InicioartículosEl rostro de la ciudad | Íñigo García OdiagaO rostro da cidade...

[:es]El rostro de la ciudad | Íñigo García Odiaga[:gl]O rostro da cidade | Íñigo García Odiaga[:en]The face of the city | Íñigo García Odiaga[:]

[:es]

Murals, 2012, Busan | Hendrik Beikirch, alias ECB

Hace ya años que la ciudad ha ganado su pulso al campo. La ciudad es sinónimo de vida urbana, de actividad económica y de oferta cultural y comercial, pero no siempre lo es de bienestar o calidad de vida.

Las grandes urbes del sudeste asiático son las ciudades del planeta con mayor ritmo de crecimiento, pero también son las que condensan peores condiciones de vida. Este modelo de crecimiento ilimitado ha situado además el centro de gravedad de la ciudad en su desarrollo económico, olvidando por completo la componente social de la urbe. Si hacemos un recorrido por los centros de todas estas megaurbes, descubriremos una especie de no lugar, de lugar común donde los elementos se repiten copiando un mismo modelo que es el que parece conducir al éxito financiero, pero que por contra ha borrado cualquier rasgo propio de la identidad del lugar. Esa globalizada falta de identidad ha borrado también al sujeto, a la persona, de modo que parecería que las grandes ciudades se encuentran hoy habitadas por marcas y lobbys en lugar de por personas.

b-hong-kong- “Inside Out The People’s Art Project”
“Inside Out: The People’s Art Project”, 2011, Hong Kong | Fuente: JR

El mundo del arte se ha dado cuenta de esta deriva y ya ha comenzado a cuestionarla y criticarla mediante acciones concretas.

El artista alemán Hendrik Beikirch, más conocido por su alias BCE, acaba de inaugurar en Busan, Corea del Sur, el mayor mural jamás pintado en Asia. La pieza de 95 metros de alto es un retrato de un pescador de 60 años de edad, que contrasta con la crudeza de complejo de rascacielos Haeundae I’Park diseñados por el arquitecto Daniel Libeskind, un complejo financiero que quiere erigirse como el nuevo icono de la ciudad. Libeskind es también el arquitecto responsable de las nuevas torres del World Trace Center en Nueva York, y de hecho el diseño de ambos complejos financieros es similar.

“Inside Out The People’s Art Project”
“Inside Out: The People’s Art Project”, 2011, Hong Kong | Fuente: JR

El mural critica el rápido crecimiento y la modernización de Corea del Sur y sirve como un recordatorio de las raíces de la ciudad en pleno distrito financiero. Busan fue una vez un pequeño pueblo de pescadores en el sur de Corea. Mientras la ciudad se transformaba y se convertía en un centro internacional, se perdía la esencia misma de ésta. El retrato del pescador no es sólo un recuerdo del pasado, sino también de aquellos que aún trabajan en su vejez en los muelles sin descanso. Una consecuencia del acelerado crecimiento que ha olvidado los aspectos sociales y ha perjudicado a las clases menos favorecidas.

“Inside Out: The People’s Art Project”, 2011, Hong Kong | JR
“Inside Out: The People’s Art Project”, 2011, Hong Kong | Fuente: JR

Con la misma actitud el artista urbano de origen francés JR ha inaugurado su nuevo proyecto en Hong Kong. En el down town de la ciudad, en una zona de inmensos rascacielos en la que no queda espacio para el peatón, JR ha utilizado precisamente el último reducto de los ciudadanos, un paso peatonal elevado para salvar la maraña de tráfico que corre bajo las torres, como soporte para su instalación.

Dieciséis rostros anónimos de habitantes de Hong Kong, impresos a gran escala, cubren la cubierta de la pasarela. Caras anónimas que miran las fachadas de las torres y a quien ellas habitan reivindicando un espacio, un lugar para el ciudadano, en las transacciones y movimientos estratégicos que se negocian en esos despachos.

face-to-face-1
Face to Face, Palestina, 2007 | Fuente: JR

Tal vez más provocativa fue la intervención de este artista francés sobre el muro de Gaza.

En el año 2005, decidió viajar a Oriente Medio para averiguar por qué los palestinos y los israelíes no podían encontrar la manera de convivir juntos en paz.

Deambuló por las ciudades israelíes y palestinas intentando obtener información y comprender la situación. Descubrió que esos lugares son sagrados para el judaísmo, el cristianismo y el Islam, y también constató que el área es paisajísticamente impresionante, un lugar donde confluyen las montañas, el mar y los desiertos en escasos kilómetros. Pero de alguna manera, el territorio, el paisaje o las religiones se habían puesto por encima de las personas, que parecían no entrar en la ecuación.

Curiosamente las personas a ambos lados del muro tienen el mismo aspecto, hablan casi el mismo idioma, podrían ser como hermanos gemelos criados en familias diferentes.

Un religioso palestino tiene su homólogo en el otro lado. Un campesino, un taxista, un profesor, tienen sus equivalencias en frente de ellos. Para el artista la solución era evidente, había que poner cara al conflicto, identificar a las personas para borrar las diferencias.

Face to Face, Palestina, 2007 | JR
Face to Face, Palestina, 2007 | Fuente: JR

El proyecto Face to Face consistió en tomar retratos de palestinos y de israelíes haciendo el mismo trabajo, imprimirlos en formatos grandes, y colocarlos en lugares clave sobre el muro que separa ambos pueblos. En el lado israelí se colocaron los retratos de los palestinos y viceversa. Este proyecto, fue tal vez la mayor exposición artística ilegal al aire libre jamás organizada. Este esfuerzo por colocar dentro del conflicto, a las personas en el primer lugar, por delante de religiones, economía o poder, supuso un profundo choque, por lo que fue prohibido por el gobierno israelí.

Puede resultar evidente que la ciudad, el territorio o la arquitectura está construida para las personas, pero en ocasiones la potencia de esas mismas creaciones, su escala o su inercia, van apartando al ser humano del centro del discurso. Recuperar los rostros de los habitantes de las ciudades es algo más que un acto artístico, es en definitiva un acto que pretende devolver el protagonismo de la ciudad al ciudadano.

Íñigo García Odiaga. arquitecto
San Sebastián. Octubre 2012

Publicado en ZAZPIKA 21.10.2012

 [:gl]

Murals, 2012, Busan Hendrik Beikirch, alias ECB
Murals, 2012, Busan | Hendrik Beikirch, alias ECB

Fai xa anos que a cidade gañou o seu pulso ao campo. A cidade é sinónimo de vida urbana, de actividade económica e de oferta cultural e comercial, pero non sempre o é de benestar ou calidade de vida.

As grandes urbes do sueste asiático son as cidades do planeta con maior ritmo de crecemento, pero tamén son as que condensan peores condicións de vida. Este modelo de crecemento ilimitado situou ademais o centro de gravidade da cidade no seu desenvolvemento económico, esquecendo por completo a compoñente social da urbe. Si facemos un percorrido polos centros de todas estas megaurbes, descubriremos unha especie de non lugar, de lugar común onde os elementos repítense copiando un mesmo modelo que é o que parece conducir ao éxito financeiro, pero que por contra borrou calquera trazo propio da identidade do lugar. Esa globalizada falta de identidade borrou tamén ao suxeito, á persoa, de modo que parecería que as grandes cidades atópanse hoxe habitadas por marcas e lobbys en lugar de por persoas.

b-hong-kong- “Inside Out The People’s Art Project”
“Inside Out: The People’s Art Project”, 2011, Hong Kong | JR

O mundo da arte deuse conta desta deriva e xa comezou a cuestionarla e criticala mediante accións concretas.El mundo del arte se ha dado cuenta de esta deriva y ya ha comenzado a cuestionarla y criticarla mediante acciones concretas.

O artista alemán Hendrik Beikirch, máis coñecido polo seu alias BCE, acaba de inaugurar en Busan, Corea do Sur, o maior mural xamais pintado en Asia. A peza de 95 metros de alto é un retrato dun pescador de 60 anos de idade, que contrasta coa crueza de complexo de rañaceos Haeundae I’Park deseñados polo arquitecto Daniel Libeskind, un complexo financeiro que quere erixirse como a nova icona da cidade. Libeskind é tamén o arquitecto responsable das novas torres do World Trace Center en Nova York, e de feito o deseño de ambos os complexos financeiros é similar.

“Inside Out The People’s Art Project”
“Inside Out: The People’s Art Project”, 2011, Hong Kong | JR

O mural critica o rápido crecemento e a modernización de Corea do Sur e serve como un recordatorio das raíces da cidade en pleno distrito financeiro. Busan foi unha vez un pequeno pobo de pescadores no sur de Corea. Mentres a cidade transformábase e convertíase nun centro internacional, perdíase a esencia mesma desta. O retrato do pescador non é só un recordo do pasado, senón tamén daqueles que aínda traballan na súa vellez nos peiraos sen descanso. Unha consecuencia do acelerado crecemento que esqueceu os aspectos sociais e prexudicou ás clases menos favorecidas.

“Inside Out: The People’s Art Project”, 2011, Hong Kong | JR
“Inside Out: The People’s Art Project”, 2011, Hong Kong | JR

Coa mesma actitude o artista urbano de orixe francesa JR inaugurou o seu novo proxecto en Hong Kong. No down town da cidade, nunha zona de inmensos rañaceos na que non queda espazo para o peón, JR utilizou precisamente o último reduto dos cidadáns, un paso peonil elevado para salvar a maraña de tráfico que corre baixo as torres, como soporte para a súa instalación.

Dezaseis rostros anónimos de habitantes de Hong Kong, impresos a gran escala, cobren a cuberta da pasarela. Caras anónimas que miran as fachadas das torres e a quen elas habitan reivindicando un espazo, un lugar para o cidadán, nas transaccións e movementos estratéxicos que se negocian neses despachos.

face-to-face-1
Face to Face, Palestina, 2007 | JR

Talvez máis provocativa foi a intervención deste artista francés sobre o muro de Gaza.

No ano 2005, decidiu viaxar a Oriente Medio para pescudar por que os palestinos e os israelís non podían atopar a maneira de convivir xuntos en paz.

Deambulou polas cidades israelís e palestinas tentando obter información e comprender a situación. Descubriu que eses lugares son sacros para o xudaísmo, o cristianismo e o Islam, e tamén constatou que a área é paisajísticamente impresionante, un lugar onde conflúen as montañas, o mar e os desertos en escasos quilómetros. Pero dalgunha maneira, o territorio, a paisaxe ou as relixións puxéronse por encima das persoas, que parecían non entrar na ecuación.

Curiosamente as persoas a ambos os dous lados do muro teñen o mesmo aspecto, falan case o mesmo idioma, poderían ser como irmáns xemelgos criados en familias diferentes.

Un relixioso palestino ten o seu homólogo no outro lado. Un campesiño, un taxista, un profesor, teñen os seus equivalencias en fronte deles. Para o artista a solución era evidente, había que poñer cara ao conflito, identificar as persoas para borrar as diferenzas.

Face to Face, Palestina, 2007 | JR
Face to Face, Palestina, 2007 | JR

O proxecto Face to Face consistiu en tomar retratos de palestinos e de israelís facendo o mesmo traballo, imprimilos en formatos grandes, e colocalos en lugares crave sobre o muro que separa ambos os pobos. No lado israelí colocáronse os retratos dos palestinos e viceversa. Este proxecto, foi talvez a maior exposición artística ilegal ao aire libre xamais organizada. Este esforzo por colocar dentro do conflito, ás persoas no primeiro lugar, por diante de relixións, economía ou poder, supuxo un profundo choque, polo que foi prohibido polo goberno israelí.

Pode resultar evidente que a cidade, o territorio ou a arquitectura está construída para as persoas, pero en ocasións a potencia desas mesmas creacións, a súa escala ou a súa inercia, van apartando ao ser humano do centro do discurso. Recuperar os rostros dos habitantes das cidades é algo máis que un acto artístico, é en definitiva un acto que pretende devolver o protagonismo da cidade ao cidadán.o.

Íñigo García Odiaga. arquitecto
San Sebastián. Outubro 2012

Publicado en ZAZPIKA 21.10.2012

 [:en]

Murals, 2012, Busan Hendrik Beikirch, alias ECB
Murals, 2012, Busan | Hendrik Beikirch, alias ECB

Already for years the city has gained his pulse to the field. The city is synonymous of urban life, of economic activity and of cultural and commercial offer, but not always it it is of well-being or quality of life.

The big cities of the Asian southeast are the cities of the planet with major pace of growth, but also they are those who condense worse living conditions. This model of unlimited growth has placed in addition the gravit center of the city in his economic development, forgetting completely social componente of the city. If we do a tour for the centers of all these megacities, we will discover a species of not place, of common place where the elements repeat themselves copying the same model who is the one that it seems to lead to the financial success, but that for against has erased any own feature of the local identity. This included lack of identity has erased also the subject, the person, so that it would seem that the big cities are lived today by brands and lobbies instead of by persons.

b-hong-kong- “Inside Out The People’s Art Project”
“Inside Out: The People’s Art Project”, 2011, Hong Kong | JR

The world of the art has realized this drift and already it has begun to question and to criticize her by means of concrete actions it.

The German artist Hendrik Beikirch, more known by his alias ECB, has never just inaugurated in Busan, South Korea, the major identical mural in Asia. The piece of 95 meters of high place is a portrait of a 60-year-old fisherman of age, who confirms with the crudeness of complex of skyscraper Haeundae I’Park designed by the architect Daniel Libeskind, a financial complex that wants to be raised as the new icon of the city. Libeskind is also the architect responsible for the new towers of the World Trace Center in New York, and of fact the design of both financial complexes is similar.

“Inside Out The People’s Art Project”
“Inside Out: The People’s Art Project”, 2011, Hong Kong | JR

The mural criticizes the rapid growth and the modernization of South Korea and serves as a follow-up of the roots of the city in full financial district. Busan was once a small people of fishermen in the south of Korea. While the city was transforming and was turning into an international center, the essence itself was getting lost of this one. The portrait of the fisherman is not only a recollection of the past, but also of those that still are employed at his oldness at the wharves without rest. A consequence of the intensive growth that has forgotten the social aspects and has harmed to the least favored classes.

“Inside Out: The People’s Art Project”, 2011, Hong Kong | JR
“Inside Out: The People’s Art Project”, 2011, Hong Kong | JR

With the same attitude the urban artist of French origin JR has inaugurated his new project in Hong Kong. In the down town of the city, in a zone of immense skyscrapers in which space does not stay for the pedestrian, JR has used precisely the last redoubt of the citizens, a pedestrian step raised to save the tangle of traffic that runs under the towers, as support for his installation.

Sixteen inhabitants’ anonymous faces of Hong Kong, large-scale forms, cover the cover of the gangplank. Anonymous faces that look at the fronts of the towers and whom they live claiming a space, a place for the citizen, in the transactions and strategic movements that are negotiated in these offices.

face-to-face-1
Face to Face, Palestine, 2007 | JR

Maybe more provocative it was the intervention of this French artist on the wall of Gaza.

In the year 2005, it decided to travel to Middle East to quarrel why the Palestinians and the Israelis could not find the way of coexisting together in peace.

He strolled for the Israeli and Palestinian cities trying to obtain information and to understand the situation. It discovered that these places are sacred for the Judaism, the christianity and the Islam, and also he stated that the area is paisajísticamente impressively, a place where there come together the mountains, the sea and the deserts in scanty kilometres. But somehow, the territory, the landscape or the religions had put over the persons, who seemed not to enter the equation.

Curiously the persons on both sides of the wall have the same aspect, speak almost the same language, they might be like twin brothers raised in different families.

A religious Palestinian has his counterpart in another side. A peasant, a taxi driver, a teacher, have his equivalences opposite them. For the artist the solution was evident, it was necessary to put facing the conflict, identify the persons to erase the differences.

Face to Face, Palestina, 2007 | JR
Face to Face, Palestine, 2007 | JR

The project Face to Face consisted of taking portraits of Palestinians and of Israelis making the same work, stamp them on big formats, and place them in key places on the wall that separates both villages. In the Israeli side the portraits of the Palestinians were placed and vice versa. This project, it was never maybe the major artistic illegal exhibition outdoors organized. This effort for placing inside the conflict, to the persons in the first place, ahead of religions, economy or power, supposed a deep shock, for what it was prohibited by the Israeli government.

It can turn out evident that the city, the territory or the architecture is constructed for the persons, but in cause the power of the same creations, his scale or his inertia, they are separating the human being of the center of the speech. To recover the faces of the inhabitants of the cities is something more than an artistic act, is definitively an act that tries to return the protagonism of the city to the citizen.

Íñigo García Odiaga. architect
San Sebastián. Octuber 2012

It´s published inZAZPIKA 21.10.2012

 [:]

Íñigo García Odiaga
Íñigo García Odiagahttp://vaumm.com/
Doctor Arquitecto y profesor asociado de Proyectos Arquitectónicos, ETSASS. Editor de NOMU. 1/5 del estudio de arquitectura VAUMM. Vivo en Donosti.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR
0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
0 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS