Inicio Blog Página 108

Arts & Architecture 1945-49Arts & Architecture 1945-49Arts & Architecture 1945-49

0

Los mejores años de nuestra vida. O cómo Arts and Architecture sentó las bases de la construcción y la cultura de posguerra

Desde fines de la Segunda Guerra Mundial hasta mediados de los sesenta, en la arquitectura americana sucedieron cosas muy excitantes, como el hecho de que los nuevos talentos emergentes se focalizaran en innovadores proyectos de materiales de bajo coste con un diseño moderno. Esta tendencia la encarnaba a la perfección el famoso programa Case Study House, un proyecto abanderado por la revista americana más importante del momento, Arts & Architecture.

TASCHEN publicó en 2008 una versión facsímil completa de la ambiciosa y rompedora Arts & Architecture en una edición limitada. Esta nueva selección —dirigida y producida por Benedikt Taschen— reúne todas las portadas y lo más significativo de los primeros cinco años de la legendaria revista, prestando especial atención al programa Case Study House y sus célebres arquitectos pioneros, como Neutra, Schindler, Saarinen, Ellwood, Lautner, Eames y Koenig.

Un homenaje a los primeros y valientes años de una publicación comprometida con la política, la sociedad y la cultura de su tiempo, esta selección especial es también testigo de uno de los eventos más singulares e influyentes en la historia de la arquitectura norteamericana.

Sobre el autor:
David F. Travers fue uno de los primeros editores de Arts & Architecture, dirigió la revista desde 1962 hasta 1967. Fue vicepresidente/director de Gruen Associates, hasta 1974, cuando fundó Arts & Architecture Press, especializándose en diseño de libros. Fue consultor de arquitectos incluyendo The Architects Collaborative, William Pereira y Charles y Ray Eames. Fue miembro fundador de Action for a Better Los Angeles, y presidente Architectural Guild (Gremio de Arquitectos) en la University of Southern California. Vive en Santa Monica, California.

+ info

Los mejores años de nuestra vida. O cómo Arts and Architecture sentó las bases de la construcción y la cultura de posguerra

Desde fines de la Segunda Guerra Mundial hasta mediados de los sesenta, en la arquitectura americana sucedieron cosas muy excitantes, como el hecho de que los nuevos talentos emergentes se focalizaran en innovadores proyectos de materiales de bajo coste con un diseño moderno. Esta tendencia la encarnaba a la perfección el famoso programa Case Study House, un proyecto abanderado por la revista americana más importante del momento, Arts & Architecture.

TASCHEN publicó en 2008 una versión facsímil completa de la ambiciosa y rompedora Arts & Architecture en una edición limitada. Esta nueva selección —dirigida y producida por Benedikt Taschen— reúne todas las portadas y lo más significativo de los primeros cinco años de la legendaria revista, prestando especial atención al programa Case Study House y sus célebres arquitectos pioneros, como Neutra, Schindler, Saarinen, Ellwood, Lautner, Eames y Koenig.

Un homenaje a los primeros y valientes años de una publicación comprometida con la política, la sociedad y la cultura de su tiempo, esta selección especial es también testigo de uno de los eventos más singulares e influyentes en la historia de la arquitectura norteamericana.

Sobre el autor:
David F. Travers fue uno de los primeros editores de Arts & Architecture, dirigió la revista desde 1962 hasta 1967. Fue vicepresidente/director de Gruen Associates, hasta 1974, cuando fundó Arts & Architecture Press, especializándose en diseño de libros. Fue consultor de arquitectos incluyendo The Architects Collaborative, William Pereira y Charles y Ray Eames. Fue miembro fundador de Action for a Better Los Angeles, y presidente Architectural Guild (Gremio de Arquitectos) en la University of Southern California. Vive en Santa Monica, California.

+ info

Los mejores años de nuestra vida. O cómo Arts and Architecture sentó las bases de la construcción y la cultura de posguerra

Desde fines de la Segunda Guerra Mundial hasta mediados de los sesenta, en la arquitectura americana sucedieron cosas muy excitantes, como el hecho de que los nuevos talentos emergentes se focalizaran en innovadores proyectos de materiales de bajo coste con un diseño moderno. Esta tendencia la encarnaba a la perfección el famoso programa Case Study House, un proyecto abanderado por la revista americana más importante del momento, Arts & Architecture.

TASCHEN publicó en 2008 una versión facsímil completa de la ambiciosa y rompedora Arts & Architecture en una edición limitada. Esta nueva selección —dirigida y producida por Benedikt Taschen— reúne todas las portadas y lo más significativo de los primeros cinco años de la legendaria revista, prestando especial atención al programa Case Study House y sus célebres arquitectos pioneros, como Neutra, Schindler, Saarinen, Ellwood, Lautner, Eames y Koenig.

Un homenaje a los primeros y valientes años de una publicación comprometida con la política, la sociedad y la cultura de su tiempo, esta selección especial es también testigo de uno de los eventos más singulares e influyentes en la historia de la arquitectura norteamericana.

Sobre el autor:
David F. Travers fue uno de los primeros editores de Arts & Architecture, dirigió la revista desde 1962 hasta 1967. Fue vicepresidente/director de Gruen Associates, hasta 1974, cuando fundó Arts & Architecture Press, especializándose en diseño de libros. Fue consultor de arquitectos incluyendo The Architects Collaborative, William Pereira y Charles y Ray Eames. Fue miembro fundador de Action for a Better Los Angeles, y presidente Architectural Guild (Gremio de Arquitectos) en la University of Southern California. Vive en Santa Monica, California.

+ info

[:es]Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (XI) | Cristina García-Rosales[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (XI) | Cristina García-Rosales[:en]The pioneering arquitect women: the presence of the absence (XI) | Cristina García-Rosales[:]

[:es]https://veredes.es/blog/las-arquitectas-pioneras-la-presencia-de-la-ausencia-x-cristina-garcia-rosales/

Otra mirada

He intentado descubrir a unas cuantas arquitectas y diseñadoras desconocidas para el gran público, que tal vez diseñan con otra mirada, colocando al ser humano en el centro de sus proyectos, es decir, al usuario. El debate está abierto.

Y para terminar cito textualmente a Carmen Espegel, arquitecta, cuya tesis doctoral se ha dedicado a la casa E. 1027:

“Cuando Madame Curie muere, a causa de la radiación absorbida durante tanto años de investigación en el Instituto de Física de París, se coloca sobre su tumba un contador Geiger. La maquinaria, que sirve para señalar la radioactividad, seguirá durante otros cien años emitiendo la cantidad de energía residual que aún está presente en los restos de la científica pionera que siempre estuvo en segundo plano y que recibió el premio Nobel gracias al empeño de su marido y por supuesto a su valía profesional.

A pesar de todos los agravios y menosprecios que estas arquitectas han sufrido a lo largo de sus carreras profesionales a pesar de haber sido prácticamente olvidadas por la historia de la arquitectura reciente y  haber estudiado nuestras carreras sin haberlas oído tan siquiera nombrar, las obras de todas ellas, funcionan como el Geiger que aun mantiene viva a Marie Slodowska Curie. Emanan tanta calidad arquitectónica que lo menos importante es que las autoras hayan pasado a un segundo plano, ya que para que sean obras de altísima calidad, aquél, el autor, debe mantenerse a mucha distancia de la obra.”

Arquitectas

Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Septiembre 2014

[:gl]

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (X) | Cristina García-Rosales

Outra mirada

Intentei descubrir unhas cantas arquitectas e deseñadoras descoñecidas para o gran público, que talvez deseñan con outra mirada, colocando ao ser humano no centro dos seus proxectos, é dicir, o usuario. O debate está aberto.

E para rematar cito textualmente a Carmen Espegel, arquitecta, cuxa tese doutoral se dedicou á casa E. 1027:

“Cando Madame Curie morre, a causa da radiación absorbida durante tanto anos de investigación no Instituto de Física de París, colócase sobre a súa tumba un contador Geiger. A maquinaria, que serve para sinalar a radioactividade, seguirá durante outros cen anos emitindo a cantidade de enerxía residual que aínda está presente nos restos da científica pioneira que sempre estivo en segundo plano e que recibiu o premio Nobel grazas ao empeño do seu marido e por suposto á súa valía profesional.

A pesar de todos os agravios e menosprezos que estas arquitectas sufriron ao longo das súas carreiras profesionais a pesar de ser practicamente esquecidas pola historia da arquitectura recente e estudar as nosas carreiras sen oílas tan sequera nomear, as obras de todas elas, funcionan como o Geiger que aínda mantén viva a Marie Slodowska Curie. Emanan tanta calidade arquitectónica que o menos importante é que as autoras pasasen a un segundo plano, xa que para que sexan obras de alta calidade, aquel, o autor, debe manterse a moita distancia da obra.”

Arquitectas

Cristina García-Rosales. Arquitecta

Madrid. Setembro 2014[:en]

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (X) | Cristina García-Rosales

Another look

I have tried to discover a few arquitectas and designers not known for the great public, who maybe design with another look, placing the human being in the center of his projects, that is to say, to the user. The debate is opened.

And to end I mention textually to Carmen Espegel, arquitecta, whose doctoral thesis has devoted itself to the house And. 1027:

“When Madame Curie dies, because of the radiation absorbed during so much years of investigation in the Institute of Physics of Paris, a Geiger counter is placed on his tomb. The machinery, which serves to indicate the radioactivity, will continue for other hundred years issuing the quantity of residual energy that still is present in the remains of the scientific pioneer that always was on the second plane and that received the prize Nobel prize thanks to the determination of his husband and certainly to his professional value.

In spite of all the damages and contempts that these arquitectas have suffered along his professional careers in spite of having being practically forgotten by the history of the recent architecture and having studied our careers without having heard them naming at least so, the works of all of them, they work as the Geiger that even keeps Marie Slodowska Curie alive. They come so many architectural quality that the least important thing is that the authoresses have gone on to a background, since in order that they are works of the highest quality, that one, the author, it must be kept to many distance of the work.”

Women Architects

Cristina García-Rosales. Architect

Madrid. September 2014[:]

[:es]El lenguaje de patrones[:gl]A linguaxe de patrones[:en]A Pattern Language»[:]

0

[:es]

El lenguaje de patrones («A Pattern Language»), es un libro sobre arquitectura, escrito en 1977 por Christopher Alexander, Sara Ishikawa y Murray Silverstein del Center for Environmental Structure de Berkeley (California), con créditos de autoría también para Max Jacobson, Ingrid Fiksdahl-King y Shlomo Angel. Veinticinco años después de su publicación, sigue siendo uno de los libros de arquitectura más vendidos.

El libro es una discusión sólida e ilustrada de un lenguaje de patrones derivado de la arquitectura tradicional, con unos 250 patrones unitarios tales como Entradas principales que son tratados a lo largo de varias páginas.

[:gl]

A linguaxe de patróns («A Pattern Language»), é un libro sobre arquitectura, escrito en 1977 por Christopher Alexander, Sara Ishikawa e Murray Silverstein del Center for Environmental Structure de Berkeley (California), con créditos de autoría tamén para Max Jacobson, Ingrid Fiksdahl-King e Shlomo Angel. Vinte e cinco anos despois da súa publicación, segue sendo un dos libros de arquitectura máis vendidos.

O libro é unha discusión sólida e ilustrada dunha linguaxe de patróns derivado da arquitectura tradicional, cuns 250 patróns unitarios tales como Entradas principais que se trata ao longo de varias páxinas.

[:en]

A Pattern Language: Towns, Buildings, Construction is a 1977 book on architecture, urban design, and community livability. It was authored by Christopher Alexander, Sara Ishikawa and Murray Silverstein of the Center for Environmental Structure of Berkeley, California, with writing credits also to Max Jacobson, Ingrid Fiksdahl-King and Shlomo Angel. Decades after its publication, it is still one of the best-selling books on architecture.

The book creates a new language, what the authors call a pattern language derived from timeless entities called patterns. As they write on page xxxv of the introduction, «All 253 patterns together form a language.» Patterns describe a problem and then offer a solution. In doing so the authors intend to give ordinary people, not only professionals, a way to work with their neighbors to improve a town or neighborhood, design a house for themselves or work with colleagues to design an office, workshop or public building such as a school.

[:]

[:es]Biourb, un estudio sobre arquitectura popular, energía y futuro [:gl]Biourb, un estudo sobre arquitectura popular, enerxía e futuro[:en]Biourb, a study on popular architecture, energy and future[:]

0

[:es]http://youtu.be/1JdnL86rpyo

“La cultura adquiere formas diversas a través del tiempo y del espacio. Esta diversidad se manifiesta en la originalidad y la pluralidad de las identidades que caracterizan a los grupos y las sociedades que componen la humanidad. Fuente de intercambios, de innovación y de creatividad, la diversidad cultural es tan necesaria para el género humano como la diversidad biológica para los organismos vivos. En este sentido, constituye el patrimonio común de la humanidad y debe ser reconocida y consolidada en beneficio de las generaciones presentes y futuras.”            

Declaración Universal de la UNESCO sobre la Diversidad Cultural

Hasta el siglo XX, el hábitat de cada lugar había evolucionado para adaptarse cada entorno, consiguiendo refugios confortables mediante el diseño, el manejo de los materiales disponibles y el uso de fuentes de energía renovables. Pese a la importancia de este patrimonio y del interés histórico y etnológico que supone, la construcción vernácula y los conocimientos que encierra están desapareciendo en la península, tanto en zonas rurales como en los centros, cada vez menos históricos, de nuestras ciudades.

Los edificios gastan hoy el 40% de la energía que se consume en Europa. En el contexto actual de crisis medioambiental, energética y económica, la arquitectura tradicional puede ser la clave para revertir esa situación.

Durante más de dos años un equipo de arquitectos e ingenieros de España y Portugal han estudiado, con criterios energéticos y las últimas tecnologías, la milenaria arquitectura popular del entorno del río Duero, especialmente en las comarcas de Tras os Montes, Arribes y Sayago, con el objetivo de desvelar los principios que rigen su eficiencia. Este documental cuenta ese proceso a través las reflexiones de algunos de los participantes en el proyecto Biourb como José Fariña y Agustín Hernández Aja, así como mediante las entrevistas a arquitectos de referencia como Vicente Patón, Esther Prada y Álvaro Siza.

BIOURB es un proyecto destinado a trabajar sobre la diversidad bio-constructiva, la edificación bioclimática y su adaptación a la arquitectura y urbanismo contemporáneos.

[:gl]http://youtu.be/1JdnL86rpyo

“A cultura adquire formas diversas a través do tempo e do espazo. Esta diversidade maniféstase na orixinalidade e a pluralidade das identidades que caracterizan aos grupos e as sociedades que compoñen a humanidade. Fonte de intercambios, de innovación e de creatividade, a diversidade cultural é tan necesaria para o xénero humano como a diversidade biolóxica para os organismos vivos. Neste sentido, constitúe o patrimonio común da humanidade e debe ser recoñecida e consolidada en beneficio das xeracións presentes e futuras.”

Declaración Universal da UNESCO sobre a Diversidade Cultural

Ata o século XX, o hábitat de cada lugar evolucionara para adaptarse cada ámbito, conseguindo refuxios confortables mediante o deseño, o manexo dos materiais dispoñibles e o uso de fontes de enerxía renovables. Malia a importancia deste patrimonio e do interese histórico e etnolóxico que supón, a construción vernácula e os coñecementos que encerra están a desaparecer na península, tanto en zonas rurais coma nos centros, cada vez menos históricos, das nosas cidades.

Os edificios gastan hoxe o 40% da enerxía que se consume en Europa. No contexto actual de crise ambiental, enerxética e económica, a arquitectura tradicional pode ser a clave para reverter esa situación.

Durante máis de dous anos un equipo de arquitectos e enxeñeiros de España e Portugal estudaron, con criterios enerxéticos e as últimas tecnoloxías, a milenaria arquitectura popular do ámbito do río Douro, especialmente nas bisbarras de Tras vos Montes, Arribes e Sayago, co obxectivo de desvelar os principios que rexen a súa eficiencia. Este documental conta ese proceso a través as reflexións dalgúns dos participantes no proxecto Biourb como José Fariña e Agustín Hernández Aja, así como mediante as entrevistas a arquitectos de referencia como Vicente Patón, Esther Prada e Álvaro Siza.

BIOURB é un proxecto destinado a traballar sobre a diversidade bio-construtiva, a edificación bioclimática e a súa adaptación á arquitectura e urbanismo contemporáneos.

[:en]http://youtu.be/1JdnL86rpyo

“The culture acquires diverse forms across the time and of the space. This diversity demonstrates in the originality and the plurality of the identities that they characterize to the groups and the companies that compose the humanity. Source of exchanges, of innovation and of creativity, the cultural diversity is so necessary for the mankind as the biological diversity for the alive organisms. In this respect, it constitutes the common heritage of the humanity and must be recognized and consolidated in benefit of the present and future generations.”

Universal declaration of the UNESCO on the Cultural Diversity

Up to the 20th century, the habitat of every place had evolved to adapt every environment, obtaining comfortable refuges by means of the design, the managing of the available materials and the use of renewable sources of energy. In spite of the importance of this heritage and of the historical and ethnological interest that he supposes, the vernacular construction and the knowledge that it encloses are disappearing in the peninsula, both in rural zones and in the centers, less and less historical, of our cities.

The buildings spend today 40 % of the energy that is consumed in Europe. In the current context of environmental, energetic and economic crisis, the traditional architecture can be the key to revert this situation.

During more than two years an equipment of architects and engineers of Spain and Portugal have studied, with energetic criteria and the last technologies, the thousand-year-old popular architecture of the environment of the river Douro, specially in the regions of After you Mount, Arrive and Sayago, with the aim to reveal the beginning that govern his efficiency. This documentary tells this process to slant the reflections of some of the participants in the project Biourb as Jose Fariña and Agustín Hernández Aja, as well as by means of the interviews to architects of reference as Vicente Patón, Esther Prada and Álvaro Siza.

BIOURB is a project destined to work on the bio – constructive diversity, the building bioclimática and his adjustment to the architecture and contemporary urbanism.

[:]

PrimelistPrimelistPrimelist

0

¿Qué es Primelist?

Primelist es simple: es el mejor camino para trabajadores independientes (individuos y PYMEs) para hacerse notado en línea y se puso en contacto directamente con clientes potenciales. Primelist trabaja como un índice abierto de expertos, trabajadores y otros profesionales independientes por todo el mundo.

¿Para quién es Primelist?

Está dirigido a académicos expertos a trabajadores independientes/consultores a jornada completa (p.ej. ingenieros de software, científicos de datos, vendedores, etc.), profesionales independientes (abogados etc.) y gente que busca el trabajo aquí y allí (p.ej. profesores de lengua, estudiantes de doctorado, MBA estudiantes etc.). Primelist es para la gente seria abierta para ponerse en contacto para y tener oportunidades de trabajo. Primelist señala que, la visibilidad de aumentos y hace fácil/salvo para contactar con clientes potenciales en 1 click.

¿Qué hace Primelist para poner en contacto a sus miembros?

Hace lo siguiente gratis:

• Visibilidad: ¡índice abierto!

• Contactar con en 1 click con clientes potenciales.

• Agrega su presencia en línea en 1 lugar.

• Ser recomendado para untrabajo en 1 click.

¿Cuáles son las áreas de experiencia?

El alcance constantemente se ensancha: los miembros actualmente tienen las siguientes áreas de experiencia:

• Publicidad

• Estrategia de negocio, las Finanzas y Operaciones

• Consultar de datos

• Diseño & Multimedia

• Ingeniería

• Tecnología de la información

• Abogacia

• Ciencias naturales

• Política Pública y el Desarrollo

• Relaciones públicas

• Bienes inmuebles

• Investigación

• Traducción

• Desarrollo de Software y el Web

¿Cómo creo mi página de Primelist?

Simplemente regístrese gratis aquí, en 5 minutos. Note que usted necesitará 1 referencia en línea de un cliente pasado o el colega que le avakle para completar el proceso de registro.

+ info

What is Primelist.com?

Primelist.com is simple: it is the best way for independent workers (individuals and SMEs) to get noticed online and contacted directly by potential clients. Primelist.com works as an open index of experts, freelancers and other independent professionals worldwide.

Who is Primelist.com for?

Members range from expert academics to full-time freelancers/consultants (e.g. software engineers, data scientists, marketers etc), independent professionals (lawyers etc) and people looking for work here and there (e.g. language teachers, PhD students, MBA students etc). Primelist.com is for serious people open to get contacted for work opportunities. Primelist signals that, increases visibility and makes it easy/safe to be contacted by potential clients in 1 click.

What does Primelist.com allow its members to do?

Do the following for free:

• Be visible: open index!

• Be contactable in 1 click by potential clients.

• Aggregate your online presence in 1 place.

• Be recommended for your work in 1 click.

Which areas of expertise are welcome?

The scope is constantly widening: members currently have the following areas of expertise:

• Advertising

• Business Strategy, Finance & Operations

• Data Science

• Design & Multimedia

• Engineering

• Information Technology

• Legal

• Natural Sciences

• Public Policy & Development

• Public Relations

• Real Estate

• Research

• Translation

• Web & Software Development

How do I create my Primelist.com page?

Simply register for free here, in 5 mins. Note that you will need 1 online reference of a past client or colleague vouching for you to complete the registration process.

+ info

¿Qu e é Primelist?

Primelist é simple: é o mellor camiño para traballadores independentes (individuos e PYMEs) para facerse notados en liña e púxose en contacto directamente con clientes potenciais. Primelist traballa como un índice aberto de expertos, traballadores e outros profesionais independentes por todo o mundo.

¿Para quen é Primelist?

Está dirixido a académicos expertos a traballadores independentes/consultores a xornada completa (p. ex. enxeñeiros de software, científicos de datos, vendedores, etc.), profesionais independentes (avogados etc.) e xente que busca o traballo aquí e alí (p. ex. profesores de lingua, estudantes de doutorado, MBA estudantes etc.). Primelist é para a xente seria aberta para poñerse en contacto para e ter oportunidades de traballo. Primelist sinala que, a visibilidade de aumentos e fai doado/salvo para contactar con clientes potenciais en 1 click.

¿Qué fai Primelist para poñer en contacto os seus membros?

Fai o seguinte gratis:

• Visibilidade: ¡índice aberto!

• Contactar nun 1 click con clientes potenciais.

• Agrega a súa presencia en línea en 1 lugar.

• Ser recomendado para un traballo en 1 click.

¿Cales son as áreas de experiencia?

O alcance constantemente ensanchase: os membros actualmente teñen as seguintes áreas de experiencia:

• Publicidade

• Estratexia de negocio, as Finanzas e Operacións

• Consultar de datos

• Diseño & Multimedia

• Inxeñería

• Tecnología de la información

• Avogacia

• Ciencias naturaiss

• Política Pública e o Desarrollo

• Relaciones públicas

• Benes inmobles

• Investigación

• Traducción

• Desarrollo de Software e  Web

¿Como creo a miña páxina de Primelist?

Simplemente rexístrese gratis aquí, en 5 minutos. Note que vostede necesitará 1 referencia en liña dun cliente pasado ou o colega que lle avakle para completar o proceso de rexistro.

Reconstrucción de vivienda en Cela | María Pierres LópezReconstrucción de vivenda en Cela | María Pierres LópezReconstruction of housing in Cela | Maria Pierres Lopez

Si en todo proyecto se presentan retos o condicionantes diferentes, en este caso, a los topográficos y programáticos, se sumaron el hecho de ser una obra primera y la condición de partir de un presupuesto cerrado, con la dificultad que ambas cuestiones conllevan.

«La responsabilidad de enfrentarse a una primera obra provoca el asumir una actitud cauta y contenida desde un principio. Hacer de la humildad y franqueza de la construcción la mayor virtud.

La obra, consistente en la rehabilitación integral de unas ruinas sitas en el lugar de Cela-Bueu, se sitúa en un lugar tan visible, a modo de atalaya, que el interés reside precisamente en conseguir que pase lo más inadvertida posible. Buscar la intimidad y a la vez control del paisaje que desde un primer momento reclaman los propietarios.

El modo de hacerlo fue reconstruir poniendo en valor lo preexistente. Destacar con los materiales lo antiguo de lo nuevo, lo cálido de lo frío, lo pesado de lo ligero, lo frágil de lo recio…

Permitir que sean los materiales los que despierten los sentidos…el hormigón cambiará con la luz, la piedra irá ganando en pátina, y la madera aportará el agradable olor del cedro, siempre vivo..»

Una vivienda en definitiva que tenga en cuenta los recuerdos y propicie el telón de fondo de los futuros.

Los propietarios, residentes en Castilla pero con vinculación familiar en Galicia, se enamoran de la zona y eligen el lugar para disfrutar de él a modo de casa-refugio, con un programa mínimo, pero con tres premisas muy claras:

Un único dormitorio: serán anfitriones de día, pero no de noche.

La seguridad, por ser esta una vivienda de segunda residencia, y que influye claramente en la sensación de vivienda-bunker que ofrecen sus fachadas principales.

Ver sin ser visto: se potencia la vista panorámica desde el salón y se retrasa el volumen que alberga el dormitorio y baño, con su terraza agazapada tras la cubierta del salón.

Dónde…

La parcela, en el lugar de Cela, Bueu, impacta por su marcado carácter de mirador natural de la ría de Pontevedra, con una pronunciada pendiente y dos entradas posibles a la parcela, tanto por el Norte como por el Oeste.

La normativa impide reconstruir la arquitectura en la misma posición, por lo que se rotan y desplazan los muros para cumplir con los retranqueos mínimos.

Estrategias…

La construcción de la que se parte contaba con dos ruinas, muy degradadas. Sin embargo era ésta condición ruinosa y de historia pasada la que atrajo a los propietarios, y que convirtió en premisa la reutilización de todo elemento constructivo susceptible de ser recuperado.

Se toma la propuesta y se apuesta por conservar la composición de las volumetrías preexistentes en lo posible y actuar lo mínimo sobre la topografía de la parcela. Los propios clientes, influenciados por su formación ingenieril, navegan entre deseos de contemporaneidad y tradición, proponiendo el hormigón a cara vista como uno de los posibles materiales de fachada.

La contundencia del portón de entrada, con el volumen frágilmente volado del cedro, la sillería antigua de piedra y los muros de hormigón visto, es sin duda la clara lectura de esta búsqueda por reutilizar e integrar lo viejo y lo nuevo.

El volumen menor con muros de piedra y cubierta de teja, actúa como fachada principal al paisaje, dando frente al Norte de la nueva vivienda, enfocado hacia las vistas y recordando en todo momento el origen humilde de la vivienda.

Tras él, otro volumen a dos alturas en hormigón a cara vista, aporta una lectura más contemporánea, pero con el respeto del que se retrae para no abrumar. La entrada principal, en una posición lateral, respeta la antigua disposición y recupera la sillería preexistente, integrándose entre la textura tosca del hormigón encofrado con tabla y la calidez del cedro.

Un mínimo cuerpo de hormigón enlaza ambas volumetrías, con la clara intención de que dialoguen entre ellas, otorgando a cada una su autonomía y presencia. A su vez servirá de rincón al que acudir desde el dormitorio y dominar el paisaje, siempre con ese espíritu de espacio de mínimos.

La madera de cedro al exterior, trata de suavizar la dureza que tanto piedra y hormigón confieren a la arquitectura,  aportando la lectura cálida y doméstica que demandan las fachadas, aunque siempre con una clara vocación de vestido insinuante, dejando que la materialidad contundente del fondo no pierda su protagonismo. Tres grandes contras correderas ayudan a que la imagen de la vivienda pueda cambiar por momentos, contribuyendo  a matizar la luz que entra, sin dejar de disfrutar de ella.

……

El hecho de partir de un presupuesto cerrado desde un principio, provoca dificultades en la dirección de obra que requieren de decisiones rápidas y ajustadas. Pero también permiten agilizar la dirección en tanto en cuanto se ha de ejecutar lo redactado y descrito. La buena comunicación entre los diferentes agentes resultó fundamental, así como el estudio previo de cada detalle de obra, adelantando en el proyecto de ejecución muchas de las decisiones habituales de una dirección de obra.

Dotar a cada espacio de su interés e importancia.

Con la dificultad que conlleva una reconstrucción de este tipo, se trató de dar valor a cada pequeño espacio de la vivienda, con el mismo espíritu de lo comentado previamente, hacerlo sin grandes artificios, casando tradición y modernidad de un modo tranquilo.

Evitar lo estándar, con la firme convicción de que en lo particular reside uno de los valores más importantes de las vivencias. Ninguna contra interior abre del mismo modo que otra, ni ninguna ventana es del mismo tamaño que otra,… todo espacio requiere de una luz, de un olor, de una intimidad,… El hormigón se muestra al interior, las maderas huelen, los huecos se manipulan desde varias situaciones de la vivienda, las luces indirectas acentúan los encuentros, los techos abrigan y acompañan los momentos,..

El equilibrio de todos estos factores hará que la vivienda haga honor a su nombre y cumpla su cometido último, ser un contenedor de vivencias.

Obra:  Reconstrucción de vivienda en Cela
Emplazamiento: Cela, Bueu, Pontevedra, Galicia, España
Autor:  María Pierres López
Arquitecto Técnico: Jose Gallego
Colaboradores redacción proyecto: Sandra Formigo, arquitecta
Estudiantes colaboradores: Patricia Couñago y Marta Piñeiro
Estructuras: E3 arquitectos
Constructora: Sieiro y Plá construcciones
Promotor:  Privado
Fotografías:  Héctor Santos-Díez | BISimages / María Pierres López

If in any project they present challenges or determining different, in this case, to topographic and programmatical, they added the fact of being the first work and the condition to depart from a closed budget, with the difficulty that both questions carry.

«The responsibility of facing the first work provokes to assume an attitude cautious and contained from a beginning. To do of the humility and honesty of the construction the major virtue.

The work, consisting of the integral rehabilitation of a few ruins situated in Cela-Bueu’s place, places in such a visible place, like watchtower, that the interest resides precisely in achieving that it slips by. To look for the intimacy and simultaneously control of the landscape that from the first moment the owners claim.

The way of doing it was to reconstruct putting in value the preexisting thing. To emphasize with the materials the ancient thing of the new thing, the hot thing of the cold thing, weighed of the light thing, the fragile thing of the stout thing…

To allow that they should be the materials those that wake the senses up … the concrete will change with the light, the stone will be winning in patina, and the wood will contribute the agreeable smell of the cedar, always I live..»

A housing definitively that bears the recollections in mind and propitiates the backdrop of the futures.

The owners, residents in Castile but with familiar entail in Galicia, fall in love with the zone and choose the place to enjoy him like house – refuge, with a minimal program, but with three very clear premises:

The only bedroom: they will be hosts by day, but not by night.

The safety, for being this housing of the second residence, and that influences clearly the sensation of housing – bunker that offer his main faces.

See without being seen: the panoramic sight is promoted from the lounge and there is late the volume that shelters the bedroom and bath, with his terrace nabbed after the cover of the lounge.

Where…

The plot, in the place of It Watches, Bueu, strikes for his marked character of natural viewing-point of her laugh at Pontevedra, with a pronounced slope and two possible income to the plot, both for the North and for the West.

The regulation prevents from reconstructing the architecture in the same position, for what they rotate and displace the walls to expire with the minimal retranqueos.

Strategies…

The construction of the one that splits was possessing two ruins, very degraded. Nevertheless this one was a ruinous condition and of past history the one that attracted the owners, and that turned into premise the reutilization of any constructive element capable of being recovered.

The offer takes and competes for preserving the composition of the preexisting volumetries in the possible thing and operating the minimal thing on the topography of the plot. The own clients influenced by his formation ingenieril, sail between desires of contemporaneousness and tradition, proposing the concrete to face dress as one of the possible materials of front.

The forcefulness of the inner door of entry, with the volume fragile demolished of the cedar, the ancient chairs of stone and the walls of seen concrete, is undoubtedly the clear reading of this search for re-using and to integrate the old thing and the new thing.

The minor volume with walls of stone and cover of tile, acts as main face to the landscape, giving opposite to the North of the new housing, focused towards the sights and remembering at all time the humble origin of the housing.

After him, another volume to two heights in concrete to seen face, contributes a more contemporary reading, but with the respect of the one that is re-brought not to overwhelm. The principal entry, in a lateral position, respects the former disposition and recovers the preexisting chairs, joining between the coarse texture of the concrete encofrado with table and the warmth of the cedar.

A minimal body of concrete connects both volumetries, with the clear intention of which dialoguen between them, granting each one his autonomy and presence. In turn it will use as corner to which to come from the bedroom and to dominate the landscape, always with this spirit of space of minimums.

The wood of cedar on the outside, it tries to smooth the hardness that so much stone and concrete award to the architecture, contributing the hot and domestic reading that the fronts demand, though always with a clear vocation of suggestive garment, allowing that the forceful materiality of the bottom should not lose his protagonism. Three big cons sliding panels help that the image of the housing could change into moments, helping to tint the light that enters, without stopping enjoying her.

……

The fact of departing from a budget closed from a beginning, provokes difficulties in the direction of work that they need of rapid and exact decisions. But also they allow to improve the direction while in all that the written has to be executed and described. The good communication between the different agents turned out to be fundamental, as well as the previous study of every detail of work, advancing in the project of execution many of the habitual decisions of a direction of work.

Providing to every space of his interest and importance.

With the difficulty that carries a reconstruction of this type, it was a question of giving him value to every small space of the housing, with the same spirit of the commented before, doing it without big artifices, marrying tradition and modernity of a calm way.

To avoid the standard thing, with the firm conviction of which in the particular thing there resides one of the most important values of the experiences. None against interior opens in the same way that different, any window is of the same size that different, … any space needs of a light, of a smell, of an intimacy, … The concrete appears to the interior, the wood smells, the hollows are manipulated from several situations of the housing, the indirect lights accentuate the meetings, the ceilings shelter and accompany the moments..

The balance of all these factors will do that the housing does honor to his name and fulfills his last assignment, to be a container of experiences.

Work: Reconstruction of housing in Cela
Location: Cela, Bueu, Pontevedra, Galicia, Spain
Author: María Pierres López
Technical architect: Jose Gallego
Collaborators draft project: Sandra Formigo, architect
Students collaborators: Patricia Couñago and Marta Piñeiro
Structures: E3 arquitectos
Construction: Sieiro y Plá construcciones
Promoter: Private
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages / María Pierres López

Si en todo proyecto se presentan retos o condicionantes diferentes, en este caso, a los topográficos y programáticos, se sumaron el hecho de ser una obra primera y la condición de partir de un presupuesto cerrado, con la dificultad que ambas cuestiones conllevan.

«La responsabilidad de enfrentarse a una primera obra provoca el asumir una actitud cauta y contenida desde un principio. Hacer de la humildad y franqueza de la construcción la mayor virtud.

La obra, consistente en la rehabilitación integral de unas ruinas sitas en el lugar de Cela-Bueu, se sitúa en un lugar tan visible, a modo de atalaya, que el interés reside precisamente en conseguir que pase lo más inadvertida posible. Buscar la intimidad y a la vez control del paisaje que desde un primer momento reclaman los propietarios.

El modo de hacerlo fue reconstruir poniendo en valor lo preexistente. Destacar con los materiales lo antiguo de lo nuevo, lo cálido de lo frío, lo pesado de lo ligero, lo frágil de lo recio…

Permitir que sean los materiales los que despierten los sentidos…el hormigón cambiará con la luz, la piedra irá ganando en pátina, y la madera aportará el agradable olor del cedro, siempre vivo..»

Unha vivenda en definitiva que teña en conta os recordos e propicie o pano de fondo dos futuros.

Os propietarios, residentes en Castela pero con vinculación familiar en Galicia, namóranse da zona e elixen o lugar para gozar del a xeito de casa-refuxio, cun programa mínimo, pero con tres premisas moi claras:

Un único dormitorio: serán anfitrions de día, pero non de noite.

A seguridade, por ser esta unha vivenda de segunda residencia, e que inflúe claramente na sensación de vivenda-búnker que ofrecen as súas fachadas principais.

Ver sen ser visto: poténciase a vista panorámica dende o salón e atrásase o volume que alberga o dormitorio e baño, coa súa terraza acazapada tras a cuberta do salón.

Dónde…

A parcela, no lugar de Cela, Bueu, impacta polo seu marcado carácter de miradoiro natural da ría de Pontevedra, cunha pronunciada pendente e dúas entradas posibles á parcela, tanto polo Norte coma polo Oeste.

A normativa impide reconstruír a arquitectura na mesma posición, polo que se rotan e desprazan os muros para cumprir cos retranqueos mínimos.

Estratexias…

A construción da que se parte contaba con dúas ruínas, moi degradadas. Non obstante era esta condición ruinosa e de historia pasada a que atraeu os propietarios, e que converteu en premisa a reutilización de todo elemento construtivo susceptible de ser recuperado.

Tómase a proposta e apóstase por conservar a composición das volumetrías preexistentes no posible e actuar o mínimo sobre a topografía da parcela. Os propios clientes, influenciados pola súa formación ingenieril, navegan entre desexos de contemporaneiade e tradición, propoñendo o formigón a cara vista como un dos posibles materiais de fachada.

A contundencia do portón de entrada, co volume fraxilmente voado do cedro, o cadeirado antigo de pedra e os muros de formigón visto, é sen dúbida a clara lectura desta busca por reutilizar e integrar o vello e o novo.

O volume menor con muros de pedra e cuberta de tella, actúa como fachada principal á paisaxe, dando fronte ao Norte da nova vivenda, enfocado cara ás vistas e recordando en todo momento a orixe humilde da vivenda.

Tras el, outro volume a dúas alturas en formigón a cara vista, achega unha lectura máis contemporánea, pero co respecto do que se retrae para non atordar. A entrada principal, nunha posición lateral, respecta a antiga disposición e recupera o cadeirado preexistente, integrándose entre a textura ruda do formigón encofrado con táboa e a calidez do cedro.

Un mínimo corpo de formigón enlaza ambas as dúas volumetrías, coa clara intención de que dialoguen entre elas, outorgando a cada unha a súa autonomía e presenza. Á súa vez servirá de canto ao que acudir dende o dormitorio e dominar a paisaxe, sempre con ese espírito de espazo de mínimos.

A madeira de cedro ao exterior, trata de suavizar a dureza que tanto pedra e formigón confiren á arquitectura, achegando a lectura cálida e doméstica que demandan as fachadas, aínda que sempre cunha clara vocación de vestido insinuante, deixando que a materialidade contundente do fondo non perda o seu protagonismo. Tres grandes contras corredizas axudan a que a imaxe da vivenda poida cambiar por momentos, contribuíndo a matizar a luz que entra, sen deixar de gozar dela.

……

O feito de partir dun presuposto pechado dende un principio, provoca dificultades na dirección de obra que requiren de decisións rápidas e axustadas. Pero tamén permiten axilizar a dirección en tanto en canto se ha de executar o redactado e descrito. A boa comunicación entre os diferentes axentes resultou fundamental, así como o estudo previo de cada detalle de obra, adiantando no proxecto de execución moitas das decisións habituais dunha dirección de obra.

Dotar cada espazo do seu interese e importancia.

Coa dificultade que leva consigo unha reconstrución deste tipo, tratouse de dar valor a cada pequeno espazo da vivenda, co mesmo espírito do comentado previamente, facelo sen grandes artificios, casando tradición e modernidade dun modo tranquilo.

Evitar o estándar, coa firme convicción de que no particular reside un dos valores máis importantes das vivencias. Ningunha contra interior abre do mesmo modo que outra, nin ningunha ventá é do mesmo tamaño que otra,… todo espazo require dunha luz, dun olor, dunha intimidad,… El formigón móstrase ao interior, as madeiras ulen, os ocos manipúlanse dende varias situacións da vivenda, as luces indirectas acentúan os encontros, os teitos abrigan e acompañan os momentos..

O equilibrio de todos estes factores fará que a vivenda faga honra ao seu nome e cumpra o seu labor último, ser un colector de vivencias.

Obra: Reconstrucción de vivenda en Cela
Emprazamento: Cela, Bueu, Pontevedra, Galicia, España
Autor: María Pierres López
Arquitecto Técnico: Jose Gallego
Colaboradores redacción proxecto: Sandra Formigo, arquitecta
Estudantes colaboradores: Patricia Couñago e Marta Piñeiro
Estructuras: E3 arquitectos
Constructora: Sieiro e Plá construcciones
Promotor: Privado
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages / María Pierres López

Actividades durante el BIAActividades durante o BIAActivities during the BIA

Exposiciones, cine, concursos, talleres infantiles y visitas guiadas entre los días 4 y 28 de setiembre dentro del primer BIA Urban Regeneration Forum, la plataforma dedicada a la dinamización de la arquitectura y el urbanismo en Bizkaia

· El programa cultural arranca el jueves día 4 con la inauguración de la primera de las tres exposiciones previstas, la dedicada a la obra de Imanol Ordorika Bengoechea, arquitecto de Lekeitio refugiado en México tras la Guerra Civil.

· La antigua estación de La Naja, abierta al público desde el día 15 gracias a una adecuación efímera, acogerá talleres técnicos, la exposición de proyectos finalistas del Concurso Internacional de Arquitectura Joven y será el punto de partida de las visitas guiadas que recorrerán la ciudad

· La sede de la Delegación en Bizkaia del Colegio Oficial de Arquitectos Vasco-Navarro ofrecerá la exposición de Ordorika, un ciclo de cine y talleres infantiles, y Metro Bilbao acogerá desde el día 8 en varias de sus estaciones una muestra dedicada a la arquitectura vizcaina.

La plataforma BIA (Bilbao Bizkaia Architecture), dedicada a la dinamización de la arquitectura y el urbanismo en Bizkaia, llenará el mes de septiembre de actividades culturales abiertas a todo el público para acercar la arquitectura a la ciudadanía. Estas actividades se enmarcan dentro de la celebración de primer BIA Urban Regeneration Forum, que se celebrará en la capital vizcaína entre el 4 y el 28 de septiembre. Este evento, que reunirá a más de 300 arquitectos, urbanistas e ingenieros y tendrá como invitado especial a Norman Foster, que recogerá el premio BIA por su trayectoria profesional, completará su programa con actividades visitas guiadas por la ciudad, un ciclo de cine, concursos, talleres infantiles, exposiciones y hasta la recuperación temporal de la estación de La Naja para el disfrute de todos los vecinos y visitantes de Bilbao.

La estación de La Naja, centro neurálgico
Así, además de la Torre Iberdrola y el Palacio Euskalduna, que acogerán las ponencias técnicas, el Foro contará con una sede de excepción; la estación de La Naja, que volverá a estar abierta al público gracias a una “adecuación efímera”, es decir, una adecuación del espacio interior que durante sólo quince días devolverá su esplendor a este edificio singular de Bilbao. BIA colocará una plataforma elevada sobre los andenes, que conformará un nuevo espacio moderno y diáfano apto para acoger actividades culturales y al que se podrá acceder también desde el puente del Arenal, ya que el acondicionamiento incluye los muelles sobre la ría, un elemento de gran atractivo dada su enorme visibilidad al reutilizarse como terraza con vistas al Arriaga.

Entre el 15 y el 28 de septiembre, el nuevo espacio, denominado BIA SPACE: NAJA + TAO Architectural Lighting with Idar Group, será el punto de encuentro entre las actividades técnicas del Foro y las dirigidas a fomentar la arquitectura entre el público general. Entre las primeras hay que destacar los BIA Workshop, talleres en los que estudiantes de diversas escuelas de Arquitectura investigarán con los más destacados profesionales las necesidades y retos de Bilbao. Entre las segundas, las abiertas a la participación de todos los bilbainos y visitantes, se pueden citar la instalación del Centro de Interpretación de la Arquitectura Bizkaina, un espacio que brindará a sus visitantes todo tipo de información sobre la transformación del Bilbao Metropolitano.

Rutas de arquitectura y visitas técnicas
Como preámbulo a la celebración del Forum, desde el día 8 y hasta el 26, La Naja será el punto de partida de las RUTAS DE ARQUITECTURA, que ofrecerán la posibilidad de descubrir con nuevos ojos algunos de los recorridos tradicionales de Bilbao. De lunes a viernes, con un trazado distinto cada día de la semana, miembros de BIA mostrarán la evolución de la villa a partir de las siete calles, donde Bilbao dio sus primeros pasos.

Las tres semanas que desarrollarán esta iniciativa, arrancarán los lunes en el antiguo recinto amurallado, para explorar los martes la primera expansión de la ciudad siguiendo el curso de la ría y conocer, los miércoles, los puentes que comunican ambas orillas de este eje vital para Bilbao. Los jueves estarán dedicados al primer ensanche, el que a partir de 1876 parte de la anteiglesia de Abando para crear la que hoy sigue siendo la artería principal de la ciudad, la Gran Vía, y, ya los viernes, el trazado de las rutas dejará atrás las mansiones de comienzo de siglo para ceder protagonismo a las nuevas construcciones del segundo ensanche, que llevan la villa hasta Indautxu.

Las visitas se realizarán en castellano, euskera, inglés, francés y alemán, de 19:00 a 20:30 horas. Las inscripciones tendrán un precio de cinco euros y se pueden realizar en la delegación en Bizkaia del COAVN o a través de la web www.biaforum.org desde el próximo día 2 de septiembre.

Para quienes quieran conocer aún con mayor detalle la evolución urbanística de la ciudad, BIA propone la participación en las llamadas VISITAS TÉCNICAS el sábado 27. En la sesión de la mañana (de 12:30 a 14:00 horas) los arquitectos de IMB, Gloria Uriarte, Eduardo Múgica y Agustín de la Brena, creadores de la nueva sede de Naturgas en Bilbao, y Luis Domínguez, uno de los autores de la clínica de IMQ de Zorrozaurre, darán su punto de vista sobre su contribución a la regeneración de la ciudad.

Por la tarde (de 17:00 horas a 19:30 horas), Javier Martínez Callejo y Cristina Mata Ramos realizarán un recorrido sobre el Bilbao de los años 60 y 70 que partirá de Abandoibarra y subirá a Artxanda para dar ofrecer una retrospectiva panorámica de los planes urbanísticos que conformaron la ciudad de esos años e incluso comentar algunos proyectos que finalmente no se llevaron a cabo. Pese a su carácter más profesional, estas visitas también están abiertas al público, que por 15 euros se puede inscribir en el enlace.

Exposiciones
En el BIA SPACE: NAJA + TAO Architectural Lighting with Idar Group también se expondrán los proyectos finalistas del Concurso Internacional de Arquitectura Joven convocado por la plataforma, que tiene como tema el soterramiento de las vías de acceso a la estación de Abando en Cantalojas. En este concurso, junto al jurado conformado profesionales de primer nivel, tendrá mucho peso la opinión del público, que podrá votar tanto por Internet (a través del enlace) como de manera presencial en BIA SPACE.

La programación cultural incluye otras dos exposiciones. Desde el lunes día 8, las estaciones del Metro acogerán una muestra fotográfica que ofrecerá un recorrido sobre algunas de las obras clave de la arquitectura vizcaína. En total serán 28 paneles de imágenes de las obras y 7 paneles con una breve explicación que se podrán contemplar en las estaciones de Casco Viejo, Abando, Moyúa, Indautxu y San Mamés hasta el día 30 de septiembre.

La tercera de las exposiciones nos acerca, desde el jueves 4 en la sede de la Delegación en Bizkaia del Colegio Oficial de Arquitectos Vasco-Navarro, al trabajo de Imanol Ordorika Bengoechea, arquitecto leikettarra refugiado en México tras la Guerra Civil. La muestra abordará la fusión en su obra de los estilos de ambas culturas y la aportación de los exiliados españoles al desarrollo urbano del país latinoamericano, que es el país invitado al primer BIA Urban Regeneration Forum. La exposición se completará con una charla el día 23 en el Bizkaia Aretoa a las 19:00 horas.

Ciclo de cine
También en la sede de la Delegación en Bizkaia del COAVN, se podrá disfrutar del ciclo de cine para el que Rubén Corral, asesor de la Zinemateka de La Alhóndiga y colaborador del Zinebi, ha escogido una serie de películas (cortos, mediometrajes y largos) que se centran en la construcción y repercusión de edificios como la hoy ya demolida sede los laboratorios Jorba, popularmente conocida como ‘La Pagoda’, diseñada por Miguel Fisac en los sesenta, o la abandonada Escuela de Artes Nacionales de Cuba, todo un emblema de la revolución.

El ciclo también abordará estilos arquitectónicos como el llamado ‘incompleto siciliano’, considerado por algunos el movimiento más importante surgido en el país transalpino desde la Segunda Guerra Mundial, o se acercará a la figura de autores como la del portugués Eduardo Souto Mora. Las sesiones de ARKIZINE BIA darán inicio el día 9 y se desarrollarán hasta el 21 de septiembre a partir de las 20:00 horas. La entrada es libre hasta completar el aforo.

Talleres infantiles
Por último, la sede de la Delegación en Bizkaia del COAVN acogerá el mismo fin de semana del Foro (los días 27 y 28) el desarrollo de talleres infantiles para despertar entre los más pequeños la curiosidad y el interés por la arquitectura. Desde las 10:30 horas, hasta las 12:30, los niños de entre 3 y 9 años podrán diseñar su propio barrio a partir de distintos juegos inspirados en cuentos. La participación es gratuita, pero requiere de inscripción previa en el teléfono 946 077 461.

Exposicións, cine, concursos, talleres infantís e visitas guiadas entre os días 4 e 28 de setembro dentro do primeiro BIA Urban Regeneration Forum, a plataforma dedicada á dinamización da arquitectura e o urbanismo en Bizkaia.

· El programa cultural arranca o xoves día 4 coa inauguración da primeira das tres exposicións previstas, a dedicada á obra de Imanol Ordorika Bengoechea, arquitecto de Lekeitio refuxiado en México tras a Guerra Civil.

· La antiga estación de La Naja, aberta ao público dende o día 15 grazas a unha adecuación efémera, acollerá talleres técnicos, a exposición de proxectos finalistas do Concurso Internacional de Arquitectura Nova e será o punto de partida das visitas guiadas que percorrerán a cidade.

· La sede da Delegación en Bizkaia del Colegio Oficial de Arquitectos Vasco-Navarro ofrecerá a exposición de Ordorika, un ciclo de cine e talleres infantís, e Metro Bilbao acollerá dende o día 8 en varias das súas estacións unha mostra dedicada á arquitectura vizcaina.

A plataforma BIA (Bilbao Bizkaia Architecture), dedicada á dinamización da arquitectura e o urbanismo en Bizkaia, encherá o mes de setembro de actividades culturais abertas a todo o público para achegar a arquitectura á cidadanía. Estas actividades enmárcanse dentro da celebración de primeiro BIA Urban Regeneration Forum, que se celebrará na capital biscaíña entre o 4 e o 28 de setembro. Este evento, que reunirá máis de 300 arquitectos, urbanistas e enxeñeiros e terá como convidado especial a Norman Foster, que recollerá o premio BIA pola súa traxectoria profesional, completará o seu programa con actividades visitas guiadas pola cidade, un ciclo de cine, concursos, talleres infantís, exposicións e ata a recuperación temporal da estación de La Naja para o desfrute de todos os veciños e visitantes de Bilbao.

A estación de La Naja, centro neurálxico

Así, ademais da Torre Iberdrola e o Pazo Euskalduna, que acollerán os relatorios técnicos, o Foro contará cunha sede de excepción; a estación de La Naja, que volverá estar aberta ao público grazas a unha «adecuación efémera», é dicir, unha adecuación do espazo interior que durante só quince días devolverá o seu esplendor a este edificio singular de Bilbao. BIA colocará unha plataforma elevada sobre as plataformas, que conformará un novo espazo moderno e diáfano apto para acoller actividades culturais e ao que se poderá acceder tamén dende a ponte do Areal, xa que o acondicionamento inclúe os peiraos sobre a ría, un elemento de grande atractivo dada a súa enorme visibilidade ao reutilizarse como terraza con vistas ao Arriaga.

Entre o 15 e o 28 de setembro, o novo espazo, denominado BIA SPACE: NAJA + TAO Architectural Lighting with Idar Group, será o punto de encontro entre as actividades técnicas do Foro e as dirixidas a fomentar a arquitectura entre o público xeral. Entre as primeiras hai que destacar os BIA Workshop, talleres nos que estudantes de diversas escolas de Arquitectura investigarán cos máis destacados profesionais as necesidades e retos de Bilbao. Entre as segundas, as abertas á participación de todos os bilbainos e visitantes, pódense citar a instalación do Centro de Interpretación da Arquitectura Bizkaina, un espazo que brindará aos seus visitantes todo tipo de información sobre a transformación do Bilbao Metropolitano.

Rutas de arquitectura e visitas técnicas

Como preámbulo á celebración do Forum, dende o día 8 e ata o 26, La Naja será o punto de partida das RUTAS DE ARQUITECTURA, que ofrecerán a posibilidade de descubrir con novos ollos algúns dos percorridos tradicionais de Bilbao. De luns a venres, cun trazado distinto cada día da semana, membros de BIA mostrarán a evolución da vila a partir das sete rúas, onde Bilbao deu os seus primeiros pasos.

As tres semanas que desenvolverán esta iniciativa, arrancarán os luns no antigo recinto amurallado, para explorar os martes a primeira expansión da cidade seguindo o curso da ría e coñecer, os mércores, as pontes que comunican ambas as dúas beiras deste eixe vital para Bilbao. Os xoves estarán dedicados ao primeiro ensanche, o que a partir de 1876 parte da anteiglesia de Abando para crear a que hoxe segue sendo a artería principal da cidade, a Gran Vía, e, xa os venres, o trazado das rutas deixará atrás as mansións de comezo de século para ceder protagonismo ás novas construcións do segundo ensanche, que levan a vila ata Indautxu.

As visitas realizaranse en castelán, éuscaro, inglés, francés e alemán, de 19:00 a 20:30 horas. As inscricións terán un prezo de cinco euros e pódense realizar na delegación en Bizkaia do COAVN ou a través da web www.biaforum.org dende o próximo día 2 de setembro.

Para os que queiran coñecer aínda con maior detalle a evolución urbanística da cidade, BIA propón a participación nas chamadas VISITAS TÉCNICAS o sábado 27. Na sesión da mañá (de 12:30 a 14:00 horas) os arquitectos Víctor Ugarte, Iratxe Marian e Lander Parra, autores de edificios como a nova sede de Naturgas, a clínica do IMQ ou o Bilbao Area de Miribilla, darán o seu punto de vista sobre a súa contribución á rexeneración da cidade os arquitectos de IMB, Gloria Uriarte, Eduardo Múgica e Agustín de la Brena, creadores da nova sede de Naturgas en Bilbao, e Luis Domínguez, un dos autores da clínica de IMQ de Zorrozaurre, darán o seu punto de vista sobre a súa contribución á rexeneración da cidade.

Pola tarde (de 17:00 horas a 19:30 horas), Javier Martínez Callejo e Cristina Mata Ramos realizarán un percorrido sobre o Bilbao dos anos 60 e 70 que partirá de Abandoibarra e subirá a Artxanda para dar ofrecer unha retrospectiva panorámica dos plans urbanísticos que conformaron a cidade deses anos e mesmo comentar algúns proxectos que finalmente non se levaron a cabo. Malia o seu carácter máis profesional, estas visitas tamén están abertas ao público, que por 15 euros se pode inscribir no enlace.

Exposicións

No BIA SPACE: NAJA + TAO Architectural Lighting with Idar Group tamén se expoñerán os proxectos finalistas do Concurso Internacional de Arquitectura Nova convocado pola plataforma, que ten como tema o soterramento das vías de acceso á estación de Abando en Cantalojas. Neste concurso, xunto ao xurado conformado profesionais de primeiro nivel, terá moito peso a opinión do público, que poderá votar tanto por Internet (a través do  enlace) como de xeito presencial en BIA SPACE.

A programación cultural inclúe outras dúas exposicións. Dende o luns día 8, as estacións do Metro acollerán unha mostra fotográfica que ofrecerá un percorrido sobre algunhas das obras clave da arquitectura biscaíña. En total serán 28 paneis de imaxes das obras e 7 paneis cunha breve explicación que se poderán contemplar nas estacións de Casco Vello, Abando, Moyúa, Indautxu e San Mamés ata o día 30 de setembro.

A terceira das exposicións achéganos, dende o xoves 4 na sede da Delegación en Bizkaia del Colegio Oficial de Arquitectos Vasco-Navarro, ao traballo de Imanol Ordorika Bengoechea, arquitecto leikettarra refuxiado en México tras a Guerra Civil. A mostra abordará a fusión na súa obra dos estilos de ambas as dúas culturas e a achega dos exiliados españois ao desenvolvemento urbano do país latinoamericano, que é o país invitado ao primeiro BIA Urban Regeneration Forum. A exposición completarase cunha charla o día 23 no Bizkaia Aretoa ás 19:00 horas.

Ciclo de cine

Tamén na sede da Delegación en Bizkaia do COAVN, poderase gozar do ciclo de cine para o que Rubén Corral, asesor da Zinemateka de La Alhóndiga e colaborador do Zinebi, escolleu unha serie de películas (curtos, mediometrajes e longos) que se centran na construción e repercusión de edificios como a hoxe xa demolida sede os laboratorios Jorba, popularmente coñecida como ‘O Pagode’, deseñado por Miguel Fisac nos sesenta, ou a abandonada Escola de Artes Nacionais de Cuba, todo un emblema da revolución.

O ciclo tamén abordará estilos arquitectónicos como o chamado ‘incompleto siciliano’, considerado por algúns o movemento máis importante xurdido no país transalpino dende a Segunda Guerra Mundial, ou achegarase á figura de autores como a do portugués Eduardo Souto Mora. As sesións de ARKIZINE BIA darán inicio o día 9 e desenvolveranse ata o 21 de setembro a partir das 20:00 horas. A entrada é libre ata completar o aforamento.

Talleres infantís

Por último, a sede da Delegación en Bizkaia do COAVN acollerá o mesmo fin de semana do Foro (os días 27 e 28) o desenvolvemento de talleres infantís para espertar entre os máis pequenos a curiosidade e o interese pola arquitectura. Dende as 10:30 horas, ata as 12:30, os nenos de entre 3 e 9 anos poderán deseñar o seu propio barrio a partir de distintos xogos inspirados en contos. A participación é gratuíta, pero require de inscrición previa no teléfono 946 077 461.

Exposiciones, cine, concursos, talleres infantiles y visitas guiadas entre los días 4 y 28 de setiembre dentro del primer BIA Urban Regeneration Forum, la plataforma dedicada a la dinamización de la arquitectura y el urbanismo en Bizkaia

· The cultural program starts on Thursday, the 4th with the inauguration of the first one of three foreseen exhibitions, the dedicated one to Imanol Ordorika’s work Bengoechea, architect of Lekeitio sheltered in Mexico after the Civil war.

· The former station of The Naja, opened the public from the 15th thanks to an ephemeral adequacy, will receive technical workshops, the project exhibition finalists of the International Contest of Young Architecture and will be the point of item of the holding a permit visits that will cross the city

· The headquarters of the Delegation in Biscay of the Architects’ Official College Basque – Navarrese one will offer Ordorika’s exhibition, a cycle of cinema and infantile workshops, and Meter Bilbao will receive from the 8th in several of his stations a sample dedicated to the Biscayan architecture.

The platform BIA (Bilbao Biscay Architecture), dedicated to the dynamization of the architecture and the urbanism in Biscay, will fill September of cultural activities opened all the public to bring the architecture over to the citizenship. These activities place inside the celebration of the first BIA Urban Regeneration Forum, who will be celebrated in the Biscayan capital between 4 and on September 28. This event, which will assemble more than 300 architects, town planners and engineers and will take as a special guest Norman Foster, who will gather the prize BIA for his professional path, will complete his program with activities visits guided by the city, a cycle of cinema, contests, infantile workshops, exhibitions and up to the temporary recovery of the station of The Naja for the enjoyment of all the neighbors and visitors of Bilbao.

The station of The Naja, neuralgic center

This way, besides the Tower Iberdrola and the Palace Basque speaker, that they will receive the technical presentations, the Forum will possess a headquarters of exception; the station of The Naja, which will return to be opened the public thanks to a » ephemeral adequacy «, that is to say, an adequacy of the interior space that for only fifteen days he will return his brilliance to this singular building of Bilbao. BIA will place a platform raised on the platforms, which will shape a new modern and diaphanous suitable space to receive cultural activities and to that it will be possible accede also from the bridge of the Sandbank, since the conditioning includes the wharves on her laugh, an element of great attraction given his enormous visibility to the reutilizarse as terrace with a view to the Arriaga.

Between 15 and on September 28, the new space, named BIA SPACE: NAJA + TAO Architectural Lighting with Idar Group, will be the point of meeting between the technical activities of the Forum and the directed ones to promote the architecture between the general public. Between the first ones it is necessary to emphasize the BIA Workshop, workshops in which students of diverse schools of Architecture will investigate with the most out-standing professionals the needs and challenges of Bilbao. Between the second ones, the opened ones for the participation of all the Bilbaoans and visitors, can arrange an appointment the installation of the Center of Interpretation of the Architecture Bizkaina, a space that will offer to his visitors all kinds of information about the transformation of the Metropolitan Bilbao.

Routes of architecture and technical visits

As preamble to the celebration of the Forum, from the 8th and up to 26, The Naja will be the point of item of the ROUTES OF ARCHITECTURE, which will offer the possibility of discovering with new some eyes of the traditional tours of Bilbao. From Monday until Friday, with a different tracing every day of the week, members of BIA will show the evolution of the villa from seven streets, where Bilbao gave his first steps.

Three weeks that will develop this initiative, will start every Monday in the former walled enclosure, to explore every Tuesday the first expansion of the city following the course of her laugh and to know, every Wednesday, the bridges that communicate both shores of this vital axis for Bilbao. Every Thursday they will be dedicated to the first widening, which from 1876 departs from the anteiglesia of Abusing to create the one that today continues being the principal artería of the city, the Great Route, and, already every Friday, the tracing of the routes will leave behind the mansions of beginning of century to yield protagonism to the new constructions of the second widening, which take the villa up to Indautxu.

The visits will fulfil in Castilian, Basque, Englishman, Frenchman and German, of 19:00 to 20:30 hours. The inscriptions will have a price of five Euros and they can be realized in the delegation in Biscay of the COAVN or across the web  www.biaforum.org from the next September 2.

For whom they want to know still with major detail the urban development evolution of the city, BIA proposes the participation in the so called TECHNICAL VISITS on Saturday, the 27th. In the session of the morning (of 12:30 to 14:00 hours) the architects of IMB, Gloria Uriarte, Eduardo Múgica and Agustín de la Brena, creators of Naturgas’s new headquarters in Bilbao, and Luis Domínguez, one of the authors of the clinic of Zorrozaurre’s IMQ, they will give his point of view on his contribution to the regeneration of the city.

In the evening (of 17:00 hours to 19:30 hours), Javier Martínez Callejo and Cristina Mata Ramos will realize a tour on the Bilbao of the 60s and 70s that will depart from Abandoibarra and will raise Artxanda to give to offer a panoramic retrospective of the urban development plans that shaped the city of these years and even to comment on some projects that finally were not carried out. In spite of his more professional character, these visits also are opened the public, who for 15 Euros can register in link.

Exhibitions

In the BIA SPACE: NAJA + TAO Architectural Lighting with Idar Group also there will expose the projects finalists of the International Contest of Young Architecture summoned by the platform, which takes the soterramiento of the exit ramps as a topic to the station of Abusing in Cantalojas. In this contest, together with the shaped juror professionals of the first level, it will have very much I weigh the opinion of the public, who will be able to vote so much for Internet (across the link) as of way presencial in BIA SPACE.

The cultural programming includes other two exhibitions. From Monday, the 8th, the stations of the Meter will receive a photographic sample that will offer a tour on some of the key works of the Biscayan architecture. In total they will be 28 panels of images of the works and 7 panels with a brief explanation that will be able to be contemplated on the stations of Old Hull, Abusing, Moyúa, Indautxu and San Mamés until September 30.

The third one of the exhibitions refugee brings us over, from Thursday, the 4th in the headquarters of the Delegation in Biscay of the Architects’ Official College Basque – Navarrese one, to Imanol Ordorika’s work Bengoechea, architect leikettarra in Mexico after the Civil war. The sample will approach the merger in his work of the styles of both cultures and the contribution of the Spanish exiles to the urban development of the Latin-American country, which is the country invited to the first BIA Urban Regeneration Forum. The exhibition will be completed by a chat on the 23rd in the Bizkaia Aretoa at 19:00.

Cycle of cinema

Also in the headquarters of the Delegation in Biscay of the COAVN, it will be possible enjoy the cycle of cinema for that Rubén Corral, adviser of the Zinemateka of The Public granary and collaborator of the Zinebi, has chosen a series of movies (short, mediometrajes and lengths) that centre on the construction and building repercussion as today on already demolished headquarters the laboratories Jorba, popularly known as ‘ The Pagoda ‘, designed by Michael Fisac on the sixties, or the left School of National Arts of Cuba, the whole emblem of the revolution.

The cycle also will approach architectural styles as the so called ‘ incomplete Sicilian ‘ considered by some the most important movement arisen in the transalpine country from the Second World war, or will approach the authors’ figure as that of the Portuguese Eduardo Souto Mora. ARKIZINE’s meetings BIA will give beginning on the 9th and will develop until September 21 from 20:00. The entry is free up to completing the appraisal.

Infantile workshops

Finally, the headquarters of the Delegation in Biscay of the COAVN will receive the same weekend of the Forum (the 27th and 28th) the development of infantile workshops to wake the curiosity and the interest up between the smallest for the architecture. From 10:30, until 12:30, the children of between 3 and 9 years will be able to design his own neighborhood from different games inspired by stories. The participation is free, but it needs of previous inscription in the telephone 946 077 461.

Henri Matisse. Recortes. Dibujando con tijerasHenri Matisse. Recortes. Debuxando con tixeirasHenri Matisse. Cut-outs. Drawing With Scissors

0

La revolucionaria obra tardía de Matisse.

Hacia el final de su monumental carrera como pintor, escultor y litógrafo, Matisse, envejecido y enfermo, ya no podía sostener los pinceles. En la última fase de su vida, a sus casi 80 años, desarrolló la técnica de recortar figuras de papel de vivos colores. Pese a que algunos críticos de la época no vieron en aquellos gouaches découpées (recortables de gouache) más que los desvaríos de un viejo senil, Matisse había obrado una revolución en el arte moderno al encontrar una solución brillante al antiquísimo conflicto entre la línea y el color.

La presente edición básica de TASCHEN de nuestro galardonado volumen XL original aporta una exhaustiva contextualización histórica de los recortables de Matisse y analiza su origen, desde el viaje del artista a Tahití en 1930 hasta sus últimos años en Niza. Incluye también muchas fotos de Matisse, entre ellas algunas muy poco conocidas en color, obra de Henri-Cartier-Bresson, Brassaï y el cineasta Murnau, así como textos de Matisse, Picasso, el editor E. Tériade, los poetas Louis Aragon, Henri Michaux y Pierre Reverdy y el yerno de Matisse, Georges Duthuit.

La engañosa sencillez de los recortables encierra tanto cualidades escultóricas como principios tempranos de abstracción minimalista que tendrían una enorme influencia sobre posteriores generaciones de artistas. Exuberantes, polícromos y de dimensiones en ocasiones superlativas, se trata de auténticos pilares del arte en el siglo xx, imágenes tan osadas e innovadoras para el espectador como lo fueron en su día para los contemporáneos de Matisse.

Sobre los editores:
Gilles Néret (1933-2005) era historiador del arte, periodista, escritor y conservador de museos. Fundó el museo SEIBU y la galería Wildenstein de Tokio, dirigió las revistas de arte L’Œil y Connaissance des Arts, y recibió el Premio Elie Faure en 1981. Entre los numerosos libros que escribió para TASCHEN se incluyen Dalí – La obra pictórica, Matisse, y Erotica Universalis.

Xavier-Gilles Néret, profesor adjunto de filosofía, imparte filosofía del arte y del diseño en la ESAA Duperré y en la Université Paris I Panthéon-Sorbonne. Ha estudiado los vínculos entre el arte, la filosofía y la poesía, y en particular al autor Stéphane Mallarmé, al que ha dedicado varios artículos. También siente interés por personajes singulares, como por ejemplo el poeta Claude Tarnaud, del que ha sido coeditor de uno de sus libros, o los artistas Bernard Saby y Pascal Doury, sobre los cuales ha publicado varios ensayos.

+ info

La revolucionaria obra tardía de Matisse.

Hacia el final de su monumental carrera como pintor, escultor y litógrafo, Matisse, envejecido y enfermo, ya no podía sostener los pinceles. En la última fase de su vida, a sus casi 80 años, desarrolló la técnica de recortar figuras de papel de vivos colores. Pese a que algunos críticos de la época no vieron en aquellos gouaches découpées (recortables de gouache) más que los desvaríos de un viejo senil, Matisse había obrado una revolución en el arte moderno al encontrar una solución brillante al antiquísimo conflicto entre la línea y el color.

La presente edición básica de TASCHEN de nuestro galardonado volumen XL original aporta una exhaustiva contextualización histórica de los recortables de Matisse y analiza su origen, desde el viaje del artista a Tahití en 1930 hasta sus últimos años en Niza. Incluye también muchas fotos de Matisse, entre ellas algunas muy poco conocidas en color, obra de Henri-Cartier-Bresson, Brassaï y el cineasta Murnau, así como textos de Matisse, Picasso, el editor E. Tériade, los poetas Louis Aragon, Henri Michaux y Pierre Reverdy y el yerno de Matisse, Georges Duthuit.

La engañosa sencillez de los recortables encierra tanto cualidades escultóricas como principios tempranos de abstracción minimalista que tendrían una enorme influencia sobre posteriores generaciones de artistas. Exuberantes, polícromos y de dimensiones en ocasiones superlativas, se trata de auténticos pilares del arte en el siglo xx, imágenes tan osadas e innovadoras para el espectador como lo fueron en su día para los contemporáneos de Matisse.

Sobre los editores:

Gilles Néret (1933-2005) era historiador del arte, periodista, escritor y conservador de museos. Fundó el museo SEIBU y la galería Wildenstein de Tokio, dirigió las revistas de arte L’Œil y Connaissance des Arts, y recibió el Premio Elie Faure en 1981. Entre los numerosos libros que escribió para TASCHEN se incluyen Dalí – La obra pictórica, Matisse, y Erotica Universalis.

Xavier-Gilles Néret, profesor adjunto de filosofía, imparte filosofía del arte y del diseño en la ESAA Duperré y en la Université Paris I Panthéon-Sorbonne. Ha estudiado los vínculos entre el arte, la filosofía y la poesía, y en particular al autor Stéphane Mallarmé, al que ha dedicado varios artículos. También siente interés por personajes singulares, como por ejemplo el poeta Claude Tarnaud, del que ha sido coeditor de uno de sus libros, o los artistas Bernard Saby y Pascal Doury, sobre los cuales ha publicado varios ensayos.

+ info

The revolutionary late-period work by Matisse.

Towards the end of his monumental career as a painter, sculptor, and lithographer, an elderly, sickly Matisse was unable to stand and use a paintbrush for a longer period of time. In this late phase of his life—he was almost 80 years of age—he developed the technique of ‘carving into color’, creating bright, bold paper cut-outs. Though dismissed by some contemporary critics as the folly of a senile old man, these gouaches decoupées (gouache cut-outs) in fact represented a revolution in modern art, a whole new medium that re-imagined the age-old conflict between color and line.

This fresh, standard TASCHEN edition of our original prize-winning XL volume provides a thorough historical context to Matisse’s cut-outs, tracing their roots in his 1930 trip to Tahiti, through to his final years in Nice. It includes many photos of Matisse, some rare color images, by Henri Cartier-Bresson, Brassaï, and the filmmaker Murnau and text from Matisse, Picasso, publisher E. Tériade, the poets Louis Aragon, Henri Michaux, and Pierre Reverdy, and Matisse’s son-in-law, Georges Duthuit.

In their deceptive simplicity, the cut-outs achieved both a sculptural quality and an early minimalist abstraction which would profoundly influence generations of artists to come. Exuberant, multi-hued, and often grand in scale, these works are true pillars of 20th century art, and as bold and innovative to behold today as they were in Matisse’s lifetime.

The editors:
Gilles Néret (1933–2005) was an art historian, journalist, writer and museum correspondent. He organized several art retrospectives in Japan and founded the SEIBU museum and the Wildenstein Gallery in Tokyo. He directed art reviews such as L’Œil and Connaissance des Arts and received the Elie Faure Prize in 1981 for his publications. His TASCHEN titles include Salvador Dalí: The Paintings, Matisse, and Erotica Universalis.

Xavier-Gilles Néret taught philosophy of art and design at the ESAA Duperré and Université de Paris I Panthéon La Sorbonne. He studied the connections between philosophy and poetry with particular relation to Stéphane Mallarmé, about whom he wrote a number of articles, but was also interested in lesser known figures such as the poet Claude Tarnaud (one of whose books he co-edited) and the artists Bernard Saby and Pascal Doury, on whom he also published.

+ info

[:es]El ‘boom’ de la autoconstrucción en el Perú | Aldo G. Facho Dede[:gl]O ‘boom’ da autoconstrucción no Perú | Aldo G. Facho Dede[:en]The ‘autoconstruction boom’ in the Peru | Aldo G. Facho Dede[:]

[:es]

El 'boom' de la autoconstrucción en el Perú | Aldo G. Facho Dede
Pueblo joven en Lima | wikimedia.org

Comparto con ustedes este artículo escrito por Silvia Mendoza y publicado en el Diario El Comercio del Perú el 14 de junio, en el que destacan el importante volumen de edificaciones que se realizan sin el asesoramiento de los profesionales pertinentes. Esto no es nuevo, que yo recuerde es la clásica discusión de los talleres de diseño en la facultad:

¿a quienes debemos orientar nuestro trabajo?, o ¿dónde está la mayor masa de clientes?

En países como los nuestros (Sudamérica), donde parte importante de la población no tiene un nivel de ingresos que les permita abordar un proyecto de edificación en el contexto ideal en el que los arquitectos somos entrenados (recursos económicos y materiales), debería llamarnos a una profunda reflexión sobre el rol real que cumplimos. Más de un colega se desmarcará y dirá que el trabaja para sus clientes (los que pueden pagar su arquitectura), pero muchos otros mantenemos esa inquietud y buscamos acercarnos a esos sectores de diversos modos, ya sea colaborando con instituciones, ofreciendo asesorías «gratuitas», etc.

Esto me hace pensar en otros oficios tradicionales como el derecho o la medicina: ¿no existen abogados de oficio o guardias médicas?: ¿no deberían haber arquitectos de oficio trabajando coordinados por los colegios profesionales y los municipios? Obviamente hay límites para estos trabajos como los hay en los ejemplos mencionados, es decir, las personas que soliciten esta consulta «de oficio» deben tener ciertas características que justifiquen el subsidio, dado que a diferencia de la medicina o el derecho no está en juego la vida ni la libertad de los individuos.

Otra manera es manejar categorías de proyectos, asociadas a la condición del cliente. Esto lo hacemos de modo intuitivo cuando pasamos nuestros honorarios, pero los colegios profesionales podrían regularlo. Si bien un proyecto es siempre un proyecto (refiriéndome al trabajo intelectual que demanda la elaboración del mismo), podemos pensar en proyectos «estándar» que además ayuden a la economía de la construcción, y proyectos más elaborados donde no haya fuertes restricciones económicas.

¿Somos más eficaces como profesionales cuando hacemos una casa de lujo o veinte modestas?, ¿importa más la fama que obtengamos por una casa o el multiplicar nuestra capacidad profesional en varias anónimas (en las que sabemos que no podremos controlar el proceso del proyecto)? Ideal sería poder hacer ambas cosas, tener la capacidad de resolver a cabalidad ambos retos.

Pueblo Joven en Lima | blog vicenteperu
Pueblo Joven en Lima | blog vicenteperu

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · junio 2010[:en]

Young village in Lima | wikimedia.org

I share with you this article written by Silvia Mendoza and published in the Diario El Comercio of the Peru on 14 June, in which they stand out the important volume of edificaciones that realise without the advice of the pertinent professionals. This is not new, that I remember is the classical discussion of the workshops of design in the faculty: to those who have to orient our work?, or where it is the main mass of clients?

In countries as ours (Sudamérica), where important part of the population does not have a level of income that allow them tackle a project of edificación in the ideal context in which the architects are trained (economic and material resources), would have to call us to a deep reflection on the real role that fulfil. More than a colleague  desmarcará and will say that the works for his clients (those that can pay his architecture), but many others keep this restlessness and look for to approach us to these sectors of diverse ways, already was collaborating with institutions, offering free «consultancys», etc.

This does me think in other traditional jobs like the right or the medicine: they do not exist pleaded of job or medical policemen?: They would not have to have architects of job working coordinated by the professional schools and the municipalities? Obviously there are limits for these works as there are them in the examples mentioned, that is to say, the people that request this query «of job» have to have some characteristics that justify the subsidio, since unlike the medicine or the right is not at stake the life neither the freedom of the individuals.

Another way is to handle associate project categories, to the condition of the client. We do this in an intuitive way when we spend our fees, but the professional colleges might regulate it. Though a project is always a project (refiriéndome to the intellectual work that demands the production of the same one), we can think about projects «standard» that in addition help to the economy of the construction, and more elaborated projects where there are no strong economic restrictions.

Are we more effective as professional when we do a house of luxury or twenty modest ones?, is it important more the reputation that we obtain for a house or to multiply our professional capacity in anonymous several (in which we know that we will not be able to control the process of the project)? Ideal it would be to be able to make both things, have the aptitude to solve to cabalidad both challenges.

Young village in Lima | blog vicenteperu

Aldo G. Facho Dede · Architect  Author of theBlog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

Lima · juny 2010

[:gl]

Poboado xove en Lima | wikimedia.org

Comparto con vostedes este artigo escrito por Silvia Mendoza e publicado no Diario El Comercio do Perú o 14 de xuño, no que destacan o importante volume de edificacións que se realizan sen o asesoramento dos profesionais pertinentes. Isto non é novo, que eu lembre é a clásica discusión dos talleres de deseño na facultade: ¿a quen debemos orientar o noso traballo?, ou ¿onde está a maior masa de clientes?

En países como os nosos (Sudamérica), onde parte importante da poboación non ten un nivel de ingresos que lles permita abordar un proxecto de edificación no contexto ideal no que os arquitectos somos adestrados (recursos económicos e materiais), debería chamarnos a unha profunda reflexión sobre o rol real que cumprimos. Máis dun colega desmarcarase e dirá que o traballa para os seus clientes (os que poden pagar a súa arquitectura), pero moitos outros mantemos esa inquietude e buscamos achegarnos a eses sectores de diversos modos, xa sexa colaborando con institucións, ofrecendo asesorías «gratuítas», etc.

Isto faime pensar noutros oficios tradicionais como o dereito ou o medicamento: ¿non existen avogados de oficio ou gardas médicas?: ¿non deberían haber arquitectos de oficio traballando coordinados polos colexios profesionais e os municipios? Obviamente hai límites para estes traballos como os hai nos exemplos mencionados, é dicir, as persoas que soliciten esta consulta «de oficio» deben ter certas características que xustifiquen o subsidio, dado que a diferenza do medicamento ou o dereito non está en xogo a vida nin a liberdade dos individuos.

Outro xeito é manexar categorías de proxectos, asociadas á condición do cliente. Isto facémolo de modo intuitivo cando pasamos os nosos honorarios, pero os colexios profesionais poderían regulalo. Se ben un proxecto é sempre un proxecto (referíndome ao traballo intelectual que demanda a elaboración deste), podemos pensar en proxectos «estándar» que ademais axuden á economía da construción, e proxectos máis elaborados onde non haxa fortes restricións económicas.

¿Somos máis eficaces como profesionais cando facemos unha casa de luxo ou vinte modestas?, ¿importa máis a fama que obteñamos por unha casa ou multiplicar a nosa capacidade profesional en varias anónimas (nas que sabemos que non poderemos controlar o proceso do proxecto)? Ideal sería poder facer ambas as dúas cousas, ter a capacidade de resolver a cabalidad ambos os dous retos.

Poboado xove en Lima | blog vicenteperu

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor delo Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

Lima · xuño 2010

[:]

Luigi Comencini. Arquitectos y cineastas | Jorge Gorostiza Luigi Comencini. Arquitectos e cineastas | Jorge Gorostiza Luigi Comencini. Architects and Filmmakers | Jorge Gorostiza

Luigi Comencini

En entradas anteriores he ido recogiendo opiniones sobre arquitectura de diversos directores como Woody Allen, John Ford, Ingmar Bergman, Valerian Borowczyk, René Clair, Dziga Vertov, Peter Greenaway, Abbas Kiarostami, Raúl Ruiz, la actriz Viola Dana, el ensayista Sigfried Giedion. En el caso del director Amos Gitai, coincidía su profesión fílmica con la de arquitecto, lo mismo sucede con Luigi Comencini, que estudió arquitectura en Milán entre 1934 y 1939.

En 1974 la revista francesa Positif publicó un artículo en el que se contaba como Comencini, hablando con sus antiguos compañeros de la Escuela de Arquitectura de Milán, afirmaba:

Una casa es ante todo un objeto para vivir, hecha a medida del hombre; una película es ante todo un espectáculo dirigido a un público popular. La complacencia estética como fin en sí misma es la degeneración de la arquitectura, y sucede lo mismo con el cine. No tener en cuenta las razones por las que se hace una película, significa traicionarla”.

El «objeto para vivir» recuerda al repetido y célebre lema de Le Corbusier: la máquina de habitar, respecto a que la película sea «ante todo un espectáculo dirigido a un público popular«, afortunada y evidentemente no es cierto, en cuanto a la «complacencia estética«, está claro que no tiene sentido por sí misma, a pesar que a muchos arquitectos actuales les parezca suficiente, y si una edificación no cumple con su función, no tiene sentido construirla.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, septiembre 2014

Luigi Comencini

In previous income I have been gathering opinions about architecture of the diverse directors like Woody Allen, John Ford, Ingmar Bergman, Valerian Borowczyk, René Clair, Dziga Vertov, Peter Greenaway, Abbas Kiarostami, Raúl Ruiz, the actress Viola Dana, the essayist Sigfried Giedion. In case of the director Amos Gitai, his movie profession was coinciding with that of architect, the same thing happens with Luigi Comencini, that he studied architecture in Milan between 1934 and 1939.

In 1974 the French magazine Positif published an article in the one that was counting himself as Comencini, speaking with his former companions of the School of Architecture of Milan, it was affirming:

“A house is first of all an object to live, done in proportion to the man; a movie is first of all a spectacle directed a popular public. The aesthetic complacency like end in yes same is the degeneracy of the architecture, and the same thing happens with the cinema. Not bear in mind the reasons by which a movie is done, it means to betray her”.

The «object to live» Le Corbusier resembles the repeated and famous motto: the machine of living, with regard to that the movie is «first of all a spectacle directed a popular public», lucky and evidently it is not true, as for the «aesthetic complacency», it is clear that it does not have felt for yes same, to sorrow that it seems to many current architects to be sufficient, and if a building does not expire with his function, sense does not make construct it.

Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, september 2014

[:es]Retratos a través de los ojos de un miope (VIII) | epR [:gl]Retratos a través dos ollos dun miope (VIII) | epR[:en]Portraits across the eyes of a near-sighted person (VIII) | epR[:]

[:es]

El pájaro dodo

Fehn y sus dibujos de línea. Frágiles, sintéticos y crípticos.

Dibujos que son casi nada. Exiguos trazos en los que cabe el mundo entero.

Cosmogonía de horizontes y barcos, de soles y lunas, siempre de hombres.

Fehn y su arquitectura de sombras alargadas.

El joven prodigio nórdico de Bruselas, Venecia y Hamar.

Luego, el olvidado que no erigió un solo edificio durante veinte años; el maestro marginado en la Escuela de Oslo.

Por fin, el anciano redimido en Bamble, en Fjaerland, Ørsta y Alvdal; el maestro aclamado en Nueva York.

Hoy, como el pájaro dodo, lejano, extraño y extinto.

Retratos a través de los ojos de un miope (VIII) epR Sverre Fehn_DEX_T_1954_ Foto Teigens Fotoatelier Dextra Photo
Sverre Fehn, 1954 | Foto: Teigens Fotoatelier Dextra Photo | Fuente: Wikipedia

El primo Ramón
Kavala, Grecia, verano de 2014[:en]

The dodo bird.

Fehn and his drawings of line. Fragile, synthetic and cryptic.

Drawings that are almost at all. Exiguous outlines in which it fits the entire world.

Cosmogonophy of horizons and ships, of the Suns and lunas, always of men.

Fehn and his architecture of elongated shades.

The young person northern prodigy of Brussels, Venice and Hamar.

Then, the forgotten one that did not raise an alone building for twenty years; the teacher isolated in the School of Oslo.

Finally, the elder redeemed in Bamble, in Fjaerland, Ørsta and Alvdal; the teacher acclaimed in New York.

Today, like the dodo bird, distant, strange and extinct.

El primo Ramón

Kavala, Greece, summer 2014

[:gl]

O paxaro dodo.

Fehn e os seus debuxos de liña. Fráxiles, sintéticos e crípticos.

Debuxos que son case nada. Exiguos trazos nos que cabe o mundo enteiro.

Cosmogonía de horizontes e barcos, de soles e lúas, sempre de homes.

Fehn e a súa arquitectura de sombras alongadas.

O novo prodixio nórdico de Bruxelas, Venecia e Hamar.

Logo, o esquecido que non erixiu un só edificio durante vinte anos; o mestre marxinado na Escola de Oslo.

Por fin, o ancián redimido en Bamble, en Fjaerland, Ørsta e Alvdal; o mestre aclamado en Nova York.

Hoxe, como o paxaro dodo, afastado, estraño e extinto.

El primo Ramón

Kavala, Grecia, veán de 2014

[:]

[:es]Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (X) | Cristina García-Rosales[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (X) | Cristina García-Rosales[:en]The pioneering arquitect women: the presence of the absence (X) | Cristina García-Rosales[:]

[:es]https://veredes.es/blog/las-arquitectas-pioneras-la-presencia-de-la-ausencia-ix-cristina-garcia-rosales/

Rita Fernández Queimadelos

La segunda arquitecta fue Rita Fernández Queimadelos, también desconocida. Trabajó en Madrid, Murcia y Barcelona, hasta hace poco vivía también y era una avezada internauta a sus 92 años.

María Juana Ontañón

María Juana Ontañón fue la cuarta mujer en obtener el título de arquitectura en España y quizás la primera en ejercerla de manera efectiva. Casada con el también arquitecto Manuel López-Mateos, compartió con él su vida y su profesión. Formaron juntos una pareja pionera para su época en nuestro país, manteniendo ella en todo momento, dentro del estudio, su independencia y su enorme personalidad creativa, radical, tenaz y positiva. Alumna de Luis Moya, colaboró con él en el proyecto de la Universidad Laboral de Gijón. También colaboró en el diseño del Plan General de San Sebastián y en el Plan Vidagor de Madrid así como en  multitud de edificios de viviendas y turísticos en la costa del Levante español.

Mujer culta, apasionada, gran polemista, viajera incansable y excelente dibujante, su personalidad polifacética y gran curiosidad le hizo interesarse por temas tan diversos como el dibujo al guache y a la acuarela, la fotografía, el bordado, la botánica, las tradiciones y vestidos populares y otros muchos, quizás en la tradición universalista de la Institución Libre de Enseñanza donde se formó en su juventud. De todos ellos nos ha dejado excelentes ejemplos.

Cristina García-Rosales. Arquitecta
Madrid. Agosto 2014

Las arquitectas pioneras: la presencia de la ausencia (XI) | Cristina García-Rosales

[:gl]As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (IX) | Cristina García-Rosales

Rita Fernández Queimadelos

A segunda arquitecta foi Rita Fernández Queimadelos, tamén descoñecida. Traballou en Madrid, Murcia e Barcelona, ata hai pouco vivía tamén e era unha avezada internauta aos seus 92 anos.

María Juana Ontañón

María Juana Ontañón foi a cuarta muller en obter o título de arquitectura en España e quizais a primeira en exercela de xeito efectivo. Casada co tamén arquitecto Manuel López-Mateos, compartiu con el a súa vida e a súa profesión. Formaron xuntos unha parella pioneira para a súa época no noso país, mantendo ela en todo momento, dentro do estudo, a súa independencia e a súa enorme personalidade creativa, radical, tenaz e positiva. Alumna de Luis Moya, colaborou con el no proxecto da Universidade Laboral de Gijón. Tamén colaborou no deseño do Plan Xeral de San Sebastián e no Plan Vidagor de Madrid así como en multitude de edificios de vivendas e turísticos na costa do Levante español.

Muller culta, apaixonada, gran polemista, viaxeira incansable e excelente debuxante, a súa personalidade polifacética e gran curiosidade fíxolle interesarse por temas tan diversos como o debuxo ao guache e á acuarela, a fotografía, o bordado, a botánica, as tradicións e vestidos populares e outros moitos, quizais na tradición universalista da Institución Libre de Ensino onde se formou na súa xuventude. De todos eles nos deixou excelentes exemplos.

Cristina García-Rosales. Arquitecta

Madrid. Agosto 2014

As arquitectas pioneiras: a presenza da ausencia (XI) | Cristina García-Rosales[:en]

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (IX) | Cristina García-Rosales

Rita Fernández Queimadelos

The second arquitecta was Rita Fernandez Queimadelos, also not known. It was employed at Madrid, Murcia and Barcelona, even it does little it was living also and was an accustomed internaut at his 92 years.

María Juana Ontañón

María Juana Ontañón was the fourth woman in obtaining the title of architecture in Spain and probably first in exercising it in an effective way. Married with also architect Manuel Lopez-Mateos, shared with him his life and his profession. They formed together a pioneering pair for his epoch in our country, supporting she at all time, inside the study, his independence and his enormous creative, radical, tenacious and positive personality. Pupil of Luis Moya, collaborated with him in the project of the Labor University of Gijon. Also he collaborated in the design of the General Plan of San Sebastian and in the Plan Vidagor of Madrid as well as in tourist building multitude of housings and on the coast of the Spanish Levant.

Educated, passionate woman, great debater, tireless traveler and excellent draftsman, his versatile personality and great curiosity made him be interested for topics as diverse as the drawing to the gouache and to the water-color, the photography, the embroidery, the botany, the traditions and popular dresses and great others, probably in the tradition universalista of the Free Institution of Education where he was formed in his youth. Of all of them it has left excellent examples us.

Cristina García-Rosales. Architect

Madrid. August 2014

The pioneering arquitect women: the presence of the absence (XI) | Cristina García-Rosales[:]

Bauhaus. Colección libros y revistasBauhaus. Colección libros e revistasBauhaus. Collection books and magazines

La Bauhaus fue fundada en 1919 en la ciudad de Weimar por el arquitecto alemán Walter Gropius. Su objetivo principal era un concepto radical: imaginarse de nuevo el mundo material y reflejar la unidad de todas las artes. Gropius explicó esta visión para una unión de arte y diseño en el Programm des Staatlichen Bauhauses Weimar (1919), que describió un gremio de arte utópico que combina la arquitectura, la escultura, y pintando en una expresión sola creativa. Gropius desarrolló un plan de estudios a base de arte que resultaría a artesanos y diseñadores capaces de crear objetos útiles y hermosos apropiados a este nuevo sistema de vida.

La Bauhaus combinó los elementos de ambas bellas artes y la educación de diseño. El plan de estudios comenzado con un curso preliminar que sumergió a los estudiantes, que vinieron de una gama diversa de fondos sociales y educativos, en el estudio de materiales, la teoría en color, y relaciones formales en la preparación para estudios más especializados. Artistas visuales a menudo enseñaban a este curso preliminar, incluyendo a Paul Klee, Wassily Kandinsky, Josef Albers, and László Moholy-Nagy, entre otros. La escuela funcionó hasta 1933.

En los nueve PDFS siguientes unidos por Bibliothèque Kandinsky que los publicó en línea sobre una fecha desconocida. Siga este eslabón para explorar las entradas respectivas sobre su website. Esto es un jalón importante en el digitalization de publicaciones esenciales pero poco accesibles de arte para el empleo público y nos gustaría expresar nuestra gratitud y apreciación. El juego entero de estos facsímiles digitales de alta calidad son aproximadamente 1 gigaocteto de grande, si alguien tiene ganas de comenzar un torrente para relevar la amplitud de banda de la biblioteca nos avisa e incluiremos su eslabón aquí expresamente. (El 17 de agosto de 2014)

+ info

Bauhaus foi fundada en 1919 na cidade de Weimar polo arquitecto alemán Walter Gropius. O seu obxectivo principal era un concepto radical: imaxinarse de novo o mundo material e reflectir a unidade de todas as artes. Gropius explicou esta visión para unha unión de arte e deseño no Programm des Staatlichen Bauhauses Weimar (1919), que describiu un gremio de arte utópica que combina a arquitectura, a escultura, e pintando nunha expresión soa creativa. Gropius desenvolveu un plan de estudos a base de arte que resultaría a artesáns e deseñadores capaces de crear obxectos útiles e fermosos apropiados a este novo sistema de vida.

A Bauhaus combinou os elementos de ambas as dúas belas artes e a educación de deseño. O plan de estudos comezado cun curso preliminar que somerxeu os estudantes, que viñeron dunha gama diversa de fondos sociais e educativos, no estudo de materiais, a teoría en cor, e relacións formais na preparación para estudos máis especializados. Artistas visuais a miúdo ensinaban a este curso preliminar, incluíndo a Paul Klee, Wassily Kandinsky, Josef Albers, and László Moholy-Nagy, entre outros. A escola funcionou ata 1933.

Nos nove PDFS seguintes unidos por Bibliothèque Kandinsky que os publicou en liña sobre unha data descoñecida. Siga este elo para explorar as entradas respectivas sobre o seu website. Isto é un fito importante no digitalization de publicacións esenciais pero pouco accesibles de arte para o emprego público e gustaríanos expresar a nosa gratitude e apreciación. O xogo enteiro destes facsímiles dixitais de alta calidade son aproximadamente 1 gigaocteto de grande, se alguén te ganas de comezar un torrente para relevar a amplitude de banda da biblioteca avísanos e incluiremos o seu elo aquí expresamente. (O 17 de agosto de 2014)

+ info

The Bauhaus was founded in 1919 in the city of Weimar by German architect Walter Gropius. Its core objective was a radical concept: to reimagine the material world to reflect the unity of all the arts. Gropius explained this vision for a union of art and design in the Programm des Staatlichen Bauhauses Weimar (1919), which described a utopian craft guild combining architecture, sculpture, and painting into a single creative expression. Gropius developed a craft-based curriculum that would turn out artisans and designers capable of creating useful and beautiful objects appropriate to this new system of living.

The Bauhaus combined elements of both fine arts and design education. The curriculum commenced with a preliminary course that immersed the students, who came from a diverse range of social and educational backgrounds, in the study of materials, color theory, and formal relationships in preparation for more specialized studies. This preliminary course was often taught by visual artists, including Paul Klee, Wassily Kandinsky, Josef Albers, and László Moholy-Nagy, among others. The school operated until 1933.

The following nine PDFs are linked from Bibliothèque Kandinsky which published them online on an unknown date. Follow this link to explore the respective entries on its website. This is an important milestone in the digitalization of essential but hard-to-get art publications for the public use and we would like to express our gratitude and appreciation. The whole set of these high-quality digital facsimiles is about 1 GB large, if anyone feels like starting a torrent to relieve bandwidth of the library let us know and we’ll include your link here expressly. (17 Aug 2014)

+ info

MEXTRÓPOLI | Ethel Baraona + Iker Gil MEXTRÓPOLI | Ethel Baraona + Iker Gil MEXTRÓPOLI | Ethel Baraona + Iker Gil

0

Conversación con los arquitectos y editores Ethel Baraona (Barcelona) e Iker Gil (Chicago) celebrada en el marco de MEXTRÓPOLI | Primer Festival de Arquitectura y ciudad que se desarrolló en ciudad de México del 22 al 26 de marzo de 2014.

Ethel Baraona | Barcelona | Arquitecta y bloguera
Arquitecta, crítica, bloguera y curadora española. Es co-fundadora de la editorial independiente DPR-Barcelona y editora de Quaderns. Gracias a su filosofía de aprendizaje basada en la liberación de contenidos, su trabajo puede encontrarse en los blogs y revistas más relevantes de arquitectura. Junto con César Reyes Nájera, fue curadora del 3er programa de Think Space con el tema Money.

Iker Gil | Chicago | Arquitecto
Arquitecto y urbanista; director de MAS Studio. Algunos de sus proyectos más recientes son las unidades residenciales de Marina City; la fachada identitaria del Instituto Cervantes de Chicago y Cut. Join. Play., que ganó el primer premio de Arquitectura para Calles Humanitarias en Chicago y fue exhibido como parte del pabellón de Estados Unidos en la 13ª Bienal Internacional de Arquitectura de Venecia.

Conversación cos arquitectos e editores Ethel Baraona (Barcelona) e Iker Gil (Chicago) celebrada no marco de MEXTRÓPOLI | Primeiro Festival de Arquitectura e cidade que se desenvolveu en cidade de México do 22 ao 26 de marzo de 2014.

Ethel Baraona | Barcelona | Arquitecta y bloguera
Arquitecta, crítica, bloguera e curadora española. É co-fundadora da editorial independente DPR-Barcelona e editora de Quaderns. Grazas á súa filosofía de aprendizaxe baseada na liberación de contidos, o seu traballo pode encontrarse nos blogs e revistas máis relevantes de arquitectura. Xunto con César Reyes Nájera, foi curadora do 3er programa de Think Space co tema Money.

Iker Gil | Chicago | Arquitecto
Arquitecto e urbanista; director de MAS Studio. Algúns dos seus proxectos máis recentes son as unidades residenciais de Mariña City; a fachada identitaria do Instituto Cervantes de Chicago e Cut. Join. Play., que gañou o primeiro premio de Arquitectura para Rúas Humanitarias en Chicago e foi exhibido como parte do pavillón de Estados Unidos na 13ª Bienal Internacional de Arquitectura de Venecia.

Conversation with the architects and publishers Ethel Baraona (Barcelona) and Iker Gil (Chicago) celebrated in MEXTRÓPOLI’s frame | The First Festival of Architecture and city that developed in city of Mexico of March 22 to March 26, 2014.

Ethel Baraona | Barcelona | Architect and blogger
Arquitecta, critique, bloguera and Spanish healer. She is a co-founder of the independent publishing house DPR-Barcelona and publisher of Quaderns. Thanks to his philosophy of learning based on the liberation of contents, his work can be in the blogs and the most relevant magazines of architecture. Together with César Reyes Nájera, she was a healer of 3er Think Space’s program with the topic Money.

Iker Gil | Chicago | Architect
Architect and town planner; the director of MAS Studio. Some of his more recent projects are Marina City’s residential units; the front identitaria of the Institute Cervantes of Chicago and Cut. Join. Play., that gained the first prize of Architecture for Humanitarian Streets in Chicago and there was exhibited as part of the pavilion of The United States in 13 ª International Biennial show of Architecture of Venice.

IssuuIssuuIssuu

0

Issuu es un servicio en línea que permite la visualización de material digitalizado electrónicamente, como libros, portafolios, números de revistas, periódicos, y otros medios impresos de forma realística y personalizable.

El servicio que ofrece Issuu en el área de publicación se puede comparar con lo que Flickr hace para compartir fotografías, y lo que YouTube hace para compartir video.

El material subido al sitio es visto a través de un navegador web y está hecho para parecerse lo más posible a una publicación impresa, con un formato que permite la visualización de dos páginas a la vez (como un libro o una revista abiertos) y una vuelta a la página animada.

Aunque los documentos en Issuu están diseñados para verse en línea, es posible guardar una copia de ellos. La compañía fue fundada en el 2006, y el servicio comenzó en diciembre del 2007.

Issuu fue seleccionada como uno de los 50 mejores sitios del 2009 por la revista Time a la vez que fue homenajeada por los Premios Webby en el mismo año.

Algunos clientes notables de Issuu son el Banco Mundial, la casa de publicaciones Routledge y la Universidad de Cambridge En diciembre del 2008 lanzaron Smart Look, que le permite a otros sitios convertir sus documentos alojados en ediciones digitales. De esta forma, los lectores no tienen que descargar el documento para leerlo.

Issuu es una librería en línea que permite subir documentos en formato DOC y PDF así como presentaciones PPT. Está limitado a 100 MB/500 páginas por archivo. El archivo subido se transforma en un formato flash que proporciona una navegación animada por páginas, zoom, pantalla completa, zoom, etc. El libro digital es accesible directamente por URL y también se proporciona código para insertarlo en una entrada del blog.

Issuu is a service on line that allows the visualization of material digitized electronically, like books, portfolioes, numbers of magazines, periodic, and other printed means of form realística and customizable.

The service that Issuu offers in the area of publication can compare with that Flickr does to share photographies, and that YouTube does to share video.

The material raised to the site is seen across a web browser and is done the most possible thing looked like a printed publication, with a format that it allows the visualization of two pages simultaneously (as a book or a magazine opened) and a return to the animated page.

Though the documents in Issuu are designed for turn on line, it is possible to guard a copy of them. The company was founded in 2006, and the service began in December, 2007.

Issuu was selected since one of 50 better sites of 2009 for the magazine Steal simultaneously that was honoured by the Prizes Webby in the same year.

Some notable clients of Issuu are the World Bank, the house of publications Routledge and the University of Cambridge In December, 2008 threw Smart Look, which allows him other sites to turn his documents lodged at digital editions. Of this form, the readers do not have to unload the document to read it.

Issuu is a bookshop on line that allows to raise documents in format DOC and PDF as well as presentations PPT. It is limited to 100 MB/500 pages by file. The raised file transforms in a format flash that provides a navigation encouraged by pages, zoom, screen completes, zoom, etc. The digital book is accessible directly for URL and also code is provided to insert it in an entry of the blog.

Issuu é un servizo en liña que permite a visualización de material dixitalizado electronicamente, como libros, portafolios, números de revistas, periódicos, e outros medios imprimidos de forma realística e personalizable.

O servizo que ofrece Issuu na área de publicación pódese comparar co que Flickr fai para compartir fotografías, e o que YouTube fai para compartir video.

O material subido ao sitio é visto a través dun navegador web e está feito para parecerse o máis posible a unha publicación imprimida, cun formato que permite a visualización de dúas páxinas á vez (como un libro ou unha revista abertos) e unha volta á páxina animada.

Aínda que os documentos en Issuu están deseñados para verse en liña, é posible gardar unha copia deles. A compañía foi fundada no 2006, e o servizo comezou en decembro do 2007.

Issuu foi seleccionada como un dos 50 mellores sitios do 2009 pola revista Time á vez que foi homenaxeada polos Premios Webby no mesmo ano. Algúns clientes notables de Issuu son o Banco Mundial, a casa de publicacións Routledge e a Universidade de Cambridge

En decembro do 2008 lanzaron Smart Look, que lle permite outros sitios converter os seus documentos aloxados en edicións dixitais. Desta forma, os lectores non teñen que descargar o documento para lelo.

Issuu es una librería en línea que permite subir documentos en formato DOC y PDF así como presentaciones PPT. Está limitado a 100 MB/500 páginas por archivo. El archivo subido se transforma en un formato flash que proporciona una navegación animada por páginas, zoom, pantalla completa, zoom, etc. El libro digital es accesible directamente por URL y también se proporciona código para insertarlo en una entrada del blog.

Vestuarios para campo de fútbol en Vilar de Astrés | trespes.arquitectosVestiarios para campo de fútbol en Vilar de Astrés | trespes.arquitectosWardrobes for soccer field in Vilar de Astrés | trespes.arquitectos

«Un nuevo cierre genera estacionamientos en el exterior y organiza las circulaciones en el interior. Una solución semi-industrializada con capacidad para adaptarse a las necesidades planteadas y resolverlas«

En un entorno con un marcado carácter rural se pretende dotar el campo de fútbol de la parroquia de Vilar de Astrés en Ourense con vestuarios y servicios comunes. Las limitaciones las de siempre, económicas y de plazo ejecución, a mayores la zona de actuación con condicionantes y limitaciones.

El campo de juego con orientación NE-SO en su eje longitudinal se encuentra delimitado por un muro de bloque de hormigón, opaco, de 2,20 metros: de altura en todo su perímetro. La zona de actuación en el fondo Sur-Oeste tras la portería. Los problemas de estacionamiento, que son manifiestos tanto para el campo como para el centro vecinal situado a escaso metros.

La propuesta muy clara, se derriba el muro existente en su lado Sur-Oeste y el nuevo cierre se retrasa paralelo al terreno de juego, y respetando los árboles existentes, generando una zona libre  destinada a estacionamiento, por parte de ambos equipamientos.

Por economía y plazos se opta por una solución mixta, que combina prefabricación y trabajos en taller con trabajos in situ. Seis contenedores marítimos de 12 x 2,5 x 3,15 metros alojan los servicios demandados por la infraestructura y con su disposición conforman el 80% el nuevo límite de la instalación. Las partes del cierre entre contenedores se resuelven con elementos tipo viguetas de hormigón pretensado hincados en el terreno, aportando permeabilidad visual hacia el terreno de juego.

Los contenedores se agrupan en sentido longitudinal dos a dos para configurar el cierre del campo y generar tres módulos, vestuarios 01, vestuarios 02 y un tercer módulo que albergará los vestuarios de los árbitros, la cantina, aseos del público y el almacén. Los vestuarios, con dos accesos, favorecen la iluminación y ventilación natural y actúan como filtro, discriminando los accesos con ropa de calle de las salidas al campo con ropa deportiva.

Por economía los contenedores se trabajan en su interior dotándolos de instalaciones, aislamientos y acabados interiores ejecutándose estos trabajos en un 70% fuera de obra, en una nave o almacén, lo que permite acelerar la realización de los trabajos ya que al mismo tiempo se desarrollan los trabajos in situ y los trabajos de acondicionamiento interior de los espacios.

Los materiales empleados sobrios, de fácil limpieza y mantenimiento; goma en el pavimento y paredes de la zona de duchas, paneles de viruta cemento en paredes y techos, particiones con paneles de resinas, luminarias industriales estancas como elementos de iluminación y carpinterías de aluminio en los accesos combinadas con claraboyas estratégicamente ubicadas en el techo como refuerzos a la iluminación y ventilación de las estancias.

En el exterior, por economía, se pintan, incorporándose los elementos de señalización combinando las dos tonalidades elegidas, gris en la fachada exterior, hacia el aparcamiento y el vial, evocando la tonalidad del anterior muro de bloque y dialogando con el cierre de viguetas pretensadas de hormigón y ocre hacia el interior de la instalación, aproximándose a la tonalidad de la tierra del campo de juego.

Obra: Vestuarios para campo de fútbol  Vilar de Astrés
Autores: trespes.arquitectos [Carlos Mosquera, Alberte Pérez, Enrique Iglesias]
Localización: Lugar Vilar de Astrés s/n. 32981, Orense, Galicia, España
Colaboradores: Ylenia López Giménez. (estudiante de arquitectura) / Alejandra García Macías (arquitecto)
Fotografías: Ana Amado | trespes.arquitectos [Estado actual]
Año: 2011-2013
+ trespesarquitectos.com

«A new closing generates parkings in the exterior and organizes the traffics in the interior. A solution semi-industrialized with aptitude to adapt to the raised needs and to solve them«

In an environment with a marked rural character one tries to endow the soccer field of Vilar de Astrés’s parish in Ourense with wardrobes and common services. The limitations them of always, economic and of term execution, to major the zone of action with determining and limitations.

The playground with orientation NE-SO in his longitudinal axis is delimited by a wall of block of concrete, darken, of 2,20 meters: of height in all his perimeter. The zone of action in the bottom South – west after the desk. The problems of parking, which are manifest both for the field and for the local center placed to scantily meters.

The very clear offer, the existing wall falls down in his side South – west and the new closing is late parallel to the area of game, and respecting the existing trees, generating a free zone destined for parking, on the part of both equipments.

For economy and period it is chosen for a mixed solution, which it combines prefabricación and works in workshop with works in situ. Six maritime containers of 12 x 2,5 x 3,15 meters lodge the services demanded by the infrastructure and with his disposition they agree 80 % the new limit of the installation. The parts of the closing between containers solve with elements type joists of concrete pretensado pushed in the area, contributing visual permeability towards the area of game.

The containers group in longitudinal sense two to two to form the closing of the field and to generate three modules, wardrobes 01, wardrobes the third 02 and one module that will shelter the wardrobes of the umpires, the canteen, bathrooms of the public and the store. The wardrobes, with two accesses, favor the lighting and natural ventilation and act as filter, discriminating against the accesses with clothes of street of the exits to the field with sports clothes.

For economy they work the containers in his interior providing them with facilities, isolations and finished interiors these works being executed in 70 % out of work, in a ship or store, which allows to accelerate the accomplishment of the works since at the same time the works develop in situ and the works of interior conditioning of the spaces.

The used sober materials, of easy cleanliness and maintenance; rubber in the pavement and walls of the zone of showers, panels of shaving I cement in walls and ceilings, partitions with panels of resins, industrial lights you suspend as elements of lighting and carpentries of aluminium in the accesses combined with transoms strategically located in the ceiling as reinforcements to the lighting and ventilation of the stays.

In the exterior, for economy, they make up, joining the elements of signposting combining both chosen tonalities, grey in the exterior front, towards the parking and the road one, evoking the tonality of the previous wall of block and talking with the closing joist pretensadas of concrete and ocher towards the interior of the installation, coming closer the tonality of the land of the playground.

Work: Wardrobes for soccer field in Vilar de Astrés
Authors: trespes.arquitectos [Carlos Mosquera, Alberte Pérez, Enrique Iglesias]
Location: Lugar Vilar de Astrés s/n. 32981, Ourense, Galicia, Spain
Collaborators: Ylenia López Giménez. (estudiante de arquitectura) / Alejandra García Macías (architect)
Photography: Ana Amado | trespes.arquitectos [Current State]
Year: 2011-2013
+ trespesarquitectos.com

«Un novo peche xera estacionamentos no exterior e organiza as circulacións no interior. Unha solución semi-industrializada con capacidade para adaptarse ás necesidades formuladas e resolvelas«

Nun ámbito cun marcado carácter rural preténdese dotar o campo de fútbol da parroquia de Vilar de Astrés en Ourense con vestiarios e servizos comúns. As limitacións as de sempre, económicas e de prazo execución, a maiores a zona de actuación con condicionantes e limitacións.

O campo de xogo con orientación NE-SO no seu eixe lonxitudinal encóntrase delimitado por un muro de bloque de formigón, opaco, de 2,20 metros: de altura en todo o seu perímetro. A zona de actuación no fondo Sur-Oeste tras a portaría. Os problemas de estacionamento, que son manifestos tanto para o campo coma para o centro veciñal situado a escaso metros.

A proposta moi clara, derrúbase o muro existente no seu lado Sur-Oeste e o novo peche atrásase paralelo ao terreo de xogo, e respectando as árbores existentes, xerando unha zona libre destinada a estacionamento, por parte de ambos os dous equipamentos.

Por economía e prazos óptase por unha solución mixta, que combina prefabricación e traballos en taller con traballos in situ. Seis colectores marítimos de 12 x 2,5 x 3,15 metros aloxan os servizos demandados pola infraestrutura e coa súa disposición conforman o 80% o novo límite da instalación. As partes do peche entre colectores resólvense con elementos tipo viguetas de formigón pretensar fincados no terreo, achegando permeabilidade visual cara ao terreo de xogo.

Os colectores agrúpanse en sentido lonxitudinal dous a dous para configurar o peche do campo e xerar tres módulos, vestiarios 01, vestiarios 02 e un terceiro módulo que albergará os vestiarios dos árbitros, a cantina, aseos do público e o almacén. Os vestiarios, con dous accesos, favorecen a iluminación e ventilación natural e actúan como filtro, discriminando os accesos con roupa de rúa das saídas ao campo con roupa deportiva.

Por economía os colectores trabállanse no seu interior dotándoos de instalacións, illamentos e acabados interiores executándose estes traballos nun 70% fóra de obra, nunha nave ou almacén, o que permite acelerar a realización dos traballos xa que ao mesmo tempo se desenvolven os traballos in situ e os traballos de acondicionamento interior dos espazos.

Os materiais empregados sobrios, de doada limpeza e mantemento; goma no pavimento e paredes da zona de duchas, paneis de labra cemento en paredes e teitos, particións con paneis de resinas, luminarias industriais estancas como elementos de iluminación e carpintarías de aluminio nos accesos combinadas con claraboias estratexicamente situadas no teito como reforzos á iluminación e ventilación das estanzas.

No exterior, por economía, píntanse, incorporándose os elementos de sinalización combinando as dúas tonalidades elixidas, gris na fachada exterior, cara ao aparcadoiro e o vial, evocando a tonalidade do anterior muro de bloque e dialogando co peche de viguetas pretensar de formigón e ocre cara ao interior da instalación, aproximándose á tonalidade da terra do campo de xogo.

Obra: Vestiarios para campo de fútbol Vilar de Astrés
Autores: trespes.arquitectos [Carlos Mosquera, Alberte Pérez, Enrique Iglesias]
Localización: Lugar Vilar de Astrés s/n. 32981, Ourense, Galicia, España
Colaboradores: Ylenia López Giménez. (estudiante de arquitectura) / Alejandra García Macías (arquitecto)
Fotografías: Ana Amado | trespes.arquitectos [Estado actual]
Ano: 2011-2013
+ trespesarquitectos.com

Eficiencia energética de la envolvente de los edificios: su definición y cálculoEficiencia enerxética da envolvente dos edificios: a súa definición e cálculoEnergy efficiency of the surrounding one of the buildings: his definition and calculation

1

Eficiencia energética de la envolvente de los edificios: su definición y cálculo

Existe en la actualidad un alto grado de concienciación en los ciudadanos sobre la necesidad del ahorro energético, por su significado en la preservación del medio ambiente, y por el ahorro económico que supone debido a los elevados precios de la energía, que actualmente existen.

En este libro el lector encontrará de una forma asequible y sencilla, los fundamentos físicos y el cálculo de la eficiencia energética de los edificios, de acuerdo con lo establecido en normativa actual del denominado Código Técnico de la Edificación.

Los estudiantes y los profesionales de la arquitectura y la ingeniería, dedicados a los procesos de la edificación, encontrarán en esta obra, una guía sistemática con los oportunos ejemplos y análisis de las soluciones del proceso de cálculo de las ganancias y pérdidas energéticas de la envolvente de los edificios.

María del Carmen Giménez Molina

Arquitecta por la Universidad de Granada (2004). Doctora arquitecta con mención europea por la Universidad Politécnica de Madrid (2011), con la calificación de sobresaliente. Obtuvo el premio a la mejor tesis doctoral 2011 en el área de la Propiedad Industrial e Intelectual en la Gestión de la I+D+i, concedido por la cátedra UPM-Clarke, Modet @ Co por la tesis titulada «Alternativas para la mejora de la eficiencia energética de los acristalamientos: los vidrios dinámicos». Profesora asociada del departamento de Física e Instalaciones de la ETSAM de la Universidad Politécnica de Madrid, donde imparte la asignatura de grado Proyecto y Ejecución de Instalaciones de quinto curso, así como el máster universitario en Construcción y Tecnología Arquitectónica de la ETSAM.

+ info

Eficiencia enerxética da envolvente dos edificios: a súa definición e cálculo

Existe na actualidade un alto grao de concienciación nos cidadáns sobre a necesidade do aforro enerxético, polo seu significado na preservación do medio, e polo aforro económico que supón debido aos elevados prezos da enerxía, que actualmente existen.

Neste libro o lector encontrará dunha forma alcanzable e sinxela, os fundamentos físicos e o cálculo da eficiencia enerxética dos edificios, de acordo co establecido en normativa actual do denominado Código Técnico da Edificación.

Os estudantes e os profesionais da arquitectura e a enxeñaría, dedicados aos procesos da edificación, encontrarán nesta obra, unha guía sistemática cos oportunos exemplos e análise das solucións do proceso de cálculo das ganancias e perdas enerxéticas da envolvente dos edificios.

María del Carmen Giménez Molina

Arquitecta pola Universidade de Granada (2004). Doutora arquitecta con mención europea pola Universidade Politécnica de Madrid (2011), coa cualificación de sobresaínte. Obtivo o premio á mellor tese doutoral 2011 na área da Propiedade Industrial e Intelectual na Xestión da I+D+i, concedido pola cátedra UPM-Clarke, Modet @ Co pola tese titulada «Alternativas para a mellora da eficiencia enerxética dos acristalamentos: os vidros dinámicos». Profesora asociada do departamento de Física e Instalacións da ETSAM da Universidade Politécnica de Madrid, onde imparte a materia de grao Proxecto e Execución de Instalacións de quinto curso, así como o máster universitario en Construción e Tecnoloxía Arquitectónica da ETSAM.

+ info

Energy efficiency of the surrounding one of the buildings: his definition and calculation

A high degree of raising awareness exists at present in the citizens on the need of the energetic saving, for his meaning in the preservation of the environment, and for the economic saving that he supposes due to the high prices of the energy, that nowadays they exist.

In this book the reader will find of an attainable and simple form, the physical foundations and the calculation of the energy efficiency of the buildings, of agreement with the established in current regulation of the Technical Code called of the Building.

The students and the professionals of the architecture and the engineering, dedicated to the processes of the building, will find in this work, a systematic guide with the opportune examples and analysis of the solutions of the process of calculation of the earnings and energetic losses of the surrounding one of the buildings.

María del Carmen Giménez Molina

Architect for the University of Granada (2004). Doctor arquitecta with European mention for the Technical University of Madrid (2011), with the qualification of distinction. Co obtained the prize to the best doctoral thesis 2011 in the area of the Industrial and Intellectual Property in the Management of the I+D+i, granted by the chair UPM-Clarke, Modet for the qualified thesis » Alternatives for the improvement of the energy efficiency of the acristalamientos: the dynamic glasses «. Associate teacher of the department of Physics and Facilities of the ETSAM of the Technical University of Madrid, where the subject of degree gives Project and Execution of Facilities of fifth course, as well as the university máster in Construction and Architectural Technology of the ETSAM.

+ info

[:es]Arquitectura Rural | Íñigo García Odiaga[:gl]Arquitectura Rural | Íñigo García Odiaga[:en]Rural architecture | Íñigo García Odiaga[:]

[:es]

Arquitectura Rural | Íñigo García Odiaga
Detalle Capilla de San Benedicto en Sumvitg, 1988, Peter Zumthor | Fotografía: Rory Hyde 

Existe la idea generalizada de que la arquitectura contemporánea esta ligada inevitablemente a lo urbano y por lo tanto a la densidad de la gran ciudad. Sin embargo en territorios o sociedades de vida íntimamente ligada al campo, el paisaje o en definitiva la naturaleza, la arquitectura moderna se ha abierto paso en el entorno rural.

Las reglas son otras, de mayor ajuste, de mayor precisión, pero el resultado de implantar arquitecturas contemporáneas en lugares que parecían estancados en el tiempo despierta un gran interés.

Los proyectos propuestos en ese tipo de entornos, siguen de forma sistemática una metodología peculiar, un método que persigue el equilibrio entre unas edificaciones de marcado carácter vanguardista pero que al mismo tiempo adoptan los condicionantes del suelo en el que se asientan. De este modo la arquitectura contemporánea propone una suerte de continuidad con el lugar, con su paisaje o incluso con su construcción.

Tal vez el trabajo de los arquitectos suizos sea el que mejor ha ejemplarizado esta forma de acercarse al paisaje rural desde la óptica de la vanguardia. Durante más de una década varias generaciones de arquitectos del país de los Alpes han tenido que trabajar estos modelos de equilibrio entre la tradición y lo actual. Hay que tener en cuenta el valor del entorno rural y del paisaje que esta región de europea otorga a su territorio, clave desde el punto de vista medioambiental pero también desde la visión de la economía turística del país.

Arquitectura Rural | Íñigo García Odiaga
Capilla de San Benedicto en Sumvitg, 1988, Peter Zumthor | Fotografía: clemsoningenoa.wordpress.com

Uno de los máximos exponentes de la arquitectura suiza, el premio Pritzker Peter Zumthor, construyó en 1988 la capilla de San Benedicto en Sumvitg en un valle alpino de los Grisones suizos.

El abad y los monjes del monasterio de Disentis decidieron que la construcción debía ser contemporánea, a modo de legado para las generaciones futuras, y como una muestra de la continuidad temporal de las construcciones. Si el monasterio había sido ampliando según el estilo de la época, medieval, renacentista y luego barroco, la construcción actual debía corresponder a la vanguardia arquitectónica.

La estructura portante del edificio, la estructura de la cubierta, el acabado del suelo e incluso el mobiliario interior, así como la puerta de acceso son una lección de construcción en madera. Con el lenguaje contemporáneo de la madera laminada, pero tratada tecnológicamente con las técnicas tradicionales locales, Zumthor vuelve a hacer honor a la identidad y a la filosofía local. Todos los nudos se resuelven con ensambles tradicionales, caja y espiga, aprovechando la exquisitez de este sistema de fijación para reforzar el lenguaje limpio de su propuesta contemporánea.

Mediante esta materialidad se construye un espacio interior sensible al contexto y calmado, sin estridencias, adecuado a la función religiosa para la que ha sido proyectado y adecuado también al pensamiento teórico de su autor.

Arquitectura Rural | Íñigo García Odiaga
Establo, de Local Architecture | Fotografía: Milo Keller

La condición material de este edificio, y de otros realizados por Peter Zumthor, otorga a la materia condicionantes que superan los límites normativos, de comportamiento técnico o incluso los valores estéticos, para aspirar a comprenderlos como valores culturales del contexto en el que van a ser usados.

El recubrimiento exterior de tejuelas de alerce, es sin duda el elemento más llamativo del edificio propuesto por el arquitecto suizo. La construcción de la fachada es de nuevo una relectura de lo vernacular, la fachada ventilada contemporánea se resuelve como las cubiertas de las casas tradicionales de la región, que pueden verse además desde el acceso a la iglesia, estableciendo una relación directa con la construcción del lugar. Su materialización se refiere a la construcción tradicional suiza de cubiertas a base de escamas de madera, donde lo tradicional y lo contemporáneo se tocan una vez más llevando la construcción y la utilización del material a lo social y cultural.

Establo, de Local Architecture | Fotografía: Milo Keller

Dos generaciones después el joven estudio Local Architecture, sigue planteando una arquitectura que como su propio nombre indica pretende ser del lugar y además contemporánea. Dos de sus pequeños proyectos son fácilmente trasladables incluso a nuestro propio entorno rural. Un establo para 30 vacas en o un pabellón para el aparcamiento de un tractor. El primero adopta la geometría clara y rotunda de los pabellones agrarios de montaña, para con materiales del lugar como la madera y otros contemporáneos como el policarbonato ofrecer un volumen limpio y luminoso en total sintonía con el lugar.

El segundo un pequeño pabellón para las labores de mantenimiento y almacenaje de todo lo relacionado con el tractor y sus accesorios mecánicos, se presenta en continuidad con el edificio de la granja donde viven sus propietarios. El nuevo añadido juega de nuevo con estas reglas entre lo tradicional y lo moderno, resolviendo su materialidad con zinc y madera laminada, claramente actuales y su forma mediante la similitud a otros elementos añadidos o superpuestos tan característicos de la actividad agrícola.

Pequeño pabellón para las labores de mantenimiento, de Local Architecture | Fotografía: Pixy Form

Tan falso como que la arquitectura contemporánea es urbanita es la idea de que en lo rural se debe de seguir los estilos tradicionales, en una suerte de imitación sin escrúpulos que conduce a lo naif. Estos ejemplos así lo demuestran, y son claramente aplicables en los pueblos rurales de nuestro entorno próximo. La arquitectura de vanguardia tiene su espacio en lo rural, un mundo rural que si quiere vivir en lo contemporáneo debe también aceptar los beneficios que la puede obtener de los nuevos planteamientos arquitectónicos.

íñigo garcía odiaga. arquitecto
san sebastián. octubre 2011

Artículo publicado en ZAZPIKA 23.10.2011[:en]

Detail St. Benedicto’s Chapel in Sumvitg, 1988, Peter Zumthor | Photography: Rory Hyde

There exists the widespread idea of which the contemporary this architecture tied inevitably to the urban thing and therefore to the density of the great city. Nevertheless in territories or companies of life intimately tied to the field, the landscape or definitively the nature, the modern architecture has made way for itself in the rural environment.

The rules are different, of major adjustment, of major precision, but the result of implanting contemporary architectures in places that seemed to be suspended in the time wakes a great interest up.

The projects proposed in this type of environments, follow of systematic form a peculiar methodology, a method that chases the balance between a few buildings of marked ultramodern character but that at the same time there adopt the determining ones of the soil in which they agree. Thus the contemporary architecture proposes a luck of continuity with the place, with his landscape or even with his construction.

Maybe the work of the Swiss architects is better the one that has exemplified this way of approaching the rural landscape from the optics of the forefront. During more than one decade several generations of architects of the country of the Alps have had to work these models of balance between the tradition and the current thing. It is necessary to bear in mind the value of the rural environment and of the landscape that this European’s region grants to his territory, key from the environmental point of view but also from the vision of the tourist economy of the country.

Detail St. Benedicto’s Chapel in Sumvitg, 1988, Peter Zumthor | Photography: clemsoningenoa.wordpress.com

One of the maximum exponents of the Swiss architecture, the prize Pritzker Peter Zumthor, constructed in 1988 San Benedicto’s chapel in Sumvitg in an Alpine valley of the Swiss Grisones.

The abbot and the monks of Disentis’s monastery decided that the construction had to be contemporary, like legacy for the future generations, and as a sample of the temporary continuity of the constructions. If the monastery had been extending according to the style of the epoch, medieval, Renaissance and then baroque, the current construction had to correspond to the architectural forefront.

The structure amble of the building, the structure of the cover, end of the soil and even the interior furniture, as well as the door of access they are a lesson of construction in wood. With the contemporary language of the laminated wood, but treated technologically with the traditional local technologies, Zumthor returns to do honor to the identity and to the local philosophy. All the knots are solved with assemble traditional, box and spike, taking advantage of the exquisiteness of this system of fixation to reinforce the clean language of his contemporary offer.

By means of this materiality there is constructed an interior space sensitive to the context and calmed, without stridencies, adapted to the religious function for the one that has been projected and adapted also to the theoretical thought of his author.

Stable, by Loca Architecture | Photography: Milo Keller

The material condition of this building, and of others realized by Peter Zumthor, grants to the matter determining that overcome the normative limits, of technical or enclosed behavior the aesthetic values, to aspire to understand them as cultural values of the context in which they are going to be secondhand.

The exterior covering of tejuelas of larch, it is undoubtedly the most showy element of the building proposed by the Swiss architect. The construction of the front is again a rereading of vernacular, the drafty contemporary front is solved as the covers of the traditional houses of the region, which can turn in addition from the access to the church, establishing a direct relation with the local construction. His materialization refers to the traditional Swiss construction of covers based on scales of wood, where the traditional thing and the contemporary thing touch each other once again taking the construction and the utilization of the material to the social and cultural thing.

Stable, by Loca Architecture | Photography: Milo Keller

Dos generaciones después el joven estudio Local Architecture, sigue planteando una arquitectura que como su propio nombre indica pretende ser del lugar y además contemporánea. Dos de sus pequeños proyectos son fácilmente trasladables incluso a nuestro propio entorno rural. Un establo para 30 vacas en o un pabellón para el aparcamiento de un tractor. El primero adopta la geometría clara y rotunda de los pabellones agrarios de montaña, para con materiales del lugar como la madera y otros contemporáneos como el policarbonato ofrecer un volumen limpio y luminoso en total sintonía con el lugar.

El segundo un pequeño pabellón para las labores de mantenimiento y almacenaje de todo lo relacionado con el tractor y sus accesorios mecánicos, se presenta en continuidad con el edificio de la granja donde viven sus propietarios. El nuevo añadido juega de nuevo con estas reglas entre lo tradicional y lo moderno, resolviendo su materialidad con zinc y madera laminada, claramente actuales y su forma mediante la similitud a otros elementos añadidos o superpuestos tan característicos de la actividad agrícola.

Small pavilion for the labors of maintenance, by Local Architecture | Photography: Pixy Form

So false as that the contemporary architecture is urbanita it is the idea of that in the rural thing must follow the traditional styles, in a luck of imitation without scruples that naif leads to. These examples like that demonstrate it, and are clearly applicable in the rural peoples of our near environment. The architecture of forefront has his space in the rural thing, a rural world that if it wants to live in contemporary has to accept also the benefits that it her can obtain of the new architectural expositions.

íñigo garcía odiaga. architect

san sebastián. october 2011

Article is published in ZAZPIKA 23.10.2011

[:gl]

Detalle Capilla de San Benedicto en Sumvitg, 1988, Peter Zumthor | Fotografía: Rory Hyde

Existe a idea xeneralizada de que a arquitectura contemporánea esta ligada inevitablemente ao urbano e por tanto á densidade da gran cidade. Con todo en territorios ou sociedades de vida intimamente ligada ao campo, a paisaxe ou en definitiva a natureza, a arquitectura moderna abriuse paso na contorna rural.

As regras son outras, de maior axuste, de maior precisión, pero o resultado de implantar arquitecturas contemporáneas en lugares que parecían estancados no tempo esperta un gran interese.

Os proxectos propostos nese tipo de contornas, seguen de forma sistemática unha metodoloxía peculiar, un método que persegue o equilibrio entre unhas edificacións de marcado carácter vangardista pero que ao mesmo tempo adoptan os condicionantes do chan no que se asintan. Deste xeito a arquitectura contemporánea propón unha sorte de continuidade co lugar, coa súa paisaxe ou mesmo coa súa construción.

Quizáis o traballo dos arquitectos suízos sexa o que mellor exemplificou esta forma de achegarse á paisaxe rural dende a óptica da vangarda. Durante máis dunha década varias xeracións de arquitectos do país do Alpes tiveron que traballar estes modelos de equilibrio entre a tradición e o actual. Hai que ter en conta o valor do ámbito rural e da paisaxe que esta rexión de europea outorga ao seu territorio, clave dende o punto de vista ambiental pero tamén dende a visión da economía turística do país.

Capela de San Benedicto en Sumvitg, 1988, Peter Zumthor | Fotografía: clemsoningenoa.wordpress.com

Un dos máximos expoñentes da arquitectura suíza, o premio Pritzker Peter Zumthor, construíu en 1988 a capela de San Benedicto en Sumvitg nun val alpino dos Grisones suízos.

O abade e os monxes do mosteiro de Disentis decidiron que a construción debía ser contemporánea, a xeito de legado para as xeracións futuras, e como unha mostra da continuidade temporal das construcións. Se o mosteiro fora ampliando segundo o estilo da época, medieval, renacentista e logo barroco, a construción actual debía corresponder á vangarda arquitectónica.

A estrutura portante do edificio, a estrutura da cuberta, o rematado do chan e mesmo o mobiliario interior, así como a porta de acceso son unha lección de construción en madeira. Coa linguaxe contemporánea da madeira laminada, pero tratada tecnoloxicamente coas técnicas tradicionais locais, Zumthor volve facer honra á identidade e á filosofía local. Todos os nós se resolven con ensambladuras tradicionais, caixa e espiga, aproveitando a exquisitez deste sistema de fixación para reforzar a linguaxe limpa da súa proposta contemporánea.

Mediante esta materialidade constrúese un espazo interior sensible ao contexto e calmado, sen estridencias, axeitado á función relixiosa para a que foi proxectado e adecuado tamén ao pensamento teórico do seu autor.

Establo, de Local Architecture | Fotografía: Milo Keller

A condición material deste edificio, e doutros realizados por Peter Zumthor, outorga á materia condicionantes que superan os límites normativos, de comportamento técnico ou mesmo os valores estéticos, para aspirar a comprendelos como valores culturais do contexto no que van ser usados.

O recubrimento exterior de tejuelas de alerce, é sen dúbida o elemento máis rechamante do edificio proposto polo arquitecto suízo. A construción da fachada é de novo unha relectura do vernáculo, a fachada ventilada contemporánea resólvese como as cubertas das casas tradicionais da rexión, que pode verse ademais dende o acceso á igrexa, establecendo unha relación directa coa construción do lugar. A súa materialización refírese á construción tradicional suíza de cubertas a base de escamas de madeira, onde o tradicional e o contemporáneo se tocan unha vez máis levando a construción e a utilización do material ao social e cultural.

Establo, de Local Architecture | Fotografía: Milo Keller

Dúas xeracións despois o novo estudo Local Architecture, segue formulando unha arquitectura que como o seu propio nome indica pretende ser do lugar e ademais contemporánea. Dous dos seus pequenos proxectos son doadamente trasladables mesmo ao noso propio ámbito rural. Un corte para 30 vacas en ou un pavillón para o aparcadoiro dun tractor. O primeiro adopta a xeometría clara e rotunda dos pavillóns agrarios de montaña, para con materiais do lugar como a madeira e outros contemporáneos como o policarbonato ofrecer un volume limpo e luminoso en total sintonía co lugar.

O segundo un pequeno pavillón para os labores de mantemento e almacenaxe de todo o relacionado co tractor e os seus accesorios mecánicos, preséntase en continuidade co edificio da granxa onde viven os seus propietarios. O novo engadido xoga de novo con estas regras entre o tradicional e o moderno, resolvendo a súa materialidade con cinc e madeira laminada, claramente actuais e a súa forma mediante a similitude a outros elementos engadidos ou superpostos tan característicos da actividade agrícola.

Pequeno pavillón para os labores de mantemento, de Local Architecture | Fotografía: Pixy Form

Tan falso como que a arquitectura contemporánea é urbanita é a idea de que no rural se debe de seguir os estilos tradicionais, nunha sorte de imitación sen escrúpulos que conduce ao naif. Estes exemplos así demóstrano, e son claramente aplicables nos pobos rurais do noso ámbito próximo. A arquitectura de vangarda ten o seu espazo no rural, un mundo rural, que se quere vivir no contemporáneo debe tamén aceptar os beneficios que a pode obter das novas formulacións arquitectónicas.

íñigo garcía odiaga. arquitecto

san sebastián. outubro 2011

Artigo publicado en ZAZPIKA 23.10.2011

[:]

Visibilizar el calor | Miguel Ángel Díaz Camacho

Aalto, Rautatalo 1953-55

Que la arquitectura no es posible sin la luz resulta tan evidente como inexacto. O al menos incompleto. Efectivamente, tantas veces se nos ha dicho ya, la luz puede ser la materia prima de la arquitectura, su sustancia. Cierto. No hace tanto el ciclo de la vida se organizaba en torno al ciclo solar y la arquitectura convocaba a la penumbra al abrigo de noches estrelladas1. La electricidad estimularía la mágica capacidad de los hombres para la fabricación de la luz, el artificio luminoso que permitiría la modificación de patrones ancestrales de conducta. Sin embargo, se suele obviar con frecuencia un componente no menos fundamental para el hecho de habitar, un espectro presente en la hoguera y la luminaria, una energía tan inmaterial como ferviente servidora de la luz: el calor.

En contadas ocasiones se ha relacionado el resplandor de una luminaria o un foco con su revelación térmica, un halo invisible y casi residual para la gran arquitectura. En la “Iron House” 2 Alvar Aalto propone un elegante atrio central iluminado cenitalmente a través de una serie de 40 lucernarios organizados en retícula de 5 por 8. Se trata básicamente del tipo utilizado en Viipuri pero evolucionado gracias a la incorporación de una manta exterior de luz artificial, una suma de estrellas individuales situadas sobre el vidrio circular que remata cada uno de los huecos cilíndricos. El perfeccionamiento no es menor: por un lado el atrio se encuentra igualmente iluminado durante el día y la noche; por otro, las lámparas derriten las nevadas copiosas del invierno y habilitan el uso del lucernario en cualquier momento del año en Helsinki.

Al margen del deliberado ejercicio de alteración perceptiva noche-día3, interesa aquí la ingeniosa aportación térmica de las luminarias, haciendo visible un proceso que a menudo pasa inadvertido dentro de la configuración del espacio. La capacidad de las lámparas para derretir la nieve no solo resulta un hecho evidentemente práctico: su desaparición visibiliza un proceso de liberación de calor a menudo oculto en turbulencias y movimientos de aire en el espacio interior. El calor ejerce una poderosa capacidad de transformación sobre los fluidos que nos envuelven y afectan. El calor nos incuba y nos devuelve a situaciones prenatales libres de toda entropía; Dennis Oppenheim representaba bien este proceso a través de su instalación “Aging” 4. También aunque desde otra perspectiva, arquitectos como Philippe Rahm se han empeñado en reconciliar la naturaleza corpuscular de la luz con su ascendente termodinámica, cartografiando las variaciones de temperatura o humedad relativa con la precisión del científico que opera desde la monitorización de un hábitat. ¿Qué tienen en común Aalto, Oppenheim y Rahm? Bueno, todos ellos han trabajado con la luz como instrumento para visibilizar el calor.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. abril 2014

Notas:

1 Llama la atención el diseño de lámparas de aceite y soportes para velas en las primeras obras de Wright en Oak Park a finales del Siglo XIX y principios del XX.
2 Edificio Comercial y de Oficinas “Rautatalo”, Helsinki, concurso 1952, construcción 1953-55. Apodado “Iron House” debido al nombre de sus propietarios “The Association of Iron Dealers”.
3 Que trataremos en otra ocasión.
4 La instalación “Aging” (1974) se expuso en el Edificio Sabatini del Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía dentro del proyecto “DENNIS OPPENHEIM. Taller de investigación sobre fondos del MNCARS”, Madrid 19 de abril al 3 de noviembre 2005. Una serie de figuras de cera erguidas y alineadas ante idénticos focos de luz infrarroja separados una distancia variable in crescendo; la luz permitía observar las figuras mientras el calor las fundía y hacía retorcer en un lento cambio de posición. Algunas se sentaban, otras caían de rodillas antes de tumbarse y desaparecer conformando una masa informe y desfigurada. El interés de la obra reside en hacer visible una variable que rara vez se puede observar en la escultura: el calor.

La arquitectura como arte impuroA arquitectura como arte impuroThe architecture as impure art

0

El libro parte de la consideración de que los requisitos que afectan a la arquitectura (construcción, función, belleza, lugar…) son tantos y tan dispares que el proyecto arquitectónico solo puede cumplirlos acudiendo a la contradicción y a la paradoja, o olvidando algunos y privilegiando otros. Así se realiza un recorrido por la historia de la arquitectura –de los griegos a nuestros días–, que permite examinar los diversos modos en que los arquitectos han resuelto estas dificultades. El recorrido pretende obtener principios importantes e interesantes, que afectan al entendimiento de la disciplina y al reconocimiento de su difícil naturaleza.

Cangas de Onís (Asturias), 1947. Arquitecto por la Escuela de Madrid en 1971, discípulo de Fernández Alba, Carvajal y Moneo. Ha sido profesor de Proyectos y de Teoría de la Composición desde 1971. Doctor arquitecto en 1979 con una tesis sobre la «Arquitectura de Luis Moya Blanco», dirigida por Rafael Moneo. Ha dado clase en las escuelas de Valladolid y Pamplona, y en las facultades de Arquitectura de la Universidad Politécnica de Puerto Rico, de la Universidad de la República de Montevideo y de la Universidad de Bolonia. Ha sido profesor invitado en todas las escuelas de Arquitectura españolas y en otras universidades e instituciones de Portugal, Francia, Italia, Suiza, Países Bajos, Reino Unido, Estados Unidos, México, Venezuela, Ecuador, Perú, Paraguay, Uruguay y Chile. Fue director del departamento de Teoría y Proyectos de la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Valladolid y subdirector de Investigación y Doctorado en la Escuela de Arquitectura de Madrid. Fue inspector general de Monumentos del Estado (Dirección General de Bellas Artes, Ministerio de Cultura, 1983-1986). Director de la revista Arquitectura(COAM), por concurso, de 1981 a 1986 y de 2000 a 2008. En el curso 2010-2011 ha sido investigador asociado en la Bartlett School of Architecture de la University College London. Arquitecto en ejercicio, tiene obras de vivienda (Asturias, Madrid), universitarias (Burgos), deportivas (Madrid), oficinas (Madrid), museísticas (Madrid, Asturias, Extremadura) y de restauración de monumentos y rehabilitación de edificios (Madrid, Asturias y Andalucía: catedral de Oviedo, iglesia de Montserrat en Madrid, Puerta del Sol, iglesia de San Bernabé de El Escorial). Fue Premio Europa Nostra por la restauración del convento de la Rábida en Palos de la Frontera (Huelva, con Antonio Rivière y Consuelo Martorell) y premio del Ayuntamiento de Madrid con la rehabilitación del Museo de América (con Consuelo Martorell y Javier Ortega). Historiador, teórico y crítico, ha publicado numerosísimos artículos y bastantes libros. Tiene monografías sobre José Antonio Coderch (Ed. Xarait), Luis Moya (COAM), Alvar Aalto, Mies van der Rohe (Colegio de Arquitectos de Cádiz) y otros libros ya clásicos como Arquitectura española años 50, años 80 (MOPU), Metamorfosis de monumentos y teorías de la restauración (Alianza Editorial), Arquitectura europea y americana después de las vanguardias (Espasa Calpe), Alvar Aalto, proyecto y método (Akal), Las formas ilusorias en la arquitectura moderna (Tanais), La arquitectura del patio (Gustavo Gili).

[:es]Entrevista Kenneth Frampton ¿Qué es Arquitectura?[:gl]Entrevista Kenneth Frampton. ¿Qué é Arquitectura?[:en]Interviews: Kenneth Frampton. What Is Architecture?[:]

0

[:es]

Entrevista Kenneth Frampton ¿Qué es Arquitectura?
Entrevista Kenneth Frampton ¿Qué es Arquitectura?

Conversamos con Kenneth Frampton a principios de esta semana, en el evento para anunciar los finalistas del premio Mies Crown Hall Americas  (MCHAP) en Santiago, Chile.

Más allá de preguntarle sobre el proceso de selección del jurado para otorgar el MCHAP, tomamos un momento para preguntarle nuestra clásica pregunta ¿Qué es la arquitectura?

Entrevista Kenneth Frampton (Woking, Reino Unido, 1930)

Arquitecto, historiador y crítico de arquitectura, autor de numerosos libros y ensayos sobre historia y teoría de la arquitectura.

Frampton estudió arquitectura en la Escuela de Arte de Guildford y la Architectural Association School of Architecture de Londres. Posteriormente trabajó en Israel, con el Consejo del Condado de Middlesex y con Douglas Stephen and Partners (1961-1966), tiempo durante el cual también fue profesor visitante en el Royal College of Art (1961-1964), profesor en la Architectural Association (1961-1963) y Editor Técnico de la revista Architectural Design (AD) (1962-1965).

Actualmente es profesor de la cátedra Ware de Columbia University (Nueva York). Ha impartido clases en el Royal College of Art de Londres, la ETH de Zúrich.

Es autor de numerosos ensayos sobre arquitectura moderna y contemporánea, principalmente conocido por su «Historia Critica de la Arquitectura Moderna» (1980; revisada en 1985, 1992 y 2007), en el que realiza un completo análisis de la arquitectura moderna que se ha convertido en un clásico imprescindible dentro de la bibliografía académica sobre historia de la arquitectura moderna, y por «Estudios sobre Cultura Tectónica» (1995).

Frampton alcanzó gran influencia en la enseñanza de la arquitectura con su ensayo «Hacia un Regionalismo Crítico» (1983) – aunque el término ya había sido acuñado por Alexander Tzonis y Liane Lefaivre. El ensayo de Frampton se incluyó en un libro «La Anti-Estética», ensayos sobre la cultura posmoderna, editado por Hal Foster, aunque Frampton es crítico con el posmodernismo. La propia posición de Frampton intenta defender una versión de lo moderno que tiende hacia un regionalismo crítico o una comprensión «momentánea» de la autonomía de la práctica de la arquitectura en términos de sus propias preocupaciones con la forma y la tectónica que no se pueden reducir a la economía.

[:gl]https://www.youtube.com/watch?v=OsqH6D64LkI

Conversamos con Kenneth Frampton a principios desta semana, no evento para anunciar os finalistas do premio Mies Crown Hall Americas (MCHAP) en Santiago, Chile. Máis aló de preguntarlle sobre o proceso de selección do xurado para outorgar o MCHAP, tomamos un momento para preguntarlle nosa clásica pregunta: ¿Que é a arquitectura?

 [:en]https://www.youtube.com/watch?v=OsqH6D64LkI

We converse with Kenneth Frampton at the beginning of this week, in the event to announce the finalists of the Mies Crown Hall Americas (MCHAP) Award in Santiago, Chile. Beyond asking him on the process of selection of the juror to grant the MCHAP, we take a moment to ask our classic question him: what is the architecture?

 [:]

docstocdocstocdocstoc

0

¿Qué es docstoc ?

Es una plataforma web en la cual se pueden compartir documentos de cualquier tipo aunque preferiblemente documentos profesionales. Dichos documentos se comparten con toda una comunidad y puede establecerse en diversas categorías.

¿Qué elementos contiene?

Entre los elementos que contiene .docstoc se encuentran las listas que vienen predeterminadas en la página y algunas que el propio usuario puede crear, entre ellas están:

• Lista pública o privada de documentos subidos

• Favoritos

• Documentos vistos

• Peticiones completas y por completar

¿Qué se puede hacer en la comunidad?

En la comunidad de .docstoc se puede crear un perfil que describa básicamente al usuario y el tipo de documentos que va a subir, dichos documentos pueden ser públicos o privados.

Los demás documentos que se encuentren en la comunidad se pueden ver online, comentar, compartirlo, enviarlo por correo electrónico etc.

¿Qué tipo de formatos puedo subir?

Luego de registrarse, podras subir cualquiera de las siguientes extensiones de formatos a la página de .doctoc: log, doc, docx, pdf, xls, xlsx, rtf, pps, ppsx, ppt, pptx y txt.

Ventajas de usarlo

• Se pueden realizar búsquedas muy amplias.

• Hay más de 7.000 archivos de todos los temas.

• Se puede activar una opción que te envia al correo un documento que estuvieras buscando.

• Permite subir varios archivos al mismo tiempo.

• Puedes delimitar las márgenes de búsqueda.

¿Qué hacer para crear una cuenta?

Para crear una cuenta se debe de registrar en internet en la siguiente página docstoc, luego de hacer un breve registro ya se puede comenzar a subir documentos y compartirlos con toda la comunidad, también se puede acceder al portal a través de Facebook.

What is docstoc?

It is a web platform in which there can be shared documents of any type though preferably professional documents. The above mentioned documents are shared by the whole community and it can be established in diverse categories.

What elements does it contain?

Between the elements that it contains .docstoc they find the lists that come predetermined in the page and some that the own user can create, between them they are:

• List public or deprived of raised documents

• Favorites

• Seen documents

• Complete requests and for completing

What is it possible to do in the community?

In the community of .docstoc it is possible to create a profile that it describes basically to the user and the type of documents that it is going to raise, the above mentioned documents can be public or private.

Other documents that they find in the community can be seen online, comment, to share it, to send it by e-mail etc.

What type of formats can I raise?

After registering, podras to raise any of the following extensions of formats to the page of .doctoc: log, doc, docx, pdf, xls, xlsx, rtf, pps, ppsx, ppt, pptx and txt.

Advantages of using it

• Very wide searches can be realized.

• There are more than 7.000 files of all the topics.

• An option can activate that you envia to the mail a document for that you were looking.

• It allows to raise several files at the same time.

• You can delimit the márgenes of search.

What to do to create an account?

To create an account it is necessary to to register in Internet in the following page docstoc, after doing a brief record already it is possible to begin to raise documents and share them with the whole community, also it is possible to accede to the portal across Facebook.

¿Que é docstoc?

É unha plataforma web na cal se poden compartir documentos de calquera tipo aínda que preferiblemente documentos profesionais. Os devanditos documentos compártense con toda unha comunidade e pode establecerse en diversas categorías.

¿Que elementos contén?

Entre os elementos que contén.docstoc encóntranse as listas que veñen predeterminadas na páxina e algunhas que o propio usuario pode crear, entre elas están:

· Lista pública ou privada de documentos subidos

· Favoritos

· Documentos vistos

· Peticións completas e por completar

¿Que se pode facer na comunidade?

Na comunidade de.docstoc pódese crear un perfil que describa basicamente ao usuario e o tipo de documentos que vai subir, os devanditos documentos poden ser públicos ou privados.

Os demais documentos que se encontren na comunidade pódense ver online, comentar, compartilo, envialo por correo electrónico etc.

¿Que tipo de formatos podo subir?

Logo de rexistrarse, podrezas subir calquera das seguintes extensións de formatos á páxina de.doctoc: log, doc, docx, pdf, xls, xlsx, rtf, pps, ppsx, ppt, pptx e txt.

Vantaxes de usalo

• Pódense realizar buscas moi amplas.

• Hai máis de 7.000 arquivos de todos os temas.

• Pódese activar unha opción que te envia ao correo un documento que estiveses a buscar.

• Permite subir varios arquivos ao mesmo tempo.

• Podes delimitar as marxes de busca.

¿Que facer para crear unha conta?

Para crear unha conta débese de rexistrar en internet na seguinte páxina docstoc, logo de facer un breve rexistro xa se pode comezar a subir documentos e compartilos con toda a comunidade, tamén se pode acceder ao portal a través de Facebook.

12 VPO en Cangas | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos12 VPO en Cangas | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos12 VPO in Cangas | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos

El edificio se fragmenta en tres volúmenes debido a la pendiente de la parcela creando tres portales de acceso a viviendas con dos viviendas por planta, esto permite que las viviendas tengan fachada en las dos caras principales del solar.

Así, se abren las zonas de día (estar-comedor y cocina) a la fachada noreste buscando las vistas abiertas a la ría. Las dormitorios zonas de noche (dormitorios) se orientan a la cara suroeste protegidas por el propio desnivel del terreno y la vegetación; recogido de la calle, evitando así las zonas más ruidosas.

Se hace un esfuerzo en reducir al mínimo las superficies de corredor y distribuidor, de modo que se puedan reforzar las zonas de día o los dormitorios dependiendo de las necesidades familiares mediante amplias puertas correderas que modifican la zona de día de las viviendas.

Los colores de la fachada responden a un estudio del entorno ayudando a la integración y disminuyendo el impacto mediante lo uso de la fragmentación visual con distintos verdes combinados.

Obra: 12 VPO en Cangas
Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).
Colaboradores: Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo, África Martínez Barreiro
Año: 2008-2010
Emplazamiento: A Choupana, Cangas do Morrazo, Galicia, España
Promotor: IGVS – Instituto Galego da Vivienda e Solo
Constructora: Antalsis S.L.
Instalaciones: Ramón Cabezas
Fotografías: Iglesias y Veiga Arquitectos
+ iglesiasveiga.es

The building fragments in three volumes due to the slope of the plot creating three portals of access to housings with two housings for plant, this allows that the housings should have front in both principal faces of the lot.

This way, the zones are opened by day (dining room and kitchen are) to the front North-East looking for the sights opened to her laugh. The dormitorios zones by night (bedrooms) orientate to the face southwest protected by the own difference of the area and the vegetation; gathered from the street, avoiding this way the noisiest zones.

An effort is done in reducing to the minimum the surfaces of corridor and distributor, so that the zones could be reinforced by day or the bedrooms depending on the familiar needs by means of wide sliding doors that modify the zone by day of the housings.

The colors of the front answer to a study of the environment helping to the integration and diminishing the impact by means of I it use of the visual fragmentation with different green cocktails.

Work: 12 VPO in Cangas

Author: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).

Collaborators: Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo, África Martínez Barreiro

Year: 2008-2010

Location: A Choupana, Cangas do Morrazo, Galicia, Spain

Promoter: IGVS – Instituto Galego da Vivienda e Solo

Construction: Antalsis S.L.

Facilities: Ramón Cabezas

Photography: Iglesias y Veiga Arquitectos

+ iglesiasveiga.es

O edificio fragméntase en tres volumes debido á pendente da parcela creando tres portais de acceso a vivendas con dúas vivendas por planta, isto permite que as vivendas teñan fachada nas dúas caras principais do soar.

Así, ábrense as zonas de día (estar-comedor e cociña) á fachada nordés buscando as vistas abertas á ría. As dormitorios zonas de noite (dormitorios) oriéntanse á cara sueste protexidas polo propio desnivel do terreo e a vexetación; recollido da rúa, evitando así as zonas máis ruidosas.

Faise un esforzo en reducir ao mínimo as superficies de corredor e distribuidor, de modo que se poidan reforzar as zonas de día ou os dormitorios dependendo das necesidades familiares mediante amplas portas corredizas que modifican a zona de día das vivendas.

As cores da fachada responden a un estudo do ámbito axudando á integración e diminuíndo o impacto mediante úsoo da fragmentación visual con distintos verdes combinados.

Obra: 12 VPO en Cangas

Autor: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos (Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Babío, Iván López Veiga).

Colaboradores: Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo, África Martínez Barreiro

Ano: 2008-2010

Emplazamento: A Choupana, Cangas do Morrazo, Galicia, España

Promotor: IGVS – Instituto Galego da Vivienda e Solo

Constructora: Antalsis S.L.

Instalacións: Ramón Cabezas

Fotografías: Iglesias e Veiga Arquitectos

+ iglesiasveiga.es

El tiempo y las cosas. La casa-estudio de Hanne Darboven O tempo e as cousas. A casa-estudo de Hanne DarbovenThe order of time and things. The home studio of Hanne Darboven

0

Vista de sala de la exposición El tiempo y las cosas. La casa-estudio de Hanne Darboven, 2014

Conocida por sus obras de gran escala en las que combina el dibujo geométrico, las series numéricas, la imagen y la escritura, suele asociarse a Hanne Darboven (Múnich, 1941 – Hamburgo, 2009) con el arte conceptual, una vinculación que habría que matizar dado el carácter inequívocamente subjetivo del proceso de ejecución y materialización de sus trabajos, a menudo salpicados de referencias autobiográficas y menciones al lugar de producción.

Esta exposición reúne una amplia selección de objetos de muy diversa índole (juguetes, maniquíes, instrumentos musicales, artículos promocionales, souvenirs procedentes de distintos rincones del mundo…), así como obras propias, que Darboven fue acumulando en su casa familiar de Am Burgberg, el lugar en el que vivió y trabajó durante toda su vida (salvo una breve estancia de dos años en Nueva York a mediados de los años 60) y que más que un estudio al uso parece un Gabinete de Curiosidades como los que proliferaron en los siglos XVI y XVII.

La muestra, que no se ha concebido como un retrospectiva ni como una exposición antológica, propone un itinerario que recrea el complejo y fascinante universo de la casa-estudio de Darboven, permitiéndonos no sólo adentrarnos en este lugar y en cada uno de sus tiempos acumulados, sino también repensar los trabajos de escritura numérica y serial que esta artista realizó a lo largo de su carrera y en los que lo temporal, en su despliegue, llegaba a adquirir una consistencia volumétrica. Todo ello desde la premisa de que, aunque aparentemente, el desbordante discurso que proyecta su estudio parece contradecir la sobriedad cartesiana de su propuesta plástica, en el fondo ambas lógicas estaban estrechamente vinculadas, pues partían de la misma pulsión: el desesperado intento de reducir la complejidad del mundo a diagramas, estructuras reticulares y dispositivos narrativos o escenográficos que hagan aprehensible a la mirada aquello que la desborda.

La casa-estudio de Darboven constituye, por tanto, el punto de partida y de llegada de su obra, tanto material como conceptualmente. Es parte fundamental de su legado y un aspecto esencial de su trabajo. Un legado y un trabajo que, al igual que el de otros artistas que en las últimas décadas del siglo XX se han enfrentado críticamente a la herencia invisible de la modernidad (cuya materialización gráfica más palmaria fue la cuadrícula clasificatoria que, no lo olvidemos, juega un papel clave en la obra de Darboven), están atravesados por una latente e inquietante ambigüedad, la que vincula civilización y barbarie, sistematización racional e impulso instintivo. Y es justo en esa indeterminación en la que esta artista parece querer buscar su lugar en el mundo.

+ info

Vista de sala da exposición El tempo e as cousas. A casa-estudo de Hanne Darboven, 2014

Coñecida polas súas obras de grande escala nas que combina o debuxo xeométrico, as series numéricas, a imaxe e a escritura, adoita asociarse a Hanne Darboven (Múnic, 1941 – Hamburgo, 2009) coa arte conceptual, unha vinculación que habería que matizar dado o carácter inequivocamente subxectivo do proceso de execución e materialización dos seus traballos, a miúdo salpicados de referencias autobiográficas e mencións ao lugar de produción.

Esta exposición reúne unha ampla selección de obxectos de moi diversa índole (xoguetes, manequíns, instrumentos musicais, artigos promocionais, recordos procedentes de distintos cantos do mundo…), así como obras propias, que Darboven foi acumulando na súa casa familiar de Am Burgberg, o lugar no que viviu e traballou durante toda a súa vida (salvo unha breve estanza de dous anos en Nova York a mediados dos anos 60) e que máis que un estudo ao uso parece un Gabinete de Curiosidades como os que proliferaron nos séculos XVI e XVII.

A mostra, que non se concibiu como un retrospectiva nin como unha exposición antolóxica, propón un itinerario que recrea o complexo e fascinante universo da casa-estudo de Darboven, permitíndonos non só nos internar neste lugar e en cada un dos seus tempos acumulados, senón tamén repensar os traballos de escritura numérica e serial que esta artista realizou ao longo da súa carreira e nos que o temporal, no seu despregamento, chegaba a adquirir unha consistencia volumétrica. Todo iso dende a premisa de que, aínda que aparentemente, o desbordante discurso que proxecta o seu estudo parece contradicir a sobriedade cartesiana da súa proposta plástica, no fondo ambas as dúas lóxicas estaban estreitamente vinculadas, pois partían da mesma pulsión: o desesperado intento de reducir a complexidade do mundo a diagramas, estruturas reticulares e dispositivos narrativos ou escenográficos que fagan aprehensible á mirada aquilo que a desborda.

A casa-estudo de Darboven constitúe, polo tanto, o punto de partida e de chegada da súa obra, tanto material coma conceptualmente. É parte fundamental do seu legado e un aspecto esencial do seu traballo. Un legado e un traballo que, ao igual que o doutros artistas que nas últimas décadas do século XX se enfrontaron criticamente á herdanza invisible da modernidade (cuxa materialización gráfica máis palmaria foi a cuadrícula clasificatoria que, non o esquezamos, xoga un papel clave na obra de Darboven), están atravesados por unha latente e inquietante ambigüidade, a que vincula civilización e barbarie, sistematización racional e impulso instintivo. E é xusto nesa indeterminación na que esta artista parece querer buscar o seu lugar no mundo.

+ info

Exhibition view. Time and Things. The Home Studio of Hanne Darboven, 2014

Known for her large-scale works that combine geometric drawings, numerical series, images and writings, Hanne Darboven (Munich, 1941 – Hamburg, 2009) is often associated with conceptual art, a correlation that should be nuanced further given the unmistakeably subjective nature of the process of realisation and expression of her works, which are often peppered with autobiographical references and mentions of the site of production.

This exhibition assembles a broad range of her artworks and a highly diverse mélange of objects (toys, mannequins, musical instruments, promotional items, souvenirs from different corners of the earth…) that Darboven amassed in her family home in Am Burgberg, where she lived and worked her whole life (apart from a brief two-year stint in New York in the mid sixties). More than a studio in use, it is akin to the Cabinets of Curiosities or Wonder Rooms that proliferated in the 16th and 17th centuries.

The exhibit – not conceived as a retrospective exhibition or anthology – presents a journey that recreates the complex and fascinating world of Darboven’s home studio, enabling not only a closer look inside this place and in each of time periods amassed, but also a reconsideration of the numerical writing and serial pieces the artist produced throughout her career, where the temporary, in its deployment, gained volumetric consistency. All of this from the premise that the brimming discourse her studio conveys would seem to contradict the Cartesian sobriety of her plastic expression, yet deep down both logics were closely linked, driven by the same urge – the desperate attempt to reduce the complexity of the world to diagrams, grid structures and narrative devices, or elements of scenography that to the eye make sense of what overwhelms it.

Therefore, Darboven’s home studio forms the starting and arrival point of her work, both materially and conceptually; a key part of her legacy and essential to her oeuvre. A legacy and work that, similar to other artists that at the end of the 20th century critically addressed the invisible inheritance of modernity (whose most patent graphic expression was a classifying grid that, it must be remembered, played a key role in Darboven’s work), are imbued with a latent and unsettling ambiguity, linking civilisation and brutality, rational systemisation and instinctive impulse. For it is exactly in this indeterminacy that the artist appears to search for her place in the world.

+ info

[:es]Revista Pointes [n07][:gl]Revista Pointes [n07][:en]Pointes Magazine [n07][:]

0

[:es]

El siete número de la revista de arte y arquitectura POINTEs, editada en Madrid, una publicación de arte y arquitectura realizada por estudiantes de diferentes ramas artísticas, que pretende reavivar el debate y dirigirnos HACIA UN ESPIRITU CRÍTICO, así como la investigación de las referencias mas importantes del siglo XX.

Es así como se conforma como una revista libre de secciones basada en la recopilación de textos de opinión, reflexión, trabajos de investigación y trabajos artísticos propios.

Revista Pointes [n07]
Revista Pointes [n07]
POINTES 7

Esterilidad planificada: Slussen
Tránsito
La arquitectura moderna como razón de estado
El truco del prestidigitador
Ciudad y abismo
Gabriel García Márquez

+ info[:gl]

O sete número da revista de arte e arquitectura POINTEs, editada en Madrid. Pointes é unha publicación de arte e arquitectura realizada por estudantes de diferentes ramas artísticas, pretende que reavivar o debate e dirixirnos CARA A UN ESPIRITU CRÍTICO, así como a investigación das referencias mais importantes do século XX. É así como Pointes confórmase como unha revista libre de seccións baseada na recompilación de textos de opinión, reflexión, traballos de investigación e traballos artísticos propios.

+ info

[:en]

The seven number of the magazine of art and architecture POINTEs, edited in Madrid. Pointes is a publication of art and architecture realized by students of different artistic branches, which tries to re-intensify the debate and to go TOWARDS A CRITICAL SPIRIT, as well as the investigation of the references mas important of the XXth century. It is as well as Pointes conforms as a free magazine of sections based on the summary of texts of opinion, reflection, works of investigation and artistic own works.

+ info

[:]

Tarapoto, ciudad en la selva y la montaña | Aldo G. Facho DedeTarapoto, cidade na selva e a montaña | Aldo G. Facho DedeTarapoto, city in the jungle and the mountain | Aldo G. Facho Dede

Tarapoto, ciudad en la selva y la montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

Gracias a la cordial y entusiasta invitación del Colegio de Arquitectos de la Regional San Martín, representado por su Decano el Arq. Teddy del Águila y el Arq. Percy Vilca, tuve la oportunidad de visitar por primera vez la ciudad de Tarapoto, ubicada en la selva del Perú. Además del honor que significaba la invitación, me genero especial interés conocer la ciudad y el paisaje en el que está emplazada, que imaginaba exótico y natural. Ya desde el avión me preocupé en registrar el acercamiento a la tierra para reconocer texturas, topografía, colores, tramas… lo primero que me llamó la atención fue la fuerza de los ríos que surcaban el paisaje con absoluta indiferencia, y la topografía que asemejaba un paño verde plegado. Cuando nos acercamos más pude identificar con preocupación el fuerte impacto ambiental de la tala indiscriminada de la flora nativa para generar superficies cultivables. Eso lo confirmé luego cuando recorrí la periferia de la ciudad.

La salida del avión fue cual entrar en un baño turco, una masa de aire húmedo y caliente me envolvió y no nos dejó hasta que volvimos a partir. Según los locales el clima fue «benigno» con nosotros, «no está haciendo mucho calor» repetían mientras una sueva brisa nos refrescaba en la sombra. Si esa temperatura era «fresca» no quiero imaginar lo que para ellos es «caluroso», pero como bien me indicaron «el cuerpo se adapta».

Tarapoto, ciudad en la selva y la montaña

Espacio Público.

En una ciudad relativamente pequeña (ciudad pequeña y no pueblo grande como bien recalcaba el hijo menor del arq. del Águila) y con un clima de benigno a cálido, el espacio público es el lugar donde la población interactúa y vive. Lo que puede parecernos lógico no lo es para las autoridades de Tarapoto, pues las calles han sido regaladas a los carros, motos y mototaxis, casi eliminando las veredas (hay tramos que desaparecen), árboles, paseos… a esto hay que sumarle el hecho que no se hayan preocupado de normar la sombra como elemento significante en la arquitectura, los aleros son pequeños y no alcanzan para proteger a los peatones. Tarapoto es una ciudad que tiene todas las cualidades y escala para ser una hermosa ciudad peatonal, pero hoy es un espacio negado a los ciudadanos. La plaza principal mantiene ese diseño francés de diagonales, en este caso particular reforzadas por muros de contención que resuelven la pendiente del terreno. Esto agudiza la fragmentación del espacio, dejando solo para el uso de la gente acotadas superficies pavimentadas. Si le sumamos a esto el calor y la falta de sombra, tenemos como resultado una plaza casi vacía y con concentraciones de gente donde los árboles les protegen del sol.

Tarapoto, ciudad en la selva y la montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

Mucho más interesante es el diseño del parque Suchiche, donde dicen que se fundó la ciudad, en el que sin mayor elucubración de diseño han sabido generar diversos espacios internos de sombra, generando una atmósfera fresca y de descanso.

Es sumamente contradictorio que en una ciudad fundada en el verde amazónico casi no hayan árboles urbanos, quizás esa condición sea la causa no conciente por la que la gente no los reclama como urgentes.

Tarapoto, ciudad en la selva y la montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

Plan de Desarrollo Urbano

Cruzar la ciudad no demanda mucho tiempo, a pocos minutos ya estamos pasando por alguno de los puentes del río Cumbaza, que es la interfase natural con el área agrícola. El nuevo Plan de Desarrollo Urbano, lejos de consolidar esa interfase y buscar que la ciudad se consolide hacia dentro, ha abierto la «caja de pandora» habilitando como suelo urbano zonas que hoy son agrícolas. Me genera una profunda pena ver como una ciudad tan pintoresca, con una escala acotada que le permitiría fácilmente distinguirse en cualidades, está condenada a desparramarse en su suelo productivo y lo productivo en el bosque amazónico, dejando en el camino enormes bolsones de tierra sub-utilizada. Allí creo que deben trabajar con urgencia los colegios profesionales, las universidades y los arquitectos.

Tarapoto, ciudad en la selva y la montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

Mercado y Cementerio

Para suerte de los habitantes, la ciudad no ha sido invadida por alguno de los centros comerciales que ya han cambiado la estructura comercial de muchas ciudades del país. La gente aún compra en los mercados, comercios de barrios y ferias. Como intento hacer siempre que visito una nueva ciudad, busqué ubicar el Mercado y Cementerio, equipamientos que como bien me dijo hace mucho tiempo un colega, son la radiografía de la ciudad. En ellos ves la forma como la sociedad local interactúa y comercia, puedes medir la salud y economía, las creencias, conformación social, historia… justamente al entrar al cementerio una austera cruz recibe al visitante y enuncia: «Para que no se repita.  En memoria de los desaparecidos(as) y muertos(as) por la violencia política. 1980-2000».

Tarapoto, ciudad en la selva y la montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

Alrededores

El primer lugar que visitamos fuera de la ciudad fue el pintoresco pueblo de Lamas, que es de donde dicen vinieron los naturales a fundar la ciudad.  Un lugar interesante dominado por la topografía y la tierra anaranjada con la que se construyen la mayor parte de las casas. Construcciones con gran valor tecnológico-ambiental, desarrollado durante siglos de adaptación al contexto, sabiduría hoy desaprovechada y condenada por la pobreza y la creencia que el ladrillo y el cemento son un escalón hacia el desarrollo.

Fue muy interesante entrar a una de las viviendas y ver como estaba configurada constructiva y espacialmente. Resumiendo, es un gran espacio con un entrepiso de madera a modo de altillo, en el que el confort climático se consigue con sombra y ventilación. Para ello utilizan muros gruesos de tapial, techos a dos aguas de teja, ventanas altas en sombra y sin vidrios que generan ventilación cruzada.

Tarapoto, ciudad en la selva y la montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

De allí nos dirigimos al bajo Huallaga, donde pude apreciar uno de los paisajes más hermosos de mi país: una masa de agua serpenteante que surca dos murallas colmadas de verde, en las que la escala de lo humano desaparece ante la inmensidad de la naturaleza. Shapaja es un pequeño pueblo que está en uno de los remansos de las montañas, allí vive la familia de la señora del arq. del Águila que nos recibió con especial cariño y atención, como solo saben hacerlo las personas que viven en el interior, donde la calma y el compartir son más importantes que cualquiera otra variable citadina. Allí tomé un riquísimo aguadito de gallina, que me hizo recordar aquel que décadas antes tomara en la casa rural del tío abuelo de uno de mis mejores amigos en el valle del Colca.

El tiempo nos apremiaba y según los locales no podíamos regresar a Lima sin visitar el eco-hotel Puma Rinri, inteligentemente ubicado entre la carretera y el río. Un proyecto cuya mayor cualidad es la simpleza y el haber sabido aprovechar la tecnología y materiales locales para construir un lugar sumamente acogedor y en el que apetece descansar. No se necesita más para disfrutar de tan hermoso paisaje.

Con ese broche cerramos nuestro viaje, no sin dejar de comprar unas barras de chocolate y café para llevar a casa.

Tarapoto, ciudad en la selva y la montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · junio 2013

Tarapoto, city in the jungle and the mountain | Photography: Aldo Facho Dede

Thanks to the cordial one and enthusiast invitation of the Architects’ College of Regional St Martin represented by his Dean the Arq. Teddy of the Eagle and the Arq. Percy Vilca, I took the opportunity to visit as the first time Tarapoto’s city, located in the jungle of Peru. Besides the honor that was meaning the invitation, I generate my special interest the city and the landscape know in the one that is located, that was imagining exotically and naturally. Already from the plane I worried myself in registering the approximation to the land to recognize textures, topography, colors, plots … the first thing that was called me the attention was the force of the rivers that were furrowing the landscape with absolute nonchalance, and the topography that was making alike a green folded cloth. When we approach more I could identify with worry the strong environmental impact of the indiscriminate felling of the native flora to generate cultivable surfaces. I confirmed it then when I crossed the periphery of the city.

The exit of the plane was which to enter a Turkish bath, a mass of humid and warm air wrapped me and did not leave us until we returned to divide. According to the places the climate was «benign» with us, «it is not been hot» they were repeating while a sueva breeze was refreshing us in the shade. If this temperature was «fresh» I do not want to imagine what for them is «warm», but as well they indicated me «the body adapts».

Tarapoto, city in the jungle and the mountain

Public space

In a relatively small city (small city and I do not populate big as good there was heeling the minor son of the arq. del Águila) and with a climate of benign to hotly, the public space is the place where the population interacts and lives. What can to us seem to be logical it is not for the authorities of Tarapoto, since the streets have been given to the cars, motorcycles and mototaxis, almost eliminating the paths (there are sections that disappear), trees, walks … to this it is necessary to add the fact that they have not worried of normar the shade as significant element in the architecture, the eaves are small and do not reach to protect the pedestrians. Tarapoto is a city that has all the qualities and scale to be a beautiful pedestrian city, but today it is a space denied to the citizens. The principal square supports this French design of diagonals, in this particular case reinforced by walls of containment that solve the slope of the area. This sharpens the fragmentation of the space, leaving only for the use of the people fenced paved surfaces. If we add to this the heat and the lack of shade, we have like an almost empty square proved and with concentrations of people where the trees protect them from the sun.

Tarapoto, city in the jungle and the mountain | Photography: Aldo Facho Dede

Much more interesting it is the design of the park Suchiche, where they say that the city was founded, in the one that without major elucubración of design diverse internal spaces of shade have could generate, generating a fresh atmosphere and of rest.

It is extremely contradictory that in a city been founded on the green Amazonian one almost there are no urban trees, probably this condition is the reason not conciente for that the people do not claim them like urgent.

Tarapoto, city in the jungle and the mountain | Photography: Aldo Facho Dede

Plan of Urban Development

To cross the city demands a lot of time, to a few minutes already we are happening for someone of the bridges of the river Cumbaza, which is the natural interface with the agricultural area. The new Plan of Urban Development, far from consolidating this interface and looking that the city consolidates inside, has opened » pandora’s box » enabling as urban soil zones that today are agricultural. It generates a deep sorrow to see as such a picturesque city, with a fenced scale that would allow him to be distinguished easily in qualities, is condemned to spread out in his productive soil and the productive thing in the Amazonian forest, leaving in the way enormous handbags of sub-used land. There I believe that there must work urgently the professional colleges, the universities and the architects.

Tarapoto, city in the jungle and the mountain | Photography: Aldo Facho Dede

Market and Cemetery

For luck of the inhabitants, the city has not been invaded by anyone of the malls that already have changed the commercial structure of many cities of the country. The people still buy on the markets, trades of neighborhoods and fairs. Since I try to do providing that I visit a new city, I sought to locate the Market and Cemetery, equipments that as good a colleague said to me a lot of time ago, they are the X-ray photography of the city. In them you see the form as the local company it interacts and trades, you can measure the health and economy, the beliefs, social conformation, it tells the history … exactly on having entered to the cemetery an austere cross it receives the visitor and enunciates: «In order that it does not repeat itself. In memory of the missing persons (seize) and dead men (seize) for the political violence. 1980-2000».

Tarapoto, city in the jungle and the mountain | Photography: Aldo Facho Dede

Surroundings

The first place that we visit out of the city was the picturesque people of Muds, which is wherefrom they say the natives came to found the city. An interesting place dominated by the topography and the orange land with which most of the houses is constructed. Constructions with great technological – environmental value developed for centuries of adjustment to the context, wisdom today failed to take advantage and condemned for the poverty and the belief that the brick and the cement are a step towards the development.

It was very interesting to enter to one of the housings and to see since it was formed constructivly and spatially. Summarizing, it is a great space with an entrepiso of wood like hillock, in which the climatic comfort is obtained by shade and ventilation. For it thick walls use of tapial, ceilings to two waters of tile, high windows in shade and without glasses that generate crossed ventilation.

Tarapoto, city in the jungle and the mountain | Photography: Aldo Facho Dede

Of there we go to the low Huallaga, where I could estimate one of the most beautiful landscapes of my country: a water mass serpenteante that furrows two walls fulfilled of green, in that the scale of the human thing disappears before the immensity of the nature. Shapaja is a small people that is in one of the backwaters of the mountains, there there lives the family of the lady of the arq. of the Eagle who received us with special fondness and attention, since only it can be done by the persons who live in the interior, where the calmness and sharing are more important than anyone another variable citadina. There I took the richest aguadito of hen, who made me remember that one that decades before was taking in the rural house of the great-uncle of one of my best friends in the valley of the Colca.

The time was urging us and according to the places we could not return to Lima without the echo – hotel visited Puma Rinri, intelligently located between the road and the river. A project which major quality is the simplicity and the known credit to take advantage of the technology and local materials to construct an extremely cozy place and in the one that likes to rest. It is not necessary any more to enjoy so beautiful landscape.

Con ese broche cerramos nuestro viaje, no sin dejar de comprar unas barras de chocolate y café para llevar a casa.

Tarapoto, city in the jungle and the mountain | Photography: Aldo Facho Dede

Aldo G. Facho Dede · Architect Author of the Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

Lima · juny 2013

Tarapoto, cidade na selva e a montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

Grazas á cordial e entusiasta invitación do Colexio de Arquitectos da Rexional San Martín, representado pola súa Decano o Arq. Teddy do Aguia e o Arq. Percy Vilca, tiven a oportunidade de visitar por primeira vez a cidade de Tarapoto, situada na selva do Perú. Ademáis do honor que significaba a invitación, xérome especial interese coñecer a cidade e a paisaxe no que está emplazada, que imaxinaba exótico e natural. Xa desde o avión preocupeime en rexistrar o achegamento á terra para recoñecer texturas, topografía, cores, tramas… o primeiro que me chamou a atención foi a forza dos ríos que surcaban a paisaxe con absoluta indiferenza, e a topografía que asemellaba un pano verde plegado. Cando nos achegamos máis puiden identificar con preocupación o forte impacto ambiental de tállaa indiscriminada da flora nativa para xerar superficies cultivables. Iso confirmeino logo cando percorrín a periferia da cidade.

A saída do avión foi cual entrar nun baño turco, unha masa de aire húmido e quente envolveume e non nos deixou ata que volvemos partir. Segundo os locais o clima foi «benigno» connosco, «non» está a ir «moita calor» repetían mentres unha sueva brisa nos refrescaba na sombra. Se esa temperatura era «fresca» non quero imaxinar o que para eles é «caloroso», pero como ben me indicaron «o corpo adáptase».

Tarapoto, ciudad en la selva y la montaña

Espazo Público.

Nunha cidade relativamente pequena (cidade pequena e non pobo grande como ben recalcaba o fillo menor do arq. da Aguia) e cun clima de benigno a cálido, o espazo público é o lugar onde a poboación interactuar e vive. O que pode parecernos lóxico non o é para as autoridades de Tarapoto, pois as rúas foron regaladas aos carros, motos e mototaxis, case eliminando as vereas (hai tramos que desaparecen), árbores, paseos… a isto hai que sumarlle o feito que non se preocupasen de normar a sombra como elemento significante na arquitectura, os aleiros son pequenos e non alcanzan para protexer os peóns. Tarapoto é unha cidade que ten todas as calidades e escala para ser unha fermosa cidade peonil, pero hoxe é un espazo negado aos cidadáns. A praza principal mantén ese deseño francés de diagonais, neste caso particular reforzadas por muros de contención que resolven a pendente do terreo. Isto agudiza a fragmentación do espazo, deixando só para o uso da xente acoutadas superficies pavimentadas. Se lle sumamos a isto a calor e a falta de sombra, temos como resultado unha praza case baleira e con concentracións de xente onde as árbores os protexen do sol.

Tarapoto, cidade na selva e a montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

Moito máis interesante é o deseño do parque Suchiche, onde din que se fundou a cidade, no que sen maior elucubración de deseño souberon xerar diversos espazos internos de sombra, xerando unha atmosfera fresca e de descanso.

É sumamente contraditorio que nunha cidade fundada no verde amazónico case non teñan árbores urbanas, quizais esa condición sexa a causa non conciente pola que a xente non os reclama como urxentes.

Tarapoto, cidade na selva e a montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

Plan de Desenvolvemento Urbano

Cruzar a cidade non demanda moito tempo, a poucos minutos xa estamos a pasar por algunha das pontes do río Cumbaza, que é a interfase natural coa área agrícola. O novo Plan de Desenvolvemento Urbano, lonxe de consolidar esa interfase e buscar que a cidade se consolide cara a dentro, abriu a «caixa de pandora» habilitando como chan urbano zonas que hoxe son agrícolas. Xérame unha profunda pena ver como unha cidade tan pintoresca, cunha escala acoutada que lle permitiría doadamente distinguirse en calidades, está condenada a esparexerse no seu chan produtivo e o produtivo no bosque amazónico, deixando no camiño enormes bolsóns de terra sub-utilizada. Alí creo que deben traballar con urxencia os colexios profesionais, as universidades e os arquitectos.

Tarapoto, cidade na selva e a montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

Mercado e Cemiterio

Para sorte dos habitantes, a cidade non foi invadida por algún dos centros comerciais que xa cambiaron a estrutura comercial de moitas cidades do país. A xente aínda compra nos mercados, comercios de barrios e feiras. Como intento facer sempre que visito unha nova cidade, busquei situar o Mercado e Cemiterio, equipamentos que como ben me dixo hai moito tempo un colega, son a radiografía da cidade. Neles ves a forma como a sociedade local interactuar e comercia, podes medir a saúde e economía, as crenzas, conformación social, historia… xustamente ao entrar ao cemiterio unha austera cruz recibe o visitante e enuncia: «Para que non se repita. En memoria dos desaparecidos(as) e muertos(as) pola violencia política. 1980-2000».

Tarapoto, cidade na selva e a montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

Arredores

O primeiro lugar que visitamos fóra da cidade foi o pintoresco pobo de Lamas, que é de onde din viñeron os naturais a fundar a cidade. Un lugar interesante dominado pola topografía e a terra alaranxada coa que se constrúen a maior parte das casas. Construcións con gran valor tecnolóxico-ambiental, desenvolvido durante séculos de adaptación ao contexto, sabedoría hoxe desaproveitada e condenada pola pobreza e a crenza que o ladrillo e o cemento son un chanzo cara ao desenvolvemento.

Foi moi interesante entrar a unha das vivendas e ver como estaba configurada construtiva e espacialmente. Resumindo, é un grande espazo cun entrepiso de madeira a xeito de alzadeiro, no que o confort climático se consegue con sombra e ventilación. Para iso utilizan muros grosos de tapia, teitos a dúas augas de tella, ventás altas en sombra e sen vidros que xeran ventilación cruzada.

Tarapoto, cidade na selva e a montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

De alí dirixímonos ao baixo Huallaga, onde puiden apreciar unha das paisaxes máis fermosas do meu país: unha masa de auga serpeante que suca dúas murallas cheas de verde, nas que a escala do humano desaparece ante a inmensidade da natureza. Shapaja é un pequeno pobo que está nun dos remansos das montañas, alí vive a familia da señora do arq. da Aguia que nos recibiu con especial cariño e atención, como só saben facelo as persoas que viven no interior, onde a calma e o compartir son máis importantes que calquera outra variable citadina. Alí tomei un riquísimo aguadito de galiña, que me fixo recordar aquel que décadas antes tomase na casa rural do tío avó dun dos meus mellores amigos no val do Colca.

O tempo apremábanos e segundo os locais non podiamos regresar a Lima sen visitar o eco-hotel Puma Rinri, intelixentemente situado entre a estrada e o río. Un proxecto cuxa maior calidade é a simpleza e o ter sabido aproveitar a tecnoloxía e materiais locais para construír un lugar sumamente acolledor e no que apetece descansar. Non se necesita máis para gozar de tan fermosa paisaxe.

Con ese broche pechamos a nosa viaxe, non sen deixar de comprar unhas barras de chocolate e café para levar á casa.

Tarapoto, cidade na selva e a montaña | Fotografía: Aldo Facho Dede

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor do Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad

Lima · xuño 2013

Aparato crítico | Miquel Lacasta CodorniuAparato crítico | Miquel Lacasta CodorniuCritical device | Miquel Lacasta Codorniu

Aparato Crítico

«Sin embargo, al hacer arquitectura, nos proponemos algo. La arquitectura es un esfuerzo por ser. Es un esfuerzo por hacer visible aquello que no lo es: los pensamientos. Un pensamiento, como un sentimiento, es algo que pertenece al mundo de lo indeterminado, al mundo que no ha tomado forma todavía. Hacer visible algo es darle forma, pensando que lo que se ve existe. De este modo, al dibujar la distancia entre lo que las cosas son y lo que quisieran ser, los actos sobre la materia sí tienen voz. Pero para ello hace falta una conciencia intelectual de la materia o, dicho de otra forma, fe en la arquitectura. Y ésta no existe sin confianza en la materia: confianza en que su modo de hacerse presente, su modo de ser, es capaz de sombrear lo posible, pero también transmitirnos lo lejano de la vida. No hay arquitectura sin confianza en la materia; en su capacidad de ser, inesperadamente y por sí misma, más de lo que nosotros quisiéramos. Porque es esto, y no nuestra voluntad, lo que quedará«.1

Tomo prestado este fragmento de un texto de Luís Moreno Mansilla con la absoluta fascinación que provoca el evocar en apenas 10 líneas, aquello que en esencia pienso que es la arquitectura. Admirable.

También es un homenaje a un hombre tranquilo y sensible capaz de entender la arquitectura en un mundo nervioso e irascible. Por último, debo confesar, que hago así explicito uno de aquellos espacios intangibles en los que desaparecer cuando el exceso de ruido se hace insoportable: los textos delicados de Mansilla, sus ideas fronterizas, suaves y rotundas a la vez. Este espacio, poblado de palabras, oraciones e ideas, es un refugio donde hacer un pulso con lo importante, con lo determinante, con el corazón de una disciplina poliédrica que atiende tanto a lo sensitivo como a lo mecánico, a lo visceral como a lo técnico, a lo humano como a lo urbano, a lo natural como a lo artificial, a lo bello como a lo siniestro.

Toda esta introducción intenta apaciguar el exceso de exabruptos que rodean ciertas discusiones acerca de la supuesta muerte de la crítica de la arquitectura. Nunca surgen desde este blog cuestiones relacionadas con la actualidad y tampoco hoy va a ser una excepción. El supuesto fin de ciclo de la crítica arquitectónica lleva décadas anunciándose, como si una corte de arcángeles anunciara el fin de mundo. Y sin embargo, coincido con muchos otros, que contrariamente a la defunción, pienso en la necesidad de un revigorizante definitivo.

Por eso he vuelto a visitar uno de mis refugios predilectos. Este pequeño fragmento de lucidez hecha texto, quizás pueda dar alguna clave acerca de la necesidad revigorizante a la que antes aludía.

Para empezar, la arquitectura es un esfuerzo por ser. Es decir, la arquitectura no es en tanto que realidad, sino que en tanto que acción. No es en tanto que resultado, sino que en tanto que proceso. Por tanto la arquitectura es un devenir, una secuencia multidimensional que no acaba nunca, que opera e interactúa con diferentes capas de la realidad. Una de esas capas es sin duda el espíritu crítico, la reflexión razonada que surge al valorar tanto positiva, como negativamente una obra de arquitectura, sea esta construida, proyectada o meramente escrita.

Ahondando: la arquitectura es un esfuerzo por hacer visible aquello que no lo es: los pensamientos. La arquitectura no es un edificio entonces, es un pensamiento que adquiere diferentes acabados. Uno, y el más común, puede ser el de un edificio. Otro puede ser el de un barrio entero o una ciudad, otro el de un texto, una película, un dibujo, una maqueta… La arquitectura es un pensamiento formalizado. Nada mejor que aportar. Nada que objetar. Ciertamente, la arquitectura, apoyada en un relato que deshilacha el porqué las formas del pensamiento adquieren tal o cual resolución, va forjando una construcción eminentemente intelectual, es decir, realizada con el intelecto. ¿Es un texto arquitectura?

Hacer visible algo es darle forma, pensando que lo que se ve, existe. Y la forma, todos lo sabemos ya, se puede dar a través de un edificio, o a través de un texto. De hecho, podría llegar a decirse que la forma de un texto tiene ganado el valor de la independencia, en relación a la forma de un edificio. En un texto crítico sobre arquitectura, solamente existe el arquitecto y la obra. No hay intermediación. En un edificio los actores que intervienen en su constitución, hacen que los procesos sean mucho más complejos y abigarrados. En cierto sentido, un texto es arquitectura directa, mientras que un edificio es arquitectura mediada.

Me gusta la idea que se desliza al final de la frase. …pensando que lo que se ve, existe. Hoy día me parece muy pertinente esta pequeña aclaración. ¿Cuánto de lo que vemos no existe? Sería un tema de largo debate e intensa discusión.

De este modo, al dibujar la distancia entre lo que las cosas son y lo que quisieran ser, los actos sobre la materia sí tienen voz. Pero para ello hace falta una conciencia intelectual de la materia o, dicho de otra forma, fe en la arquitectura. Aquí se ponen de relieve dos aspectos diferenciales entre el acto de proyectar en arquitectura mediante el dibujo, y el acto de proyectar arquitectura con las palabras. En ambos casos la presencia de la materia, y de una inquebrantable fe en la arquitectura, se hacen evidentes. En el caso de proyectar un edificio, la materia cobra voz, dice Mansilla, es decir, las herramientas proyectuales de la arquitectura son capaces de dar voz a la materia. En el caso del texto, la voz es más que evidente, pero ¿la materia? La materia de un texto crítico de arquitectura es el relato.

Hoy podemos seguir construyendo arquitectura con materias mudas y referencias vacías, pero es evidente que la sociedad ya se ha dado cuenta del tremendo engaño que ocurre cuando la arquitectura no va acompañada de un relato coherente, profundo y arraigado en su tiempo.

La materia de un texto, es la voz del relato de la arquitectura.

No hay arquitectura sin confianza en la materia; Nada más claro. Confianza en la materia, la densidad, la estructura física de la arquitectura, pero también confianza en el relato, la estructura intelectual de la misma. Una arquitectura que adquiere la forma de un edificio concreto es un aparato lógico, tan lógico como la fuerza de la gravedad o el peso del hormigón. Una arquitectura que adquiere la forma de un texto, desarrolla un aparato crítico. Tan necesario este último como el aparato lógico que sustenta las decisiones tomadas en un edificio específico.

En resumen, si asumimos que habrá arquitectura mientras existan edificio, mientras las ciudades sean, de la misma manera hay que asumir que habrá critica de la arquitectura mientras hay la necesidad de construir relatos.

O dicho de otro modo, la arquitectura y la crítica de la arquitectura son inevitables. Por más ímpetu que se ponga en enterrar la arquitectura, en hacerla desaparecer, esta surge en cada proyecto, ni que sea en términos potenciales. Otro tanto ocurre con la crítica. Por más que queramos jugar a Jack el Destripador con el aparato crítico de la arquitectura, este, cual invasor del espacio, vuelve a surgir en cada lectura, en cada texto, en cada porción de realidad urbana con la que nos topamos.

Porque es esto, y no nuestra voluntad, lo que quedará.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto
Barcelona, octubre 2013

Notas
1 Mansilla, Luís Moreno. Apuntes de Viaje al Interior del Tiempo, Ed. Fundación Caja de Arquitectos, Barcelona, 2001

Sesiones perdidas | Borja López Cotelo

Nunca me ha gustado mirarme al espejo. Enfrentado a mí mismo, despojado de toda máscara, descubro cicatrices que el pudor esconde, defectos que la condescendencia ajena evita en cada conversación.

Viajar por Galicia para ver su arquitectura me obliga a un ejercicio análogo.

Es una sensación extraña; acompañar en el viaje a quien viene de lejos, a quien apenas ha cumplido veinte años1. Ver lo ya visto, ver con otros ojos.

Por eso anoté sobre la marcha lo que tal vez nunca se diría.

Las sesiones perdidas2.

Fellini | Fuente: circulobellasartes.com

Es importante escribir para no olvidar las cosas; escribir como quien hace la lista de la compra3. Recordar ese sábado, ese faro4visto en La Coruña; recordar sus galerías, los castillos que defendieron su bahía, las murallas que abrazaron una plaza fuerte cuya morfología ha sido desfigurada en su pugna con la mar5. No olvidar, por supuesto, a Manuel Gallego y esa calle que es museo pero también es ciudad, ambigüedad tan gallega en la que nos gusta reconocernos.

La Coruña

Escribir es inevitable si viajamos a Compostela6un domingo soleado de marzo. La visita es siempre una mezcla de obligación y placer, como ir a casa de ese abuelo que nos explica de dónde venimos: entrar en la catedral7, divisar desde sus cubiertas la plaza del Obradoiro -no olvidar que eso significa taller-, la Quintana de Mortos y la de Vivos, Platería y Azabachería; reconocer la Corticela y, más allá, el muro ciclópeo y excesivo de San Paio de Antealtares.

Tomar el sol, fugazmente, sobre las losas de granito.

Anotar que, no demasiado lejos de la catedral, encontramos ese parque irónicamente llamado de Vista Alegre8, y que más tarde visitamos la Vaquería, conjunto residencial proyectado por Víctor López Cotelo en una antigua curtiduría. Caminar por él es entender por qué la arquitectura no puede ser explicada, por qué es necesario experimentarla; es percibir una comprensión profunda del lugar, una manipulación precisa de la topografía, una extraordinaria sensibilidad en el tratamiento de la vegetación, una arquitectura capaz de valorar el espacio entre las piezas -ese aire que respiramos- antes que la apariencia de cada una de ellas. La Vaquería ha sido construida tras haber aprendido del modo en que Galicia ha humanizado su paisaje durante siglos: sus muros admiten la pátina porque aluden al tiempo y la memoria, a aquello que sabemos sin darnos cuenta y conforma nuestro subconsciente colectivo. López Cotelo -el otro López Cotelo- ha sido capaz de construir un pedazo de Galicia en Galicia9. Eso no es sencillo.

Esa noche visitamos la Ciudad de la Cultura.

Conjunto residencial en la Vaquería Carme de Abaixo, Santiago de Compostela. Víctor López Cotelo

El lunes por la mañana no fui capaz de escribir mientras hablaba Andrés Fernández-Albalat; preferí abrir bien los ojos y esforzarme en memorizar cada una de sus palabras. Luego, en el autobús, me invadió esa sensación que debió invadir a quienes vieron a Hendrix interpretar el himno en Woodstock:

‘¿Sabes, hijo? Ese día, yo estuve allí’.

Horas más tarde tomé un puñado de notas en Bueu, en el mismo lugar que Ramón Vázquez Molezún construyó una casa en 1969 y la bautizó A Roiba. Al entrar, recordé una experiencia personal: hace años, un cliente rechazó una propuesta para su vivienda; argumentó que, cuando uno ve un dormitorio, piensa en follar; y que él, en ese dormitorio, no se imaginaba follando. Fue una enorme lección de arquitectura. En A Roiba uno se imagina a quien la habita follando, y riendo, y llorando; se imagina días buenos y días malos; se imagina tardes de julio subiendo desde la playa, tirando de la trampilla; se imagina  el picor en la espalda cuando la sal del mar reviste la piel, se imagina el resol de septiembre colándose en la habitación de la planta superior.

No pude evitar pensar en una paradoja: en sus sesenta y siete metros cuadrados cabe mucha más vida que en las catorce hectáreas de la ciudad de la cultura. Quizá porque esa casa minúscula, como Andrés Fernández-Albalat aquella misma mañana, nos habló del tiempo10.

Casa A Roiba.1969. Ramón Vázquez Molezún

Luego volvimos a La Coruña. De camino, mientras veía llover, pensé que alguno de quienes esta vez se asomaron al noroeste volverá a Galicia. Quizá entonces irá más allá, más al oeste, hasta Fisterra. Hasta el punto donde acaba la tierra. Y allí comprenderá que Galicia no es el fin de la tierra sino el centro del mar.

Eso nos lo reveló alguien que vino de fuera y nos enseñó a mirarnos al espejo.11

Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
A Coruña. abril 2013

Notas:

1. Escribo este artículo tras un viaje a Galicia realizado con alumnos de segundo curso de la ETSAM. No pretende ser un inventario de lugares visitados ni de experiencias vividas, sino un conjunto de anotaciones rápidas, de ideas inconexas y fragmentarias que se podían haber perdido para siempre. Quizá, incluso, eso habría sido lo más apropiado.
2. Sí, Ferreiro, te he vuelto a robar un título.
3. Pietilä secundaría esta afirmación. Sin duda.
4. Mi padre me prohíbe taxativamente llamarle torre. Tal vez porque él creció en la calle del faro, desde la que -antes de que la especulación devorase el barrio de Monte Alto- se veía la misma luz que guiaba a los marineros.
5. Hemingway me prohíbe taxativamente referirme a la mar en masculino. La mar es lo correcto pues es así como ‘le dicen en español cuando la quieren’, afirma el americano en El viejo y el mar.
6. A esa ciudad cuya etimología, campus stelae, me hace recordar a Borges: ‘¿Cuándo comenzó a verse la noche?… para eso ha sido menester muchas vigilias de pastores y de astrólogos y de navegantes y una religión que lo ubicase a Dios allá arriba…’ (Jorge Luis Borges, El tamaño de mi esperanza)
7. La visitamos tras haber escuchado a Arturo Franco Taboada explicarnos su génesis, tras haber visto esos dibujos que infectaron nuestra mirada y nos convencieron de que el  parteluz del Pórtico de la Gloria es un apeo. También tras haber asistido, ya noche cerrada, a una charla de Carlos Pita que osciló entre la tectónica de la construcción y las hazañas sexuales de Luis Miguel Dominguín.
8. Fue una experiencia volver a visitar el edificio de la SGAE, esa ridícula vindicación de los fuegos artificiales. Porque la diferencia entre esa obra y la arquitectura es exactamente la misma que existe entre artillería y pirotecnia.
9. Tanto en la Vaquería como en Pontesarela y Caramoniña, Víctor López Cotelo contó con la confianza del promotor José Otero Pombo, quien sigue peleando por sacar adelante varios proyectos de recuperación de antiguas edificaciones en el cauce del Sarela. Su tozudez me hace pensar en la importancia del cliente en ese proceso largo y tedioso que los arquitectos llamamos proyecto.
10. Tal vez por eso, todo lo que vimos después pareció menos interesante. Tampoco nos importó demasiado el Pritzker a Toyo Ito. El clímax de la visita había estado allí, en Beluso, y de un modo u otro todos lo percibimos. Sólo faltaba comer, beber -esta vez sí, mucho- y dejar que cada uno volviera a su casa.
11. Quien nos legó esta interpretación de Galicia fue el antropólogo sueco Stefan Mörling, ilustre habitante de O Morrazo durante cuatro décadas.

La ciudad es de todosA cidade é de todosThe city is of all

0

«Si la proclama de que la ciudad debe ser para todos resulta necesaria es porque se olvida con frecuencia la justificación última de nuestro oficio: que la arquitectura no es sino la manifestación de un conocimiento que ha de ser solidario y generoso. La obra de Paulo Mendes da Rocha es intensa y arriesgada, tanto por su materialidad como por sus planteamientos estructurales. Pero en esta selección de entrevistas descubrimos que, para él, lo más importante no son los edificios sino la técnica en cuanto sabiduría ante la naturaleza, la observación como herramienta crítica y la inteligencia como el más sensible instrumento de análisis en torno a lo humano, la ciudad y la casa. La arquitectura viene después, pero si la ciudad no es de todos, si la arquitectura no nos lo demuestra, entonces, no es nada.»

José María García del Monte.

Paulo Mendes da Rocha pasó su niñez entre la casa de sus abuelos maternos en la ciudad de Vitória —la capital portuaria de Espírito Santo donde nació en octubre de 1928— y la isla de Paquetá, en aguas de la bahía de Guanabara, en Río de Janeiro, a la sazón capital del país y lugardonde residía la familia Mendes da Rocha. En 1940, la familia del arquitecto se instaló en la ciudad de São Paulo, en cuya universidad — Universidad de São Paulo— su padre, Paulo Menezes Mendes da Rocha, había sido nombrado catedrático de Recursos Navales y Portuarios de la Escuela Politécnica, institución que Mendes da Rocha padre dirigió entre 1943 y 1947. Sin salir de São Paulo, Mendes da Rocha hijo terminó en 1954 sus estudios de arquitectura, en la Universidad Mackenzie, y empezó a labrarse una sólida carrera proyectando casas, escuelas, edificios de apartamentos, museos, muebles, escenografías teatrales y varios proyectos urbanísticos. Poco después de titularse en la universidad, Mendes da Rocha ganó el concurso nacional para la construcción del centro deportivo del Club Atlético Paulistano. Este trabajo le valió el reconocimiento del público y el gran premio de la VI Bienal de São Paulo, en 1961. En 1968, el arquitecto ganó el concurso nacional para la construcción del pabellón brasileño de la Exposición Universal de Osaka de 1970 y en 1969 viajó a esa ciudad para seguir de cerca el desarrollo de las obras. Entre otros galardones de carácter internacional, Mendes da Rocha es miembro honorario del Colegio de Arquitectos de Lisboa, ha recibido el premio de la Fundación Mies van der Rohe por su proyecto para la Pinacoteca de São Paulo y en 2000 fue elegido para representar a Brasil en la Bienal de Venecia. En 2006, recibió el Premio Pritzker. En paralelo a su trabajo en el estudio, Paulo ingresó en el mundo académico a mediados de la década de 1960 de la mano de su buen amigo Vilanova Artigas, uno de los arquitectos más destacados de Brasil. Ambos arquitectos dieron un nuevo impulso a la Escuela de Arquitectura de la Universidad de São Paulo con un enfoque social y humanístico que tendría una gran influencia en las generaciones venideras de arquitectos y artistas.

«Se a proclama de que a cidade debe ser para todos resulta necesaria é porque se esquece con frecuencia a xustificación última do noso oficio: que a arquitectura non é senón a manifestación dun coñecemento que ha de ser solidario e xeneroso. A obra de Paulo Mendes dá Rocha é intensa e arriscada, tanto pola súa materialidade coma polas súas formulacións estruturais. Pero nesta selección de entrevistas descubrimos que, para el, o máis importante non son os edificios senón a técnica en canto sabedoría ante a natureza, a observación como ferramenta crítica e a intelixencia como o máis sensible instrumento de análise en torno ao humano, a cidade e a casa. A arquitectura vén despois, pero se a cidade non é de todos, se a arquitectura non nolo demostra, entón, é nada.»

José María García del Monte.

Paulo Mendes da Rocha pasou a súa nenez entre a casa dos seus avós maternos na cidade de Vitória -a capital portuaria de Espírito Santo onde naceu en outubro de 1928- e a illa de Paquetá, en augas da baía de Guanabara, en Río de Janeiro, daquela capital do país e lugardonde residía a familia Mendes dá Rocha. En 1940, a familia do arquitecto instalouse na cidade de São Paulo, en cuxa universidade – Universidade de São Paulo- o seu pai, Paulo Menezes Mendes dá Rocha, fora nomeado catedrático de Recursos Navais e Portuarios da Escola Politécnica, institución que Mendes dá Rocha pai dirixiu entre 1943 e 1947. Sen saír de São Paulo, Mendes da Rocha fillo rematou en 1954 os seus estudos de arquitectura, na Universidade Mackenzie, e empezou a labrarse unha sólida carreira proxectando casas, escolas, edificios de apartamentos, museos, mobles, escenografías teatrais e varios proxectos urbanísticos. Pouco despois de titularse na universidade, Mendes dá Rocha gañou o concurso nacional para a construción do centro deportivo do Club Atlético Paulistano. Este traballo valeulle o recoñecemento do público e o gran premio da VI Bienal de São Paulo, en 1961. En 1968, o arquitecto gañou o concurso nacional para a construción do pavillón brasileiro da Exposición Universal de Osaka de 1970 e en 1969 viaxou a esa cidade para seguir de preto o desenvolvemento das obras. Entre outros galardóns de carácter internacional, Mendes da Rocha é membro honorario do Colexio de Arquitectos de Lisboa, recibiu o premio da Fundación Mies van der Rohe polo seu proxecto para a Pinacoteca de São Paulo e en 2000 foi elixido para representar a Brasil na Bienal de Venecia. En 2006, recibiu o Premio Pritzker. En paralelo ao seu traballo no estudo, Paulo ingresou no mundo académico a mediados da década de 1960 da man do seu bo amigo Vilanova Artigas, un dos arquitectos máis destacados de Brasil. Ambos os dous arquitectos deron un novo impulso á Escola de Arquitectura da Universidade de São Paulo cun enfoque social e humanístico que tería unha grande influencia nas xeracións vindeiras de arquitectos e artistas.

«If the proclamation of which the city must be for all turns out to be necessary it is because one forgets often the last justification of our trade: that the architecture is not but the manifestation of a knowledge that has to be solidary and generous. Paulo Mendes da Rocha’s work is intense and risky, both for his materiality and for his structural expositions. But in this selection of interviews we discover that, for him, the most important thing it are not the buildings but the technology in wisdom before the nature, the observation as critical tool and the intelligence as the most sensitive instrument of analysis concerning the human thing, the city and the house. The architecture comes later, but if the city is not of all, if the architecture us does not demonstrate it, at the time, it is not at all.»

José María García del Monte.

Paulo Mendes da Rocha spent his childhood between the house of his mother grandparents in Vitória’s city – the Espírito Santo’s port capital where it was born in October of 1928-and Paquetá’s island, in waters of Guanabara’s bay, in Rio de Janeiro, to the cardinal season of the country and lugardonde the family was residing Mendes da Rocha. In 1940, the family of the architect established itself in São Paulo’s city, in whose university – São Paulo’s University – his father, Paulo Menezes Mendes gives Rocha, he had been nominated a professor of Naval and Port Resources of the Technical School, institution that Mendes da Rocha father directed between 1943 and 1947. Without going out of São Paulo, Mendes da Rocha son finished in 1954 his studies of architecture, in the University Mackenzie, and a solid career started being worked projecting houses, schools, buildings of apartments, museums, furniture, theatrical sceneries and several urban development projects. Soon after being entitled in the university, Mendes da Rocha gained the national contest for the construction of the sports center of the Athletic Club Paulistano. This work cost him the recognition of the public and the great prize of the Biennial show VI São Paulo’s, in 1961. In 1968, the architect gained the national contest for the construction of the Brazilian pavilion of the Universal Exhibition of Osaka of 1970 and in 1969 it travelled to this city to follow closely the development of the works. Between other awards of international character, Mendes da Rocha is an honorary member of the Architects’ College of Lisbon, the prize of the Foundation has got Mies van der Rohe for his project for São Paulo’s Art gallery and in 2000 it was chosen to represent Brazil in the Biennial show of Venice. In 2006, it received the Prize Pritzker. In parallel to his work in the study, Paulo joined the academic world in the middle of the decade of 1960 of the hand of his good friend Vilanova Artigas, one of the architects most distinguished from Brazil. Both architects gave a new impulse to the School of Architecture of São Paulo’s University with a social and humanistic approach that would have a great influence in the future generations of architects and artists.

Entrevista a Jesús GranadaEntrevista a Jesús GranadaInterview Jesús Granada

0

Más de 30.000 fotografías ilustran la carrera profesional de Jesús Granada, un fotógrafo de arquitectura jienense, afincado en Sevilla, que ha trabajado para más de 400 arquitectos españoles y ha publicado sus trabajos en revistas de prestigio dentro del sector como El Croquis, Casabella, Taschen o Icon, entre unas 300 editoriales de 25 países. Arquitecto de formación, dice que encontró en la fotografía placeres más cercanos a su personalidad. En prensa, sus trabajos han llegado a rotativos internacionales como Il Corriere o el New York Times. Desde que en 1999 comenzó en este oficio se marcó una misión: enseñar al mundo la calidad del paisaje cultural y natural de Andalucía y el talento de los arquitectos andaluces.

http://youtu.be/vMQQPIzcbMM

Máis de 30.000 fotografías ilustran a carreira profesional de Jesús Granada, un fotógrafo de arquitectura jienense, afincado en Sevilla, que traballou para máis de 400 arquitectos españois e publicou os seus traballos en revistas de prestixio dentro do sector como El Croquis, Casabella, Taschen ou Icon, entre unhas 300 editoriais de 25 países. Arquitecto de formación, di que encontrou na fotografía praceres máis próximos á súa personalidade. En prensa, os seus traballos chegaron a rotativos internacionais como Il Corriere ou o New York Times. Dende que en 1999 comezou neste oficio marcouse unha misión: ensinar ao mundo a calidade da paisaxe cultural e natural de Andalucía e o talento dos arquitectos andaluces.

More than 30.000 photographies illustrate the professional career of Jesus Granada, a photographer of architecture jienense, bought property in Seville, which has worked for more than 400 Spanish architects and it has published his works in magazines of prestige inside the sector as The Sketch, Casabella, Taschen or Icon, between approximately 300 publishing houses of 25 countries. Architect of formation, says that he found in the photography pleasures nearer to his personality. In press, his works have come to rotary international as Il Corriere or the New York Times. Since in 1999 it began in this trade a mission was marked: to teach to the world the quality of the cultural and natural landscape of Andalusia and the talent of the Andalusian architects.