, eso nos lleva a dos reflexiones; uno, la sociedad debería tener mayor voz a la hora de elegir un proyecto y, dos, la sociedad, en general, como usuaria de esa intervención debería poder expresar la pertinencia de un proyecto u otro, más allá del aspecto económico.
Además, existe una gran perversión entorno a este sistema, ya que las contrataciones se inician en unos términos y luego se concluyen con otros bien distintos, véanse todos los sobrecostes de obras públicas… Por no hablar de la amplia terminología que surge ante los concursos: concursos restringidos, por invitación, fraccionados (para no superar x cantidad de dinero) etc.
Marquesina Xunta
¿Qué opináis de los arquitectos que “emprenden” en nuevos campos?
La palabra “emprender” se ha pervertido hasta límites inimaginables y, a veces, sólo esconde mera subsistencia. Nos quedaríamos mejor con la palabra “ilusión”. Cualquier camino iniciado desde ese principio puede ser maravilloso.
¿Estáis contentos con la trayectoria realizada hasta ahora? ¿Qué proyectos de futuro os esperan?
Todos nuestros trabajos nos han servido de aprendizaje, pero, al mismo tiempo, en todos ellos nos hubiera gustado ir más allá, profundizar más. Uno siempre convive con un cierto grado de insatisfacción. El futuro, ¿quién sabe?
Para acabar, ¿qué les aconsejaríais a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?
Que se apasionen mucho por lo que hacen y que, en la medida de lo posible, exploren “territorios” desconocidos.
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Elena y Xulio su tiempo y predisposición con este pequeño espacio.
[:gl]Elena López e Xulio Turnes, domohomo arquitectos
Ao longo da historia os grandes mestres da arquitectura profundaron no deseño de mobiliario, mesmo algúns deles chegaron empresas destinadas ao deseño e a fabricación.
Por iso hoxe desprazámonos a Santiago de Compostela para coñecer o traballo que realizan en domohomo. Estudo de arquitectura e deseño que nace en 2011 en Santiago de Compostela da man de Elena López e Xulio Turnes, ambos os arquitectos licenciados en 2005 pola Escola de Arquitectura da Coruña.
Elena iniciou a súa carreira profesional colaborando con estudos de arquitectura, e logo como arquitecta nunha empresa construtora de ámbito nacional.
A Xulio pérdelle a madeira, probablemente porque creceu vendo ao seu pai traballar este material, carpinteiro-ebanista de oficio. Para ampliar a súa formación en materiais e técnicas tradicionais cursou o Máster en renovación urbana e rehabilitación pola Universidade de Santiago de Compostela, coñecementos que aplicou nos proxectos desenvolvidos en CosmoArquitectura entre 2006 e 2011.
domohomo. é a combinación de Xulio e Elena, das súas experiencias vitais e profesionais, dando como resultado unha maneira de traballar que foi recoñecida con numerosos premios.
Máis recentemente, foron recoñecidos polos seus traballos no campo do deseño de produto, tanto en coleccións de autoedición, como para particulares ou administración.
Sen máis preámbulos, deixámosvos coa charla que tivemos, esperamos que gocedes tanto como nós.
Cadeira Muros
Á parte do labor “máis tradicional” do arquitecto, desde hai uns anos dedicades unha parte do voso traballo ao deseño de mobiliario como e cando xorde o camiño?
Xurdiu froito dun proxecto de rehabilitación na vila de Muros. Entramos a colaborar como arquitectos directores de obra, por petición dunha boa amiga nosa que, naquel entón, por circunstancias profesionais, non se podía facer cargo da dirección. A obra resultou bastante complicada, xa que era un edificio en ruína e non se puido facer un levantamento exhaustivo. Así que, a cada paso, tíñase que ir dando unha resposta específica a cada situación que se atopaba.
Nese sentido, a madeira, que fora elixida como material principal, permitía adaptarse perfectamente a cada continxencia. No noso afán de seguir experimentando co devandito material, concretamente, coa madeira de castiñeiro xurdiu a cadeira Muros, pero tamén movidos polo desexo de legarlle un pequeno testemuño á nosa amiga, Alba, que nos permitía ser partícipes deste proxecto.
Algunhas facetas da profesión foron deostadas por que enfocastes parte do labor do voso estudo a esta rama?
Como comentabamos, xurdiu casualmente. Con todo, os nosos deseños empezaron a gustar e apareceron encargos. Dado que o nivel de encargos profesionais, máis tipicamente de arquitectos non abundan, non nos custou nada apostar por esta liña.
De todos os materiais dispoñibles no mercado, vos habedes decantando por traballar exclusivamente en madeira Por que?
En absoluto, non renunciamos, a priori, a traballar con outros materiais. De feito, traballar con outros materiais vémolo como unha oportunidade para seguir experimentando, xa que cada material ten as súas particularidades, propiedades, formas, etc. e coñecer esa esencia sempre é un estímulo para ir máis aló.
Con todo, a madeira é un material que abunda na nosa rexión e segue existindo unha ampla rede de carpinteiros-artesáns que fai máis fácil poder executar os nosos deseños. Contar con estes profesionais é, sen dúbida, un valor e sería unha mágoa non aproveitalo.
Cales son as vosas referencias?
Sen ir máis lonxe, poderiamos mencionar a figura de Arturo Álvarez e de todo o seu equipo, parécenos un exemplo.
2W chair
Como é proceso de deseño, desenvolvemento e comercialización dos vosos produtos?
Temos dúas liñas ben diferenciadas. Por unha banda, seguimos con deseños de autoedición, proxectos totalmente persoais nos que profundamos en temas que nos interesan e de forma moi libre, ver a nosa última creación 2W chair.
Doutra banda, encargos persoais nos que debemos dar resposta ao demandado, xa sexa por parte de particulares ver serie Brigantium (I e II) ou por parte da administración, ver marquesiñas para a Xunta. Calquera das dúas liñas gústanos e esperemos poder sumar pronto unha terceira, dirixida á industria.
A que segmento de clientes dirixídesvos?
Resposta na anterior: particulares e administración, esperemos que pronto industria.
Cales son os encargos máis demandados?
Polo momento, os encargos foron moi variados e, precisamente, esa heteroxeneidade estimúlanos, xa que cada proxecto preséntase como unha oportunidade nova de experimentar. Gústanos definir os nosos deseños como lugares de experimentación. A diferenza da arquitectura, os tempos son moito máis curtos; un deseña e enseguida ve unha materialización.
Como utilizades as novas tecnoloxías? A “red” facilitou o voso labor?
Foi moi impactante ver como xente de Nova York, Milán ou Madrid interesouse polos nosos deseños, e todo, grazas a internet. Sen dúbida, sen este medio nunca chegásemos a tanta xente. Con todo, non deixa de ser unha arma de dobre fío, xa que, aínda que é certo que nos proxecta a un público moi amplo, non é menos certo que nos obriga a “competir”, en pé de igualdade, cunha infinidade doutros deseñadores; aínda que non deixa de ser atractivo.
Brigantium
A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedade laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?
A arquitectura sufriu unha época moi convulsa, a ela sumóuselle unha infinidade de circunstancias que dificultaron aínda máis a súa práctica, como son os casos que citas. É paradoxal ver como, por unha banda, se ha deas-regularizado a actividade, pero, en cambio, hase sobre-regularizado o seu marco legal a todos os niveis, convertendo a profesión máis nunha tarefa xurídica que propiamente arquitectónica. Unha simple ollada a exemplos centroeuropeos, talvez axudásenos a recuperar o foco.
Como vedes o futuro da arquitectura? E o da profesión?
A arquitectura adoita ser un exercicio de imaxinar, crear ou articular algo onde non o existe…
O arquitecto adoita ser o profesional mellor dotado para a devandita acción, por tanto, cremos que estamos, nun momento, onde máis que nunca debemos sacar proveito desa calidade.
Que melloras creedes que son fundamentais e que deberían ser postas en marcha de forma inmediata?
Adoitaba expornos, un profesor noso, a seguinte tesitura:
Ante unha operación de vida ou morta, en mans de que médico gustaríanos estar, do mellor ou do máis barato?
Parécenos moi prexudicial para o exercicio da profesión que ante calquera concurso público prime, preferentemente, o factor económico e nunca o de calidade. Sen chegar ao dramatismo do caso do paciente ante unha operación de vida ou morte, deberiamos reflexionar sobre o alcance do noso traballo. A actuación sobre un espazo/edificio público ten unhas consecuencias importantes para a sociedade. Por unha banda, porque vai ser seguramente un traballo que perdure no tempo, é dicir, independentemente de que unha intervención sexa boa ou mala vai afectar ao conxunto da sociedade durante un longo período.
Doutra banda, os nosos proxectos incumben a gran parte da sociedade, iso lévanos a dúas reflexións; un, a sociedade debería ter maior voz á hora de elixir un proxecto e, dous, a sociedade, en xeral, como usuaria desa intervención debería poder expresar a pertinencia dun proxecto ou outro, máis aló do aspecto económico.
Ademais, existe unha gran perversión contorna a este sistema, xa que as contratacións inícianse nuns termos e logo conclúense con outros ben distintos, véxanse todos os sobrecustos de obras públicas? Por non falar da ampla terminoloxía que xorde ante os concursos: concursos restrinxidos, por invitación, fraccionados (para non superar x cantidade de diñeiro) etc.
Marquesiña Xunta
Que opinades dos arquitectos que “emprenden” en novos campos?
A palabra “emprender” hase pervertido ata límites inimaxinables e, ás veces, só esconde mera subsistencia. Quedariamos mellor coa palabra ?ilusión?. Calquera camiño iniciado desde ese principio pode ser marabilloso.
Estades contentos coa traxectoria realizada ata agora? Que proxectos de futuro espéranvos?
Todos os nosos traballos servíronnos de aprendizaxe, pero, ao mesmo tempo, en todos eles gustásenos ir máis aló, profundar máis. Un sempre convive cun certo grao de insatisfacción. O futuro, quen sabe?
Para acabar, que lles aconsellariades aos actuais estudantes e futuros profesionais de arquitectura?
Que se apaixonen moito polo que fan e que, na medida do posible, exploren “territorios” descoñecidos.
Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Ouro. Agradecer a Elena e Xulio o seu tempo e predisposición con este pequeno espazo.
[:en]Elena López and Xulio Turnes, domohomo arquitectos
Along the history the big teachers of the architecture penetrated into the design of furniture, enclosed some of them there came companies destined for the design and the manufacture.
Because of it today we move to Santiago de Compostela to know the work that they realize in domohomo. Study of architecture and design that it is born in 2011 in Santiago de Compostela of the hand of Elena Lopez and Xulio Turnes, both architects licensed in 2005 by the School of Architecture of A Coruña.
Elena initiated his professional career collaborating with studies of architecture, and then like arquitecta in a construction company of national area.
To Xulio it loses the wood, probably because it grew seeing his father this material working, carpenter – cabinet-maker of trade. To extend his formation in materials and traditional technologies it dealed the Máster in urban renovation and rehabilitation for the University of Santiago de Compostela, knowledge that it applied in the projects developed in CosmoArquitectura between 2006 and 2011.
domohomo is the combination of Xulio and Elena, of his vital and professional experiences, giving like proved a way of working that has been recognized by numerousprizes.
More recently, they have been recognized by his works in the field of the design of product, so much in collections of autoedition, since for individuals or administration.
Ado preambles, we leave you with the chat that we have had, hope that you enjoy so much as us.
Muros Chair
Apart from the “more traditional” labor of the architect, for a few years you dedicate a part of your work to the design of furniture how and when does way arise?
There arose fruit of a project of rehabilitation in the villa of Walls. We begin to collaborate as architects the directors of work, for request of a good friend of ours that, in those days, for professional circumstances, it was not possible to take charge of the direction. The work turned out to be complicated enough, since it was a building in ruin and one could not have done an exhaustive raising. So, to every step, it had to go away giving a specific response to every situation that one was finding.
In this sense, the wood, which had been chosen as principal material, was allowing to adapt perfectly to every contingency. In our zeal to continue experimenting with the above mentioned material, concretely, with the wood of chestnut-tree the Muros chair aroses, but also moved by the desire to bequeath a small testimony to our friend, Alba, who had allowed us to be participants of this project.
Some facets of the profession have been insults why have you focused part of the labor of your study on this branch?
As we were commenting, it arose by chance. Nevertheless, our designs started pleasing and orders appeared. Provided that the level of professional orders, more typically in architects they do not abound, it was not difficult anything to us to bet for this line.
Of all the available materials on the market, you are praising for being employed exclusively at wood why?
By no means, we do not give up working, a priori, with other materials. In fact, to work with other materials we see it as an opportunity to continue experimenting, since every material has his particularities, properties, forms, etc. And to know this essence always is a stimulus to go beyond.
Nevertheless, the wood is a material that abounds in our region and there continues existing a carpenter – craftsmen’s wide network that it makes easier to be able to execute our designs. To possess these professionals is, undoubtedly, a value and it would be a shame not to take advantage of it.
Which are your references?
Without going beyond, we might mention the figure of Arturo Álvarez and of all his equipment, it looks like to us an example.
2W chair
How is it process of design, development and commercialization of your products?
We have two differentiated well lines. On the one hand, we continue with designs of autoedition, totally personal projects in which we go deeply into topics in that we are interested and of very free form, to see our last creation 2W chair.
On the other hand, personal orders in which we must give response to the demanded, already be on the part of individuals to see series Brigantium (I and the IInd) or on the part of the administration, to see marquees for the Autonomous government of Galicia. Any of two lines we like and let’s expect to be able to add soon third one, directed the industry.
To what clients’ segment do you go?
Response in the previous one: individuals and administration, let’s wait that prompt industry.
Which are the orders more defendants?
For the present time, the orders have been very varied and, precisely, this heterogeneity stimulates us, since every project appears as a new opportunity to experiment. We like to define our designs as places of experimentation. Unlike the architecture, the times are much more short; he designs one and immediately it sees a materialization.
How do you use the new technologies? Has “network” facilitated your labor?
It has been very striking to see as people of New York, Milan or Madrid has been interested for our designs, and everything, thanks to Internet. Undoubtedly, without this way we had never come to so many people. Nevertheless, it does not stop being an arma de doble filo, since, though it is true that it us projects to a very wide public, it is not less true than us binds to “competing”, in foot of equality, with an endless number of other designers; though it does not stop being an attraction.
Brigantium
The architecture, it has opened many fronts of battle (LSP, Bologna, unemployment, labor precariousness, Spades, ETSAs, emigration, communication, etc), will not they be too much for the existing polarization inside the same one?
The architecture has suffered a very convulsed epoch, to her there has added an endless number of circumstances that have impeded furthermore his practice, since they are the cases that you mention. It is paradoxical to see how, on the one hand, there is des – regularized the activity, but, on the other hand, there is on regularized his legal frame to all the levels, turning the profession more into a task juridical that properly architectural. A simple glimpse to Central European examples, maybe was helping us to recover the area.
How do you see the future of the architecture? And that of the profession?
The architecture is in the habit of being an exercise of imagining, creating or articulating something where it it does not exist…
The architect is in the habit of being the professional best endowed for the above mentioned action, therefore, we think that we are, in a moment, where more that we must never extract profit of this quality.
What improvements you believe that they are fundamental and that they should be started of immediate form?
It was in the habit of raising us, our teacher, the following attitude:
Before an operation of life or died, in hands of what doctor we would like to be, of the best or of the cheapest?
It seems to us to be very harmful to the exercise of the profession that before any public contest never gives priority, preferably, to the economic factor and that of quality. Without coming to the dramatic quality of the case of the patient before an operation of life or death, we should think about the scope of our work. The action on a public space / building has a few important consequences for the company. On the one hand, because it is going to be surely a work that lasts in the time, that is to say, independently of that an intervention is good or bad it is going to concern the set of the company during a long period.
On the other hand, our projects concern great part of the company, it takes us to two reflections; one, the company should have major voice at the moment of choosing a project and, two, the company, in general, since usuaria of this intervention it should be able to express the relevancy of a project or other one, beyond the economic aspect.
In addition, a great perversion exists I half-close to this system, since the contractings begin in a few terms and then they conclude with different well others, there be seen all the extra charges of public works … For not speaking about the wide terminology that arises before the contests: restricted contests, for invitation, divided (not to overcome x quantity of money) etc.
Xunta Marquee
What do you think of the architects who “undertake” in new fields?
The word to “undertake” has been perverted up to unimaginable limits and, sometimes, only he hides mere subsistence. We would remain better with the word “illusion”. Any way initiated from this beginning can be wonderful.
Are you satisfied with the path realized till now? What projects of future do wait?
All our works have used us as learning, but, at the same time, in all of them we had liked to go beyond, to penetrate more. One always coexists with a certain degree of dissatisfaction. The future, who does know?
To finish, what would you advise the current students and future professionals of architecture?
That apasionen much for what they do and that, as far as possible, explore unknown “territories”.
Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Elena and Xulio his time and predisposition with this small space.
El proyecto consiste en la rehabilitación y ampliación de una casa rural (CASA TMOLO) y de un corral con pajar adyacente (EL PAJAR). La intervención propuesta para la Casa Tmolo da respuesta a varios condicionantes: unificar en un solo volumen las estructuras agregadas a la construcción principal, resolver el cambio de rasante hacía el sureste y respetar el uso de ciertos materiales. La respuesta estructural conserva y consolida los muros de mampostería existentes manteniendo su función portante para acoger encima un caparazón de hormigón blanco, definiendo los muros de la primera planta, bajo-cubierta y cubierta.
El caparazón de hormigón se recorta en distintos puntos para acoger los elementos característicos de la vivienda pre-existente: balcón en esquina, huecos que iluminan una galería a doble altura orientada a sur, y aperturas a norte. Además, la construcción de la envolvente de hormigón apoyada sobre los muros de mampostería permite liberar grandes luces en planta baja y configurar así otro de los espacios característicos de la tipología asturiana: el porche. Una vez definida la envolvente, el espacio interior de la vivienda se materializa mediante una estructura metálica ligera que se adosa o separa de esta en función de las necesidades de luz y accesibilidad.
De esta manera se libera un espacio en triple altura en la zona norte de la vivienda que permite la entrada de luz y el despliegue de una escalera metálica que da acceso a las distintas estancias de la casa.
Obra: Casa Tmolo
Año: 2007 – 2013
Emplazamiento: Granda de Abajo, Concejo de Parres, Asturias, España
Superficie: 414 m2
Cliente: privado
Autores: PYO arquitectos (Ophélie Herranz Lespagnol, Paul Galindo Pastre)
Colaboradores: Carlos Mínguez Carrasco
Estructura: Juan Rey (mecanismo)
Constructor: Roberto Labra Rodríguez
Aparejador: Fernando Suárez Otero
Fotografía: ImagenSubliminal / Miguel de Guzman+Rocio Romero + pyoarquitectos.com
[:gl]
O proxecto consiste na rehabilitación e ampliación dunha casa rural (CASA TMOLO) e dun curral con palleira adxacente (A PALLEIRA). A intervención proposta para a Casa Tmolo dá resposta a varios condicionantes: unificar nun só volume as estruturas agregadas á construción principal, resolver o cambio de rasante facía o sueste e respectar o uso de certos materiais. A resposta estrutural conserva e consolida os muros de mampostería existentes mantendo a súa función portante para acoller encima un caparazón de formigón branco, definindo os muros da primeira planta, baixo-cuberta e cuberta.
O caparazón de formigón recórtase en distintos puntos para acoller os elementos característicos da vivenda pre-existente: balcón en esquina, ocos que iluminan unha galería a dobre altura orientada a sur, e aperturas a norte. Ademais, a construción da envolvente de formigón apoiada sobre os muros de mampostería permite liberar grandes luces en planta baixa e configurar así outro dos espazos característicos da tipoloxía asturiana: o soportal. Unha vez definida a envolvente, o espazo interior da vivenda materialízase mediante unha estrutura metálica lixeira que se encosta ou separa desta en función das necesidades de luz e accesibilidade.
Desta maneira libérase un espazo en tripla altura na zona norte da vivenda que permite a entrada de luz e o despregamento dunha escaleira metálica que dá acceso ás distintas estancias da casa.
Obra: Casa Tmolo
Ano: 2007 – 2013
Emprazamento: Granda de Abajo, Concejo de Parres, Asturias, España
Superficie: 414 m2
Cliente: privado
Autores: PYO arquitectos (Ophélie Herranz Lespagnol, Paul Galindo Pastre)
Colaboradores: Carlos Mínguez Carrasco
Estructura: Juan Rey (mecanismo)
Constructor: Roberto Labra Rodríguez
Aparelldor: Fernando Suárez Otero
Fotografía: ImagenSubliminal / Miguel de Guzman+Rocio Romero + pyoarquitectos.com
[:en]
Before its conversion, the farmhouse was untouched for over five decades and needed a complete renovation to be adapted for contemporary needs. There were two construction sites: the main house and a stable. The main house was in a very bad condition, overgrown with vegetation, and numerous repairs had to be made to make it livable. The stone and timber structure of the stable was significantly deteriorated and most of the walls had to be replaced.
The position and materiality of the architecture was maintained although given the farm’s crumbling state, the new facade of the the main house was reconstructed with white concrete and local stone.
In the main house, an insulating lining forms the new load-bearing structure, reinforcing the old stone walls and providing thermal insulation. The parts of the façade formerly of stone and brick weatherboarding were replaced by a monolithic wall of insulating concrete with formwork which reproduces the former texture of the timber. Windows sit within deep recesses and can be screened behind large wooden shutters that reference the style of stable doors.
Located on a steep south facing mountain slope overlooking the valley, the main house clings to a site with a 2 meter difference in level between the north and the south facade. In harmony with the slope of the terrain, the staggered arrangement of the ground floor levels provides a sequence of connected spaces avoiding conventional interior partitions. In the interior, supporting walls were replaced by light metal pillars, opening up a large triple-height living room along the entire length of the building, which allows daylight to enter. A generous metal staircase gives access to the different rooms of the house.
Work: Tmolo House
Year: 2007 – 2013
Location: Granda de Abajo, Concejo de Parres, Asturias, Spain
Area: 414 m2
Client: private
Authors: PYO arquitectos (Ophélie Herranz Lespagnol, Paul Galindo Pastre)
Development design collaborator: Carlos Mínguez Carrasco
Structure: Juan Rey (mecanismo)
Building contractor: Roberto Labra Rodríguez
Quantity surveyor: Fernando Suárez Otero
Photography: ImagenSubliminal / Miguel de Guzman+Rocio Romero + pyoarquitectos.com
El festival se celebrará el fin de semana del 30 de septiembre y 1 de octubre 2017, con la apertura de más de 100 edificios y espacios urbanos. La última edición recibió más de 40.000 visitantes.
La tercera edición de Open House Madrid acoge algunas novedades como la apertura de los emblemáticos edificios Castellana 81, el IE Paper Pavilion del arquitecto japonés Shigeru Ban quien obtuvo el premio Pritzker 2014 o la galería privada de arte Espacio Solo de estudio Herreros.
Se mantienen las visitas a espacios singulares de la última edición como la Gran Logia de España, el Instituto del Patrimonio Cultural “la Corona de Espinas” de Fernando Higueras, o el Palacio de Buenavista que actualmente tiene 2 años de lista de espera para las visitas.
La apertura de espacios se completa con un calendario de actividades paralelas relacionadas con la arquitectura y el urbanismo, entre ellos el Congreso Open House que este año lleva como título “Las ciudades del Futuro: de Roma a Marte” y contará con invitados ilustres como arquitectos o científicos de la NASA.
Se ha presentado un avance de la tercera edición del festival de arquitectura y ciudad Open House Madrid en el edificio Castellana 81, proyecto de Francisco Javier Sáenz de Oiza. El arquitecto navarro será reconocido en esta edición del festival con una ruta que recorrerá parte de su legado en la ciudad. Además del citado edificio se podrán visitar las Torres Blancas, el ruedo de la M-30 y el edificio de oficinas en la avenida Pio XII.
Castellana 81 es uno de los proyectos más emblemáticos de Sáenz de Oiza y recientemente ha sido sometido a una ambiciosa rehabilitación que acaba de finalizar, a cargo de Ruiz Barbarín Arquitectos– ARQUIMANIA. Esta es una de las novedades que se incorporan al circuito de edificios del festival este año, junto con el Paper Pavilion, del premiado arquitecto japonés Shigeru Ban, o la casa Lucio Muñoz de Fernando Higueras.
Además se mantienen en el programa espacios singulares que contaron con gran éxito en anteriores ediciones como la Gran Logia de España, el Instituto del Patrimonio Cultural “la Corona de Espinas” de Fernando Higueras, o el Palacio de Buenavista que actualmente tiene 2 años de lista de espera para las visitas y que se podrá ver en ocasión del festival.
También están programadas visitas especiales a estudios de interiorismo, arquitectura, talleres artísticos, viviendas privadas y rutas históricas por la ciudad.
Los colaboradores ARUP, Propamsa, Figueras, Idealista y ST Sociedad de Tasación organizarán actividades paralelas y rutas destacadas dentro del festival.
La mayoría de espacios no requieren inscripción previa para acceder a la visita. Para aquellos que la requieren, las inscripciones previas se podrán realizar en la web a finales del mes de septiembre.
[:gl]
O festival celebrarase o fin de semana do 30 de setembro e 1 de outubro 2017, coa apertura de máis de 100 edificios e espazos urbanos. A última edición recibiu máis de 40.000 visitantes.
A terceira edición de Open House Madrid acolle algunhas novidades como a apertura dos emblemáticos edificios Castelá 81, o IE Paper Pavilion do arquitecto xaponés Shigeru Ban quen obtivo o premio Pritzker 2014 ou a galería privada de arte Espazo Só de estudo Herreros.
Mantéñense as visitas a espazos singulares da última edición como a Gran Logia de España, o Instituto do Patrimonio Cultural “a Coroa de Espiñas” de Fernando Higueras, ou o Palacio de Buenavista que actualmente ten 2 anos de lista de espera para as visitas.
A apertura de espazos complétase cun calendario de actividades paralelas relacionadas coa arquitectura e o urbanismo, entre eles o Congreso Open House que este ano leva como título “As cidades do Futuro: de Roma a Marte” e contará con invitados ilustres como arquitectos ou científicos da NASA.
Presentouse un avance da terceira edición do festival de arquitectura e cidade Open House Madrid no edificio Castelá 81, proxecto de Francisco Javier Sáenz de Oiza. O arquitecto navarro será recoñecido nesta edición do festival cunha ruta que percorrerá parte do seu legado na cidade. Ademais do citado edificio poderanse visitar as Torres Brancas, o rodo da M-30 e o edificio de oficinas na avenida Pio XII.
Castelá 81 é un dos proxectos máis emblemáticos de Sáenz de Oiza e recentemente foi sometido a unha ambiciosa rehabilitación que acaba de finalizar, a cargo de Ruiz Barbarín Arquitectos– ARQUIMANIA. Esta é unha das novidades que se incorporan ao circuíto de edificios do festival este ano, xunto co Paper Pavilion, do premiado arquitecto xaponés Shigeru Ban, ou a casa Lucio Muñoz de Fernando Higueras.
Ademais mantéñense no programa espazos singulares que contaron con gran éxito en anteriores edicións como a Gran Logia de España, o Instituto do Patrimonio Cultural ?a Coroa de Espiñas? de Fernando Higueras, ou o Palacio de Buenavista que actualmente ten 2 anos de lista de espera para as visitas e que se poderá ver en ocasión do festival.
Tamén están programadas visitas especiais a estudos de interiorismo, arquitectura, talleres artísticos, vivendas privadas e rutas históricas pola cidade.
Os colaboradores ARUP, Propamsa, Figueras, Idealista e ST Sociedad de Tasación organizarán actividades paralelas e rutas destacadas dentro do festival.
A maioría de espazos non requiren inscrición previa para acceder á visita. Para aqueles que a requiren, as inscricións previas poderanse realizar na web a finais do mes de setembro.
[:en]
The festival will be celebrated the weekend of September 30 and October 1, 2017, with the opening of more than 100 buildings and urban spaces. The last edition received more than 40.000 visitors.
Open House’s third edition Madrid receives some innovations as the Castilian opening of the emblematic buildings 81, the IE Paper Pavilion of the Japanese architect Shigeru Ban who obtained the prize Pritzker 2014 or the gallery deprived of art Espacio Solo by estudio Herreros.
The visits are kept to singular spaces of the last edition as the Gran Logia de España, the Institute of the Cultural Heritage “the Crown of Thorns” by Fernando Higueras, or Buenavista Palace that nowadays has 2 years of waiting-list for the visits.
The opening space is completed by a calendar of parallel activities related to the architecture and the urbanism, between them the Congress Open House that this year takes as title “The cities of the Future: of Rome to Mars” and it will possess illustrious guests like architects or scientists of the NASA.
Open House has appeared an advance of the third edition of the festival of architecture and city Madrid in the building Castilian 81, I project Francisco Javier Sáenz de Oiza‘s. The of Navarre architect will be recognized in this edition of the festival by a route that will cross part of his legacy in the city. Besides the mentioned building there will be able to be visited the White Towers, the turn of the M-30 and the office block in the avenue Pio XII..
Castellana 81 it is one of the Sáenz de Oiza’s most emblematic projects and recently it has been submitted to an ambitious rehabilitation that it has just finished, at the expense of Ruiz Barbarín Arquitectos-ARQUIMANIA. This one is one of the innovations that join to the building circuit of the festival this year, together with the Paper Pavilion, of the winning Japanese architect Shigeru Ban, or the Lucio Muñoz House by Fernando Fig trees.
In addition there are kept in the program singular spaces that possessed great success in previous editions as the Great Lodge of Spain, the Institute of the Cultural Heritage “the Crown of Thorns” of Fernando Higueras, or Buenavista Palace that nowadays has 2 years of waiting-list for the visits and that it will be possible see in occasion of the festival.
Also special visits are programmed to studies of interiorismo, architecture, artistic workshops, private housings and historical routes for the city.
The collaborators ARUP, Propamsa, Figueras, Idealista and ST Sociedad de Tasación will organize parallel activities and routes emphasized inside the festival.
The majority of spaces do not need previous inscription to accede to the visit. For those that need it, the previous inscriptions will be able to be realized in the web at the end of September.
En un primer vistazo algo no encaja, pero por contra, el conjunto irradia un magnetismo atrayente.
Jean Prouvé construyó junto a Charlotte Perriand este prototipo para el Salón de Artes Domésticas frente al Grand Palais de París. Tiempo después fue desmantelado, pero aún se conservan algunas imágenes y esquemas.
Diseñada para trabajadores del petróleo radicados en el Sahara. La Maison Saharienne de 1938, podría resumirse como una gran cubierta, que cubría dos cabinas, una para dormir y otra para vivir.
Jean Prouvé y Charlotte Perriand. Maison Saharienne, 1938
La cubierta parasol parece apoyarse en unos leves pilares, pero son demasiado livianos para soportar compresión alguna, ademas de presentarse en ángulos, que desde luego no parecen responder a la gravedad. Eso es lo que no encaja.
La lámina de la cubierta parece describir una curva aleatoria, banal, pero lo cierto es que describe su propia deformada. Apoyada únicamente en las vigas centrales, la cubierta se flecha hasta alcanzar el equilibrio que su propia deformación establece, así que Prouvé introduce esos pilarillos laterales a modo de estabilizadores, de tensores o fijaciones, que con el mínimo esfuerzo posible se oponen al viento, que quiere sacar la lámina de la cubierta de su monótona estabilidad.
Jaimas tradicional del Sahara
Al fin y al cabo, Prouvé y Perriand únicamente reinterpretaron el lenguaje oculto de la forma de las jaimas tradicionales del Sahara.
Íñigo García Odiaga. arquitecto
San Sebastián. febrero 2015[:gl]Jean Prouvé e Charlotte Perriand | Fonte: undiaunaarquitecta.wordpress.com
Nunha primeira ollada algo non encaixa, pero por contra, o conxunto irradia un magnetismo atrayente.
Jean Prouvé construíu xunto a Charlotte Perriand este prototipo para o Salón de Artes Domésticas fronte ao Grand Palais de París. Tempo despois foi desmantelado, pero aínda se conservan algunhas imaxes e esquemas.
Deseñada para traballadores do petróleo radicados no Sahara. A Maison Saharienne de 1938, podería resumirse como unha gran cuberta, que cubría dúas cabinas, unha para durmir e outra para vivir.
Jean Prouvé e Charlotte Perriand. Maison Saharienne, 1938
O cuberta parasol parece apoiarse nuns leves alicerces, pero son demasiado liviáns para soportar compresión algunha, ademas de presentarse en ángulos, que desde logo non parecen responder á gravidade. Iso é o que non encaixa.
A lámina da cuberta parece describir unha curva aleatoria, banal, pero o certo é que describe a súa propia deformada. Apoiada unicamente nas vigas centrais, a cuberta se frecha ata alcanzar o equilibrio que a súa propia deformación establece, así que Prouvé introduce eses pilarillos laterais a modo de estabilizadores, de tensores ou fixacións, que co mínimo esforzo posible opóñense ao vento, que quere sacar a lámina da cuberta da súa monótona estabilidade.
Jaimas tradicional do Sahara
Á fin e ao cabo, Prouvé e Perriand unicamente reinterpretaron a linguaxe oculta da forma das jaimas tradicionais do Sahara.
Íñigo García Odiaga. arquitecto
San Sebastián. febreiro 2015[:en]Jean Prouvé and Charlotte Perriand | Source: undiaunaarquitecta.wordpress.com
In the first glimpse something does not fit, but for against, the set radiates an attractive magnetism.
Jean Prouvé constructed together with Charlotte Perriand this prototype for the Lounge of Domestic Arts opposite to the Grand Palais of Paris. Time later it was dismantled, but still some images and schemes remain.
Designed for workers of the oil taken root in the Sahara. The Maison Saharienne of 1938, might be summarized as a great cover, which was covering two cabins, one to sleep and other one to live.
Jean Prouvé and Charlotte Perriand. Maison Saharienne, 1938
The cover parasol seems to rest on a few slight props, but they are too frivolous to support some compression, beside appearing in angles, which certainly do not seem to answer to the gravity. It is what does not fit.
The sheet of the cover seems to describe a random, banal curve, but the certain thing is that it describes his deformed own one. Supported only on the central girders, the cover is darted up to reaching the balance that his own deformation establishes, so Prouvé introduces these lateral pilarillos like stabilizers, of tensile or fixings, which with the minimal possible effort are opposed to the wind, which wants to extract the sheet of the cover of his monotonous stability.
Jaimas tradicional del Sahara
In the end, Prouvé and Perriand only reinterpreted the secret language of the form of the traditional jaimas of the Sahara.
Íñigo García Odiaga. architect
San Sebastián. february 2015[:]
[:es]Título: Gattaca Protagonistas: Ethan Hawke, Uma Thurman Fotografía: Slawomir Idziak Música: Michael Nyman Producción: Danny de Vito, Michael Shamberg, Stacey Sher Dirección: Andrew Niccol
El futuro. La Tierra no está destruida por la hecatombe nuclear, ni tampoco está infestada de exageradas máquinas, sufre las consecuencias de una desnaturalizada evolución de la genética. La lucha de clases ya no es económica, ni siquiera racial, sino que está basada en la pureza del ADN. El relato humano valora el espíritu de superación y la exaltación de la voluntad. Más allá de la tiranía de los genes.
La ficción siempre ha profetizado el futuro como lo que no es el presente. Habitualmente, viajar en el tiempo ha sido cuestión de recrear la vista con imágenes inverosímiles desde la perspectiva del presente. Pero en Gattaca, aún siendo todo muy reconocible, lo que transporta al futuro es, junto con la historia, el carácter de las cosas. Y ante todo la arquitectura.
El público es llevado a interpretar el complejo Gattaca, el edificio donde transcurre la trama, como una conseguida ambientación futurista; misterioso y ajeno frente a una naturaleza sin protagonismo. Sin embargo, se trata de uno de los últimos edificios de Frank Lloyd Wright, construido a finales de los cincuenta. Asimismo, buena parte del juego escenográfico se centra en disfrutar con la perfección de los diáfanos ambientes de hormigón armado y las exquisitas estancias en donde livianas escaleras helicoidales (¿ADN?), muebles de los maestros modernos, superficies de acero inoxidable mate y vidrios a hueso nos hacen vivir una realidad diferente. Se trata de artefactos en los que, de manera natural, predomina la pureza de la geometría y la ausencia de elementos decorativos. Y eso, curiosamente, aparece como una veraz representación de lo que no es el presente. Sorprende evidenciar que el espectador reconoce en esas formas, en esos materiales, en esos objetos, posibilidades pertenecientes al mañana.
Pero basta con detenerse para comprobar que la película está deliberadamente ambientada con imágenes de hace cincuenta años. El vestuario, los automóviles y los edificios responden a una estética perteneciente a los años cincuenta. Porque el tiempo, al menos en el cine, es reversible.
Al perder la referencia del contexto se altera el sentido de la realidad. La desorientación aparece con el extrañamiento frente a los objetos cotidianos. Y llegar a localizar la escena en el futuro (frente al pasado) es cuestión de incorporar algo de sofisticada tecnología y una historia basada en la genética, poco más.
El cine es el gran arte de la ficción. En él coinciden múltiples habilidades que tienen como objeto dominar la imagen, la música, la narrativa, las artes plásticas, la tecnología… y sobretodo, la difícil facultad de trastocar el sentido del tiempo.
Si atendemos al mago Borges cuando razona:
“la línea consta de un número infinito de puntos; el plano, de un número infinito de líneas; el volumen, de un número infinito de planos; el hipervolumen, de un número infinito de volúmenes…” ,
y somos capaces de reconocer no sólo un evolucionado concepto del espacio, sino además, una nueva manera de sentir el tiempo, quedará superada la milenaria imagen de Heráclito, en la que el tiempo se asemeja a un río, lineal e invariable. Más aún, si vemos en el tiempo una cualidad propia de las presencias, con todas sus dimensiones y unida a sus características espaciales, estaremos ante una más precisa noción de la realidad. Caeremos en la cuenta de que el concepto tiempo está inseparablemente ligado a las cosas.
El cine es a lo fantástico lo que la arquitectura es a lo verídico. Si el cine satisface el deseo de ficción la arquitectura permite vivir la realidad. Por qué no admitir entonces que en la arquitectura, al igual que en el cine, existe la posibilidad de jugar con la sensación de localización, y que se puede prolongar la acción más allá de la percepción estática de las emociones meramente espaciales. ¿Sería posible imaginar una arquitectura sin capacidad de inocular el sentido del tiempo? Dónde está el “ilusionismo”. Cómo se consigue “conmover”.
En cualquier caso, lo mejor de Gattaca, puede que sea la melancólica mirada de Uma Thurman.
Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, abril 2010
[:gl]
Título: Gattaca Protagonistas: Ethan Hawke, Uma Thurman Fotografía: Slawomir Idziak Música: Michael Nyman Producción: Danny de Vito, Michael Shamberg, Stacey Sher Dirección: Andrew Niccol
O futuro. A Terra non esta destruída pola hecatombe nuclear, nin tampouco está infestada de exaxeradas máquinas, sofre as consecuencias dunha desnaturalizada evolución da xenética. A loita de clases xa non é económica, nin sequera racial, senón que está baseada na pureza do ADN. O relato humano valora o espírito de superación e a exaltación da vontade. Máis aló da tiranía dos xenes.
A ficción sempre profetizou o futuro como o que non é o presente. Habitualmente, viaxar no tempo foi cuestión de recrear a vista con imaxes inverosímiis desde a perspectiva do presente. Pero en Gattaca, aínda sendo todo moi reconocible, o que transporta ao futuro é, xunto coa historia, o carácter das cousas. E ante todo a arquitectura.
O público é levado a interpretar o complexo Gattaca, o edificio onde transcorre a trama, como unha conseguida ambientación futurista; misterioso e alleo fronte a unha natureza sen protagonismo. Con todo, trátase dun dos últimos edificios de Frank Lloyd Wright, construído a finais dos cincuenta. Así mesmo, boa parte do xogo escenográfico céntrase en gozar coa perfección dos diáfanos ambientes de formigón armado e as exquisitas estancias onde liviás escaleiras helicoidales (ADN?), mobles dos mestres modernos, superficies de aceiro inoxidable mate e vidros a óso fannos vivir unha realidade diferente. Trátase de artefactos nos que, de maneira natural, predomina a pureza da xeometría e a ausencia de elementos decorativos. E iso, curiosamente, aparece como unha veraz representación do que non é o presente. Sorprende evidenciar que o espectador recoñece nesas formas, neses materiais, neses obxectos, posibilidades pertencentes ao mañá.
Pero basta con deterse para comprobar que a película está deliberadamente ambientada con imaxes de fai cincuenta anos. O vestiario, os automóbiles e os edificios responden a unha estética pertencente aos anos cincuenta. Porque o tempo, polo menos no cinema, é reversible.
Ao perder a referencia do contexto altérase o sentido da realidade. A desorientación aparece co extrañamiento fronte aos obxectos cotiáns. E chegar a localizar a escena no futuro (fronte ao pasado) é cuestión de incorporar algo de sofisticada tecnoloxía e unha historia baseada na xenética, pouco máis.
O cinema é a gran arte da ficción. Nel coinciden múltiples habilidades que teñen como obxecto dominar a imaxe, a música, a narrativa, as artes plásticas, a tecnoloxía? e abrigo, a difícil facultade de trastornar o sentido do tempo.
Se atendemos ao mago Borges cando razoa:
“a liña consta dun número infinito de puntos; o plano, dun número infinito de liñas; o volume, dun número infinito de planos; o hipervolumen, dun número infinito de volumes…” ,
e somos capaces de recoñecer non só un evolucionado concepto do espazo, senón ademais, unha nova maneira de sentir o tempo, quedará superada a milenaria imaxe de Heráclito, na que o tempo se asemella a un río, lineal e invariable. Máis aínda, se vemos no tempo unha calidade propia das presenzas, con todas as súas dimensións e unida ás súas características espaciais, estaremos ante unha máis precisa noción da realidade. Caeremos na conta de que o concepto tempo está inseparablemente ligado ás cousas.
O cinema é ao fantástico o que a arquitectura é ao verídico. Se o cinema satisfai o desexo de ficción a arquitectura permite vivir a realidade. Por que non admitir entón que na arquitectura, do mesmo xeito que no cinema, existe a posibilidade de xogar coa sensación de localización, e que se pode prolongar a acción máis aló da percepción estática das emocións meramente espaciais. Sería posible imaxinar unha arquitectura sen capacidade de inocular o sentido do tempo? Onde está o “ilusionismo”. Como se consegue “conmover”.
En calquera caso, o mellor de Gattaca, poida que sexa a melancólica mirada de Uma Thurman.
Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, abril 2010
[:en]
Title: Gattaca Protagonists: Ethan Hawke, Uma Thurman Photography: Slawomir Idziak Music: Michael Nyman Production: Danny de Vito, Michael Shamberg, Stacey Sher Direction: Andrew Niccol
The future. The Earth no this destroyed by the hecatombe nuclear, neither neither is infested of exaggerated machines, suffers the consequences of a denaturalised evolution of the genetics. The fight of classes no longer is economic, not even racial, but it is based in the purity of the DNA. The relate human values the spirit of superación and the exaltation of the will. Further of the tyranny of the genes.
The fiction always has profetizado the future like what is not the present. Usually, travel in the time has been question to re-create the sight with images inverosímiles from the perspective of the present. But in Gattaca, still being all very recognizable, what transports to the future is, together with the history, the character of the things. And first of all the architecture.
The public is led to interpreting the complex Gattaca, the building where the plot passes, as an obtained futurist setting; mysterious and foreign opposite to a nature without protagonism. Nevertheless, it is a question of one of Frank Lloyd Wright’s last buildings, constructed at the end of the fifties. Likewise, good part of the game escenográfico centres on enjoying with the perfection of the diaphanous environments of reinforced concrete and the exquisite stays in where frivolous spiral stairs (DNA?), furniture of the modern teachers, surfaces of stainless dull steel and glasses to bone make us live through a different reality. It is a question of appliances in which, in a natural way, it predominates over the purity of the geometry and the absence of decorative elements. And it, curiously, appears as a veracious representation of what is not the present. It surprises to demonstrate that the spectator recognizes in these forms, in these materials, in these objects, possibilities belonging to the tomorrow.
But it is enough to stop to verify that the movie is deliberately set by images of fifty years ago. The wardrobe, the cars and the buildings answer to an aesthetics belonging to the fifties. Because the time, at least in the cinema, is reversible.
On having lost the reference of the context the sense of the reality is altered. The disorientation appears with the wonder opposite to the daily objects. And to manage to locate the scene in the future (opposite to the past) is a question of incorporating something of sophisticated technology and a history based on the genetics, little more.
The cinema is the great art of the fiction. With him there coincide multiple skills that have as object dominate the image, the music, the narrative, the plastic arts, the technology … and overcoat, the difficult faculty of trastocar the sense of the time.
If we attend to the magician Borges when it reasons:
“Tthe line consists of an infinite number of points; the plane, of an infinite number of lines; the volume, of an infinite number of planes; the hypervolume, of an infinite number of volumes…” ,
and we are capable of recognizing not only an evolved concept of the space, but in addition, a new way of feeling the time, there will remain overcome Heráclito’s thousand-year-old image, in which the time is alike to a river, linearly and invariably. Even more, if we see in the time an own quality of the presences, with all his dimensions and joined his spatial characteristics, we will be before one more precise notion of the reality. We will fall down in the account of which the concept time is inseparably tied to the things.
The cinema is to the fantastic thing what the architecture is to the true thing. If the cinema satisfies the desire of fiction the architecture allows to live through the reality. Why not to admit then that in the architecture, as in the cinema, there exists the possibility of playing with the sensation of location, and that can extend the action beyond the static perception of the merely spatial emotions. Would it be possible to imagine an architecture without aptitude to inoculate the sense of the time? Where the «ilusionismo» is. How «it» is managed «to «affect».
In any case, the better thing of Gattaca, it is possible that it is Uma Thurman’s melancholy look.
50 Urban Blocks es la primera de una colección de barajas destinada a facilitar el diseño de la arquitectura. Este primer conjunto de cartas contiene 50 nuevos ejemplos de cómo diseñar una manzana, organizar los espacios y, en definitiva, construir la ciudad.
En un tamaño de 13×8 cm e impresa por las dos caras, cada carta propone una forma urbana posible con medidas y datos de densidad en la ciudad.
Su pequeño tamaño y formato individual permite desplegar ante sí y de una sola vez las 50 formas urbanas que propone la baraja. Así, el arquitecto puede compararlas, ordenarlas y desordenarlas, para escoger aquellas que mejor se adapten a su escenario y combinar las diferentes formas para diseñar su proyecto.
La colección de cartas resulta especialmente útil para estudiantes y jóvenes arquitectos que necesiten inspiración en sus primeras aproximaciones al proyecto arquitectónico.
[:gl]
50 Urban Blocks é a primeira dunha colección de barallas destinada a facilitar o deseño da arquitectura. Este primeiro conxunto de cartas contén 50 novos exemplos de como deseñar unha mazá, organizar os espazos e, en definitiva, construír a cidade.
Nun tamaño de 13×8 cm e impresa polas dúas caras, cada carta propón unha forma urbana posible con medidas e datos de densidade na cidade.
O seu pequeno tamaño e formato individual permite despregar ante si e dunha soa vez as 50 formas urbanas que propón a baralla. Así, o arquitecto pode comparalas, ordenalas e desordenarlas, para escoller aquelas que mellor se adapten ao seu escenario e combinar as diferentes formas para deseñar o seu proxecto.
A colección de cartas resulta especialmente útil para estudantes e novos arquitectos que necesiten inspiración nas súas primeiras aproximacións ao proxecto arquitectónico.
[:en]
50 Urban Blocks is the first in a collection of designing cards aimed to simplify architectural design. This first set of cards contains 50 new examples of how to design a block, how to organize space and ultimately how to build the city.
Each 13 x 8 cm double-sided card proposes a possible urban form including measurements and data on density in the city.
Their reduced size and individual format mean that it is possible to lay out the 50 urban forms proposed in the pack all at once in front of you. This means that the architect can compare, order and disorder the cards so as to select the ones which best adapt to his scenario and combine the different forms to design his project.
The collection of cards is especially useful for students and young architects looking for inspiration in their first approach to an architectural project.
“El Curry Verde” es un restaurante vegetariano y verano situado en Fuenterrabia, Guipuzcoa. Su cocina internacional, selección de platos, vinos orgánicos y cervezas artesanales les han dado nombre en la zona, y como resultado su restaurante anterior se les había quedado pequeño.
Decidieron cambiar el restaurante a un local más grande situado en el Puerto Deportivo: el reto de diseño era crear un interior cálido, acogedor pero no muy femenino, intimo para las veladas de la noche pero con un concepto abierto que les permitiera tener un espacio multiplicación para dar talleres de cocina y organizar catas de vino.
Los 125 m2 del área pública se dividen en dos zonas: la del bar, más informal con mesas altas de distintos colores, y la zona de restaurante. La reforma consitió en un cambio total de imagen respecto del restaurante anterior, se construyó una gran barra azulejada y se diseño mobiliario a medida.
En la paleta de colores y materiales predomina el blanco con guiños amarillos, turquesas, madera natural y coloridas lámparas y plantas. El resultado ha sido un espacio cálido y luminoso incluso en los oscuros días de invierno de la costa cantábrica.
Obra: «El Curry Verde» Restaurante Vegetariano
Autor: Hiruki studio (Gisela Arroyo Pacheco – Lorea Salaberria Agirreburualde)
Año: 2016
Superficie:125 m2
Emplazamiento: Hondarribia, Guipuzcoa, Paseo Minatera local 3-4 del Puerto Deportivo
Promotor: El Curry Verde
Fotografías: Maite Paternain + hirukistudio.com [:gl]
“O Curry Verde” é un restaurante vegetariano e verán situado en Fuenterrabia, Guipuzcoa. A súa cociña internacional, selección de pratos, viños orgánicos e cervexas artesanais déronlles nome na zona, e como resultado o seu restaurante anterior quedáraselles pequeno.
Decidiron cambiar o restaurante a un local máis grande situado no Porto Deportivo: o reto de deseño era crear un interior cálido, acolledor pero non moi feminino, intimo para as veladas da noite pero cun concepto aberto que lles permitise ter un espazo multiplicación para dar talleres de cociña e organizar catas de viño.
Os 125 m2 da área pública divídense en dúas zonas: a do bar, máis informal con mesas altas de distintas cores, e a zona de restaurante. A reforma consitió nun cambio total de imaxe respecto do restaurante anterior, construíuse unha gran barra azulejada e deseñar mobiliario a medida.
Na paleta de cores e materiais predomina o branco con chiscadelas amarelas, turquesas, madeira natural e coloridas lámpadas e plantas. O resultado foi un espazo cálido e luminoso mesmo nos escuros días de inverno da costa cantábrica.
Obra: «O Curri Verde» Restaurante Vexetariano
Autor: Hiruki studio (Gisela Arroyo Pacheco – Lorea Salaberria Agirreburualde)
Ano: 2016
Superficie:125 m2
Emprazamento: Hondarribia, Guipuzcoa, Paseo Minatera local 3-4 del Puerto Deportivo
Promotor: El Curry Verde
Fotografías: Maite Paternain + hirukistudio.com [:en]
“El Curry Verde” is a vegetarian & vegan restaurant located in Hondarribia, Spain. Their international cuisine and selection of tasty dishes, organic wines and craft beers enabled them to make a name in the area and as a result their previous venue started to be overcrowded frequently.
They decided to move to a larger restaurant in the village´s port: The design challenge was to create a hospitality interior that felt amiable, fresh but not “too girly”, cozy enough for late intimate nights but with an openness that would let them organize cooking workshops as well.
The 115 m2 of the public area were divided into two areas: the bar, more informal with high tables, and the dining area. The renovation consisted on a complete change of appearance from the previous restaurant, building a large tiled bar and designing tailored furniture.
The palette of materials and colors were to be the predominant white color with hints of yellow, turquoise, wood, colorful lamps and plants: the result was warmth but bright space even during the dark winter days.
Work: “El Curry Verde” vegetarian & vegan restaurant
Author: Hiruki studio (Gisela Arroyo Pacheco – Lorea Salaberria Agirreburualde)
Year: 2016
Area:125 m2
Location: Hondarribia, Guipuzcoa, Paseo Minatera local 3-4 del Puerto Deportivo
Promoter: El Curry Verde
Photography: Maite Paternain + hirukistudio.com
Este taller internacional estuvo dirigido a titulados universitarios de grado superior o medio que desarrollaban (o desarrollarían) su actividad en proyectos de ingeniería, arquitectura, urbanismo, medioambiente, ecología, o paisajismo, así como a estudiantes de enseñanzas técnicas, con vocación de especializarse dentro del campo de la arquitectura del paisaje.
https://youtu.be/TYtHxRfP1bE[:gl]
Conxunto de conferencias impartidas por João Nunes durante Workshop Internacional que organizou a Escola Galega dá Paisaxe na Fundación Juana de Vega do 20 ao 24 de abril de 2015. Este taller internacional estivo dirixido a titulados universitarios de grao superior ou medio que desenvolvían (ou desenvolverían) a súa actividade en proxectos de enxeñería, arquitectura, urbanismo, medioambiente, ecoloxía, ou paisajismo, así como a estudantes de ensinos técnicos, con vocación de especializarse dentro do campo da arquitectura da paisaxe.
https://youtu.be/TYtHxRfP1bE[:en]
Set of conferences given by João Nunes during Workshop Internacional that organized by Escola Galega fa Paisaxe in the Fundación Juana de Vega from April 20 to April 24, 2015. This international workshop was directed university graduates of top or average degree that they were developing (or they would develop) his activity in projects of engineering, architecture, urbanism, environment, ecology, or landscape painting, as well as to students of technical educations, with vocation of specializing itself inside the field of the architecture of the landscape.
Uno de los movimientos de ¿vanguardia? de la mitad del siglo XX fue la Internacional Letrista. Yo no había oído hablar de ellos, y me estoy enterando ahora, leyendo el libro El Puño Invisible, de Carlos Granés.
El dadá y el surrealismo dejaron sus semillas de imprevisibilidad, ilógica y cachondeo, que, unidas al aburrimiento y a la falta de horizontes espirituales e intelectuales de después de la Segunda Guerra Mundial, generaron movimientos de lo más diverso.
No haré aquí un resumen de la Internacional Letrista, sino que solo me referiré brevemente a uno de sus planteamientos urbanísticos.
Ivan Vladimirovitch Chtcheglov, en su Formulario para un nuevo urbanismo, promovió la renovación urbana radical, para que la ciudad estuviera formada por espacios dispuestos para la aventura. La ciudad era para vivir, y la vida era juego y excitación.
En esa misma línea, Gil J. Wolman predicó el urbanismo unitario, que entendía la ciudad como espacio excitante, contra el aburrimiento y la borreguez de la burguesía.
Naf Naf de primavera 2011
Copio textualmente lo que dice Granés:
«Entre sus propuestas pedían que se dejara abierto el metro por la noche, cuando cesara el tránsito de trenes. También que se mantuvieran los pasillos y las vías mal iluminadas; que se abrieran los tejados de París para pasear por ellos, acondicionando escaleras y creando pasarelas donde fuera necesario; que se dejaran los jardines abiertos las 24 horas; que se instalaran interruptores en las farolas de las calles para que el público decidiera el grado de iluminación; que se trocaran arbitrariamente las indicaciones de paradas, destinos y horarios de los trenes para favorecer los destinos azarosos; que se suprimieran los cementerios y destruyeran los cadáveres; que se abolieran los museos y se repartieran las obras de arte más importantes por los bares de la ciudad; que se diera acceso libre a las prisiones y se contemplara la posibilidad de convertirlas en sitios turísticos; y que además se borraran las distinciones entre turistas y presos e incluso se sorteara un período de reclusión entre los visitantes.»
No está mal, ¿verdad? Lo tomamos como mera provocación sugerente, sin más, y no le damos ninguna importancia. Cuatro locos.
Plan Voisin de Le Corbusier
Sin embargo, el disparatado y tremendo Plan Voisin de Le Corbusier nos lo han explicado mil veces en la escuela. Tampoco se lo tomó nadie en serio jamás, pero eso no quita para que al Corbu se le siga respetando e incluso se le siga llamando racionalista.
Al Corbu se le ocurrió decir que el centro de París era una costra obsoleta y que había que destruirlo entero, y nadie tuvo el valor de reírsele en su cara. Además, el señor Voisin, fabricante de coches, le financió la movida y las maquetas.
Ningún alcalde pensó ni por un momento en hacerle caso, pero El Corbu consiguió notoriedad (para lo que era un experto) y que todavía hoy se siga hablando de su idea en las escuelas de arquitectura de todo el mundo.
Pues, puestos a decir chorradas, me hacen mucha más gracia las de los letristas.
El Corbu y tantos otros pretendían que una ciudad racional haría más racional a la sociedad, y los letristas pensaban que una ciudad azarosa y disparatada haría azarosos y disparatados a sus habitantes. Los dos cometían el mismo error ingenuo de creer que el espacio tenía el poder de configurar las almas de la gente. (Como arquitectos, todos pensamos así en cierto modo).
El racionalismo voisiniano de Le Corbusier es de tal simplismo y generaría tantísimos problemas de todo tipo que uno prefiere a los letristas trucando las señales de los trenes para que cada uno vaya adonde le dé.
La ciudad de la Internacional Letrista es la ciudad de nuestra juventud, de la juventud de todos. Es la ciudad por donde nos hemos perdido de noche (hace ya tantos años). Es una ciudad de diversión y de aventura, de ligue, borrachera, risa, confusión y broma. Pero la de Le Corbusier… No sé qué pensar. No quiero decir que sea la de todos los tristes suburbios de todas las grandes ciudades del mundo, porque la han desvirtuado y adulterado y él no tiene la culpa (demasiadas veces se le ha echado la culpa de todo a la arquitectura moderna), pero sí que es una simplificación y una trivialización que reduce la ciudad al problema del tráfico y un par de cosas más.
Ninguno de ellos pensaba en serio que su propuesta de ciudad llegara a cuajar. Pensaban solo en la polémica, en la propaganda, en la discusión. Le Corbusier era mucho más contundente (y más listo) que los letristas, y su idea (tergiversada, prostituida) se ha impuesto parcialmente.
Los letristas solo han vencido en los parques temáticos. A lo mejor es por eso por lo que la gente está deseando ir a los parques temáticos.
José Ramón Hernández Correa
Doctor Arquitecto y autor de Arquitectamos locos?
Toledo · abril 2012[:gl]
O dadá e o surrealismo deixaron as súas sementes de imprevisibilidad, ilóxica e cachondeo, que, unidas ao aburrimiento e á falta de horizontes espirituais e intelectuais de logo da Segunda Guerra Mundial, xeraron movementos en grao sumo diverso.
Non farei aquí un resumo da Internacional Letrista, senón que só referireime brevemente a un das súas formulacións urbanístico
Ivan Vladimirovitch Chtcheglov, no seu Formulario para un novo urbanismo, promovió a renovación urbana radical, para que a cidade estivese formada por espazos dispostos para a aventura. A cidade era para vivir, e a vida era xogo e excitación.
Nesa mesma liña, Gil J. Wolman predicou o urbanismo unitario, que entendía a cidade como espazo excitante, contra o aburrimento e a borreguez da burguesía.
Naf Naf de primaveira 2011
Copio textualmente o que di Granés:
«Entre as súas propostas pedían que se deixase aberto o metro pola noite, cando cesase o tránsito de trens. Tamén que se mantivesen os corredores e as vías mal iluminadas; que se abrisen os tellados de París para pasear por eles, acondicionando escaleiras e creando pasarelas onde fose necesario; que se deixasen os xardíns abertos as 24 horas; que se instalasen interruptores nos farois das rúas para que o público decidise o grao de iluminación; que se trocaran arbitrariamente as indicacións de paradas, destinos e horarios dos trens para favorecer os destinos azarosos; que se suprimisen os cemiterios e destruísen os cadáveres; que se abolisen os museos e repartísense as obras de arte máis importantes polos bares da cidade; que se dese acceso libre ás prisións e contemplásese a posibilidade de convertelas en sitios turísticos; e que ademais se borrasen as distincións entre turistas e presos e mesmo se sortease un período de reclusión entre os visitantes.»
Non está mal, verdade? Tomámolo como mera provocación suxestiva, sen máis, e non lle damos ningunha importancia. Catro tolos.
Plan Voisin de Le Corbusier
Con todo, o disparatado e tremendo Plan Voisin de Le Corbusierexplicáronnolo mil veces na escola. Tampouco llo tomou ninguén en serio xamais, pero iso non quita para que ao Corbu sígaselle respectando e mesmo se lle siga chamando racionalista.
Sin embargo, el disparatado y tremendo Plan Voisin de Le Corbusier nos lo han explicado mil veces en la escuela. Tampoco se lo tomó nadie en serio jamás, pero eso no quita para que al Corbu se le siga respetando e incluso se le siga llamando racionalista.
Ao Corbu ocorréuselle dicir que o centro de París era unha costra obsoleta e que había que destruílo enteiro, e ninguén tivo o valor de rirlle na súa cara. Ademais, o señor Voisin, fabricante de coches, financioulle a movida e as maquetas.
Ningún alcalde pensou nin por un momento en facerlle caso, pero O Corbu conseguiu notoriedade (para o que era un experto) e que aínda hoxe sígase falando da súa idea nas escolas de arquitectura de todo o mundo.
Pois, postos a dicir parvadas, fanme moita máis graza as dos letristas.
O Corbu e tantos outros pretendían que unha cidade racional faría máis racional á sociedade, e os letristas pensaban que unha cidade azarosa e disparatada faría azarosos e disparatados aos seus habitantes. Os dous cometían o mesmo erro inxenuo de crer que o espazo tiña o poder de configurar as almas da xente. (Como arquitectos, todos pensamos así en certo xeito).
O racionalismo voisiniano de Le Corbusier é de tal simplismo e xeraría tantísimos problemas de todo tipo que un prefire aos letristas trucando os sinais dos trens para que cada un vaia onde lle dea.
A cidade da Internacional Letrista é a cidade da nosa mocidade, da mocidade de todos. É a cidade por onde nos perdemos de noite (hai xa tantos anos). É unha cidade de diversión e de aventura, de ligue, bebedeira, risa, confusión e broma. Pero a de Le Corbusier… Non se que pensar. Non quero dicir que sexa a de todos os tristes suburbios de todas as grandes cidades do mundo, porque a desvirtuaron e adulterado e el non ten a culpa (demasiadas veces botóuselle a culpa de todo á arquitectura moderna), pero si que é unha simplificación e unha trivialización que reduce a cidade ao problema do tráfico e un par de cousas máis.
Ningún deles pensaba en serio que a súa proposta de cidade chegase a callar. Pensaban só na polémica, na propaganda, na discusión. Le Corbusier era moito máis contundente (e máis listo) que os letristas, e a súa idea (terxiversada, prostituída) impúxose parcialmente.
Os letristas só venceron nos parques temáticos. Se cadra é por iso polo que a xente está a desexar ir aos parques temáticos.
José Ramón Hernández Correa
Doctor Arquitecto e autor de Arquitectamos locos?
Toledo · abril 2012[:en]
One of the movements of forefront? Of the half of the 20th century International Lyricist was. I had not heard speaking about them, and I am finding out now, reading the book El Puño Invisible, by Carlos Granés.
The dadá and the surrealism left his seeds of unpredictability, illogical and I take things as a joke, that, joined the boredom and the lack of spiritual and intellectual horizons of after the Second World war, generated movements of the most diverse thing.
I will not do here a summary of International Lyricist, but only I will refer brief to one of his urban development expositions.
Ivan Vladimirovitch Chtcheglov, in his Form for a new urbanism, promoted the urban radical renovation, in order that the city was formed by spaces arranged for the adventure. The city was to live, and the life was game and excitation.
In the same line, Gil J. Wolman preached the unitary urbanism, which understood the city as exciting space, against the boredom and the borreguez of the middle class.
Naf Naf spring 2011
I copy textually what Granés says:
«Between his offers they were asking to make the meter opened in the night, when it was stopping the traffic of trains. Also that were kept the corridors and the routes badly illuminated; that were opening the roofs of Paris themselves to walk along them, conditioning stairs and creating gangplanks where it was necessary; that were leaving the opened gardens themselves 24 hours; that were installing switches to themselves in the lampposts of the streets in order that the public was deciding the degree of lighting; that were changing arbitrary the indications of stops, destinations and schedules of the trains to favor the eventful destinations; that suprimieran the cemeteries and they were destroying the corpses; that were abolishing the museums and the most important works of art were distributed by the bars of the city; that was giving to himself free access to the prisons and there was contemplated the possibility of turning them into tourist sites; and that in addition were resigning the distinctions between tourists and prisoners and even were avoided a period of imprisonment between the visitors.»
It is not bad, truth? We take it as a mere suggestive provocation, ado, and do not give him any importance. Four madmen.
Plan Voisin by Le Corbusier
Nevertheless, the ludicrous and tremendous Plan Voisin of Le Corbusier has explained thousand times in the school. Nobody took it seriously ever either, but it does not remove it in order that the Corbu continues being respected and even there continues being called he a rationalist.
Le Corbu happened to him to say that the center of Paris was an obsolete crust and that point was necessary to destroy it, and nobody had the value of reírsele in his face. In addition, the gentleman Voisin, manufacturer of cars, him financed the blurred one and the models.
No mayor thought not for a moment of noticing him, but Le Corbu obtained reputation (for what was an expert) and that still today continues speaking itself of his idea in the schools of architecture of the whole world. So, set to say foolishness, they make to me grace great more those of the lyricists.
Le Corbu and so many people others were claiming that a rational city would make more rational to the company, and the lyricists were thinking that an eventful and ludicrous city would make his inhabitants eventful and ludicrous. The two were committing the same ingenuous mistake of thinking that the space had the power to form the souls of the people. (As architects, all we think this way about certain way).
The rationalism voisiniano of Le Corbusier is of such a simplismo and it would generate tantísimos problems of all kinds that one prefers to the lyricists trucando the signs of the trains in order that each one goes to where it gives him.
The city of International Lyricist is the city of our youth, of the youth of all. It is the city where we have got lost by night (already so many years ago). It is a city of amusement and of adventure, of go well together, drunkenness, laugh, confusion and joke. But her of Le Corbusier… Do not be what to think. I do not want to say that it should be that of all the sad suburbs of all the big cities of the world, because they her have spoilt and committed adultery and he does not have the fault (too many times one has thrown the fault of everything to the modern architecture), but yes that is a simplification and a trivialization that reduces the city to the problem of the traffic and a couple of things more.
None of them was thinking seriously that his offer of city was managing to curdle. They were thinking only about the polemic, about the propaganda, about the discussion. Le Corbusier was much more forceful (and more ready) that the lyricists, and his idea (distorted, prostituted) has imposed partially.
The lyricists only have won in the theme parks. Probably it is because of it for what the people want to go to the theme parks.
José Ramón Hernández Correa
PhD Architect and author of Arquitectamos locos?
Toledo · april 2012[:]
«The Sketchpad system makes it possible for a man and a computer to converse rapidly through the medium of line drawings. Heretofore, most interaction between men and computers has been slowed down by the need to reduce all communication to written statements that can be typed; in the past,we have been writing letters to rather than conferring with our computers.»
El objetivo fundamental de este trabajo de tesis doctoral fue la producción de un nuevo sistema de comunicación con los ordenadores. Shutherland era consciente ya de las dificultades de uso que la abstracción necesaria para programar los ordenadores generaba en cierto tipo de usuarios y trató de construir un sistema de mediación que, recurriendo a procedimientos naturales para los usuarios a los que trataba de llegar, solventase ese problema hacia el exterior, hacia el usuario, pero que internamente no perdiese esa capacidad de funcionamiento abstracto.
https://youtu.be/USyoT_Ha_bA
Uno de los puntos de inflexión que supuso el trabajo de Sutherland fue la verdadera objetualización y posterior instrumentalización del dibujo, no como proceso, sino como unidad de contenido.
«It has turned out that the properties of a computer drawing are entirely different from a paper drawing not only because of the accuracy, ease of drawing, and speed of erasing provided by the computer, but also primarily because of the ability to move drawing parts around on a computer drawing without the need to erase them.»
Esto llevo a Sutherland a concebir, y aquí es donde aparece la radical importancia de su propuesta, y que creemos ha sido olvidada hasta ahora en el desarrollo de los sistemas de CAD, un sistema de trabajo en el que, gracias a la objetualización del dibujo y a su consecuente capacidad de ser manipulado de forma no destructiva, se incrementó enormemente la capacidad operativa del usuario.
«As the work has progressed, several simple and very widely applicable facilities have been discovered and implemented. They provide a subpicture capability for including arbitrary symbols on a drawing, a constraint capability for relating the parts of a drawing in any computable way, and a definition copying capability for building complex relationships from combinations of simple atomic constraints.»
Los conceptos de subdibujo, restricción, definición y copia de definición, exponen con claridad las capacidades de articulación de la información en conocimiento o, como lo denomina Sutherland, computación de procesos.
La acción gráfica pasa de ser inmediata a necesitar de una reflexión previa que construya sus estructuras internas.
«We have indicated that the vertices of the hexagon are to lie on the circle,and they will remain on the circle throughout our further manipulations. If we also insist that the sides of the hexagon be of equal length, a regular hexagon will be constructed.»
En el ejemplo introductorio, la construcción de un hexágono regular, apreciamos como, el pensamiento geométrico que determina las reglas internas o de construcción de este polígono, en Sketchpad, mediante la construcción de las restricciones y su conversión en una definición, llevará a ese elemento gráfico a tener una identidad superior que, en nuestra opinión, es capaz de trascender el grafismo, no ya en el plano semántico, si no en el de la propia realidad.
«We have said, in effect, make this line equal in length to that line. We indicate that all six lines are equal in length by five such statements. The computer satisfies all existing conditions (if it is possible) whenever we turn on a toggle switch.»
El subdibujo (subpicture) nos remite en Sketchpad a la posibilidad de iterar, a la fractalidad de ideas capaces de atomizarse iterativamente hasta elementos infinitesimales con una cualidad simbólica idéntica al primer nivel que les da origen.
https://youtu.be/BKM3CmRqK2o
La restricción (constraint) no refleja la idea de limitación si no, por el contrario, está indicando la construcción de relaciones conscientes y explícitas entre elementos gráficos –partes del dibujo– ya sea por determinaciones dimensionales o topológicas.
La copia de definición (definition copying) opera con la instrumentalización operativa del pensamiento, en tanto que es capaz de objetualizar una operación intelectual, las restricciones –independientemente de su complejidad– almacenarla y reutilizarla sin limitación.
«Sketchpad drawing itself is entirely different from the trail of carbon left on a piece of paper. Information about how the drawing is tied together is stored in the computer as well as the information which gives the drawing its particular appearance. Since the drawing is tied together, it will keep a useful appearance even when parts of it are moved. It is this ability to store information relating the parts of a drawing to each other that makes Sketchpad most useful.»
Las referencias a la información son constantes en todo el trabajo, y puede que por ese propio exceso nos pase desapercibida su relevancia, pero es innegable que todo el proceso que Sutherland desarrolla pasa por la necesidad de traducir a digital las operaciones intelectuales que se producen al usar medios gráficos analógicos.
Es esta traducción a digital, y por tanto a información, la que fuerza a Sutherland a crear un sistema que le permita estructurar lo que hasta entonces ha sido una relación inmediata pensamiento-dibujo.
Sutherland, pese a lo primitivo del trabajo, es capaz ya de afirmar que el ordenador no sabe lo que está dibujando, no tiene capacidad de entender la capa semántica del objeto representado, pero si conoce y mantiene las estructuras internas determinadas por el autor de los dibujos y que también tienen en si mismas una componente significante para la totalidad de la estructura.
«Most important of all, the computer “knows” that a “transistor” is intended at that place in the circuit. It has no need to interpret the collection of lines which we would easily recog- nize as a transistor symbol. Since Sketchpad stores the topology of the drawing as we saw in closing the hexagon, one indicates both what a circuit looks like and its electrical connections when one draws it with Sketchpad.»
Sketchpad y el proceso de diseño.
De este modo, Sketchpad se convierte –por necesidad de su funcionamiento– en un modelo del proceso de diseño. El usuario/diseñador tiene que hacer explícito el proceso de pensamiento –hasta ahora aprendido, interiorizado y generalmente automatizado e inconsciente– que desarrolla en el acto creativo.
Desde un enfoque claramente pragmático, y que se ha demostrado premonitorio en el desarrollo de los modelos de diseño digital performativo (Oxman, 2006 y 2008)1,2, Sutherland asocia la capacidad de Sketchpad de cumplir condiciones geométricas con la necesaria capacidad de un diseño de cumplir condiciones de proyecto, reafirmando su previsible utilidad.
«The ability of Sketchpad to satisfy the geometric constraints applied to the parts of a drawing models the ability of a good designer to satisfy all the design conditions imposed by the limitations of his materials, cost, etc.»
Más allá del gran interés que tiene el relato histórico del desarrollo del programa que el propio autor incorpora a la tesis, es fundamental reseñar que este relato describe con transparencia la importancia de entender los procesos en todo trabajo informacional.
Sutherland se enfrenta constantemente, y lo describe con claridad y profusión, con los conceptos de sistematización, de estructuración en cadena, de anidamiento, de relaciones causa-efecto, de la separación entre lo genérico y lo específico, y su propia consciencia de lo primitivo de su trabajo no hace si no animarlo anticipando futuras aplicaciones.
Los que tuvimos la suerte de disfrutar de asignaturas como Estática Gráfica, no podemos dejar de asombrarnos de que, incluso en las etapas iniciales de desarrollo de Sketchpad, el programa pudiera ser utilizado para una resolución muy aproximada de estructuras en celosía, llegando a anticipar el autor con seguridad que el salto a su aplicación tridimensional era un mero problema instrumental.
No podemos dejar de mencionar, pese a lo aparentemente anecdótico, un comentario que el autor hace como de soslayo sobre la configuración de la interfaz del sistema, en este caso todavía ruedas, diales, e interruptores físicos, muy lejos todavía de los iconos o barras de comandos digitales de los programas actuales.
«Users get used to either sense of change about equally poorly; the major user so far (the author) still must try the knob before being sure of which way it should be turned.»
Nos parece especialmente relevante este comentario por lo explícito de la afirmación de Sutherland. Incluso el usuario principal, el propio autor, debe probar el dial antes de confirmar la idoneidad de su uso.
En los sistemas instrumentales de representación, lo trascendente no es la herramienta, si no su potencial.
Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, septiembre 2015
«The Sketchpad system makes it possible for a man and a computer to converse rapidly through the medium of line drawings. Heretofore, most interaction between men and computers has been slowed down by the need to reduce all communication to written statements that can be typed; in the past,we have been writing letters to rather than conferring with our computers.»
O obxectivo fundamental deste traballo de tese doutoral foi a produción dun novo sistema de comunicación cos computadores. Shutherland era consciente xa das dificultades de uso que a abstracción necesaria para programar os computadores xeraba en certo tipo de usuarios e tratou de construír un sistema de mediación que, recorrendo a procedementos naturais para os usuarios aos que trataba de chegar, liquidase ese problema cara ao exterior, cara ao usuario, pero que internamente non perdese esa capacidade de funcionamento abstracto.
https://youtu.be/USyoT_Ha_bA
Un dos puntos de inflexión que supuxo o traballo de Sutherland foi a verdadeira objetualización e posterior instrumentalización do debuxo, non como proceso, senón como unidade de contido.
«It has turned out that the properties of a computer drawing are entirely different from a paper drawing not only because of the accuracy, ease of drawing, and speed of erasing provided by the computer, but also primarily because of the ability to move drawing parts around on a computer drawing without the need to erase them.»
Isto levo a Sutherland a concibir, e aquí é onde aparece a radical importancia da súa proposta, e que cremos foi esquecida ata agora no desenvolvemento dos sistemas de CAD, un sistema de traballo no que, grazas á objetualización do debuxo e á súa consecuente capacidade de ser manipulado de forma non destrutiva, incrementouse enormemente a capacidade operativa do usuario.
«As the work has progressed, several simple and very widely applicable facilities have been discovered and implemented. They provide a subpicture capability for including arbitrary symbols on a drawing, a constraint capability for relating the parts of a drawing in any computable way, and a definition copying capability for building complex relationships from combinations of simple atomic constraints.»
Os conceptos de subdibujo, restrición, definición e copia de definición, expoñen con claridade as capacidades de articulación da información en coñecemento ou, como o denomina Sutherland, computación de procesos.
A acción gráfica pasa de ser inmediata a necesitar dunha reflexión previa que constrúa as súas estruturas internas.
«We have indicated that the vertices of the hexagon are to lie on the circle,and they will remain on the circle throughout our further manipulations. If we also insist that the sides of the hexagon be of equal length, a regular hexagon will be constructed.»
No exemplo introductorio, a construción dun hexágono regular, apreciamos como, o pensamento xeométrico que determina as regras internas ou de construción deste polígono, en Sketchpad, mediante a construción das restricións e a súa conversión nunha definición, levará a ese elemento gráfico a ter unha identidade superior que, na nosa opinión, é capaz de transcender o grafismo, non xa no plano semántico, se non no da propia realidade.
«We have said, in effect, make this line equal in length to that line. We indicate that all six lines are equal in length by five such statements. The computer satisfies all existing conditions (if it is possible) whenever we turn on a toggle switch.»
O subdibujo (subpicture) remítenos en Sketchpad á posibilidade de iterar, á fractalidad de ideas capaces de atomizarse iterativamente ata elementos infinitesimais cunha calidade simbólica idéntica ao primeiro nivel que lles dá orixe.
https://youtu.be/BKM3CmRqK2o
A restrición (constraint) non reflicte a idea de limitación se non, pola contra, está a indicar a construción de relacións conscientes e explícitas entre elementos gráficos ?partes do debuxo? xa sexa por determinacións dimensionales ou topológicas.
A copia de definición (definition copying) opera coa instrumentalización operativa do pensamento, en tanto que é capaz de obxetualizar unha operación intelectual, as restricións –independentemente da súa complexidade– almacenala e reutilizala sen limitación.
«Sketchpad drawing itself is entirely different from the trail of carbon left on a piece of paper. Information about how the drawing is tied together is stored in the computer as well as the information which gives the drawing its particular appearance. Since the drawing is tied together, it will keep a useful appearance even when parts of it are moved. It is this ability to store information relating the parts of a drawing to each other that makes Sketchpad most useful.»
As referencias á información son constantes en todo o traballo, e poida que por ese propio exceso pásenos desapercibida a súa relevancia, pero é innegable que todo o proceso que Sutherland desenvolve pasa pola necesidade de traducir a dixital as operacións intelectuais que se producen ao usar medios gráficos analóxicos.
É esta tradución a dixital, e por tanto a información, a que forza a Sutherland a crear un sistema que lle permita estruturar o que ata entón foi unha relación inmediata pensamento-debuxo.
Sutherland, a pesar do primitivo do traballo, é capaz xa de afirmar que o computador non sabe o que está a debuxar, non ten capacidade de entender a capa semántica do obxecto representado, pero se coñece e mantén as estruturas internas determinadas polo autor dos debuxos e que tamén teñen en se mesmas unha compoñente significante para a totalidade da estrutura.
«Most important of all, the computer “knows” that a “transistor” is intended at that place in the circuit. It has no need to interpret the collection of lines which we would easily recog- nize as a transistor symbol. Since Sketchpad stores the topology of the drawing as we saw in closing the hexagon, one indicates both what a circuit looks like and its electrical connections when one draws it with Sketchpad.»
Sketchpad e o proceso de deseño.
Deste xeito, Sketchpad convértese –por necesidade do seu funcionamento– nun modelo do proceso de deseño. O usuario/deseñador ten que facer explícito o proceso de pensamento –ata agora aprendido, interiorizado e xeralmente automatizado e inconsciente– que desenvolve no acto creativo.
Desde un enfoque claramente pragmático, e que se demostrou premonitorio no desenvolvemento dos modelos de deseño dixital performativo (Oxman, 2006 e 2008)1,2, Sutherland asocia a capacidade de Sketchpad de cumprir condicións xeométricas coa necesaria capacidade dun deseño de cumprir condicións de proxecto, reafirmando a súa previsible utilidade.
«The ability of Sketchpad to satisfy the geometric constraints applied to the parts of a drawing models the ability of a good designer to satisfy all the design conditions imposed by the limitations of his materials, cost, etc.»
Máis aló do gran interese que ten o relato histórico do desenvolvemento do programa que o propio autor incorpora á tese, é fundamental apuntar que este relato describe con transparencia a importancia de entender os procesosen todo traballo informacional.
Sutherland enfróntase constantemente, e descríbeo con claridade e profusión, cos conceptos de sistematización, de estruturación en cadea, de anidamiento, de relacións causa-efecto, da separación entre o xenérico e o específico, e a súa propia consciencia do primitivo do seu traballo non fai se non animalo anticipando futuras aplicacións.
Os que tivemos a sorte de gozar de materias como Estática Gráfica, non podemos deixar de asombrarnos de que, mesmo nas etapas iniciais de desenvolvemento de Sketchpad, o programa puidese ser utilizado para unha resolución moi aproximada de estruturas en celosía, chegando a anticipar o autor con seguridade que o salto á súa aplicación tridimensional era un mero problema instrumental.
Non podemos deixar de mencionar, a pesar do aparentemente anecdótico, un comentario que o autor fai como de esguello sobre a configuración da interface do sistema, neste caso aínda rodas, diales, e interruptores físicos, moi lonxe aínda das iconas ou barras de comandos dixitais dos programas actuais.
«Users get used to either sense of change about equally poorly; the major user so far (the author) still must try the knob before being sure of which way it should be turned.»
Parécenos especialmente relevante este comentario polo explícito da afirmación de Sutherland. Incluso o usuario principal, o propio autor, debe probar o dial antes de confirmar a idoneidade do seu uso.
Nos sistemas instrumentais de representación, o transcendente non é a ferramenta, se non o seu potencial.
Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, setembro 2015
«The Sketchpad system makes it possible for a man and a computer to converse rapidly through the medium of line drawings. Heretofore, most interaction between men and computers has been slowed down by the need to reduce all communication to written statements that can be typed; in the past,we have been writing letters to rather than conferring with our computers.»
The fundamental aim of this work of doctoral thesis was the production of a new system of communication with the computers. Shutherland was conscious already of the difficulties of use that the necessary abstraction to programme the computers was generating in certain type of users and it tried to construct a system of mediation that, resorting to natural procedures for the users to whom it was trying to come, was settling this problem towards the exterior, towards the user, but that internally was not losing this capacity of abstract functioning.
https://youtu.be/USyoT_Ha_bA
One of the points of inflexion that supposed Sutherland’s work was the real objetuatilation and later instrumentalización of the drawing, not as process, but as unit of content.
«It has turned out that the properties of a computer drawing are entirely different from a paper drawing not only because of the accuracy, ease of drawing, and speed of erasing provided by the computer, but also primarily because of the ability to move drawing parts around on a computer drawing without the need to erase them.»
This I lead Sutherland to conceiving, and here it is where there appears the radical importance of his offer, and that we believe has been forgotten till now in the development of CAD‘s systems, a work system in which, thanks to the objetualización of the drawing and to his consistent aptitude to be manipulated of not destructive form, the operative capacity of the user was increased enormously.
«As the work has progressed, several simple and very widely applicable facilities have been discovered and implemented. They provide a subpicture capability for including arbitrary symbols on a drawing, a constraint capability for relating the parts of a drawing in any computable way, and a definition copying capability for building complex relationships from combinations of simple atomic constraints.»
The concepts of subdrawing, restriction, definition and copy of definition, they expose with clarity the capacities of joint of the information in knowledge or, since it names it Sutherland, process computation.
The graphical action happens of being immediate to needing from a previous reflection that he constructs his internal structures.
«We have indicated that the vertices of the hexagon are to lie on the circle,and they will remain on the circle throughout our further manipulations. If we also insist that the sides of the hexagon be of equal length, a regular hexagon will be constructed.»
In the introductory example, the construction of a regular hexagon, we estimate like, the geometric thought that determines the internal rules or of construction of this polygon, in Sketchpad, by means of the construction of the restrictions and his conversion in a definition, it will lead to this graphical element to having a top identity that, in our opinion, is capable of coming out the graphic design, not already in the semantic plane, if not in that of the own reality.
«We have said, in effect, make this line equal in length to that line. We indicate that all six lines are equal in length by five such statements. The computer satisfies all existing conditions (if it is possible) whenever we turn on a toggle switch.»
The subpicture sends us in Sketchpad to the possibility of iterar, to the fractalidad of ideas capable of being atomized iterativamente up to infinitesimal elements by a symbolic identical quality to the first level that gives them origin.
https://youtu.be/BKM3CmRqK2o
The constraint does not reflect the idea of limitation if not, on the contrary, it is indicating the construction of conscious and explicit relations between graphical elements – parts of the drawing – already be for dimensional determinations or typologys.
The definition copying operates with the operative exploitation of the thought, while an intellectual operation is capable of objetualizar, the restrictions -independently of his complexity- to store it and reutilizarla without limitation.
«Sketchpad drawing itself is entirely different from the trail of carbon left on a piece of paper. Information about how the drawing is tied together is stored in the computer as well as the information which gives the drawing its particular appearance. Since the drawing is tied together, it will keep a useful appearance even when parts of it are moved. It is this ability to store information relating the parts of a drawing to each other that makes Sketchpad most useful.»
The references to the information are constant in all the work, and it is possible that for this own excess his relevancy happens to us unnoticed, but it is undeniable that the whole process that Sutherland develops spends for the need to translate into foxglove the intellectual operations that take place on having used graphical analogical means.
It is this translation to foxglove, and therefore to information, which forces Sutherland to create a system that allows him to structure what till then has been an immediate relation thought – drawing.
Sutherland, in spite of the primitive of the work, is capable already of affirming that the computer does not know what it is drawing, there does not have aptitude to understand the semantic cap of the represented object, but if it knows and supports the internal structures determined by the author of the drawings and that also they have in if same one significant componente for the totality of the structure.
«Most important of all, the computer “knows” that a “transistor” is intended at that place in the circuit. It has no need to interpret the collection of lines which we would easily recog- nize as a transistor symbol. Since Sketchpad stores the topology of the drawing as we saw in closing the hexagon, one indicates both what a circuit looks like and its electrical connections when one draws it with Sketchpad.»
Sketchpad and the process of design.
Thus, Sketchpad turns – for need of his functioning – into a model of the processof design. The user / designer has to make the process of thought explicit – till now now learned, internalized and generally automated and unconsciously – that it develops forthwith creativly.
From a clearly pragmatic approach, and that has demonstrated indicative in the development of the models of digital design performativo (Oxman, 2006 and 2008)1,2, Sutherland associates Sketchpad’s aptitude to fulfill geometric conditions with the necessary capacity of a design to fulfill project conditions, reaffirming his predictable usefulness.
«The ability of Sketchpad to satisfy the geometric constraints applied to the parts of a drawing models the ability of a good designer to satisfy all the design conditions imposed by the limitations of his materials, cost, etc.»
Beyond the great interest that has the historical statement of the development of the program that the own author incorporates into the thesis, it is fundamental to outline that this statement describes with transparency the importance of understanding the processes in all work informacional.
Sutherland faces constant, and describes it with clarity and profusion, with the concepts of systematizing, of structure in chain, of anidamiento, of cause and effect relationships, of the separation between the generic thing and the specific thing, and his own conscience of the primitive of his work does not do if not to encourage it anticipating future applications.
Those that we were lucky to enjoy subjects as Graphical Statics, we cannot stop astonishing that, even in the initial stages of Sketchpad’s development, the program could be used for a resolution very brought near of structures in lattice, managing to anticipate the author safely that the jump to his three-dimensional application was a mere instrumental problem.
We cannot stop mentioning, in spite of the seemingly anecdotal thing, a comment that the author does like obliquely on the configuration of the interface of the system, in this case still you roll, dials, and physical switches, very far still of the icons or bars of digital commands of the current programs.
«Users get used to either sense of change about equally poorly; the major user so far (the author) still must try the knob before being sure of which way it should be turned.»
This comment seems to us to be specially relevant for the explicit of Sutherland’s affirmation. Even the principal user, the own author, must prove the dial before confirming the suitability of his use.
In the instrumental systems of representation, the transcendent thing is not the tool, if not his potential.
Miguel Villegas, architect
Editor in arquitextónica
Sevilla, september 2015
Desde hoy hasta el 31 de enero de 2018 podrás disfrutar de un 10% de descuento en las compras de tus libros favoritos en la tienda on line de la editorial ediciones asimétricas.
¿Cómo?
Muy sencillo, primero debes registrarte, si no lo estás ya, es un formulario muy sencillo.
Una vez seleccionado el ejemplar o ejemplares y añadidos a la cesta, simplemente tendrás que introducir el código promocional veredesasimetricos (en minúsculas) en el apartado indicado, y ¡obtendrás tu descuento!
¿A qué es sencillo? De todas formas si tienes cualquier problema desde ediciones asimétricas no tendrán ningún problema en ayudar para que realices satisfactoriamente tu compra.
¡Disfrutad de la lectura!
Ediciones Asimétricas es una editorial independiente centrada en arquitectura, arte, fotografía, diseño gráfico y crítica. La aproximación a estos campos heterogéneos pero unidos por el común denominador de la creación de cultura material se aborda desde una doble perspectiva capaz de generar múltiples miradas: por un lado, la publicación de la obra de arquitectos, fotógrafos y artistas, ya sean consagrados o emergentes; y por otro lado, el análisis teórico desde el ensayo, la crítica y la historia del arte.
[:gl]
Desde hoxe ata o 31 de xaneiro de 2018 poderás gozar dun 10% de desconto nas compras dos teus libros favoritos na tenda on line da editorial ediciones asimétricas.
Como?
Moi sinxelo, primeiro debes rexistrarte, se non o estás xa, é un formulario moi sinxelo.
Unha vez seleccionado o exemplar ou exemplares e engadidos á cesta, simplemente terás que introducir o código promocional veredesasimetricos (en minúsculas) no apartado indicado, e obterás o teu desconto!
A que é sinxelo? De todos os xeitos se tes calquera problema desde edicións asimétricas non terán ningún problema en axudar para que realices satisfactoriamente a túa compra.
Gozade da lectura!
Ediciones Asimétricas é unha editorial independente centrada en arquitectura, arte, fotografía, deseño gráfico e crítica. A aproximación a estes campos heteroxéneos pero unidos polo común denominador da creación de cultura material abórdase desde unha dobre perspectiva capaz de xerar múltiples miradas: por unha banda, a publicación da obra de arquitectos, fotógrafos e artistas, xa sexan consagrados ou emerxentes; e doutra banda, a análise teórica desde o ensaio, a crítica e a historia da arte.
[:en]
From today until January 31, 2018 you will be able to enjoy 10% of discount in the purchases of your favorite books of the ediciones asimétricas publishing house on line shop.
How?
Very simple, the first you must register, if you it are not already, it is a very simple form.
Once selected the copy or copies and added to the basket, simply you will have to introduce the promotional code veredesasimetricos (in small letters) in the indicated paragraph, and you will obtain your discount!
To what is it simple? Of all forms if you have any problem from asymmetric editions they will not have any problem in helping in order that you realize satisfactorily your purchase.
Enjoy the reading!
Ediciones Asimétricas is an independent publishing house centred on architecture, art, photography, graphical design and critique. The approximation to these fields heterogeneous but joined by the common denominator of the creation of material culture is approached from a double perspective capable of generating multiple looks: on the one hand, the publication of the work of architects, photographers and artists, already they are dedicated or emergent; and on the other hand, the theoretical analysis from the test, the critique and the history of the art.
[:es]Reforma de piso en Avilés | David Olmos Arquitectos
En el casco histórico de Avilés, próximo al Centro Cultural Oscar Niemeyer, se propone la reforma integral de una vivienda de 123 m2, formada por tres pequeños dormitorios, dos baños, aseo, cocina con escasa luz natural y salón, espacioso pero de difícil amueblamiento, con salida a una pequeña terraza con unas agradables vistas sobre un parque lleno de vegetación.
Reforma de piso en Avilés | David Olmos Arquitectos
La propuesta nace de la idea base de “caja central” como núcleo de articulación, favoreciendo la eliminación del pasillo. Revestida en madera, alberga una despensa y un baño, el cual es iluminado de manera natural mediante un vidrio en la parte superior de la misma. A su vez, articula la entrada, salón y cocina, separada funcionalmente a través de puertas de vidrio, conseguimos así, una gran iluminación natural procedente del salón.
Reforma de piso en Avilés | David Olmos Arquitectos
Independiente, aparece la zona de noche, formada por 3 dormitorios, donde la habitación principal adquiere singularidad, compuesta por vestidor, baño y zona de estudio, comunicado con el salón, favorece la secuencia de espacios.
Reforma de piso en Avilés | David Olmos Arquitectos
Se ha establecido un diálogo entre la arquitectura y el diseño del mobiliario, adquiriendo protagonismo y funcionalidad, se combina la madera y el blanco, aportando gran luminosidad a la vivienda.
Obra: Reforma de piso en Avilés
Localización: Avilés, España
Arquitecto: David Olmos Arquitectos
Mobiliario: Caravan Bay
Fotografía: Luis Díaz Díaz + davidolmosarquitectos.com
[:gl]
No centro histórico de Avilés, próximo ao Centro Cultural Óscar Niemeyer, proponse a reforma integral dunha vivenda de 123 m2, formada por tres pequenos dormitorios, dous baños, aseo, cociña con escasa luz natural e salón, espazoso pero de difícil amueblamento, con saída a unha pequena terraza cunhas agradables vistas sobre un parque cheo de vexetación.
A proposta nace da idea basee de “caixa central” como núcleo de articulación, favorecendo a eliminación do corredor. Revestida en madeira, alberga unha despensa e un baño, o cal é iluminado de maneira natural mediante un vidro na parte superior da mesma. Á súa vez, articula a entrada, salón e cociña, separada funcionalmente a través de portas de vidro, conseguimos así, unha gran iluminación natural procedente do salón.
Independente, aparece a zona de noite, formada por 3 dormitorios, onde a habitación principal adquire singularidade, composta por vestidor, baño e zona de estudo, comunicado co salón, favorece a secuencia de espazos.
Estableceuse un diálogo entre a arquitectura e o deseño do mobiliario, adquirindo protagonismo e funcionalidade, combínase a madeira e o branco, achegando gran luminosidade á vivenda.
Reforma de piso en Avilés | David Olmos Arquitectos
Obra: Reforma de piso en Avilés
Emprazamento: Avilés, España
Arquitecto: David Olmos Arquitectos
Mobiliario: Caravan Bay
Fotografía: Luis Díaz Díaz + davidolmosarquitectos.com
[:en]
In the historical hull of Native of Avila, next the Oscar Niemeyer Cultural Center, proposes himself the integral reform of a housing of 123 m2, formed by three small bedrooms, two baths, bathroom, kitchen with scanty natural light and lounge, spaciously but of difficult amueblamiento, with exit to a small terrace with a few agreeable conference on a park full of vegetation.
The offer is born of the idea base of “central box” as core of joint, favoring the elimination of the corridor. Re-dressed in wood, it shelters a pantry and a bath, which is illuminated in a natural way by means of a glass in the top part of the same one. In turn, it articulates the entry, lounge and kitchen, separated functionally across glass doors, we obtain this way, a great natural lighting proceeding from the lounge.
Independent, the zone appears by night, formed by 3 bedrooms, where the principal room acquires singularity composed by dressing room, bath and zone of study, communicated with the lounge, favors the sequence of spaces.
A dialog has been established between the architecture and the design of the furniture, acquiring protagonism and functionality, the wood and the white is combined, contributing great luminosity to the housing.
Reforma de piso en Avilés | David Olmos Arquitectos
Work: Floor Reform in Avilés
Location: Avilés, Spain
Architect: David Olmos Arquitectos
Forniture: Caravan Bay
Photography: Luis Díaz Díaz + davidolmosarquitectos.com
El Archivo Peña Ganchegui, en colaboración con el Departamento de Medio Ambiente, Planificación Territorial y Vivienda del Gobierno Vasco, convoca un premio de carácter bienal dirigido a arquitectos con menos de 10 años de experiencia, que se hayan titulado o tengan su actividad en el País Vasco.
Creado con la intención de reconocer una joven trayectoria arquitectónica e impulsar al mismo tiempo una carrera con proyección emergente, el galardón, que cuenta con una retribución de 6.000 € en metálico, pretende dar visibilidad a aquellas aportaciones que, además de suponer una ejemplar práctica profesional, contribuyan a promover, desarrollar y consolidar la cultura arquitectónica.
Podrán presentarse candidaturas individuales o colectivas, debiendo aportar los propios interesados sus méritos, que podrán incluir obras, proyectos y trabajos de investigación que supongan una aportación en el campo de la Arquitectura, abarcando todos los ámbitos y escalas, desde el diseño de objetos hasta las intervenciones en el territorio.
El jurado de esta primera edición contará con la presencia de los arquitectos: Lluis Clotet, fundador del Studio Per y miembro del estudio Clotet Paricio; Ángela García de Paredes, socia fundadora del estudio Paredes Pedrosa Arquitectos, y Carlos Quintáns, director de las revistas Tectónica y Archives, acompañados de la directora del Archivo Peña Ganchegui, Rocío Peña, y del Director de Vivienda y Arquitectura del Gobierno Vasco, Pablo García Astrain.
Los interesados, que tienen hasta el 25 de julio para formalizar su inscripción, deberán presentar su candidatura antes del 5 de septiembre de 2017. El fallo se dará a conocer el 2 de octubre, coincidiendo con el Día Mundial de la Arquitectura. Con posterioridad se llevará a cabo una exposición de los trabajos finalistas.
Toda la información sobre el Premio Peña Ganchegui está disponible en la página web.
[:gl]
O Arquivo Peña Ganchegui, en colaboración co Departamento de Medio Ambiente, Planificación Territorial e Vivenda do Gobierno Vasco, convoca un premio de carácter bienal dirixido a arquitectos con menos de 10 anos de experiencia, que se titularon ou teñan a súa actividade no País Vasco.
Creado coa intención de recoñecer unha nova traxectoria arquitectónica e impulsar ao mesmo tempo unha carreira con proxección emerxente, o galardón, que conta cunha retribución de 6.000€ en metálico, pretende dar visibilidade a aquelas achegas que, ademais de supoñer unha exemplar práctica profesional, contribúan a promover, desenvolver e consolidar a cultura arquitectónica.
Poderán presentarse candidaturas individuais ou colectivas, debendo achegar os propios interesados os seus méritos, que poderán incluír obras, proxectos e traballos de investigación que supoñan unha achega no campo da Arquitectura, abarcando todos os ámbitos e escalas, desde o deseño de obxectos ata as intervencións no territorio.
O xurado desta primeira edición contará coa presenza dos arquitectos: Lluis Clotet, fundador do Studio Per e membro do estudo Clotet Paricio; Ángela García de Paredes, socia fundadora do estudo Paredes Pedrosa Arquitectos, e Carlos Quintáns, director das revistas Tectónica e Arquives, acompañados da directora do Arquivo Pena Ganchegui, Rocío Pena, e do Director de Vivenda e Arquitectura do Gobierno Vasco, Pablo García Astrain.
Os interesados, que teñen ata o 25 de xullo para formalizar a súa inscrición, deberán presentar a súa candidatura antes do 5 de setembro de 2017. O fallo darase a coñecer o 2 de outubro, coincidindo co Día Mundial da Arquitectura. Con posterioridade levará a cabo unha exposición dos traballos finalistas.
Toda a información sobre o Premio Pena Ganchegui está dispoñible na páxina web.
[:en]
The Peña Ganchegui Archive, in collaboration with the Department of Housing and Architecture of the Basque Government, convenes the PEÑA GANCHEGUI Prize to the Young Basque Architecture, aimed at architects who, individually or collectively, carry out their professional work in the Autonomous Community of the Basque Country or who have obtained in it the qualifying title for the exercise of their profession.
This biennial Prize receives its name after the architect Luis Peña Ganchegui (Oñati 1926 – San Sebastián 2009), the highest reference of Basque Architecture in the second half of the 20th century.
The award is granted with the intention of recognizing a young architectural trajectory and, at the same time, promoting a career with emerging projection, giving visibility to those contributions that, besides assuming an exemplary professional practice, contribute to promote, develop and consolidate the architectural culture.
Therefore, the prize is not awarded to a specific work or job, but a set of works of a diverse nature. The prize rewards the incipient emergent trajectory of an architect or of a team led by one or several architects within their first 10 years of exercise after qualifying.
All architects or teams led by architects can enter for the competition, provided that in addition to fulfilling the geographical requirement (having their headquarters in the Autonomous Community of the Basque Country or having obtained the qualifying title in the same) they have obtained their qualifying title after June 15, 2007. In the case of teams, the requirement must be met by all the architects who integrate it.
Architects who are family or work related with the members of the Jury, or those who have obtained it in an earlier edition, will not be eligible for the Peña Ganchegui Prize.
It will be the candidates themselves who will present their candidacy, contributing their merits that may include works, projects and research that contribute to the field of Architecture, covering all areas and scales, from the design of objects to interventions on the territory.
The Jury is sovereign to establish the procedure that it considers appropriate to judge the works in order to assess the criteria of professional capacity, originality, innovation, consistency and those others that it decides to incorporate in its judgment.
The Jury will be composed of 5 members, including a representative of the Department of Environment, Territorial Planning and Housing of the Basque Government and a representative of the Archivo Peña Ganchegui, both of them with voice but without vote, to which three external members will be added with voice and vote, of which two, at least, must be architects. It will also count on a secretary, without voice or vote, appointed by the Archivo Peña Ganchegui.
The Jury of the First Edition of the Peña Ganchegui Prize counts on the following external members:
Lluis Clotet i Ballús (Barcelona, 1941), architect of the ETSA in Barcelona. He worked with Federico Correra and Alfonso Milà before founding «Studio PER» in 1964 along with Pep Bonet, Cristian Cirici and Óscar Tusquets, with whom he collaborated until 1981. In 1989 he partnered with Ignacio Paricio, who was awarded the National Cultural Heritage Prize in 1999. In 2010 he received the Spanish National Prize to Architecture.
Ángela García de Paredes (Madrid, 1958), doctor architect by the ETSA of Madrid, where she teaches Projects. After collaborating with José M. García de Paredes she founded in 1990 with Ignacio Pedrosa the Paredes Pedrosa Arquitectos studio. Her work has been awarded with the Gold Medal for Merit in the Fine Arts 2014, the Mansilla Prize, the Eduardo Torroja Prize for Engineering and Architecture and the European Prize for intervention in Architectural Heritage AADIPA.
Carlos Quintáns Eiras (Senande-Muxía, 1962), architect by the ETSA of A Coruña, where he is Professor of Construction since 1990. Member of the study Quintáns Raya Crespo until 2002, he has been Professor of Projects at ESARQ in Barcelona, Director of the Tectónica magazine and the Tectonicablog website since their creation, as well as curator, together with Iñaki Carnicero, of the Spanish Pavilion at the 2016 Venice Biennale, pavilion that was awarded the Golden Lion trophy.
The Jury will select a maximum of 10 finalists, one of which will be awarded a single prize of € 6,000. The selected candidates will receive an accreditation of their status as Finalists in the Peña Ganchegui Prize, which in the case of the winning architect or team will have an outstanding format.
Críticos de las propuestas del movimiento moderno e insatisfechos con el statu quo de la época, Archigram estableció durante una década imágenes de un interesante caudal reflexivo sobre las ciudades y su arquitectura.
El grupo nació en 1961 con la publicación de una revista producida de manera amateur por Peter Cook, David Greene y Mike Webb. El nombre conjuga las palabras Arquitectura y telegrama, declamando la idea de su mensaje. En 1962, para la edición del segundo número se suman Ron Herron, Dennis Crompton y Warren Chalk. La revista aumenta su tirada y son invitados a la exposición “Living City” en 1963. A partir de ese momento, el grupo es reconocido por la crítica arquitectónica como un colectivo de trabajo con el nombre de la revista.
Concordante con los planteamientos sociales, en plena euforia de la cultura pop, Archigram rechaza el legado histórico y arremete con excitación contra la rigidez estática de la arquitectura y la ciudad. Se asiste de los nuevos materiales y produce una indagación optimista sobre las posibilidades del futuro tecnológico, para superar las limitaciones formales de la arquitectura tradicional.
Sus dibujos conjugan collages, símbolos de comics y otros elementos expresivos que anticipan la revolución de la información. Producen un lenguaje de efectista mediante el uso de estructuras camufladas, módulos plegables, capsulas habitables, planos plegables y disposiciones telescópicas que someten a mecanismos eléctricos para generar los artilugios móviles imprescindibles. Su intención es conjugar las nuevas formas en lugares no convencionales, sobre el agua o en el espacio.
El grupo asume la lógica consumista y admite la arquitectura como un hecho intercambiable, que se produce de manera industrial y se descarta con el tiempo. En sus proyectos más difundidos, la concepción orgánica de la ciudad alcanza el punto más alto de su relato.
En Plug in city, Peter Cook trasmite una reflexión de sobre la obsolescencia de las ciudades y la necesidad de sustitución de sus partes. Compone una mega estructura basada en el principio de flexibilidad y variedad, que asume la sustitución como un hecho frecuente y necesario. Diferentes unidades cubren las necesidades de la población bajo un orden jerárquico establecido en acuerdo a los tiempos de envejecimiento: las infraestructuras pesadas en la parte inferior, las áreas comunitarias en la zona intermedia y las viviendas en la parte superior.
Casi en paralelo, Ron Herron promueve Walking city. Una unidad móvil que contiene todo lo necesario para desplegar la vida ciudadana. Puede moverse sobre terrenos disímiles, incluso sobre los vestigios de una ciudad destruida por una posible guerra nuclear. Los módulos se reabastecen en estaciones de intercambio y se vinculan con otras unidades para intercambiar habitantes. El proyecto pretende abolir las fronteras; La ciudad nómada se traslada según los deseos de sus habitantes.
Instant City se desarrolla a partir de un proyecto de Jhoana Mayer de los años 50. Su objetivo era ampliar la red cultural urbana hacia las poblaciones periféricas, para romper la monotonía de los pueblos e igualar las posibilidades culturales que ofrecen las grandes ciudades. Para ello, se dispone de infraestructuras itinerantes compuestas por dispositivos audiovisuales y otros elementos para el ocio y la recreación, que son transportadas en dirigibles y soportadas por globos aerostáticos sobre los poblados.
Estos diseños son manifiestos que declaman una nueva visión del espacio urbano. La mayor parte de ellos eran técnicamente irrealizables, pero su objetivo estaba centrado en revelar una actitud reflexiva sobre cada tema.
Archigram fue un grupo de trabajo con inquietudes creativas atípicas. Agitadores culturales en momentos de rebeldía social, su investigación puso en crisis la mirada tradicional de la disciplina arquitectónica y cuestiono con vigor sus patrones estéticos.
Cada diseño es la excusa argumental para desarrollar una visión de la sociedad tan optimista como irreal. Un sortilegio de intensa utopía que propone una reflexión concluyente acerca del hábitat humano.
“Archigram fue, más allá de todo, inmensamente creativo. Cuando el grupo se formó por primera vez en 1964 se componía de seis hombres que variaban en el temperamento desde el lacónico a los ojos brillantes y en la edad y la experiencia de los constructores endurecidas de las escuelas de las autoridades locales y edificios públicos, a los arquitectos jóvenes que estaban en su primer empleo después de la escuela.”
Peter Cook, London 2012 Excerpted from the foreword
Críticos das propostas do movemento moderno e insatisfeitos co statu quo da época, Archigram estableceu durante unha década imaxes dun interesante caudal reflexivo sobre as cidades e a súa arquitectura.
O grupo naceu en 1961 coa publicación dunha revista producida de maneira amateur por Peter Cook, David Greene e Mike Webb. O nome conxuga as palabras Arquitectura e telegrama, declamando a idea da súa mensaxe. En 1962, para a edición do segundo número súmanse Ron Herron, Dennis Crompton e Warren Chalk. A revista aumenta a súa tirada e son convidados á exposición “Living City” en 1963. A partir dese momento, o grupo é recoñecido pola crítica arquitectónica como un colectivo de traballo co nome da revista.
Concordante coas formulacións sociais, en plena euforia da cultura pop, Archigram rexeita o legado histórico e arremete con excitación contra a rixidez estática da arquitectura e a cidade. Asístese dos novos materiais e produce unha indagación optimista sobre as posibilidades do futuro tecnolóxico, para superar as limitacións formais da arquitectura tradicional.
Os seus debuxos conxugan colaxes, símbolos de cómics e outros elementos expresivos que anticipan a revolución da información. Producen unha linguaxe de efectista mediante o uso de estruturas camufladas, módulos plegables, capsulas habitables, planos plegables e disposicións telescópicas que someten a mecanismos eléctricos para xerar os dispositivos móbiles imprescindibles. A súa intención é conxugar as novas formas en lugares non convencionais, sobre a auga ou no espazo.
O grupo asume a lóxica consumista e admite a arquitectura como un feito intercambiable, que se produce de maneira industrial e descártase co tempo. Nos seus proxectos máis difundidos, a concepción orgánica da cidade alcanza o punto máis alto do seu relato.
En Plug in city, Peter Cook transmite unha reflexión de sobre a obsolescencia das cidades e a necesidade de substitución dos seus partes. Compón unha mega estrutura baseada no principio de flexibilidade e variedade, que asume a substitución como un feito frecuente e necesario. Diferentes unidades cobren as necesidades da poboación baixo unha orde xerárquica establecida en acordo aos tempos de envellecemento: as infraestruturas pesadas na parte inferior, as áreas comunitarias na zona intermedia e as vivendas na parte superior.
Case en paralelo, Ron Herron promove Walking city. Unha unidade móbil que contén todo o necesario para despregar a vida cidadá. Pode moverse sobre terreos disímiles, mesmo sobre os vestixios dunha cidade destruída por unha posible guerra nuclear. Os módulos se reabastecen en estacións de intercambio e vincúlanse con outras unidades para intercambiar habitantes. O proxecto pretende abolir as fronteiras; A cidade nómade trasládase segundo os desexos dos seus habitantes.
Instant City desenvólvese a partir dun proxecto de Jhoana Mayer dos anos 50. O seu obxectivo era ampliar a rede cultural urbana cara ás poboacións periféricas, para romper a monotonía dos pobos e igualar as posibilidades culturais que ofrecen as grandes cidades. Para iso, disponse de infraestruturas itinerantes compostas por dispositivos audiovisuais e outros elementos para o lecer e a recreación, que son transportadas en dirigibles e soportadas por globos aerostáticos sobre os poboados.
Estes deseños son manifestos que declaman unha nova visión do espazo urbano. A maior parte deles eran tecnicamente irrealizables, pero o seu obxectivo estaba centrado en revelar unha actitude reflexiva sobre cada tema.
Archigram foi un grupo de traballo con inquietudes creativas atípicas. Axitadores culturais en momentos de rebeldía social, a súa investigación puxo en crise a mirada tradicional da disciplina arquitectónica e cuestiono con vigor os seus patróns estéticos.
Cada deseño é a escusa argumental para desenvolver unha visión da sociedade tan optimista como irreal. Un sortilegio de intensa utopía que propón unha reflexión concluínte achega do hábitat humano.
“Archigram foi, máis aló de todo, inmensamente creativo. Cando o grupo formouse por primeira vez en 1964 compoñíase de seis homes que variaban no temperamento desde o lacónico aos ollos brillantes e na idade e a experiencia dos construtores endurecidas das escolas das autoridades locais e edificios públicos, aos arquitectos novos que estaban no seu primeiro emprego despois da escola.”
Peter Cook, London 2012 Excerpted from the foreword
Critics and unsatisfied of the offers of the modern movement with the statu quo of the epoch, Archigram established during a decade images of an interesting reflexive flow on the cities and his architecture.
Amateur was born the group in 1961 with the publication of a magazine produced of way for Peter Cook, David Greene and Mike Webb. The name brings together the words Architecture and telegram, reciting the idea of his message. In 1962, for the edition of the second number there add Ron Herron, Dennis Crompton y Warren Chalk. The magazine increases his issue and they are invited to the exhibition “Living City” in 1963. From this moment, the group is recognized by the architectural critique as a group of work by the name of the magazine.
Concordant with the social expositions, in full euphoria of the culture pop, Archigram rejects the historical legacy and rushes forth with excitation at the static inflexibility of the architecture and the city. It took hold of the new materials and it produces an optimistic investigation on the possibilities of the technological future, to overcome the formal limitations of the traditional architecture.
His drawings bring together collages, symbols of comics and other expressive elements that anticipate the revolution of the information. They produce a language of theatrically by means of the use of camouflaged structures, folding modules, inhabitable capsules, folding planes and telescopic dispositions that they submit to electrical mechanisms to generate the mobile indispensable useless devices. His intention is to bring together the new forms in not conventional places, on the water or in the space.
The group assumes the consumer logic and admits the architecture as an exchangeable fact, which takes place in an industrial way and discards with the time. In his more spread projects, the organic conception of the city reaches the highest point of his statement.
In Plug in city, Peter Cook trasmite a reflection of on the obsolescence of the cities and the need of substitution of his parts. It composes a gentle structure based on the beginning of flexibility and variety, which assumes the substitution as a frequent and necessary fact. Different units cover the needs of the population under a hierarchic order established in agreement to the times of aging: the infrastructures weighed in the low part, the community areas in the intermediate zone and the housings in the top part.
Almost in parallel, Ron Herron promotes Walking city. A mobile unit that contains everything necessary to open the civil life. It can move on dissimilar areas, even on the vestiges of a city destroyed by a possible nuclear warfare. The modules are re-supplied on stations of exchange and link themselves with other units to exchange inhabitants. The project tries to abolish the borders; The nomadic city moves according to the desires of his inhabitants.
Instant City develops from Jhoana Mayer‘s project of the 50s. His aim was to extend the cultural urban network towards the peripheral populations, to break the monotony of the peoples and to equalize the cultural possibilities that offer the big cities. For it, he arranges of itinerant infrastructures composed by audio-visual devices and other elements for the leisure and the recreation, which they are transported in dirigibles and supported by hot air ballons on the settlements.
These designs are manifest that recite a new vision of the urban space. Most of them they were technically unrealizable, but his aim was centred in revealing a reflexive attitude on every topic.
Archigram was a workgroup with creative atypical worries. Cultural agitators in moments of social rebelliousness, his investigation put in crisis the traditional look of the architectural discipline and I question with vigor his aesthetic bosses.
Every design is the plot excuse to develop a vision of the company so optimistic as unreal. A sorcery of intense Utopia that proposes a conclusive reflection brings over of the human habitat.
“Archigram was, beyond everything, immensly creative. When the group was formed for the first time in 1964 it was consisting of six men who were changing in the temperament from the terse one to the brilliant eyes and in the age and the experience of the builders hardened of the schools of the local authorities and public buildings, to the young architects who were in his first employment after the school.”
Peter Cook, London 2012 Excerpted from the foreword
Hugh Hefner trabajando en su cama-oficina en su mansión de Chicago | Fotografía: Fuente Playboy Enterprises)
o de la cama
o de no tener lugar para el el descanso
En distintas publicaciones como Publicidad y privacidad, La domesticidad en guerra o Sexuality & Space, la historiadora e investigadora Beatriz Colomina ha trazado una lectura alternativa de la arquitectura y sobre cómo a lo largo del siglo XX y gracias al desarrollo y expansión de distintas tecnologías ópticas y mercantiles –desde los rayos X a los anuncios de revistas- se han ido redefiniendo las nociones entre lo público y lo privado, así como el uso y las gestión del tiempo que organiza nuestras vidas. La española ha apuntado, por ejemplo, que los rígidos límites temporales que determinaban que la mejor estructura de un día —8 horas para dormir, 8 para trabajar y 8 para disfrutar—que dieron forma a buena parte de la ciudad y el urbanismo durante el siglo XX a través de su clara separación de usos, se ha transformado ahora bajo el designio de las nuevas fórmulas de trabajo. En una de sus últimas investigaciones —desarrollada en distintos textos como The century of the bed, The Office in the Boudoiro Privacy and publicity in the age of social media1— se sirve de un dato destacado en 2012 por el periódico The Wall Street Journal que advierte que el 80% de los profesionales jóvenes de la ciudad de Nueva York trabajan desde sus propias camas gracias a sus ordenadores portátiles:
“[la cama] se ha convertido en el lugar donde realmente la gente no sólo trabaja, sino que también se conecta”(*).
Aunque las transformaciones económicas que ha sufrido el mundo en las últimas décadas resultan demasiado complejas como para establecerlas en este texto de forma detallada y precisa, no nos costaría mucho imaginar cómo, con el traslado de las grandes fábricas de producción y montaje a zonas de Asia —donde la mano de obra resulta mucho más barata— el trabajo industrial ha ido desapareciendo cada vez más de las periferias de las grandes ciudades, desplazadas hacia otras más lejanas, dejando en el camino —especialmente en Europa— muchas áreas en desuso que tienen ahora la necesidad de transformarse en nuevos fenómenos urbanos que las vuelva, una vez más, productivas. El trabajo —en el denominado primer mundo al menos— alcanza ahora un rango inmaterial, más cercano a un servicio que a la producción de mercancía4. Eso apunta, aunque sea de forma muy somera, algunas de las directrices del trabajo actual:
“Después de la crisis de 2008 toda una nueva generación se encuentra sin trabajo en los lugares tradicionales, pero sobrevive con una serie de trabajos de freelance”(*).
Hugh Hefner al frente de su imperio de comunicación desde la cama | Fuente: averyreview.com
Incidir en esa superviviencia es importante. En su texto Liberarse de todo: trabajo freelance y mercenario —publicado como parte del libro Los condenados de la pantalla— la artista alemana Hito Steyerl analiza esta figura. Free-lance significa literalmente “Lanza libre” y su origen se traza hasta el medievo, donde el término designaba a aquel soldado que no estaba atado a ningún amo, pudiendo ser contratado para tareas muy específicas durante un tiempo. Sin compromiso en el tiempo con una gran empresa —de la que no recibe ni contrato ni prestaciones— el freelance contemporáneo es el mejor exponente de la precariedad actual, siempre en la búsqueda de nuevos trabajos que garanticen sus recursos por algún tiempo y que les lleva a la autoexplotación en largas jornadas laborales autoimpuestas:
“En situaciones como Nueva York, donde el espacio es muy reducido y donde la mayoría de la gente vive en un estudio que prácticamente abres la puerta y te tiras en la cama, ésta se ha convertido en el centro del universo, un universo en el que no hay ni noche ni día”(*).
Así, no se trabaja sólo en la cama porque estos nuevos trabajadores no tengan su oficina como forma de reducir costos —que también— sino que el aumento del trabajo autónomo desde nuestros hogares, apoyado por la portabilidad de nuestras fuentes de trabajo —ordenadores cada vez más ligeros y potentes— repercute también en las dinámicas laborales y sociales que suceden en nuestra vida diaria, reorganizando la forma en la que ocupamos el tiempo y el espacio.
No es descabellado asegurar que hoy en nuestras camas ya ni dormimos, ni descansamos, ni disfrutamos algún tipo de placer. Condenados a la pantalla, nos mantenemos en vilo, siempre despiertos y conectados, trabajando para poder llegar a fin de mes. En este nuevo mundo —apunta Colomina— la cama se ha convertido en un nuevo escenario para algunas conquistas: la de la autonomía del trabajo propio o la de las corporaciones que contratan a este trabajador horizontal sin necesidad de invertir en nuevos espacios e infraestructuras arquitectónicas. Gracias a esta reformulación espacial y temporal de nuestros lechos, nuestros cuerpos quedan ahora reducidos a vagar en los espacios domésticos interiores —algo que puede ilustrar también la destrucción sistemática que sufre el espacio público— y en el que el trabajo, en muchos casos, se somete a un constante monitoreo3. Esto lo advierte también Beatriz Colomina:
“En la película de Laura Poitras Citizenfour, vemos primeros planos de Edward Snowden sentado en la cama de un hotel de Hong Kong durante días y días, rodeado de sus ordenadores portátiles, en comunicación con periodistas en la habitación y alrededor del mundo, sobre el secreto de la masiva vigilancia global. La mayor invasión de la privacidad en la historia del planeta se revela desde una cama”;
y añade y advierte:
“la mayor figura pública del mundo es ahora un recluso”.4
De ser así, la cama es también el lugar último para la resistencia. En Alemania, la cama es una vez un espacio de lucha, el movimiento Ein Bett fur Snowden(Una cama para Snowden) ofrecía lecho para el ex espía estadounidense.
¿Serán las camas donde, ya por fin, liberarse de todo?
Pedro Hernández · arquitecto
Ciudad de México. julio 2016
2 Creo que resulta importante advertir que este tema resulta demasiado complejo para ser resumido en el párrafo anterior, que sólo quiere ser una muestra posible de la situación actual.
3 Muchos de los trabajos desde casa están monitoreados en el tiempo de trabajo gracias a que un trabajador debe conectarse a un sistema que vigila cuánto trabaja y en qué gasta el tiempo. Una forma de explotación menos visible motivada en la mayor indefinición de horarios. Si a eso le añadimos que, con las conexiones y redes actuales.
(*) Entrevista realizada por el autor a Beatriz Colomina, marzo de 2016.
[:gl]Hefner traballando na súa cama-oficina na súa mansión de Chicago | Fotografía: fonte Playboy Enterprises)
ou da cama ou de non ter lugar para o o descanso.
En distintas publicacións como Publicidade e privacidade, A domesticidade na guerra ou Sexuality & Space, a historiadora e investigadora Beatriz Colomina trazou unha lectura alternativa da arquitectura e sobre como ao longo do século XX e grazas ao desenvolvemento e expansión de distintas tecnoloxías ópticas e mercantís -desde os raios X aos anuncios de revistas- fóronse redefinindo as nocións entre o público e o privado, así como o uso e as xestión do tempo que organiza as nosas vidas. A española apuntou, por exemplo, que os ríxidos límites temporais que determinaban que a mellor estrutura dun día -8 horas para durmir, 8 para traballar e 8 para gozar- que deron forma a boa parte da cidade e o urbanismo durante o século XX a través da súa clara separación de usos, transformouse agora baixo o designio das novas fórmulas de traballo. Nunha das súas últimas investigacións -desenvolvida en distintos textos como The century of the bed, The Office in the Boudoiro Privacy and publicity in the age of social media1— sérvese dun dato destacado en 2012 polo xornal The Wall Street Journal que advirte que o 80% dos profesionais novos da cidade de Nova York traballan desde as súas propias camas grazas aos seus computadores portátiles:
“[a cama] converteuse no lugar onde realmente a xente non só traballa, senón que tamén se conecta”(*).
Aínda que as transformacións económicas que sufriu o mundo nas últimas décadas resultan demasiado complexas como para establecelas neste texto de forma detallada e precisa, non nos custaría moito imaxinar como, co traslado das grandes fábricas de produción e montaxe a zonas de Asia -onde a man de obra resulta moito máis barata- o traballo industrial ha ido desaparecendo cada vez máis das periferias das grandes cidades, desprazadas cara a outras máis afastadas, deixando no camiño -especialmente en Europa- moitas áreas en desuso que teñen agora a necesidade de transformarse en novos fenómenos urbanos que as volva, unha vez máis, produtivas. O traballo -no denominado primeiro mundo polo menos– alcanza agora un rango inmaterial, máis próximo a un servizo que á produción de mercadoría4. Iso apunta, aínda que sexa de forma moi somera, algunhas das directrices do traballo actual:
“Despois da crise de 2008 toda unha nova xeración atópase sen traballo nos lugares tradicionais, pero sobrevive cunha serie de traballos de freelance”(*).
Hugh Hefner a fronte do seu imperio de comunicación dende a cama | Imaxe: fonte averyreview.com
Incidir nesa superviviencia é importante. No seu texto Liberarse de todo: traballo freelance e mercenario -publicado como parte do libro Os condenados da pantalla– a artista alemá Hito Steyerl analiza esta figura. Free-lance significa literalmente “Lanza libre” e a súa orixe trázase ata o medievo, onde o termo designaba a aquel soldado que non estaba atado a ningún amo, podendo ser contratado para tarefas moi específicas durante un tempo. Sen compromiso no tempo cunha gran empresa -da que non recibe nin contrato nin prestacións- o freelance contemporáneo é o mellor expoñente da precariedade actual, sempre na procura de novos traballos que garantan os seus recursos por algún tempo e que lles leva á autoexplotación en longas xornadas laborais autoimpuestas:
“En situacións como Nova York, onde o espazo é moi reducido e onde a maioría da xente vive nun estudo que practicamente abres a porta e tírasche na cama, esta converteuse no centro do universo, un universo no que non hai nin noite nin día”(*).
Así, non se traballa só na cama porque estes novos traballadores non teñan a súa oficina como forma de reducir custos -que tamén- senón que o aumento do traballo autónomo desde os nosos fogares, apoiado pola portabilidad das nosas fontes de traballo -computadores cada vez máis lixeiros e potentes- repercute tamén nas dinámicas laborais e sociais que suceden na nosa vida diaria, reorganizando a forma na que ocupamos o tempo e o espazo.
Citizenfour, de Laura Poitras
Non é desatinado asegurar que hoxe nas nosas camas xa nin durmimos, nin descansamos, nin gozamos algún tipo de pracer. Condenados á pantalla, mantémonos en albas, sempre espertos e conectados, traballando para poder chegar a fin de mes. Neste novo mundo -apunta Colomina- a cama converteuse nun novo escenario para algunhas conquistas: a da autonomía do traballo propio ou a das corporacións que contratan a este traballador horizontal sen necesidade de investir en novos espazos e infraestruturas arquitectónicas. Grazas a esta reformulación espacial e temporal dos nosos leitos, os nosos corpos quedan agora reducidos a vagar nos espazos domésticos interiores -algo que pode ilustrar tamén a destrución sistemática que sofre o espazo público- e no que o traballo, en moitos casos, sométese a un constante monitoreo3. Isto advírteo tamén Beatriz Colomina:
“Na película de Laura Poitras Citizenfour, vemos primeiros planos de Edward Snowden sentado na cama dun hotel de Hong Kong durante días e días, rodeado dos seus computadores portátiles, en comunicación con xornalistas na habitación e ao redor do mundo, sobre o segredo da masiva vixilancia global. A maior invasión da privacidade na historia do planeta revélase desde unha cama”;
e engade e advirte:
“a maior figura pública do mundo é agora un recluso”.4
‘Ein Bett für Snowden’
De ser así, a cama é tamén o lugar último para a resistencia. En Alemaña, a cama é unha vez un espazo de loita, o movemento Ein Bett fur Snowden (Unha cama para Snowden) ofrecía leito para o ex espía estadounidense. Serán as camas onde, xa por fin, liberarse de todo?
Pedro Hernández · arquitecto
Ciudad de México. xullo 2016
2 Creo que resulta importante advertir que este tema resulta demasiado complexo para ser resumido no parágrafo anterior, que só quere ser unha mostra posible da situación actual.
3 Moitos dos traballos desde casa están monitoreados no tempo de traballo grazas a que un traballador debe conectarse a un sistema que vixía canto traballa e en que gasta o tempo. Unha forma de explotación menos visible motivada na maior indefinición de horarios. Se a iso engadímoslle que, coas conexións e redes actuais.
(*) Entrevista realizada polo autor a Beatriz Colomina, marzo de 2016.
[:en]Hefner working in his bedroomoffice at the Chicago mansion | Photography: source Playboy Enterprises)
Or of the bed or of the rest does not take place for.
In different publications like Advertising and privacy, The domesticity in war or Sexuality and Space,, the historian and investigator Beatriz Colomina has planned an alternative reading of the architecture and on how along the 20th century and thanks to the development and expansion of different optical and mercantile technologies – from the X-rays to the announcements of magazines – the notions have been re-defined between the public thing and the private thing, as well as the use and the gestión of the time that organizes our lives. The Spanish woman has aimed, for example, that the rigid temporary limits that were determining that the best structure of one-8th hours to sleep, 8 to work and 8 to enjoy that gave form to good part of the city and the urbanism during the 20th century across his clear separation of uses, has transformed now under the plan of the new formulae of work. In one of his last investigations – developed in different texts like The century of the bed, The Office in the Boudoiro Privacy and publicity in the age of social media1— is served an information emphasized in 2012 by the periodic The Wall Street Journal that he warns that 80 % of the young professionals of the city of New York works from his own beds thanks to his portable computers:
“[The bed] it has turned into the place where really the people not only work, but also it connects”(*).
Though the economic transformations that the world has suffered in the last decades turn out to be too complex as to establish them in this text of detailed and precise form, it would not find it hard to us to imagine very much how, with the movement of the big factories of production and assembly to zones of Asia – where the workforce turns out to be much cheaper – the industrial work has been disappearing increasingly of the peripheries of the big cities, displaced towards more distant others, leaving in the way – specially in Europe – many areas in disuse that they have now the need to transform in new urban phenomena that it them turns, once again, productive. The work – in the first world called to less – reaches now an immaterial, nearest range to a service that to the production of goods4. It appears, though it is of very shallow form, some of the directives of the current work:
“After the crisis of 2008 the whole new generation is without work in the traditional places, but it survives with a series of works of freelance”(*).
Hugh Hefner at the helm of his media empire the bed | Image: source averyreview.com
To affect in this superviviencia is important. In his text To be Liberated of everything: work freelance and mercenary – published as part of the book The reprobates of the screen – the German artist Hito Steyerl analyzes this figure. Free-lance means literally “Free lance” and his origin is planned up to the medievo, where the term was designating that soldier who was not tied to any owner, being able to be contracted for very specific tasks during a time. Without commitment in the time with a great company – of which it receives contract nor presentations – the contemporary freelance is the best exponent of the current precariousness, always in the search of new works that guarantee his resources in some time and that it takes to them to the autoexploitation in long labor autowell versed days:
“In situations as New York, where the space is very limited and where the majority of the people lives in a study that practically you open the door and throw yourself in the bed, this one has turned into the center of the universe, a universe into the one that exists neither night nor day”(*).
This way, one is not employed only at the bed because these new workers do not take his office as a way of reducing costs – that also – but the increase of the autonomous work from our homes, supported by the portability of our sources of work – computers increasingly light and powerful – reverberates also in the labor and social dynamics that happen in our daily life, reorganizing the form in which we occupy the time and the space.
Citizenfour, by Laura Poitras
It is not disheveled to assure that today in our beds already we neither sleep, we nor rest, nor enjoy any type of pleasure. Condemned to the screen, we are kept in vilo, always awake and connected, working to be able to come in order month. In this new world – it aims At Colomina – the bed has turned into a new scene for some conquests: that of the autonomy of the own work or that of the corporations that contract this horizontal worker without need to invest in new spaces and architectural infrastructures. Thanks to this spatial and temporary reformulation of our beds, our bodies remain now come down to strolling around in the domestic interior spaces – something that can illustrate also the systematic destruction that suffers the public space – and in which the work, in many cases, surrenders to a constant monitoring3. Beatriz Colomina warns this also:
“In Laura Poitras’ Citizenfour movie, we see The Edward Snowden’s first planes sat in the bed of a hotel of Hong Kong during days and days, surrounded with his portable computers, in communication with journalists in the room and about the world, on the secret of the massive global vigilance. The major invasion of the privacy in the history of the planet is revealed from a bed”;
and she adds and notices:
“Tthe major public figure of the world is now a prisoner”.4
‘Ein Bett für Snowden’
Of being like that, the bed is also the last place for the resistance. In Germany, the bed is once a space of fight, the movement Ein Bett fur Snowden (A bed for Snowden) was offering bed for the American ex-spy. Will they be the beds where, already finally, to be liberated of everything?
Pedro Hernández · architect
Ciudad de México. july 2016
Notes:
1 These texts are published, respectively, in the catalogue of the exhibition The century of the bed; in the book that accompanies the pavilion of The United States OfficeUS of the Biennial show of Venice 2014; and the book 2000+: The Urgencies of Architectural Theory.
2 I think that it turns out important to warn that this topic turns out to be too complex to be summarized in the previous paragraph, which only wants to be a possible sample of the current situation.
3 A lot of works from house are monitored in the time of work due to the fact that a worker must connect to a system that monitors how much it works and in what spends the time. It forms a of less visible exploitation motivated in the major lack of definition of schedules. If to it we him add that, with the connections and current networks.
El Máster Oficial en Arquitectura del Paisaje Juana de Vega 2017- 2018 está impartido por docentes de la USC y la UDC, se forma a profesionales de la arquitectura del paisaje, abarcando la planificación del paisaje, el análisis y el diseño del paisaje en general, así como lo que se refiere a proyectos específicos de infraestructuras, de paisajes urbanos y culturales.
De la misma forma, se aborda la ejecución y posterior mantenimiento, gestión, conservación y restauración del paisaje, tanto público como privado, en el medio urbano, rural y forestal.
El máster ofrece la posibilidad de seguir su docencia ONLINE EN DIRECTO o PRESENCIAL, y además, cuenta con 5 semanas de talleres presenciales en los que se trabajará de manera intensiva con expertos paisajistas de primer nivel internacional.
Por otro lado, la Fundación Juana de Vega ofrece 12 becas de matrícula de 1000 € a alumnos que no superen los umbrales de renta establecidos para la obligación de presentar la declaración de IRPF.
Consulta toda la información de la nueva edición en la web.
Para cualquier duda o consulta, nos tienes a tu disposición en info@juanadevega.org, en el teléfono 981.65.43.37 (de 9 a 15 h), o en nuestras redes sociales: Facebook y twitter (podrás seguir todas las novedad a través del #MásterJdV)
Proyecto de reforma de un piso antiguo situado en el centro de Madrid, destinado a unos residentes “anónimos” que compartirán espacio doméstico en el futuro.
La propuesta se ordena en torno a 6 bandas que alternan espacios vivideros y zonas de servicio. Dicho esquema, a la vez que optimiza el uso de la planta, garantiza la máxima flexibilidad funcional y la incorporación de otros posibles programas, como un espacio de co-working, un estudio, unas oficinas, etc. En el eje de acceso se sitúa una caja de madera que divide el espacio en una zona pública y otra privada, si bien el sistema plantea un juego de puertas pivotantes y correderas que amplía la variedad de circulaciones en el inmueble, permitiendo llevar vidas independientes, aunque compartiendo los elementos comunes.
El salón y la cocina-comedor se articulan mediante un mueble que hace de filtro con la calle, resolviendo los accesos, la iluminación, las funciones técnicas y de almacenamiento y la librería de ambas estancias. Además, cuenta con algunos compartimentos secretos y una mesa abatible.
Sencillos cambios de materiales en el pavimento, las paredes y los techos marcan la transición entre los distintos ambientes, que se encuentran unificados por la madera de fresno, rematada en acabados lisos en la zona a la altura de los ojos, estriados, en la zona superior o en superficies de espejo, en los techos de los umbrales. Los planos reflectantes introducen en las zonas menos luminosas la luz natural de los balcones exteriores o la artificial de los apliques de pared.
Una sucesión de espacios amplios que inciten a imaginar situaciones diversas.
Obra: 095 Letto. Reforma de vivienda en Madrid
Arquitectos: elii – Uriel Fogué, Eva Gil, Carlos Palacios
Arquitectas coordinadoras del equipo: elii – Ana López + Sofía Coutsoucos
Equipo: elii – Eduardo Castillo + Irene de Santos
Carpintería: Alfredo Merino Caldas
Superficie: 111.52m2
Fecha: 2017
Emplazamiento/Location: Madrid
Superficie: 111.52m2
Fotografía: ImagenSubliminal / Miguel de Guzman+Rocio Romero + elii.es
[:gl]
Proxecto de reforma dun piso antigo situado no centro de Madrid, destinado a uns residentes “anónimos” que compartirán espazo doméstico no futuro.
A proposta ordénase ao redor de 6 bandas que alternan espazos vivideros e zonas de servizo. Devandito esquema, á vez que optimiza o uso da planta, garante a máxima flexibilidade funcional e a incorporación doutros posibles programas, como un espazo de co-working, un estudo, unhas oficinas, etc. No eixo de acceso sitúase unha caixa de madeira que divide o espazo nunha zona pública e outra privada, aínda que o sistema expón un xogo de portas pivotantes e correderas que amplía a variedade de circulacións no inmoble, permitindo levar vidas independentes, aínda que compartindo os elementos comúns.
O salón e a cociña-comedor articúlanse mediante un moble que fai de filtro coa rúa, resolvendo os accesos, a iluminación, as funcións técnicas e de almacenamento e a librería de ambas as estancias. Ademais, conta con algúns compartimentos secretos e unha mesa abatible.
Sinxelos cambios de materiais no pavimento, as paredes e os teitos marcan a transición entre os distintos ambientes, que se atopan unificados pola madeira de fresno, rematada en acabados lisos na zona á altura dos ollos, estriados, na zona superior ou en superficies de espello, nos teitos dos limiares. Os planos reflectores introducen nas zonas menos luminosas a luz natural dos balcóns exteriores ou a artificial de aplíquelos de parede.
Unha sucesión de espazos amplos que inciten a imaxinar situacións diversas.
Obra: 095 Letto. Reforma de vivenda en Madrid
Arquitectos: elii – Uriel Fogué, Eva Gil, Carlos Palacios
Arquitectas coordinadoras del equipo: elii – Ana López + Sofía Coutsoucos
Equipo: elii – Eduardo Castillo + Irene de Santos
Carpintería: Alfredo Merino Caldas
Superficie: 111.52m2
Data: 2017
Emprazamento: Madrid
Superficie: 111.52m2
Fotografía: ImagenSubliminal / Miguel de Guzman+Rocio Romer + elii.es
[:en]
Project for the refurbishment of an old flat in downtown Madrid, for ‘anonymous’ residents that will be sharing their domestic space in the future.
The proposal is arranged around six strips with alternating living areas and service areas. This arrangement optimises the floor space while also guaranteeing the utmost functional flexibility and the incorporation of other possible programmes, such as co-working spaces, a study, offices, etc. A wooden box is installed on the entry axis to divide the space into a public area and a private area, although the system employs a number of swivelling and sliding doors to improve the choice of circulations within the house so that it is possible to lead independent lives while sharing the common elements.
The living room and the kitchen-dining room are configured by means of a piece of furniture that acts as a filter with the street: it is used to sort the accesses, lighting, the technical functions and the storage functions, as well as the library for both rooms. There are even some hidden compartments and a fold-down table.
Simple changes of material in the paving, the walls and the ceilings mark the transitions between atmospheres. An ash wood finish is the common thread to all the spaces, with smooth finishes at eye level and striped finishes at the top or in mirror surfaces, on the tops of the thresholds. The reflecting surfaces pour the natural lighting of the outside balconies or the artificial lighting of the wall lamps into the darker areas.
A succession of airy spaces where scenarios can be imagined.
Work: 095 Letto. Refurbishment of a home in Madrid | Elii
Architects: elii – Uriel Fogué, Eva Gil, Carlos Palacios
Architects coordinating the team: elii – Ana López + Sofía Coutsoucos
Team: elii – Eduardo Castillo + Irene de Santos
Joinery: Alfredo Merino Caldas
Area: 111.52m2
Date: 2017
Location: Madrid
Superficie/Surface: 111.52m2
Photography: : ImagenSubliminal / Miguel de Guzman+Rocio Romero + elii.es
Vista del Pabellón para la Confederación Hidrográfica del Ebro a finales de 1929, construido según proyecto de Regino Borobio.
Todos los arquitectos conocemos la Exposición Universal de Barcelona de 1929 casi únicamente por lo que supuso para la arquitectura moderna la construcción del mítico “Pabellón de Barcelona”, es decir, el Pabellón de Alemania de Mies van der Rohe. Aquel evento internacional surgido de la necesidad de apertura de un país aislado al sur de los Pirineos tras la Primera Guerra Mundial, fue impulsado por el sector industrial (principalmente compañías eléctricas y energéticas) que albergaban grandes expectativas de futuro al final de “los felices años 20”, aunque en España esa “felicidad” estaba muy restringida a ciertas capas sociales favorecidas por una Dictadura Militar y por la herencia de unas estructuras socio-económicas decimonónicas totalmente obsoletas e inútiles para la gran mayoría de los ciudadanos.
En ese contexto, aquella exposición de palacios y pabellones —según la definió Solá-Morales1— mostraría una síntesis arquitectónica de ese confuso momento por el que transcurría la Arquitectura, aún deudora de un academicismo historicista (nacional) o de un noucetisme (catalán) por una parte, pero al tiempo con anhelos de desplegar las doctrinas de las nuevas vanguardias europeas en boga (neoplasticismo, funcionalismo y constructivismo, principalmente).
La fortuna quiso que coincidiera la voluntad de la Confederación Hidrográfica del Ebro (C.H.E.) de querer construirse su propio pabellón al margen del stand asignado dentro del Pabellón de España, y la joven madurez de un arquitecto aragonés, Regino Borobio Ojeda (1895-1976), consultor por entonces de la compañía industrial zaragozana.
Con apenas una década de experiencia profesional, pero habiendo demostrado su capacidad con interesantes obras de muy diversa índole2, Borobio recibió el encargo de proyectar apresuradamente el Pabellón para la C.H.E. ya estando inaugurada la exposición para entonces, proyecto que fue completado en el mes de mayo y terminado de construir entre junio y septiembre, siendo finalmente inaugurado por el rey Alfonso XIII el día 4 de octubre.
De su repercusión en los medios de comunicación de la época deducimos su mínima relevancia, algo que tampoco es de extrañar. Tampoco en las revistas especializadas tuvo apenas cabida. Sin embargo, hoy podemos juzgar que aquella pieza, síntesis personal del autor de ciertas arquitecturas holandesas (Berlage, Dudok, Oud, Rietveld, Buijs,…), se erigió en una de las más vanguardistas de la exposición, comparable en tema, expresión formal y modernidad al Pabellón de Suministro de Electricidad en Alemania, casi tan desconocido como el de Borobio si no hubiera sido por el renombre de su autor: el mismísimo Mies van der Rohe.
El incuestionable valor plástico del pabellón de Borobio fundamenta su interés en una moderna oposición de contrarios. Se trata de un juego dialéctico con modernos equilibrios alcanzados por contraste y dinamismo: el cubo central contra la torre y volúmenes periféricos, la cubierta horizontal contra el hito vertical, la desnudez de las lisas fachadas blancas contra el grupo escultórico alegórico de tres diosas situadas para recibir al visitante, la masividad y ausencia de huecos contra la ligereza de la esbelta torre de vidrio con luminoso nocturno y lettering… y, a otra escala, su rotunda abstracción como “edificio-objeto” en clara oposición al conjunto figurativo del ecléctico e historicista vecino Palau Nacional.
Vista del Pabellón para la C.H.E. con el Palau Nacional detrás y el Pabellón de Yugoslavia a la derecha.
Desconocemos la opinión de los visitantes acerca de este Pabellón para la C.H.E., pero su corta vida y la entidad del promotor tampoco presuponían gran trascendencia. Aquel efímero y silencioso objet trouvé pasaría seguramente muy inadvertido entre tanto ruido y parafernalia. Ni siquiera la historiografía moderna (Carlos Flores, Oriol Bohigas, Lluís Doménech) supo rescatar su valía, quedando en el mayor de los olvidos hasta que fuera “rescatado” en una monografía del arquitecto aragonés más recientemente3. Tampoco sus planos originales han llegado hasta nosotros, lo cual deja en serias dificultades a cualquiera que desee seguir investigando en él…
Sirva esta pequeña nota como reconocimiento a este episodio vanguardista que resultó ser tan fugaz como precoz en la incipiente Modernidad española. Un historia de “lo moderno”, por cierto, aún pendiente de ser completada con otros muchos objets trouvés dispersos e ignorados como éste.
Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. junio 2017
2. POZO MUNICIO, José Manuel: Regino Borobio Ojeda (1895-1976). Modernidad y contexto en el primer racionalismo español. Zaragoza: Ed. Colegio Oficial de Arquitectos de Aragón, 1991.
3. Véase nota 2. J. M. Pozo destaca precisamente a este pabellón y a la sede de las oficinas de la Confederación Hidrográfica del Ebro (Zaragoza, 1933-36) como sus dos obras más destacadas, dignas de estar entre las pioneras de la arquitectura moderna española. Op. cit. p.31.
[Imágenes tomadas de la monografía citada de José Manuel Pozo Municio y tratadas por el autor]
We use cookies on our website to give you the most relevant experience by remembering your preferences and repeat visits. By clicking “Accept”, you consent to the use of ALL the cookies.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
Functional cookies help to perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collect feedbacks, and other third-party features.
Cookie
Duración
Descripción
mailmunch_second_pageview
never
Mailmunch sets this cookie to manage subscription service to mailing lists.
_mailmunch_visitor_id
never
Mailmunch sets this cookie to create a unique visitor ID for the Mailmunch mailing list software.
Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.
Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.
Cookie
Duración
Descripción
CONSENT
2 years
YouTube sets this cookie via embedded youtube-videos and registers anonymous statistical data.
_ga
2 years
The _ga cookie, installed by Google Analytics, calculates visitor, session and campaign data and also keeps track of site usage for the site's analytics report. The cookie stores information anonymously and assigns a randomly generated number to recognize unique visitors.
_gat_gtag_UA_11257418_2
1 minute
Set by Google to distinguish users.
_gid
1 day
Installed by Google Analytics, _gid cookie stores information on how visitors use a website, while also creating an analytics report of the website's performance. Some of the data that are collected include the number of visitors, their source, and the pages they visit anonymously.
Advertisement cookies are used to provide visitors with relevant ads and marketing campaigns. These cookies track visitors across websites and collect information to provide customized ads.
Cookie
Duración
Descripción
NID
6 months
NID cookie, set by Google, is used for advertising purposes; to limit the number of times the user sees an ad, to mute unwanted ads, and to measure the effectiveness of ads.
VISITOR_INFO1_LIVE
5 months 27 days
A cookie set by YouTube to measure bandwidth that determines whether the user gets the new or old player interface.
YSC
session
YSC cookie is set by Youtube and is used to track the views of embedded videos on Youtube pages.
yt-remote-connected-devices
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.
yt-remote-device-id
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.