Inicio Blog Página 107

[:es]El autor y el interprete. Le Corbusier y Amancio Williams en la Casa Curutchet[:gl]O autor e o interprete. Le Corbusier e Amancio Williams na Casa Curutchet[:en]The author and the interpreter. Le Corbusier and Amancio Williams in the Curutchet House [:]

0

[:es]

Este libro es el resultado de una asombrosa investigación, devenida en Tesis Doctoral, sobre uno de los proyectos más interesantes que ha dado la arquitectura moderna, la casa Curutchet de Le Corbusier.

El texto aquí presentado es el relato definitivo de su concepción, proyecto y construcción, así como de la sorprendente relación establecida entre Le Corbusier y Amancio Williams en el proceso que dio vida a la singular obra, situada en La Plata, Argentina.

En estas 200 páginas se condensa el trabajo de años del profesor Daniel Merro Johnston, con el apoyo de la Fundación Le Corbusier de París, el Archivo Williams de Buenos Aires y la Editorial 1:100.

El libro cuenta además, con más de 150 planos originales, imágenes de época, fotografías actuales de Facundo de Zuviría y prólogo de Juan Calatrava.

[:gl]

Este libro é o resultado dunha asombrosa investigación, devida en Tese Doutoral, sobre un dos proxectos máis interesantes que deu a arquitectura moderna, a casa Curutchet de Le Corbusier.

O texto aquí presentado é o relato definitivo da súa concepción, proxecto e construción, así como da sorprendente relación establecida entre Le Corbusier e Amancio Williams no proceso que deu vida á singular obra, situada en La Plata, Arxentina.

Nestas 200 páxinas condénsase o traballo de anos do profesor Daniel Merro Johnston, co apoio da Fundación Le Corbusier de París, o Arquivo Williams de Bos Aires e a Editorial 1:100.

O libro conta ademais, con máis de 150 planos orixinais, imaxes de época, fotografías actuais de Facundo de Zuviría e prólogo de Juan Calatrava.

[:en]

This book is the result of an amazing investigation, developed into Doctoral Thesis, on one of the most interesting projects that has given the modern architecture, the house Curutchet of Him Corbusier.

The text here presented is the definitive statement of his conception, project and construction, as well as of the surprising relation established between Him Corbusier and Amancio Williams in the process that gave life to the singular work placed in La Plata, Argentina.

In these 200 pages there becomes condensed the work of years of the teacher Daniel Merro Johnston, with the support of the Le Corbusier Foundation in Paris, the File Williams of Buenos Aires and the Publishing house 1:100.

The book counts in addition, with more than 150 original planes, images of epoch, Facundo de Zuviría’s current photographies and Juan Calatrava’s prologue.

[:]

[:es]Siza en Évora[:gl]Siza en Évora[:en]Siza in Évora[:]

0

[:es]

5 minutos y un bolígrafo. El arquitecto Álvaro Siza visita la escuela de arquitectura de la Universidad de Évora.

 [:gl]http://vimeo.com/107168479

5 minutos e u bolígrafo. O arquitecto Álvaro Siza visita na escola de arquitectura da Universidade de Évora.

[:en]http://vimeo.com/107168479

5 minutes and a pen. The architect Álvaro Siza visits the school of architecture of Évora’s University.

[:]

Objet trouvé [03] : Jørn Utzon y las torres-paisaje de Elineberg | Rodrigo Almonacid

Sección y alzado del proyecto de Jorn Utzon, en colaboración con Erik y Henry Andersson, para el proyecto de 6 torres de apartamentos en Elineberg, Suecia, c.1954. | Fuente: www.utzon-archives.aau.dk

En Elineberg, Jørn Utzon tuvo ocasión de desplegar una arquitectura orgánica, resuelta con sencillez admirable y sin recurrir a fórmulas de edificios residenciales en altura ya conocidas. La idea de repetición, inherente a un bloque de múltiples pisos (como es este el caso), es sutilmente alterada por el arquitecto danés para darle un sentido plenamente humano, vinculado con la experiencia del paisaje desde el interior de cada apartamento. Basta con leer las anotaciones que hizo sobre dos de los bocetos que trazó sobre la sección vertical del bloque tipo para advertirlo:

“Por encima del quinto piso, normalmente solo se tiene la vista del cielo” (izquierda).

“Vista maravillosa al Oresund situado a un kilómetro y medio de distancia” (derecha).

Sobre un basamento común, destinado a aparcamiento y acceso a cada torre, se disponen entre 13 y 15 plantas con 4 apartamentos en cada una, con una solución espacial de crujía única tipo megaron 1 para cada unidad de vivienda, primando la orientación solar meridional. Reunidos en torno a un muy reducido núcleo de comunicaciones situado en la espalda de la torre, cada megaron se desliza respecto al contiguo para evitar una fachada plana y lograr una mayor privacidad visual desde las terrazas in antis que se asoman entre los muros de ladrillo paralelos. La secuencia funcional en su interior es modélica, con el dormitorio al norte, la cocina y recibidor en el centro, y el salón con la terraza al sur.

La sección nos revela la segmentación vertical y decreciente de la torre: los tres primeros pisos formando una base ancha, con las terrazas de mayor tamaño; los tres siguientes menguan el espacio-megaron tanto en el salón como en el vuelo de la terraza, conservando aún el nivel del piso en una única cota como los pisos inferiores (salvo por el escalón de salida a la terraza); en el resto de plantas, el forjado se resuelve ya en tres cotas distintas, cuyo desnivel se acentúa conforme el piso está más alejado del terreno, al escalonar el salón en dos tramos y la terraza (convertida en balcón). Al plegar el forjado, el techo de la crujía desciende y limita la visión del anodino cielo nórdico, y, a cambio, al situar el antepecho del balcón al nivel del suelo del comedor, el habitante puede divisar el distante estrecho marino del Øresund. Para evitar la sensación de vértigo, y de nuevo rompiendo con las reglas del funcionalismo más fordiano en el alzado, Utzon proyectó una vibrante celosía de delgados listones verticales cuya densidad era directamente proporcional a la sensación de vértigo, “sobre los que crecerá el verde” según palabras de su autor.

Planta tipo de los pisos superiores de una de las torres de apartamentos en Elineberg, Suecia, c.1954. | Fuente: www.utzon-archives.aau.dk

El proyecto de Elineberg tardó en construirse y perdió gran parte de su intensidad orgánica al simplificar las soluciones que habían permitido al arquitecto huir de la idea de serie, motivo por el que esta obra apenas ha tenido reconocimiento en el conjunto de la obra de Utzon. Sin embargo, es éste un proyecto muy fructífero, pues sirvió al arquitecto como modelo de torre para residencias de estudiantes (recuérdense la propuesta para el concurso del “LO College” en Helsingør, o para la escuela “Højstrup” en Elsinore, ambas de 1958); y también como sistema de implantación orgánica en el terreno en forma de racimo serpenteante, que luego serían la base de sus encantadores conjuntos residenciales de las “casas Kingo” en Helsingør (1957) o las de Fredensborg (1965).

En todos los proyectos mencionados se presiente esa sentencia de Ralph Erskine que Utzon hizo suya al afirmar que “en el desarrollo de un proyecto, el cliente, es decir, el futuro usuario del edificio, con su particular estilo de vida, es un material de construcción tan importante como el hormigón, el ladrillo, la piedra, la madera y el acero”. 2 Esa actitud vitalista y humana del arquitecto danés se trasluce en la frescura de esta precoz obra sueca, desde sus grandes trazas y hasta sus pormenores, haciendo verosímil sus palabras premonitorias de su ensayo “La esencia de la Arquitectura” de 1948, con las que parece describir su propia casa de retiro mallorquina en Porto Petro:

“Es necesario tener una sana visión de la vida. Entender el concepto que significa caminar, sentarse y tumbarse cómodamente, disfrutar del sol, la sombra, el agua contra el cuerpo, la tierra y todas las sensaciones menores. El bienestar debe ser la base de la arquitectura si se quiere alcanzar la armonía entre el espacio que se crea y lo que en él se va a desarrollar. Resulta simple y muy razonable”. 3

Tan simple y tan razonable como este proyecto, verdadero objet trouvé que uno se topó por el camino preparando un concurso para realizar la vivienda que atendiera las demandas contemporáneas y futuras. Y, paradójicamente, encontré esa sensatez en una obra que ya había sido soñada nada menos que 60 años antes por Utzon. No estoy tan seguro de que hoy aún podamos siquiera emular aquellos experimentos residenciales del empirismo nórdico que aún permanecen con dignidad contrastada entre nosotros.

Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. octubre 2014

Notas:

1 Kenneth Frampton describe a estas torres como el resultado de diversas “combinaciones de la misma unidad tipo megaron”. Cfr. FRAMPTON, Kenneth: “Jørn Utzon: Froma transcultural y metáfora tectónica”. Catálogo monográfico dedicado a Jørn Utzon, Ministerio de Obras Públicas, Transporte y Medio Ambiente, Madrid, 1995, p.25.
2 Citado por el propio Jørn Utzon en su ensayo “La importancia de los arquitectos”. Op. Cit. p.13.
3 UTZON, Jørn: “La esencia de la Arquitectura” (orig. 1948). Ibidem p.15.

Los espacios del poder | Íñigo García Odiaga

El hombre del tanque de Tiananmen Copyright © 1989 Jeff Widener

El espacio público tiene múltiples entradas, su paradigma puede ser la plaza, pero tal vez también puede serlo en la actualidad Internet. Para colocar una gran fuente o una estatua en un gran plaza, en la antigüedad se esperaba a un día de intensas nevadas. Se observaba qué espacio de la plaza quedaba virgen, libre de pisadas o tránsitos de carros y mercancías, y así se detectaba un espacio muerto en el que colocar el mobiliario urbano.

Este curioso mecanismo fue recogido por Camillo Sitte en 1889 al publicar el libro que le encumbraría a la historia del urbanismo, «El arte de construir las ciudades». Sitte recorrió todas las grandes ciudades de Europa tratando de identificar los aspectos que las hacían acogedoras, interesantes y agradables. Intentó descifrar el código de leyes que habían creado esos cascos históricos llenos de vida.

En el libro el autor propone construir las ciudades sobre una trama irregular salpicada de espacios abiertos en forma de plazas que llenen de actividad urbana la ciudad. Hay que tener en cuenta que en su época cuestionó el urbanismo clásico centrado en la planta de la ciudad en detrimento de la dimensión vertical y criticó también la rigidez y la esterilidad del urbanismo racionalista frente a la riqueza formal y espacial de los diseños antiguos. De alguna manera postuló una ciudad pensada para el peatón, entendiendo que los cascos históricos pertenecían más algo al ciudadano mientras los nuevos barrios inspirados en el urbanismo del movimiento moderno pertenecían al coche.

Las conclusiones de Camillo Sitte aunque entendibles entrañan una gran contradicción. La plaza Roja de Moscú, Tian´anmen, la plaza Tahrir o la parisina plaza de la Concordia son probablemente algunos de los espacios públicos más famosos del mundo y todos ellos serían también un claro ejemplo de los postulados contrarios a los defendidos en «El arte de construir las ciudades». Los espacios públicos más nombrados de las grandes capitales no suelen ser lugares cómodos. Están fuera de escala, el viento los barre, no responden claramente a ninguna idea de uso. Únicamente suelen responder a una idea que poco o nada tiene que ver con la forma o con la estética, la representación del poder.

Es precisamente esa concentración de memoria, suma de acontecimientos pasados, enfrentamientos, en definitiva la sedimentación de la historia sobre un lugar, lo que los convierte en espacios centrales de la vida ciudadana.

Plaza Tahrir, febrero 2011

Un buen ejemplo de esta otra realidad del espacio público es la plaza de Tian’anmen, la más grande del mundo, con 880 metros de norte a sur y 500 metros de este a oeste y un área total de 440.000 metros cuadrados, mucho más grande que algunos pequeños pueblos. Su importancia como espacio público no viene determinada por su arquitectura, el tratamiento de los bordes o los edificios contiguos sino más bien por la memoria que atesora. Ubicada en el centro geográfico y político de la capital china, desde el año 1000 estaba destinada a la celebración de ceremonias públicas. En este lugar se proclamaban los nuevos emperadores y se celebraban todos los eventos sociales de relevancia en el calendario Chino.

La pregunta a resolver es si la plaza tendría hoy el mismo valor simbólico si por ejemplo no hubiese sido escenario de la revuelta estudiantil de 1989 con la célebre imagen de un hombre colocándose pacíficamente frente a un tanque para impedir su avance grabada ya para siempre en el recuerdo de millones de personas.

Algo similar cabría preguntarse de la famosa plaza de Jamaa el Fna en Marrachek. Son su arquitectura, su construcción, sus materiales y su escala determinantes o es su condición de centro neurálgico de la ciudad lo que le otorga un valor incalculable como espacio público. En este caso es su desbordante actividad la que genera el lugar, miles de personas se dan cita entre sus edificios llenándolos de olores, colores, comercio, tradición y cultura. Un infinito número de actividades y personas que se juntan y van abarrotando la plaza para convertirla en corazón de la ciudad.

Plaza Jamaa el Fna, Marrachek

Evidentemente estos espacios no son sólo espacios, el lugar es una realidad física, arquitectónica pero también es un espacio cargado de historia que lo determina como un espacio de representación del poder.

Tal vez es precisamente éste el acierto de las redes sociales, haber proporcionado un espacio, en este caso virtual, que permita el intercambio de actividad entre los ciudadanos, que complementado con la ocupación de los espacios físicos de la ciudad ha derivado en movimientos como el 15M o en la revolución pacífica de la plaza Tahrir de El Cairo.

En definitiva cuando la ciudadanía quiere recuperar su protagonismo tiene que recuperar los dos mundos que componen los espacios del poder, el lugar físico, la plaza y el virtual, aquel que la llena de contenido, su actividad. Es ahí donde internet o más concretamente la redes sociales han aportado un lugar para poder organizar, intercambiar y aglutinar las experiencias de los ciudadanos. Podríamos afirmar con algo de atrevimiento que en cierto modo se han convertido en el nuevo espacio público.

íñigo garcía odiaga . arquitecto
san sebastián. noviembre 2011

Publicado en ZAZPIKA 20.11.2011

New Generations 2014: FuturologyNew Generations 2014: FuturologyNew Generations 2014: Futurology

The New GenerationsFestival 2014: Futurology, tendrá lugar en Florencia (Palazzina Reale, Santa Maria Novella – Piazza Stazione esquina con via Valfonda) los días 28, 29 y 30 de Noviembre de 2014. Esta vez organizado por ‘New Generations Cultural Association’ conjuntamente con la Orden de Arquitectos de Florencia y la Fundación de Arquitectos de Florencia, aportarán los resultados de un año entero de investigaciones desarrolladas por Itinerant Office, con el objetivo de analizar el impacto de la crisis sobre la actividad profesional de los jóvenes arquitectos en Europa.

El proyecto nace a partir del formato vídeo-entrevista que ha dado vida a una red basada en colaboraciones e intercambios culturales entre más de 50 despachos de arquitectura de Bélgica, Francia, Alemania, Grecia,Italia, Holanda, Polonia, Portugal, Romania, España, Tuquia, Reino Unido y que continuará creciendo durante los próximo años hacia nuevos países.

Durante estos tres días de festival, más de 60 invitados debatirán y generaran reflexiones basadas en el tema de este año ‘Futurology’, centrándose en el futuro de la profesión. El programa se basa en 3 principales campos: talleres, conferencias, debates y mesas redondas, y formatos de presentación experimental como las ‘Shared Lectures’, ‘Menage a trois’ y las ‘Pecha Kucha night’.

CONFERENCIAS, DEBATES Y MESAS REDONDAS

SPEAKING CORNER
(es una actividad dividad en 4 paneles centrados en confrontaciones multidisciplinares)
29-30 Noviembre, 2014 (11.30h – 18.30h) – participación abierta

tutores: ndvr (be), Atelier Mob (pt), EstudioSIC (es)
invitados: institucionales, administración local, asociaciones culturales, políticos y expertos en participación pública

SURVIVE STYLE 4
 (survive style 4 es un evento abierto dividido en 4 grupos el objetivo de los cuales será analizar el proyecto arquitectónico des del punto de vista económico-sostenible.)
29-30 de Noviembre, 2014 (11.30h – 18.30h) participación abierta

moderadores: Indira van’t Klooster (Editor in Chief A10) – Jason (L+CC)
invitados:  multidisciplinares

CONFERENCIAS ‘SOAPBOX’
29 – 30 Noviembre 2014 (11.30h – 18.30h) participación abierta

guest; 307 kilo (pl), Area (gr), Ateliermob (pt), Ines Bajardi (it), BC Architects and studies (be), BudCud (pl), Cityvision (it), Eagles of Architecture (be), fala atelier (pt), Matteo Ferroni (it), José Francisco García (es), Marco Lapugnani (it), Low Architects (be), Milk train (it), Openfabric (nl), Orizzontale (it), Peaks (fr), Q9Magazine (es), Space&Matter (nl), SPcitl (be/nl), Jean-Benoit Vétillard (fr), UNULAUNU (ro), ZUS (nl)

PECHAKUCHA : Futurology
28 de Noviembre, 2014 (20.30 – 23.00)

Orden de invitados: Ateliermob (pt), Openfabric (nl), Aparicioeeraerts (be), Ciclostile Architettura (it), Appareil (es), UNULAUNU (ro), Peaks (fr), CENTRAL (be/nl), Space&Matter (nl), Marco Lampugnani (it), Studiod3r (de), Centrala (pl), Alessandro Console (it)

PECHAKUCHA : Techno Communications
29 de Noviembre, 2014 (20.30h – 23.00)

Orden de invitados: fala atelier (pt), Jean Benoit Vetillard (fr), Esperimenti Architettonici (it), Saskia Beer (nl), Wolfhouse Production (ro), [VIC] Vivero de Iniciativas Ciudadanas (es), BC Architects and studies (be), Atelier Starzak Strebicki (pl)

SHARED LECTURES

(Un nuevo formato de conferencia desarrollado por New Generations con el fin de juntar dos despachos internacionales que trabajan independientement, para una conferencia pública siguiendo un mismo tema)
29 de Noviembre, 2014 (19.00 – 20.30)

Protagonistas: Gonzalo Del Val y Toni Gelabert

MENAGE À TROIS
(un formato concevido por bRijUNi Arquitectos (es): 3 diferentes invitados, 3 disciplinas , 1 tema. El primero que invita tiene que ser un arquitecto invitando a un no-arquitecto y así en adelante)
30 Noviembre 2014 (19.00 -20.30)

The New GenerationsFestival 2014: Futurology,  terá lugar en Florencia (Palazzina Reale, Santa Maria Novella – Piazza Stazione esquina con via Valfonda) os días 28, 29 e 30 de Novembro de 2014. Esta vez organizado por ‘New Generations Cultural Association’ conxuntamente coa Orde de Arquitectos de Florencia e a Fundación de Arquitectos de Florencia, achegarán os resultados dun ano enteiro de investigacións desenvolvidas por Itinerant Office, co obxectivo de analizar o impacto da crise sobre a actividade profesional dos novos arquitectos en Europa.

O proxecto nace a partir do formato vídeo-entrevista que deu vida a unha rede baseada en colaboracións e intercambios culturais entre máis de 50 despachos de arquitectura de Bélxica, Francia, Alemaña, Grecia,Italia, Holanda, Polonia, Portugal, Romania, España, Tuquia, Reino Unido e que continuará crecendo durante os próximo anos cara a novos países.

Durante estes tres días de festival, máis de 60 convidados debaterán e xerasen reflexións baseadas no tema deste ano ‘Futurology’, centrándose no futuro da profesión. O programa baséase en 3 principais campos: talleres, conferencias, debates e mesas redondas, e formatos de presentación experimental como as ‘Shared Lectures’, ‘Menage a trois’ e as ‘Pecha Kucha night’.

CONFERENCIAS, DEBATES e MESAS REDONDAS

SPEAKING CORNER
(é unha actividad dividad en 4 panéis centrados en confrontaciones multidisciplinares)
29-30 Novembro, 2014 (11.30h – 18.30h) – participación abierta

titores: ndvr (be), Atelier Mob (pt), EstudioSIC (es)
invitados: institucionales, administración local, asociaciones culturales, políticos y expertos en participación pública

SURVIVE STYLE 4
(survive style 4 é un evento aberto dividido en 4 grupos el obxetivo dos cales será analizar o proxecto arquitectónico dendel punto de vista económico-sostible.)
29-30 de Novembro, 2014 (11.30h – 18.30h) participación aberta

moderadores: Indira van’t Klooster (Editor in Chief A10) – Jason (L+CC)
invitados: multidisciplinares

CONFERENCIAS ‘SOAPBOX’
29 – 30 Novembro 2014 (11.30h – 18.30h) participación abierta

invitados: 307 kilo (pl), Area (gr), Ateliermob (pt), Ines Bajardi (it), BC Architects and studies (be), BudCud (pl), Cityvision (it), Eagles of Architecture (be), fala atelier (pt), Matteo Ferroni (it), José Francisco García (es), Marco Lapugnani (it), Low Architects (be), Milk train (it), Openfabric (nl), Orizzontale (it), Peaks (fr), Q9Magazine (es), Space&Matter (nl), SPcitl (be/nl), Jean-Benoit Vétillard (fr), UNULAUNU (ro), ZUS (nl)

PECHAKUCHA : Futurology
28 de Novembro, 2014 (20.30 – 23.00)

Orden dos invitados: Ateliermob (pt), Openfabric (nl), Aparicioeeraerts (be), Ciclostile Architettura (it), Appareil (es), UNULAUNU (ro), Peaks (fr), CENTRAL (be/nl), Space&Matter (nl), Marco Lampugnani (it), Studiod3r (de), Centrala (pl), Alessandro Console (it)

PECHAKUCHA : Techno Communications
29 de Novembro, 2014 (20.30h – 23.00)

Orden de invitados: fala atelier (pt), Jean Benoit Vetillard (fr), Esperimenti Architettonici (it), Saskia Beer (nl), Wolfhouse Production (ro), [VIC] Vivero de Iniciativas Ciudadanas (es), BC Architects and studies (be), Atelier Starzak Strebicki (pl)

SHARED LECTURES

(Un novo formato de conferencia desenvolvido por New Generations co fin de xuntar dous despachos internacionais que traballan independientement, para unha conferencia pública seguindo un mesmo tema)
29 de Novembro, 2014 (19.00 – 20.30)

Protagonistas: Gonzalo Del Val y Toni Gelabert

MENAGE À TROIS
(un formato concevido por bRijUNi Arquitectos (é): 3 diferentes convidados, 3 disciplinas, 1 tema. O primeiro que invita ten que ser un arquitecto invitando a un non-arquitecto e así en diante)
30 Novembro 2014 (19.00 -20.30)

The New GenerationsFestival 2014: Futurology, will take place in Florence (Palazzina Reale, Holy Maria Novella – Piazza Stazione forms a corner with route Valfonda) on the 28th, November 29 and 30, 2014. This time organized by ‘ Cultural New Generations Association ‘ together with the Architects’ Order of Florencia and the Architects’ Foundation of Florencia, they will contribute the results of an entire year of investigations developed by Itinerant Office, with the aim to analyze the impact of the crisis on the professional activity of the young architects in Europe.

The project is born from the format video – interview that has given life to a network based on collaborations and cultural exchanges between more than 50 offices of architecture of Belgium, France, Germany, Greece, Italy, Holland, Poland, Portugal, Romance countries, Spain, Tuquia, United Kingdom and that will continue growing during them nearly years towards new countries.

During these three days of festival, more than 60 guests will debate and they were generating reflections based on the topic of this year ‘Futurology’, centring on the future of the profession. The program is based on 3 principal fields: workshops, conferences, debates and round tables, and formats of experimental presentation as the  ‘Shared Lectures’, ‘Menage a trois’ and ‘Pecha Kucha night’.

CONFERENCES, DEBATES AND ROUND TABLES

SPEAKING CORNER
(It is an activity dividad in 4 panels centred on multidisciplinary confrontations)
29-30 November, 2014 (11.30h – 18.30h) – opened participation

tutors: ndvr (be), Atelier Mob (pt), EstudioSIC (es)
guests: institutional, local administration, cultural associations, political and expert in public participation

SURVIVE STYLE 4
(survive style 4 is an opened event divided in 4 groups the aim which it will be to analyze the architectural project des of the economic – sustainable point of view.)
On November 29-30, 2014 (11.30h – 18.30h) opened participation

moderators: Indira van’t Klooster (Editor in Chief A10) – Jason (L+CC)
guests: multidisciplinary

CONFERENCES ‘SOAPBOX’
On November 29-30, 2014 (11.30h – 18.30h) opened participation

guest; 307 kilo (pl), Area (gr), Ateliermob (pt), Ines Bajardi (it), BC Architects and studies (be), BudCud (pl), Cityvision (it), Eagles of Architecture (be), fala atelier (pt), Matteo Ferroni (it), José Francisco García (es), Marco Lapugnani (it), Low Architects (be), Milk train (it), Openfabric (nl), Orizzontale (it), Peaks (fr), Q9Magazine (es), Space&Matter (nl), SPcitl (be/nl), Jean-Benoit Vétillard (fr), UNULAUNU (ro), ZUS (nl)

PECHAKUCHA : Futurology
On November 28, 2014 (20.30 – 23.00)

Guests’ order:Ateliermob (pt), Openfabric (nl), Aparicioeeraerts (be), Ciclostile Architettura (it), Appareil (es), UNULAUNU (ro), Peaks (fr), CENTRAL (be/nl), Space&Matter (nl), Marco Lampugnani (it), Studiod3r (de), Centrala (pl), Alessandro Console (it)

PECHAKUCHA : Techno Communications
On November 29, 2014(20.30h – 23.00)

Guests’ order: fala atelier (pt), Jean Benoit Vetillard (fr), Esperimenti Architettonici (it), Saskia Beer (nl), Wolfhouse Production (ro), [VIC] Vivero de Iniciativas Ciudadanas (es), BC Architects and studies (be), Atelier Starzak Strebicki (pl)

SHARED LECTURES

(A new format of conference developed by New Generations in order to join two international offices that work independientement, for a public conference following the same topic)
On November 29, 2014 (19.00 – 20.30)

Protagonists: Gonzalo Del Val y Toni Gelabert

MENAGE À TROIS
(a format concevido for bRijUNi Architects (is): 3 different guests, 3 disciplines, 1 topic. The first one that he invites has to be an architect inviting a non-architect and this way in forward)
30 November, 2014 (19.00-20.30)

Sendas oníricas de Singapur. Retrato de una metrópolis potemkin… o treinta años de tabla rasaSenllas oníricas de Singapore. Retrato dunha metrópole potemkin… ou trinta anos de táboa rasaOneiric paths of Singapore. Portrait of a metropolis potemkin … or thirty years of table it levels

0

Situada casi en las antípodas del escenario que dio origen al proyecto moderno, Singapur se erige sorprendentemente como adalid triunfante de la estrategia de la vivienda moderna. Quizás por la confluencia con el autoritarismo y la mentalidad asiáticos, esta isla y ciudad-estado del sureste asiático ha adoptado sin escrúpulos el programa mecanicista y racionalista de la modernidad hasta configurar una demoledora ‘metrópolis potemkin’.

Rem Koolhaas narra en este libro la crónica de la renovación urbana de Singapur desde que Lee Kuan Yew tomara en 1959 las riendas del primer gobierno autónomo de la ex colonia británica y emprendiera el proyecto de desarrollo de la isla auspiciado por las recomendaciones de la ONU. Un proyecto que pasó por hacer tabla rasa de las preexistencias y cuyo programa gubernamental fue acompañado de encuentros y desencuentros con el colectivo arquitectónico, como el movimiento metabolista representado por figuras como Fumihiko Maki o la intelectualidad de Singapur agrupada en el Singapore Planning and Urban Research (SPUR). Tildada posteriormente de ‘caricatura repulsiva’ y ‘orgía de vulgaridad eurasiática’, la experiencia de Singapur, sin embargo, no fue excepcional, sino que se configuró como un patrón arquetípico que, como apuntó Koolhaas en este ensayo premonitorio, estaba preparado para extenderse por toda Asia:

‘Su modelo será el sello de la modernización de China. Y dos mil millones de personas no pueden estar equivocadas’.

Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) es arquitecto por la Architectural Association de Londres. En 1975 fundó, junto a Elia y Zoe Zenghelis y Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) y posteriormente AMO, la vertiente teórica y más propagandista de OMA. Es uno de los arquitectos contemporáneos cuyo trabajo profesional y obra teórica han ejercido mayor influencia en la arquitectura de las últimas décadas. Es autor de Delirio de Nueva York (Editorial Gustavo Gili, 2004, publicado originariamente en 1978) y de S, M, L, XL (1995, donde se incluye Sendas oníricas de Singapur, publicado por esta editorial), Mutaciones (2000), Content (2004), Post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) o Elements of Architecture (2014).

Situada case nas antípodas do escenario que deu orixe ao proxecto moderno, Singapore eríxese sorprendentemente como adaíl triunfante da estratexia da vivenda moderna. Quizais pola confluencia co autoritarismo e a mentalidade asiáticos, esta illa e cidade-estado do sueste asiático adoptou sen escrúpulos o programa mecanicista e racionalista da modernidade ata configurar unha demoledora ‘metrópole potemkin’.

Rem Koolhaas narra neste libro a crónica da renovación urbana de Singapore dende que Lee Kuan Yew tomara en 1959 as rendas do primeiro goberno autónomo da ex colonia británica e emprendese o proxecto de desenvolvemento da illa auspiciado polas recomendacións da ONU. Un proxecto que pasou por facer táboa rasa das preexistencias e cuxo programa gobernamental foi acompañado de encontros e desencontros co colectivo arquitectónico, como o movemento metabolista representado por figuras como Fumihiko Maki ou a intelectualidade de Singapore agrupada no Singapore Planning and Urban Research (SPUR). Acusada posteriormente de ‘caricatura repulsiva’ e ‘orxía de vulgaridade eurasiática’, a experiencia de Singapore, non obstante, non foi excepcional, senón que se configurou como un patrón arquetípico que, como apuntou Koolhaas neste ensaio premonitorio, estaba preparado para estenderse por toda Asia:

‘O seu modelo será o selo da modernización de China. E dous mil millóns de persoas non poden estar equivocadas’.

Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) é arquitecto pola Architectural Association de Londres. En 1975 fundou, xunto a Elia e Zoe Zenghelis e Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) e posteriormente AMO, a vertente teórica e máis propagandista de OMA. É un dos arquitectos contemporáneos cuxo traballo profesional e obra teórica exerceron maior influencia na arquitectura das últimas décadas. É autor de Delirio de Nova York (Editorial Gustavo Gili, 2004, publicado orixinariamente en 1978) e de S, M, L, XL (1995, onde se inclúe Sendas oníricas de Singapore, publicado por esta editorial), Mutacións (2000), Content (2004), post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) ou Elements of Architecture (2014).

Placed almost in the antipodes of the scene that gave origin to the modern project, Singapore is raised surprisingly as triumphant leader of the strategy of the modern housing. Probably as the confluence with the Asian authoritarianism and the mentality, this island and city – condition of the Southeast Asia he has adopted without scruples the program mecanicista and racionalist of the modernity up to forming devastating ‘metropolis potemkin’.

Rem Koolhaas narrates in this book the chronicle of the urban renovation of Singapore since Lee Kuan Yew was taking in 1959 the reins of the first autonomous government of the British ex-colony and was undertaking the project of development of the island supported by the recommendations of the UNO. A project that happened for doing level table of the preexistences and whose governmental program was accompanied of meetings and misunderstandings on the architectural group, as the movement metabolista represented by figures as Fumihiko Maki or the intellectuality of Singapore grouped in the Singapore Planning and Urban Research (SPUR). Labelled later as ‘ disgusting cartoon ‘ and ‘ orgy of Eurasian vulgarity ‘, the experience of Singapore, nevertheless, was not exceptional, but it was formed as an archetypal boss who, since it aimed At Koolhaas in this indicative test, was prepared himself to spread over the whole Asia:

His model will be the stamp of the modernization of China. And two billion persons cannot be mistaken’.

Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) is an architect for the Architectural Association of London. In 1975 it founded, together with Elia and Zoe Zenghelis and Madelon Vriesendorp, Scullery for Metropolitan Architecture (OMA) and later I LOVE, the theoretical slope and more publicist of OMA. He is one of the contemporary architects whose professional work and theoretical work have exercised major influence in the architecture of last decades. He is an author of Delirium of New York (Publishing Gustavo Gili, 2004, published originally in 1978) and of S, M, L, the XLth (1995, where there are included oneiric Paths of Singapore, published by this publishing house), Mutations (2000), Content (2004), Post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) or Elements of Architecture (2014).

Vivienda unifamiliar en San Lázaro | Fermín G. BlancoVivenda unifamiliar en San Lázaro | Fermín G. BlancoHouse in San Lázaro | Fermín G. Blanco

Vivienda unifamiliar situada en Santiago. El volumen máximo edificable viene definido por la normativa del Plan General de Ordenación de Santiago a través de ordenanzas, plantas y alzados de ordenación.

A partir de estos condicionantes iniciales se empieza a trabajar con este volumen en el que la posición y proporción de los huecos debe ser de componente claramente vertical.

La vivienda se estructura en cuatro plantas debido a la topografía descendente de la parcela. Las dos plantas superiores se dedican a la función de vivienda, mientras que las dos inferiores sirven de apoyo a las superiores acogiendo el garaje, la zona de lavandería y la zonas de instalaciones.

La estrategia estructural consiste en adaptarse al volumen definido por la normativa y vaciar el interior de pilares innecesarios. De esta forma se genera una piel mediante un muro de hormigón perforado en los tres lados del perímetro en contacto con el exterior que resuelven la estructura y aumentan el confort acústico y térmico de la vivienda.

Estos muros tienen un espesor de 20 cm y reciben los forjados de la vivienda ejecutados con prelosas de hormigón armado de 25+5 cm de canto. Las prelosas se disponen salvando la luz corta de la vivienda de 9 metros.

La estructura de hormigón armado se remata hacia el exterior con una fachada ventilada de granito en la que la componente vertical impuesta por la normativa marca por un lado la posición y la proporción de los huecos y por otro el despiece de la piedra y el sistema de anclaje.

Las fachadas se resuelven con tres anchos de piedra distintos (40 cm, 60 cm y 80 cm) y longitud variable. Por el lado interior de la estructura se realiza un trasdosado con ladrillo hueco doble con aislante y cámara de aire intermedia.

Obra: Vivienda unifamiliar en San Lázaro
Autor: Fermín G. Blanco
Localización: San Lázaro, Santiago. Concello de Santiago, A Coruña, España
Promotor: Monica Picón y Juan Boquete
Aparejador: Pedro Orgeira Amor
Colaboradores: Calcugal -estructura e instalaciones- Luis Miguel Fernández López
Diseño Interiores: Taller metro
Constructoras: Unitec, Conscavi, Canterías Alonso Fernández, Fachadas del Norte, Belarmino Bello Rey, Manuel Silveira Balsa, Instalaciones Julio Alvarez, Morteros y Yesos Reyva, Multisuelos Tordoia
Fotografía: Estudio Fermín Blanco
Presupuesto: 406.941 euros
+ ferminblanco.com

One-family housing placed in Santiago. The maximum volume edificable comes defined by the regulation of the General Plan of Arrangement of Santiago across ordinances, plants and gatherings arrangements.

From these determining initial ones one starts working with this volume in that the position and proportion of the hollows must be of clearly vertical component.

The housing is structured in four plants due to the descending topography of the plot. Both top floors devote themselves to the function of housing, whereas both low ones use as support the Superiors receiving the garage, the zone of laundry and the zonas of facilities.

The structural strategy consists of adapting to the volume defined by the regulation and of emptying the interior of unnecessary props. Of this form a skin is generated by means of a wall of concrete perforated in three sides of the perimeter in touch with the exterior that they solve the structure and increase the acoustic and thermal comfort of the housing.

These walls have a thickness of 20 cm and receive forged of the housing executed with prelosas of reinforced concrete of 25+5 cm of singing. The prelosas arrange saving the short light of the housing of 9 meters.

The structure of reinforced concrete is finished off towards the exterior by a drafty front of granite in which vertical componente imposed by the regulation marks on the one hand the position and the proportion of the hollows and for other one the break-down of the stone and the system of anchorage.

The fronts are solved by three different broad ones from stone (40 cm, 60 cm and 80 cm) and variable length. By the interior side of the structure a trasdosado is realized by hollow double brick with insulating and intermediate chamber of air.

Work: House in San Lázaro

Author: Fermín G. Blanco

Location: San Lázaro, Santiago. Concello de Santiago, A Coruña, Spain

Promoter: Monica Picón and Juan Boquete

Rigger: Pedro Orgeira Amor

Collaborators: Calcugal -structure and facilities- Luis Miguel Fernández López

Interior Design: Taller metro

Constructor Company: Unitec, Conscavi, Canterías Alonso Fernández, Fachadas del Norte, Belarmino Bello Rey, Manuel Silveira Balsa, Instalaciones Julio Alvarez, Morteros and yesos Reyva, Multisuelos Tordoia

Photography: Estudio Fermín Blanco

Budget: 406.941 euros

+ ferminblanco.com

Vivenda unifamiliar situada en Santiago. O volume máximo edificable vén definido pola normativa do Plan Xeral de Ordenación de Santiago a través de ordenanzas, plantas e alzados de ordenación.

A partir destes condicionantes iniciais empézase a traballar con este volume no que a posición e proporción dos ocos debe ser de compoñente claramente vertical.

A vivenda estrutúrase en catro plantas debido á topografía descendente da parcela. As dúas plantas superiores dedícanse á función de vivenda, mentres que as dúas inferiores serven de apoio ás superiores acollendo o garaxe, a zona de lavandaría e a zonas de instalacións.

A estratexia estrutural consiste en adaptarse ao volume definido pola normativa e baleirar o interior de piares innecesarios. Desta forma xérase unha pel mediante un muro de formigón perforado nos tres lados do perímetro en contacto co exterior que resolven a estrutura e aumentan o confort acústico e térmico da vivenda.

Estes muros teñen un espesor de 20 cm e reciben os forxados da vivenda executados con prelousas de formigón armado de 25 +5 cm de canto. As prelousas dispóñense salvando a luz curta da vivenda de 9 metros.

A estrutura de formigón armado remátase cara ao exterior cunha fachada ventilada de granito na que a compoñente vertical imposta pola normativa marca por un lado a posición e a proporción dos ocos e por outro o despezamento da pedra e o sistema de ancoraxe.

As fachadas resólvense con tres anchos de pedra distintos (40 cm, 60 cm e 80 cm) e lonxitude variable. Polo lado interior da estrutura realízase un reforzado con ladrillo oco dobre con illante e cámara de aire intermedia.

Obra: Vivenda unifamiliar en San Lázaro

Autor: Fermín G. Blanco

Localización: San Lázaro, Santiago. Concello de Santiago, A Coruña, España

Promotor: Monica Picón y Juan Boquete

Aparellador: Pedro Orgeira Amor

Colaboradores: Calcugal -estructura e instalacións- Luis Miguel Fernández López

Deseño Interiores: Taller metro

Constructoras: Unitec, Conscavi, Canterías Alonso Fernández, Fachadas del Norte, Belarmino Bello Rey, Manuel Silveira Balsa, Instalaciones Julio Alvarez, Morteros e yesos Reyva, Multisuelos Tordoia

Fotografía: Estudio Fermín Blanco

Presupuesto: 406.941 euros

+ ferminblanco.com

From portrait to self-portraitFrom portrait to self-portraitFrom portrait to self-portrait

0

“… Del retrato al autorretrato … (acrónimo: P2SP)”, un proyecto de Antonio Nodar que desde el 1996, no ha parado de fotografiar artistas por el mundo, retratándoles en blanco y negro.

Cada artista recibe su fotografía y la devuelve después de intervenir sobre ella con total libertad. El proyecto, que junto con su creador, viaja por el mundo desde Londres, ciudad donde actualmente vive, ha llegado finamente a Galicia. Antonio abre así un diálogo con los artistas que se mueven en su tierra natal.

La exposición … From portrait to self-portrait … se inaugura este jueves 23 de octubre a las 20.30 h. en el Mac, Museo de Arte Contemporáneo en A Coruña (Galicia, España).

“… Do retrato ao autorretrato … (acrónimo: P2SP)”, un proxecto de Antonio Nodar que dende o 1996, non parou de fotografar artistas polo mundo, retratándoos en branco e negro.

Cada artista recibe a súa fotografía e devólvea despois de intervir sobre ela con total liberdade. O proxecto, que xunto co seu creador, viaxa polo mundo dende Londres, cidade onde actualmente vive, chegou finamente a Galicia. Antonio abre así un diálogo cos artistas que se moven na súa terra natal.

A exposición… From portrait to self-portrait… inaugúrase este xoves 23 de outubro ás 20.30 h. no Mac, Museo de Arte Contemporánea na Coruña (Galicia, España).

“… From portrait to self-portrait … (acronym: P2SP)”, Antonio Nodar’s project that from 1996, has not stopped coming out in photographs artists for the world, portraying them in black and white.

Every artist receives his photography and returns it after intervening on her with total freedom. The project, that together with his creator, he travels for the world from London, city where nowadays it lives, has come finely to Galicia. Antonio opens this way a dialog with the artists who move in his natal land.

The exhibition …From portrait to self-portrait… the 20.30 are inaugurated this Thursday, the 23rd of October h. in the Mac, Museum of Contemporary Art in To Corunna (Galicia, Spain).

[:es]IV Foro arquia/próxima 2014 en Granada[:gl]IV Foro arquia/próxima 2014 en Granada[:en]IV Foro arquia/próxima 2014 in Granada[:]

0

[:es]

El IV Foro ARQUIA PRÓXIMA convierte Granada en el mayor punto de encuentro de jóvenes arquitectos de nuestro país. El próximo jueves, 23 de octubre, se celebrará en el Auditorio Manuel de Falla de Granada, el IV Foro Arquia Próxima, un encuentro que se ha consolidado como el evento de referencia para jóvenes arquitectos de nuestro país. El foro, que se celebra cada dos años, tiene como objetivo apoyar a los profesionales en los diez primeros años de ejercicio y se ha convertido en una cita fundamental para fomentar la reflexión e intercambio para este colectivo.

El  jurado compuesto por Eva Franch, comisario general, Emilio Tuñón, Toni Gironés, Izaskun Chinchilla, Luis Úrculo, y Andrés Jaque será el encargado de seleccionar al ganador del certamen. En el evento también se otorgarán cuatro premios adicionales en las categorías “Obra Nueva / Proyecto”, “Interiorismo y Rehabilitación”, “Cultura / Investigación / Formación”, y “Ciudad y Territorio”.

Dentro del programa de actividades, el viernes día 24, por la mañana, se realizará una visita arquitectónica guiada por la ciudad de Granada con explicaciones de los arquitectos autores de las obras visitadas, entre las que destaca Carmen de la Fundación Rodriguez Acosta, el Auditorio Manuel de Falla, Edificio Caja de Granada, Parque de las Ciencias y los espacios exteriores de la Alhambra.

El evento podrá ser seguido en directo por streaming desde: facebook.com

Por otro lado el hashtag utilizado en Twitter para su seguimiento será #ArquiaForo

A su vez, puedes contactar con nuestros perfiles en las redes sociales:
FUNDACIÓN ARQUIA EN TWITTER _ @FundaciónArquia
FUNDACIÓN ARQUIA EN GOOGLE PLUS
FUNDACIÓN ARQUIA EN FACEBOOK

[:en]

The Forum IV NEAR ARQUIA turns Granada into the major point of meeting of young architects of our country. Next Thursday, the 23rd of October, there will be celebrated in the Audience Manuel of Fault of Granada, the Forum IV Arquia Próxima, a meeting that has been consolidated as the event of reference to young architects of our country. The forum, which is celebrated every two years, has as aim support the professionals in the first ten years of exercise and has turned into a fundamental appointment to promote the reflection and exchange for this group.

The juror composed by Eve Franch, commissioner general, Emilio Tuñón, Toni Gironés, Izaskun Chinchilla, Luis Úrculo, and Andrés Jaque will be the manager of selecting the winner of the contest. In the event also four additional prizes will be granted in the categories «New Work / I project», «Interior Design and Rehabilitation», «Culture /Investigation /Formation «, and «City and Territory».

Inside the program of activities, Friday, the 24th, in the morning, there will be realized an architectural visit guided by the city of Granada by explanations of the architects authors of the visited works, between which stands out Carmen de la Fundación Rodriguez Acosta, the Audience Manuel of Fault, Building Box of Granada, Park of the Sciences and the exterior spaces of the Alhambra.

The event will be able to be followed live for streaming from: facebook.com

On the other hand the hashtag used in Twitter for his follow-up will be #ArquiaForo

In turn, you can contact our profiles in the social networks:
FUNDACIÓN ARQUIA EN TWITTER _ @FundaciónArquia
FUNDACIÓN ARQUIA EN GOOGLE PLUS
FUNDACIÓN ARQUIA EN FACEBOOK

[:gl]

O IV Foro ARQUIA PRÓXIMA converte Granada no maior punto de encontro de novos arquitectos do noso país. O próximo xoves, 23 de outubro, celebrarase no Auditorio Manuel de Falla de Granada, o IV Foro Arquia Próxima, un encontro que se consolidou como o evento de referencia para novos arquitectos do noso país. O foro, que se celebra cada dous anos, ten como obxectivo apoiar os profesionais nos dez primeiros anos de exercicio e converteuse nunha cita fundamental para fomentar a reflexión e intercambio para este colectivo.

O xurado composto por Eva Franch, comisario xeral, Emilio Tuñón, Toni Gironés, Izaskun Chinchilla, Luis Úrculo, e Andrés Jaque será o encargado de seleccionar o gañador do certame. No evento tamén se outorgarán catro premios adicionais nas categorías «Obra Nova / Proxecto», «Interiorismo e Rehabilitación», «Cultura / Investigación / Formación», e Cidade e Territorio.

Dentro do programa de actividades, o venres día 24, pola mañá, realizarase unha visita arquitectónica guiada pola cidade de Granada con explicacións dos arquitectos autores das obras visitadas, entre as que destaca Carmen de la Fundación Rodriguez Acosta, o Auditorio Manuel de Falla, Edificio Caixa de Granada, Parque das Ciencias e os espazos exteriores da Alhambra.

O evento poderá ser seguido en directo por streaming dende: facebook.com

Por outro lado o hashtag utilizado en Twitter para o seu seguimento será #ArquiaForo

Á súa vez, podes contactar cos nosos perfís nas redes sociais:
FUNDACIÓN ARQUIA EN TWITTER _ @FundaciónArquia
FUNDACIÓN ARQUIA EN GOOGLE PLUS
FUNDACIÓN ARQUIA EN FACEBOOK

[:]

Revisión crítica PFC. Cesuga-University College DublinRevisión crítica PFC. Cesuga-University College DublinCritical review PFC. Cesuga-University College Dublin

La habitual corrección del Taller de Proyectos de 5º de CESUGA (UNIVERSITY COLLEGE DUBLIN) en el aula se realizará en esta ocasión en un café. Cada alumno presentará un maqueta preliminar como aproximación a un lugar y a un tema de PFC, Culleredo, N-VI, Osedo, Fragas do Eume, Fene y Mugardos son algunos de ello; de una forma distendida y a la vez expuesta, ambas cuestiones serán objeto de discusión entre profesores y alumnos. Este exposición-coloquio tendrá lugar el miércoles, 22/10/2014, de 15:00 a 19:30 en El café de Macondo (C/ San Andrés 106, 15003 A Coruña).

A habitual corrección do Taller de Proxectos de 5º de CESUGA (UNIVERSITY COLLEGE DUBLIN) na aula realizarase nesta ocasión nun café. Cada alumno presentará un maqueta preliminar como aproximación a un lugar e a un tema de PFC, Culleredo, N-VIN, Osedo, Fragas do Eume, Fene e Mugardos son algúns diles; dunha forma distendida e á vez exposta, ambas as dúas cuestións serán obxecto de discusión entre profesores e alumnos. Este exposición-coloquio terá lugar o mércores, 22/10/2014, de 15:00 a 19:30 nel café de Macondo (C/ San Andrés 106, 15003 A Coruña).

The habitual correction of the Project workshop of 5 º of CESUGA (UNIVERSITY COLLEGE DUBLIN) in the classroom will be realized in this occasion in a coffee. Every pupil will present one preliminary maqueta as approximation to a place and to a topic of PFC,Culleredo, N-VI, Osedo, Fragas do Eume, Fene and Mugardos are some of it; of a distended form and simultaneously exposed, both questions will be an object of discussion between teachers and pupils. Wednesday, 22/10/2014, of 15:00 to 19:30 in Macondo’s coffee (C/San Andrés 106, 15003 A Coruña).

Javier Cenicacelaya e Iñigo Saloña: Premio Rafael Manzano Martos 2014 Javier Cenicacelaya e Iñigo Saloña: Premio Rafael Manzano Martos 2014 Javier Cenicacelaya and Iñigo Saloña: Rafael Manzano Martos Award 2014

0

El Premio Rafael Manzano Martos se concede anualmente desde el año 2012 a arquitectos cuya obra que haya destacado, bien en el campo de la restauración o bien en el de la obra nueva, por su defensa de los valores de las tradiciones arquitectónicas españolas. Se trata del mayor premio de arquitectura otorgado en España y se debe a la generosidad del filántropo norteamericano Richard H. Driehaus, enamorado del patrimonio arquitectónico español, y a la colaboración de la Escuela de Arquitectura de la University of Notre Dame (Indiana, EEUU). El galardón del año 2014 se ha concedido a los arquitectos bilbaínos Javier Cenicacelaya e Iñigo Saloña por su contribución a la defensa y preservación de la arquitectura y el urbanismo tradicionales tanto en sus rehabilitaciones como en sus edificios de nueva planta.

http://youtu.be/fT6XL–WqMU?list=UUPkABPBkV1B4nmxuIpXiCeQ

O Premio Rafael Manzano Martos concédese anualmente dende o ano 2012 a arquitectos cuxa obra que destacase, ben no campo da restauración ou ben no da obra nova, pola súa defensa dos valores das tradicións arquitectónicas españolas. Trátase do maior premio de arquitectura outorgado en España e débese á xenerosidade do filántropo norteamericano Richard H. Driehaus, namorado do patrimonio arquitectónico español, e á colaboración da Escola de Arquitectura da University of Notre Dame (Indiana, EUA). O galardón do ano 2014 concedeuse aos arquitectos bilbaínos Javier Cenicacelaya e Iñigo Saloña pola súa contribución á defensa e preservación da arquitectura e o urbanismo tradicionais tanto nas súas rehabilitacións coma nos seus edificios de nova planta.

The Prize Rafael Manzano Martos grants anually from the year 2012 to architects whose work that has stood out, well in the field of the restoration or in that of the new work, for his defense of the values of the architectural Spanish traditions. It is a question of the major prize of architecture granted in Spain and owes to the generosity of the North American philanthropist Richard H. Driehaus fallen in love with the architectural Spanish heritage, and to the collaboration of the School of Architecture of the University of Notre Dame (Indiana, the USA). The award of the year 2014 has been granted to the from Bilbao architects Javier Cenicacelaya and Iñigo Saloña by his contribution to the traditional defense and preservation of the architecture and the urbanism both in his rehabilitations and in his buildings of new plant.

De (des)normalizar los cuerpos | Landa Hernández Martínez

Arte de proyectar en Arquitectura (1936), Ernst Neufert

El libro El arte de proyectar en arquitectura ideado y desarrollado en la década de los años 30 del siglo pasado por el arquitecto alemán Ernst Neufert es un inventario ilustrado de soluciones dimensionales y espaciales con los que establecer un sistema de fundamentos, normas y prescripciones sobre recintos, edificios, exigencias de programa y relaciones espaciales, dimensiones de edificios, locales, estancias, instalaciones y utensilios con el ser humano como medida y objetivo. La arquitectura expuesta en el libro tiene un fuerte componente antropométrico –si exceptuamos los capítulos dedicados a aspectos como animales o automóviles– y constituye, por ello, una completa normalización no ya de la dimensión de los objetos y del espacio sino también, y por extensión, del cuerpo que la habita.

Neufert lo realizó a partir de la observación minuciosa de la realidad y del conocimiento que había ido adquiriendo con los años durante la práctica profesional. Tan minucioso y preciso es su contenido que habrá pocos arquitectos o estudiantes que no hayan hojeado sus páginas más de una vez para empezar a proyectar. Pero sabemos –o podemos llegar a imaginar– que no todo lo que allí aparece es todo lo que existe. Su autor, consciente de ello, lo había advertido en el prólogo de la primera edición:

“Si el lector echara en falta algún dato importante para la proyección, ruego que me lo comunique para tenerlo en cuenta en futuras reediciones”.

Así, el fin último del texto sería en convertirse en el máximo saber de la proyección en arquitectura, de modo que algunos han llegado a advertir que: “si no sale en el Neufert, no existe”, o bien no es un dato lo suficientemente importante para ser atendido.

Si está máxima –haciendo un ejercicio simplista– fuera verdad, estaríamos estableciendo como “verdad” no sólo el diseño en la distribución de los espacios o la relación entre las proporciones del cuerpo y la arquitectura –como también habían desarrollado personajes como Vitruvio, Da Vinci, Leon Battista Alberti o Le Corbusier. Además, lo que se normaliza –o se niega por omisión– son las acciones y ciertos protocolos que aparecen –o no– en su interior. Es decir, el documento puede describirse como un catálogo de las acciones posibles de la arquitectura. Una lectura con detenimiento ilustra dibujos que muestran y establecen determinadas pautas y conductas sociales, ¿o acaso no es llamativo que en algunas ediciones del libro sea sólo una mujer la que aparece realizando acciones domésticas como lavar, cocinar o planchar?

Como posicionamiento ante esto, y tal vez con cierto humor, podríamos tomar el proyecto Disturbing Neufert de Enchantiers utiliza su mismo lenguaje a fin de desnormalizar los usos preestablecidos y plantea que hay más maneras de sentarse o de planchar, dibujando –y redimensionando– situaciones con cierto punto cómicas, lascivas y perversas donde lo que puede un cuerpo en el espacio está mucho más allá de lo imaginado por el arquitecto alemán. La arquitectura no puede ser reducida a simples acciones ya que el cuerpo siempre puede imaginar nuevas superar y pervertir los usos que el arquitecto hubiera pensado siguiendo de cerca los trabajos de Bruno Munari sobre como sentarse cómodamente en una silla incomoda. Tanto de lo mismo que con las acciones ocurre con el cuerpo, los cambios ocurridos en los estilos de vida o en la nutrición, el uso de nuevas tecnologías  producen cambios en la distribución de las dimensiones corporales y de las relaciones entre un cuerpo y el espacio. Surge  la necesidad de a revisarlo y renovarlo constantemente.

Está claro que no se puede achacar o culpar al libro ni a su(s) autor(es) por esta falta de “previsión”. Pero es que el libro es un manual no una colección de saberes. El problema sería quedarse solo en la superficie de lo que propone. No se aprende ni diseña arquitectura redibujando exclusivamente lo que ahí aparece.

Neufert no da la solución pero su lección está más allá: el cuerpo es y puede ser el instrumento perfecto para la comprensión y medida del espacio en arquitectura. Con él percibimos y nos relacionamos con el mundo. Con él lo pervertimos y forzamos. Se trataría de no dar nada a priori, pues en el fondo, como advirtió el filósofo Spinoza, “nadie hasta ahora ha determinado lo que puede un cuerpo”.

Bruno Munari, búsqueda de comodidad en una butaca incómoda, ca. 1950.

Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. octubre 2014

Nota Previa:

Este texto forma parte de un cuarteto publicados en Arquine (2013/10/08) que trataban sobre el tema del cuerpo (grotesco) en relación a la arquitectura. Se pueden leer todos aquí

Conferencia. ¿Que aprendí de la arquitectura? Eduardo Souto MouraConferencia. ¿Que aprendí de la arquitectura? Eduardo Souto MouraConference. ¿Que aprendí de la arquitectura? Eduardo Souto Moura

0

Que aprendí de la arquitectura? es el título de la iniciativa con la revista Casabella celebró su octogésimo año de publicación (1928-2008), que incluía una serie de charlas de algunos de los arquitectos contemporáneos más importantes en lugares evocadores.

El ciclo comenzó el 20 de junio de 2008 con el dúo Álvaro Siza y Eduardo Souto Moura conferencia dentro de la cantera Cava Cengelle en Vicenza. El ciclo también incluyó conferencias a cargo de Zaha Hadid en el patio de su obra en Roma, terminando con la conferencia Tadao Ando en Milán.

A Ordem dos Arquitectos  repitió esta charla en la Casa da Música en Oporto, comenzando Eduardo Souto Moura al 22 enero de 2009, y Alvaro Siza y el 23 de abril, 2009.

En esta ocasión y con motivo de la puesta de largo del Centro dotacional do medio Rural de Torroso es el COAG y la comunidad de montes de Torroso la que nos invita a asistir a la conferencia de Eduardo Souto de Moura, actualizando ésta a la fecha actual.

Lugar: Centro dotacional do medio Rural de Torroso. Mos. Vigo. Galicia. España
Día/hora: Viernes 24 de octubre a las 20:00
Organizan: COAG, Comunidad de Montes de Torroso
Coordinan: Cendón-Vázquez Arquitectos

Que aprendí de la arquitectura? é o título da iniciativa coa revista Casabella celebrou o seu octoxésimo ano de publicación (1928-2008), que incluía unha serie de charlas dalgúns dos arquitectos contemporáneos máis importantes en lugares evocadores.

O ciclo comezou o 20 de xuño de 2008 co dúo Álvaro Siza e Eduardo Souto Moura conferencia dentro da canteira Cava Cengelle en Vicenza. O ciclo tamén incluíu conferencias a cargo de Zaha Hadid no patio da súa obra en Roma, rematando coa conferencia Tadao Ando en Milán.

A Ordem dous Arquitectos repetiu esta charla na Casa dá Música en Porto, comezando Eduardo Souto Moura ao 22 xaneiro de 2009, e Alvaro Siza e o 23 de abril, 2009.

Nesta ocasión e con motivo da posta de longo do Centro dotacional do medio Rural de Torroso é o COAG e a comunidade de montes de Torroso a que nos invita a asistir á conferencia de Eduardo Souto de Moura, actualizando esta á data actual.

Lugar: Centro dotacional do medio Rural de Torroso. Mos. Vigo. Galicia. España
Día/hora: Viernes 24 de outubro as 20:00
Organizan: COAG, Comunidad de Montes de Torroso
Coordinan: Cendón-Vázquez Arquitectos

Que aprendí de la arquitectura? is the title of the initiative with the magazine Casabella it celebrated his eightieth year of publication (1928-2008), which was including a series of chats of some of the most important contemporary architects in evocative places.

The cycle Álvaro Siza began on June 20, 2008 with the duo and Eduardo Souto Moura confers inside the quarry Wine-cellar Cengelle in Vicenza. The cycle also included conferences at the expense of Zaha Hadid in the court of his work in Rome, finishing with the conference Tadao Ando in Milan.

To Ordem two Architects it repeated this chat in the House it gives Music in Oporto, beginning Eduardo Souto Moura on January 22, 2009, and Alvaro Siza and on April 23, 2009.

In this occasion and on the occasion of the putting length of the Center dotacional do Torroso’s Rural way is the COAG and the community of Torroso’s mounts the one that invites us to be present at Eduardo Souto de Moura’s conference, updating this one to the current date.

Place: Center dotacional do Torroso’s Rural way. Mos. Vigo. Galicia. Spain
Day / hour: Friday on October 24 at 20:00
Organize: COAG, Community of Torroso’s Mounts
Coordinators: Cendón-Vázquez Arquitectos

Arquitectura en deconstrucción | Alberto Ruiz

Edificio Narkomfinn en el Novinsky boulevard 25 (korpus B), Moscú, Rusia (ex Unión Soviética)
Fachada delantera 1930

Hace años tuve la oportunidad de visitar el recinto de lo que había sido la exposición universal de Sevilla de aquel glorioso 1992 que pareció que iba a poner a España en el lugar que se merecía (quizá, visto lo visto, sí que lo hizo). Aquella visita fue organizada por un profesor de la Escuela de Arquitectura de Madrid, autor de uno de los pabellones. Habían pasado unos años desde la clausura de tan magno acontecimiento y el recinto estaba prácticamente abandonado, a excepción de los tres o cuatro pabellones que ya en aquel momento habían sido reconvertidos en sedes corporativas y edificios de oficinas.

Aquel profesor nos llevó con aire apesadumbrado a ver su pabellón, que nos definió como “arquitectura en deconstrucción”. Acostumbrados a estudiar hasta la saciedad (o quizá no tanto) el proceso constructivo de un edificio, y su período de uso, resultaba chocante, y algo desesperanzador, contemplar aquel montón de ladrillos sin ventanas, con el techo medio derrumbado y aspecto de haber sufrido un vendaval. Sólo habían pasado unos años sin uso ni mantenimiento.

Viene esto a cuenta del estado que presentan algunos de esos edificios emblemáticos “de los que salen en los libros” y que terminamos por olvidar, como a abuelitos adorables pero algo pesados y que, un día, descubrimos decrépitos o directamente fallecidos. Esos abuelitos tuvieron una infancia prometedora, una lozana juventud y, en algunos casos una madurez interesante. Vemos sus fotos en blanco y negro, admiramos su aspecto, pulcro y preciso -“ya no se hacen cosas como las de antes”- y a veces, hasta nos sorprendemos de lo modernos que resultaron para su tiempo. Y a algún valiente le da por rastrear su historia y su estado actual. Y algunas sorpresas son descorazonadoras. Veamos un ejemplo:

El edificio Narkomfin fue construido en Moscú, entre 1928 y 1932, como prototipo de la nueva vivienda colectivista rusa, por la asociación de arquitectos contemporáneos (OSA), dirigidos por Moisei Ginzburg. Este edificio supuso, en su momento, un auténtico laboratorio de soluciones residenciales para el nuevo tipo de colectividad que promovía el estado soviético. Muy alejado de la imagen impersonal y deshumanizadora asociada a este tipo de proyectos, en el Narkomfin se desarrolló un estudio concienzudo de las tipologías de viviendas adaptadas a la composición familiar y de la distribución de los servicios comunes, a modo de cooperativa social.

Edificio Narkomfinn en el Novinsky boulevard 25 (korpus B), Moscú, Rusia (ex Unión Soviética)
Fachada posterior 1930

La distribución de las viviendas, en sección contrapeada, permitía optimizar la superficie dedicada al pasillo de circulación, que solo aparece cada tres niveles, y dotar a todas las viviendas de luz, vistas y ventilaciones.

Departamentos Tipo F
Departamentos Tipo K
Sección plantas

Las referencias implícitas en la unidad de habitación de marsella, son evidentes. Durante estos años, Le Corbusier pasó largas temporadas en la U.R.S.S. trabajando en el encargo del centrosoyuz y el concurso del palacio de los soviets, así que no es descabellado imaginar que la influencia mutua entre ambos fue importante. En cualquier caso, esta influencia dejó dos piezas de gran valor arquitectónico a las que el tiempo ha tratado con desigual fortuna.

Estado actual del edificio Narkomfin | Fuente: wikiarquitectura.com

Respecto al estado actual de conservación del edificio, es interesante este documental de la BBC.

Alberto Ruiz. Arquitecto, docente e investigador
Madrid. Octubre 2012

María López Mata – Juan Carlos Mancho Trigo · Diseño | MV

Tras el descanso veraniego, quizás demasiado prolongado, retomamos la sección, con nuevos protagonistas. Si en la anterior entrevista nos acercamos al campo de la fotografía, hoy nos aproximamos a otro de los campos prolíficos el diseño.

A lo largo de la historia de la arquitectura contemporánea podemos encontrar ejemplos magníficos de esta asociación, y de la que han surgido piezas (sillas, mesas, tumbonas, etc.) emblemáticas. Maestros como Le Corbusier, Mies van der Rohe, Alvar Aalto, Charles&Ray Eames, Verner Panton, George Nelson etc. enumerarlos a todos sería imposible, han estudiado y diseño durante su prolífica carrera piezas de mobiliario.

Por eso hoy, entrevistaremos a María López y Juan Carlos Mancho, arquitectos, que han decido unir dos pasiones, que han dado como resultado MV.

MV surgió del juego inconsciente, del pliegue espontáneo de una hoja de papel, de la misma forma que uno garabatea mientras habla por teléfono. Comenzamos a jugar con lo que teníamos a mano, con lo que formaba parte de nuestra actividad cotidiana. El papel, más allá de ser un soporte de ideas y proyectos se convirtió en un instrumento de juego que se retorcía, doblaba, enrollaba o arrugaba y, a veces, también se rompía.”

Este gesto tan natural ya lo explicaba Nicole Charneau “Dale a un niño una hoja en blanco y –si no tiene lápices de colores para dibujar- su primer gesto será plegar”. Y es desde esa naturalidad con la trabajan María y Juan Carlos, y así nos los quieren transmitir.

“A través de ese acto espontáneo descubrimos la técnica para seguir jugando. El método de doblado es sencillo, se compone de gestos y pliegues básicos, Montañas y Valles que se suceden para generar distintos grados de complejidad. Aparecen nuevos retos doblando y desdoblando, una y otra vez, prueba y error. El pliego de papel, aparentemente liso y plano, se convierte en una oportunidad, en un material para crear.”

Os dejamos con esta pequeña entrevista que tuvimos la suerte de realizar y a la que amablemente estuvieron dispuestos a concedernos.

María López Mata – Juan Carlos Mancho Trigo · Diseño | MV
Lámpara Centoliña | MV
¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a MV?

Somos arquitectos por la ETSAC de A Coruña y completamos durante un año nuestra formación en la ETSAV del Vallés, Barcelona. Hemos trabajado en distintos estudios y como autónomos, colaborando además, con otros compañeros en diferentes proyectos de arquitectura, urbanismo e investigación.

¿Qué os llevó a abriros camino en el diseño de mobiliario?¿Por qué solo luminarias?

MV nace como una prolongación de nuestra profesión de arquitectos, como una “habitación propia” donde experimentar libremente. Es la oportunidad de poder materializar una idea, poder decidir y participar en todas las fases del proceso. Un proceso de exploración abierto en el que no había una idea predefinida sobre qué objeto diseñar, simplemente el proceso nos condujo a él, lo que hoy son lámparas mañana podrían ser otros muebles u objetos.

Las lámparas surgen de la manipulación del papel, del plegado, de cómo el material se expresaba de forma diferente con la luz. También de la capacidad de ésta para modificar lugares, para crear espacios dentro de espacios y, cómo no, de la necesidad, en aquel momento nos hacía falta una lámpara.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades?¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Las dificultades propias de llevar a cabo cualquier proyecto, de convertir las ideas en realidad. En ese proceso necesitábamos de la ayuda de otras personas, en ese sentido, encontrar un carpintero o un tornero (profesión en peligro de extinción) no fue nada fácil, pero sin embargo nos sorprendió su disposición a colaborar en un proyecto pequeño con una producción muy modesta.

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Sí, sobre todo porque a través del proceso hemos aprendido nuevas disciplinas y establecido relaciones con otros proyectos, profesionales y clientes.

María López Mata – Juan Carlos Mancho Trigo · Diseño | MV
Proceso, lámpara Centoliña | MV
¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Si, especialmente en la fase de diseño y elaboración, más adelante en lo que es la producción, gestión o marketing fuimos conscientes de nuestras limitaciones y buscamos ayuda para solucionarlo.

¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para MV?

MV es un proyecto reciente y aún estamos sacando conclusiones para avanzar, mejorar y desarrollar nuevos retos.

María López Mata – Juan Carlos Mancho Trigo · Diseño | MV
Lámpara Centoliña | MV
¿Animarías a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Animamos a cualquier persona, a confiar y apostar por aquello en lo que cree y le apasiona. Nosotros reivindicamos el valor de las pequeñas cosas, a veces no es posible entregarse totalmente a una actividad, pero sí que resulta más fácil reservar una parcela para desarrollar aquello en lo que creemos.

Si tuviésemos que dar un consejo sería el de atreverse a preguntar. Nadie sabe de todo, pero hay mucha gente dispuesta a compartir sus conocimientos y experiencias. Al final, son esas relaciones con los demás las que enriquecen el proyecto.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Creemos que independientemente de la situación actual, el arquitecto es un profesional que tiene capacidad para intervenir en muchos campos, pero no ya como figura aislada sino como parte integrante de un equipo.

María López Mata – Juan Carlos Mancho Trigo · Diseño | MV
Piezas para montaje de la lámpara Centoliña | MV
¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Nosotros estuvimos fuera hace unos años. Se trataba de una elección personal y no de algo impuesto. Actualmente las oportunidades de trabajo aquí son escasas, lo que obliga a buscarlas fuera. Es difícil ver como tanto talento no se puede desarrollar después de todo el esfuerzo y recursos invertidos, lo que hace que la situación aquí siga empeorando. Nosotros a día de hoy no descartamos esa posibilidad.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Pues ahora mismo incierto, pero creemos que lo mejor que podemos hacer como arquitectos es, de alguna manera, volver al origen, recuperar el que debería ser un objetivo invariable: mejorar la vida de las personas.

María López Mata – Juan Carlos Mancho Trigo · Diseño | MV
Lámpara Centoliña

María López Mata – Juan Carlos Mancho Trigo · Diseño | MV
octubre 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a María y a Juan Carlos su tiempo y predisposición con este espacio.

[:es]Delirio de Nueva York. Un manifiesto retroactivo por Manhattan[:gl]Delirio de Nova York. Un manifesto retroactivo por Manhattan[:en]Delirious of New York. A Retroactive Manifesto for Manhattan[:]

0

[:es]

Delirio de Nueva York. Un manifiesto retroactivo por Manhattan
Delirio de Nueva York. Un manifiesto retroactivo por Manhattan

Manhattan es el escenario donde se representa el último acto de la civilización occidental.

Con la explosión demográfica y la invasión de las nuevas tecnologías, Manhattan se ha convertido, desde mediados del siglo XIX, en el laboratorio de una nueva cultura, la de la congestión; una isla mítica donde se hace realidad el inconsciente colectivo de un nuevo modo de vida metropolitano, una fábrica de lo artificial donde lo natural y lo real han dejado de existir.

Delirio de Nueva York es un ‘manifiesto retroactivo’, una interpretación de la teoría no formulada que subyace en el desarrollo de Manhattan; es el relato de las intrigas de un urbanismo que, desde sus inicios en Coney Island hasta los teóricos del rascacielos, ha hecho explotar su retícula de origen.

Este libro, polémico y premonitorio (publicado originariamente en 1978), ilustra las relaciones entre un universo metropolitano mutante y la singular arquitectura que puede producir; y afirma también que, con frecuencia, la arquitectura genera la cultura.

Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) es arquitecto por la Architectural Association de Londres. En 1975 fundó, junto a Elia y Zoe Zenghelis y Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) y posteriormente AMO, la vertiente teórica y más propagandista de OMA. Es uno de los arquitectos contemporáneos cuyo trabajo profesional y obra teórica han ejercido mayor influencia en la arquitectura de las últimas décadas. Es autor de Delirio de Nueva York (Editorial Gustavo Gili, 2004, publicado originariamente en 1978) y de S, M, L, XL (1995, donde se incluye Sendas oníricas de Singapur, publicado por esta editorial), Mutaciones (2000), Content (2004), Post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) o Elements of Architecture (2014).

[:gl]

Manhattan é o escenario onde se representa o último acto da civilización occidental.

Coa explosión demográfica e a invasión das novas tecnoloxías, Manhattan converteuse, dende mediados do século XIX, no laboratorio dunha nova cultura, a da conxestión; unha illa mítica onde se fai realidade o inconsciente colectivo dun novo modo de vida metropolitano, unha fábrica do artificial onde o natural e o real deixaron de existir.

Delirio de Nova York é un ‘manifesto retroactivo’, unha interpretación da teoría non formulada que subxacer no desenvolvemento de Manhattan; é o relato das intrigas dun urbanismo que, dende os seus inicios en Coney Island ata os teóricos do rañaceos, fixo explotar a súa retícula de orixe.

Este libro, polémico e premonitorio (publicado orixinariamente en 1978), ilustra as relacións entre un universo metropolitano mutante e a singular arquitectura que pode producir; e afirma tamén que, con frecuencia, a arquitectura xera a cultura.

Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) é arquitecto pola Architectural Association de Londres. En 1975 fundou, xunto a Elia e Zoe Zenghelis e Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) e posteriormente AMO, a vertente teórica e máis propagandista de OMA. É un dos arquitectos contemporáneos cuxo traballo profesional e obra teórica exerceron maior influencia na arquitectura das últimas décadas. É autor de Delirio de Nova York (Editorial Gustavo Gili, 2004, publicado orixinariamente en 1978) e de S, M, L, XL (1995, onde se inclúe Sendas oníricas de Singapore, publicado por esta editorial), Mutacións (2000), Content (2004), post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) ou Elements of Architecture (2014).

[:en]

Manhattan is the scene where there is represented the last act of the western civilization.

With the population explosion and the invasion of the new technologies, Manhattan has turned, from the middle of the XIXth century, into the laboratory of a new culture, that of the congestion; a mythical island where real makes the unconscious group of a new metropolitan way of life, a factory of the artificial thing where the natural thing and the royal thing have stopped existing.

Delirious of New York is a ‘ retroactive manifest ‘, an interpretation of the not formulated theory that sublies in the development of Manhattan; it is the statement of the intrigues of an urbanism that, from his beginnings in Coney Island up to the theoretical ones of the skyscraper, has made exploit his retícula of origin.

This book, polemic and indicative (published originally in 1978), illustrates the relations between a metropolitan universe mutant and the singular architecture that can produce; and it affirms also that, often, the architecture generates the culture.

Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) is an architect for the Architectural Association of London. In 1975 it founded, together with Elia and Zoe Zenghelis and Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) and later I LOVE, the theoretical slope and more publicist of OMA. He is one of the contemporary architects whose professional work and theoretical work have exercised major influence in the architecture of last decades. He is an author of Delirium of New York (Publishing Gustavo Gili, 2004, published originally in 1978) and of S, M, L, the XL (1995, where there are included oneiric Paths of Singapore, published by this publishing house), Mutations (2000), Content (2004), Post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) or Elements of Architecture (2014).

[:]

Premio Rafael Manzano de Arquitectura Clásica y Restauración de Monumentos 2014Premio Rafael Manzano de Arquitectura Clásica e Restauración de Monumentos 2014Rafael Manzano Martos and Restoration of Monuments Award 2014

0

Javier Cenicacelaya e Íñigo Saloña son los ganadores del Premio Rafael Manzano de Arquitectura Clásica y Restauración de Monumentos 2014, obtenido por la labor que han desarrollado durante décadas de defensa y puesta en práctica de una arquitectura más consciente del contexto y de las necesidades de sus habitantes, capaz de integrar la tradición local y el lenguaje clásico en la modernidad.

 

Javier Cenicacelaya (1951) e Íñigo Saloña (1958) obtuvieron el título de arquitecto en la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Navarra en 1975 y en 1981 respectivamente. Cenicacelaya recibió también el título de Máster en Diseño Urbano por la Escuela de Arquitectura de Oxford en 1978 y se doctoró por la Universidad de Navarra en 1984. Ambos han sido Visiting Scholars del Institute for the Arts and the Humanities de la Fundación John Paul Getty de Los Ángeles y han impartido clase en la Escuela de Arquitectura de la Universidad del Pais Vasco, donde Javier Cenicacelaya es Catedrático de Composición Arquitectónica desde 1993, y en la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Miami, donde Cenicacelaya alcanzó el cargo de Dean, además de en muchos otros centros nacionales e internacionales.

Fundaron en 1988 la revista internacional de arquitectura Composición Arquitectónica Art & Architecture, que se convertiría en un referente internacional para la arquitectura clásica contemporánea y el retorno a la tradición de la arquitectura de su tiempo. Esta revista forma parte de una amplia trayectoria reivindicativa de alternativas arquitectónicas olvidadas por el fundamentalismo vanguardista, en la que podemos encontrar la organización de exposiciones como Joze Plecnik 1872-1957, Arquitectura y Ciudad (1986), y Arquitectura Neoclásica en el País Vasco (1990), exhibidas en varias ciudades de España, así como frecuentes conferencias y clases tanto en nuestro país como en el extranjero y un gran número de publicaciones de libros y artículos sobre una amplia temática.

Su trabajo se ha desarrollado fundamentalmente en Bilbao, donde fundaron su estudio en 1983, contribuyendo desde entonces con sus numerosas intervenciones arquitectónicas en el ámbito vizcaíno a que se consolidara una forma de hacer arquitectura alejada de los corsés formales impuestos por la vanguardia arquitectónica. Abogando por hacer uso de cuantos recursos arquitectónicos pudieran ser válidos hoy en día, reintegraron las formas, lenguajes y materiales de la tradición al conjunto de herramientas disponibles para el arquitecto contemporáneo.

Entre sus obras más representativas en este sentido podemos destacar el Centro Rural de La Rigada (Musques), la sala multiusos del Colegio Sagrada Familia de Derio, el edificio de oficinas y centro cultural de Durango, la ampliación y rehabilitación de una casa en Galdácano, todos ellos en Vizcaya, y su contribución a la reconstrucción de la Rue Lacken de Bruselas.

El Centro Rural fue encargado por el Ayuntamiento de Musques para las reuniones de la comunidad local. Aloja un salón, aseos y, en una planta inferior, duchas para los que juegan en un frontón cercano. Está construido con métodos tradicionales, a base de muros de carga y estructura de cerchas madera. Se utiliza el orden toscano, como el más rural de los órdenes, en los pórticos adosados al edificio, destinados a proteger a la gente de la lluvia, y a servir de punto de encuentro comunitario.

La sala del colegio de Derio debía servir para diferentes usos: desde ceremonias y reuniones escolares, a zona de juego para los niños más pequeños en los días de lluvia, pero también como símbolo y representación del conjunto de edificios del colegio. Está concebido como un gran salón, con un muro bajo para dar privacidad desde el exterior, y grandes ventanales a un nivel superior, para tener la máxima iluminación incluso en los días más nublados. Una cubierta a dos aguas protege al edificio y crea unos frontones muy bajos.

El edificio de Durango se alza en una de las fachadas de la plaza Ezkurdi, donde se encuentra el número más significativo de edificios históricos del municipio, convirtiéndose con ello en un emplazamiento particularmente sensible. En un solar únicamente 10 metros de anchura se requerían tres accesos distintos, para una sociedad cultural y para las oficinas de las plantas superiores. Con estos condicionantes, optaron por crear una única entrada relevante que unificara las tres puertas requeridas, sin que el edificio perdiera la representatividad que su condición de sociedad cultural requería. Una amplia galería acristalada replica en las plantas superiores del edificio uno de los dispositivos climáticos tradicionales más comúnmente utilizados en las arquitecturas propias de las regiones cantábricas.

En el caso de Galdácano trabajaron sobre una casa existente, cuya existencia respetaron, rehabilitándola  y añadiéndole dos nuevos volúmenes. La casa se sitúa junto a un monumento nacional: la iglesia gótica de Santa María, por lo que resultaba fundamental mantener el carácter de ese lugar y el equilibrio reposado entre lo vernáculo y lo monumental. Se reconstruyó toda la estructura de la casa, que estaba en muy mal estado. Las nuevas adiciones proporcionaron los espacios adicionales requeridos por la familia. En ellas se usaron profusamente la madera y la piedra; con la casa tradicional vasca como referente formal y constructivo fundamental.

Su edificio de viviendas en la Rue de Lacken de Bruselas formó parte de una innovadora y ambiciosa operación que fue coordinada por el arquitecto belga Maurice Culot: la reconstrucción de una calle completa que años antes había sido eliminada del tejido urbano tradicional de la ciudad para albergar un gran edificio moderno. En este conjunto, los arquitectos que contribuyeron a su recuperación, devolvieron a la zona la escala, los materiales y el lenguaje de la arquitectura marcadamente clásica que anteriormente la había caracterizado.

Además de estas actuaciones, es también destacable su contribución a la recuperación de la imagen urbana de la ciudad de Bilbao, donde se encargaron de la restauración de uno de sus más representativos edificios: el Palacio de la Diputación de Vizcaya. Esta intervención formó parte de un amplio conjunto de actuaciones que convirtieron a la ciudad en el atractivo destino turístico que es hoy en día, mérito injustamente atribuido en exclusiva a la construcción del Museo Guggenheim, que no fue sino un complemento a esta notable operación de revalorización del centro histórico y del excelente ensanche de la ciudad.

Al margen de los mencionados trabajos, durante su estancia en los Estados Unidos realizaron en Florida obras como la Iglesia de Saint John Neumann en Miami y viviendas en Alys Beach.

Su obra se ha expuesto en diversos lugares como la Fondation Pour L’Architecture de Bruselas, la Trienale de Bolonia, la Prince’s Foundation de Londres, o la Bienal de Venecia, entre otros, y han recibido a lo largo de su carrera profesional numerosos premios: Bizkaia de Arquitectura (1988 y 1989), Jóvenes Arquitectos Españoles (1990), Colegio de Arquitectos Vasco-Navarro (1991, 2003, 2007), Ciudad de Burgos de Arquitectura (1992), Premio Europeo a la Reconstrucción de la Ciudad (1992 y 1995), National Builders Council of America (1997) y el Charter Award del CNU (2003), a los que se suma ahora este nuevo reconocimiento.

+ info

Javier Cenicacelaya e Íñigo Saloña son os gañadores do Premio Rafael Manzano de Arquitectura Clásica e Restauración de Monumentos 2014, obtido polo labor que desenvolveron durante décadas de defensa e posta en práctica dunha arquitectura máis consciente do contexto e das necesidades dos seus habitantes, capaz de integrar a tradición local e a linguaxe clásica na modernidade.

Javier Cenicacelaya (1951) e Íñigo Saloña (1958) obtiveron o título de arquitecto na Escola de Arquitectura da Universidade de Navarra en 1975 e en 1981 respectivamente. Cenicacelaya recibiu tamén o título de Máster en Deseño Urbano pola Escola de Arquitectura de Oxford en 1978 e doutorouse pola Universidade de Navarra en 1984. Ambos os dous foron Visiting Scholars del Institute for the Arts and the Humanities de la Fundación John Paul Getty de Los Ángeles e impartiron clase na Escola de Arquitectura da Universidade do Pais Vasco, onde Javier Cenicacelaya é Catedrático de Composición Arquitectónica dende 1993, e na Escola de Arquitectura da Universidade de Miami, onde Cenicacelaya alcanzou o cargo de Dean, ademais de en moitos outros centros nacionais e internacionais.

Fundaron en 1988 a revista internacional de arquitectura Composición Arquitectónica Art & Architecture, que se convertería nun referente internacional para a arquitectura clásica contemporánea e o retorno á tradición da arquitectura do seu tempo. Esta revista forma parte dunha ampla traxectoria reivindicativa de alternativas arquitectónicas esquecidas polo fundamentalismo vangardista, na que podemos encontrar a organización de exposicións como Joze Plecnik 1872-1957, Arquitectura e Cidade (1986), e Arquitectura Neoclásica no País Vasco (1990), exhibidas en varias cidades de España, así como frecuentes conferencias e clases tanto no noso país como no estranxeiro e un grande número de publicacións de libros e artigos sobre unha ampla temática.

O seu traballo desenvolveuse fundamentalmente en Bilbao, onde fundaron o seu estudo en 1983, contribuíndo dende entón coas súas numerosas intervencións arquitectónicas no ámbito biscaíño a que se consolidase unha forma de facer arquitectura afastada dos corpiños formais impostos pola vangarda arquitectónica. Avogando por facer uso de cantos recursos arquitectónicos puideran ser válidos hoxe en día, reintegraron as formas, linguaxes e materiais da tradición ao conxunto de ferramentas dispoñibles para o arquitecto contemporáneo.

Entre as súas obras máis representativas neste sentido podemos destacar o Centro Rural de La Rigada (Musques), a sala multiúsos do Colexio Sagrada Familia de Derio, o edificio de oficinas e centro cultural de Durango, a ampliación e rehabilitación dunha casa en Galdácano, todos eles en Biscaia, e a súa contribución á reconstrución da Rue Lacken de Bruxelas.

O Centro Rural foi encargado polo Concello de Musques para as reunións da comunidade local. Aloxa un salón, aseos e, nunha planta inferior, duchas para os que xogan nun frontón próximo. Está construído con métodos tradicionais, a base de muros de carga e estrutura de cerchas madeira. Utilízase a orde toscana, como a máis rural das ordes, nos pórticos pegados ao edificio, destinados a protexer a xente da chuvia, e a servir de punto de encontro comunitario.

A sala do colexio de Derio debía servir para diferentes usos: dende cerimonias e reunións escolares, a zona de xogo para os nenos máis pequenos nos días de chuvia, pero tamén como símbolo e representación do conxunto de edificios do colexio. Está concibido como un gran salón, cun muro baixo para dar privacidade dende o exterior, e grandes ventanais a un nivel superior, para ter a máxima iluminación mesmo nos días máis anubrados. Unha cuberta a dúas augas protexe ao edificio e crea uns frontóns moi baixos.

No caso de Galdácano traballaron sobre unha casa existente, cuxa existencia respectaron, rehabilitándoa e engadíndolle dous novos volumes. A casa sitúase xunto a un monumento nacional: a igrexa gótica de Santa María, polo que resultaba fundamental manter o carácter dese lugar e o equilibrio repousado entre o vernáculo e o monumental. Reconstruíuse toda a estrutura da casa, que estaba en moi mal estado. As novas adicións proporcionaron os espazos adicionais requiridos pola familia. Nelas usáronse profusamente a madeira e a pedra; coa casa tradicional vasca como referente formal e construtivo fundamental.

O seu edificio de vivendas na Rue de Lacken de Bruxelas formou parte dunha innovadora e ambiciosa operación que foi coordinada polo arquitecto belga Maurice Culot: a reconstrución dunha rúa completa que anos antes fora eliminada do tecido urbano tradicional da cidade para albergar un grande edificio moderno. Neste conxunto, os arquitectos que contribuíron á súa recuperación, devolveron á zona a escala, os materiais e a linguaxe da arquitectura marcadamente clásica que anteriormente a caracterizara.

Ademais destas actuacións, é tamén destacable a súa contribución á recuperación da imaxe urbana da cidade de Bilbao, onde se encargaron da restauración dun dos seus máis representativos edificios: o Pazo da Deputación de Biscaia. Esta intervención formou parte dun amplo conxunto de actuacións que converteron á cidade no atractivo destino turístico que é hoxe en día, mérito inxustamente atribuído en exclusiva á construción do Museo Guggenheim, que non foi senón un complemento a esta notable operación de revalorización do centro histórico e do excelente ensanche da cidade.

Á marxe dos mencionados traballos, durante a súa estanza nos Estados Unidos realizaron en Florida obras como a Igrexa de Saint John Neumann en Miami e vivendas en Alys Beach.

A súa obra expúxose en diversos lugares como a Fondation Pour L’Architecture de Bruxelas, a Trienale de Bolonia, a Prince’s Foundation de Londres, ou a Bienal de Venecia, entre outros, e recibiron ao longo da súa carreira profesional numerosos premios: Bizkaia de Arquitectura (1988 e 1989), Novos Arquitectos Españois (1990), Colexio de Arquitectos Vasco-Navarro (1991, 2003, 2007), Cidade de Burgos de Arquitectura (1992), Premio Europeo á Reconstrución da Cidade (1992 e 1995), National Builders Council of America (1997) e o Chárter Award do CNU (2003), aos que se suma agora este novo recoñecemento.

+ info

Javier Cenicacelaya and Íñigo Saloña are the winners of the Prize Rafael Manzano of Classic Architecture and Restoration of Monuments 2014 obtained by the labor that they have developed during decades of defense and putting in practice of a more conscious architecture of the context and of the needs of his inhabitants, capable of integrating the local tradition and the classic language in the modernity.

Javier Cenicacelaya (1951) and Íñigo Saloña (1958) obtained the architect’s title in the School of Architecture of the University of Navarre in 1975 and in 1981 respectively. Cenicacelaya got also Máster’s title in Urban Design for the School of Architecture of Oxford in 1978 and took doctor’s degree for the University of Navarre in 1984. Both have been Visiting Scholars of the Institute for the Arts and the Humanities of the Foundation John Paul Getty of Los Angeles and have given class in the School of Architecture of the University of the Basque Country, where Javier Cenicacelaya is A Professor of Architectural Composition from 1993, and in the School of Architecture of the University of Miami, where Cenicacelaya reached the Dean’s cargo, besides in many other national and international centers.

They founded in 1988 the international magazine of architecture Architectural Composition Art and Architecture, which would turn into an international modal for the classic contemporary architecture and the return to the tradition of the architecture of his time. This magazine forms a part of a wide path reivindicativa of architectural alternatives forgotten by the ultramodern fundamentalism, in that we can find the organization of exhibitions as Joze Plecnik 1872-1957, Architecture and City (1986), and Neoclassic Architecture in the Country Vasco (1990), exhibited in several cities of Spain, as well as frequent conferences and classes so much in our country as abroad and a great number of publications of books and articles about a wide subject matter.

His work has developed fundamentally in Bilbao, where they founded his study in 1983, contributing since then with his numerous architectural interventions in the area vizcaíno that there was consolidated a way of doing architecture removed from the formal corsets imposed by the architectural forefront. Pleading for using all the architectural resources they could be valid today in day, they restored the forms, languages and materials of the tradition to the set of available tools for the contemporary architect.

Between his more representative works in this respect we can emphasize the Rural Center of The Rigada (Musques), the room multiuses of the College Derio’s Sacred Family, the office block and Durango’s cultural center, the amplification and rehabilitation of a house in Galdácano, all of them in Biscay, and his contribution to the reconstruction of the Rue Lacken of Brussels.

The Rural Center was entrusted by Musques’s Town hall for the meetings of the local community. It lodges a lounge, bathrooms and, in a low plant, you douche for those who play in a nearby fronton. It is constructed by traditional methods, based on walls of load and structure of cerchas wood. The order is in use toscano, as the most rural of the orders, in the porticoes attached to the building, destined to protect the people of the rain, and to using as point of community meeting.

The room of Derio’s college had to serve for different uses: from ceremonies and school meetings, to zone of game for the smallest children in the rainy days, but also as symbol and representation of the set of buildings of the college. It is conceived as a great lounge, with a low wall to give privacy from the exterior, and big large windows to a top level, to have the maximum lighting enclosed in the cloudiest days. A cover to two waters protects to the building and creates a few very low frontons.

Durango’s building raises in one of the fronts of the square Ezkurdi, where one finds the most significant number of historical buildings of the municipality, turning with it into a particularly sensitive emplacement. In a lot only 10 meters of width were asking three different accesses from themselves, for a cultural society and for the offices of the top floors. With determining these, they chose to create the only relevant entry that was unifying three needed doors, without the building was losing the representation that his condition of cultural society was needing. A wide gallery acristalada answers in the top floors of the building one of the climatic traditional devices more commonly used in the own architectures of the Cantabrian regions.

In case of Galdácano they worked on an existing house, which existence they respected, rehabilitating her and him adding two new volumes. The house places close to a national monument: the Gothic church of Santa Maria, for what it was turning out to be fundamental to support the character of this place and the balance rested between the vernacular thing and the monumental thing. There was reconstructed the whole structure of the house, which it was in very bad been. The new additions provided the additional spaces needed by the family. In them the wood and the stone were used profusely; with the traditional Basque house like formal and constructive fundamental modal.

His building of housings in the Rue de Lacken of Brussels formed a part of an innovative and ambitious operation that was coordinated by the Belgian architect Maurice Culot: the reconstruction of a street completes that years before had been eliminated of the urban traditional fabric of the city to shelter a great modern building. In this set, the architects who contributed to his recovery, returned to the zone the scale, the materials and the language of the architecture marcadamente classic that previously had characterized her.

Besides these performances, his contribution is also prominent to the recovery of the urban image of the city of Bilbao, where they took charge of the restoration of one of his more representative buildings: the Palace of the Deputation of Biscay. This intervention formed a part of a wide set of performances that they converted to the city into the attractive tourist destiny that is today in day, merit unjustly attributed in sole right to the construction of the Museum Guggenheim, which was not but a complement to this notable operation of revaluation of the historical center and of the excellent widening of the city.

To the margin of the mentioned works, during his stay in the United States they realized in Florida you act as Saint John’s Church Neumann in Miami and housings in Alys Beach.

His work has been exposed in diverse places as the Fondation Pour L’Architecture of Brussels, the Trienale of Bologna, the Prince’s Foundation of London, or the Biennial one of Venice, between others, and they have received along his professional career numerous prizes: Biscay of Architecture (1988 and 1989), Young Spanish Architects (1990), I Become a member of  association Architects’ Basque – Navarrese one (1991, 2003, 2007), City of Burgos of Architecture (1992), European Prize to the Reconstruction of the City (1992 and 1995), National Builders Council of America (1997) and the Charter Award of the CNU (2003), to that this new recognition adds now.

+ info

Centro ocupacional en Ferrol | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosCentro ocupacional en Ferrol | Hermo Iglesias Veiga ArquitectosOccupational Center in Ferrol | Hermo Iglesias Veiga Arquitectos

La intervención en este edificio de los años 70 destinado a impartir cursos de formación a desempleados que dispone de talleres de soldadura, calderería, electrónica, etc.

Pretende: rehabilitar las deficiencias generales y mejorar el aislamiento de todas las estancias adaptándolas a las exigencias de la normativa actual además de la ampliación de aulas en la única zona libre del recinto.

Esta ampliación, que se enfrenta con los astilleros de Ferrol al otro lado de la ría, se conforma mediante tres grandes volúmenes paralelepipédicos de piel metálica que albergan las nuevas aulas taller y los espacios servidores y de conexión con el antiguo centro.

Debido a las características geológicas de la parcela y en relación con los astilleros estos tres grandes volúmenes se colocan sobre el talud natural hacia la calle en vuelo y sobre un zócalo de hormigón.

Obra: Centro ocupacional en Ferrol
Autores: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga
Colaboradores: Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo, Eva Mª Flores Vergara
Año: 2008-2012
Emplazamiento: Avda. del Mar, Caranza, Ferrol, Galicia, España
Promotor: Consellería de Traballo e Benestar
Constructora: UTE Elecnor – Gomez Crespo S.L.
Estructura: Francisco Carballo _Carolo Losado
Instalaciones: Indugal
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga  arquitectos
+ iglesiasveiga.es

The intervention in this building of the 70s destined to give training courses to unemployed that has workshops of weld, calderería, electronics, etc.

It claims: to rehabilitate the general deficiencies and to improve the isolation of all the stays adapting them to the requirements of the current regulation besides the extension of classrooms in the only free zone of the enclosure.

This extension, which faces Ferrol’s shipyards another side of her laughs, it conforms by means of three big parallelepipedic volumes of metallic skin that servants shelter the new classrooms workshop and the spaces and of connection with the former center.

Due to the geological characteristics of the plot and in relation with the shipyards these three big volumes are placed on the natural bank towards the street in flight and on a socle of concrete.

Work: Occupational Center in Ferro

Authors: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga

Collaborators: Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo, Eva Mª Flores Vergara

Year: 2008-2012

Location: Avda. del Mar, Caranza, Ferrol, Galicia, Spain

Promoter: Consellería de Traballo e Benestar

Construction: UTE Elecnor – Gomez Crespo S.L.

Structure: Francisco Carballo _Carolo Losado

Facilities: Indugal

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga arquitectos

+ iglesiasveiga.es

A intervención neste edificio dos anos 70 destinado a impartir cursos de formación a desempregados que dispón de talleres de soldadura, caldeiraría, electrónica, etc.

Pretende: rehabilitar as deficiencias xerais e mellorar o illamento de todas as estanzas adaptándoas ás esixencias da normativa actual ademais da ampliación de aulas na única zona libre do recinto.

Esta ampliación, que se enfronta cos estaleiros de Ferrol ao outro lado da ría, confórmase mediante tres grandes volumes paralelepipédicos de pel metálica que albergan as novas aulas taller e os espazos servidores e de conexión co antigo centro.

Debido ás características xeolóxicas da parcela e en relación cos estaleiros estes tres grandes volumes colócanse sobre o noiro natural cara á rúa en voo e sobre un zócolo de formigón.

Obra: Centro ocupacional en Ferrol

Autores: Hermo Iglesias Veiga Arquitectos | Víctor Hermo Sánchez, Juan Iglesias Veiga, Iván López Veiga

Colaboradores: Mª Carmen Carballeira Rodríguez, Anabel Ortiz Conlledo, Eva Mª Flores Vergara

Ano: 2008-2012

Emprazamento: Avda. del Mar, Caranza, Ferrol, Galiza, España

Promotor: Consellería de Traballo e Benestar

Constructora: UTE Elecnor – Gomez Crespo S.L.

Estructura: Francisco Carballo _Carolo Losado

Instalacións: Indugal

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages | Iglesias Veiga arquitectos

+ iglesiasveiga.es

[:es]El dibujo para explicar[:gl]O debuxo para explicar[:en]The drawing to explain[:]

2

[:es]

El dibujo para explicar. Pensado a mano. La arquitectura de Flores & Prats
Pensado a mano. La arquitectura de Flores & Prats

El dibujo para explicar

Conferencia performativa, El dibujo para explicar, a cargo del estudio de arquitectos Flores Prats en el marco de la exposición «Trazo. El dibujo como herramienta de conocimiento» que organiza el Cercle Artístic Sant Lluc y Arts Santa Mònica.

“En el mundo homogéneo en el que las herramientas son armas que sirven sólo para cortar por lo sano, instantáneamente, la obra de Flores & Prats se demora y demora en una experiencia desarmada, en la que la herramienta se forma en la mano, y la obra en la mano y la herramienta, continuamente.

Su obra parece oponerse a cualquier corte, sin dramatismos, a pesar de que las circunstancias la han enviado por lo general a los márgenes, a las tierras de nadie y a las periferias, o sea, a los lugares donde el corte parece ineludible, irremediable. Su trabajo parece afirmar que sólo atando y desatando crece la experiencia, es decir, lo verdadero. Hacer y usar: una cosa transforma a la otra, y viceversa”.

JUAN JOSÉ LAHUERTA

[:gl]http://vimeo.com/107127775

Conferencia performativa a cargo do estudo de arquitectos Flores Prats no marco da exposición «Trazo. O debuxo como ferramenta de coñecemento» que organiza o Cercle Artístic Sant Lluc y Arts Santa Mònica.

[:en]http://vimeo.com/107127775

Performance conferene at the expense of the architect’s office Flowers Prats in the frame of the exhibition » I plan. The drawing like tool of knowledge » that organizes the Cercle Artístic Sant Lluc y Arts Santa Mònica.

[:]

[:es]Acerca de la ciudad[:gl]Acerca da cidade[:en]About of the city[:]

0

[:es]

Rem Koolhaas es uno de los grandes pensadores y polemistas contemporáneos acerca de la ciudad. Desde que en 1978 publicara su texto fundamental Delirio de Nueva York, el arquitecto holandés se ha catapultado como una de las voces más escuchadas a la hora de abordar la reflexión en torno a la ciudad contemporánea. Sus aportaciones se han centrado en el estudio de determinadas urbes o condiciones urbanas (además de Nueva York, Atlanta, Singapur, Lagos, etc). Este volumen, sin embargo, recoge cuatro textos intermedios aparecidos de forma dispersa —“¿Qué ha sido del urbanismo?”, “Grandeza, o el problema de la talla”, “La ciudad genérica” y “Espacio basura”— que, sin centrarse en ninguna ciudad en particular, recogen la visión general de Koolhaas sobre la muerte del urbanismo moderno y el nacimiento de un nuevo urbanismo sin teoría ni arquitectos.

Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) es arquitecto por la Architectural Association de Londres. En 1975 fundó, junto a Elia y Zoe Zenghelis y Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) y posteriormente AMO, la vertiente teórica y más propagandista de OMA. Es uno de los arquitectos contemporáneos cuyo trabajo profesional y obra teórica han ejercido mayor influencia en la arquitectura de las últimas décadas. Es autor de Delirio de Nueva York (Editorial Gustavo Gili, 2004, publicado originariamente en 1978) y de S, M, L, XL (1995, donde se incluye Sendas oníricas de Singapur, publicado por esta editorial), Mutaciones (2000), Content (2004), Post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) o Elements of Architecture (2014).

[:gl]

Rem Koolhaas é un dos grandes pensadores e polemistas contemporáneos acerca da cidade. Dende que en 1978 publicase o seu texto fundamental Delirio de Nova York, o arquitecto holandés catapultouse como unha das voces máis escoitadas á hora de abordar a reflexión en torno á cidade contemporánea. As súas achegas centráronse no estudo de determinadas urbes ou condicións urbanas (ademais de Nova York, Atlanta, Singapore, Lagos, etc). Este volume, non obstante, recolle catro textos intermedios aparecidos de forma dispersa – «¿Que foi do urbanismo?», «Grandeza, ou o problema do talle», «a cidade xenérica» e «Espazo lixo» – que, sen centrarse en ningunha cidade en particular, recollen a visión xeral de Koolhaas sobre a morte do urbanismo moderno e o nacemento dun novo urbanismo sen teoría nin arquitectos.

Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) é arquitecto pola Architectural Association de Londres. En 1975 fundou, xunto a Elia e Zoe Zenghelis e Madelon Vriesendorp, Office for Metropolitan Architecture (OMA) e posteriormente AMO, a vertente teórica e máis propagandista de OMA. É un dos arquitectos contemporáneos cuxo traballo profesional e obra teórica exerceron maior influencia na arquitectura das últimas décadas. É autor de Delirio de Nova York (Editorial Gustavo Gili, 2004, publicado orixinariamente en 1978) e de S, M, L, XL (1995, onde se inclúe Sendas oníricas de Singapore, publicado por esta editorial), Mutacións (2000), Content (2004), post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) ou Elements of Architecture (2014).

[:en]

Rem Koolhaas is one of the big thinkers and contemporary debaters it brings over of the city. Since in 1978 his fundamental text was publishing Delirium of New York, the Dutch architect has been catapulted as one of the voices most listened at the moment of approaching the reflection concerning the contemporary city. His contributions have centred on the study of certain cities or urban conditions (besides New York, Atlanta, Singapore, Lagos, etc). This volume, nevertheless, gathers four intermediate appeared texts of dispersed form – «what has been of the urbanism?», «Greatness, or the problem of the height», «The generic city» and «I Spread garbage» – that, without centring on any city especially, gather Koolhaas’s general vision on the death of the modern urbanism and the birth of a new urbanism without theory or architects.

Rem Koolhaas (Róterdam, 1944) is an architect for the Architectural Association of London. In 1975 it founded, together with Elia and Zoe Zenghelis and Madelon Vriesendorp, Scullery for Metropolitan Architecture (OMA) and later I LOVE, the theoretical slope and more publicist of OMA. He is one of the contemporary architects whose professional work and theoretical work have exercised major influence in the architecture of last decades. He is an author of Delirium of New York (Publishing Gustavo Gili, 2004, published originally in 1978) and of S, M, L, the XL (1995, where there are included oneiric Paths of Singapore, published by this publishing house), Mutations (2000), Content (2004), Post-Occupancy (2006), Al Manakh (2007) or Elements of Architecture (2014).

[:]

Carlos Meijide. ArquitectoCarlos Meijide. ArquitectoCarlos Meijide. Architect

1

Con motivo de la Semana Mundial de la Arquitectura: el próximo miércoles 15 de octubre en la Delegación del COAG en A Coruña, a las 20:00 H., se inaugurará la exposición: CARLOS MEIJIDE . ARQUITECTO. La exposición reune un breve pero intenso conjunto de documentación original centrada sobre la vivienda en la obra de nuestro añorado profesor y compañero monfortino.

«Carlos Enrique Meijide Calvo (Monforte de Lemos, 2 de mayo de 1936 – † 2001) fue un arquitecto español y profesor de Proyectos en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de La Coruña (ETSAC). Titulado por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid en 1963 y doctorado por la misma en 1968, el grueso de su obra la edificó en Galicia. Además de arquitecto y profesor fue también arquitecto del Ministerio de Vivienda y subdirector general de patrimonio histórico de Galicia.»

La exposición permanecerá abierta, en horario de apertura de la Delegación, hasta el 5 de noviembre de 2014.

Con motivo da Semana Mundial da Arquitectura: o próximo mércores 15 de outubro na Delegación do COAG na Coruña, ás 20:00 H., inaugurarase a exposición: CARLOS MEIJIDE. ARQUITECTO. A exposición reune un breve pero intenso conxunto de documentación orixinal centrada sobre a vivenda na obra do noso botado de menos profesor e compañeiro monfortino.

«Carlos Enrique Meijide Calvo (Monforte de Lemos, 2 de maio de 1936 – † 2001) foi un arquitecto español e profesor de Proxectos na Escola Técnica Superior de Arquitectura Da coruña (ETSAC). Titulado pola Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid en 1963 e doutorado por esta en 1968, o groso da súa obra edificouna en Galicia. Ademais de arquitecto e profesor foi tamén arquitecto do Ministerio de Vivenda e subdirector xeral de patrimonio histórico de Galicia.»

A exposición permanecerá aberta, en horario de apertura da Delegación, ata o 5 de novembro de 2014.

On the occasion of the World Week of the Architecture: next Wednesday, the 15th of October in the Delegation of the COAG in To Corunna, at 20:00 H., the exhibition will be inaugurated: CARLOS MEIJIDE. ARCHITECT. The exhibition re-joins a brief but intense set of original documentation centred on the housing in the work of our longed for teacher and companion monfortino.

«Carlos Enrique Meijide Calvo (Lemos’s Monforte, on May 2, 1936 – + 2001) he was a Spanish architect and project teacher in the Technical Top School of Architecture of Corunna (ETSAC). Titled by the Technical Top School of Architecture of Madrid in 1963 and conferred a doctor’s degree by the same one in 1968, the thickness of his work built it in Galicia. Besides architect and teacher he was also an architect of the Department of Housing and general assistant director of historical heritage of Galicia.»

The exhibition will remain opened, in schedule of opening of the Delegation, until November 5, 2014.

Oak Park | Antonio S. Río Vázquez

«Los habitantes de Chicago, a quienes no les gustaba la casa Robie, que se sentían ofendidos por la novedad de su aspecto y sus largas y extendidas líneas horizontales, trataron de ridiculizarla comparándola con un barco de vapor, lo mismo que iban a decir más adelante los críticos de Le Corbusier sobre sus edificios. Sin saberlo, estaban dando a entender que la casa estaba construida en el espíritu de la época de la que procedía».

Sigfried Giedion: Espacio, tiempo y arquitectura

Frank Lloyd Wright’s Robie House.  Fotografía: Frank Scherschel

Al llegar la primavera, el verde tapiz de Oak Park se reconoce fácilmente en el interior de Chicago. Su ordenada geometría, integrada en la gran retícula urbana, se convierte en la abstracción perfecta de la pradera americana, y en el fecundo laboratorio dónde Frank Lloyd Wright pudo poner en prácticas sus revolucionarias ideas sobre la arquitectura doméstica.

Desde que construye su propia residencia-estudio en Oak Park y durante veinte años —de 1889 a 1909—, Wright desarrolló una serie de propuestas que transformarían totalmente la manera de entender la vivienda unifamiliar suburbana. Él denominó a las propuestas domésticas de ese período «casas de la pradera» y, entre ellas, la casa para Frederick C. Robie, terminada en 1910, sería su exponente más representativo, el diálogo perfecto entre la arquitectura y el lugar.

El paradigma de las prairie houses se puede entender en términos de diálogo: Diálogo que se establece entre las diferentes estancias, al romper su tradicional hermetismo; contrapunto entre interior y exterior; entre oriente y occidente; entre las predominantes líneas horizontales –la pradera– y la rotunda chimenea vertical –el hogar– que ancla la casa y sus habitantes al lugar… pero, sobre todo, entre la casa como máquina y la casa como refugio, la eterna dialéctica de la vivienda moderna.

Una casa que proteja y libere al mismo tiempo es la concepción doméstica de Wright. Christian Norberg-Schulz explica que el gran valor de la obra consiste en haber dado una interpretación «moderna» a los significados fundamentales del espacio existencial. De ese modo Wright redescubre conceptos arquetípicos y pone en relación el Viejo y el Nuevo Mundo, sentando las bases para la arquitectura posterior.

A pesar de su ruptura —metafórica y literal— con el espacio doméstico tradicional, Wright colocó en el centro del proyecto la chimenea, el calor del hogar. «La gran chimenea, dentro de la casa, se convertiría en un lugar de fuego real. En aquel tiempo, un lugar de auténtico fuego era algo extraordinario», dejó escrito en su Autobiografía. Y añadió:

«Así, en todas aquellas casas que se me fueron permitidas construir en la pradera, la chimenea integral se convirtió en una parte del edificio mismo».

Para Wright, el fuego encendido suponía también una gran ayuda para el esfuerzo creador, materializado en torno a la gran chimenea, única, amplia y generosa. «Me agradaba ver el fuego ardiendo intensamente en la sólida mampostería de la casa. Un sentimiento que perduró». Todavía hoy, las siluetas de esas chimeneas se entremezclan con naturalidad entre los árboles de Oak Park.

Antonio S. Río Vázquez . Doctor arquitecto
A Coruña. octubre 2014

La ventana de los deseos | Miguel Ángel Díaz Camacho

La ventana de los deseos SOM, Bank in NY, 1951-54
SOM, Bank in NY, 1951-54

Existe en la Quinta Avenida de Nueva York una ventana sobre la cual la gente se agolpa desde la calle. Noche y día, sosegadamente, imaginamos casi en silencio. Una ventana seductora e hipnótica como una puesta de sol o una lluvia de estrellas. Nadie podría imaginar que en realidad, lo que se admira con la emoción propia del corsario ante La Isla del Tesoro, es nada más y nada menos que la poderosa caja fuerte del banco para la Manufacturers Trust Company.

Diseñado por Gordon Bunshaft y Charles Evan Hughes, ambos integrantes de la firma norteamericana Skidmore, Owings & Merrill, el banco abre sus puertas en 1954 en el cruce entre la Quinta Avenida y la calle 43. Y las abre precisamente a través de ésta última, reservando el valioso frente de la Avenida como un mirador panorámico hacia el interior del edificio1. La estrategia programática apuesta por la exhibición de la caja fuerte de la entidad, usualmente reservada en los proyectos bancarios al búnker blindado, recóndito y protegido del subsuelo. El retranqueo de la planta principal superior genera un espacio a doble altura visible desde el exterior, una suerte de urna impúdica y monumental para el largo cortinaje y telón de un escenario sobre el que tiene lugar la presentación de una banca renovada y transparente, una invitación afilada del sistema optimista y hercúleo del país más poderoso del mundo en los 50.

Proyectar es programar2. Interesa aquí el sentido de la palabra programar como organización de acciones e ideas, el proyecto como estrategia de apropiación del espacio frente a su simple distribución, palabra prohibida para nosotros3. El banco para la Manufacturers Trust Company supone la creación de una nueva tipología desde la inversión del programa, al tiempo que resuelve con suma elegancia la relación entre la calle y la entidad financiera, ahora devaluada ante los llamativos colores corporativos, el parpadeo de los cajeros automáticos y las ofertas de depósitos, seguros o cuentas nómina. La ventana de Bunshaft y Hughes se presenta como un horizonte, una promesa, una de esas fuentes en las que tan solo deslizando una moneda se pudiera alcanzar al menos una de nuestras más recónditas aspiraciones. La ventana de los deseos.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. mayo 2014

Notas:

1 La obra ha sido reformada no sin polémica y en la actualidad constituye la flag store de la cadena de tiendas de moda canadiense Joe Fresh. La caja fuerte ha sido desmontada y el interior ha sido completamente reformado, presentando nuevos accesos (oh!) desde la Quinta Avenida.
2 Programar: idear y ordenar las acciones necesarias para realizar un proyecto. Definición segunda del Diccionario de la Lengua Española, RAE.
3 La arquitectura no puede ser distribuida. Insistiremos sobre esta idea en éste y otros escritos, ver también: “Acción y borrado”, “Otros parques”, “El límite de la arquitectura” o “La gestión de lo impredecible”.

Un Zodíaco. Juan Navarro BaldewegUn Zodíaco. Juan Navarro BaldewegA Zodiac. Juan Navarro Baldeweg

0

El Museo ICO presenta la exposición Un Zodíaco. Juan Navarro Baldeweg, una muestra del trabajo de este arquitecto y artista español de reconocido prestigio internacional. Su original obra arquitectónica denota una clara fundamentación en temas conceptuales que tienen su origen en una actividad polifacética desarrollada en los ámbitos de la pintura, la escultura y la instalación. Esa dedicación paralela a lo largo de toda su carrera es la base de una filosofía centrada en la definición del juego de las energías naturales y su interacción con la materialidad constructiva.

La exposición contiene numerosos dibujos, fotografías, maquetas, esculturas y piezas que dieron forma a más de treinta obras realizadas y algunos proyectos de concurso que dan idea de un programa creativo vital unitario y una capacidad singular para transitar por diversos medios expresivos. Este gran programa vital queda ordenado en la exposición integrando lo cronológico y el zodiaco conceptual que aúna el conjunto de sus obras.

Con motivo de la exposición, se publicará un catálogo que contará con ensayos de importantes críticos de arte como Simón Marchán, además de estudios específicos sobre muchos de sus proyectos. Se realizarán también visitas comentadas a la exposición y se organizarán diversas actividades educativas para familias y escolares.

Un Zodíaco. Juan Navarro Baldeweg.
8 de octubre de 2014 – 1 de febrero de 2015.
Paseo del Prado, 4 28014 Madrid

O Museo ICO presenta a exposición Un Zodíaco. Juan Navarro Baldeweg, unha mostra do traballo deste arquitecto e artista español de recoñecido prestixio internacional. O seu orixinal obra arquitectónica denota unha clara fundamentación en temas conceptuais que teñen a súa orixe nunha actividade polifacética desenvolvida nos ámbitos da pintura, a escultura e a instalación. Esa dedicación paralela ao longo de toda a súa carreira é a base dunha filosofía centrada na definición do xogo das enerxías naturais e a súa interacción coa materialidade construtiva.

A exposición contén numerosos debuxos, fotografías, maquetas, esculturas e pezas que deron forma a máis de trinta obras realizadas e algúns proxectos de concurso que dan idea dun programa creativo vital unitario e unha capacidade singular para transitar por diversos medios expresivos. Este gran programa vital queda ordenado na exposición integrando o cronolóxico e o zodíaco conceptual que xunta o conxunto das súas obras.

Con motivo da exposición, publicarase un catálogo que contará con ensaios de importantes críticos de arte como Simón Marchán, ademais de estudos específicos sobre moitos dos seus proxectos. Realizaranse tamén visitas comentadas á exposición e organizaranse diversas actividades educativas para familias e escolares.

Un Zodíaco. Juan Navarro Baldeweg.
8 de outubro de 2014 – 1 de febreiro de 2015.
Paseo del Prado, 4 28014 Madrid

The Museum ICO presents the exhibition A Zodiac. Juan Navarro Baldeweg, a sample of the work of this architect and Spanish artist of recognized international prestige. His original architectural work denotes a clear foundation in conceptual topics that have his origin in a versatile activity developed in the areas of the painting, the sculpture and the installation. This parallel dedication along all his career is the base of a philosophy centred on the definition of the game of the natural energies and his interaction with the constructive materiality.

The exhibition contains numerous drawings, photographies, models, sculptures and pieces that gave form to more than thirty realized works and some projects of contest that give idea of a creative vital unitary program and a singular aptitude to pass along diverse expressive means. This great vital program remains arranged in the exhibition integrating the chronological thing and the conceptual zodiac that aúna the set of his works.

On the occasion of the exhibition, will be published a catalogue that will possess tests of important critics of art as Simón Marchán, besides specific studies on many of his projects. Visits commented to the exhibition will be realized also and diverse educational activities will be organized for families and students.

A Zodiac. Juan Navarro Baldeweg.
On October 8, 2014 – February 1, 2015.
Paseo del Prado, 4 28014 Madrid

Open CameraOpen CameraOpen Camera

Open Camera para Android es una aplicación de código abierto, proyecto nacido en XDA, con el que podremos controlar a la perfección la cámara de nuestro smartphone o tablet. Puede resultar la solución perfecta si la aplicación de serie del dispositivo no nos gusta. Una aplicación que tienes un gran número de opciones para obtener un mejor resultado.

Al tratarse de una aplicación de código, toda la comunidad puede ayudar en su mejora con nuevas propuestas. Dispone de un algoritmo muy avanzado de estabilización de la imagen lo que permite recuperar muchas imágenes que con otros sistemas serian irrecuperables. Además dispone de todas las funciones clásicas dentro de las cámaras modernas.

+ info

Open Camera for Android is an application of opened code, project born in XDA, with which we will be able to control to the perfection the chamber of our smartphone or tablet. It can turn out to be the perfect solution if the application of series of the device we do not like. An application that you have a great number of options to obtain a better result.

On having treated itself about an application of code, the whole community can help in his improvement with new offers. He has a very advanced algorithm of stabilization of the image what allows to recover many images that with other systems serian irrecoverable. In addition he has all the classic functions inside the modern chambers.

+ info

Open Camera para Android é unha aplicación de código aberto, proxecto nacido en XDA, co que poderemos controlar á perfección a cámara do noso smartphone ou tablet. Pode resultar a solución perfecta se a aplicación de serie do dispositivo non nos gusta. Unha aplicación que tes un gran número de opcións para obter un mellor resultado.

Ao tratarse dunha aplicación de código, toda a comunidade pode axudar na súa mellora con novas propostas. Dispón dun algoritmo moi avanzado de estabilización da imaxe o que permite recuperar moitas imaxes que con outros sistemas serian irrecuperables. Ademais dispón de todas as funcións clásicas dentro das cámaras modernas.

+ info

Casa en Figueiras | terceroderecha arquitectosCasa en Figueiras | terceroderecha arquitectosHouse in Figueiras | terceroderecha arquitectos

La propuesta concibe la vivienda como un elemento abstracto, continuo y necesariamente alargado, dada la morfología de la parcela.

Para desmaterializar esa marcada componente longitudinal se plantea el volumen como un encuentro entre dos sistemas formales autónomos que al mismo tiempo puedan interactuar, organizando el interior bajo un concepto análogo.

La singularidad del entorno rural donde se sitúa la casa es uno de los puntos de partida para la propuesta. La orientación de las mejores vistas hacia el norte, la forma extremadamente alargada de la finca, el deseo de privacidad y la búsqueda del soleamiento son factores determinantes para el proyecto. Una interpretación literal de todos estos condicionantes sugiere la formalización óptima.

La propuesta concibe la vivienda como un elemento abstracto, continuo y necesariamente alargado, debido a la morfología de la parcela. Para desmaterializar esa marcada componente longitudinal se plantea el volumen de la casa como un encuentro entre dos sistemas formales autónomos que al mismo tiempo puedan interactuar, comprimiendo en un mínimo de gestos el máximo de programa.

Con la materialización de estos sistemas se busca explorar la dualidad recogida en la organización del volumen interior, donde un espacio continuo y abierto es matizado por otros espacios cerrados, más íntimos e introvertidos. De este modo se obtiene un objeto arquitectónico en el que la planta se convierte en alzado, o a la inversa, la configuración de las fachadas es la génesis del esquema de distribución.

El volumen de la vivienda se dispone en la parcela de una manera discreta respecto a su visión desde la carretera, buscando un mínimo impacto visual. Interiormente se organiza de modo que sus estancias se abren ampliamente a la propia finca, con huecos más controlados hacia los lindes laterales, en busca del equilibrio entre la intimidad necesaria y una óptima relación con el espacio exterior.

El soleamiento también es un factor fundamental a la hora de organizar la vivienda, por ello se abren huecos hacia el sur en las estancias de día (salón, comedor, cocina, estudio) y hacia el este en las habitaciones.

Así, se resuelve la parte de programa de uso diurno en la planta baja, abierta a la propia parcela, con la intención clara de posibilitar un contacto más directo con el exterior. La parte más privada del programa se dispone en la planta superior ligada igualmente al exterior.

La pieza de garaje (y trastero)  se encuentra en un volumen aparte más cercano al acceso, evitando la circulación de vehículos por la parcela y cerrándola visualmente hacia la carretera, haciendo de filtro en la aproximación a la vivienda.

Obra: Casa en Figueiras
Autor: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Año: 2013
Emplazamiento: Figueiras – Amoeiro – Ourense, Galicia, España
Fotografías: Baku Akazawa
+ terceroderecha.com

The offer conceives the housing as an abstract, constant and necessarily elongated element, given the morphology of the plot.

For desmaterializar this marked longitudinal component appears the volume as a meeting between two formal autonomous systems that at the same time could interact, organizing the interior under an analogous concept.

The singularity of the rural environment where the house places is one of the points of item for the offer. The orientation of better conference towards the north, the form extremely lengthened of the estate, the desire of privacy and the search of the soleamiento are determinant factors for the project. A literal interpretation of these determining all suggests the ideal formalization.

The offer conceives the housing as an abstract, constant and necessarily elongated element, due to the morphology of the plot. For desmaterializar this marked longitudinal component appears the volume of the house as a meeting between two formal autonomous systems that at the same time could interact, compressing into a minimum of gestures the maximum of program.

With the materialization of these systems one seeks to explore the duality gathered in the organization of the interior volume, where a constant and opened space is tinted by other closed spaces, more close friends and introverts. Thus there is obtained an architectural object in which the plant turns into gathering, or inversely, the configuration of the fronts is the genesis of the distribution scheme.

The volume of the housing arranges in the plot of a discreet way with regard to his vision from the road, looking for a minimal visual impact. Internally one organizes so that his stays are opened widely for the own estate, with hollows more controlled towards the lateral boundaries, in search of the balance between the necessary intimacy and an ideal relation by the exterior space.

The soleamiento also is a fundamental factor at the moment of organizing the housing, by it hollows are opened towards the south in the stays by day (lounge, dining room, kitchen, study) and eastward in the rooms.

This way, there is solved the part of program of diurnal use in the ground floor opened for the own plot, with the clear intention of making a more direct contact possible with the exterior. The part most deprived of the program arranges in the top floor tied equally on the outside.

The piece of garage (and lumber room) is in a volume apart nearer to the access, avoiding the traffic of vehicles for the plot and closing it visually towards the road, doing of filter in the approximation to the housing.

Work: House in Figueiras
Author: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Year: 2013
Location: Figueiras – Amoeiro – Ourense, Galicia, Spain
Photography: Baku Akazawa
+ terceroderecha.com

A proposta concibe a vivenda como un elemento abstracto, continuo e necesariamente alongado, dada a morfoloxía da parcela.

Para desmaterializar esa marcada compoñente lonxitudinal formúlase o volume como un encontro entre dous sistemas formais autónomos que ao mesmo tempo poidan interactuar, organizando o interior baixo un concepto análogo.

A singularidade do ámbito rural onde se sitúa a casa é un dos puntos de partida para a proposta. A orientación das mellores vistas cara ao norte, a forma extremadamente alongada do terreo, o desexo de privacidade e a busca do soleamiento son factores determinantes para o proxecto. Unha interpretación literal de todos estes condicionantes suxire a formalización óptima.

A proposta concibe a vivenda como un elemento abstracto, continuo e necesariamente alongado, debido á morfoloxía da parcela. Para desmaterializar esa marcada compoñente lonxitudinal formúlase o volume da casa como un encontro entre dous sistemas formais autónomos que ao mesmo tempo poidan interactuar, comprimindo nun mínimo de xestos o máximo de programa.

Coa materialización destes sistemas búscase explorar a dualidade recollida na organización do volume interior, onde un espazo continuo e aberto é matizado por outros espazos pechados, máis íntimos e introvertidos. Deste modo obtense un obxecto arquitectónico no que a planta se converte en alzado, ou á inversa, a configuración das fachadas é a xénese do esquema de distribución.

O volume da vivenda disponse na parcela dun xeito discreto respecto á súa visión dende a estrada, buscando un mínimo impacto visual. Interiormente organízase de modo que as súas estanzas se abren amplamente ao propio terreo, con ocos máis controlados cara aos lindes laterais, en busca do equilibrio entre a intimidade necesaria e unha óptima relación co espazo exterior.

O soleamiento tamén é un factor fundamental á hora de organizar a vivenda, por iso ábrense ocos cara ao sur nas estanzas de día (salón, comedor, cociña, estudo) e cara ao leste nos cuartos.

Así, resólvese a parte de programa de uso diúrno na planta baixa, aberta á propia parcela, coa intención clara de posibilitar un contacto máis directo co exterior. A parte máis privada do programa disponse na planta superior ligada igualmente ao exterior.

A peza de garaxe (e rocho) encóntrase nun volume á parte máis próximo ao acceso, evitando a circulación de vehículos pola parcela e pechándoa visualmente cara á estrada, facendo de filtro na aproximación á vivenda.

Obra: Casa en Figueiras
Autor: terceroderecha arquitectos [Jorge Álvarez Rúa – Laura Arias Pardo – Jose C. Álvarez Rodríguez]
Ano: 2013
Emprazamento: Figueiras – Amoeiro – Ourense, Galicia, España
Fotografías: Baku Akazawa
+ terceroderecha.com

[:es]Revista Pointes [n08][:gl]Revista Pointes [n08][:en]Pointes Magazine [n08][:]

0

[:es]

El número ocho de la revista de arte y arquitectura POINTEs, editada en Madrid, publicación de arte y arquitectura realizada por estudiantes de diferentes ramas artísticas, que pretende reavivar el debate y dirigirnos HACIA UN ESPIRITU CRÍTICO, así como la investigación de las referencias mas importantes del siglo XX. Es así como se conforma como una revista libre de secciones basada en la recopilación de textos de opinión, reflexión, trabajos de investigación y trabajos artísticos propios.

POINTES 8

Breve historia del fuego
Inconmensurables
J. Prouvé y S.Radic, contemporaneidad inactual
Los valores de la técnica
Donde el tiempo se detiene; Alvaro Siza
Luis Feito
Museo Oteiza

+ info[:gl]

O número oito da revista de arte e arquitectura POINTEs, editada en Madrid. Pointes é unha publicación de arte e arquitectura realizada por estudantes de diferentes ramas artísticas, pretende que reavivar o debate e dirixirnos CARA A UN ESPIRITU CRÍTICO, así como a investigación das referencias mais importantes do século XX. É así como Pointes confórmase como unha revista libre de seccións baseada na recompilación de textos de opinión, reflexión, traballos de investigación e traballos artísticos propios.

+ info[:en]

The number eight of the magazine of art and architecture POINTEs, edited in Madrid. Pointes is a publication of art and architecture realized by students of different artistic branches, which tries to re-intensify the debate and to go TOWARDS A CRITICAL SPIRIT, as well as the investigation of the references mas important of the XXth century. It is as well as Pointes conforms as a free magazine of sections based on the summary of texts of opinion, reflection, works of investigation and artistic own works.

+ info[:]

Conferencia de Souto de Moura. XI Semana de Arquitectura Conferencia de Souto de Moura. XI Semana de Arquitectura Conference Souto de Moura. XI Semana de Arquitectura

0

Conferencia Eduardo Souto de Moura “Proyectos recientes”, durante la XI Semana de Arquitectura en Madrid.

A continuación, se presentóel libro «Eduardo Souto de Moura at work» por el arquitecto Souto de Moura y el autor del libro Juan Rodríguez.

EXPOSICIÓN. “Eduardo Souto de Moura: proyectos y concursos”

Del 3 de octubre de 2014 al 15 de enero de 2015
Planta acceso

La exposición “Eduardo Souto de Moura: proyectos y concursos – Madrid”, inédita en España en formato y contenidos, recorre de manera crítica la trayectoria de una de las más importantes referencias de la arquitectura contemporánea.

El proyecto expositivo aglutina dos vías de entender el trabajo de Souto de Moura, desde sus proyectos construidos como la “Restauración del Convento de las Bernardas”, “Casas das historias Paula Rego” o “Torre Burgo” entre otros y desde algunos de sus concursos más relevantes como “Alta Velocidad Évora” o las “Piscinas S.J. Madeira”.

El contenido presenta sus diferentes escalas de intervención a través de planos, maquetas, fotografías o bocetos. El conjunto presenta una de las visiones más interesantes y profundas en torno al trabajo un hombre comprometido con la sociedad y el territorio.

Conferencia Eduardo Souto de Moura “Proxectos recentes”, durante a XI Semana de Arquitectura en Madrid.

A continuación, se presentóel libro «Eduardo Souto de Moura at work» polo arquitecto Souto de Moura e o autor do libro Juan Rodríguez.

EXPOSICIÓN. “Eduardo Souto de Moura: proxectos e concursos”

Do 3 de outubro de 2014 ao 15 de xaneiro de 2015

Planta acceso

A exposición «Eduardo Souto de Moura: proxectos e concursos – Madrid», inédita en España en formato e contidos, percorre de xeito crítico a traxectoria dunha das máis importantes referencias da arquitectura contemporánea.

O proxecto expositivo aglutina dúas vías de entender o traballo de Souto de Moura, dende os seus proxectos construídos como a «Restauración do Convento das Bernardas», «Casas dás historias Paula Rego» ou «Torre Burgo» entre outros e dende algúns dos seus concursos máis relevantes como «Alta Velocidade Évora» ou as «Piscinas S.J. Madeira».

O contido presenta as súas diferentes escalas de intervención a través de planos, maquetas, fotografías ou bosquexos. O conxunto presenta unha das visións máis interesantes e profundas en torno ao traballo un home comprometido coa sociedade e o territorio.

There confers Eduardo Souto de Moura «Recent projects», during the Week XI of Architecture in Madrid.

Later, one presented the book «Eduardo Souto de Moura at work» for the architect Souto de Moura and the author of the book Juan Rodríguez.

EXHIBITION. «Eduardo Souto de Moura: projects and competitions»

From October 3, 2014 to January 15, 2015

Ground plants

The exhibition «Eduardo Souto de Moura: projects and contests – Madrid», unpublished in Spain in format and contents, it crosses in a critical way the path of one of the most important references of the contemporary architecture.

The explanatory project agglutinates two routes to understand Souto de Moura’s work, from his projects constructed as the «Restoration of the Convent of the Bernardas», «Houses you give histories Paula Rego» or «Tower Hamlet» between others and from some of his more relevant contests as «Alta Velocidad Évora» or the «Swimming pools S.J. Madeira».

The content presents his different scales of intervention across planes, models, photographies or sketches. The set presents one of the most interesting and deep visions concerning the work a man compromised with the company and the territory.

El espíritu de las gallinas | José Ramón Hernández Correa

En el primer curso de arquitectura de la ETSAM, que para mí fue el de 1977-78, había una asignatura (para mí maldita) que se llamaba «Análisis de Formas», y cuyo catedrático era Javier Seguí. (La otra catedrática de la asignatura -creo que vino algo después, pero no lo recuerdo bien- era Helena Iglesias, que la enfocaba de una manera totalmente diferente y exigía habilidades y aptitudes prácticamente opuestas a las que pedía la primera cátedra: Esto es una señal más de la esquizofrenia propia de esta maldita carrera que tanto amamos, pero esto será tema de otra entrada. Hoy no toca).

Javier Seguí y sus profesores seguramente habrían sido excelentes en los últimos cursos de carrera o en el doctorado (alguno de ellos imparte ahora cursos de doctorado y, por lo que me cuentan, es muy bueno), pero en primer curso eran sencillamente terroríficos. Yo tenía diecisiete años. No era más tonto de lo normal, pero tampoco más espabilado. No entendía nada. Había creído infundadamente durante el bachillerato que sabía dibujar (al menos me gustaba mucho y me aplicaba bastante), pero aquí estaba completamente perdido. En el colegio dibujaba laminitas A4 sobre el pupitre, y aquí había que dibujar en A1, en caballete. En el colegio dibujaba con la mano y la muñeca, y aquí había que dibujar con el brazo entero, e incluso con la espalda, con las caderas, con todo. El gesto era importante para afrontar dibujos en un formato para mí tan grande y desbordante, en el que no había trabajado nunca y en el que me perdía.

Pero los profesores, en vez de ayudar con consejos técnicos o con el ejemplo (ay, el ejemplo), nos soltaban discursos teóricos y filosóficos sobre la forma, la expresión, la misión de la representación, la evocación, etc.

Nos recomendaron leer Punto y línea sobre el plano, de un tal Kandinski, a quien no había oído nombrar en mi vida. Empecé a leerlo y no entendí nada.

Me sentía muy angustiado.

El curso empezaba con temas de expresión libre, manchas abstractas, masas de color, etc. Todo ello, como digo, cargado de profundo contenido ideológico-teórico absolutamente indigerible.

Cada día era un susto nuevo. Una vez trajeron unas cuantas gallinas en jaulas que repartieron por el suelo del aula.

Abrieron las jaulas y soltaron las gallinas. ¡Hala! ¡A dibujar!

Recuerdo especialmente la cantidad de excrementos que soltaban. Seguramente estaban estresadas. No lo sé. (Yo sí que estaba estresado y excrementicio).

El caso es que, como pude, intenté dibujarlas. Me quedaban unas líneas insípidas, bastante rígidas, torpes.

Para colmo los profesores nos decían que no teníamos que dibujar las gallinas, sino su espíritu.

Gallina. Apunte de Van Gogh. 1890

¿Eh? ¿Qué era eso del espíritu de las gallinas?

-No dibujéis su forma exterior, su mera apariencia. Id más allá. Penetrad en ellas. Captad su espíritu.

¡Mierda de gallina! ¿Era eso? ¿Era ese su espíritu?

Querían decirnos (creo; aún no estoy seguro) que no dibujáramos las gallinas académica y melifluamente, sino que intentáramos captar su estructura, su movimiento, algo que nos sugirieran… Yo qué sé.

Querían que ante el estímulo visual provocado por una gallina plasmáramos unas manchas que fueran la gallina. Ah, claro, muy sencillo.

Se trataba, supongo o intuyo, de dibujar las gallinas con fuerza y con expresión. Ah, y fantásticamente bien. Si dibujabas de maravilla estabas aprobado. (El truquismo consistía en no terminar los dibujos, sino dejarlos como desenfocados, movidos. Importaba la impronta de la gallina sobre el papel, no un dibujo relamido. Vamos, eso creo).

Nosotros, como no entendíamos nada, trazábamos líneas horizontales sobre el papel, hacíamos curvas muy gestuales (preferentemente con una espátula embadurnada en témpera), e intentábamos construir un discurso incoherente y vacío sobre algo de lo que no teníamos la más mínima noción.

Los profesores eran tan incomprensibles en sus elogios como en sus denuestos. A veces parecía (sólo parecía) que estaban ensalzando los dibujos de un compañero, y, como no veíamos en ellos nada especial ni ningún motivo claro de aplauso, ni teníamos referencia alguna, ni criterio, ni nada, nos quedábamos con las hojas del rábano: «Mira, mira: Dibuja en papel gris, y no en papel blanco como nosotros». «Utiliza carboncillo y barra conté«. «Hace trazos muy largos». Etc. Intentábamos hacer eso mismo, pero nos ponían a caldo. Nada.

Otro día vino un grupo rockero y tocó en clase. Había que pintar la música. Recuerdo que hice un dibujo un poco psicodélico que mostraba como dos cataratas de trazos de colores, y les gustó a los profesores.

Otra semana tocó pintar el miedo. No nos centrábamos y los profesores nos animaban a sentir miedo y plasmarlo. Yo miedo sí que sentía, naturalmente, pero no sabía cómo conducirlo hacia el papel. Por aferrarme a algo ya experimentado, volví a pintar una cosa muy parecida a las dos cataratas de colores que les habían gustado, pero ahora fueron consideradas una mierda. ¡Vaya por Dios!

Fueron meses muy malos.

Pasado este primer trimestre de locura y angustia tocó dibujar «de verdad». Empezamos a hacer «ambientes»; es decir: el interior de la propia aula, con nosotros mismos dibujando en ella. Ah, amigos, ahí se te iba la perspectiva por menos de nada, y quienes dibujaban de verdad se escapaban claramente del pelotón. Ahí empezó a quedar claro quién sabía y quién no.

Luego tocó hacer estatua, y después, por fin, desnudo.

Recuerdo perfectamente a un compañero pelirrojo que dibujaba como los ángeles. Le vi hacer con pasteles los abdominales de un Ares que era como para morir de lo bien que estaba. Ese mismo pelirrojo dibujó semanas después a uno de los modelos, que era un poco gordito y morcillón, y parecía que su dibujo pesaba y todo. Los profesores le elogiaban. Ahora sí que entendíamos los elogios.

Así que era eso. Así que había que dibujar de puta madre. Acabáramos.

Pintar el espíritu de las gallinas, pintar una música rock, pintar el miedo, el hambre, el sueño… chorradas. Todo eso era un calentamiento de dedos para acabar pintando unas estatuas de escándalo y unas chicas de infarto.

Suspendí, naturalmente.

En el verano y en el curso siguiente me matriculé en una academia en la que me enseñaron a dibujar. Horas y horas de hacer mano. Eso era todo. Aprender a dibujar como Dios, y nada más. (Jejeje: Nada más).

Ese era el verdadero espíritu de las gallinas. Cada vez que veo a alguien dibujar o pintar fantásticamente bien me lo digo a mí mismo:

«Este cabrito ha captado el espíritu de las gallinas».

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · octubre 2013

Dedicado a mis «amigos virtuales» de twitter Laureano Albaladejo (@LaureanoArqui), Cristina Barrón (@CristinArquitec) y Stepien y Barnó (@stepienybarno), que me pidieron que explicara con más detalle lo del espíritu de las gallinas.

PD.- Muchos años después, ya arquitecto, e incluso ya doctor -recién doctorado- tuve una experiencia mística que volvió a unir a mis maestros, amigos y compañeros de la escuela de arquitectura con el verdadero espíritu de las gallinas. De modo que podríamos decir que mi paso por la escuela de arquitectura de Madrid empezó y terminó con espíritus gallináceos. Pero el episodio de mi despedida gallinácea de la escuela sí que me lo tengo que preparar con calma (y buscar documentación) para intentar contarlo. A ver si puedo hacerlo en pocos días.

Acerca de la Integración de las Artes 2014/15Acerca da Integración das Artes 2014/15About of the Integration of the Arts 2014/15

El curso de arquitectura Acerca de la integración de las artes toma como punto de referencia el célebre ensayo homónimo que Luis Seoane escribió en Buenos Aires en 1962, en el que, basándose en sus propias experiencias en el campo del muralismo, exponía la estrecha relación existente entre las artes plásticas y la arquitectura, poniendo como ejemplo la obra de grandes arquitectos como Frank Lloyd Wright o Antoni Gaudí.

Del mismo modo, este curso, que nace con vocación de continuidad, reúne a destacados arquitectos y profesionales como la  arquitecta madrileña Ángela García de Paredes, la Directora Ejecutiva de los Premios Pritzker de Arquitectura Martha Thorne o los arquitectos responsables del diseño de la propia sede de la Fundación Luis Seoane, Juan Creus y Covadonga Carrasco, entre otros, con el fin de ofrecer a lo largo de tres meses aproximadamente, una visión lo más amplia posible sobre las relaciones entre arquitectura y otras disciplinas artísticas como el cine, el diseño, la fotografía, etc.

El importe del curso es de 100 EUR, con un descuento del 50% sobre el precio de matrícula para estudiantes, jubilados y desempleados. Para los socios de Amigos da Fundación Luis Seoane, la inscripción es totalmente gratuita.

Fechas: 9 Octubre 2014 – 18 Diciembre 2014
Lugar: Salón de actos, Fundación Luis Seoane, (A Coruña, España)
Participantes: Covadonga Carrasco, Juan Creus, Pilar Díez, Andrés Fernández Albalat, Pablo Gallego, Ángela García de Paredes, Luis Gil, Jesús Irisarri, Cristina Nieto, Alberto Noguerol, Luz Paz Agras, Carme Pinós, Guadalupe Piñera, Martha Thorne, María Vázquez Molezún
Coordinación: Fermín Blanco

+ info

O curso de arquitectura acerca da integración das artes toma como punto de referencia o célebre ensaio homónimo que Luis Seoane escribiu en Bos Aires en 1962, no que, baseándose nas súas propias experiencias no campo do muralismo, expoñía a estreita relación existente entre as artes plásticas e a arquitectura, poñendo como exemplo a obra de grandes arquitectos como Frank Lloyd Wright ou Antoni Gaudí.

Do mesmo modo, este curso, que nace con vocación de continuidade, reúne destacados arquitectos e profesionais como a arquitecta madrileña Ángela García de Paredes, a Directora Executiva dos Premios Pritzker de Arquitectura Martha Thorne ou os arquitectos responsables do deseño da propia sede da Fundación Luis Seoane, Juan Creus e Covadonga Carrasco, entre outros, co fin de ofrecer ao longo de tres meses aproximadamente, unha visión o máis ampla posible sobre as relacións entre arquitectura e outras disciplinas artísticas como o cine, o deseño, a fotografía, etc.

O importe do curso é de 100 EUR, cun desconto do 50% sobre o prezo de matrícula para estudantes, xubilados e desempregados. Para os socios de Amigos dá Fundación Luis Seoane, a inscrición é totalmente gratuíta.

Datas: 9 Outubro 2014 – 18 Decembro 2014

Lugar: Salón de actos, Fundación Luis Seoane, (A Coruña, España)

Participantes: Covadonga Carrasco, Juan Creus, Pilar Díez, Andrés Fernández Albalat, Pablo Gallego, Ángela García de Paredes, Luis Gil, Jesús Irisarri, Cristina Nieto, Alberto Noguerol, Luz Paz Agras, Carme Pinós, Guadalupe Piñera, Martha Thorne, María Vázquez Molezún

Coordinación: Fermín Blanco

+ info

The course of architecture About of the Integration of the Arts capture as point of reference the famous homonymous test that Luis Seoane wrote in Buenos Aires in 1962, in which, being based on his own experiences on the field of the muralismo, was exposing the narrow existing relation between the plastic arts and the architecture, putting as example the work of big architects as Frank Lloyd Wright or Antoni Gaudí.

In the same way, this course, which it is born with vocation of continuity, assembles out-standing architects and professionals as the arquitecta of Madrid Ángela García of Walls, the Executive Director of the Prizes Pritzker of Architecture Martha Thorne or the architects responsible for the design of the own headquarters of the Foundation Luis Seoane, Juan Creus y Covadonga Carrasco, between others, in order to offer throughout three months approximately, an as wide as possible vision on the relations between architecture and other artistic disciplines as the cinema, the design, the photography, etc.

The amount of the course is 100 EUR, with a discount of 50 % on the price of matriculation for students, retired and unemployed. For the partners of Friends Luis Seoane gives Foundation, the inscription is totally free.

Date: On October 9, 2014 – December 18, 2014.

Locatiónr: Assembly hall, Fundación Luis Seoane, (A Coruña, Spain)

Participants: Covadonga Carrasco, Juan Creus, Pilar Díez, Andrés Fernández Albalat, Pablo Gallego, Ángela García de Paredes, Luis Gil, Jesús Irisarri, Cristina Nieto, Alberto Noguerol, Luz Paz Agras, Carme Pinós, Guadalupe Piñera, Martha Thorne, María Vázquez Molezún

Coordination: Fermín Blanco

+ info