[:es]

Enric Miralles (1955-2000) es considerado una de las figuras clave para entender la arquitectura española reciente y muchos de los temas recurrentes que hoy se manejan en la práctica y la teoría arquitectónicas contemporáneas. Este libro recoge una conversación, inédita hasta ahora, que el arquitecto barcelonés mantuvo con Enrique Walker en 1999 a raíz de un escrito del propio Miralles sobre James Lord y Alberto Giacometti, una de las últimas conversaciones importantes mantenida con Luis Moreno Mansilla y Emilio Tuñón y una serie de fragmentos de otras conversaciones en las que Miralles reflexiona sobre los arquitectos que marcaron su forma de entender la profesión. Los diálogos vienen acompañados de un texto del editor del libro, Carles Muro, que ofrece las claves fundamentales para interpretar la extraordinariamente rica variedad de cuestiones que Miralles abordó a lo largo de su intensa trayectoria.
«Así conocí yo a Enric, como un hipnotizador con un discurso siempre inesperado, un arquitecto que, cuando dibujaba un espacio abierto en una planta, poco después volvía a dibujar algo más para bloquearlo. Quizás fuese su manera de ser; intentar ser delicado, nunca directamente definido, para así llegar a una arquitectura sutil, integrada y respetuosa. Cuando dibujaba o cuando explicaba la razón de las cosas, le aburría hacer un gesto demasiado definido o arrogante. En su discurso escrito o hablado procuraba describir de una manera muy precisa todo lo que pasa cuando el lápiz se mueve sobre el papel, detallando todos los impulsos, los matices, los pensamientos tangenciales, los “amigos” que le acompañaban (casi siempre a través de los libros abiertos sobre la mesa).»
Benedetta Tagliabue
[:gl]

Enric Miralles (1955-2000) é considerado unha das figuras crave para entender a arquitectura española recente e moitos dos temas recorrentes que hoxe se manexan na práctica e a teoría arquitectónicas contemporáneas. Este libro recolle unha conversación, inédita ata agora, que o arquitecto barcelonés mantivo con Enrique Walker en 1999 por mor dun escrito do propio Miralles sobre James Lord e Alberto Giacometti, unha das últimas conversacións importantes mantida con Luís Moreno Mansilla e Emilio Tuñón e unha serie de fragmentos doutras conversacións nas que Miralles reflexiona sobre os arquitectos que marcaron a súa forma de entender a profesión. Os diálogos veñen acompañados dun texto do editor do libro, Carles Muro, que ofrece as claves fundamentais para interpretar a extraordinariamente rica variedade de cuestións que Miralles abordou ao longo da súa intensa traxectoria.
«Así coñecín eu a Enric, como un hipnotizador cun discurso sempre inesperado, un arquitecto que, cando debuxaba un espazo aberto nunha planta, pouco despois volvía debuxar algo máis para bloquealo. Quizais fose a súa maneira de ser; tentar ser delicado, nunca directamente definido, para así chegar a unha arquitectura sutil, integrada e respectuosa. Cando debuxaba ou cando explicaba a razón das cousas, aburríalle facer un xesto demasiado definido ou arrogante. No seu discurso escrito ou falado procuraba describir dunha maneira moi precisa todo o que pasa cando o lapis móvese sobre o papel, detallando todos os impulsos, os matices, os pensamentos tangenciales, os «amigos» que lle acompañaban (case sempre a través dos libros abertos sobre a mesa).»
Benedetta Tagliabue
[:en]

Enric Miralles (1955-2000) is considered to be one of the figures key to understand the Spanish recent architecture and many of the topics appellants who today manage in the architectural contemporary practice and the theory. This book gathers a conversation, unpublished till now, that the Barcelonian architect supported with Enrique Walker in 1999 immediately after a writing of the own Miralles on James Lord and Alberto Giacometti, one of the last important conversations supported with Luis Moreno Mansilla and Emilio Tuñón and a series of fragments of other conversations in which Miralles thinks about the architects who marked his way of understanding the profession. The dialogs come accompanied from a text of the publisher of the book, Carles Muro, which offers the fundamental keys to interpret the extraordinarily rich variety of questions that Miralles approached along his intense path.
«This way I knew Enric, as a hypnotist with a speech always unexpectedly, an architect that, when I was drawing a space opened in a plant, little later was returning to draw something more to block it. Probably it was his way of being; to never try to be delicate, directly definite, this way to come to a subtle, integrated and respectful architecture. When it was drawing or when it was explaining the reason of the things, he was boring him to do a too definite or arrogant gesture. In his written or spoken speech it was trying to describe in a very precise way everything what happens when the pencil moves on the paper, detailing all the impulses, the shades, the tangential thoughts, the «friends» who were accompanying him (almost always across the books opened on the table). «
Benedetta Tagliabue
[:]




