
Conocida por sus obras de gran escala en las que combina el dibujo geométrico, las series numéricas, la imagen y la escritura, suele asociarse a Hanne Darboven (Múnich, 1941 – Hamburgo, 2009) con el arte conceptual, una vinculación que habría que matizar dado el carácter inequívocamente subjetivo del proceso de ejecución y materialización de sus trabajos, a menudo salpicados de referencias autobiográficas y menciones al lugar de producción.
Esta exposición reúne una amplia selección de objetos de muy diversa índole (juguetes, maniquíes, instrumentos musicales, artículos promocionales, souvenirs procedentes de distintos rincones del mundo…), así como obras propias, que Darboven fue acumulando en su casa familiar de Am Burgberg, el lugar en el que vivió y trabajó durante toda su vida (salvo una breve estancia de dos años en Nueva York a mediados de los años 60) y que más que un estudio al uso parece un Gabinete de Curiosidades como los que proliferaron en los siglos XVI y XVII.
La muestra, que no se ha concebido como un retrospectiva ni como una exposición antológica, propone un itinerario que recrea el complejo y fascinante universo de la casa-estudio de Darboven, permitiéndonos no sólo adentrarnos en este lugar y en cada uno de sus tiempos acumulados, sino también repensar los trabajos de escritura numérica y serial que esta artista realizó a lo largo de su carrera y en los que lo temporal, en su despliegue, llegaba a adquirir una consistencia volumétrica. Todo ello desde la premisa de que, aunque aparentemente, el desbordante discurso que proyecta su estudio parece contradecir la sobriedad cartesiana de su propuesta plástica, en el fondo ambas lógicas estaban estrechamente vinculadas, pues partían de la misma pulsión: el desesperado intento de reducir la complejidad del mundo a diagramas, estructuras reticulares y dispositivos narrativos o escenográficos que hagan aprehensible a la mirada aquello que la desborda.
La casa-estudio de Darboven constituye, por tanto, el punto de partida y de llegada de su obra, tanto material como conceptualmente. Es parte fundamental de su legado y un aspecto esencial de su trabajo. Un legado y un trabajo que, al igual que el de otros artistas que en las últimas décadas del siglo XX se han enfrentado críticamente a la herencia invisible de la modernidad (cuya materialización gráfica más palmaria fue la cuadrícula clasificatoria que, no lo olvidemos, juega un papel clave en la obra de Darboven), están atravesados por una latente e inquietante ambigüedad, la que vincula civilización y barbarie, sistematización racional e impulso instintivo. Y es justo en esa indeterminación en la que esta artista parece querer buscar su lugar en el mundo.

Coñecida polas súas obras de grande escala nas que combina o debuxo xeométrico, as series numéricas, a imaxe e a escritura, adoita asociarse a Hanne Darboven (Múnic, 1941 – Hamburgo, 2009) coa arte conceptual, unha vinculación que habería que matizar dado o carácter inequivocamente subxectivo do proceso de execución e materialización dos seus traballos, a miúdo salpicados de referencias autobiográficas e mencións ao lugar de produción.
Esta exposición reúne unha ampla selección de obxectos de moi diversa índole (xoguetes, manequíns, instrumentos musicais, artigos promocionais, recordos procedentes de distintos cantos do mundo…), así como obras propias, que Darboven foi acumulando na súa casa familiar de Am Burgberg, o lugar no que viviu e traballou durante toda a súa vida (salvo unha breve estanza de dous anos en Nova York a mediados dos anos 60) e que máis que un estudo ao uso parece un Gabinete de Curiosidades como os que proliferaron nos séculos XVI e XVII.
A mostra, que non se concibiu como un retrospectiva nin como unha exposición antolóxica, propón un itinerario que recrea o complexo e fascinante universo da casa-estudo de Darboven, permitíndonos non só nos internar neste lugar e en cada un dos seus tempos acumulados, senón tamén repensar os traballos de escritura numérica e serial que esta artista realizou ao longo da súa carreira e nos que o temporal, no seu despregamento, chegaba a adquirir unha consistencia volumétrica. Todo iso dende a premisa de que, aínda que aparentemente, o desbordante discurso que proxecta o seu estudo parece contradicir a sobriedade cartesiana da súa proposta plástica, no fondo ambas as dúas lóxicas estaban estreitamente vinculadas, pois partían da mesma pulsión: o desesperado intento de reducir a complexidade do mundo a diagramas, estruturas reticulares e dispositivos narrativos ou escenográficos que fagan aprehensible á mirada aquilo que a desborda.
A casa-estudo de Darboven constitúe, polo tanto, o punto de partida e de chegada da súa obra, tanto material coma conceptualmente. É parte fundamental do seu legado e un aspecto esencial do seu traballo. Un legado e un traballo que, ao igual que o doutros artistas que nas últimas décadas do século XX se enfrontaron criticamente á herdanza invisible da modernidade (cuxa materialización gráfica máis palmaria foi a cuadrícula clasificatoria que, non o esquezamos, xoga un papel clave na obra de Darboven), están atravesados por unha latente e inquietante ambigüidade, a que vincula civilización e barbarie, sistematización racional e impulso instintivo. E é xusto nesa indeterminación na que esta artista parece querer buscar o seu lugar no mundo.

Known for her large-scale works that combine geometric drawings, numerical series, images and writings, Hanne Darboven (Munich, 1941 – Hamburg, 2009) is often associated with conceptual art, a correlation that should be nuanced further given the unmistakeably subjective nature of the process of realisation and expression of her works, which are often peppered with autobiographical references and mentions of the site of production.
This exhibition assembles a broad range of her artworks and a highly diverse mélange of objects (toys, mannequins, musical instruments, promotional items, souvenirs from different corners of the earth…) that Darboven amassed in her family home in Am Burgberg, where she lived and worked her whole life (apart from a brief two-year stint in New York in the mid sixties). More than a studio in use, it is akin to the Cabinets of Curiosities or Wonder Rooms that proliferated in the 16th and 17th centuries.
The exhibit – not conceived as a retrospective exhibition or anthology – presents a journey that recreates the complex and fascinating world of Darboven’s home studio, enabling not only a closer look inside this place and in each of time periods amassed, but also a reconsideration of the numerical writing and serial pieces the artist produced throughout her career, where the temporary, in its deployment, gained volumetric consistency. All of this from the premise that the brimming discourse her studio conveys would seem to contradict the Cartesian sobriety of her plastic expression, yet deep down both logics were closely linked, driven by the same urge – the desperate attempt to reduce the complexity of the world to diagrams, grid structures and narrative devices, or elements of scenography that to the eye make sense of what overwhelms it.
Therefore, Darboven’s home studio forms the starting and arrival point of her work, both materially and conceptually; a key part of her legacy and essential to her oeuvre. A legacy and work that, similar to other artists that at the end of the 20th century critically addressed the invisible inheritance of modernity (whose most patent graphic expression was a classifying grid that, it must be remembered, played a key role in Darboven’s work), are imbued with a latent and unsettling ambiguity, linking civilisation and brutality, rational systemisation and instinctive impulse. For it is exactly in this indeterminacy that the artist appears to search for her place in the world.




