[:es]
Comparto con ustedes este artículo escrito por Silvia Mendoza y publicado en el Diario El Comercio del Perú el 14 de junio, en el que destacan el importante volumen de edificaciones que se realizan sin el asesoramiento de los profesionales pertinentes. Esto no es nuevo, que yo recuerde es la clásica discusión de los talleres de diseño en la facultad:
¿a quienes debemos orientar nuestro trabajo?, o ¿dónde está la mayor masa de clientes?
En países como los nuestros (Sudamérica), donde parte importante de la población no tiene un nivel de ingresos que les permita abordar un proyecto de edificación en el contexto ideal en el que los arquitectos somos entrenados (recursos económicos y materiales), debería llamarnos a una profunda reflexión sobre el rol real que cumplimos. Más de un colega se desmarcará y dirá que el trabaja para sus clientes (los que pueden pagar su arquitectura), pero muchos otros mantenemos esa inquietud y buscamos acercarnos a esos sectores de diversos modos, ya sea colaborando con instituciones, ofreciendo asesorías «gratuitas», etc.
Esto me hace pensar en otros oficios tradicionales como el derecho o la medicina: ¿no existen abogados de oficio o guardias médicas?: ¿no deberían haber arquitectos de oficio trabajando coordinados por los colegios profesionales y los municipios? Obviamente hay límites para estos trabajos como los hay en los ejemplos mencionados, es decir, las personas que soliciten esta consulta «de oficio» deben tener ciertas características que justifiquen el subsidio, dado que a diferencia de la medicina o el derecho no está en juego la vida ni la libertad de los individuos.
Otra manera es manejar categorías de proyectos, asociadas a la condición del cliente. Esto lo hacemos de modo intuitivo cuando pasamos nuestros honorarios, pero los colegios profesionales podrían regularlo. Si bien un proyecto es siempre un proyecto (refiriéndome al trabajo intelectual que demanda la elaboración del mismo), podemos pensar en proyectos «estándar» que además ayuden a la economía de la construcción, y proyectos más elaborados donde no haya fuertes restricciones económicas.
¿Somos más eficaces como profesionales cuando hacemos una casa de lujo o veinte modestas?, ¿importa más la fama que obtengamos por una casa o el multiplicar nuestra capacidad profesional en varias anónimas (en las que sabemos que no podremos controlar el proceso del proyecto)? Ideal sería poder hacer ambas cosas, tener la capacidad de resolver a cabalidad ambos retos.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · junio 2010[:en]
I share with you this article written by Silvia Mendoza and published in the Diario El Comercio of the Peru on 14 June, in which they stand out the important volume of edificaciones that realise without the advice of the pertinent professionals. This is not new, that I remember is the classical discussion of the workshops of design in the faculty: to those who have to orient our work?, or where it is the main mass of clients?
In countries as ours (Sudamérica), where important part of the population does not have a level of income that allow them tackle a project of edificación in the ideal context in which the architects are trained (economic and material resources), would have to call us to a deep reflection on the real role that fulfil. More than a colleague desmarcará and will say that the works for his clients (those that can pay his architecture), but many others keep this restlessness and look for to approach us to these sectors of diverse ways, already was collaborating with institutions, offering free «consultancys», etc.
This does me think in other traditional jobs like the right or the medicine: they do not exist pleaded of job or medical policemen?: They would not have to have architects of job working coordinated by the professional schools and the municipalities? Obviously there are limits for these works as there are them in the examples mentioned, that is to say, the people that request this query «of job» have to have some characteristics that justify the subsidio, since unlike the medicine or the right is not at stake the life neither the freedom of the individuals.
Another way is to handle associate project categories, to the condition of the client. We do this in an intuitive way when we spend our fees, but the professional colleges might regulate it. Though a project is always a project (refiriéndome to the intellectual work that demands the production of the same one), we can think about projects «standard» that in addition help to the economy of the construction, and more elaborated projects where there are no strong economic restrictions.
Are we more effective as professional when we do a house of luxury or twenty modest ones?, is it important more the reputation that we obtain for a house or to multiply our professional capacity in anonymous several (in which we know that we will not be able to control the process of the project)? Ideal it would be to be able to make both things, have the aptitude to solve to cabalidad both challenges.

Aldo G. Facho Dede · Architect Author of theBlog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · juny 2010
[:gl]
Comparto con vostedes este artigo escrito por Silvia Mendoza e publicado no Diario El Comercio do Perú o 14 de xuño, no que destacan o importante volume de edificacións que se realizan sen o asesoramento dos profesionais pertinentes. Isto non é novo, que eu lembre é a clásica discusión dos talleres de deseño na facultade: ¿a quen debemos orientar o noso traballo?, ou ¿onde está a maior masa de clientes?
En países como os nosos (Sudamérica), onde parte importante da poboación non ten un nivel de ingresos que lles permita abordar un proxecto de edificación no contexto ideal no que os arquitectos somos adestrados (recursos económicos e materiais), debería chamarnos a unha profunda reflexión sobre o rol real que cumprimos. Máis dun colega desmarcarase e dirá que o traballa para os seus clientes (os que poden pagar a súa arquitectura), pero moitos outros mantemos esa inquietude e buscamos achegarnos a eses sectores de diversos modos, xa sexa colaborando con institucións, ofrecendo asesorías «gratuítas», etc.
Isto faime pensar noutros oficios tradicionais como o dereito ou o medicamento: ¿non existen avogados de oficio ou gardas médicas?: ¿non deberían haber arquitectos de oficio traballando coordinados polos colexios profesionais e os municipios? Obviamente hai límites para estes traballos como os hai nos exemplos mencionados, é dicir, as persoas que soliciten esta consulta «de oficio» deben ter certas características que xustifiquen o subsidio, dado que a diferenza do medicamento ou o dereito non está en xogo a vida nin a liberdade dos individuos.
Outro xeito é manexar categorías de proxectos, asociadas á condición do cliente. Isto facémolo de modo intuitivo cando pasamos os nosos honorarios, pero os colexios profesionais poderían regulalo. Se ben un proxecto é sempre un proxecto (referíndome ao traballo intelectual que demanda a elaboración deste), podemos pensar en proxectos «estándar» que ademais axuden á economía da construción, e proxectos máis elaborados onde non haxa fortes restricións económicas.
¿Somos máis eficaces como profesionais cando facemos unha casa de luxo ou vinte modestas?, ¿importa máis a fama que obteñamos por unha casa ou multiplicar a nosa capacidade profesional en varias anónimas (nas que sabemos que non poderemos controlar o proceso do proxecto)? Ideal sería poder facer ambas as dúas cousas, ter a capacidade de resolver a cabalidad ambos os dous retos.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor delo Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · xuño 2010
[:]




