[:es]

El proyecto resuelve un doble reto:
1. Adaptar una arquitectura sostenible y tecnológica al corsé normativo y a la idiosincrasia característica de los centros urbanos heterogéneos.
2. Demostrar que la arquitectura sostenible y tecnológica no debe estar reñida con la calidad arquitectónica (cansados de ver passive houses esperpénticas mostradas como modelos de arquitectura).
Para ello se han proyectado tres unidades superpuestas (la Casa Tecnológica, la Casa Sostenible y la Casa de Pueblo):
La Casa Tecnológica tiene una estructura esbelta formada por delgados pilares metálicos (HEB 100) y una fina losa de hormigón (e=20cm) que dan lugar a una vivienda diáfana, transparente y luminosa. Su envolvente es acristalada en sus caras exteriores con antepechos de paneles composite en aluminio anodizado en su color. Los revestimientos interiores son panelados y modulados. La CASA TECNOLÓGICA posee un sistema de control domótico central que integra climatización, iluminación, protección solar, detección, accesos, seguridad, CCTV y telecomunicaciones.
La Casa Sostenible posee climatización mediante geotermia por forjados termoactivos, un sistema inercial que climatiza en los periodos interestacionales sin aporte energético. La CASA SOSTENIBLE tiene un controlador de potencias que rebaja sustancialmente el coeficiente de simultaneidad, reduciendo así los costes de contratación de potencia. Una red de sensores exteriores e interiores de humedad, temperatura y luminosidad comunicados con el sistema de control central optimizan los escenarios y minimizan significativamente el consumo energético.
La Casa de Pueblo se adapta a una encorsetada normativa urbanística mediante un manto cerámico fachada-cubierta que da a la calle Cristo y se superpone sobre la casa tecnológica. A través de este manto asoman tres cajones para seguir desde el balcón «de pueblo» las procesiones religiosas que pasan por delante de la casa.
Obra: Vivienda sostenible entre medianeras. Torrejón de Ardoz
Localización: Torrejón de Ardoz, Madrid, España
Arquitectos: Olalquiaga Arquitectos (Alfonso Olalquiaga Bescós, Pablo Olalquiaga Bescós, Rafael Olalquiaga Soriano)
Colaboradores: Tadas Navar, Beatriz Fernández, Carmine Zoppo, Jose Manuel Rico, Fernando González.
Instalaciones: Miguel Ángel Gálvez, Juan Luis Rodríguez
Estructuras: Stufive: Salvador Villanua y Fernando Álvarez
Aparejador: Alberto Palencia
Domótica Central: Amado Gordian
Programación: Yves Delaune
Constructor: Fernández Molina Obras y Servicios S.A.
Geotermia: Eneres
Control de la climatización: Japa Control
Promotor: Privado
Fotografía: Miguel de Guzmán. Imagen Subliminal
+ olalquiagaarquitectos.com
[:gl]

O proxecto resolve un dobre reto:
1. Adaptar unha arquitectura sustentable e tecnolóxica ao corpiño normativo e á idiosincrasia característica dos centros urbanos heteroxéneos.
2. Demostrar que a arquitectura sustentable e tecnolóxica non debe estar rifada coa calidade arquitectónica (cansados de ver passive houses esperpénticas mostradas como modelos de arquitectura).
Para iso proxectáronse tres unidades superpostas (a Casa Tecnolóxica, a Casa Sustentable e a Casa de Pobo):
A Casa Tecnolóxica ten unha estrutura esvelta formada por delgados alicerces metálicos (HEB 100) e unha fina laxa de formigón (e=20cm) que dan lugar a unha vivenda diáfana, transparente e luminosa. O seu envolvente é acristalada nas súas caras exteriores con antepechos de paneis composite en aluminio anodizado na súa cor. Os revestimentos interiores son panelados e modulados. A CASA TECNOLÓXICA posúe un sistema de control domótico central que integra climatización, iluminación, protección solar, detección, accesos, seguridade, CCTV e telecomunicacións.
A Casa Sustentable posúe climatización mediante geotermia por forxados termoactivos, un sistema inercial que climatiza nos períodos interestacionales sen achega enerxética. A CASA SUSTENTABLE ten un controlador de potencias que rebaixa substancialmente o coeficiente de simultaneidade, reducindo así os custos de contratación de potencia. Unha rede de sensores exteriores e interiores de humidade, temperatura e luminosidade comunicados co sistema de control central optimizan os escenarios e minimizan significativamente o consumo enerxético.
A Casa de Pobo adáptase a unha encorsetada normativa urbanística mediante un manto cerámico fachada-cuberta que dá a cálea Cristo e superponse sobre a casa tecnolóxica. A través deste manto asoman tres caixóns para seguir desde o balcón «de pobo» as procesións relixiosas que pasan por diante da casa.
Obra: Vivenda sostenible entre medianeras. Torrexón de Ardoz
Emprazamento: Torrexón de Ardoz, Madrid, España
Arquitectos: Olalquiaga Arquitectos (Alfonso Olalquiaga Bescós, Pablo Olalquiaga Bescós, Rafael Olalquiaga Soriano)
Colaboradores: Tadas Navar, Beatriz Fernández, Carmine Zoppo, Jose Manuel Rico, Fernando González.
Instalacións: Miguel Ángel Gálvez, Juan Luis Rodríguez
Estructuras: Stufive: Salvador Villanua e Fernando Álvarez
Aparellador: Alberto Palencia
Domótica Central: Amado Gordian
Programación: Yves Delaune
Constructor: Fernández Molina Obras e Servicios S.A.
Xeotermia: Eneres
Control da climatización: Japa Control
Promotor: Privado
Fotografía: Miguel de Guzmán. Imagen Subliminal
+ olalquiagaarquitectos.com
[:en]

The project solves a double challenge:
1. Adaptting a sustainable and technological architecture to the normative corset and to the idiosyncrasy typical of the urban heterogeneous centers.
2. Demonstratting that the sustainable and technological architecture must not be scolded by the architectural quality (tired of seeing passive houses esperpénticas showed as models of architecture).
For it three units have been projected superposed (the Technological House, the Sustainable House and the Popular House):
The Technological House has a slender structure formed by thin metallic props (HEB 100) and a thin slab of concrete (e=20cm) that give place to a diaphanous, transparent and luminous housing. His surrounding one is glazed in his exterior faces with breastworks of panels composite in aluminium anodized in his color. The interior coatings are panelados and modulated. The TECHNOLOGICAL HOUSE possesses a system of home automated central control that integrates air conditioning, lighting, solar protection, detection, accesses, safety, CCTV and telecommunications.
The Sustainable House possesses air conditioning by means of geothermics for forged termoactivos, a system inercial that climatiza in the interseasonal periods without energetic contribution. The SUSTAINABLE HOUSE has a controller of powers who reduces substantially the coefficient of simultaneity, reducing this way the costs of contracting of power. A network of exterior sensors and interiors of dampness, temperature and luminosity communicated with the system of central control optimize the scenes and minimize significantly the energetic consumption.
The Popular House adapts to a normative urban development encorsetada by means of a ceramic mantle front – cover that Christ gives to the street and is superposed on the technological house. Across this mantle they put three booths out to continue from the balcony «of village» the religious processions that happen ahead from the house.
Work: Sustainable housing between dividing in Torrejón de Ardoz
Location: Torrejón de Ardoz, Madrid, Spain
Architects: Olalquiaga Arquitectos (Alfonso Olalquiaga Bescós, Pablo Olalquiaga Bescós, Rafael Olalquiaga Soriano)
Collaborator: Tadas Navar, Beatriz Fernández, Carmine Zoppo, Jose Manuel Rico, Fernando González.
Facilities: Miguel Ángel Gálvez, Juan Luis Rodríguez
Structures: Stufive: Salvador Villanua and Fernando Álvarez
Rigger: Alberto Palencia
Central home automation: Amado Gordian
Programming: Yves Delaune
Builder: Fernández Molina Obras y Servicios S.A.
Geothermics: Eneres
Control of the air conditioning: Japa Control
Promoter: Private
Photography: Miguel de Guzmán. Imagen Subliminal
+ olalquiagaarquitectos.com
[:]







































