[:es]
El síndrome de “obediencia debida”.
En estos tiempos convulsos de leyes demoledoras y esclavos disfrazados de falso autónomo, permitan a este minúsculo blog relajar el ambiente intentando contestar a una de las grandes preguntas de la humanidad: ¿por qué es mala la mala arquitectura?
Dice un famoso corolario, atribuido creo yo a todos los profesores de la escuela de arquitectura, que “sobre gustos hay mucho escrito, el problema es que a la gente no le gusta leer”. En esta serie, dedicada a los más variados espantos arquitectónicos intentaremos huir de argumentos manidos y fobias preconcebidas. Simplemente vamos a intentar explicar, desde nuestro humilde punto de vista, cuales son algunos de los males de esta profesión nuestra.
Y hablando de corolarios, es importante evitar ver la paja en el ojo ajeno, sin que a uno le moleste la viga en el propio. Así que empecemos por la autocrítica. El artefacto de la foto que sigue es obra (al menos en parte, de un servidor). Y sí, es malo. Malo con ganas. Pero, ¿por qué es malo?

La explicación (que no excusa) viene por lo que podemos llamar síndrome de “obediencia debida”. Se mezclan un arquitecto joven y con ideas poco claras, con uno de aquellos jefes de estudio de colmillo retorcido y, sobre todo, con un cliente de planteamientos algo “caprichosos”. El resultado: una mezcla de esquemas funcionales basados en el fascinante mundo oriental del feng-shui (tan apropiado para un edificio en la mancha), con modificaciones “al vuelo” del programa, los acabados, los usos previstos y el presupuesto de la obra y, para rematar el pastel, la intervención a última hora de un prestigiosísimo estudio de interiorismo que terminó por decidir que el espíritu de la obra necesitaba una decoración de estilo tailandés. Estoy convencido de que, el hecho de que el otro negocio del ínclito decorador fuera una empresa de importación de muebles orientales no tuvo nada que ver.
En tan propicio caldo de cultivo, la labor de aquel joven y desubicado arquitecto era, básicamente, decir que sí. Las visitas de obra consistían en pasear por aquel secarral manchego con la propiedad y el jefe del estudio anotando las últimas ocurrencias de ambos, para ponerlas en práctica a la mayor brevedad, sin importar la viabilidad técnica, ni por descontado, el correspondiente desfase presupuestario. Obvia decir que el mencionado desfase presupuestario se volvió algo más importante cuando desapareció la financiación antes de terminar la obra, pero ese es otro tema.
Aquel joven y desubicado arquitecto nunca se decidió a decir en voz alta que aquello le parecía una barbaridad. Y tragó. Y firmó. Y nunca llegó a defender que su criterio, acertado o no, debía tener importancia en el proceso de construcción de aquel, o cualquier otro, edificio. Y durante un tiempo se indignó cuando escuchaba a alguien criticar al arquitecto responsable de algún otro espanto porque seguro que el pobre no tuvo la culpa, que fueron las presiones, que él quería hacer algo estupendo pero apareció algún decorador desalmado que lo estropeó todo…
Pero el joven y desubicado arquitecto tenía (y tiene) una responsabilidad, aunque no le hayan preparado para ella. Una responsabilidad hacia su cliente al que, por muy caprichoso que este sea, a veces hay que decir no. Una responsabilidad hacia la sociedad (en este caso la de aquel adorable pueblito manchego) que tendrá que sufrir o disfrutar sus edificios. Y una responsabilidad hacia su profesión. Que ya sabemos que en este país todos somos críticos de arte y seleccionadores de fútbol y todos los arquitectos posamos para las fotos con foulard y tenemos palco en el open de tenis.
Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador
Madrid. Mayo 2013
P.D. La redacción de este blog quiere hacer notar que ningún decorador fue maltratado durante la redacción de este artículo.
[:gl]
A síndrome de “obediencia debida”.
Nestes tempos convulsos de leis demoledoras e escravos disfrazados de falso autónomo, permitan a este minúsculo blog relaxar o ambiente intentando contestar a unha das grandes preguntas da humanidade: ¿por que é mala a mala arquitectura?
Di un famoso corolario, atribuído creo eu a todos os profesores da escola de arquitectura, que “sobre gustos hai moito escrito, o problema é que á xente non lle gusta ler”. Nesta serie, dedicada aos máis variados espantos arquitectónicos intentaremos fuxir de argumentos manidos e fobias preconcibidas. Simplemente imos intentar explicar, dende o noso humilde punto de vista, cuales son algúns dos males desta profesión nosa.
E falando de corolarios, é importante evitar ver a palla no ollo alleo, sen que a un lle moleste a viga no propio. así que empecemos pola autocrítica. O artefacto da foto que segue é obra (polo menos en parte, dun servidor). E si, é malo. malo con ganas. pero, ¿por que é malo?

A explicación (que non escusa) vén polo que podemos chamar síndrome de “obediencia debida”. Mestúranse un arquitecto novo e con ideas pouco claras, cun daqueles xefes de estudo de cairo retorcido e, sobre todo, cun cliente de formulacións algo “caprichosas”. O resultado: unha mestura de esquemas funcionais baseados no fascinante mundo oriental do feng-shui (tan apropiado para un edificio na mancha), con modificacións “ao voo” do programa, os acabados, os usos previstos e o presuposto da obra e, para rematar o pastel, a intervención a última hora dun prestixioso estudo de interiorismo que rematou por decidir que o espírito da obra necesitaba unha decoración de estilo tailandés. Estou convencido de que, o feito de que o outro negocio do ínclito decorador fose unha empresa de importación de mobles orientais non tivo nada que ver.
En tan propicio caldo de cultivo, o labor daquel novo e desituado arquitecto era, basicamente, dicir que si. As visitas de obra consistían en pasear por aquel secarral manchego coa propiedade e o xefe do estudo anotando as últimas ocorrencias de ambos os dous, para poñelas en práctica á maior brevidade, sen importar a viabilidade técnica, nin por descontado, o correspondente desfase presupostario. Obvia dicir que o mencionado desfase presupostario se volveu algo máis importante cando desapareceu o financiamento antes de rematar a obra, pero ese é outro tema.
Aquel novo e desituado arquitecto nunca se decidiu a dicir en voz alta que aquilo lle parecía unha barbaridade. E tragou. e asinou. E nunca chegou a defender que o seu criterio, acertado ou non, debía ter importancia no proceso de construción daquel, ou calquera outro, edificio. E durante un tempo indignouse cando escoitaba alguén criticar o arquitecto responsable dalgún outro espanto porque seguro que o pobre non tivo a culpa, que foron as presións, que el quería facer algo estupendo pero apareceu algún decorador desalmado que o estragou todo…
Pero o novo e desituado arquitecto tiña (e ten) unha responsabilidade, aínda que non o preparasen para ela. unha responsabilidade cara ao seu cliente ao que, por moi caprichoso que este sexa, ás veces hai que dicir non. Unha responsabilidade cara á sociedade (neste caso a daquel adorable pueblito manchego) que terá que sufrir ou gozar os seus edificios. E unha responsabilidade cara á súa profesión. Que xa sabemos que neste país todos somos críticos de arte e seleccionadores de fútbol e todos os arquitectos posamos para as fotos con foulard e temos palco no open de tenis.
Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador
Madrid. Maio 2013
P.D. A redacción deste blog quere facer notar que ningún decorador foi maltratado durante a redacción deste artigo.
[:en]
The syndrome of “due obedience”.
In these times convulsed with devastating laws and slaves disguised of false autonomous, allow to this minuscule blog to relax the environment trying to answer one of the big questions of the humanity: why is bad architecture bad?
He says a famous corollary, attributed I believe all the teachers of the school of architecture, which “on tastes there is the very much written one, the problem is that it does not like to read the people”. In this series dedicated to the most varied architectural frights we will try to flee of stale arguments and preconceived phobias. Simply we are going to try to explain, from our humble point of view, which are some of the males of this our profession.
And speaking about corollaries, it is important to avoid to see the straw in the foreign eye, without to one he cannot stand the girder in the own one. So we begin for the self-criticism. The appliance of the photo that continues is a work (at least partly, of a servant). And yes, it is bad. Villain with desire. But, why is it bad?

The explanation (that it does not excuse) comes by what we can call syndrome of “due obedience”. They are mixed a young architect and with slightly clear ideas, with one of those chiefs of study of involved fang and, especially, with a client of slightly “capricious expositions”. The result: a mixture of functional schemes based on the fascinating oriental world of the feng-shui (so adapted for a building in the spot), with modifications “to the flight” of the program, the finished ones, the foreseen uses and the budget of the work and, to finish off the cake, the intervention at the last moment of a prestigiosísimo I study of interiorismo that ended for deciding that the spirit of the work needed a decoration of Thai style. I am sure of the fact that, the fact that another business of the illustrious interior decorator was a company of import of oriental furniture it did not have anything to see.
In so propitious favorable environment, the labor of that young person and desubicado architect was, basically, to say that yes. The visits of work were consisting of walking along that of La Mancha secarral with the property and the chief of the study annotating the last occurrences of both, to put them into practice to the major briefness, without importing the technical viability, not for discounted, the corresponding budgetary lack of coordination. Obvious to say that the mentioned budgetary lack of coordination became slightly more important when it eliminated the financing before finishing the work, but this it is another topic.
That young person and desubicado architect never decided to say loudly that that one was looking like to him a barbarity. And it swallowed. And he signed. And it never managed to defend that his criterion, succeeded or not, had to have importance in the process of construction of that one, or any other one, building. And during a time he got angry when he was listening to someone criticizing the architect responsible for some another fright because insurance that the poor person did not have the fault, which they were the pressures, that he wanted to make something marvellous but there appeared some cruel interior decorator who spoilt everything…
But the young person and desubicado architect had (and it has) a responsibility, though they have not prepared him for her. A responsibility towards his client to that, for very capricious that this one is, sometimes it is necessary to say not. A responsibility towards the company (in this case that of that adorable of La Mancha hamlet) that will have to suffer or enjoy his buildings. And a responsibility towards his profession. That already we know that in this country we all are critics of art and seleccionadores of football and all the architects we pose for the photos with headscarf and have theater box in the open of tennis.
Alberto Ruiz. Architect, teacher and investigator
Madrid. May 2013
P.D. The draft of this blog wants to make notice that no interior decorator was ill-treated during the draft of this article.
[:]





el color alberto (he escrito albero, por cierto) le da un aire a plaza de toros muy de nacional IV, alberto (ahora sí quería escribir alberto, alberto), y el re-marco rojo lo sitúa cerca de lo muy patrio y por tanto de ese monumento a lo español que es el casa pepe. perdón por el comentario, es lo que me apetecía decir sin más. alberto, no te fustigues, hombre. seguro que las plantas son cojonudas, a que sí?
El mamoneo del novato. Al no haber ningún sitio donde ampararse esto sucede una y otra y otra vez…
PD: Se habla mucho del feísmo gallego, pero al feísmo manchego hay que ir abriéndole ya la cartilla, eh.
«Maldita belleza»…..http://goo.gl/JJwTIu
Pues yo no lo veo tan malo…