Inicio Blog Página 108

Al Borde de la Crítica. 2014-2015Ao bordo da Crítica. 2014-2015At the edge of the Critique. 2014-2015

Roca, en colaboración con la Escuela Politécnica Superior CEU San Pablo, organiza el ciclo de jornadas ‘Al borde de la crítica’, que tiene como objetivo reflexionar sobre la teoría y crítica arquitectónica de la mano de prestigiosos profesionales del sector. Estas jornadas se celebrarán del 7 de octubre de 2014 al 25 de marzo de 2015 en el Roca Madrid Gallery.

‘Al borde de la crítica’ se configura como un espacio de debate plural para incentivar el diálogo, acercar posiciones y configurar nuevos escenarios en el controvertido ámbito de la crítica arquitectónica. El ciclo, compuesto por cuatro jornadas en formato mesa redonda, está comisariado por los arquitectos Beatriz Villanueva, Francisco Javier Casas y Santiago de Molina.

Francisco Javier Casas explica que «en los últimos años la crítica de arquitectura casi ha eludido por completo su papel más comprometido e incómodo para elegir un camino en el que sólo se muestra la selección de obras y autores escogida por los editores de revistas y comisarios”.  En ese sentido, Casas afirma: “Ahora más que nunca es necesario dar cabida nuevamente a espacios libres de influencias donde pueda exponerse, no ya el proyecto de arquitectura como objeto a adorar, sino los contextos y las contradicciones que la propia arquitectura contiene».

El ciclo se iniciará el 7 de octubre con la jornada titulada “Curate or die” que tratará de las transferencias que se producen entre las exposiciones y la actividad curatorial como ejercicio de la crítica de arquitectura. Este acto, que estará moderado por Jesús Donaire, profesor asociado de la ETSAM y comisario de JAE y Domusae, contará con la presencia de Terence Riley, arquitecto fundador del estudio de arquitectura K/Y, exdirector del departamento de arquitectura del MOMA y del Miami Art Museum; Martha Thorne, directora ejecutiva del Premio Pritzker de Arquitectura y vicedecana asociada de Relaciones Exteriores del IE School of Architecture and Design de Madrid; Mauricio Bertet, profesor de la Escuela Politécnica Superior CEU San Pablo; y Maite Muñoz, profesora de la ETSAM y autora de múltiples libros, entre los cuales destaca La Desintegración Estilística de la Arquitectura Contemporánea.

‘Al borde de la crítica’ recoge el testigo de las jornadas homónimas que tuvieron lugar durante 2013.

AGENDA:

1ª jornada: 7/10/14 – ‘Curate or Die’ (mesa redonda en inglés)

Terence Riley

Maite Muñoz

Martha Thorne

Mauricio Bertet

Moderador: Jesús Donaire

Inscripción

2ª jornada: 5/11/14 – ‘Postcrítica’

Juan Antonio Cortés

Jaume Prat

Eduardo de la Peña

Moderador: por determinar.

3º jornada: 25/2/15 – ‘De la hemeroteca a la biblioteca’

David Cohn

Alicia Guerrero Yeste

Antonio Miranda,

Moderador: Juan García Millán

4º jornada: 25/3/15 – ‘La muerte de la crítica’ (mesa redonda en inglés)

Panayotis Tournikiotis

Josep Mª Montaner

Auxi Gálvez

Moderador: Nicolás Maruri

Para obtener más información:
Tel. 900 10 32 52
info.madridgallery@roca.net

Rocha, en colaboración coa Escola Politécnica Superior CEU San Pablo, organiza o ciclo de xornadas ‘ao bordo da crítica’, que ten como obxectivo reflexionar sobre a teoría e crítica arquitectónica da man de prestixiosos profesionais do sector. Estas xornadas celebraranse do 7 de outubro de 2014 ao 25 de marzo de 2015 no Rocha Madrid Gallery.

‘Ao bordo da crítica’ configúrase como un espazo de debate plural para incentivar o diálogo, achegar posicións e configurar novos escenarios no controvertido ámbito da crítica arquitectónica. O ciclo, composto por catro xornadas en formato mesa redonda, está comisariado polos arquitectos Beatriz Villanueva, Francisco Javier Casas e Santiago de Molina.

Francisco Javier Casas explica que «nos últimos anos a crítica de arquitectura case eludiu por completo o seu papel máis comprometido e incómodo para elixir un camiño no que só se mostra a selección de obras e autores escollida polos editores de revistas e comisarios». Nese sentido, Casas afirma: «Agora máis que nunca é necesario dar cabida novamente a espazos libres de influencias onde poida expoñerse, non xa o proxecto de arquitectura como obxecto a adorar, senón os contextos e as contradicións que a propia arquitectura contén».

O ciclo iniciarase o 7 de outubro coa xornada titulada «Curate or die» que tratará das transferencias que se producen entre as exposicións e a actividade curatorial como exercicio da crítica de arquitectura. Este acto, que estará moderado por Jesús Donaire, profesor asociado da ETSAM e comisario de JAE e Domusae, contará coa presenza de Terence Riley, arquitecto fundador do estudo de arquitectura K/Y, exdirector do departamento de arquitectura do MOMA e do Miami Art Museum; Martha Thorne, directora executiva do Premio Pritzker de Arquitectura e vicedecana asociada de Relacións Exteriores do IE School of Architecture and Design de Madrid; Mauricio Bertet, profesor da Escola Politécnica Superior CEU San Pablo; e Maite Muñoz, profesora da ETSAM e autora de múltiples libros, entre os cales destaca La Desintegración Estilística de la Arquitectura Contemporánea.fesora de la ETSAM y autora de múltiples libros, entre los cuales destaca La Desintegración Estilística de la Arquitectura Contemporánea.

‘Ao bordo da crítica’ recolle a testemuña das xornadas homónimas que tiveron lugar durante 2013.

AXENDA:

1ª xornada: 7/10/14 – ‘Curate or Die’ (mesa redonda en inglés)

Terence Riley

Maite Muñoz

Martha Thorne

Mauricio Bertet

Moderador: Jesús Donaire

Inscripción

2ª xornada: 5/11/14 – ‘Postcrítica’

Juan Antonio Cortés

Jaume Prat

Eduardo de la Peña

Moderador: por determinar.

3º xornada: 25/2/15 – ‘De la hemeroteca a la biblioteca’

David Cohn

Alicia Guerrero Yeste

Antonio Miranda,

Moderador: Juan García Millán

4º jornada: 25/3/15 – ‘La muerte de la crítica’ (mesa redonda en inglés)

Panayotis Tournikiotis

Josep Mª Montaner

Auxi Gálvez

Moderador: Nicolás Maruri

Para obtener más información:
Tel. 900 10 32 52
info.madridgallery@roca.net

Roca, in collaboration with the Escuela Politécnica Superior CEU San Pablo, organizes the cycle of days ‘At the edge of the critique’, that has as aim think about the theory and architectural critique of the hand of prestigious professionals of the sector. These days will celebrate from October 7, 2014 to March 25, 2015 in the Roca Madrid Gallery.

‘At the edge of the critique’ it is formed as a space of plural debate to stimulate the dialog, to bring positions over and to form new scenes in the controversial area of the architectural critique. The cycle composed by four days in format round table, is comisariado for the architects Beatriz Villanueva, Francisco Javier Casas and Molina’s Santiago.

Francisco Javier Casas makes clear that «in the last years the critique of architecture almost has eluded completely his more awkward and inconvinient paper to choose a way in the one that only shows himself the selection of works and authors chosen by the publishers of magazines and commissioners». In this sense, Houses it affirms: «Now more that it is never necessary to give content again to free spaces of influences where it could be exposed, not already the project of architecture as object to adoring, but the contexts and the contradictions that the own architecture contains».

The cycle will begin on October 7 with the qualified day “Curate or die” that will treat of the transfers that they take place between the exhibitions and the activity curatorial as exercise of the critique of architecture. This act, which will be moderated by Jesus Donaire, associate teacher of the ETSAM and commissioner of JAE and Domusae, will possess the presence of Terence Riley, founding architect of the study of architecture K/Y, exdirector of the department of architecture of the MOMA and of the Miami Art Museum; Martha Thorne, executive director of the Prize Pritzker of Architecture and vicedecana associated of Exterior Relations of the IE School of Architecture and Design of Madrid; Mauricio Bertet, teacher of the Technical Top School CEU San Paul; and Maite Muñoz, teacher of the ETSAM and authoress of multiple books, between which stands out The Stylistic Disintegration of the Contemporary Architecture.

‘At the edge of the critique’ there gathers the witness of the homonymous days that took place during 2013.

Schedule:

1ª day: 7/10/14 – ‘Curate or Die’ (Round table in English)

Terence Riley

Maite Muñoz

Martha Thorne

Mauricio Bertet

Moderator: Jesús Donaire

Inscription

2ª day: 5/11/14 – ‘Postcritique’

Juan Antonio Cortés

Jaume Prat

Eduardo de la Peña

Moderator: For determining.

3º day: 25/2/15 – ‘From the newspaper library to the library’

David Cohn

Alicia Guerrero Yeste

Antonio Miranda,

Moderator: Juan García Millán

4º day: 25/3/15 – ‘The death of the critique’ (Round table in English)

Panayotis Tournikiotis

Josep Mª Montaner

Auxi Gálvez

Moderator: Nicolás Maruri

To obtain more information:
Tel. 900 10 32 52
info.madridgallery@roca.net

Entrevista conmigo mismo | Borja López Cotelo

Abrí los ojos en aquella habitación de color amarillo. A mi alrededor, cientos de libros y cuadernos se apoyaban sobre muebles diseminados por la caótica estancia. Poe, Melville, Tolstoi o Maupassant se amontonaban en insólito equilibrio. El suelo estaba repleto de folios arrugados, víctimas sin duda de algún acceso de ira. Yo yacía sobre uno de esos hermoso divanes diseñados por Jeanneret y Perriand.

-Bien, caballero. Podemos empezar.

Volví la vista hacia el lugar de donde procedía la voz. En la penumbra vi un hombre relativamente joven, de cuyo cabello oscuro, abundante hasta el exceso y algo desordenado, se descolgaban dos pobladas patillas. Me sonreía.

-¿Está usted cómodo? –preguntó.

Mi interlocutor estaba sentado en una Fiberglass Chair, una de esas sillas que Charles y Ray Eames diseñaron en los años cincuenta. Fijé mi atención en su armónica curvatura, en las delicadas formas que había adquirido la fibra de vidrio para acomodarse al cuerpo humano. Una pieza original, concluí con cierto deleite. El hombre se incorporó lentamente y pude distinguir entonces su nariz, sus ojos y su boca. En una fracción de segundo, su rostro se delineó al completó. No podía creer lo que tenía ante mis ojos: ¡era yo mismo!

-Sí, no se preocupe –balbuceé.

Decidí no decir nada acerca de la extraña situación. Probablemente no fuese más que un sueño o una alucinación, y en caso contrario, ¿cómo iba a creerme ese hombre, ese otro yo? Preferí seguirle la corriente hasta averiguar qué clase de delirio me había llevado a la consulta de un psicoanalista que se había transmutado en mí mismo.

-Bien –dijo-. Así que ha venido usted a tratarse de esa molesta obsesión. Su rostro me resulta familiar…

-Tengo unos rasgos muy comunes –respondí tajante-. Estoy listo para comenzar el tratamiento.

-De acuerdo, caballero, aunque yo prefiero llamarlo entrevista. Comencemos. En primer lugar, querría que me describiese usted su primer recuerdo.

Respiré profundamente antes de entrar en el juego de ese hombre.

-Es difícil-dije-. Recuerdo unas chalanas apoyadas contra un muro, y una ensenada allí abajo… al otro lado, un campo cuya maleza invade el camino… El sol está bastante alto, hay un olor punzante a brea y barniz… Es todo bastante confuso… ¡Creo que será mejor que le haga un dibujo!

Recogí uno de los papeles del suelo, saqué unos rotuladores que llevaba en el bolsillo y tracé unas líneas. El psicoanalista tomaba apuntes y, de cuando en cuando, me dirigía miradas de desaprobación. Le mostré el esbozo.

El primo Ramón

-Parece que esto no funciona –dijo contrariado, tras un breve vistazo al boceto-. Probaremos con otro ejercicio. Concéntrese ahora, caballero, en su recuerdo más feliz, en su momento de mayor cercanía a la felicidad. Ponga todo su empeño en transmitirme esa idea de paraíso, haga un esfuerzo de abstracción y defínamelo con tanto detalle como sea posible.

-¡De acuerdo! –respondí con entusiasmo. A decir verdad, comenzaba a pasármelo bien- Me viene a la mente una mesa con dos cafés humeantes… Hay una brisa ligera y siento el olor de las hojas… distingo, sobre un plato, un pedazo de tarta y más allá unas migas por las que pelean dos pájaros de un rojo intenso. Podría asegurar que es Nueva York… ¡Pero yo nunca he estado en Nueva York! Todo vuelve a ser confuso…

Tras unos segundos, comencé a dibujar de nuevo para mostrar a ese hombre la imagen que se me había revelado como el paraíso. Al fin y al cabo, pensé, ¿quién mejor que otro yo para ayudarme a resolver la paradoja?

El primo Ramón

El disgusto de ese hombre parecía aumentar a medida que avanzaba la sesión. Me miró con severidad antes de agarrar con evidente irritación la hoja que le ofrecía y apoyarla en la mesilla que tenía a su lado -otro delicado mueble de Perriand, observé-. Acto seguido, se puso en pie y comenzó a hablar mientras caminaba en círculo por la habitación.

-Caballero, estoy dispuesto a ayudarle a superar esa rara aversión suya a las palabras, que ha derivado en una enfermiza querencia por el dibujo. Pero necesito una mayor cooperación por su parte…

Se sirvió un café y le dio un pequeño sorbo, con aire solemne. Me miró desde arriba durante unos segundos, esperando comprobar el efecto de sus palabras. A continuación, se dejó caer de nuevo en su silla:

-Tal vez sea más fácil si se concentra usted en una frase… -dijo pensativo- ¡Eso es! Dígame una cita que haya usted memorizado en algún momento de su vida y no haya sido capaz de apartar de su mente desde entonces. Todos tenemos unas cuantas.

-Desde luego –concedí-. Recuerdo una frase de Borges, esa que comienza: Un hombre se propone la tarea de dibujar el mundo…

-¡Por favor! –me interrumpió- ¡Evite hablar de dibujo! ¿Acaso no piensa usted en otra cosa? Leo en su currículum que ha estudiado arquitectura. Yo también… Vaya, y curiosamente, en las mismas fechas que usted…-observó pensativo- Puede que incluso hayamos coincidido.

Traté de evitar que se percatase de que éramos la misma persona. Cité con precipitación la primera frase sobre arquitectura que se me vino a la memoria:

-Recuerdo aquello que dijo el maestro Scarpa: Sólo puedo ver las cosas si las dibujo.

-¡Cállese! –exclamó- Es evidente que usted es un enfermo crónico… y, lo que es más grave, ha logrado que  vuelva a aflorar en mí esa misma obsesión –añadió con profundo abatimiento-. Sí, caballero: antes que usted, yo sufrí el azote de ese desvarío.

-No me lo puedo creer… -repliqué con falsa sorpresa.

-Sí. Aún conservo algunos dibujos de esos que antes coleccionaba de manera enfermiza. Mire este increíble dibujo de Piranesi.

Sacó de su bolsillo un puñado de hojas arrugadas. Las  separó, extendió una de ellas y, al punto, extendió su brazo hacia mí para mostrármela.

Le Carceri d´Invenzione, Giovanni Battista Piranesi

-En su momento llegué a poseer una considerable colección de dibujos de arquitectos rusos –continuó, melancólico-. Vea esta maravilla de Chernikhov, deléitese con el alarde de virtuosismo de Brodsky y Utkin…

Cycle Architecture of Bridges, Iakov Chernikhov
Wandering Turtle, Alexander Brodsky e Ilya Utkin

Durante unos segundos, ambos contemplamos extasiados las reproducciones que el psicoanalista había sacado de su bolsillo. El onírico paisaje de Brodsky se presentaba a nuestros ojos como respuesta al dramatismo de las carceri de Piranesi, mientras las audaces líneas de Chernikhov parecían a punto de rebelarse contra el estatismo del papel…

-Conservo también este otro dibujo de Cedric Price –continuó, sin apartar la vista de las hojas- Tenga, eche un vistazo.

Museum in Lincoln,Cedric Price

La fuerza sintética de esas escasas líneas captó mi atención como antes habían hecho las otras imágenes. Analicé con calma el boceto de Price, al tiempo que proclamaba su maestría a viva voz. El psicoanalista me miraba ahora con aprobación.

-Bien, caballero –dije-. Si he de ser sincero, yo también guardo en mi bolsillo algunas estampas.

En el acto, saqué unas hojas arrebujadas del bolsillo de mi pantalón. Había allí esbozos de Sverre Fehn, de Utzon y de Pietilä. Había incluso un dibujo de Sota y otro de Sáenz de Oíza que no recordaba haber guardado. Los examinó con detenimiento durante varios minutos hasta que, de pronto, me dijo:

-Si no le importa, me gustaría quedarme con esos dibujos que hizo al usted al inicio de la sesión… Por motivos estrictamente profesionales, por supuesto.

-Eso no es posible, caballero –respondí con firmeza- . Debo llevármelos. Resulta evidente que no es usted psicoanalista, así que buscaré un profesional que ponga remedio a esta locura.

En realidad, solo quería recuperar esos dibujos para añadirles un poco de color. Eso, pensé, mejoraría el resultado. Los cogí sin titubeos de la mesilla. El otro yo me miró, esbozando una sonrisa complaciente.

-Caballero –dijo con serenidad-, me temo que ni usted ni yo tenemos remedio.

Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
A Coruña. febrero 2014

La Cupola de Antonioni y Vitti | Jorge Gorostiza

Estado actual de la casa. Foto: Flickr

Jean Michel Frodon en su artículo «Venecia: del cine a la Bienal… de arquitectura», publicado en el último número de Caimán Cuadernos de Cine, escribe sobre la exposición Monditalia, incluida en la Bienal de Arquitectura de este año y su asombro ante «la revelación de la Cupola, la extraordinaria villa construida en secreto a mediados de los años sesenta por el arquitecto visionario Dante Bini para Antonioni y Monica Vitti en la Costa Paraíso de Cerdeña».

La verdad es que no conocía este edificio, ni sus circunstancias. Bini proyectó el edificio, según la Wikipedia en los años setenta, aunque hay otras fuentes donde lo datan en 1969 y también afirman que Bini construyó dos casas con forma de cúpula, lo que puede constatarse gracias al Google Maps, una más grande para el director y la otra para la actriz, que también vivieron separados en Roma, en dos pisos comunicados por una escalera que en el momento de su separación fue cerrada y sobre cuya huella la siguiente esposa de Antonioni colocó una alfombra que levantaba para enseñarle a los visitantes los rastros del anterior amor de su marido.

Volviendo a Cerdeña, la cúpula se construyó con hormigón armado, usando aire comprimido para levantarla, un sistema constructivo inventado por Bini, para hacer lo que denominó Binishells, y con el que ha hecho otras mil seiscientas de estos objetos en veinte países, alguna con un diámetro de cuarenta metros. Respecto a ésta, según cuenta Bini,

«Antonioni estaba obsesionado con el olor del mar, la materialidad de las rocas y con el aroma de la vegetación local».

En otro lugar se amplían los recuerdos de Bini, al parecer Antonioni le dijo:

«No quiero una casa, sino un espacio tridimensional»

añadiendo

«odio los apartamentos, quiero vivir en una escultura que esté escavada en la roca, que huela a la naturaleza circundante. La arquitectura no es sólo sombra y luz, debe ser también olor ¿Has probado a sentir el olor de una piedra?»

entonces tomó un trozo de granito rojo y lo acercó a la nariz del arquitecto, ya bastante confundido por su pregunta .

«Quiero una casa con olor a piedra. Con una cama que huela a enebro y quiero que haya un sonido» «¿Un sonido?»

preguntó Bini.

«Nunca había oído nada igual».

Antonionii le dijo entonces:

«Venga, escuche el sonido de las olas marinas. Mi casa debe tener dentro ese sonido. Quiero escuchar el viento que viene del mar».

Sería interesante saber si además de estas indicaciones «sensoriales». Antonioni influyó en algo más en el diseño del edificio y si estas influencias tuvieron alguna relación con sus películas y con su extraordinaria capacidad e inventiva para mostrar los espacios arquitectónicos y urbanos.

En la Cupola más grande se celebraron bastantes fiestas memorables, y es una lástima no haber podido asistir a alguna de ellas con un vermú seco en la mano y rodeado de gente interesante, pero cuando el director y la actriz se separaron fue abandonada, ahora está casi en ruinas y seguramente desaparecerá. Los edificios, aunque inanimados también tienen alma y han de sufrir los embates y desamores de sus animados propietarios.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, octubre 2014

Retratos a través de los ojos de un miope (IX) | epR

Don Alejandro daba liebres a quien le pedía gatos.

Sota, el arquitecto, construyó aulas que flotaban sobre un gimnasio, vació la fachada de un gobierno civil, suspendió miradores vítreos sobre una calle vestida de piedra.

Sota, el dibujante, garabateó edificios y rostros con líneas quebradizas, escasas, agonizantes.

Sota, el profesor, gallego y teimado, declinó pisar la universidad que le había negado una cátedra.

Don Alejandro encontraba hilarante la arquitectura, al contrario que la vida.

Retratos a través de los ojos de un miope (IX) epR Alejandro de la Sota fundación alejandro de la sota
Alejandro de la Sota | Fuente: Fundación Alejandro de la Sota

El primo Ramón
Malpica de Bergantiños, otoño de 2014

Remotos. Maratón de Arquitectura Chile – FinlandiaRemotos. Maratón de Arquitectura Chile – FinlandiaRemotos. Marathon of Architecture Chile – Finland

Durante los próximos 40 años, 3 billones de personas se mudarán a las ciudades. La  urbanización de Asia y los países conocidos como ‘Tercer Mundo’ ha sido uno de los sujetos relevantes en la arquitectura y la planificación urbana.

Cuando las ciudades crecen y la gente migra, se crean también áreas de territorio vacio. Estas áreas generan problemáticas tan complejas como el exceso de urbanización, en la medida que se vacían de población, se convierten en núcleos cuyo crecimiento decrece y finalmente quedan sin servicios, condenados al abandono, y a la desaparición de actividades, oficios, cultura y tradiciones.

En países como Chile la condensación de los servicios generan ciudades con complejos desafíos de crecimiento en un país con un extenso y rico territorio que comienza a generar zonas despobladas, los oficios, las tradiciones y las artesanías se van olvidando, también las cosas que nos son realmente propias y nos distinguen.  Cuando el mundo continúa en un patrón de crecimiento de mega ciudades y nuevas zonas económicas concentradas, aparecen nuevas áreas desarrolladas a pesar de su ubicación remota y su aislamiento. Quizás aún quede mucho por aprender, ¿Quizás sea tiempo de mirar hacia la periferia?

Chile y Finlandia se ubican en lugares remotos, son periferias alejadas de los centros de producción e innovación tanto de arquitectura, tecnologías, ideas y cultura REMOTOS,  quiere reflexionar respecto de lo que significa ser arquitecto en lugares tan remotos como nuestros países y ofrecer una mirada fresca a futuros proyectos y al futuro de la arquitectura, desde prácticas profesionales acotadas, y revisar la arquitectura mas reciente y distintiva de ambos países a través de sus arquitectos emergentes.

Alejados de los centros de producción, innovación, tecnología, cultura e ideas, REMOTOS, quiere reflexionar sobre lo que significa ser arquitecto en paises tan lejanos como Chile y Finlandia, y como esta distancia permite ofrecer una mirada fresca de cara al futuro de la arquitectura, revisando la arquitectura mas reciente y distintiva de nuestros paises a través de sus arquitectos emergentes. En un formato Maratón, a lo largo de un día intenso, revisaremos el trabajo de 12 prácticas profesionales de Finlandia y Chile, a través de 8 representantes nacionales y 4 oficinas finlandesas. Plazas limitadas. Evento gratuito, sin fines de lucro. Agradecemos una donación voluntaria. Es fácil, ingresa el monto que puedes donar en la casilla donación, puedes hacerlo con tarjeta de crédito, redcompra, webpay o transferencia bancaria. Sortearemos una sorpresa entre los donantes.

FECHA: 16.10.2014
HORA: 9.30 am- 21.00 pm
LUGAR: MUSEO NACIONAL DE BELLAS ARTES
DIRECCIÓN: Parque Forestal S/N Santiago de Chile
TELEFONO: +56 2 2499 1600
INFORMACIÓN E INSCRIPCION GRATUITA EN: https://welcu.com/remotos/remotos
EMAIL: remotos.chile@gmail.com
ORGANIZA: SKFANDRA, MARTTA LOUEKARI, PILAR PINCHART.

Durante os próximos 40 anos, 3 billóns de persoas mudaranse ás cidades. A urbanización de Asia e os países coñecidos como ‘Terceiro Mundo’ foi un dos suxeitos relevantes na arquitectura e a planificación urbana.

Cando as cidades crecen e a xente migra, créanse tamén áreas de territorio vacio. Estas áreas xeran problemáticas tan complexas como o exceso de urbanización, na medida que se baleiran de poboación, convértense en núcleos cuxo crecemento decrece e finalmente quedan sen servizos, condenados ao abandono, e á desaparición de actividades, oficios, cultura e tradicións.

En países como Chile a condensación dos servizos xeran cidades con complexos desafíos de crecemento nun país cun extenso e rico territorio que comeza a xerar zonas despoboadas, os oficios, as tradicións e as artesanías vanse esquecendo, tamén as cousas que nos son realmente propias e nos distinguen. Cando o mundo continúa nun patrón de crecemento de mega cidades e novas zonas económicas concentradas, aparecen novas áreas desenvolvidas a pesar da súa situación remota e o seu illamento. Quizais aínda quede moito por aprender, Quizais sexa tempo de mirar cara á periferia?

Chile e Finlandia sitúanse en lugares remotos, son periferias afastadas dos centros de produción e innovación tanto de arquitectura, tecnoloxías, ideas e cultura REMOTOS, quere reflexionar respecto do que significa ser arquitecto en lugares tan remotos como os nosos países e ofrecer unha mirada fresca a futuros proxectos e ao futuro da arquitectura, dende prácticas profesionais acoutadas, e revisar a arquitectura mais recente e distintiva de ambos os dous países a través dos seus arquitectos emerxentes.

Afastados dos centros de produción, innovación, tecnoloxía, cultura e ideas, REMOTOS, quere reflexionar sobre o que significa ser arquitecto en paises tan afastados como Chile e Finlandia, e como esta distancia permite ofrecer unha mirada fresca de cara ao futuro da arquitectura, revisando a arquitectura mais recente e distintiva dos nosos paises a través dos seus arquitectos emerxentes. Nun formato Maratón, ao longo dun día intenso, revisaremos o traballo de 12 prácticas profesionais de Finlandia e Chile, a través de 8 representantes nacionais e 4 oficinas finlandesas. Prazas limitadas. Evento gratuíto, sen fins de lucro. Agradecemos unha doazón voluntaria. É doado, ingresa o importe que podes doar na casa doazón, podes facelo con tarxeta de crédito, redcompra, webpay ou transferencia bancaria. Sortearemos unha sorpresa entre os doadores.

DATAA: 16.10.2014
HORA: 9.30 am- 21.00 pm
LUGAR: MUSEO NACIONAL DE BELAS ARTES
DIRECCIÓN: Parque Forestal S/N Santiago de Chile
TELEFONO: +56 2 2499 1600
INFORMACIÓN E INSCRIPCION DE BALDE EN: https://welcu.com/remotos/remotos
EMAIL: remotos.chile@gmail.com
ORGANIZA: SKFANDRA, MARTTA LOUEKARI, PILAR PINCHART.

During the next 40 years, 3 trillions of persons will change to the cities. The urbanization of Asia and the countries known as ‘Third world’ it has been one of the relevant subjects in the architecture and the town planning.

When the cities grow and the people migrate, there are created also areas of empty territory. These areas generate problematic so complex as the excess of urbanization, in the measure that they empty of population, turn into cores which growth decreases and finally they stay without services condemned to the abandon, and to the disappearance of activities, trades, culture and traditions.

In countries like Chile the condensation of the services they generate cities with complex challenges of growth in a country with an extensive and rich territory that begins to generate uninhabited zones, the trades, the traditions and the crafts forget, also the things that us are really own and distinguish us. When the world continues in a boss of growth of gentle cities and new economic concentrated zones, there appear new areas developed in spite of his remote location and his isolation. Probably still there remains great for learning, probably is it a time to look at the periphery?

Chile and Finland are located in remote places, are peripheries removed from the centers of production and innovation so much of architecture, technologies, ideas and culture REMOTOS, it wants to think over respect of what means to be an architect in places as remote as our countries and to offer a fresh look to future projects and to the future of the architecture, from professional fenced practices, and to check the architecture mas recent and distinctive of both countries across his emergent architects.

Removed from the centers of production, innovation, technology, culture and ideas, REMOTOS, qit wants to think what means to be an architect in countries as distant as Chile and Finland, and as this distance it allows to offer a fresh look with a view to the future of the architecture, checking the architecture mas recent and distinctive of our countries across his emergent architects. In a format Marathon, throughout an intense day, we will check the work of 12 professional practices of Finland and Chile, across 8 national representatives and 4 Finnish offices.

DATE: 16.10.2014
HOUR: 9.30 am- 21.00 pm
LOCATION: MUSEO NACIONAL DE BELLAS ARTES
ADRESS: Parque Forestal S/N Santiago de Chile
PHONE: +56 2 2499 1600
INFORMATION AND FREE INSCRIPTION : https://welcu.com/remotos/remotos
EMAIL: remotos.chile@gmail.com
ORGANIZE: SKFANDRA, MARTTA LOUEKARI, PILAR PINCHART.

HubiiHubiiHubii

2

Hubii le permite descubrir sus asuntos favoritos más rápido, más fáciles, y más intuitivo. Haga una búsqueda simple o hojee tendencias y editores sobre el mapa y revise las noticias revelantes. Hubii: permite mostrar las principales fuentes de noticias según donde nos encontremos.

Para ello, este agragador de un manera muy intuitiva nos sitúa sobre un mapa en la cabecera de su web, pudiendo situarnos en una ciudad, región o país. En el margen derecho, una serie de medios irán apareciendo o desapareciendo en función a donde nos desplazamos dentro del mapa.

Editores

Si eres un proveedor de noticias, estamos interesados en hablar contigo para enseñarte nuestro modelo de negocio. Es importante para ti conocerlo, ya que queremos crear un entorno para proveer un modelo de negocio sostenible para todas las partes implicadas, puedes contactarnos por correo en info@hubii.com.

Hubii allows you to discover your favorite topics faster, easier, and more intuitive. Do a simple search or browse trends and publishers on the map and watch news unfold. Hubii: allows to show the principal sources of news according to where we are.

For it, this agragador of one very intuitive manera places us on a map in the head-board of his web, being able to place in a city, region or country. In the right margin, a series of means will be appearing or disappearing in function to where we move inside the map.

Publishers

If you are a supplier of news, we are interested in speaking with you to teach yourself our model of business. It is important for you to know it, since we want to create an environment to provide a model of sustainable business for all the implied parts, you can contact us by post in info@hubii.com.

Hubii permítelle descubrir os seus asuntos favoritos máis rápido, máis doados, e máis intuitivo. Faga unha busca simple ou follee tendencias e editores sobre o mapa e revise as noticias revelantes. Hubii: permite mostrar as principais fontes de noticias segundo onde nos encontremos.

Para iso, este agragador dun xeito moi intuitiva sitúanos sobre un mapa na cabeceira da súa web, podendo situarnos nunha cidade, rexión ou país. Na marxe dereita, unha serie de medios irán aparecendo ou desaparecendo en función a onde nos desprazamos dentro do mapa.

Editores

Se es un provedor de noticias, estamos interesados en falar contigo para ensinarte o noso modelo de negocio. É importante para ti coñecelo, xa que queremos crear un ámbito para prover un modelo de negocio sostible para todas as partes implicadas, podes contactarnos por correo en info@hubii.com.

Casa en Uxes | terceroderecha arquitectosCasa en Uxes | terceroderecha arquitectosHouse in Uxes | terceroderecha arquitectos

Los condicionantes de la parcela y el lugar, son el punto de partida de una vivienda que pretende volcarse al paisaje y dar la espalda a vecinos y carretera, manifestándose así una dualidad de escalas en su aspecto exterior.

La casa, aunque es compacta, genera una volumetría que disgrega sus distintas estancias en espacios diferenciados maclados por un vestíbulo central.

La vivienda se sitúa en una parcela de carácter rural condicionada por las orientaciones existentes, abriéndose en sus partes comunes hacia el sur desde donde se disfrutará a su vez de las mejores vistas.

Por otra parte, la presencia de una vía, elevada respecto a la rasante natural de la parcela, con un alto tránsito rodado, refuerza esa intención de volcarse al paisaje y dar la espalda a vecinos y carretera, manifestándose así mismo una dualidad de escalas en el aspecto exterior de la casa.

Se resuelve la parte de programa de uso diurno en la planta baja de la vivienda, con la intención clara de posibilitar un contacto directo con el terreno, disponiéndose en la planta alta los dormitorios.

La necesidad de realizar una vivienda compacta dadas las dimensiones y forma de la parcela no impide generar una volumetría que disgrega sus distintas estancias en espacios diferenciados, todo ello maclado por un vestíbulo central como conexión de la vivienda. Esto permite un esquema compacto con ausencia de pasillos.

Se sitúan en la parte inferior de los extremos de los brazos las zonas de mayor contacto con la parcela, quedando esto reflejado con la combinación de diferentes materiales.

El estudio y la cocina muestran la clara vocación de relación con el espacio exterior, matizada mediante el plegado o desplegado de las celosías de madera, mientras que el salón, a través de la terraza que lo remata, tiene también esa capacidad de mutación, adaptándose a las necesidades del usuario, gracias de nuevo al movimiento de las celosías exteriores.

Por último, el garaje, siguiendo la tradición gallega, podrá ser utilizado para realizar trabajos domésticos, siendo posible su total o parcial apertura por medio del pliegue del revestimiento exterior de madera.

Obra: Casa en Uxes
Autor: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Año: 2012
Emplazamiento: Carretera Uxes-Culleredo – Orro – Culleredo – A Coruña, Galicia, España
Fotografías: Baku Akazawa
+ terceroderecha.com

The determining ones of the plot and the place, are the point of item of a housing that tries to be overturned to the landscape and to give the back to neighbors and road, demonstrating this way a duality of scales in his exterior aspect.

The house, though it is compact, generates a volumetry that disintegrates his different stays in differentiated spaces maclados for a central foyer.

The housing places in a plot of rural character determined by the existing orientations, being opened in his common parts towards the south from where better conference will be enjoyed in turn of.

On the other hand, the presence of a route, raised with regard to low native of the plot, with a high rolled traffic, reinforces this intention of overturning to the landscape and of giving the back to neighbors and road, demonstrating likewise a duality of scales in the exterior aspect of the house.

There is solved the part of program of diurnal use in the ground floor of the housing, with the clear intention of making a direct contact possible with the area, arranging in the high plant the bedrooms.

The need to realize a compact housing given the dimensions and form of the plot does not prevent from generating a volumetry that disintegrates his different stays in differentiated spaces, all this maclado for a central foyer as connection of the housing. This allows a compact scheme with absence of corridors.

There place in the low part of the ends of the arms the zones of major contact with the plot, staying this reflected with the combination of different materials.

The study and the kitchen show the clear vocation of relation with the exterior space, tinted by means of the folded one or opened of the lattices of wood, whereas the lounge, across the terrace that finishes off it, has also this capacity of mutation, adapting to the needs of the user, graces again to the movement of the exterior lattices.

Finally, the garage, following the Galician tradition, will be able to be used to realize housekeeping, being possible his total or partial opening by means of the fold of the exterior coating of wood.

Work: House in Uxes

Author: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]

Year: 2012

Location: Carretera Uxes-Culleredo – Orro – Culleredo – A Coruña, Galicia, Spain

Photography: Baku Akazawa

+ terceroderecha.com

Os condicionantes da parcela e o lugar, son o punto de partida dunha vivenda pretende que envorcarse á paisaxe e virar as costas a veciños e estrada, manifestándose así unha dualidade de escalas no seu aspecto exterior.

A casa, aínda que é compacta, xera unha volumetría que disgrega as súas distintas estanzas en espazos diferenciados maclados por un vestíbulo central.

A vivenda sitúase nunha parcela de carácter rural condicionada polas orientacións existentes, abríndose nas súas partes comúns cara ao sur dende onde se gozará á súa vez das mellores vistas.

Por outra parte, a presenza dunha vía, elevada respecto á rasante natural da parcela, cun alto tránsito rodado, reforza esa intención de envorcarse á paisaxe e virar as costas a veciños e estrada, manifestándose así mesmo unha dualidade de escalas no aspecto exterior da casa.

Resólvese a parte de programa de uso diúrno na planta baixa da vivenda, coa intención clara de posibilitar un contacto directo co terreo, dispoñéndose na planta alta os dormitorios.

A necesidade de realizar unha vivenda compacta dadas as dimensións e forma da parcela non impide xerar unha volumetría que disgrega as súas distintas estanzas en espazos diferenciados, todo iso maclado por un vestíbulo central como conexión da vivenda. Isto permite un esquema compacto con ausencia de corredores.

Sitúanse na parte inferior dos extremos dos brazos as zonas de maior contacto coa parcela, quedando isto reflectido coa combinación de diferentes materiais.

O estudo e a cociña mostran a clara vocación de relación co espazo exterior, matizada mediante o pregado ou despregado das celosías de madeira, mentres que o salón, a través da terraza que o remata, ten tamén esa capacidade de mutación, adaptándose ás necesidades do usuario, grazas de novo ao movemento das celosías exteriores.

Por último, o garaxe, seguindo a tradición galega, poderá ser utilizado para realizar traballos domésticos, sendo posible a súa total ou parcial apertura por medio da dobra do revestimento exterior de madeira.

Obra: Casa en Uxes

Autor: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]

Ano: 2012

Emprazamento: Carretera Uxes-Culleredo – Orro – Culleredo – A Coruña, Galiza, España

Fotografías: Baku Akazawa

+ terceroderecha.com

[:es]Arquitectura Rebelde. O Pedreiro y plan general[:gl]Arquitectura Rebelde. O Pedreiro e o plan xeral[:en]Rebel Architecture. The Pedreiro and the master planner[:]

0

[:es]

El constructor Ricardo de Oliviera lucha con el plan del gobierno por el porvenir de la favela Rocinha de Río.

El último episodio de la serie «Arquitectura Rebelde» de Al Jazeera cuenta la historia de Ricardo, un constructor informal en Rocinha, la favela más grande de Brasil.

«Un arquitecto extranjero no se metería en este agujero a cavar. Contrataría a alguien o contrataría máquinas. Pero aquí en la favela, lo hacemos con nuestras propias manos»,

comenta. Ricardo ha construido más de cien casas en Rocinha a pesar de no tener ningún entrenamiento formal. Sin embargo, mientras en Brasil realizan la Copa Mundial y se preparan para los Juegos Olímpicos, la vida en Rocinha está cambiando.

Este episodio de 25 minutos sigue a Ricardo y a Luis Carlos Toledo, el arquitecto detrás de la regeneración gubernamental de Rocinha, ya que los dos tratan de incorporar sus soluciones en el futuro de las favelas del país.

Más en archdaily[:en]

Informal builder Ricardo de Oliviera struggles with the government’s plan for the future of Rio’s Rocinha favela.

[:gl]

O constructor Ricardo de Oliviera loita contra o plan do governos polo porvir da favela Rocinha de Río.

[:]

[:es]Pioneros del Diseno Moderno: de William Morris A Walter Gropius[:gl]Pioneiros do Deseño Moderno: de William Morris A Walter Gropius[:en]Pioneers of Modern Design: from William Morris And Walter Gropius.[:]

0

[:es]

Pioneros del Diseno Moderno: de William Morris A Walter Gropius es una pieza clave y documento indispensable para comprender e interpretar el nacimiento y la trayectoria fundacional del Movimiento Moderno. Su contenido, que se inicia con las doctrinas de William Morris y sus seguidores es un apasionante análisis, pleno de anécdotas y referencias personales, que abarcan todas las etapas de la génesis del diseño del siglo XX y culminan con la obra del famoso arquitecto alemán Walter Gropius y el también famoso y polémico Bauhaus.

El profesor Pevsner nos propone una reflexión y al mismo tiempo una evaluación del origen y generación del diseño, liberándolo de las contradicciones generadas por las artes aplicadas y la artesanía.

[:gl]

Peza clave e documento indispensable para comprender e interpretar o nacemento e a traxectoria fundacional do Movemento Moderno. O seu contido, que se inicia coas doutrinas de William Morris e os seus seguidores é unha apaixonante análise, pleno de anécdotas e referencias persoais, que abranguen, todas as etapas da xénese do deseño do século XX e culminan coa obra do famoso arquitecto alemán Walter Gropius e o tamén famoso e polémico Bauhaus.

O profesor Pevsner proponnos unha reflexión e ao mesmo tempo unha avaliación da orixe e xeración do deseño, liberándoo das contradicións xeradas polas artes aplicadas e a artesanía.

[:en]

Key piece and indispensable document to understand and to interpret the birth and the path fundacional of the Modern Movement. His content, which begins with the doctrines of William Morris and his followers is an exciting analysis, plenary session of anecdotes and personal references, which include all the stages of the genesis of the design of the 20th century and culminate with the work of the famous German architect Walter Gropius and also famous and polemic Bauhaus.

The teacher Pevsner proposes a reflection us and at the same time an evaluation of the origin and generation of the design, liberating it of the contradictions generated by the applied arts and the crafts.

[:]

Arquitectura moderna sin movimiento moderno | Aldo G. Facho Dede

Arquitectura moderna sin movimiento moderno. El caso del Perú

Dialogando con el arquitecto Ricardo Cárdenas di forma al concepto de que en el Perú se desarrolló la Arquitectura Moderna sin Movimiento Moderno. Esto suena de primera leída cuanto menos incoherente, ¿cómo es posible desvincular la arquitectura del movimiento que le da sustento?, en las líneas que a continuación comparto intentaré esbozar esta hipótesis.

Si bien tenemos siempre vinculada la Arquitectura Moderna al Movimiento Moderno, considero importante revisar el germen específico de cada uno. El Movimiento Moderno surge en Europa como consecuencia de una sumatoria de procesos -sociales, filosóficos, tecnológicos, económicos y estéticos- que evidenciaron la caducidad del sistema proyectual hasta entonces vigente.

Dice Benévolo :

“/…/ las condiciones técnicas, económicas y sociales de las que depende el trabajo de los arquitectos han evolucionado aún más rápidamente, abriendo un nuevo y más grave contraste entre las transformaciones en curso y los modelos culturales utilizados para controlarlas.”

En este sentido podemos entenderlo como una reacción a la vertiginosa evolución que venían dándose en las distintas manifestaciones humanas, todas estas vinculadas a los importantes cambios de la sociedad europea. Si bien el término va a estar generalmente asociado a la arquitectura, no podemos hablar de un Movimiento Moderno sin referirnos a estos procesos.

El Deutscher Werkbund y la Bauhaus

A diferencia de manifestaciones como el Purismo de Jeanertte y Ozenfant o el Futurismo de Marinetti, el Movimiento Moderno no nace rotulado, sino van a ser los críticos de la arquitectura quienes van a crear el término. A criterio de diversos estudiosos su origen está en la Alemania de inicio de siglo:

“Desde 1900 Alemania se halla en el centro de la cultura arquitectónica europea /…/ la falta relativa de antecedentes ha permitido constituir una minoría abierta y progresista de técnicos en economía, de políticos y de artistas situados en posición no polémica contra los poderes establecidos, sino en condición de ocupar algunos puestos directivos de la sociedad en curso de transformación; /…/ Alemania atrae a los mejores ingenieros de toda Europa: Van de Velde de Bélgica, Olbrich de Austria, e incluso durante cierto tiempo, Wright de América.”

(Benévolo 1994)

La organización Alemana más importante de la post-guerra es el Deutscher Werkbund, fundado en 1907 por un grupo de artistas y críticos, asociados con algunos productores.

“La finalidad del Werkbund –dice su estatuto- es ennoblecer el trabajo artesano, relacionándolo con el arte y con la industria. La asociación quiere seleccionar lo mejor del arte, de la industria, de la artesanía y de las fuerzas manuales activas; quiere reunir los esfuerzos y las tendencias hacia el trabajo de calidad; es el lugar de convergencia para todos aquellos que son capaces y desean producir una obra de calidad”

(Pevsner 1972)

En el Werkbund madura, entre 1907 y 1914, la nueva generación de arquitectos alemanes: Gropius, Mies van der Rohe, Taut. Podemos afirmar que la Bauhaus se gesta en el seno de esta institución.

Una nueva arquitectura

En este contexto, una arquitectura basada en el «tipo», es decir en tipologías estéticas, constructivas y funcionales pre-concebidas y catalogadas, perdía vigencia en un contexto de vertiginoso cambio y evolución social y tecnológica. La fundamental influencia de las Vanguardias artísticas y el reenfoque del proceso de diseño desde lo tecnológico, funcional y constructivo van a fundamentar este nuevo sistema proyectual que conocemos como Arquitectura Moderna. El “rigor constructivo” (Piñon 2006) sustituye al “tipo” y la lectura abstracta de los elementos que constituyen la arquitectura permite una infinidad de soluciones fundadas en sus condicionantes específicas.

El Ambiente, el hombre y la tecnología se convierten en protagonistas de esta nueva arquitectura.

Estación de "Desamparados" - Javier Marquina 1912
Estación de «Desamparados» Javier Marquina 1912
Perú en los inicios del S.XX

Pretender analizar nuestra historia a partir de la europea es obviar nuestra capacidad de existir. A inicios del S.XX el Perú se estaba recuperando de la guerra del Pacífico en la que perdió casi la totalidad de su capacidad productiva y parte importante de sus recursos de explotación. Durante el gobierno de Piérola (1895-1899) se pretende renovar la ciudad de Lima abriendo grandes avenidas donde habían calles coloniales, en este proceso se proyectan también edificios públicos y privados que abrazarán la estética neoclásica en vez de la hasta entonces republicana. En esta búsqueda de una imagen de ciudad que represente a esta relativamente nueva sociedad aparece de la mano de un arquitecto polaco –Ricardo Jaxa Malachowski- un estilo que busca dotar de un lenguaje “peruano” al neoclásico europeo: el Neo-colonial o Neo-peruano (1921).

Palacio Arzobispal en Lima - R. Malachowski 1921
Palacio Arzobispal en Lima – R. Malachowski 1921

La arquitectura de las décadas siguientes va a ir en esta búsqueda, apareciendo diferentes combinaciones de elementos ornamentales pre-hispánicos e hispánicos sobre bases académicas, mientras que en la Escuela de Ingenieros se seguía enseñando con el sistema Beaux Arts francés.

En este contexto de promiscuidad estética y desorientación académica, surge un personaje poco revisado pero de vital importancia para la evolución de nuestra arquitectura: “Cartucho” Miro Quesada. Formado en el Perú pero sobre todo auto-didacta resume sus pensamientos en el libro “Espacio en el Tiempo” (1945), en el que fundamenta la necesidad de reorientar la arquitectura local en el pensamiento Moderno. Entiende lo “universal” como el Ambiente y el Hombre, de aquí la posibilidad de ser global y específico a la vez. Los matices locales aparecen como la respuesta a cada situación particular nutridos de historia, pero no a modo de ornamentos, sino como análisis de la experiencia.

Unidad Vecinal "Matute" 1952
Unidad Vecinal «Matute» 1952

Los jóvenes estudiantes de arquitectura de la Escuela de Ingenieros (1940-1945) abrazan este libro como el fundamento de la arquitectura que consideran es vigente con su sociedad. La Agrupación Espacio se funda con el objetivo de difundir y consolidar esta arquitectura y consigue en pocos años revolucionar el oficio y enseñanza local.

Entonces tenemos una Arquitectura Moderna sin un Movimiento Moderno. Van a pasar casi cuarenta años desde la experiencia europea para que la sociedad peruana re-signifique esta arquitectura y vea en ella el camino a desarrollar una arquitectura independiente de procesos y estéticas foráneas.

Casa D'Onofrio 1949
Casa D’Onofrio 1949

Luego de este profundo análisis que he resumido, pude comprender la evolución de arquitectos como Córdova, Williams, Agurto, Wakeham, entre otros. Al principio les cuestioné su “involución” en estéticas menos “puras” que sus primeros proyectos modernos, llegué a descartar proyectos por considerarlos marginales a la modernidad. Estaba equivocado, había restringido lo universal a ciertas pautas estéticas y había obviado el desarrollo de su arquitectura desde un profundo análisis del Ambiente y el Hombre. Las casas producto de la investigación con ladrillo y tipologías costeñas de Córdova son más legítimas en su Modernidad que el austero Club Internacional de Tiro Nº14 «Arequipa» o la misma Escuela Naval.

Reoriento con esto mi mirada a al arquitectura Peruana y en general a la arquitectura, sustituyendo esa primer mirada de “catálogo” por otra mucho más aguda y abierta.

Club Internacional de Tiro Nº14 "Arequipa" 1946
Club Internacional de Tiro Nº14 «Arequipa» 1946

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · octubre 2012

Bibliografía:

– N. Pevsner “Pioneros del diseño moderno: de William Morris a Walter Gropius”. (1936) Ediciones Infinito, Buenos Aires 1972.
– L. Benévolo “Historia de la Arquitectura Moderna”. 7º Edición. Editora Gustavo Pili S.A. Barcelona, España 1994.
– L. Miro Quesada “Espacio en el Tiempo”. Compañía de Impresiones y Publicidad. Lima – Perú 1945.
– H. Piñon, «Teoría del Proyecto». Edicions UPC – ETSAB. Barcelona, España – 2006.

Nota:

Artículo originalmente publicado el 22/03/2010 y actualizado el 24/10/2012

IV Foro arquia/próxima 2014: FUERAIV Foro arquia/próxima 2014: FUERAIV Foro arquia/próxima 2014: FUERA

1

El evento tendrá lugar el próximo 23 DE OCTUBRE en la ETSA de Granada. Mientras tanto puedes VOTAR tu realización preferida y ganar un lote de libros y dvds de la Fundación Arquia. La realización que obtenga mayor número de votos recibirá EL PREMIO VOTACIÓN ON-LINE que se entregará en el marco del Foro. Tienes tiempo de votar hasta el miércoles 22 de octubre y puedes realizar hasta un total de 3 votos.

Puedes seguirlo en directo, ver toda la información relacionada y descargarte el programa AQUÍ.

INSCRIPCIÓN GRATUITA

ARQUITECTOS O ESTUDIANTES ACREDITADOS

ESTUDIANTES DE LA ETSA DE GRANADA

REALIZACIONES SELECCIONADAS:

SPATIAL AGREEMENTS Ana Peñalba LATINOAMERICAGO.ES – INVESTIGACIÓN Arquitectura Expandida INTERVENCIÓN REVERSIBLE DE 40 MODULOS DE DESCANSO PARA 4 APARTAMENTOS TURISTICOS Arquitectura-G CASA-PATIO EN GRACIA Carles Enrich ARQUEOLOGÍA DEL FUTURO Carmelo Rodríguez LOS PASEOS DE JANE CÓRDOBA  Colaborativa.eu EL CAMPO DE CEBADA 2013  El Campo de Cebada DIDOMESTIC HOUSE OF WOULD Elii HISTERIAS DE VIDA: UNA INSTALACIÓN MULTIMEDIA DE FRU*FRU EN 5 EPISODIOS Fru*Fru QUADERNS Guillermo López, Anna Puigjaner,Jose Zabala CENTRO DE DÍA PARA NIÑOS EN SELB, ALEMANIA  (HAUS DER TAGESMÜTTER) Gutiérrez-delaFuente Arquitectos y tallerDe2  PISTA DEPORTIVA ELEVADA EN EL COLEGIO LASALLE FRANCISCANAS  Guzmán de Yarza CHIRINBICISOLAR + RUTA_0 Huerta Bizarra EL BLOC ONZE DE CAN BATLLÓ LaCol MEDIALAB PRADO Langarita-Navarro Arquitectos MECEDORAMA Lys Villalba, María Mallo STAND SALZILLO Manuel Clavel Rojo HISTORIAS DE ULTRATUMBA. LA SEGUNDA VIDA DE LOS PABELLONES DE LA SERPENTINE Marina Otero CARNICERÍA GERMANS SOLER Pau Sarquella Fábregas #HYPERTUBE ANALOGICAL SMART CITIES FROM OLYMPIC GAMES TO URBAN GAMES MONU//BENCH PROJECT  PARADISE LOST SOCIAL ALPHABETS / ALPHABET CITIES  PKMN PLAN CAÑADA Todoporlapraxis YOUR TEXT HERE Unstable ARQUITECTURA DARWINISTA. DE DINOSAURIO A MAMUT Zoohaus

MESA REDONDA:

EVA FRANCH (comisaria) EMILIO TUÑÓN (Patrono Fundación Arquia) / TONI GIRONÉS (comisario línea Obra nueva/Proyecto) / IZASKUN CHINCHILLA (comisaria línea Interiorismo y Rehabilitación) / LUIS ÚRCULO (comisario línea Cultura, Investigación y Formación) / ANDRÉS JAQUE (comisario línea Ciudad y Territorio)

ARQUIA/BECAS:

JUAN DOMINGO SANTOS  Presentación del tema “Una torre para volar”. Jurado concurso 2015

ALBERTO CAMPO BAEZA Conferencia “Buscando con ahínco la belleza”. Jurado concurso 2014

+ info

FECHA LÍMITE DE INSCRIPCIÓN: 15 DE OCTUBRE

El evento tendrá lugar el próximo 23 DE OCTUBRE en la ETSA de Granada. Mientras tanto puedes VOTAR tu realización preferida y ganar un lote de libros y dvds de la Fundación Arquia. La realización que obtenga mayor número de votos recibirá EL PREMIO VOTACIÓN ON-LINE que se entregará en el marco del Foro. Tienes tiempo de votar hasta el miércoles 22 de octubre y puedes realizar hasta un total de 3 votos.

Puedes seguirlo en directo, ver toda la información relacionada y descargarte el programa AQUÍ.

INSCRIPCIÓN GRATUITA

ARQUITECTOS O ESTUDIANTES ACREDITADOS

ESTUDIANTES DE LA ETSA DE GRANADA

REALIZACIONES SELECCIONADAS:

SPATIAL AGREEMENTS Ana Peñalba LATINOAMERICAGO.ES – INVESTIGACIÓN Arquitectura Expandida INTERVENCIÓN REVERSIBLE DE 40 MODULOS DE DESCANSO PARA 4 APARTAMENTOS TURISTICOS Arquitectura-G CASA-PATIO EN GRACIA Carles Enrich ARQUEOLOGÍA DEL FUTURO Carmelo Rodríguez LOS PASEOS DE JANE CÓRDOBA Colaborativa.eu EL CAMPO DE CEBADA 2013 El Campo de Cebada DIDOMESTIC HOUSE OF WOULD Elii HISTERIAS DE VIDA: UNA INSTALACIÓN MULTIMEDIA DE FRU*FRU EN 5 EPISODIOS Fru*Fru QUADERNS Guillermo López, Anna Puigjaner,Jose Zabala CENTRO DE DÍA PARA NIÑOS EN SELB, ALEMANIA (HAUS DER TAGESMÜTTER) Gutiérrez-delaFuente Arquitectos y tallerDe2 PISTA DEPORTIVA ELEVADA EN EL COLEGIO LASALLE FRANCISCANAS Guzmán de Yarza CHIRINBICISOLAR + RUTA_0 Huerta Bizarra EL BLOC ONZE DE CAN BATLLÓ LaCol MEDIALAB PRADO Langarita-Navarro Arquitectos MECEDORAMA Lys Villalba, María Mallo STAND SALZILLO Manuel Clavel Rojo HISTORIAS DE ULTRATUMBA. LA SEGUNDA VIDA DE LOS PABELLONES DE LA SERPENTINE Marina Otero CARNICERÍA GERMANS SOLER Pau Sarquella Fábregas #HYPERTUBE ANALOGICAL SMART CITIES FROM OLYMPIC GAMES TO URBAN GAMES MONU//BENCH PROJECT PARADISE LOST SOCIAL ALPHABETS / ALPHABET CITIES PKMN PLAN CAÑADA Todoporlapraxis YOUR TEXT HERE Unstable ARQUITECTURA DARWINISTA. DE DINOSAURIO A MAMUT Zoohaus

MESA REDONDA:

EVA FRANCH (comisaria) EMILIO TUÑÓN (Patrono Fundación Arquia) / TONI GIRONÉS (comisario línea Obra nueva/Proyecto) / IZASKUN CHINCHILLA (comisaria línea Interiorismo y Rehabilitación) / LUIS ÚRCULO (comisario línea Cultura, Investigación y Formación) / ANDRÉS JAQUE (comisario línea Ciudad y Territorio)

ARQUIA/BECAS:

JUAN DOMINGO SANTOS Presentación del tema “Una torre para volar”. Jurado concurso 2015

ALBERTO CAMPO BAEZA Conferencia “Buscando con ahínco la belleza”. Jurado concurso 2014

+ info

FECHA LÍMITE DE INSCRIPCIÓN: 15 DE OCTUBRE

El evento tendrá lugar el próximo 23 DE OCTUBRE en la ETSA de Granada. Mientras tanto puedes VOTAR tu realización preferida y ganar un lote de libros y dvds de la Fundación Arquia. La realización que obtenga mayor número de votos recibirá EL PREMIO VOTACIÓN ON-LINE que se entregará en el marco del Foro. Tienes tiempo de votar hasta el miércoles 22 de octubre y puedes realizar hasta un total de 3 votos.

Puedes seguirlo en directo, ver toda la información relacionada y descargarte el programa AQUÍ.

INSCRIPCIÓN GRATUITA

ARQUITECTOS O ESTUDIANTES ACREDITADOS

ESTUDIANTES DE LA ETSA DE GRANADA

REALIZACIONES SELECCIONADAS:

SPATIAL AGREEMENTS Ana Peñalba LATINOAMERICAGO.ES – INVESTIGACIÓN Arquitectura Expandida INTERVENCIÓN REVERSIBLE DE 40 MODULOS DE DESCANSO PARA 4 APARTAMENTOS TURISTICOS Arquitectura-G CASA-PATIO EN GRACIA Carles Enrich ARQUEOLOGÍA DEL FUTURO Carmelo Rodríguez LOS PASEOS DE JANE CÓRDOBA Colaborativa.eu EL CAMPO DE CEBADA 2013 El Campo de Cebada DIDOMESTIC HOUSE OF WOULD Elii HISTERIAS DE VIDA: UNA INSTALACIÓN MULTIMEDIA DE FRU*FRU EN 5 EPISODIOS Fru*Fru QUADERNS Guillermo López, Anna Puigjaner,Jose Zabala CENTRO DE DÍA PARA NIÑOS EN SELB, ALEMANIA (HAUS DER TAGESMÜTTER) Gutiérrez-delaFuente Arquitectos y tallerDe2 PISTA DEPORTIVA ELEVADA EN EL COLEGIO LASALLE FRANCISCANAS Guzmán de Yarza CHIRINBICISOLAR + RUTA_0 Huerta Bizarra EL BLOC ONZE DE CAN BATLLÓ LaCol MEDIALAB PRADO Langarita-Navarro Arquitectos MECEDORAMA Lys Villalba, María Mallo STAND SALZILLO Manuel Clavel Rojo HISTORIAS DE ULTRATUMBA. LA SEGUNDA VIDA DE LOS PABELLONES DE LA SERPENTINE Marina Otero CARNICERÍA GERMANS SOLER Pau Sarquella Fábregas #HYPERTUBE ANALOGICAL SMART CITIES FROM OLYMPIC GAMES TO URBAN GAMES MONU//BENCH PROJECT PARADISE LOST SOCIAL ALPHABETS / ALPHABET CITIES PKMN PLAN CAÑADA Todoporlapraxis YOUR TEXT HERE Unstable ARQUITECTURA DARWINISTA. DE DINOSAURIO A MAMUT Zoohaus

MESA REDONDA:

EVA FRANCH (comisaria) EMILIO TUÑÓN (Patrono Fundación Arquia) / TONI GIRONÉS (comisario línea Obra nueva/Proyecto) / IZASKUN CHINCHILLA (comisaria línea Interiorismo y Rehabilitación) / LUIS ÚRCULO (comisario línea Cultura, Investigación y Formación) / ANDRÉS JAQUE (comisario línea Ciudad y Territorio)

ARQUIA/BECAS:

JUAN DOMINGO SANTOS Presentación del tema “Una torre para volar”. Jurado concurso 2015

ALBERTO CAMPO BAEZA Conferencia “Buscando con ahínco la belleza”. Jurado concurso 2014

+ info

FECHA LÍMITE DE INSCRIPCIÓN: 15 DE OCTUBRE

Sonata en rojo de Amando Cuellas. París Sonata en veremello de Amando Cuellas. París Amando Cuellas´ Sonata in red. París

0

Es el título de la exposición que se realiza en París, fruto del trabajo de estos últimos cinco años en tres dimensiones, prolongación de una trayectoria y de una necesidad de comunicación plástica, que intenta ser coherente con la evolución del artista, que empezó hace ya cuarenta años con el dibujo y la pintura, que conecta con el constructivismo ruso, el neoplasticismo holandés y con ecos del mundo Maya, con la intención de evocar las emociones de otras disciplinas como la música o la poesía, construido con materiales humildes, descontextualizados y reinterpretados con vocación de fundirse en bronce.

Amando Cuellas es arquitecto, pintor y escultor, trabaja en paralelo dichas disciplinas desde prácticamente toda su vida. Actualmente vive en Madrid y su trabajo está muy vinculado al mundo de los museos, los archivos y las bibliotecas.

Sonata en rojo de Amando Cuellas. París
Abierta del 2 al 31 de Octubre de 2014
Lugar: Colegio de España en París, Cité internationaleuniversitaire de Paris (7E boulevard Jourdan Paris 14º).

É o título da exposición que se realiza en París, froito do traballo destes últimos cinco anos en tres dimensións, prolongación dunha traxectoria e dunha necesidade de comunicación plástica, que intenta ser coherente coa evolución do artista, que empezou fai xa corenta anos co debuxo e a pintura, que conecta co construtivismo ruso, o neoplasticismo holandés e con ecos do mundo Maia, coa intención de evocar as emocións doutras disciplinas como a música ou a poesía, construído con materiais humildes, descontextualizados e reinterpretados con vocación de fundirse en bronce.

Amando Cuellas é arquitecto, pintor e escultor, traballa en paralelo as devanditas disciplinas dende practicamente toda a súa vida. Actualmente vive en Madrid e o seu traballo está moi vinculado ao mundo dos museos, os arquivos e as bibliotecas.

Sonata en vermello de Amando Cuellas. París
Aberta do 2 o 31 de Outubro de 2014
Lugar: Colexio de España en París, Cité internationaleuniversitaire de Paris (7E boulevard Jourdan Paris 14º).

It is the title of the exhibition that is realized in Paris, fruit of the work of the latter five years in three dimensions, prolongation of a path and of a need of plastic communication, which tries to be coherent with the evolution of the artist, which it began already forty years ago with the drawing and the painting, which connects with the Russian constructivismo, the Dutch neoplasticismo and with echoes of the Mayan world, with the intention of evoking the emotions of other disciplines as the music or the poetry, constructed with humble materials, descontextualizados and reinterpreted with vocation of fusing in bronze.

Loving Cuellas he is an architect, painter and sculptor, works in parallel the above mentioned disciplines from practically all his life. Nowadays it lives in Madrid and his work is very linked to the world of the museums, the files and the libraries.

Amando Cuellas´ Sonata in red. París
Opened from October 2 to October 31, 2014
Place: College of Spain in Paris, I Mentioned internationaleuniversitaire of Paris (7E boulevard Jourdan Paris 14 º).

La belleza de lo feo | Íñigo García Odiaga

Pabellón de verano de la Serpentine Gallery, 2012, Herzog & de Meuron

Como ha ocurrido todos los años desde el 2000, el 1 de junio de 2012 se abrió al público el pabellón de verano de la Serpentine Gallery de Londres. El Pabellón de 2012 ha sido realizado por los arquitectos suizos Herzog & de Meuron en colaboración con el artista chino Ai Weiwei. El equipo que fue responsable del edificio más emblemático de los Juegos Olímpicos de Beijing 2008, el nido, el Estadio Olímpico, se reúne de nuevo en Londres en 2012 para resolver el reto de la Serpentine, una cita marcada ya en el calendario arquitectónico y que pretende revivir en el Londres 2012, una especie de olimpiada cultural.

La idea de construir un pabellón de verano en los jardines de Kensington que rodean la Serpentine Gallery partió en el año 2000 de la directora de la entidad Julia Peyton-Jones y con el paso del tiempo se ha convertido en un evento internacional para la experimentación arquitectónica y ha presentado propuestas de algunos de los mejores arquitectos del mundo. Cada pabellón se construye en el jardín de la galería durante tres meses y son los puntos de partida como la inmediatez, lo efímero, así como el tiempo dedicado para proyectarlo con un máximo de seis meses entre la invitación y la inauguración del pabellón, lo que proporciona un modelo único en el mundo.

Pabellón de verano de la Serpentine Gallery, 2012, Herzog & de Meuron

El pabellón, al ser una estructura temporal, sin programa, abierta y de forma libre, da libertad a los diseñadores para maximizar la innovación, para construir un manifiesto, una obra que pueda reflejar el pensamiento crítico del autor, su postura ante el momento actual y el futuro de la arquitectura, el paisaje o la naturaleza.

Es precisamente esta postura de manifiesto la que otorga más valor a este evento y aunque parezca contradictorio, no todos los pabellones levantados estos 12 años han conseguido acertar con ese mensaje. Toyo Ito en el 2002, o SANAA en el 2009 consiguieron construir pabellones que propusieron un discurso, una postura, más que una edificación. De igual modo Peter Zumthor en la edición del año pasado logró trasladar a los jardines londinenses gran parte de su ideario, formalizando un claustro contemporáneo capaz de generar una atmósfera interior independiente de la ciudad que lo rodeaba. Pero la historia de estas arquitecturas efímeras también tiene sus pequeños fracasos como el de Oscar Niemeyer en el 2003 o el de MVRDV en el 2004. O tal vez la más llamativa, de Álvaro Siza y Eduardo Souto de Moura en 2005, cuya jaima tecnológica, más allá del interés propio del proyecto, distaba mucho de sus recorridos personales y resultaba inexplicable como un resumen concentrado de la propuesta de los dos maestros portugueses.

El pabellón de este año, que permanecerá abierto hasta el 14 octubre, refleja bien su condición de postura intelectual. De hecho el edificio podría ser calificado como feo, abrupto o si se quiere díscolo, pero no se puede por contra negar su condición de ideario, de propuesta ideológica.

El Pabellón de este año lleva a los visitantes por debajo del césped del jardín de la Serpentine, para explorar la historia oculta de sus pabellones anteriores. Once columnas que caracterizan a cada pabellón del pasado y una columna que representa la duodécima estructura, la actual, dan apoyo a un techo plataforma flotante que se encuentra a 1,4 metros por encima de los prados de Kensington. La cubierta recuerda a la que los arqueólogos colocan para proteger sus descubrimientos durante una expedición. Flota por encima de la hierba del parque, y permite que se estanque sobre ella una lámina de agua de 15 cms, llena de agua, se convierte en un espejo que refleja los cielos atmosféricos de Londres. Para eventos especiales, el agua puede ser drenada y así la cubierta se transforma en una pista de baile, en un escenario o simplemente en una plataforma suspendida por encima del parque.

Pabellón de verano de la Serpentine Gallery, 2012, Herzog & de Meuron

El interior del pabellón está revestido de corcho, un material de construcción sostenible y barato, elegido para lanzar este mensaje y para representar la condición de tierra excavada del interior del pabellón.

Tal y como ha comentado Jacques Herzog:

«A medida que excavamos en la tierra nos encontramos con una diversidad de realidades construidas, tales como cables de teléfono, conducciones de agua, eléctricas o cimentaciones anteriores. Al igual que un equipo de arqueólogos, se identifican estos fragmentos físicos como los restos de los once pabellones construidos entre 2000 y 2011. Su forma varía: circulares, largos y estrechos, puntales o grandes agujeros. Estos restos dan testimonio de la existencia de los pabellones antiguos y su mayor o menor intervención en el entorno natural del parque.»

Los viejos cimientos forman una maraña de líneas retorcidas, un paisaje distintivo a modo de ruinas arqueológicas pero en este caso ruinas de extrema modernidad. La realidad en tres dimensiones de este paisaje es impresionante y es un lugar perfecto para sentarse, pararse, acostarse o simplemente mirar. En otras palabras, es el ambiente ideal para seguir haciendo lo que los visitantes han venido haciendo en los Pabellones de la Serpentine Gallery en los últimos once años.

Este pabellón habla del lugar, del terreno, del suelo que pisamos y de cómo la arquitectura lo afecta, pero también habla de la belleza de aquellas cosas que nunca se pensaron para ser vistas como las cimentaciones. Las cimentaciones no tienen ornamento, son expresión directa de una necesidad y tal vez en esa austeridad de lo feo, de lo esencial, esté precisamente su belleza, al igual que en el pabellón de Herzog, de Meuron y Ai Weiwei.

Pabellón de verano de la Serpentine Gallery, 2012, Herzog & de Meuron

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. junio 2007

Publicado en ZAZPIKA 12.06.07

[:es]Ciudades para la gente [:gl]Cidades para a xente [:en]Cities for the people[:]

0

[:es]

Ciudades para la gente
Ciudades para la gente

Ciudades para la gente ofrece una mirada general acerca de los diferentes aspectos que se deben considerar a la hora de diseñar un espacio público de calidad, con el énfasis puesto en la importancia que tiene el hecho de hacer revivir la dimensión humana de los asentamientos urbanos.

El libro presenta numerosos ejemplos de prácticas exitosas en distintas partes del mundo, además de proponer diversas herramientas que pueden ser utilizadas por el diseño urbano.

Ciudades para la gente
Jan Gehl
Ediciones Infinito, 2014

[:gl]

Cidades para a xente ofrece unha mirada xeral acerca dos diferentes aspectos que se deben considerar á hora de deseñar un espazo público de calidade, coa énfase posta na importancia que ten o feito de facer revivir a dimensión humana dos asentamentos urbanos. O libro presenta numerosos exemplos de prácticas exitosas en distintas partes do mundo, ademais de propoñer diversas ferramentas que poden ser utilizadas polo deseño urbano.

Ciudades para la gente
Jan Gehl
Ediciones Infinito, 2014

[:en]

Cities for the people it offers a general look brings over of the different aspects that they must be considered at the moment of designing a public space of quality, with the emphasis put in the importance that has the fact of making re-live through the human dimension of the urban accessions. The book presents numerous examples of successful practices in different parts of the world, beside proposing diverse tools that can be used by the urban design.

Cities for the people
Jan Gehl
Ediciones Infinito, 2014

[:]

RoomScan. LocometricRoomScan. LocometricRoomScan. Locometric

0

RoomScan es una app para nuestros dispositivos moviles para hacer levantamientos de inmuebles. Con un simple toque de nuestro movil en las paredes del cuarto, RoomScan irá escaneando la habitación y en cuestión de segundos tendremos el plano final.

RoomScan es una atrayente utilidad para móviles que funciona para medir habitaciones individuales. Para que pueda lograr esto es necesario mantener el movil con firmeza contra la pared hasta que se escuche un pitido que confirma su escaneo. A continuidad volvemos a repetir el mismo método con cada una de las demás paredes. A medida que nos vayamos moviendo alrededor de la habitación observaremos al movil dibujar el plano del cuarto. Cuando ya esta todo hecho, la utilidad hará varias correcciones en los objetivos tocados y nos ofrecerá una foto final del plano.

La versión gratuita de la App, sólo se pueden meter 4habitaciones.

+ info

RoomScan is an app for our mobile devices to do raisings real estate. With a simple touch of our mobile in the walls of the quarter, RoomScan will be scanning the room and concerning seconds we will have the final plane.

RoomScan is an attractive usefulness for mobiles that it works to measure single rooms. In order that it could achieve this it is necessary to support the mobile with firmness against the wall until there is listened a whistle that confirms his scanning. To continuity we return to repeat the same method with each of other walls. As we are moving about the room we will observe to the mobile to draw the plane of the quarter. Already this when any fact, the usefulness will do several corrections in the touched aims and will offer us a final photo of the plane.

The free version of the App, only they can get 4 rooms.

+ info

RoomScan é unha app para os nosos dispositivos moviles para facer levantamentos de inmobles. Cun simple toque do noso movil nas paredes do cuarto, RoomScan irá escanear o cuarto e en cuestión de segundos teremos o plano final.

RoomScan é unha atraente utilidade para móbiles que funciona para medir cuartos individuais. Para que poida lograr isto é necesario manter o movil con firmeza contra a parede ata que se escoite un asubío que confirma o seu escaneo. A continuidade volvemos repetir o mesmo método con cada unha das demais paredes. A medida que nos vaiamos movendo arredor do cuarto observaremos ao movil debuxar o plano do cuarto. Cando xa esta todo feito, a utilidade fará varias correccións nos obxectivos tocados e ofreceranos unha foto final do plano.

A versión gratuíta da App, só se poden meter 4 habitacións.

+ info

Rehabilitación albergue-museo Casa Grande de Lusío | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosRehabilitación albergue-museo Casa Grande de Lusío | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosRehabilitation Casa Grande lodging – museum in Lusío | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos

Albergue y museo se estructuran en un edificio catalogado Bien de Interés Cultural. Una rehabilitación reversible y funcional, con injertos que ponen en valor el edificio original.

Se rehabilitan vigas, suelos de madera y carpinterías en buen estado manteniendo su configuración arquitectónica original. El eje norte-sur preexistente del edificio distribuye a ambos lados los usos de albergue y museo.

Dos núcleos de comunicaciones conectan los espacios más públicos con los más privados y todos ellos con los servicios en las distintas plantas del edificio.

Lectura clara de elementos constructivos nuevos frente a técnicas de construcción tradicionales.

La pieza lineal que contiene la escalera, distribuye los usos del albergue y conecta las tres plantas a la vez que la escalera del museo establece un recorrido que discurre por espacios de diferentes formas y alturas, a través de la torre, corredor, y el coro de la capilla acentuando la riqueza espacial interior del edificio.

Se emplean medios sostenibles de aporte energético, como colectores solares y medios de regulación de captación energética en las nuevas fachadas.

Los nuevos elementos regulan el confort ambiental al tiempo que organizan espacios, generando un nuevo edificio público confortable y fácil de habitar.

Obra: Rehabilitación albergue-museo Casa Grande de Lusío
Autores: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga
Colaboradores: Ana Mª Arbones Suances, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo, Celsa Pesqueira Sánchez, Natalia Poveda Santamaría
Año: 2007-2009
Emplazamiento: Samos, Lugo
Promotor: S.A. de Xestión do Plan Xacobeo
Constructora: Dicsa
Estructura: Francisco Carballo _Carolo Losado
Instalaciones: Eduardo Gómez Ramos y César Themudo Goday
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga  arquitectos
+ iglesiasveiga.es

Lodging and museum are structured in a building catalogued Well of Cultural Interest. A reversible and functional rehabilitation, with grafts that put in value the original building.

Girders recover, soils of wood and carpentries in good condition supporting his architectural original configuration. The axis preexisting north – south of the building distributes to both sides the uses of lodging and museum.

Two cores of communications connect the most public spaces with the most private and all of them with the services in the different plants of the building.

Clear reading of constructive new elements opposite to traditional technologies of construction.

The linear piece that contains the stairs, distributes the uses of the lodging and connects three plants simultaneously that the stairs of the museum establishes a tour that thinks up for spaces of different forms and heights, across the tower, corridor, and the choir of the chapel accentuating the spatial interior wealth of the building.

There are used sustainable means of energetic contribution, as solar collectors and a half of regulation of energetic capture in the new fronts.

The new elements regulate the environmental comfort at the time that they organize spaces, generating a new public building comfortable and easy to live.

Work: Rehabilitation Casa Grande lodging – museum in Lusío
Authors: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga
Collaborators: Ana Mª Arbones Suances, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo, Celsa Pesqueira Sánchez, Natalia Poveda Santamaría
Year: 2007-2009
Location: Samos, Lugo
Promoter: S.A. de Xestión do Plan Xacobeo
Construction Company: Dicsa
Structure: Francisco Carballo _Carolo Losado
Facilities: Eduardo Gómez Ramos and César Themudo Goday
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga arquitectos
+ iglesiasveiga.es

Albergue e museo estrutúranse nun edificio catalogado Ben de Interese Cultural. Unha rehabilitación reversible e funcional, con enxertos que poñen en valor o edificio orixinal.

Rehabilítanse vigas, chans de madeira e carpintarías en bo estado mantendo a súa configuración arquitectónica orixinal. O eixe norte-sur preexistente do edificio distribúe a ambos os dous lados os usos de albergue e museo.

Dous núcleos de comunicacións conectan os espazos máis públicos cos máis privados e a todos eles cos servizos nas distintas plantas do edificio.

Lectura clara de elementos construtivos novos fronte a técnicas de construción tradicionais.

A peza lineal que contén a escaleira, distribúe os usos do albergue e conecta as tres plantas á vez que a escaleira do museo establece un percorrido que discorre por espazos de diferentes formas e alturas, a través da torre, corredor, e o coro da capela acentuando a riqueza espacial interior do edificio.

Empréganse medios sostibles de achega enerxética, como colectores solares e medios de regulación de captación enerxética nas novas fachadas.

Os novos elementos regulan o confort ambiental ao tempo que organizan espazos, xerando un novo edificio público confortable e doado de habitar.

Obra: Rehabilitación albergue-museo Casa Grande de Lusío
Autores: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga
Colaboradores: Ana Mª Arbones Suances, Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo, Celsa Pesqueira Sánchez, Natalia Poveda Santamaría
Ano: 2007-2009
Emprazamento: Samos, Lugo
Promotor: S.A. de Xestión do Plan Xacobeo
Constructora: Dicsa
Estructura: Francisco Carballo _Carolo Losado
Instalacións: Eduardo Gómez Ramos e César Themudo Goday
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga arquitectos
+ iglesiasveiga.es

[:es]Conversación con Juan Herreros[:gl]Conversa con Juan Herreros[:en]Conversation with Juan Herreros[:]

0

[:es]

Conversación con Juan Herreros
Conversación con Juan Herreros

Entrevista-conversación con Juan Herreros.
Interlocutores: Leonardo Tamargo Niebla y Enrique Rollón Escudero.
Fecha: 17 de junio de 2014

estudioHerreros es un despacho de arquitectura con oficinas en Madrid, Ciudad de México y Nueva York en el que colaboran 20 arquitectos de diferentes nacionalidades que consolida la trayectoria de más de 30 años de Juan Herreros, Catedrático de Proyectos de la Escuela de Arquitectura de Madrid y Profesor de la Universidad de Columbia-Nueva York.

Históricamente hablando, estudioHerreros es la refundación de la oficina Herreros Arquitectos que a su vez recogió la herencia de la ya legendaria Ábalos&Herreros fundada en 1985. Si Herreros Arquitectos fue una aventura iniciada por Juan Herreros en 2006 con la intención de construir un posicionamiento estratégico y un método de trabajo acorde con unos tiempos que se definían por un nuevo orden global y una puesta en valor del talento, la interdisciplinaridad y las formas colaborativas de trabajo, estudioHerreros señala la consolidación de aquellos objetivos a través de la transformación de Herreros Arquitectos en una estructura de partnership que incorpora a Jens Richter como primer socio traduciendo la personalidad de la oficina en estructura societaria real.

Conversación con Juan Herreros
Conversación con Juan Herreros

estudioHerreros sigue la política iniciada por Herreros Arquitectos de selección de encargos y concursos que puedan considerarse plataformas para la investigación tipológica y la innovación en materia de una cultura que permita simultanear la práctica del diseño con la teórica y la docente nutriéndose unas a otras indisolublemente. De manera intencionada, en el estudio conviven en el tiempo proyectos de todas las escalas, desde la urbana y la del edificio complejo a actuaciones de mediano y de pequeño tamaño.

Éstos, a caballo entre la pieza de arte, la instalación temporal, el interiorismo o las pequeñas construcciones de todo tipo, constituyen el laboratorio de investigación de los recursos técnicos y teóricos que más tarde se aplicarán en proyectos y obras de mayor complejidad. En la escala intermedia, el estudio cuenta con una dilatada experiencia en el desarrollo integral de edificios singulares con gran capacidad comunicativa en los que todos los capítulos técnicos, logísticos y subjetivos tienen una importancia equivalente, algo que puede considerarse como el sello distintivo de las obras construidas del estudio.

En la escala del edifico complejo, el currículo de estudioHerreros incluye una serie de proyectos construidos de gran impacto como museos, complejos híbridos y centros de congresos desarrollados con la colaboración de nutridos grupos de especialistas. Por último, el estudio tiene en su haber y en proceso una serie de grandes proyectos urbanos y estratégicos que abarcan porciones completas de ciudades caracterizados por la resolución de situaciones de conflicto que exigen la concurrencia de equipos de gran diversidad y especialización en movilidad sostenible, economía, asuntos sociales y protocolos de participación ciudadana.

Conversación con Juan Herreros. Equipo principal
Conversación con Juan Herreros. Equipo principal

En paralelo con la práctica profesional estudioHerreros asume la responsabilidad de mantener una posición crítica comprometida con las dimensiones sociales, políticas, culturales y medioambientales del presente en general y de su producción en particular. Esta postura no sólo se refiere a sus obras y proyectos sino también a la intensa presencia pública de la oficina basada sobre todo en la figura de Juan Herreros quien con su actividad docente, intelectual y mediática constituye un referente en el establecimiento de conexiones entre la disciplina de la arquitectura y otros entornos del mundo de la cultura, la economía y las ciencias sociales.

La obra de los diferentes estudios fundados por Juan Herreros a lo largo de su carrera ha sido masivamente premiada: Premio Colegio de Arquitectos de Madrid en diez ocasiones; Premio Ayuntamiento de Madrid en tres ocasiones; Finalista de los premios FAD en cinco ocasiones; Premio Ayuntamiento de Barcelona; Premio Comunidad de Madrid en dos ocasiones; Premio AVS Euskadi a la Mejor Actuación de Vivienda; Premio Construmat de Barcelona; Premio de urbanismo de la Bienal de Arquitectura Española; Premio NAN a la mejor obra en el extranjero en dos ocasiones; etc. entre los nacionales; y Premio de la Bienal de Arquitectura Iberoamericana de Investigación Aplicada; Grand Prix de la Unión Europea; Finalista del Premio Mies van der Rohe en cuatro ocasiones; Premio Solutia Design; Premios Holcim y Cemex; Premio AR House; etc. entre los internacionales.

Exposiciones

Así mismo, su obra ha sido expuesta en muestras individuales (varios Colegios de Arquitectos, deSingel-Amberes, IIT-Chicago, Architectural Association-London, CAAM-Las Palmas, ICO-Madrid, ROM-Oslo, Bienal de Venecia, Studio-X de Río de Janeiro, Museo Franz Meyer en Ciudad de México etc.) y colectivas, entre las que destacan las Bienales de Venecia y Estambul, las Bienales de Arquitectura Española (en 10 ediciones) e Iberoamericanas, el MACBA de Barcelona, las Expos de Aichi y Zaragoza, las muestras “New Trends of Architecture” en Tokio, “Dialogue” en Tokio y Madrid, “Innovación Abierta” en Panamá, “Above MM” en Ciudad de México, “Musées du XXIe Siècle” en Ginebra, “Vertical Urban Factory” en el Skyscraper Museum de Nueva York y muy especialmente tres de las recopilaciones realizadas por el MoMA-Nueva York (Light Construction-1995, Groundswell-2004 y On Site-2006), etc… y también publicada en cientos de revistas especializadas y de difusión general y un significativo número de monografías editadas por Gustavo Gili, Actar, 2G, AV, CAAM+ICO, Arquitectos de Tarragona, Summa, Future Latinoamérica , Future China, PLOT, TC Cuadernos, etc.

Entre sus obras construidas fuera de España, cabe destacar el Centro de Eventos Ágora-Bogotá en Colombia, La recualificación de las áreas públicas del Museo MALBA en Buenos Aires, la Torre Banco Panamá en Panamá City; el proyecto Communication Hut en Gwangju, Corea del Sur, los ambiciosos sistemas de espacios públicos infraestructurales de las ciudades de Colón y Panamá City en Panamá y el Plan estratégico Tacubaya en Ciudad de México. En el presente año de 2019, estudioHerreros rematará cuatro obras emblemáticas ganadas en sendos concursos internacionales: el Museo Munch de Oslo; una de las manzanas del proyecto EUROMED en Marsella y otra en el desarrollo ANFA de Casablanca; y un edificio de viviendas mixtas en Sant Boi, Barcelona. Igualmente, darán comienzo las obras de la Pasarela Peatonal de Santiago de Compostela y del complejo comercial, hotelero y de oficinas TAP en Guadalajara.

MÉTODO DE TRABAJO

En 2014, Herreros Arquitectos se transforma en estudioHerreros con la intención de abrir su estructura a una configuración de partnership con la que abordar con ambición y garantías su agenda internacional, así como la puesta en valor de un sólido posicionamiento nacional. La oficina se organiza como una plataforma colaborativa que asume la actividad profesional, académica e intelectual de sus socios en base a la interacción con diversos colaboradores estables externos.

Lo que es específico de la metodología de diseño de estudioHerreros es la puesta en práctica de un sistema de trabajo que adapta los más de 30 años de experiencia de su fundador Juan Herreros a una estructura organizada en cuatro áreas: conceptualización de proyectos y concursos, desarrollo y seguimiento de proyectos, ejecución de obras, y comunicación. Estos grupos de trabajo son capaces de abordar una nueva generación de proyectos de alta complejidad en los que confluyen ingredientes diversos que deben encontrar una feliz coincidencia: programas y planteamientos arquitectónicos y urbanos avanzados, situaciones de conflicto de todo tipo, asuntos de gestión estratégica, dificultades técnicas, recursos energéticos sostenibles, etc. Tales intereses sólo pueden ser desarrollados con seguridad a partir del trabajo multidisciplinar con la organización de equipos específicos para cada caso estableciendo verdaderas conversaciones, tan creativas como técnicas, independientemente del tamaño del proyecto y sin sujeción a límites disciplinares.

El planteamiento fundamental obedece al principio organizativo de “elaborar un proyecto de cada proyecto”, piedra angular de la oficina en la que cliente, expertos y arquitectos construyen una situación de diálogo permanente en la que no hay temas menores.

El objetivo de tal metodología es dar vida a un ejercicio de la arquitectura de corte claramente pragmático, convencidos de que lo que se programa, se diseña y se construye es para las personas que lo usan y habitan. Así entendida, la arquitectura en todas sus escalas dibuja el mapa de las relaciones entre los usuarios y el mundo. Esta concepción permite a estudioHerreros leer su trabajo como un medio idóneo en el que materializar un nuevo diálogo entre cultura, naturaleza y técnica disponible, cuyo fin último es la construcción de una sociedad civil que hace de su instalación en el mundo la razón de ser del trabajo del arquitecto.

El proceso habitual comienza con el establecimiento de una estrategia específica para cada proyecto a cuyo frente se sitúa siempre un arquitecto responsable que asegura control y continuidad a lo largo de todo el desarrollo. A sus órdenes, un equipo constituido expresamente inicia una serie de conversaciones con la intención de arrancar todos los capítulos del proyecto a la vez. Diseño, esquemas estructurales, criterios energéticos, organizativos, económicos o urbanísticos, son aspectos activos desde los primeros pasos haciendo de la “conversación” el instrumento básico de una práctica profesional en la que intervienen todos los agentes implicados. Para proyectos de cierta escala, estudioHerreros organiza talleres de discusión o “workshops” en los que los clientes, los expertos y los arquitectos tratan de establecer las prioridades latentes del diseño más adecuado para la ocasión.

Para ello, estudioHerreros dispone de todos los medios necesarios: equipos informáticos (más de 20 ordenadores, plotters, 5 impresoras, 3 scanner, portátiles, etc.), todos los programas habituales de gestión y diseño debidamente licenciados incluidas las más recientes herramientas de alta compatibilidad (Revit) y, por supuesto, del personal entrenado en un estricto protocolo de dibujo, almacenaje, protección de datos y confidencialidad, todo ello organizado en torno a una red propia de alta seguridad y capacidad con registro diario de copias.

Los colaboradores externos de estudioHerreros 

Son de la máxima excelencia nacional e internacional en sus especialidades -todas las disciplinas técnicas, ambientales, de gestión y programación estratégica-, al tiempo que mantienen una presencia permanente en foros de confrontación disciplinar que incluyen la enseñanza, los congresos, la investigación y la actividad teórica. Los miembros de sus equipos internos proceden del selecto grupo de jóvenes arquitectos graduados con honores en las mejores universidades para los que el estudio tiene su propio sistema de formación y consolidación de responsabilidades. Sus socios internacionales con los que desarrollan sus proyectos en el extranjero suelen ser estudios de probada solvencia profesional implicados en la escena arquitectónica del contexto de que se trate evitando el modelo del estudio local dedicado solo a las tereas burocráticas.

Entre todos alimentan su interés por desarrollar nuevas implicaciones de la arquitectura en la sociedad, la economía, la sensibilidad medioambiental y en definitiva la cultura urbana de los ciudadanos en general y de los usuarios de sus proyectos en particular que son en muchas ocasiones clientes de sus clientes, verdaderas piezas clave de este escenario entre los que se cuenta con importantes organismos públicos, compañías y consorcios económicos, instituciones culturales, fundaciones y coleccionistas de arte de cuatro continentes.

estudioHerreros desarrolla en la actualidad proyectos en España, Noruega, Suiza, Francia, Marruecos, México y Uruguay.

[:gl]

Entrevista-conversa con Juan Herreros.

Interlocutores: Leonardo Tamargo Niebla e Enrique Rollón Escudero.

Data: 17 de xuño de 2014

[:en]

Interview – conversation with Juan Herreros.

Speakers: Leonardo Tamargo Niebla and Enrique Rollón Escudero.

Date: on June 17, 2014

[:]

[:es]Aprendiendo de Las Vegas. El simbolismo olvidado de la forma arquitectónica[:gl]Aprendendo de Las Vegas. O simbolismo esquecido da forma arquitectónica[:en]Learning of Las Vegas. The symbolism forgotten the architectural form[:]

0

[:es]

En 1968, un grupo de tres profesores y varios estudiantes de la escuela de arquitectura de la Yale University emprendieron un viaje a Las Vegas con el fin de llevar a cabo un proyecto de investigación sobre el análisis formal de la arquitectura de la peculiar ciudad del Estado de Nevada. El resultado se materializaría cuatro años más tarde con la publicación de Aprendiendo de Las Vegas, un libro que agitó el mundo académico del momento y supuso un punto de inflexión radical en la historia y la crítica de la arquitectura.

Siguiendo la estela de la tradición de libros de viajes escritos por arquitectos, Aprendiendo de Las Vegas documenta e investiga la dispersión urbana y los métodos de representación de la capital del entretenimiento. Venturi, Scott Brown e Izenour estudiaron detenidamente el simbolismo de una ciudad que había crecido en medio del desierto de Mojave a una velocidad jamás vista hasta entonces, una ciudad espejismo cuyas vallas publicitarias de neón y la extraordinaria baja densidad urbana conformaban, especialmente de noche, una suerte de espacio urbano de ficción. Con su análisis los autores ampliaron el uso dado hasta entonces a las formas de comunicación de la arquitectura y pusieron por vez primera el foco de atención en cuestiones que se consideraban ajenas al mundo de la arquitectura: el descubrimiento de lo trivial y la belleza de lo ordinario.

Considerado como uno de los grandes manifiestos de la posmodernidad en arquitectura, Aprendiendo de Las Vegas es uno de los textos más influyentes de la teoría de la arquitectura de la segunda mitad del siglo XX.

Robert Venturi (1925) es arquitecto por la Princeton University. Después de trabajar para Eero Saarinen y Louis I. Kahn, estableció su despacho en 1958, donde trabajó asociado con Denise Scott Brown desde 1969 hasta su jubilación en 2012. Su obra se ha publicado en numerosas monografías. Ha sido profesor en la University of Pennsylvania, la UCLA y la Yale University, y entre sus libros más conocidos se encuentran Complejidad y contradicción en la arquitectura (1966), A View from the Campidoglio: Selected Essays 1953-1984 (1984; junto a Denise Scott Brown),  y Architecture as Signs and Systems for a Mannerist Time (2004; junto a Denise Scott Brown).

Steven Izenour (1940-2001), arquitecto por la University of Pennsylvania y máster en la Yale University, fue durante más de tres décadas uno de los miembros principales de la firma Venturi, Scott Brown and Associates. Firme defensor la de arquitectura norteamericana popular, durante su trayectoria profesional combinó la actividad como arquitecto con la crítica y la docencia en escuelas de arquitectura y universidades de Estados Unidos, Canadá y Europa.

Denise Scott Brown (1931) es arquitecta por la Architectural Association de Londres y máster por la University of Pennsylvania. Fundadora junto a Robert Venturi de Venturi, Scott Brown and Associates, ha sido además directora de sus proyectos de urbanismo y planificación. Ha impartido clases como profesora invitada en la University of Pennsylvania, la UCLA, la Rice University, la Yale University y la Harvard University. Entre sus publicaciones destacan A View from the Campidoglio: Selected Essays 1953-1984 (1984; junto a Robert Venturi), Urban Concepts (1990), Architecture as Signs and Systems for a Mannerist Time (2004; junto a Robert Venturi) y Armada de palabras (2009).

[:gl]

En 1968, un grupo de tres profesores e varios estudantes da escola de arquitectura da Yale University emprenderon unha viaxe a Las Vegas co fin de levar a cabo un proxecto de investigación sobre a análise formal da arquitectura da peculiar cidade do Estado de Nevada. O resultado materializaríase catro anos máis tarde coa publicación de Aprendiendo de Las Vegas, un libro que axitou o mundo académico do momento e supuxo un punto de inflexión radical na historia e a crítica da arquitectura.

Seguindo o ronsel da tradición de libros de viaxes escritas por arquitectos, Aprendiendo de Las Vegas documenta e investiga a dispersión urbana e os métodos de representación da capital do entretemento. Venturi, Scott Brown e Izenour estudaron detidamente o simbolismo dunha cidade que crecera no medio do deserto de Mojave a unha velocidade xamais vista ata entón, unha cidade espellismo cuxos paneis publicitarios de neon e a extraordinaria baixa densidade urbana conformaban, especialmente de noite, unha sorte de espazo urbano de ficción. Coa súa análise os autores ampliaron o uso dado ata entón ás formas de comunicación da arquitectura e puxeron por vez primeira o foco de atención en cuestións que se consideraban alleas ao mundo da arquitectura: o descubrimento do trivial e a beleza do ordinario.

Considerado como un dos grandes manifestos da postmodernidade en arquitectura, Aprendiendo de Las Vegas é un dos textos máis influentes da teoría da arquitectura da segunda metade do século XX.

Robert Venturi (1925) é arquitecto pola Princeton University. Despois de traballar para Eero Saarinen e Louis I. Kahn, estableceu o seu despacho en 1958, onde traballou asociado con Denise Scott Brown dende 1969 ata a súa xubilación en 2012. A súa obra publicouse en numerosas monografías. Foi profesor na University of Pennsylvania, a UCLA e a Yale University, e entre os seus libros máis coñecidos encóntranse Complexidade e contradición na arquitectura (1966), A View from the Campidoglio: Selected Essays 1953-1984 (1984; xunto a Denise Scott Brown), e Architecture ás Signs and Systems for a Mannerist Time (2004; xunto a Denise Scott Brown).

Steven Izenour (1940-2001), arquitecto pola University of Pennsylvania e máster na Yale University, foi durante máis de tres décadas un dos membros principais da firma Venturi, Scott Brown and Associates. Asine defensor a de arquitectura norteamericana popular, durante a súa traxectoria profesional combinou a actividade como arquitecto coa crítica e a docencia en escolas de arquitectura e universidades de Estados Unidos, Canadá e Europa.

Denise Scott Brown (1931) é arquitecta pola Architectural Association de Londres e máster pola University of Pennsylvania. Fundadora xunto a Robert Venturi de Venturi, Scott Brown and Associates, foi ademais directora dos seus proxectos de urbanismo e planificación. Impartiu clases como profesora invitada na University of Pennsylvania, a UCLA, a Rice University, a Yale University e a Harvard University. Entre as súas publicacións destacan A View from the Campidoglio: Selected Essays 1953-1984 (1984; xunto a Robert Venturi), Urban Concepts (1990), Architecture ás Signs and Systems for a Mannerist Time (2004; xunto a Robert Venturi) e Armada de palabras (2009).

[:en]

In 1968, one group of three teachers and several students of the school of architecture of the Yale University they made a trip to Las Vegas in order to carry out a project of investigation on the formal analysis of the architecture of the peculiar city of the State of Nevada. The result would materialize four years later with the publication of Learning from Las Vegas, a book that waved the academic world of the moment and supposed a point of radical inflexion in the history and the critique of the architecture.

Following the stela of the tradition of books of trips written by architects, Learning from Las Vegas documents and investigates the urban dispersion and the methods of representation of the capital of the entertainment. Venturi, Scott Brown and Izenour studied held up the symbolism of a city that had grown in the middle of Mojave’s desert to a speed never dress till then, a city mirage which advertising fences of neon and the extraordinary low urban density were shaping, specially by night, a luck of urban space of fiction. With his analysis the authors extended the use started till then to the forms of communication of the architecture and put for the first time the area of attention in questions that were considered to be foreign to the world of the architecture: the discovery of the trivial thing and the beauty of the ordinary thing.

Considered as one of the big manifests of the postmodern era in architecture, Learning from Las Vegas is one of the most influential texts of the theory of the architecture of the second half of the 20th century.

Robert Venturi (1925) is an architect for the Princeton University. After working for Eero Saarinen and Louis I. Kahn, established his office in 1958, where it worked associated with Denise Scott Brown from 1969 up to his retirement in 2012. His work has been published in numerous monographs. He has been a teacher in the University of Pennsylvania, the UCLA and the Yale University, and between his books more acquaintances are Complexity and contradiction in the architecture (1966), To View from the Campidoglio: Selected Essays 1953-1984 (1984; together with Denise Scott Brown), and Architecture seize Signs and Systems for to Mannerist Time (2004; together with Denise Scott Brown).

Steven Izenour (1940-2001), architect for the University of Pennsylvania and máster in the Yale University, was during more than three decades one of the principal members of the signature Venturi, Scott Brown and Associates. Defending road surface that of North American popular architecture, during his professional path it combined the activity as architect with the critique and the teaching in schools of architecture and universities of The United States, Canada and Europe.

Denise Scott Brown (1931) is woman architect for the Architectural Association of London and máster for the University of Pennsylvania. Founder together with Robert Venturi de Venturi, Scott Brown and Associates, has been in addition a director of his projects of urbanism and planning. It has given classes as teacher invited in the University of Pennsylvania, the UCLA, Curl University, the Yale University and the Harvard University. Between his publications they emphasize View from the Campidoglio: Selected Essays 1953-1984 (1984; together with Robert Venturi), Urban Concepts (1990), Architecture seize Signs and Systems for to Mannerist Time (2004; together with Robert Venturi) and Navy of words (2009).

[:]

Lecturas en lo común | Miquel Lacasta Codorniu

Popular Science Monthly de diciembre de 1954, How to make an abstract mobile | miehana.blogspot.com.es

La arquitectura surge de una forma de conocimiento compartido que va más allá del objeto arquitectónico. Así mismo la ciudad, puede ser entendida como el ámbito de relaciones entre arquitecturas, individuos y naturalezas. Todo el conocimiento acumulado sobre estas relaciones triangulares, del edificio al individuo, del individuo a la naturaleza y de la naturalezas al edificio, vendrían a formar el core del conocimiento estructurado sobre lo que ampliamente llamamos arquitectura.

Hoy día, este conocimiento empieza a reventar por las costuras dentro del estrecho margen que de forma conmutativa se ha venido estableciendo entre arquitectos y sociedad, o entre urbanistas y sociedad. Más que nunca es necesario abrir la disciplina, y por tanto el ámbito del conocimiento común, a geógrafos, sociólogos e ingenieros, como mínimo.

Por tanto es de sospechar, que de así hacerlo, el ámbito de lo común experimentará un crecimiento enriquecedor de ideas y potencialmente, de nuevas relaciones.

Toda esta ampliación del ámbito de lo posible, lo imaginable, lo esencialmente inscrito en lo proyectual de la arquitectura, deberá replantear al final de un largo proceso, la pregunta sobre cuales son las herramientas propias del arquitecto, con el fin de adaptarlas a nuevos retos y nuevas capacidades.

Y todo ello sin que cambien algunas cosas que perviven en el código genético de la actividad proyectual, es decir, todo ello sin que la arquitectura pierda la capacidad de ser la sustancia de las cosas esperadas, la evidencia de las cosas que no se ven, según la poética frase del crítico italiano Edoardo Persico.

Los espacios que activan lo común, ya sean estos públicos o privados, de uso particular o colectivo, deberían privar como objetivo la jerarquía de decisiones de lo urbano y lo arquitectónico. Hay por tanto que dejar definitivamente atrás voluptuosidades gestuales que en su raíz no provienen por definición de la producción colectiva del conocimiento de la arquitectura, y abrirse a lógicas post-fordistas relacionadas con un modelo productivo que

«Pone a trabajar en una misma dirección todas las facultades que caracterizan el animal humano, tales como el lenguaje, la imaginación y el afecto. Cabe aquí insistir en el hecho que mientras un edificio, u otro producto del diseño, es una forma definida y finita, su proceso de producción y su uso, es una realidad que no puede ser reducida a un único objeto o a la autoría de un solo despacho o arquitecto individual».1

En esta simple y a la vez contundente afirmación se encierra el origen de la relación social entre la arquitectura y la sociedad en la que se desenvuelve, más aún, como sigue Aureli:

«Solamente cuando el lenguaje arquitectónico asume en su apariencia estética la realidad de lo común, esta será una verdadera manifestación de una arquitectura potencial».

De ahí la idea de que la arquitectura, desde su origen hasta sus estructuras codificadas, es una disciplina ambigua, en tanto que cada objeto singular de arquitectura es algo más que un simple edificio. La arquitectura es una disciplina que lentamente emerge de las necesidades, incorporada a lomos de otras disciplinas, construida desde otras arquitecturas precedentes, y siempre necesitada de definirse a sí misma en relación al papel que juega en la sociedad. Para ello debe focalizar su especificidad, en tanto que se mueve envuelta, asumámoslo de una vez, entre en una variedad enorme de conocimientos que la hace posible, proveniente de otros campos del saber. En este sentido, la arquitectura tiene la capacidad de configurar su propio conocimiento que trasciende la pura suma de las partes que la conforman.

En otras palabras, su capacidad generativa, su fuerza para crear nuevas realidades y su potencial de transformación, es precisamente lo que la convierte en una disciplina en mutación continuada. Visto desde otro ángulo, la creencia que la arquitectura es en sí misma, es decir que revierte solamente para sí, ha creado los monstruos nacidos de aquella pesadilla.

Su condición fundamental es la interacción de conocimiento respecto a muchas otras disciplinas adyacentes. Se comporta como un artefacto simbiótico que vive y se define de lo otro  para crear lo propio. Y esa es su fuerza. Bebe de las fuentes de la comunidad para devolver una transformación en lo común. Visto así, la necesidad de incorporar desde sus inicios la relación con esas otras disciplinas se convierte en algo de vital importancia. La arquitectura no es una disciplina autónoma en su generación, lo que no equivale a decir que no es capaz de crear un pensamiento autónomo. La arquitectura digiere todo aquello que la envuelve y produce un cuerpo de conocimiento estructurado y disciplinar unívoco.

La arquitectura no es solamente construir. En su propia construcción, ejecuta tanto la repetición como la innovación, y estas acciones combinadas requieren y expresan una serie de decisiones críticas que nunca son inocentes. La arquitectura es un acto material crítico.2

En esencia el retorno fundamental de la arquitectura a la sociedad viene a ser ese acto material tamizado por decisiones críticas. Y estas decisiones tienen por origen multitud de lugares y formas del conocimiento de otras disciplinas, incluidas la arquitectura misma.

Visto así, este movimiento de despliegue y repliegue que conforma la arquitectura debe por fin asumir su necesidad de relación con todo lo otro que la atañe.

Si a toda esta base de re-conocimiento que se supone que es la arquitectura, le sumamos el vector tiempo, es decir, no solamente se desenvuelve en el tiempo presente, sino que también se vehicula a partir del tiempo pasado, el de su historia, y se proyecta sobre el tiempo futuro, su potencialidad, la cosmogénesis del conocimiento arquitectónico se acaba de dibujar como un ecosistema de altísima complejidad sometido a innumerables datos y saberes, del que se espera una respuesta adaptada y adaptativa de las necesidades en constante mutación, producto de una sociedad en transformación continuada. En realidad la arquitectura, lejos de ser algo sólido y fijo en el tiempo, debe comportarse como si fuera un móvil gigante, como una especie de enorme pieza de Alexander Calder, donde una leve brisa pone en juego mecanismos de mutación en todo el cuerpo orgánico que la constituye, haciéndola avanzar sin remedio.

Lo común, deja de ser en definitiva una aspiración bienintencionada de pensadores y arquitectos con mala consciencia, sino todo lo contrario, es una afirmación que siempre ha estado en la raíz de su génesis, y que tras una cierta temporada de amnesia, vuelve a la carga, reforzando tanto su condición de necesidad, como su ambición de servicio.

Miquel Lacasta. Doctor arquitecto
Barcelona, junio 2013

Notas

1 AURELI, Pier Vittorio, The Common and the Production of Architecture, Early Hypotheses, en Common Ground, A Critical Reader, Ed. David Chiperfield, Kieran Long and Shumi Bose, Marsilio Editori, Venezia, 2012.
2 STOPPANI, Teresa, A Conversation of Many, en Common Ground, A Critical Reader, Ed. David Chiperfield, Kieran Long and Shumi Bose, Marsilio Editori, Venezia, 2012.

Trans – Forma Trans – Forma Trans – Forma

En Espacio SIRVENT, el 25 de septiembre a las 20,00 se inaugura la exposición de Objetos-Icono Trans – Forma e intervendrá con la conferencia «Arte, diseño y otras gaitas» David Barro, Director de la Fundación Luis Seoane.

ZANOTTA, empresa protagonista de la historia del diseño italiano, y FABRICA, Laboratorio Internacional de Investigación del Grupo BENETTON, han colaborado en esta exposición de 17 piezas históricas, reinterpretadas de forma contemporánea por jóvenes diseñadores de FABRICA.

David Barro, nos introducirá en la interrelación que existe entre estas disciplinas tan próximas como son el Diseño y el Arte.

Espacio SIRVENT, se enorgullece de haber sido elegido como el lugar idóneo para presentar en España esta exposición, después de su paso por otros países como, Italia, Estados Unidos, Suiza, Alemania o Bélgica.

ZANOTTA, empresa protagonista de la historia del diseño italiano, y FABRICA, Laboratorio Internacional de Investigación del Grupo BENETTON, después de Operation FZ del 2008, continúan su colaboración con Trans-Forma: una exposición de 17 piezas históricas, objetos de culto de la Colección Zanotta y reinterpretadas de forma contemporánea por jóvenes diseñadores de FABRICA.

Entre los nuevos objetos-icono:  Sciangai (De Pas, D’Urbino e Lomazzi, 1973) el perchero que recuerda el famoso juego chino, se ha enriquecido con una serie de herramientas prácticas de trabajo;  Sella (Achille e Pier Giacomo Castiglioni, 1957) el asiento que para sentarse tiene un sillín de bicicleta apoyado sobre un perfil de acero, aguanta el paso del tiempo dotándolo de una gruesa cadena antirrobo;  Blow (De Pas, D’Urbino e Lomazzi, 1967) la butaca hinchable símbolo de los años de la juventud contestataria, toma una nueva característica lúdica;  Milo (1937), el espejo que recuerda la forma sinuosa de la célebre estatua griega La Venus de Milo, nos invita a reflexionar sobre los cánones actuales de la belleza;  la mesa Bieder (Emaf Progetti, 2005), animada con figuras bidimensionales – personas, objetos y animales – que dicen lo que puede pasar debajo de las patas de una mesa, hasta las populares sillas plegables Small (For Use, 2003) que se convierten en obra de arte gracias al refinado bordado realizado en punto de cruz, en la parte posterior del respaldo. La investigación, la experimentación y el diseño se unen para comunicar la fuerza creativa, convirtiéndose de esta manera en un nuevo símbolo, libre y que alegra la estética de la vida cotidiana.

La presentación se acompañará con la presencia de David Barro, actualmente director de la Fundación Luis Seoane y antes editor, comisario y crítico de arte en medios como El Cultural. David Barro nos hablará de la interrelación que se produce entre el arte y el diseño, del concepto de reutilización y transformación de lo cotidiano y su potencial estético y de los principios de responsabilidad que deben de guiar el diseño en el siglo XXI.

SCIANGAI
Perchero, diseñado por De Pas, D´Urbino, Lomazzi (1973)
Premios: FIAT Selección “diseño italiano” 1978, Compasso d´Oro Premio 1979, Bio 9 Premio Ljubljana 1981.
BUNCH OF TOOLS
Transformado por Catarina Carreiras en BUNCH OF TOOLS
La aplicación de herramientas detrabajo (pala, rastrillo, azada, etc) a los extremos de los palos convierte el perchero en un accesorio excéntrico.

David Barro (Ferrol, 1.974)

David Barro es actualmente el director de la Fundación Luis Seoane en A Coruña y está considerado uno de los principales expertos peninsulares en arte contemporáneo. Fue desde 2006 y hasta principios de este año editor de DARDO, director de DARDO magazine, crítico de arte y comisario de exposiciones. Desde el año 1998 fue crítico de El Cultural (El Mundo). Fue profesor de la Universidad de Oporto (2000-2006), asesor de la Fundación Barrié (2008-2013) y director de las revistas Arte y parte (1998-1999), [W]art (años 2003-2005) e InteresArte (1998-2002). En el año 2010 fue director artístico de la feria de arte de Vigo Espacio Atlántico y del proyecto Look Up! Natural Porto Art y en 2011 director artístico del festival SOS 4.8, de Murcia. David Barro es miembro fundador del Instituto de Arte Contemporáneo Español (IAC). Fue coordinador editorial de ARCOESPECIAL 05, de la catalogación de la Colección Fundación ARCO y coordinador del IV Foro Atlántico de Arte Contemporáneo (1999). Ha publicado centenas de ensayos y artículos en revistas nacionales e internacionales.

ESPACIO SIRVENT   
Gran Vía 129 – Vigo, Pontevedra,Galicia, España
www.sirventvigo.com

En Espazo SIRVENT, o 25 de setembro ás 20,00 inaugúrase a exposición de Obxectos-Icona Trans – Forma e intervirá coa conferencia «Arte, deseño e outras gaitas» David Barro, Director da Fundación Luis Seoane.

ZANOTTA, empresa protagonista da historia do deseño italiano, e FABRICA, Laboratorio Internacional de Investigación do Grupo BENETTON, colaboraron nesta exposición de 17 pezas históricas, reinterpretadas de forma contemporánea por novos deseñadores de FABRICA.

David Barro, introduciranos na interrelación que existe entre estas disciplinas tan próximas como son o Deseño e a Arte.

Espazo SIRVENT, comprácese de ter sido elixido como o lugar idóneo para presentar en España esta exposición, despois do seu paso por outros países como, Italia, Estados Unidos, Suíza, Alemaña ou Bélxica.

ZANOTTA, empresa protagonista da historia do deseño italiano, e FABRICA, Laboratorio Internacional de Investigación do Grupo BENETTON, despois de Operation FZ do 2008, continúan a súa colaboración con Trans-Forma: unha exposición de 17 pezas históricas, obxectos de culto da Colección Zanotta e reinterpretadas de forma contemporánea por novos deseñadores de FABRICA.

Entre os novos obxectos-icona: Sciangai (De Pas, D’Urbino e Lomazzi, 1973) o percheiro que recorda o famoso xogo chinés, enriqueceuse cunha serie de ferramentas prácticas de traballo; Sela (Achille e Pier Giacomo Castiglioni, 1957) o asento que para sentarse ten unha sela de bicicleta apoiada sobre un perfil de aceiro, aguanta o paso do tempo dotándoo dunha grosa cadea antirroubo; Blow (De Pas, D’Urbino e Lomazzi, 1967) a butaca inchable símbolo dos anos da xuventude contestataria, toma unha nova característica lúdica; Milo (1937), o espello que recorda a forma sinuosa da célebre estatua grega La Venus de Milo, invítanos a reflexionar sobre os canons actuais da beleza; a mesa Bieder (Emaf Progetti, 2005), animada con figuras bidimensionais – persoas, obxectos e animais – que din o que pode pasar debaixo das patas dunha mesa, ata as populares cadeiras pregables Small (For Use, 2003) que se converten en obra de arte grazas ao refinado bordado realizado en punto de cruz, na parte posterior do respaldo. A investigación, a experimentación e o deseño únense para comunicar a forza creativa, converténdose deste xeito nun novo símbolo, libre e que alegra a estética da vida cotiá.

A presentación acompañarase coa presenza de David Barro, actualmente director da Fundación Luis Seoane e antes editor, comisario e crítico de arte en medios como El Cultural. David Barro falaranos da interrelación que se produce entre a arte e o deseño, do concepto de reutilización e transformación do cotián e o seu potencial estético e dos principios de responsabilidade que deben de guiar o deseño no século XXI.

SCIANGAI
Percheiro, deseñado por De Pas, D ´ Urbino, Lomazzi (1973)
Premios: FIAT Selección «deseño italiano» 1978, Compasso d´Oro Premio 1979, Bio 9 Premio Ljubljana 1981.
BUNCH OF TOOLS
Transformado por Catarina Carreiras en BUNCH OF TOOLS
A aplicación de ferramentas detrabajo (pa, anciño, aixada, etc) aos extremos dos paus converte o percheiro nun accesorio excéntrico.

David Barro (Ferrol, 1.974)

David Barro é actualmente o director da Fundación Luis Seoane na Coruña e está considerado un dos principais expertos peninsulares en arte contemporánea. Foi dende 2006 e ata principios deste ano editor de DARDO, director de DARDO magazine, crítico de arte e comisario de exposicións. Dende o ano 1998 foi crítico Del cultural (O Mundo). Foi profesor da Universidade de Porto (2000-2006), asesor da Fundación Barrié (2008-2013) e director das revistas Arte e parte (1998-1999) [W]art (anos 2003-2005) e InteresArte (1998-2002). No ano 2010 foi director artístico da feira de arte de Vigo Espacio Atlántico e do proxecto Look Up! Natural Porto Art e en 2011 director artístico do festival SOS 4.8, de Murcia. David Barro é membro fundador do Instituto de Arte Contemporánea Española (IAC). Foi coordinador editorial de ARCOESPECIAL 05, da catalogación da Colección Fundación ARCO e coordinador do IV Foro Atlántico de Arte Contemporánea (1999). Publicou centenas de ensaios e artigos en revistas nacionais e internacionais.

ESPACIO SIRVENT
Gran Vía 129 – Vigo, Pontevedra, Galicia, España
www.sirventvigo.com

In Space SIRVENT, on September 25 at 20:00 there is inaugurated the exhibition of Objects – icons Trans – Forma and there will intervene with the conference » Art, design and other bagpipes » David Barro, The Director of the Foundation Luis Seoane.

ZANOTTA, company protagonist of the history of the Italian design, and IT MAKES, International Laboratory of Investigation of the Group BENETTON, they have collaborated in this exhibition of 17 historical pieces, reinterpreted of contemporary form for young designers of FACTORY.

David Barro, will introduce us in the interrelationship that exists between these disciplines as near as it are the Design and the Art.

Espacio SIRVENT, is proud of having being chosen as the suitable place to present in Spain this exhibition, after his step along other countries as, Italy, The United States, Switzerland, Germany or Belgium.

ZANOTTA, Company protagonist of the history of the Italian design, and IT MAKES, International Laboratory of Investigation of the Group BENETTON, after Operation FZ of 2008, they continue his collaboration with It Transforms: an exhibition of 17 historical pieces, objects of worship of the Collection Zanotta and reinterpreted of contemporary form for young designers of FACTORY.

Between the new objects – icons: Sciangai (Of Pas, D’Urbino and Lomazzi, 1973) the coat rack that remembers the famous Chinese game, has prospered with a series of practical tools of work; It seals (Achille and Pier Giacomo Castiglioni, 1957) the seat that to sit down has a saddle of bicycle supported on a profile of steel, bears the passage of time providing it with a thick burglar-proof chain; Blow (Of Pas, D’Urbino and Lomazzi, 1967) the inflatable armchair symbol of the years of the rebellious youth, takes a new playful characteristic; Milo (1937), the mirror that The Venus de Milo remembers the sinuous form of the famous Greek statue, invites us to think about the current cánones of the beauty; the table Bieder (Emaf Progetti, 2005), encouraged with two-dimensional figures – persons, objects and animals – that say what can happen under the legs of a table, up to the popular folding chairs Small (For Use, 2003) that they turn into work of art thanks to the refined embroidery realized exactly of cross, in the later part of the support. The investigation, the experimentation and the design join to communicate the creative force, turning hereby into a new symbol, free and that makes happy the aesthetics of the daily life.

The presentation will accompany on David Barro’s presence, nowadays the director of the Foundation Luis Seoane and before publisher, commissioner and critic of art in means as The Cultural one. David Barro will speak to us about the interrelationship that takes place between the art and the design, of the concept of reutilization and transformation of the daily thing and his aesthetic potential and of the beginning of responsibility that must guide the design in the 21st century.

SCIANGAI
Coat rack, designed for Of Pas, D’Urbino, Lomazzi (1973)
Prizes: CONSENT Selection » Italian design » 1978, Compasso d’Oro I Reward 1979, Bio 9 I Reward Ljubljana 1981.
BUNCH OF TOOLS
Transformed by Catarina Carreiras in BUNCH OF TOOLS
The application of tools detrabajo (spade, rake, hoe, etc) to the ends of the sticks converts the coat rack into an eccentric accessory.

David Barro (Ferrol, 1.974)

David Barro is nowadays the director of the Foundation Luis Seoane in To Corunna and is considered to be one of the principal peninsular experts in contemporary art. It was from 2006 and until beginning of this publishing year of DARDO, the director of DARDO magazine, critically of art and commissioner of exhibitions. From the year 1998 he was a critic of The Cultural one (The World). He was a teacher of the University of Oporto (2000-2006), adviser of the Foundation Barrié (2008-2013) and the director of the magazines Art and part (1998-1999), [W] art (years 2003-2005) and You To be interested in (1998-2002). In the year 2010 he was an art director of the fair of art of Vigo Space The Atlantic Ocean and of the project Look Up! Native Porto Art and in 2011 art director of the festival SOS 4.8, of Murcia. David Barro is a charter member of the Institute of Contemporary Spanish Art (IAC). He was a publishing coordinator of ARCOESPECIAL 05, of the cataloguing of the Collection Foundation ARCH and coordinator of the Forum IV The Atlantic Ocean of Contemporary Art (1999). It has published hundreds of tests and articles in national and international magazines.

ESPACIO SIRVENT
Gran Vía 129 – Vigo, Pontevedra, Galicia, Spain
www.sirventvigo.com

LAMIPA en Beijing Design Week Film Festival 2014LAMIPA en Beijing Design Week Film Festival 2014LAMIPA in Beijing Design Week Film Festival 2014

Beijing Design Week Film Festival, la Embajada de España en China y la Embajada de Portugal en China tienen el placer de invitarle a la inauguración de la exposición LAMIPA que tendrá lugar en Taikoo Li Sanlitun, Beijing.

LAMIPA es una plataforma de divulgación de la arquitectura que muestra proyectos y servicios de la península Ibérica. LAMIPA ofrece una selección de proyectos que muestran la forma única de entender la arquitectura que caracteriza a los arquitectos españoles y portugueses. Un carácter basado en la combinación de formas puras, detalles cuidados, funcionalidad y sostenibilidad.

La exposición cuenta con 70 cortos documentales que muestran la arquitectura desde una nueva perspectiva. Además, LAMIPA organiza una serie de conferencias donde una selección de arquitectos mostrarán sus obras al público. El ciclo de charlas cuenta con reconocidos estudios como CML / Projeto Alvenaria (Bruno Silvestre + Alexandre Dias + Luís Spranger), Santa-RitaAQSO arquitectos officeBurgos & Garrido,Souto de MouraProap y OAB Carlos Ferrater.

Venue:
The Orange

Taikoo Li Sanlitun South
Chaoyang Disctrict. Beijing. PR China
北京市朝阳区三里屯路 19 号院 – 三里屯太古里 7 号楼 100032

+ info

Beijing Design Week Film Festival, a Embaixada de España en China e a Embaixada de Portugal en China teñen o pracer de invitalo á inauguración da exposición LAMIPA que terá lugar en Taikoo Li Sanlitun, Beijing.

LAMIPA é unha plataforma de divulgación da arquitectura que mostra proxectos e servizos da península Ibérica. LAMIPA ofrece unha selección de proxectos que mostran a forma única de entender a arquitectura que caracteriza aos arquitectos españois e portugueses. Un carácter baseado na combinación de formas puras, detalles coidados, funcionalidade e sostibilidade.

A exposición conta con 70 curtos documentais que mostran a arquitectura dende unha nova perspectiva. Ademais, LAMIPA organiza unha serie de conferencias onde unha selección de arquitectos mostrarán as súas obras ao público. O ciclo de charlas conta con recoñecidos estudos como CML / Projeto Alvenaria (Bruno Silvestre + Alexandre Dias + Luís Spranger), Santa-Rita, AQSO arquitectos office, Burgos & Garrido,Souto de Moura, Proap e OAB Carlos Ferrater.

Venue:

The Orange

Taikoo Li Sanlitun South

Chaoyang Disctrict. Beijing. PR China

北京市朝阳区三里屯路 19 号院 – 三里屯太古里 7 号楼 100032

+ info

Beijing Design Week Film Festival, the Embassy of Spain in China and theEmbassy of Portugal in China are pleased to announce the opening of LAMIPA exhibition in Taikoo Li Sanlitun, Beijing.

LAMIPA is an architectural exchange platform showcasing architectural projects and services from Spain and Portugal. LAMIPA offers the remarkable architectural style that resides between the Spanish and Portuguese culture. This style emphasizes on a special combination of simple forms, neat details, functionality and sustainability.

The exhibition counts with 70 short documentaries showing architecture from a new perspective. LAMIPA also organizes special talks where architects show their works. These will include renowned architectural firms such as CML / Projeto Alvenaria(Bruno Silvestre + Alexandre Dias + Luís Spranger), Santa-RitaAQSO arquitectos officeBurgos & GarridoSouto de MouraProap and OAB Carlos Ferrater.

Venue:

The Orange

Taikoo Li Sanlitun South

Chaoyang Disctrict. Beijing. PR China

北京市朝阳区三里屯路 19 号院 – 三里屯太古里 7 号楼 100032

+ info

Modernidad y bricolaje | Miguel Ángel Díaz Camacho

Canvas House, Albert Frey

Cuentan que Albert Frey se aficionó a la construcción de canoas de madera curvada y lona durante su juventud1. Imaginamos la emoción de fabricar el armazón a base de cuadernas, tracas y entarimado, así como el momento de encolar convenientemente solapadas las lonas superior e inferior, de distinto gramaje, perfiladas mediante finas molduras de bronce y remachadas al armazón con tachuelas de cobre. Antes de descubrir el desierto en Palm Springs, California, antes del acero y el vidrio2, Frey conoció esta construcción marina en seco procedente de una primera técnica naval: ¿acaso puede alguien resistirse a construir de esta manera?

En 1934 el Departamento de Nuevos Usos del Algodón contactó con A. Lawrence Kocher en Architectural Record, con el objetivo de promover la industria del algodón como material viable en la construcción de viviendas. El propio Kocher asume como propia la tarea y solicita una pequeña vivienda experimental a su entonces socio, el arquitecto Albert Frey, con la única condición de utilizar el algodón en todas las situaciones constructivas posibles: la industria donaría las diferentes lonas para probar su resistencia, comportamiento y durabilidad. Sobre los paneles de madera de secuoya dispuestos en diagonal, se procede a la fijación de gruesos e impermeables lienzos de lona, estructurados en tres bandas horizontales colocadas de abajo hacia arriba. El interior de la vivienda también se resuelve con paramentos y pavimentos de otros tipos de lona: un atuendo blanco para el armazón3.

La casa y el barco han intercambiado técnicas y componentes con cierta naturalidad en el pasado. Peter Cook recuerda cómo sus abuelos le contaban sobre la re-construcción de barcos con las cubiertas de las casas (y viceversa) en los tiempos de escasez, finales del S. XIX en su Southend-on-Sea natal. Interesa aquí la componente efímera e intercambiable de las técnicas ligeras presentes en ambas estructuras, el ingenio de la retornabilidad o el establecimiento de sistemas flexibles y anónimos de construcción colectiva: la “arquitectura blanda” 4. Reconforta encontrar un instante tan delicioso de la historia de la arquitectura como el que representa la casa Kocher, un momento previo a la industrialización en el que todavía se importan técnicas presentes en la construcción artesanal de objetos, como una canoa, para producir una arquitectura completamente nueva, en este caso aprendida directamente en el estudio de Le Corbusier: un ejercicio común a la Modernidad y el Bricolaje5.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. abril 2014

Notas:

1 Frey pasó parte de su juventud en Zúrich, donde forma parte del equipo local de remo. Posteriormente se traslada a Winterthur, Suiza, para ingresar en la Escuela de Ingeniería hasta los 25 años, cuando se traslada a París para trabajar en el proyecto de la Villa Savoye en el estudio de Le Corbusier. Ver Singer, Mike, “The Father of Desert Modernism, Albert Frey, at Palm Springs”, The American Institute of Architects, www.aia.org
2 La primera visita de Albert Frey a Palm Springs también tiene lugar en 1934. Impresionado por la fuerza del desierto, las montañas o las rocas del lugar, establece allí su residencia, fotografiada por Julius Shulman en 1953.
3 Para más información sobre la construcción de la casa Kocher ver F.R.S. York, The Modern House, London, The Architectural Press, 1935.
4 Peter Cook se refiere a este modelo de construcción ligera, tecnología local, carácter colectivo y bajo impacto ambiental como arquitectura blanda. La arquitectura dura sería entonces pesada, respondería al interés de una única persona, de carácter monumental representaría al poder, etc., y pone como ejemplo El Escorial. Peter Cook, ESAYT, UCJC, conferencia 2 de octubre 2009.
5 Resulta simpática la procedencia francesa del término, bricolage, e interesa sobre todo su condición de actividad manual sin participación profesional. Ver Diccionario de la Lengua Española RAE.

[:es]Complejidad y contradicción en la arquitectura[:gl]Complexidade e contradicción na arquitectura[:en]Complexity and contradiction in architecture[:]

0

[:es]

Complejidad y contradicción en la arquitectura

En un intento de desmitificación de los «sabios» presupuestos de la arquitectura socialmente valorada en la década de 1960, Robert Venturi respondió a una serie de nociones que habían guiado a los modernos diseñadores de arquitectura. La experiencia del paisaje urbano formado caóticamente por superposición de elementos cargados de simbolismo y la comprobación de que los ideales de simplicidad, orden y sencillez son diariamente contravenidos por los usuarios de la ciudad y de la vivienda, llevaron a Venturi a proponer un programa de diseño basado en valores de pluralidad funcional y ambigüedad significativa, mucho más coherentes con las exigencias simbólicas de la psicología individual y colectiva.

Obra polémica, Complejidad y contradicción en la arquitectura constituye uno de los más violentos alegatos contra muchas posiciones entonces acríticamente aceptadas y un esfuerzo vigoroso por descubrir modos radicalmente distintos de afrontar los problemas del diseño arquitectónico.

Robert Venturi (1925) es arquitecto por la Princeton University. Después de trabajar para Eero Saarinen y Louis I. Kahn, estableció su despacho en 1958, donde trabajó asociado con Denise Scott Brown desde 1969 hasta su jubilación en 2012. Su obra se ha publicado en numerosas monografías. Ha sido profesor en la University of Pennsylvania, la UCLA y la Yale University, y entre sus libros más conocidos se encuentran Complejidad y contradicción en la arquitectura (1966), A View from the Campidoglio: Selected Essays 1953-1984 (1984; junto a Denise Scott Brown),  y Architecture as Signs and Systems for a Mannerist Time (2004; junto a Denise Scott Brown).

[:gl]

Nun intento de desmitificación dos «sabios» presupostos da arquitectura socialmente valorada na década de 1960, Robert Venturi respondeu a unha serie de nocións que guiaran os modernos deseñadores de arquitectura. A experiencia da paisaxe urbana formada caoticamente por superposición de elementos cargados de simbolismo e a comprobación de que os ideais de simplicidade, orde e sinxeleza son diariamente contravidos polos usuarios da cidade e da vivenda, levaron a Venturi a propoñer un programa de deseño baseado en valores de pluralidade funcional e ambigüidade significativa, moito máis coherentes coas esixencias simbólicas da psicoloxía individual e colectiva.

Obra polémica, Complexidade e contradición na arquitectura constitúe unha das máis violentas alegacións contra moitas posicións entón acríticamente aceptadas e un esforzo vigoroso por descubrir modos radicalmente distintos de afrontar os problemas do deseño arquitectónico.

Robert Venturi (1925) é arquitecto pola Princeton University. Despois de traballar para Eero Saarinen e Louis I. Kahn, estableceu o seu despacho en 1958, onde traballou asociado con Denise Scott Brown dende 1969 ata a súa xubilación en 2012. A súa obra publicouse en numerosas monografías. Foi profesor na University of Pennsylvania, a UCLA e a Yale University, e entre os seus libros máis coñecidos encóntranse Complexidade e contradición na arquitectura (1966), A View from the Campidoglio: Selected Essays 1953-1984 (1984; xunto a Denise Scott Brown), e Architecture ás Signs and Systems for a Mannerist Time (2004; xunto a Denise Scott Brown).

[:en]

In an attempt of debunking of the «wise persons» presupposed of the architecture socially valued for the decade of 1960, Robert Venturi answered to a series of notions that they had guided to the modern designers of architecture. The experience of the urban landscape formed chaotic by overlapping of elements loaded with symbolism and the checking of which the ideal ones of simplicity, order and simplicity are counter come every day by the users of the city and of the housing, led Venturi to proposing a program of design based on values of functional plurality and significant ambiguity, much more coherent with the symbolic requirements of the individual and collective psychology.

Polemic work, Complexity and contradiction in the architecture constitutes one of the most violent allegations against many positions accepted acríticamente at the time and a vigorous effort for discovering radically different manners of confronting the problems of the architectural design.

Robert Venturi (1925) is an architect for the Princeton University. After working for Eero Saarinen and Louis I. Kahn, established his office in 1958, where it worked associated with Denise Scott Brown from 1969 up to his retirement in 2012. His work has been published in numerous monographs. He has been a teacher in the University of Pennsylvania, the UCLA and the Yale University, and between his books more acquaintances are Complexity and contradiction in the architecture (1966), To View from the Campidoglio: Selected Essays 1953-1984 (1984; together with Denise Scott Brown), and Architecture seize Signs and Systems for to Mannerist Time (2004; together with Denise Scott Brown).

[:]

AproximAciones 2014. Paisaje y sostenibilidad en la arquitectura contempránea suizaAproximAciones 2014. Paisaxe e sustentabilidade na arquitectura contempránea suízaAproximAciones 2014. Paisaje y sostenibilidad en la arquitectura contempránea suiza

El museo acogerá a partir del día 18 de septiembre una nueva exposición que propone un acercamiento a la arquitectura Suiza, centrada en el paisaje y en el desarrollo sostenible, en colaboración con la Embajada de Suiza en España.

Elegancia, rigor, sobriedad, y perfección técnica son algunas de las cualidades asociadas de forma habitual a la arquitectura suiza. Sin renunciar necesariamente a ellas, es evidente que la complejidad y diversidad de situaciones las que si enfrenta la arquitectura contemporánea demanda nuevas aproximaciones, nuevas maneras de evaluar la belleza y utilidad de las formas.

Esta exposición itinerante pone en relación a la arquitectura Suiza con dos conceptos que van mas allá del objeto construido y su posible perfección formal y técnica. Para eso reúne piezas procedentes de dos muestras que llegan por primera vez a España. Por una banda, «Swiss Positions: 33 takes on sustainable approaches to building», presenta a través de excelentes fotografías una visión compleja de la cuestión del desarrollo sostenible, alonxada de los tópicos de la arquitectura bioclimática, y, por otra, «The Swiss Touch in Landscape Arquitecture» que ofrece un recorrido por la tradición, la actualidad y el futuro de la arquitectura del paisaje en el país helvético, campo de pruebas de algunas de las más interesantes investigación recientes.

Dos visiones complementarias, marcadas por la conciencia ecológica, que demuestran una vez más la riqueza y capacidad de innovación de la arquitectura suiza, fuente inagotable de inspiración a nivel mundial.

Con esta exposición el Museo de Bellas Artes de la Coruña continúa su apuesta por que mantengan en su programación muestras dedicadas las diversas tendencias de la arquitectura, en este caso en colaboración con la Escuela de Arquitectura de la Coruña y la Embajada de Suiza en España.

+ info

O museo acollerá a partir do día 18 de setembro unha nova exposición que propón un achegamento á arquitectura Suíza, centrada na paisaxe e no desenvolvemento sustentable, en colaboración coa Embaixada de Suíza en España.

Elegancia, rigor, sobriedade, e perfección técnica son algunhas das cualidades asociadas de forma habitual á arquitectura suiza. Sin renunciar necesariamente a elas, é evidente que a complexidade e diversidade de situacións as que se enfronta a arquitectura contemporánea demanda novas aproximacións, novas maneiras de avaliar a beleza e utilidade das formas.

Esta exposición itinerante pon en relación a arquitectura Suíza con dous conceptos que van mais alá do obxecto construído e a súa posible perfección formal e técnica. Para iso reúne pezas procedentes de dúas mostras que chegan por primeira vez a España. Por unha banda, “Swiss Positions: 33 takes on sustainable approaches to building”, presenta a través de excelentes fotografías unha visión complexa da cuestión do desenvolvemento sostible, alonxada dos tópicos da arquitectura bioclimática, e, por outra, “The Swiss Touch in Landscape Arquitecture” que ofrece un percorrido pola tradición, a actualidade e o futuro da arquitectura da paisaxe no país helvético, campo de probas dalgunhas das máis interesantes investigación recentes.

Dúas visións complementarias, marcadas pola conciencia ecolóxica, que demostran unha vez máis a riqueza e capacidade de innovación da arquitectura suiza, fonte inagotable de inspiración a nivel mundial.

Con esta exposición o Museo de Belas Artes da Coruña continúa a súa aposta por manter na súa programación mostras dedicadas as diversas tendencias da arquitectura, neste caso en colaboración coa Escola de Arquitectura da Coruña e a Embaixada de Suiza en España.

+ info

The museum will receive from September 18 a new exhibition that an approximation proposes to the architecture Switzerland centred on the landscape and on the sustainable development, on collaboration with the Embassy of Switzerland on Spain.

Elegance, rigor, sobriety, and technical perfection are some of the associate qualities of habitual form to the Swiss architecture. Without resigning necessarily them, it is evident that the complexity and diversity of situations that if it faces the contemporary architecture it demands new approximations, new ways of evaluating the beauty and usefulness of the forms.

This itinerant exhibition puts in relation to the architecture Switzerland with two concepts that go mas there of the constructed object and his possible formal and technical perfection. For it it assembles pieces proceeding from two samples that come for the first time to Spain. For a band, «Swiss Positions: 33 takes on sustainable approaches to building», presents across excellent photographies a complex vision of the question of the sustainable development, alonxada of the topics of the architecture bioclimática, and, for other one, «The Swiss Touch in Landscape Arquitecture» that offers a tour for the tradition, the current importance and the future of the architecture of the landscape in the Swiss country, testing ground of some of the most interesting investigation recent.

Two complementary visions marked by the ecological conscience, which demonstrate once again the wealth and capacity of innovation of the Swiss architecture, inexhaustible source of inspiration worldwide.

With this exhibition the Museum of Fine arts of the Coruña continues his bet for which they support in his programming you show dedicated the diverse trends of the architecture, in this case in collaboration with the School of Architecture of the Coruña and the Embassy of Switzerland in Spain.

+ info

Hacia una teoría general de la Arquitectura Caraa una teoría xeral da Arquitectura Towards a general theory of the Architecture

0

Mesa redonda sobre Hacia una teoría general de la Arquitectura, con la participación de Gustavo Bueno, Daniel Dávila, Iván Vélez en la Escuela de Filosofía de Oviedo, el lunes 23 de abril de 2012.

http://youtu.be/nqKRCZLDg-U

Mesa redonda sobre Hacia unha teoría xeral da Arquitectura, coa participación de Gustavo Bueno, Daniel Dávila, Iván Vélez na Escola de Filosofía de Oviedo, o luns 23 de abril de 2012.

Round table on Towards a general theory of the Architecture, with Gustavo Bueno, Daniel’s participation Dávila, Iván Vélez in the School of Philosophy of Oviedo, on Monday, the 23rd of April, 2012.

EERJ. Adecuación del patio de armas del Castillo de El Real de la Jara | Villegas Bueno ArquitecturaEERJ. Adecuación do patio de armas do Castelo de El Real de la Jara | Villegas Bueno ArquitecturaEERJ. Adaptation of the inner ward of El Real de la Jara Castle | Villegas Bueno Arquitectura

Una manta densa, pesada y amable, recortada lo justo y necesario para hacer de un interior descarnado un espacio para la gente.

Datada en el siglo XIV la fortaleza, catalogada como BIC, tiene una situación estratégica en la llamada “Banda Gallega”, línea defensiva construida para proteger el sur de posibles invasiones portuguesas, y que todavía se puede percibir en la conexión visual existente con los castillos próximos de Cala y de Santa Olalla del Cala.

Los condicionantes fundamentales del proyecto fueron un presupuesto extremadamente ajustado, la preservación del carácter patrimonial del castillo, el respeto a las intervenciones anteriores realizadas en la muralla, -independientemente de su valor o calidad- y la garantía del uso del castillo como un espacio de encuentro público para el pueblo.

Aprovechamos la fuerte pendiente del terreno natural del patio del castillo, formada por el sustrato de roca natural, para minimizar la intervención. El proyecto se reduce a una serie de muretes de contención de poca altura, para dar forma a las terrazas que alojarán los eventos, y otros muros más altos que nos permiten controlar las rampas que garantizan la accesibilidad a todo el espacio usable del recinto.

Las zonas que se han dejado sin tratar responden a una doble aproximación. Por un lado tratan de revelar la extrema superficialidad de la intervención, y por otro servir de testimonio del límite presupuestario y de las condiciones preexistentes en el espacio interior del patio.

Así la intervención produce una nueva plaza pública; las paredes del castillo como tejido urbano, las puertas como calles que se adentran en ella y los espacios interiores como lugares en los que pasear o simplemente estar.

Un nuevo espacio urbano rodeado de naturaleza.

Obra: EERJ. Adecuación del patio de armas del Castillo de El Real de la Jara
Emplazamiento:El Real de la Jara, Sevilla, España
Área: 1.409 m2
Presupuesto: 147.588,00€  (104,74 €/m2)
Autores: Miguel Villegas Ballesta, Lourdes Bueno Garnica (co-autoría sin firma)
Colaboradores:Ignacio Hornillos, arquitecto, Vértice Topografía. Antonio Domínguez-Valdés, diseño gráfico
Dirección de Obra: Miguel Villegas Ballesta, arquitecto.
Dirección de Ejecución de Obra: José María Sánchez Tello, arquitecto técnico.
Coordinación de Seguridad y Salud: Jose Manuel Cruz Camúñez, arquitecto técnico.
Promotor: Diputación de Sevilla
Contratista: Construcciones Francisco Manzano SL
Fotografía: Jesús Granada (reportaje completo) | Villegas Bueno Arquitectura (obra)
Año: Redacción de proyecto 2011. Inicio de obra octubre 2012. Final de obra enero 2013
+ villegasbueno.net

A thick, dense and kind blanket, trimmed off to the necessary minimum, to transform a stark interior into a space for the people.

The intervention takes place in the “Castillo de El Real de la Jara”, a fortress dating from the 14th century, located on the highest point of the hill right north of the village, in the county and Natural Park of the North Range of Sevilla. The commission was made by the Diputación Provincial de Sevilla, and has been funded by the FEDER Operational program for Andalucía for Sustainable development and social cohesion project for the North Range and South Range of Sevilla.

The castle courtyard has few historic remains of very little value localized on its northwest corner, though the fortress had a strategic situation, on the “Banda Gallega”, a defense line built to protect the south frompossible portuguese invasions. This line can be still perceived through the visual connection with the nearby castles of Cala and Santa Olalla del Cala.

The main factors of our design approach were an extremely tight budget, the preservation of the heritage character of the castle, total respect to the previous interventions -despite their quality or value-, bringing the inmaterial property back to the village and guaranteeing the use of the castle as a gathering place for its people.

To minimize the intervention, in the design we took profit of the natural steep grounds of the castle formed by the natural rock substrate and the preexisting spatial structure the castle doors and walls gave, with just two series of retaining walls to enable the use of the space.

The intervention becomes a new public square, the castle walls as urban fabric, the doors as street-like
entrances, the interior a place to enjoy.

A new urban space surrounded by nature.

Work: EERJ. Adaptation of the inner ward of El Real de la Jara Castle.
Location: El Real de la Jara Castle, North Range of Sevilla Natural, Spain
Gross area: 1.409 m2
Budget: 147.588,00€  (104,74 €/m2)
Design and Construction Management: Miguel Villegas Ballesta, MSc Architect.
Design Co-author (no signature): Lourdes Bueno Garnica, architect.
Design Team: Ignacio Hornillos Cárdenas, architec
Construction Quantity Surveyor: José M.R. Sánchez Tello, arquitecto técnico
Health and Security Management: José Manuel Cruz Camúñez, arquitecto técnico
Construction Company: Construcciones Francisco Manzano S.L.
Photography: Jesús Granada (Complete article) | Villegas Bueno Arquitectura (work)
Year: Project draft 2011. Beginning of work October, 2012. End of work January, 2013
+ villegasbueno.net

Unha manta densa, pesada e amable, recortada o xusto e necesario para facer dun interior descarnado un espazo para a xente.

Datada no século XIV a fortaleza, catalogada como BIC, ten unha situación estratéxica na chamada “Banda Gallega”, liña defensiva construída para protexer o sur de posibles invasións portuguesas, e que aínda se pode percibir na conexión visual existente cos castelos próximos de Cala e de Santa Olalla del Cala.

Os condicionantes fundamentais do proxecto foron un presuposto extremadamente axustado, a preservación do carácter patrimonial do castelo, o respecto ás intervencións anteriores realizadas na muralla, -independentemente do seu valor ou calidade- e a garantía do uso do castelo como un espazo de encontro público para o pobo.

Aproveitamos a forte pendente do terreo natural do patio do castelo, formada polo substrato de rocha natural, para minimizar a intervención. O proxecto redúcese a unha serie de muretes de contención de pouca altura, para dar forma ás terrazas que aloxarán os eventos, e outros muros máis altos que nos permiten controlar as ramplas que garanten a accesibilidade a todo o espazo usable do recinto.

As zonas que se deixaron sen tratar responden a unha dobre aproximación. Por un lado tratan de revelar a extrema superficialidade da intervención, e por outro servir de testemuño do límite presupostario e das condicións preexistentes no espazo interior do patio.

Así a intervención produce unha nova praza pública; as paredes do castelo como tecido urbano, as portas como rúas que se internan nela e os espazos interiores como lugares nos que pasear ou simplemente estar.

Un novo espazo urbano rodeado de natureza.

Obra: EERJ. Adecuación del patio de armas del Castillo de El Real de la Jara
Emplazamiento:El Real de la Jara, Sevilla, España
Área: 1.409 m2
Presupuesto: 147.588,00€ (104,74 €/m2)
Autores: Miguel Villegas Ballesta, Lourdes Bueno Garnica (co-autoría sin firma)
Colaboradores:Ignacio Hornillos, arquitecto, Vértice Topografía. Antonio Domínguez-Valdés, diseño gráfico
Dirección de Obra: Miguel Villegas Ballesta, arquitecto.
Dirección de Ejecución de Obra: José María Sánchez Tello, arquitecto técnico.
Coordinación de Seguridad y Salud: Jose Manuel Cruz Camúñez, arquitecto técnico.
Promotor: Diputación de Sevilla
Contratista: Construcciones Francisco Manzano SL
Fotografía: Jesús Granada (reportaje completo) | Villegas Bueno Arquitectura (obra)
Año: Redacción de proyecto 2011. Inicio de obra octubre 2012. Final de obra enero 2013
+ villegasbueno.net

Washitecture: Arquitectura de Agua de Emergencia para escuelas de MarruecosWashitecture: Arquitectura de Agua de Emergencia para escuelas de MarruecosWashitecture: Emergency water architecture for schools in Morocoo. Exhibition

0

El Roca Barcelona Gallery inaugura el próximo 18 de septiembre a las 19h #WASHITECTURE: Arquitectura de Agua de Emergencia para escuelas de Marruecos’, la exposición del Taller Vertical 2014 organizada por Roca, en colaboración con la ESARQ_UIC y el soporte de la Fundación We Are Water. HAY QUE REGISTRARSE.

La muestra presenta los proyectos resultantes de la 17ª edición del Taller Vertical, un workshop organizado por la ESARQ_UIC en el que los alumnos diseñan unidades higiénicas, sostenibles y didácticas, destinadas a escuelas de Marruecos. La temática Taller Vertical 2014, parte del proyecto de cooperación que la Fundación We Are Water desarrolla en colaboración con UNICEF en la provincia de Zagora. El objetivo principal es mejorar las instalaciones de agua y saneamiento de 19 escuelas de primaria, así como concienciar a la comunidad y estudiantes sobre la importancia de las buenas prácticas de higiene.

La inauguración de la exposición coincide con el anuncio del proyecto ganador del Taller Vertical 2014. En el acto oficial de entrega de premios estarán presentes los estudiantes de arquitectura y profesores autores de los 6 proyectos del taller, así como los miembros del jurado formado por los diseñadores Martín Azúa, Curro Claret, los arquitectos Javier García Germán, Borja Ferrater, y el Director de la Fundación We Are Water, Xavier Torras.

Directores taller: Estel Ortega y Tomeu Ramis
Coordinadores: Adrián Jurado y Jaime Fernández
Profesores:
– MAIO: Anna Puigjaner, Maria Charneco, Guillermo López
– Amadeu Santacana (NUG) y Rosa Llull (Bailo Rull)
– David Tapias (Aixopluc) y Francisco Cifuentes
– Zuloark: Manuel Domínguez y Juan Antonio Chacón Grajera
– Irma Arribas y Oriol Ventura (Nieto&Ventura)
– Emiliana Design Studio: Ana Mir y Emili Padrós

O Rocha Barcelona Gallery inaugura o próximo 18 de setembro ás 19 h #WASHITECTURE: Arquitectura de Auga de Emerxencia para escolas de Marrocos’, a exposición do Taller Vertical 2014 organizada por Roca, en colaboración coa ESARQ_UIC e o soporte da  Fundación We Are Water. HAI QUE REXISTRARSE.

A mostra presenta os proxectos resultantes da 17ª edición do Taller Vertical, un workshop organizado pola ESARQ_UIC no que os alumnos deseñan unidades hixiénicas, sostibles e didácticas, destinadas a escolas de Marrocos. A temática Taller Vertical 2014, parte do proxecto de cooperación que a Fundación We Are Water desenvolve en colaboración con UNICEF na provincia de Zagora. O obxectivo principal é mellorar as instalacións de auga e saneamento de 19 escolas de primaria, así como concienciar a comunidade e estudantes sobre a importancia das boas prácticas de hixiene.

A inauguración da exposición coincide co anuncio do proxecto gañador do Taller Vertical 2014. No acto oficial de entrega de premios estarán presentes os estudantes de arquitectura e profesores autores dos 6 proxectos do taller, así como os membros do xurado formado polos deseñadores Martín Azúa, Curro Claret, os arquitectos Javier García Germán, Borja Ferrater, e o Director da Fundación We Are Water, Xavier Torras.

Directores taller: Estel Ortega e Tomeu Ramis

Coordinadores: Adrián Jurado e Jaime Fernández

Profesores:

– MAIO: Anna Puigjaner, Maria Charneco, Guillermo López

– Amadeu Santacana (NUG) e Rosa Llull (Bailo Rull)

– David Tapias (Aixopluc) e Francisco Cifuentes

– Zuloark: Manuel Domínguez e Juan Antonio Chacón Grajera

– Irma Arribas e Oriol Ventura (Nieto&Ventura)

– Emiliana Design Studio: Ana Mir e Emili Padrós

The Roca Barcelona Gallery inaugurates next September 18 at 7 p.m. *WASHITECTURE: Architecture of Emergency water for schools of Morocco ‘, the exhibition of the Vertical Workshop 2014 organized by Rock, in collaboration with the ESARQ_UIC and the support of the We Are Water Foundation. IT´S NECESSARY TO REGISTER.

The sample presents the resultant projects of 17 ª edition of the Vertical Workshop, a workshop organized by the ESARQ_UIC in which the pupils design hygienic, units sustainable and didactic, destined for schools of Morocco. The subject matter Vertical Workshop 2014, part of the project of cooperation that the Foundation We Are Water closet develops in collaboration with UNICEF in Zagora’s province. The principal aim is to improve the facilities of water and reparation of 19 schools of primary, as well as to arouse the community and students on the importance of the good practices of hygiene.

The inauguration of the exhibition coincides with the advertisement of the winning project of the Vertical Workshop 2014. Forthwith official of delivery of prizes the students of architecture and teachers will be present authors of 6 projects of the workshop, as well as the members of the juror formed by the designers Martin Azúa, Job Claret, the architects Javier García Germán, Borja Ferrater, and the Director of the Foundation We Are Water closet, Xavier Torras.

The directors workshop: Estel Ortega AND Tomeu Ramis

Coordinating: Adrián Jurado AND Jaime Fernández

Teachers:

– MAIO: Anna Puigjaner, Maria Charneco, Guillermo López

– Amadeu Santacana (NUG) and Rosa Llull (Bailo Rull)

– David Tapias (Aixopluc) and Francisco Cifuentes

– Zuloark: Manuel Domínguez and Juan Antonio Chacón Grajera

– Irma Arribas and Oriol Ventura (Nieto&Ventura)

– Emiliana Design Studio: Ana Mir and Emili Padrós

Julius Shulman. Modernism Rediscovered

0

[:es]

El maestro de la modernidad. Más hallazgos de los archivos de Julius Shulman

Modernism Rediscovered de TASCHEN (2000) trajo por primera vez a la luz obras maestras olvidadas de la arquitectura, extraídas de los archivos personales del fotógrafo Julius Shulman. Rindiendo homenaje a edificios residenciales y comerciales que se habían esfumado de la vista pública, las impresionantes fotografías de Shulman revelaron una faceta raramente contemplada de la modernidad californiana. Esta extensa continuación en tres volúmenes de aquel tomo excepcional coloca bajo el reflector más de 400 gemas arquitectónicas. Esta vez no sólo restringidas a la Costa Oeste, las imágenes fueron realizadas por todo Estados Unidos, así como en México, Israel y Hong Kong.

Cada proyecto y fotografía en estos volúmenes fue seleccionado personalmente entre más de 260.000 fotografías durante un período de dos años por el editor Benedikt Taschen, que ha disfrutado de una estrecha colaboración con el fotógrafo desde la primera publicación conjunta, Julius Shulman: Architecture and Its Photography (1998). Realzando las fotografías, hay una introducción por el crítico de fotografía Owen Edwards, una extensa biografía por el historiador de la Universidad del Sur de California Philip J. Ethington, pies de foto sobre elementos decorativos por el fundador de Los Angeles Modern Auctions Peter Loughrey, biografías de arquitectos clave y reflexiones personales del propio fotógrafo. El escritor de arte Hunter Drohojowska-Philp llevó a cabo meses de entrevistas a Shulman para componer una historia oral y un retrato de la época informativos y vívidos.

La fotografía de Julius Shulman tuvo un papel decisivo en la imagen proyectada por el estilo de vida del sur californiano de mediados de siglo en todo Estados Unidos y alrededor del mundo. Su obra identifica de un modo preciso los elementos estructurales, funcionales y de diseño distintivos de un edificio, en el contexto tanto de su entorno natural como de la que gente que ocupa los espacios. Esta sensibilidad, combinada con su sentido intuitivo y brillante de la composición y el ritmo, le ha granjeado la reputación de ser un maestro del género. Qué afortunados somos de que Shulman haya abierto sus archivos una vez más para que podamos redescubrir sus fotografías de los tesoros mundiales ocultos de la modernidad.

Arquitectos y diseñadores incluidos

William Beckett
Craig Ellwood
Albert Frey
Frank Gehry
Bruce Goff
Herb Greene
Philip Johnson
Louis I. Kahn
Raymond Kappe
Pierre Koenig
John Lautner
Paul László
Le Corbusier
Charles Luckman
Oscar Niemeyer
Richard J. Neutra
William L. Pereira
Skidmore, Owings & Merrill
Raphael Soriano
Ludwig Mies van der Rohe
Welton Becket Associates
Frank Lloyd Wright

Sobre el artista

Residente en Los Ángeles desde 1920, Julius Shulman documentó la arquitectura moderna en el sur de California y alrededor del mundo durante casi ocho décadas. Sus imágenes de la Case Study House Núm. 22 de Pierre Koenig (1960) en Los Ángeles y de la Casa Kaufmann de Richard J. Neutra (1947) en Palm Springs se cuentan entre las fotografías arquitectónicas más apreciadas e icónicas del siglo XX.

El interés de Shulman en la fotografía se convirtió en carrera cuando fotografió la Residencia Kun de Neutra en Los Ángeles con su cámara Kodak Vestpocket en 1936. Neutra, admirado por las imágenes del joven Shulman, continuó encargándole trabajos. Otros arquitectos destacados de la época no tardaron en hacer lo mismo, al igual que cientos de revistas, periódicos y editores de libros.

Los numerosos premios de Shulman incluyeron la Medalla a la Fotografía Arquitectónica del Instituto Americano de Arquitectos (1969), un galardón a los logros de toda una vida del Centro Internacional de Fotografía en Nueva York (1998) y doctorados honoríficos de varias instituciones académicas. Julius Shulman falleció el 15 de julio de 2009 a los 98 años.

Sobre los autores

Hunter Drohojowska-Philp escribe sobre arte moderno, diseño y arquitectura. Colabora habitualmente con Artnews, Artnet, Western Interiors and Design y de Los Angeles Times y es autora de Full Bloom: The Art and Life of Georgia O’Keeffe

Owen Edwards escribe sobre fotografía desde hace más de 30 años. Ha colaborado con American Photographer, New York Times Magazine, New York Magazine, The Village Voice, Saturday Review, Vogue y Smithsonian Magazine.

Philip J. Ethington es profesor de Historia y Ciencias Políticas en la University of Southern California y el editor norteamericano de la publicación Urban History. Actualmente está concluyendo un libro gráfico de gran formato y publicación online llamado Ghost Metropolis, Los Angeles, 1542–2001.

Peter Loughrey es director de Los Angeles Modern Auctions (LAMA), especializado en diseño arquitectónico del siglo XX.

[:gl]

O mestre da modernidade. Máis achados dos arquivos de Julius Shulman.

Modernism Rediscovered de TASCHEN (2000) trouxo por primeira vez á luz obras mestras esquecidas da arquitectura, extraidas dos arquivos persoais do fotógrafo Julius Shulman. Rendendo homenaxe a edificios residenciais e comerciais que se esfumaran da vista pública, as impresionantes fotografías de Shulman revelaron unha faceta raramente considerada da modernidade californiana. Esta extensa continuación en tres volumes daquel tomo excepcional coloca baixo o reflector máis de 400 xemas arquitectónicas. Esta vez non só restrinxidas á Costa Oeste, as imaxes foron realizadas por todo Estados Unidos, así como en México, Israel e Hong Kong.

Cada proxecto e fotografía nestes volumes foi seleccionado persoalmente entre máis de 260.000 fotografías durante un período de dous anos polo editor Benedikt Taschen, que gozou dunha estreita colaboración co fotógrafo dende a primeira publicación conxunta, Julius Shulman: Architecture and Its Photography (1998). Realzando as fotografías, hai unha introdución polo crítico de fotografía Owen Edwards, unha extensa biografía polo historiador da Universidade do Sur de California Philip J. Ethington, pés de foto sobre elementos decorativos polo fundador de Los Angeles Modern Auctions Peter Loughrey, biografías de arquitectos clave e reflexións persoais do propio fotógrafo. O escritor de arte Hunter Drohojowska-Philp levou a cabo meses de entrevistas a Shulman para compoñer unha historia oral e un retrato da época informativos e vívidos.

A fotografía de Julius Shulman tivo un papel decisivo na imaxe proxectada polo estilo de vida do sur californiano de mediados de século en todo Estados Unidos e arredor do mundo. A súa obra identifica dun modo preciso os elementos estruturais, funcionais e de deseño distintivos dun edificio, no contexto tanto do seu ámbito natural como da que xente que ocupa os espazos. Esta sensibilidade combinada co seu sentido intuitivo e brillante da composición e o ritmo, granxeoulle a reputación de ser un mestre do xénero. Que afortunados somos de que Shulman abrise os seus arquivos unha vez máis para que poidamos redescubrir as súas fotografías dos tesouros mundiais ocultos da modernidade.

Arquitectos e deseñadores incluídos:

William Beckett
Craig Ellwood
Albert Frey
Frank Gehry
Bruce Goff
Herb Greene
Philip Johnson
Louis I. Kahn
Raymond Kappe
Pierre Koenig
John Lautner
Paul László
Le Corbusier
Charles Luckman
Oscar Niemeyer
Richard J. Neutra
William L. Pereira
Skidmore, Owings & Merrill
Raphael Soriano
Ludwig Mies van der Rohe
Welton Becket Associates
Frank Lloyd Wright

Sobre el artista:
Residente en Los Ángeles dende 1920, Julius Shulman documentou a arquitectura moderna no sur de California e arredor do mundo durante case oito décadas. As súas imaxes da Case Study House Núm. 22 de Pierre Koenig (1960) en Los Ángeles e da Casa Kaufmann de Richard J. Neutra (1947) en Palm Springs cóntanse entre as fotografías arquitectónicas máis apreciadas e icónicas do século XX. O interese de Shulman na fotografía converteuse en carreira cando fotografou a Residencia Kun de Neutra en Los Ángeles coa súa cámara Kodak Vestpocket en 1936. Neutra, admirado polas imaxes do mozo Shulman, continuou encargándolle traballos. Outros arquitectos destacados da época non tardaron en facer o mesmo, ao igual que centos de revistas, xornais e editores de libros. Os numerosos premios de Shulman incluíron a Medalla á Fotografía Arquitectónica do Instituto Americano de Arquitectos (1969), un galardón aos logros de toda unha vida do Centro Internacional de Fotografía en Nova York (1998) e doutorados honoríficos de varias institucións académicas. Julius Shulman faleceu o 15 de xullo de 2009 aos 98 anos.

Sobre los autores:
Hunter Drohojowska-Philp escribe sobre arte moderna, deseño e arquitectura. Colabora habitualmente con Artnews, Artnet, Western Interiors and Design e de Los Angeles Times e é autora de Full Bloom: The Art and Life of Xeorxia O’Keeffe

Owen Edwards escribe sobre fotografía dende hai máis de 30 anos. Colaborou con American Photographer, New York Times Magazine, New York Magazine, The Village Voice, Saturday Review, Vogue e Smithsonian Magazine.

Philip J. Ethington é profesor de Historia e Ciencias Políticas na University of Southern California e o editor norteamericano da publicación Urban History. Actualmente está a concluír un libro gráfico de gran formato e publicación online chamado Ghost Metropolis, Los Angeles, 1542-2001.

Peter Loughrey é director de Los Angeles Modern Auctions (LAMA), especializado en deseño arquitectónico do século XX.

[:en]

The Master of Modern. More discoveries from the Julius Shulman vaults.

TASCHEN’s Modernism Rediscovered (2000) brought to light for the first time forgotten architectural masterpieces, drawn from photographer Julius Shulman’s personal archives. Paying tribute to residential and commercial buildings that had slipped from public view, Shulman`s stunning photographs uncovered a rarely seen side of California Modernism. This extensive, three-volume follow-up to that remarkable volume brings over 400 more architectural gems into the spotlight. Not just restricted to the West Coast this time, the images were taken all across the United States as well as in Mexico, Israel, and Hong Kong.

Each project and photograph in these volumes was personally selected from over 260,000 photographs over a two-year period by publisher Benedikt Taschen, who has enjoyed a close collaboration with the photographer since first publishing Julius Shulman: Architecture and Its Photography (1998). Augmenting the photographs are an introduction by photography critic Owen Edwards, an extensive biography by University of Southern California historian Philip J. Ethington, captions on decorative elements by Los Angeles Modern Auctions founder Peter Loughrey, biographies of key architects, and personal reflections from the photographer himself. Arts writer Hunter Drohojowska-Philp conducted months of interviews with Shulman to construct an informative and lively oral history and portrait of the times.

Julius Shulman’s photography was instrumental in crafting the image of the midcentury Southern California lifestyle across the United States and around the world. His work keenly identifies the distinctive structural, functional, and design elements of a building, in the context of both its natural surroundings and the people who occupy the spaces. This sensitivity, combined with his intuitive and brilliant sense of composition and timing, has earned him the reputation as a master of the genre. How fortunate we are that Shulman has once again opened his archives so that we may rediscover his photographs of the world’s hidden Modernist treasures.

Featured Architects and Designers:

William Beckett
Craig Ellwood
Albert Frey
Frank Gehry
Bruce Goff
Herb Greene
Philip Johnson
Louis I. Kahn
Raymond Kappe
Pierre Koenig
John Lautner
Paul László
Le Corbusier
Charles Luckman
Oscar Niemeyer
Richard J. Neutra
William L. Pereira
Skidmore, Owings & Merrill
Raphael Soriano
Ludwig Mies van der Rohe
Welton Becket Associates
Frank Lloyd Wright

The artist:
A resident of Los Angeles since 1920, Julius Shulman documented modernist architecture in Southern California and across the globe for nearly eight decades. His images of Pierre Koenig’s Case Study House No. 22 (1960) in Los Angeles and Richard J. Neutra’s Kaufmann House (1947) in Palm Springs are among the most recognizable and iconic architectural photographs of the 20th century. Shulman’s interest in photography developed into a career when he photographed Neutra’s Kun Residence in Los Angeles with his Kodak Vestpocket camera in 1936. Neutra admired young Shulman’s images and continued to commission his work. Other leading architects of the time followed suit, as did hundreds of magazines, newspapers, and book publishers. Shulman’s numerous awards include the Architectural Photography Medal from the American Institute of Architects (1969), a lifetime achievement award from the International Center of Photography in New York (1998), and honorary doctorates from various academic institutions. He died on July 15, 2009 at the age of 98.

The authors:
Hunter Drohojowska-Philp writes about modern art, design and architecture. She is a regular contributor to Artnews, Artnet, Western Interiors and Design, and the Los Angeles Times and the author of Full Bloom: The Art and Life of Georgia O’Keeffe.

Owen Edwards has written about photography for 30 years, for the American Photographer, New York Times Magazine, New York magazine, The Village Voice, Saturday Review, Vogue, Smithsonian magazine, and many other publications.

Philip J. Ethington is Professor of History and Political Science at the University of Southern California and North American Editor of the journal Urban History. He is currently completing a large-format graphic book and online publication called Ghost Metropolis, Los Angeles, 1542–2001.

Peter Loughrey is director of Los Angeles Modern Auctions (LAMA) specializing in 20th Century Design by architects.

[:]

En clase de Juan Daniel Fullaondo (II) | José Ramón Hernández Correa

[:es]En clase de Juan Daniel Fullaondo (I) | José Ramón Hernández Correa[:gl]Na clase de Juan Daniel Fullaondo (I) | José Ramón Hernández Correa[:en]In Juan Daniel Fullaondo´s Class room (I) | José Ramón Hernández Correa[:]

El otro día os conté cómo medio enmendé mi horrible primer proyecto. Voy a explicaros la entrega.

Una vez pasada la segunda ronda de croquis, con el beneplácito (excesivo e inmerecido) de Fullaondo, me apliqué a dibujar ya en limpio las láminas que iba a presentar.

En un grupo de grafistas virtuosos mis láminas fueron pobretonas: línea de tinta sobre papel vegetal. Por lo menos estaban dibujadas con cuidado y limpieza.

El do de pecho lo daba con la hoja final: una perspectiva cónica dibujada a tinta china a mano alzada (mi mano alzada) sobre papel de croquis. Me pareció que en ese papel áspero y basto quedaba gracioso el dibujo, y que dar lápiz de color por delante y por detrás creaba un efecto de profundidad, debido a la diferencia de intensidad y nitidez entre ambas caras, por la turbiedad del papel. Hasta le metí rotuladores. Yo creía que el efecto final era como de «cuidadoso descuido» o de «yo es que soy así de directo», pero, recordado ahora, debió de ser como de alumno aventajado de taller ocupacional para mayores. Solo le faltaban los macarrones pegados y las bolitas de papel de plata. Pero lo peor era que, con todo, quedaba floja y tímida. Creo que si me hubiera pasado tres pueblos y hubiera hecho un megakitsch le habría entusiasmado. Pero era un «quiero y no puedo» muy soso.

Fullaondo vio una por una las láminas, celebrándolas. Alabó una axonométrica con la cubierta quitada y finalmente, ante la perspectiva chorra, no dijo nada. La apartó discretamente del resto de láminas, que ordenó, agrupó y dio por entregadas, y me la devolvió mientras me decía que apreciaba mucho mi evolución.

Se ha hablado demasiado del gesto de suprema elegancia del general Spinola ante Nassau en La Rendición de Breda, de Velázquez:

La Rendición de Breda, de Velázquez

No fue menor la de mi profesor devolviéndome aquella lámina.

Aquella triste perspectiva, en definitiva, jamás había existido. Él no la había visto ni yo la había dibujado. Como, al contrario que en Misión Imposible, no se autodestruyó, la reduje a confetti y creo que me la comí.

Recuerdo también perfectamente el segundo ejercicio de aquel Nivel I, pero ya no os aburriré con más detalles. Sí que os tengo que decir que me sentía competente, que dibujaba cada vez mejor, que le echaba horas por un tubo, que aprendía cada vez más y que disfrutaba como un loco.

Juan Daniel Fullaondo está en la historia de la arquitectura española del siglo XX. (Lo que más valora todo el mundo de él -a mi parecer injustamente por lo incompleto- es su labor como crítico y su papel como director de la magnífica revista Nueva Forma). Para mí, una de sus mejores facetas fue la de profesor. A mí me salvó.

Qué fácil es examinar el trabajo de un alumno y restregarle por las narices todas sus carencias, sus torpezas, sus errores y sus ignorancias. Eso lo puede hacer cualquiera. Lo que de verdad tiene mérito es ver en él lo que ni siquiera ve él mismo: Ver una posibilidad, un germen, un algo en potencia. Y, confiando ciegamente en ello, sacarlo a la luz. Hay que ser muy hábil, muy intuitivo, muy inteligente, muy paciente, pero, sobre todo, muy generoso.

Qué difícil es todo eso.

Igual que Miguel Ángel decía que veía la estatua dentro del bloque de piedra y que él se limitaba a quitar lo que sobraba, así Fullaondo vio que dentro de mí había algo (que, repito, no lo veía ni yo; yo menos que nadie), y con tesón y optimismo lo fue sacando a la luz.

Pero, aún mejor que Miguel Ángel, la misión del profesor no es solo quitar. También tiene que poner. Quitar prejuicios, frenos, torpezas, etc, y poner conocimiento, habilidad, destreza, etc. La misión de un profesor es sagrada en todos los órdenes y todas las edades, y si un incompetente, torpe, perezoso o derrotista te puede amargar la vida y mutilarte para siempre, uno creativo, paciente y generoso te puede dar alas.

A mí me salieron unas alitas no para tirar cohetes ni celebrar la gran orgía del talento arquitectónico, pero sí para hacer una carrera ascendente año tras año, coronada por un Proyecto Fin de Carrera apasionante, en el que me lo pasé divinamente y con el que salí «por la puerta grande», que es lo menos que merece un alumno de arquitectura después de tantos años y tanto trabajo. Los profesores que no consigan eso de sus alumnos ya pueden agachar las orejas e irse a su casa a no dar más por saco.

Yo no solo hice un PFC divertido, alegre, feliz, exitoso, etc, sino que, ya puestos, me matriculé en doctorado, cosa que nunca había pensado hacer y que también hice (con no menor éxito y alegría) porque Juan Daniel Fullaondo me conminó a ello.

Podéis imaginar lo apasionante que es hacer una tesis doctoral con uno de los arquitectos más cultos de Europa, que te aporta ideas, te sugiere libros, te los presta… (los tenía todos: todos los del mundo).

Hablaré más veces de Fullaondo. Varios compañeros de clase han leído la primera parte y me han comentado detalles que merecen entradas aparte. Sí: También hay unas gallinas pendientes. Ya iré con ellas.

Hoy, para terminar, solo quiero decir dos cosas más: La primera es que otros alumnos de otras clases se metían a veces con el «sistema Fullaondo» porque lo veían poco serio. Demasiado jijijí y jajajá. A ellos les medían con escalímetro los anchos de pasillos y las huellas y tabicas, mientras que nosotros hacíamos lo que nos daba la gana. Siempre ha habido una lucha sorda entre Don Carnal y Doña Cuaresma. Yo tengo que decir que, ya como profesional, he construido VPOs observando toda su espesísima normativa, y he cumplido códigos de accesibilidad y CTE sin que el hecho de haberme formado con Fullaondo me haya incapacitado para ello. No consta en ningún sitio que para ser competente haya que languidecer con profesores aburridos y crueles, ni que para aprender tenga uno que ser humillado. Lo siento por los que han padecido y siguen padeciendo a profesores impotentes, incompetentes o sádicos.

La segunda la digo ahora con alborozo, pero en su momento me pesó: Es que Fullaondo tenía una gran debilidad por los alumnos con un poco de cara dura (con la dosis justa; tampoco nos pasemos). Le gustaba la gente un poco pícara, y apreciaba las «excusas creativas». Alguna que otra vez se deshizo en carcajadas ante una explicación de un alumno que no le entregaba un ejercicio completo. Si esa justificación era lo suficientemente buena e ingeniosa le valía más que el propio ejercicio. Esto (lo he comprobado muchos años después) era un entrenamiento estupendo para la vida. Pero yo, como era concienzudo y cumplidor, me indignaba ante las que consideraba injusticias. Me daba cuenta de que a mí Fullaondo me había favorecido muchísimo, pero veía que a otros les favorecía aún más. (¿Se podrá ser más desagradecido?). Me hizo arquitecto, me hizo doctor y me hizo profesor, y, como dije el otro día, creo que no pasa un solo día sin que, al menos por un instante, no le dé las gracias.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · noviembre 2012

MonumentMonumentMonument

0

Las ciudades están hechas de edificios, infraestructuras, calles, plazas, parques, esquinas y rincones que dan sentido al encuentro, a la confrontación y al intercambio. La forma y el significado de sus espacios tienden a ser el resultado de la mezcla de dos procesos distintos y complementarios: o son espacios planificados, regidos por proyectos que prefiguran –con mayor o menor fortuna– la forma y el carácter de la ciudad; o son transformaciones informales que han ido creciendo orgánicamente, donde la planificación trata de domar a posteriori los supuestos desajustes antes creados. Dos procesos que se simultanean y que, en el mejor de los casos, responden a una sabia convivencia de ambos: la ciudad que crece bajo la necesidad emergente de sus contingencias, y la que es capaz de prever y proyectar sus anhelos futuros, así como corregir las perversiones e injusticias generadas por la especulación y falta de planificación.

Estas ciudades –que son todas– se balancean entre la regulación y la emergencia, mientras coinciden en la necesidad de venerar a la Historia y sus protagonistas mediante una monumentalización que tiende a poner orden y establecer jerarquías futuras. La conquista de renovados escenarios éticos y estéticos –sean impuestos o reclamados– forma parte de las estrategias urbanas de ambos modelos, cuyos símbolos cosifican los anhelos comunitarios o imponen ajustes de control en los discursos del poder.

Frente a los distintos procesos que desde abajo están modificando irreversiblemente la vida pública –o quizás como consecuencia de ellos– se observa una aguda revitalización de las retóricas monumentales. Banderas, héroes ensalzados, instalaciones públicas, señalamientos metropolitanos…, toda una imaginería que petrificó los relatos históricos se esparce por el paisaje de la ciudad, vulgarizando en muchos casos su potencia ideológica y simbólica.

Los monumentos esconden cierta apropiación del espacio colectivo, cierto secuestro de la memoria social, aunque también se percibe en ellos la dificultad por acoger las pluralidades sin estereotiparlas, el afán por desterrar cualquier duda o incertidumbre.

Así, hasta la irrupción de los movimientos de vanguardia, la gramática del monumento, desde las edificaciones rituales de la antigüedad hasta la estatuaria urbana del siglo XIX, permaneció prácticamente inalterada, mientras que las formas de la erección –peanas, columnas, obeliscos, arcos de triunfo y cenotafios a la victoria– marcaban el territorio ciudadano, erigiendo verdaderas jerarquías de volumen, de imagen y de significado. El arte contemporáneo heredó el dictum vanguardista con el que trascender los códigos más inmediatos. No obstante, la necesidad de perpetuación de unos hechos pasados o de unos deseos futuros por parte del poder continúa intacta. Sin embargo, ¿quién sustenta un monumento? ¿Quién lo legitima? ¿Cómo emerge? ¿De qué manera arraiga en la comunidad y en el espacio público?

Todas estas preguntas ofrecen respuestas difícilmente unívocas, alimentadas por la consideración de que, en la actualidad, cualquier dialéctica entre nostalgia y futuro ya no expresa ni la voluntad ni el sentir social y que, por tanto, matizan el rendimiento de los monumentos, el éxito o el fracaso de sus inevitables apropiaciones.

Nonument es un proyecto con el que el MACBA invita a 28 artistas de su entorno para que reflexionen sobre cómo se puede incidir hoy, desde las prácticas del arte, en los problemáticos vínculos entre acontecimiento, conmemoración, estética y ciudad. El resultado es un conjunto de propuestas inéditas –específicamente concebidas para esta exposición–, donde se observa de qué modo reinterpretan los lenguajes artísticos la tradición del monumento.

Asimismo, Nonument pretende constituirse como un laboratorio abierto sobre la inminente proliferación de símbolos que colonizan los espacios reales y virtuales de nuestro entorno, una plataforma discursiva que investigue cuáles son las condiciones bajo las que los artistas se incorporan a estos debates urgentes.

Sede: Sala d’exposicions del Convent dels Àngels
Comisarios: Josep Bohigas y Bartomeu Marí
Organización y producción: Museu d’Art Contemporani de Barcelona (MACBA).

Este proyecto forma parte del programa de Conmemoración del Tricentenario de los hechos de 1714.

As cidades están feitas de edificios, infraestruturas, rúas, prazas, parques, esquinas e cantos que dan sentido ao encontro, á confrontación e ao intercambio. A forma e o significado dos seus espazos tenden a ser o resultado da mestura de dous procesos distintos e complementarios: ou son espazos planificados, rexidos por proxectos, que prefiguran -con maior ou menor fortuna- a forma e o carácter da cidade; ou son transformacións informais que foron crecendo organicamente, onde a planificación trata de domar a posteriori os supostos desaxustes antes creados. Dous procesos que se simultanean e que, no mellor dos casos, responden a unha sabia convivencia de ambos os dous: a cidade que crece baixo a necesidade emerxente das súas continxencias, e a que é capaz de prever e proxectar os seus anhelos futuros, así como corrixir as perversións e inxustizas xeradas pola especulación e falta de planificación.

Estas cidades -que son todas- balancéanse entre a regulación e a emerxencia, mentres coinciden na necesidade de venerar a Historia e os seus protagonistas mediante unha monumentalización que tende a poñer orde e establecer xerarquías futuras. A conquista de renovados escenarios éticos e estéticos -sexan impostos ou reclamado- forma parte das estratexias urbanas de ambos os dous modelos, cuxos símbolos cosifican os anhelos comunitarios ou impoñen axustes de control nos discursos do poder.

Fronte aos distintos procesos que dende abaixo están a modificar irreversiblemente a vida pública -ou quizais como consecuencia deles- obsérvase unha aguda revitalización das retóricas monumentais. Bandeiras, heroes enxalzados, instalacións públicas, sinalizacións metropolitanas…, toda unha imaxinaría que petrificou os relatos históricos se esparexe pola paisaxe da cidade, vulgarizando en moitos casos a súa potencia ideolóxica e simbólica.

Os monumentos esconden certa apropiación do espazo colectivo, certo secuestro da memoria social, aínda que tamén se percibe neles a dificultade por acoller as pluralidades sen estereotipalas, o afán por desterrar calquera dúbida ou incerteza.

Así, ata a irrupción dos movementos de vangarda, a gramática do monumento, dende as edificacións rituais da antigüidade ata a estatuaria urbana do século XIX, permaneceu practicamente inalterada, mentres que as formas da erección -peañas, columnas, obeliscos, arcos de triunfo e cenotafios á vitoria- marcaban o territorio cidadán, erixindo verdadeiras xerarquías de volume, de imaxe e de significado. A arte contemporánea herdou o dictum vangardista co que transcender os códigos máis inmediatos. Non obstante, a necesidade de perpetuación duns feitos pasados ou duns desexos futuros por parte do poder continúa intacta. Non obstante, quen sustenta un monumento? Quen o lexitima? Como emerxe? De que xeito arraiga na comunidade e no espazo público?

Todas estas preguntas ofrecen respostas dificilmente unívocas, alimentadas pola consideración de que, na actualidade, calquera dialéctica entre nostalxia e futuro xa non expresa nin a vontade nin o sentir social e que, polo tanto, matizan o rendemento dos monumentos, o éxito ou o fracaso das súas inevitables apropiacións.

Nonument é un proxecto co que o MACBA invita 28 artistas do seu ámbito para que reflexionen sobre como se pode incidir hoxe, dende as prácticas da arte, nos problemáticos vínculos entre acontecemento, conmemoración, estética e cidade. O resultado é un conxunto de propostas inéditas -especificamente concibidas para esta exposición-, onde se observa reinterpretan as linguaxes artísticas de que modo a tradición do monumento.

Así mesmo, Nonument pretende constituírse como un laboratorio aberto sobre a inminente proliferación de símbolos que colonizan os espazos reais e virtuais do noso ámbito, unha plataforma discursiva que investigue cales son as condicións baixo as que os artistas se incorporan a estes debates urxentes.

Sede: Sala d’exposicions del Convent dels Àngels
Comisarios: Josep Bohigas y Bartomeu Marí
Organización e producción: Museu d’Art Contemporani de Barcelona (MACBA).

Este proxecto forma parte do programa de Conmemoración do Tricentenario dos feitos de 1714.

Cities are made of buildings, infrastructures, streets, squares, parks and corners that are conducive to meetings, confrontations and exchanges. The form and meaning of these spaces tend to be the result of a mixture of two distinct yet complementary processes: they are either planned and governed by projects that prefigure – with varying degrees of success – the form and character of the city; or they are organically-grown, informal ransformations, where planning tries to rectify a posteriori existing malfunctions.

Two simultaneous processes that, with luck, can happily coexist: a city that grows under the emerging necessities of its contingencies, and one capable of predicting and projecting its future aspirations, as well as correcting the perversions and injustices provoked by speculation and lack of planning.

These cities – i.e., all of them – are balanced between regulation and emergency, while accepting the need to venerate History and its protagonists through a monumentalisation that favours order and the establishment of future hierarchies. The conquest of new ethical and aesthetic scenarios – whether imposed or reclaimed – is part of the urban strategies of both these models, whose symbols either reify the collective aspirations or impose control adjustments on the power discourses.

The emergence of the different processes that are irreversibly modifying public life from the bottom up – or perhaps as a consequence of it – has provoked a sharp increase in monumental rhetoric. Flags, acclaimed heroes, public installations, metropolitan signposting… a whole imagery petrifying historical events is occupying the urban landscape, and in many cases vulgarising its ideological and symbolic power.

Behind monuments lies a certain appropriation of the collective space, an abduction of social memory, as well as the difficulty in embracing pluralities without stereotyping them, and the need to cast out any doubts or uncertainties.

Until the arrival of the avant-garde movements, the grammar of the monument – from the ritual constructions of antiquity to the urban statuary of the nineteenth century – was practically unaltered, while the norms for the erection of plinths, columns, obelisks, triumphal arches and cenotaphs marked the urban territory, establishing true hierarchies of volume, image and meaning. Contemporary art inherited the avant-garde dictum for transcending the most immediate codes. And yet, the need of those in power to perpetuate past events or future aspirations remains intact. But who supports a monument? Who legitimises it? How does it emerge? How does it become rooted in the community and the public sphere?

There are no straightforward answers to these questions, for nowadays the dialectics between nostalgia and future no longer express the will and sentiments of society and, therefore, the success or failure of a monument is determined by its inevitable appropriations.

Nonument is a project in which MACBA has invited twenty-eight artists closely associated with the Museum to reflect on how, from the practice of art, it may be possible nowadays to enter into the problematic links between event, commemoration, aesthetics and city. The result is a series of new proposals – specifically conceived for this exhibition – showing how the tradition of monuments can be reinterpreted through the artistic languages.

At the same time, Nonument can also be seen as an open laboratory on the imminent proliferation of symbols colonising real and virtual spaces in our environment, a discursive platform from which to investigate how artists can join these pressing debates.

Curators: Josep Bohigas y Bartomeu Marí.Organisation and production: Museu d’Art Contemporani de Barcelona (MACBA).

This project takes part of the commemoration of the Tercentenary of the events of 1714.