Se nos propone la habilitación de un local, vacío en la actualidad, para alojar el juzgado nº 2 de A Estrada, de reciente creación, mientras se gestiona la construcción del nuevo edificio de juzgados.
Ocupa la segunda planta de un edificio municipal; se encuentra actualmente vacío, con la hoja exterior de la fachada y las ventanas ya ejecutadas, pero sin ningún tipo de acabado interior.
Nuestra propuesta parte del entendimiento del funcionamiento de un órgano judicial y su adaptación a un local como el existente, menor en superficie de lo deseable y con un solo acceso.
Para ello proponemos la creación de un vestíbulo distribuidor único, pero de proporciones lo más generosas posibles, de tal forma que genere un uso versátil sin necesidad de pasillos o salas de espera complementarias.
Desde dicho vestíbulo se accede a todas las dependencias y despachos. La integración de los pilares existentes matiza las zonas de espera o consulta en el mostrador.
Una circulación privada en fachada, matizada de nuevo por los pilares de hormigón abujardados, conecta sala de vistas, despachos de juez y secretario y oficinas de civil y penal sin necesidad de cruce con la circulación pública.
Los materiales, sencillos. Solados continuos de linóleo, tabiquería con estanterías integradas de cartón yeso, luminarias continuas y paramentos de chapa grecada perforada que singularizan tanto el distribuidor como la sala de vistas.
Obra: Juzgado provisional
Situación: A Estrada, Pontevedra, Galicia, España
Fecha: 2009
Autores: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Colaboradores: David Lareo, arquitecto. Inaec ingeniería.
Arquitecto técnico: José Antonio Cerviño
Promotor: Xunta de Galicia. Consellería de Xustiza
Construcción: Oviga
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages + abaloalonso.es
One proposes the fitting out of a place us, I empty at present, to lodge the court n º 2 of A Estrada, of recent creation, while there is managed the construction of the new building of courts.
It occupies the second plant of a municipal building; he is nowadays empty, with the exterior leaf of the front and the already executed windows, but without any type of finished interior.
Our offer departs from the understanding of the functioning of a judicial organ and his adjustment to a place as existing, minor in surface of the desirable thing and with an alone access.
For it we propose the creation of the distribution only foyer, but of provide as generous as possible, in such a way that it generates a versatile use without need of corridors or complementary rooms of wait.
From the above mentioned foyer one accedes to all the dependences and offices. The integration of the existing props tints the zones of wait or consultation in the counter.
A traffic deprived in front, tinted again by the props of concrete abujardados, connects room of conference, offices of judge and secretary and offices of civil and penal without need of crossing with the public traffic.
The materials, simple. Constant Solados of linoleum, tabiquería with integrated racks of carton plaster, constant lights and paramentos of sheet grecada perforated that distinguish both the distributor and the room of conference.
Work: Provisional court
Location: A Estrada, Pontevedra, Galicia, Spain
Date: 2009
Authors: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Collaborators: David Lareo, architect. Inaec ingeniería.
Technical architect: José Antonio Cerviño
Promoter: Xunta de Galicia. Consellería de Xustiza
Propónsenos a habilitación dun local, baleiro na actualidade, para aloxar o xulgado nº 2 da Estrada, de recente creación, mentres se xestiona a construción do novo edificio de xulgados.
Ocupa a segunda planta dun edificio municipal; atópase actualmente baleiro, coa folla exterior da fachada e as fiestras xa executadas, pero sen ningún tipo de acabado interior.
Nosa proposta parte do entendemento do funcionamento dun órgano xudicial e a súa adaptación a un local como o existente, menor en superficie do desexable e cun só acceso.
Para iso propoñemos a creación dun vestíbulo distribuidor único, pero de proporcións o máis xenerosas posibles, de tal forma que xere un uso versátil sen necesidade de corredores ou salas de espera complementarias.
Desde devandito vestíbulo accédese a todas as dependencias e despachos. A integración dos alicerces existentes matiza as zonas de espera ou consulta no mostrador.
Unha circulación privada en fachada, matizada de novo polos alicerces de hormigón abujardados, conecta sala de vistas, despachos de xuíz e secretario e oficinas de civil e penal sen necesidade de cruzamento coa circulación pública.
Os materiais, sinxelos. Solados continuos de linóleo, tabiquería con estanterías integradas de cartón yeso, luminarias continuas e paramentos de chapa grecada perforada que singularizan tanto o distribuidor como a sala de vistas.
Obra: Xulgado provisional
Situación: A Estrada, Pontevedra, Galicia, España
Data: 2009
Autores: abalo alonso arquitectos. Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso
Colaboradores: David Lareo, arquitecto. Inaec ingeniería.
Arquitecto técnico: José Antonio Cerviño
Promotor: Xunta de Galicia. Consellería de Xustiza
La Galería Orfila presenta la exposición individual de David Heras Verde (Madrid, 1970). Bajo el título “Talk is cheap” reúne su obra pictórica más reciente, independiente y valientemente intuitiva, a la búsqueda, sobre todo, del contacto emocional con el espectador. Una variedad expresiva que puede verse como una clara referencia al título de la muestra con el uso de esa pincelada barrida, que sugiere más que explica, y de esa gama tonal armónica y colorista, que caracteriza su abstracción.
David Heras Verde ha realizado exposiciones individuales en Madrid (galerías La Nave B, Espacio Kubiko, Luis Gaspar) y en Rótterdam, además de participar en numerosas colectivas y certámenes en varias ciudades españolas, en Italia, Londres o Buenos Aires, así como en las ferias de arte Artsevilla (2005) y Park Art Fair International, Ginebra (2012). Ha sido recientemente reconocido con la Mención de Honor en los prestigiosos premios PAFI AWARD 2013 en Ginebra.
A Galería Orfila presenta a exposición individual de David Heras Verde (Madrid, 1970). Baixo o título «Talk is cheap» reúne a súa obra pictórica máis recente, independente e valentemente intuitiva, á busca, sobre todo, do contacto emocional co espectador. Unha variedade expresiva que pode verse como unha clara referencia ao título da mostra co uso desa pincelada varrida, que suxire máis que explica, e desa gama tonal harmónica e colorista, que caracteriza a súa abstracción.
David Heras Verde realizou exposicións individuais en Madrid (galerías La Nave B, Espazo Kubiko, Luis Gaspar) e en Rótterdam, ademais de participar en numerosas colectivas e certames en varias cidades españolas, en Italia, Londres ou Bos Aires, así como nas feiras de arte Artsevilla (2005) e Park Art Fair International, Xenebra (2012). Foi recentemente recoñecido coa Mención de Honra nos prestixiosos premios PAFI AWARD 2013 en Xenebra.
The Gallery Orfila presents David Heras Verde’s individual exhibition (Madrid, 1970). Under the title “Talk is cheap” there assembles his more recent pictorial, independent and bravely intuitive work, to the search, especially, of the emotional contact with the spectator. An expressive variety that can turns as a clear reference to the title of the sample with the use of this swept brushstroke, which suggests more that it makes clear, and of this tonal harmonic range and colourist, that it characterizes his abstraction.
David Heras Verde has realized individual exhibitions in Madrid (galleries The Ship B, I Spread Kubiko, Luis Gaspar) and in Rótterdam, beside taking part in numerous collective and contests in several Spanish cities, in Italy, London or Buenos Aires, as well as in the fairs of art Artsevilla (2005) and Park Art Fair International, Geneva (2012). It has been recently recognized by Honor’s Mention in the prestigious prizes PAFI AWARD 2013 in Geneva.
Ya sé que muchos pensareis que escribir hoy día un manual para el diseño de viviendas es una empresa harto complicada. Sin embargo Housing Design. A Manual, propone una aproximación tipológica completa pero concisa que resume buena parte del conocimiento de la disciplina por parte de la escuela arquitectónica holandesa.
Precisamente su publicación en inglés hace dos años se pudo realizar gracias al éxito que tuvo la primera versión holandesa del libro (Het ountwerpen van woningen). Sus autores, Bernard Leupen y Harald Mooij, han sabido condensar en algo más de 400 páginas todo el trabajo de investigación y análisis realizado desde la Cátedra de “Housing Design”, dirigida por Dick van Gameren en el Departamento de Arquitectura de la Universidad de Delft.
El libro se distribuye en ocho capítulos que analizan, sucesivamente, el concepto de vivienda, sus posibilidades tipológicas, urbanas, espaciales y formales, sus características tectónicas y la influencia de los contextos geográficos, climáticos o programáticos. Finalmente se recorre el proceso de diseño a través de algunos ejemplos.
[…]
David H. Falagan
Housing Design. A Manual
Bernard Leupen, Harald Mooij
NAi Publishers [Nai o1o], 2011
Xa sei que moitos pensardes que escribir hoxe día un manual para o deseño de vivendas é unha empresa farto complicada. Con todo Housing Design. A Manual, propón unha aproximación tipológica completa pero concisa que resume boa parte do coñecemento da disciplina por parte da escola arquitectónica holandesa.
Precisamente a súa publicación en inglés fai dous anos púidose realizar grazas ao éxito que tivo a primeira versión holandesa do libro (Het ountwerpen van woningen). Os seus autores, Bernard Leupen e Harald Mooij, souberon condensar en algo máis de 400 páxinas todo o traballo de investigación e análise realizada desde a Cátedra de “Housing Design”, dirixida por Dick van Gameren no Departamento de Arquitectura da Universidade de Delft.
O libro distribúese en oito capítulos que analizan, sucesivamente, o concepto de vivenda, as súas posibilidades tipológicas, urbanas, espaciais e formais, as súas características tectónicas e a influencia dos contextos xeográficos, climáticos ou programáticos. Finalmente percórrese o proceso de deseño a través dalgúns exemplos.
Already I know that you will think many that to write today a manual for the design of housings is a company satiate complicated. Nevertheless Housing Design. A Manual, he proposes an approximation tipológica complete but concise that summarizes good part of the knowledge of the discipline on the part of the architectural Dutch school.
Precisely his publication in English two years ago could realize thanks to the success that it had the first Dutch version of the book (Het ountwerpen van woningen). His authors, Bernard Leupen and Harald Mooij, have could condense in something more about 400 pages all the work of investigation and analysis realized from the Chair of “Housing Design”, directed by Dick van Gameren in the Department of Architecture of Delft’s University.
The book is distributed in eight chapters that analyze, successively, the concept of housing, his possibilities tipológicas, urban, spatial and formal, his tectonic characteristics and the influence of the geographical, climatic or programmatical contexts. Finally the process of design is crossed across some examples.
El Museu Valencià de la Il·lustració i la Modernitat, MuVIM será el primer museo en acoger en 2013, a partir del 5 de septiembre, la muestra ¡La caligrafía vive!, compuesta por trabajos del Grupo Erre Rousselot, estudio especializado en Imagen Corporativa y Packaging.
Caracterizados por diseños que respiran credibilidad, legibilidad, honestidad…y haciendo mucho hincapié en la tipografía, una de sus especialidades más difundidas, empresas líderes ostentan logotipos diseñados por este equipo y dibujados por Ricardo Rousselot.
Los envases que crean son intemporales, continuando vigentes piezas con más de veinte años que aún conservan su frescura; hacen del rediseño una gran apuesta, rescatando aquellos valores existentes en el mercado y potenciándolos al otorgarles un nuevo esplendor. Por todos nosotros conocidos y trabajo de este equipo, son, por ejemplo, los productos Smoking, Okey, Nike, Farias, La Casera o Ducados.
O Museu Valencià da Il·lustració i a Modernitat, MuVIM será o primeiro museo en acoller en 2013, a partir do 5 de setembro, a mostra ¡A caligrafía vive!, composta por traballos do Grupo Erre Rousselot, estudo especializado en Imaxe Corporativa e Packaging.
Caracterizados por deseños que respiran credibilidade, legibilidad, honestidade…e facendo moito fincapé na tipografía, unha das súas especialidades máis difundidas, empresas líderes ostentan logotipos deseñados por este equipo e debuxados por Ricardo Rousselot.
Os envases que crean son intemporales, continuando vigentes pezas con máis de vinte anos que aínda conservan o seu frescura; fan do rediseño unha gran aposta, rescatando aqueles valores existentes no mercado e potenciándolos ao outorgarlles un novo esplendor. Por todos nós coñecidos e traballo deste equipo, son, por exemplo, os produtos Smoking, Okey, Nike, Farias, La Casera o Ducados.
El Museu Valencià de la Il·lustració i la Modernitat, MuVIM will be the museum first in receiving in 2013, from September 5, the sample The calligraphy lives!, composed by works of the Group Miss Rousselot, study specialized in Corporate Image and Packaging.
Characterized by designs that breathe credibility, legibility, honesty … and emphisizing very much in the typography, one of his more spread specialities, leading companies show logos designed by this equipment and drawn by Ricardo Rousselot.
The packings that they create are timeless, continuing in force pieces with more than twenty years that still preserve his freshness; they do of the redesign a great bet, rescuing those existing values on the market and promoting them on having granted a new brilliance to them. For all of us known and work of this equipment, they are, for example, Smoking, Okey, Nike, Farias, La Casera or Ducados.
En el año 1971, durante los últimos tiempos de la dictadura franquista, el International Council of the Societies of Industrial Design (ICSID) celebra su VII congreso en la isla de Ibiza. Lo que hasta entonces había sido un acontecimiento de carácter eminentemente profesional se transforma, en su edición ibicenca, en algo más parecido a un festival multimedia.
Durante los días del congreso se suceden las intervenciones artísticas, los conciertos y las conversaciones que abordan temas no solo relacionados con el diseño, sino también vinculados a la arquitectura, el urbanismo, la producción artística, y a cuestiones filosóficas diversas. El congreso se desmarca voluntariamente de sus sedes habituales, ocupando habitaciones hoteleras y abriéndose a la población en la bahía de Sant Miquel.
Muchas de las personas que se acercaron a la isla con el convencimiento de que allí “estaba pasando algo” se alojaron en la Instant City, una arquitectura neumática hinchable y efímera que acabó convirtiéndose en un enclave donde ensayar nuevas formas de vida en común.
http://vimeo.com/88760549
No ano 1971, durante os últimos tempos da ditadura franquista, o International Council of the Societies of Industrial Design (ICSID) celebra o seu VII congreso na illa de Ibiza. O que ata entón fora un acontecemento de carácter eminentemente profesional transfórmase, na súa edición ibicenca, en algo máis parecido a un festival multimedia.
Durante os días do congreso sucédense as intervencións artísticas, os concertos e as conversacións que abordan temas non só relacionados co deseño, senón tamén vinculados á arquitectura, o urbanismo, a produción artística, e a cuestións filosóficas diversas. O congreso desmárcase voluntariamente das súas sedes habituais, ocupando habitacións hoteleras e abríndose á poboación na bahía de Sant Miquel.
Moitas das persoas que se achegaron á illa co convencimiento de que alí “estaba pasando algo se aloxaron na Instant City, unha arquitectura neumática hinchable e efémera que acabou converténdose nun enclave onde ensaiar novas formas de vida en común.
http://vimeo.com/88760549
In the year 1971, during the last times of the pro-Franco dictatorship, the International Council of the Industrial Societies of Design (ICSID) celebrates his congress VII in the island of Ibiza. What till then had been an event of eminently professional character transforms, in his from Ibiza edition, in something more similar to a festival multimedia.
During the days of the congress there happen the artistic interventions, the concerts and the conversations that approach topics not only related to the design, but also linked to the architecture, the urbanism, the artistic production, and to philosophical diverse questions. The congress is unmarked voluntarily of his habitual headquarters, occupying hotel rooms and being opened for the population in Sant Miquel’s bay.
Many of the persons who approached the island with the conviction from which there » something was happening » they lodged at the Instant City, a pneumatic inflatable and ephemeral architecture that finished turning into an enclave where to test new forms of life jointly.
Con el inicio del curso 2013-2014 de la Escuela de Arquitectura de A Coruña (Galicia), Alberto Noguerol y Pilar Díez impartirán una conferencia bajo el título, «En el tiempo». Se realizará el jueves 5 de septiembre a las 19:00h en el salón de actos. Posteiormente se servirá un vino con la actuación musical Batmacumba.
Alberto Noguerol del Río, nacido en Callobre (Miño) el 12 de enero de 1943, es un arquitecto galego. Arquitecto desde 1974, año en el que se licenció en la ETSA de Barcelona. En el año 1980 crea el estudio de arquitectura Noguerolydiez junto con su esposa, Pilar Díez Vázquez, licenciada en Bellas Artes por la Universidad de Barcelona. Alberto Noguerol comienza su andadura docente en la Escuela de Barcelona como profesor de Proyectos entre los años 1978 y 1986. Desde entonces de la clases de Proyectos en la ETSA Coruña. Desde 1980 numerosas exposiciones, catálogos, guías de arquitectura, libros y publicaciones varias han prestado atención a su obra y a sus propuestas.
Co inicio do curso 2013-2014 da Escola de Arquitectura da Coruña (Galicia), Alberto Noguerol e Piar Díez impartirán unha conferencia baixo o título, «No tempo». Realizarase o xoves 5 de setembro ás 19:00h no salón de actos. Posteiormente servirase un viño coa actuación musical Batmacumba.
Alberto Noguerol del Río, nado en Callobre (Miño) o 12 de xaneiro de 1943, é un arquitecto galego.Arquitecto dende 1974, ano no que se licenciou na ETSA de Barcelona. No ano 1980 crea o estudio de Arquitectura Noguerolydiez xunto coa súa esposa, Pilar Díez Vázquez, licenciada en Belas Artes pola Universidade de Barcelona. Alberto Noguerol comeza a súa andaina docente na Escola de Barcelona como profesor de Proxectos entre os anos 1978 e 1986. Dende entón da clases de Proxectos na ETSA Coruña. Dende o 1980 numerosas exposicións, catálogos, guías de arquitectura, libros e publicacións varias teñen prestado atención á súa obra e ás súas propostas.
With the beginning of the course 2013-2014 of the School of Architecture of To Corunna (Galicia), Alberto Noguerol and Pilar Díez will give a conference under the title, » In the time «. It will be realized on Thursday, the 5th of September to them 19:00h in the assembly hall. Posteiormente will serve a wine himself with the musical action Batmacumba.
Alberto Noguerol del Río, born in Callobre (Miño) on January 12, 1943, is an architect galego. Architect from 1974, year in which he graduated in the ETSA of Barcelona. In the year 1980 it creates the study of architecture Noguerolydiez together with his wife, Pilar Díez Vázquez, graduated in Fine arts for the University of Barcelona. Alberto Noguerol begins his educational gait in the School of Barcelona as project teacher between the year 1978 and 1986. Since then of the project clases in the ETSA Corunna. From 1980 numerous exhibitions, catalogues, guides of architecture, books and different publications have payed attention to his work and to his offers.
“Paul Klee no merece un museo, sino un paisaje”. La reflexión de Renzo Piano respecto al Centro Paul Klee resulta exegética de la operación realizada en el diseño del museo, instituido como homenaje al artista Suizo. Un ejercicio donde el arquitecto opera sobre la arquitectura con la misma sutileza que el pintor lo hacía sobre la pintura. Porque Piano al construir el edificio, parodia la abstracción a la manera de Paul Klee.
Establece un monumento sutil, espontáneo y consistente, que reinterpreta la topografía del lugar, explorando los vividos matices de la naturaleza para incorporarlos al interior del museo en una explosión de luz y color no exenta de poesía. De esta forma, el diseño pretende consumar una operación topográfica natural. Enormes vigas sinusoidales establecidas rítmicamente en paralelo construyen tres pequeñas colinas de acero que se mimetizan con las superficies onduladas del sitio.
Para esta estratagema, ninguna viga es igual a la otra. Un ejercicio de manipulación dispone las vigas con distintos ángulos de inclinación, estableciendo siempre una altura diferente al centro del arco superior. En una maniobra sincrónica, el soterramiento de las ondulaciones inferiores permite reducir la altura para cubrir gran parte de la cubierta con la naturaleza, fundando una composición donde la cubierta se convierte en un terraplén de trigo y amapolas que propone en una misma gestión la vegetación como edificio. Este juego reduce el impacto de la arquitectura sobre la naturaleza sin dejar de manifestar la faena humana.
El ejercicio formal propuesto genera tres cuerpos decrecientes en tamaño que se encuentran vinculados por una calle peatonal que se abre paso entre las ondulaciones metálicas. En su recorrido, la calle va anexando sucesivamente espacios de estar, circulaciones verticales, pequeñas tiendas, una librería y una cafetería.
Cada ondulación responde a una función diferente. La primera es la de mayor superficie y el punto de acceso al edificio. Un vestíbulo articula la calle interna con las actividades previstas para este cuerpo: un auditorio para 400 personas y los talleres de arte para niños.
El volumen central aloja en su interior la colección permanente de Paul Klee, la mayor atracción del complejo. Sus muros están diseñados con paneles móviles, característica que permite emplazarlos de diferentes maneras, estableciendo una amplia variedad de espacios expositivos. Una serie de salas anexas de menor tamaño consienten realizar exposiciones temporales. El menor de los tres volúmenes fue consignado a funciones administrativas y un centro de investigación.
El diseño hace visible en el interior del edificio la estructura de acero, acabada por cielorrasos de abedul natural o pintado de blanco. Parasoles en la fachada controlan el ingreso de luz natural, que se difunde en el interior de las salas reflejado en pantallas traslúcidas para evitar el efecto perjudicial de la luz sobre las pinturas. Ranuras en el solado permiten la circulación de aire y favorecen la correcta ventilación.
Piano procura esculpir la naturaleza revalidando la topografía. Esta pretensión monopoliza una complejidad taxativa que excede la voluntad de erigir un museo para establecer un signo que evoca las sutiles composiciones del artista homenajeado.
Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. agosto 2013
“Paul Klee does not deserve a museum, but a landscape”. Renzo Piano’s reflection with regard to the Paul KleeCenter ensues energy from the operation realized in the design of the museum, instituted as honoring to the artist Suizo. An exercise where the architect operates on the architecture with the same subtlety that the painter it was doing on the painting. Because Piano on having constructed the building, parodies the abstraction like Paul Klee.
It establishes a subtle, spontaneous and consistent monument, which reinterprets the local topography, exploring the vivid shades of the nature to incorporate them into the interior of the museum in an explosion of light and color exempts of poetry. Of this form, the design claims consumar a topographic natural operation. Enormous sinusoidal girders established rhythmically in parallel construct three small hills of steel that change color with the wavy surfaces of the site.
For this stratagem, no girder is equal to other one. An exercise of manipulation arranges the girders with different angles of inclination, establishing always a height different from the center of the top arch. In a synchronous maneuver, the soterramiento of the low wavinesses allows to reduce the height to cover great part of the cover with the nature, founding a composition where the cover turns into a terrace of wheat and poppies that proposes in the same management the vegetation as building. This game reduces the impact of the architecture on the nature without stopping demonstrating the human task.
The formal proposed exercise generates three diminishing bodies in size that they are linked by a pedestrian street that makes way for itself between the metallic wavinesses. In his tour, the street is annexing successively spaces of being, vertical traffics, small shops, a bookshop and a coffee shop.
Every waviness answers to a different function. The first one is that of major surface and the point of access to the building. A foyer articulates the internal street with the activities foreseen for this body: an audience for 400 persons and the workshops of art for children.
The central volume lodges in his interior Paul Klee’s permanent collection, the major attraction of the complex. His walls are designed by mobile panels, characteristic that allows to locate them in different ways, establishing a wide variety of explanatory spaces. A series of attached rooms of minor size allow to realize temporary exhibitions. The minor of three volumes was recorded to administrative functions and a center of investigation.
The design makes visible inside the building the structure of steel, ended by ceilings of birch natural or identical with white. Parasols in the front control the revenue of natural light, which spreads inside the rooms reflected on translucent screens to avoid the harmful effect of the light on the paintings. Grooves in the solado allow the air traffic and favor the correct ventilation.
Piano tries esculpir the nature confirming the topography. This pretension monopolizes a restricted complexity that exceeds the will to raise a museum to establish a sign that evokes the subtle compositions of the honoured artist.
Marcelo Gardinetti . architect
La Plata. august 2013
“Paul Klee non merece un museo, senón unha paisaxe”. A reflexión de Renzo Piano respecto ao Centro Paul Klee resulta exegética da operación realizada no deseño do museo, instituido como homenaxe ao artista Suizo. Un exercicio onde o arquitecto opera sobre a arquitectura coa mesma sutileza que o pintor facíao sobre a pintura. Porque Piano ao construír o edificio, parodia a abstracción ao xeito de Paul Klee.
Establece un monumento sutil, espontáneo e consistente, que reinterpreta a topografía do lugar, explorando os vividos matices da natureza para incorporalos ao interior do museo nunha explosión de luz e cor non exenta de poesía. Desta forma, o deseño pretende consumar unha operación topográfica natural. Enormes vigas sinusoidales establecidas rítmicamente en paralelo constrúen tres pequenas outeiros de aceiro que se mimetizan coas superficies onduladas do sitio.
Para esta estrataxema, ningunha viga é igual á outra. Un exercicio de manipulación dispón as vigas con distintos ángulos de inclinación, establecendo sempre unha altura diferente ao centro do arco superior. Nunha manobra sincrónica, o soterramiento das ondulaciones inferiores permite reducir a altura para cubrir gran parte da cuberta coa natureza, fundando unha composición onde a cuberta convértese nun terraplén de trigo e mapoulas que propón nunha mesma xestión a vegetación como edificio. Este xogo reduce o impacto da arquitectura sobre a natureza sen deixar de manifestar a faena humana.
O exercicio formal proposto xera tres corpos decrecientes en tamaño que se atopan vinculados por unha rúa peatonal que se abre paso entre as ondulaciones metálicas. No seu percorrido, a rúa vai anexando sucesivamente espazos de estar, circulacións verticais, pequenas tendas, unha librería e unha cafetería.
Cada ondulación responde a unha función diferente. A primeira é a de maior superficie e o punto de acceso ao edificio. Un vestíbulo articula a rúa interna coas actividades previstas para este corpo: un auditorio para 400 persoas e os talleres de arte para nenos.
O volume central aloxa no seu interior a colección permanente de Paul Klee, a maior atracción do complexo. Os seus muros están deseñados con paneles móbiles, característica que permite emplazarlos de diferentes xeitos, establecendo unha ampla variedade de espazos expositivos. Unha serie de salas anexas de menor tamaño consenten realizar exposicións temporais. O menor dos tres volumes foi consignado a funcións administrativas e un centro de investigación.
O deseño fai visible no interior do edificio a estrutura de aceiro, acabada por cielorrasos de abedul natural ou pintado de branco. Parasois na fachada controlan o ingreso de luz natural, que se difunde no interior das salas reflectido en pantallas traslúcidas para evitar o efecto perjudicial da luz sobre as pinturas. Ranuras no solado permiten a circulación de aire e favorecen a correcta ventilación.
Piano procura esculpir a natureza revalidando a topografía. Esta pretensión monopoliza unha complejidad taxativa que excede a vontade de erigir un museo para establecer un signo que evoca as sutís composicións do artista homenaxeado.
Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. agosto 2013
Pequeña entrevista que a Jorge Gorostiza que le hicieron cuando, estuvo en Málaga dando una conferencia en la Facultad de Bellas Artes.
Está incluida en una página del Festival de Málaga y
«sus autores han hecho un buen montaje que sinceramente creo que mejora mucho mi intervención»,
según Jorge.
http://youtu.be/jA-ioNEwyDA[:gl]
Pequena entrevista que a Jorge Gorostiza que lle fixeron cando, estivo en Málaga dando unha conferencia na Facultade de Belas Artes. Está incluída nunha páxina do Festival de Málaga e «os seus autores fixeron unha boa montaxe que sinceramente creo que mellora moito a miña intervención», segundo Jorge.
[:en]
Small interview that to Jorge Gorostiza that they did to him when, it was in Malaga giving a conference in the Faculty of Fine arts. It is included in a page of the Festival of Malaga and » his authors have done a good assembly that sincerely I believe that it improves very much my intervention «, according to Jorge.
Los días pasan sin que suene el teléfono, sin que Herbert Johnson nos encargue unas oficinas o el padre Couturier insista en contratarnos para construir una capilla en Los Vosgos.
Por eso ahora es el momento de afirmar, como el altivo jornalero de Madariaga, que en mi hambre mando yo.
Arquitectos para el s. XXI (IV) | epR
El primo Ramón
Galveston, verano de 2013
[:gl]
Son malos tempos para vivir da arquitectura.
Os días pasan sen que soe o teléfono, sen que Herbert Johnson encárguenos unhas oficinas ou o pai Couturier insista en contratarnos para construír unha capela nos Vosgos.
Por iso agora é o momento de afirmar, como o altivo jornalero de Madariaga, que na miña fame mando eu.
El primo Ramón
Galveston, verán de 2013
[:en]
They are bad times to live of the architecture.
The days happen without the telephone sounds, without Herbert Johnson entrusts us a few offices or the father Couturier insists on contracting to construct a chapel us in The Vosges.
Because of it now it is the moment to affirm, as the haughty laborer of Madariaga, that in my hunger I give the orders.
La Junta Directiva de la Asociación de Amigos do Castelo de Maceda «Setestrelo» acordó convocar los «Premios Manuel Gómez Román a la recuperación del hábitat rural y construcciones adjetivas», así como la entrega de su Medalla de Plata a una personalidad que haya destacado por la promoción y defensa del patrimonio material o paisajístico de Galicia.
Estos premios pretenden estimular la recuperación de la arquitectura tradicional gallega siguiendo el criterio de orignalidad, tanto en las formas como en la utilización de los materiales utilizados para la rehabilitación, y comprenden dos modalidades:
a) Edificaciones tradicionales rehabilitadas o restauradas.
b) Construcciones adjetivas (hórreos, palomares, molinos…) rehabilitadas o reconstruídas.
+ info
A Xunta Directiva da Asociación de Amigos do Castelo de Maceda “Setestrelo” acordou convocar os “Premios Manuel Gómez Román á recuperación do hábitat rural e construcións adxectivas”, así como a entrega da súa Medalla de Prata a unha personalidade que teña salientado pola promoción e defensa do patrimonio material ou paisaxístico de Galicia.
Estos premios pretenden estimular a recuperación da arquitectura tradicional galega seguindo o criterio de orixinalidade, tanto nas formas como na utilización dos materiais utilizados para a rehabilitación, e comprenden dúas modalidades:
a) Edificacións tradicionais rehabilitadas ou restauradas.
b) Construcións adxectivas (hórreos, pombais, muíños…) rehabilitadas ou reconstruídas.
+ info
The Board of directors of the Friends’ Association do Castelo de Maceda «Setestrelo» agreed Manuel Gómez Roman summoned the » Prizes for the recovery of the rural habitat and adjectival constructions «, as well as the delivery of his Medal of Silver to a personality that has stood out for the promotion and defense of the material or landscape heritage of Galicia.
These prizes try to stimulate the recovery of the traditional Galician architecture following the criterion of orignalidad, both in the forms and in the utilization of the materials used for the rehabilitation, and they understand two modalities:
a) Traditional rehabilitated or restored buildings.
b) Adjectival constructions (barns, dovecots, mills …) rehabilitated or reconstruídas.
Arquitecturas Colectivas Galiza es el encuentro correspondiente al año 2013 de la red Arquitecturas Colectivas, y se desenvolverá en la parroquia de Valadares (Vigo), del 11 al 14 de septiembre. En esencia, consiste en un espacio de debate, de relación y de intercambio de conocimiento y experiencias en torno á la construcción social del hábitat, es decir, el diseño del espacio físico donde desenvolvemos nuestras vidas desde una óptica de la participación e implicación de la ciudadanía.
Los encuentros también sirven para la puesta en común de problemáticas y oportunidades de la realidad territorial en la que se celebran, en este caso Galicia. AACC Galiza es de asistencia libre, previa inscripción, y va dirigido a cualquier colectivo o persona interesada en estas cuestiones.
Así mismo, cualquiera puede participar de la definición del programa del encuentro mediante la propuesta de actividades específicas, en el formato que considere oportuno: palestras, mesas de trabajo, intervenciones, rutas, etc. Proponemos pues una temática amplia, integral, que abarque diferentes aspectos/ ámbitos bajo una mesma idea: “el buen vivir, oportunidades para la emancipación y la vida digna”*, y que pueda tener una utilidad real tanto para los colectivos como para la sociedad.
*El “buen vivir” ese concepto que puede parecer difuso ó liquido, pero que como forma de orientar las políticas públicas está insertado en nuevos sistemas políticos.
+ info
Arquitecturas Colectivas Galiza es el encuentro correspondiente al año 2013 de la red Arquitecturas Colectivas, y se desenvolverá en la parroquia de Valadares (Vigo), del 11 al 14 de septiembre. En esencia, consiste en un espacio de debate, de relación y de intercambio de conocimiento y experiencias en torno á la construcción social del hábitat, es decir, el diseño del espacio físico donde desenvolvemos nuestras vidas desde una óptica de la participación e implicación de la ciudadanía.
Los encuentros también sirven para la puesta en común de problemáticas y oportunidades de la realidad territorial en la que se celebran, en este caso Galicia.AACC Galiza es de asistencia libre, previa inscripción, y va dirigido a cualquier colectivo o persona interesada en estas cuestiones.
Así mismo, cualquiera puede participar de la definición del programa del encuentro mediante la propuesta de actividades específicas, en el formato que considere oportuno: palestras, mesas de trabajo, intervenciones, rutas, etc. Proponemos pues una temática amplia, integral, que abarque diferentes aspectos/ ámbitos bajo una mesma idea: “el buen vivir, oportunidades para la emancipación y la vida digna” *, y que pueda tener una utilidad real tanto para los colectivos como para la sociedad.
*El “buen vivir” ese concepto que puede parecer difuso ó liquido, pero que como forma de orientar las políticas públicas está insertado en nuevos sistemas políticos.
+ info
Collective architectures Galiza it is the meeting corresponding to the year 2013 of the net Collective Architectures, and it will be unrolled in Valadares’s parish (Vigo), from September 11 to September 14. In essence, the social construction of the habitat consists of a space of debate, of relation and of interchange of knowledge and experiences of wheel á, that is to say, the design of the physical space where we unroll our lives from an optics of the participation and implication of the citizenship.
The meetings also serve for the putting jointly of problematic and opportunities of the territorial reality in the one that is celebrated, in this case Galicia. AACC Galiza is of free assistance, previous inscription, and is directed for any group or person been interested in these questions.
Likewise, anyone can take part of the definition of the program of the meeting by means of the offer of specific activities, in the format that he considers to be opportune: palaestras, desks, interventions, routes, etc. We propose so a wide, integral subject matter, which includes different aspectos/areas under a mesma it designs: «the good one to live, opportunities for the emancipation and the life deigns » *, and that could have a royal usefulness both for the groups and for the society.
*El «good living » through this concept that can seem to be diffuse ó liquid, but that as way of orientating the political public ones is inserted in new political systems.
«Hay estos patrones recurrentes, que aparecen una y otra vez, y son cruciales para crear entornos que puedan ser innovadores. […] Las ideas que generan cambios rara vez vienen en un momento de gran concentración, en un repentino golpe de inspiración. La mayoría de las buenas ideas necesitan de un largo tiempo para evolucionar, y pasan mucho tiempo durmientes en el fondo del cerebro.»
http://youtu.be/NugRZGDbPFU
«Hai estes patróns recurrentes, que aparecen unha e outra vez, e son cruciales para crear contornas que poidan ser innovadores. […] As ideas que xeran cambios de cando en cando veñen nun momento de gran concentración, nun repentino golpe de inspiración. A maioría das boas ideas necesitan dun longo tempo para evolucionar, e pasan moito tempo durmientes no fondo do cerebro.»
«There are these bosses appellants, who appear again and again, and they are crucial to create environments that could be innovators. […] The ideas that generate changes rarely come in a moment of great concentration, in a sudden blow of inspiration. The majority of the good ideas need from a long time to evolve, and happen a lot of time sleeping at the back of the brain.»
El coto de Ximonde es un espacio de gran valor ambiental situado en la ribera del Río Ulla, frontera natural entre las provincias de Coruña y Pontevedra. El coto está íntimamente vinculado al pazo y lugar del mismo nombre. Su historia arranca en el siglo XVI de la mano de la familia Cisneros, descendientes del rey Alfonso XI.
El coto está formado por una serie de elementos más o menos integrados en el paisaje de ribera, una presa de piedra y un antiguo molino, los puestos de pesca en ambos márgenes del río y una pasarela derruida… todo ello objeto de reforma en el presente proyecto.
El objetivo perseguido es integrar todas estas construcciones dentro de un proyecto común que integre los nuevos usos de investigación y divulgación así como poner en valor el entorno natural de todo el ámbito deteriorado por una serie de actuaciones aparentemente inconexas, que en ocasiones distorsionan e interrumpen los senderos de ribera.
El molino/Centro de investigación ictiológica
El molino original se ve alterado por una reforma profunda a mediados del siglo XX que varia su estética y apariencia añadiendo una planta primera en clave regionalista al gusto de la época, con un aparejo de piedra diferente y aleros pronunciados al modo “montañés”.
Se propone una reforma para alojar los servicios de investigación y captación de datos del río al tiempo que se permita la exhibición e interpretación de este trabajo facilitando así su divulgación.
Esto debe realizarse sin ampliación del volumen original, reorganizando las funciones del centro y mejorando la integración ambiental del complejo. Pero sobre todo se proponen una serie de mejoras encaminadas al mantenimiento posterior del centro teniendo presente los niveles de inundación continuada que sufre la zona de modo anual.
La necesidad de intervención en el paisaje preside todo el proyecto. Las necesidades del centro pasan por una actuación fuerte en la ribera del río en torno al canal de alevinaje, las trampas y el laboratorio. Por otro lado se complementa el uso investigador con una exposición de los datos obtenidos para facilitar su interpretación.
Los puestos de pesca
En paralelo a la rehabilitación del antiguo refugio se recuperan los puestos de pesca del coto salmonero en ambas orillas del río. Son muelles de piedra construidos y mantenidos desde antiguo por los pescadores que mantienen su uso en la actualidad sobre todo en la ribera pontevedresa. Todos poseen su nombre y su historia conocida por los ribereños.
La pasarela
La ultima pieza de la intervención en el entorno, sin duda la de mayor impacto, es la pasarela, proyectada en el mismo lugar donde una pre existente fue derribada por una riada en el invierno de 2000.
La pasarela proyectada sigue los siguientes planteamientos:
1-No utilizar apoyos intermedios en el cauce del río, con lo que debe salvarse una luz de unos 55 metros.
Los apoyos no serán ni permanentes, ni temporales durante la obra con lo cual se opta por un sistema de montaje que no afecte al curso del río.
2- La pasarela atirantada responde a la solución estructural que supone un menor impacto visual en el paisaje, y que permite actuar sin una tala indiscriminada de árboles, a base de módulos prefabricados para ensamblar en obra.
3-Acceso adaptado a minusválidos, con un tablero de unos dos metros de ancho y unas rampas de menos de un 8% de pendiente, encajadas en el terreno.
4-Cumplimiento escrupuloso con las normativas de seguridad estructural.
5-Uso de materiales que supongan un mantenimiento reducido para una infraestructura de este tipo al tiempo que aseguren calidades ambientales.
La solución a todas estas premisas se traducen en una pasarela constituida a base de un tablero de chapa de acero con un canto estricto para reducir la presencia de la estructura. Para alcanzar la luz necesaria se complementa con un sistema de atirantamiento, disponiendo unos cordones, los cuales se anclan a unos mástiles que quedan a su vez ocultos entre la vegetación de la ribera. Los vanos laterales de compensación permiten recuperar los senderos adyacentes al río que unen los distintos puestos de pesca, sin verse interrumpidos como en la actualidad por la cimentación de los mástiles.
La cota del tablero se eleva hasta los cuatro metros sobre el camino en su acceso coruñés (cota + 44.00 m), encajando una rampa de acceso en trinchera en la propia topografía, de igual modo incluso de forma más natural se adapta el acceso en la margen opuesta.
Obra: Rehabilitación del coto salmonero de Ximonde
Autor: Fermín G. Blanco
Localización: Coto de Ximonde, Ximonde, Ayuntamiento de Vedra, A Coruña
Colaboradores: Luis Miguel Fernández López, Lino Doporto Framil, Borja Díaz Carro
Ingeniería: TEMHA (estructura pasarela), José Antonio González Meijide, Arturo Antón Casado
Constructora: UTE Hermanos Vigo-Otero SL – Daviña SL, Tragsa, Menasa -estructura de acero-
Presupuesto: Urbanización 150.782e, Refugio 70.030e, Pasarela 513.371e
Fotografía: Alex del Río, Estudio Fermín Blanco + ferminblanco.com
http://vimeo.com/62601823#
Ximonde’s estate is a space of great environmental value placed in the bank of the Rio Ulla, natural border between the provinces of Coruña and Pontevedra. The estate is intimately linked to the country house and place of the same name. His history starts in the 16th century of the hand of the family Cisneros, descendants of the king Alfonso XI.
The estate is formed by a series of elements more or less integrated to the landscape of bank, a dam of stone and a former mill, the positions of fishing in both margins of the river and a ruined gangplank … all this I object of reform in the present project.
The chased aim is to integrate all these constructions inside a common project that integrates the new uses of investigation and spreading as well as to put in value the natural environment of the whole area spoilt by a series of seemingly unconnected actions, which in occasions distort and interrupt the paths of bank.
The mill / center of icthyological investigation
The original mill sees altered by a deep reform in the middle of the 20th century that different his aesthetics and appearance adding a plant first in key regionalist to the taste of the epoch, with an apparel of different stone and eaves declared to the «highland» way.
One proposes a reform to lodge the services of investigation and capture of information of the river at the time that there is allowed the exhibition and interpretation of this work facilitating this way his spreading.
This must be realized without extension of the original volume, reorganizing the functions of the center and improving the environmental integration of the complex. But especially they propose a series of improvements directed to the later maintenance of the center bearing in mind the levels of continued flood that suffers the zone of an annual way.
The need of intervention in the landscape presides at the whole project. The needs of the center happen for a strong action in the bank of the river concerning the channel of alevinaje, the traps and the laboratory. On the other hand the investigative use complements itself with an exhibition of the information obtained to facilitate his interpretation.
The positions of fishing
In parallel to the rehabilitation of the former refuge there recover the positions of fishing of the estate salmonero in both shores of the river. They are wharves of stone constructed and supported from ancient for the fishermen who support his use at present especially in the bank pontevedresa. They all possess his name and his history known by the riverside ones.
The gangplank
The last piece of the intervention in the environment, undoubtedly that of major impact, is the gangplank projected in the same place where an existing pre was knocked down by a flood in the winter of 2000.
The projected gangplank follows the following expositions:
1-Not to use intermediate supports in the riverbed of the river, with what there must be saved a light of approximately 55 meters.
The supports will not be not permanent, not temporary during the work with which it is chosen for a system of assembly that does not concern the course of the river.
2- The tightened gangplank answers to the structural solution that supposes a minor visual impact in the landscape, and that allows to act without an indiscriminate felling of trees, based on modules prefabricated to assemble in work.
3-Access adapted to handicapped persons, with a board of approximately two meters of width and a few ramps of less than 8 % of earring, fitted into the area.
4-Scrupulous fulfillment with the regulations of structural safety.
5-Use of materials that suppose a maintenance reduced for an infrastructure of this type at the time that they assure environmental qualities.
The solution into all these premises they are translated in a gangplank constituted based on a board of sheet of steel with a strict singing to reduce the presence of the structure. To reach the necessary light it complements itself with a system of atirantamiento, arranging a few cords, which they anchor to a few masts that remain in turn secret between the vegetation of the bank. The vain wings of compensation allow to recover the adjacent paths to the river that the different positions of fishing join, without turn interrupted like at present for the foundation of the masts.
The level of the board native of Coruña rises up to four meters on the way in his access (level + 44.00 m), fitting a ramp of access into trench into the own topography, in an equal enclosed way of more natural form one adapts the access in the opposite margen.
Work: Rehabilitation of the salmon estate of Ximonde
Author: Fermín G. Blanco
Location: Coto de Ximonde, Ximonde, Vedra town hall, A Coruña
Collaborators: Luis Miguel Fernández López, Lino Doporto Framil, Borja Díaz Carro
Engineering: TEMHA (he structures gangplank), José Antonio González Meijide, Arturo Antón Casado
Construction: UTE Hermanos Vigo-Otero SL – Daviña SL, Tragsa, Menasa -structure of steel-
Budget: Urbanization 150.782e, Shelter 70.030e, Gangplank 513.371e
Photography: Alex del Río, Estudio Fermín Blanco + ferminblanco.com
http://vimeo.com/62601823#
O coto de Ximonde é un espazo de gran valor ambiental situado na ribeira do Río Ulla, fronteira natural entre as provincias de Coruña e Pontevedra. O coto está íntimamente vinculado ao pazo e lugar do mesmo nome. A súa historia arrinca no século XVI da man da familia Cisneros, descendentes do rei Alfonso XI.
O coto está formado por unha serie de elementos máis ou menos integrados na paisaxe de ribeira, unha presa de pedra e un antigo molino, os postos de pesca en ambas marxes do río e unha pasarela derruida… todo iso obxecto de reforma no presente proxecto.
O obxectivo perseguido é integrar todas estas construcións dentro dun proxecto común que integre os novos usos de investigación e divulgación así como poñer en valor a contorna natural de todo o ámbito deteriorado por unha serie de actuacións aparentemente inconexas, que en ocasións distorsionan e interrompen os carreiros de ribeira.
O muiñno/Centro de investigación ictiológica
O muiñ orixinal vese alterado por unha reforma profunda a mediados do século XX que varia a súa estética e aparencia engadindo unha planta primeira en clave rexionalista ao gusto da época, cun aparello de pedra diferente e beirados pronunciados ao modo “montañés”.
Proponse unha reforma para aloxar os servizos de investigación e captación de datos do río á vez que se permita a exhibición e interpretación deste traballo facilitando así o seu divulgación.
Isto debe realizarse sen ampliación do volume orixinal, reorganizando as funcións do centro e mellorando a integración ambiental do complexo. Pero sobre todo propóñense unha serie de melloras encamiñadas ao mantemento posterior do centro tendo presente os niveis de inundación continuada que sofre a zona de modo anual.
A necesidade de intervención na paisaxe preside todo o proxecto. As necesidades do centro pasan por unha actuación forte na ribeira do río en torno á canle de alevinaje, as trampas e o laboratorio. Doutra banda se complementa o uso investigador cunha exposición dos datos obtidos para facilitar a súa interpretación.
Os postos de pesca
En paralelo á rehabilitación do antigo refuxio recupéranse os postos de pesca do coto salmoneiro en ambas beiras do río. Son peiraos de pedra construídos e mantidos desde antigo polos pescadores que manteñen o seu uso na actualidade sobre todo na ribeira pontevedresa. Todos posúen o seu nome e a súa historia coñecida polos ribeiregos.
A pasarela
A última peza da intervención na contorna, sen dúbida a de maior impacto, é a pasarela, proxectada no mesmo lugar onde unha pre existente foi derribada por unha riada no inverno de 2000.
A pasarela proxectada segue as seguintes formulacións:
1-Non utilizar apoios intermedios na canle do río, co que debe salvarse unha luz duns 55 metros.
Os apoios non serán nin permanentes, nin temporais durante a obra co cal óptase por un sistema de montaxe que non afecte ao curso do río.
2- A pasarela atirantada responde á solución estructural que supón un menor impacto visual na paisaxe, e que permite actuar sen unha talla indiscriminada de árbores, a base de módulos prefabricados para ensamblar en obra.
3-Acceso adaptado a minusválidos, cun taboleiro duns dous metros de ancho e unhas rampas de menos dun 8% de pendente, encaixadas no terreo.
4-Cumprimento escrupuloso coas normativas de seguridade estructural.
5-Uso de materiais que supoñan un mantemento reducido para unha infraestructura deste tipo á vez que aseguren calidades ambientais.
A solución a todas estas premisas tradúcense nunha pasarela constituída a base dun taboleiro de chapa de aceiro cun canto estrito para reducir a presenza da estrutura. Para alcanzar a luz necesaria se complementa cun sistema de atirantamiento, dispoñendo uns cordóns, os cales ancóranse a uns mástiles que quedan á súa vez ocultos entre a vegetación da ribeira. Os vans laterales de compensación permiten recuperar os carreiros adxacentes ao río que unen os distintos postos de pesca, sen verse interrompidos como na actualidade pola cimentación dos mástiles.
A cota do taboleiro elévase ata os catro metros sobre o camiño no seu acceso coruñés (cota + 44.00 m), encaixando unha rampa de acceso en trinchera na propia topografía, de igual modo ata de forma máis natural adáptase o acceso na marxe oposta.
Obra: Rehabilitación do coto salmoneiro de Ximonde
Autor: Fermín G. Blanco
Localización: Coto de Ximonde, Ximonde, Concello de Vedra, A Coruña
Colaboradores: Luis Miguel Fernández López, Lino Doporto Framil, Borja Díaz Carro
Ingeniería: TEMHA (estructura pasarela), José Antonio González Meijide, Arturo Antón Casado
Constructora: UTE Hermanos Vigo-Otero SL – Daviña SL, Tragsa, Menasa -estructura de acero-
Presuposto: Urbanización 150.782e, Refuxio 70.030e, Pasarela 513.371e
Fotografía: Alex del Río, Estudio Fermín Blanco + ferminblanco.com
El curso se plantea en ocho sesiones de trabajo de tres horas, coordinadas por los tres profesores responsables (dirección y secretaría académica), en las cuales se incidirá en el carácter teórico-práctico propuesto.
Las sesiones, divididas en dos módulos de hora y media, alternarán clases teóricas impartidas por los profesores responsables del curso, conferencias a cargo de invitados del ámbito universitario, intelectual, creativo y profesional: el escritor Agustín Fernández Mallo, el artista Marlon de Azambuja, y los arquitectos Arturo Franco y Santiago de Molina; y sesiones de debate donde también los alumnos matriculados expondrán la investigación que desarrollen en torno a la línea argumental del curso sobre las acciones en el espacio público de Sevilla, moderadas por invitados de relevancia académica: la arquitecta Carmen Moreno, la arquitecta y editora Paula Álvarez, el arquitecto y editor Ferrán Ventura, el crítico de arte y comisario independiente Sema D ́Acosta, y el arquitecto José María de Cárdenas.
Acciones Comunes 2013
En coherencia con el argumento del curso, Acciones comunes, pretende generar, además de una reflexión profunda en torno al espacio público de la ciudad, un resultado práctico, y a la vez compartido, como un compendio de proyectos en el espacio común publicado y expuesto.
A partir de un catálogo de acciones detenido por los profesores, invitados y alumnos, encauzado en lecciones y charlas, y enriquecidas por todos los participantes, se proyectarán miradas e intervenciones, teóricas y aplicadas, que permitan una posible interpretación del arte, la arquitectura y el espacio público en la ciudad de Sevilla.
A lo largo del curso, según los hitos indicados en el programa, los alumnos irán elaborando un glosario de verbos reconocibles en el entorno urbano de esta ciudad cuya puesta en marcha supone la activación y la apropiación del espacio público por parte de los ciudadanos.
Dicho glosario, junto a la información elaborada para su identificación y análisis (planimetría, fotografías, vídeos…) compondrá el primer glosario de Acciones comunes donde las reflexiones sucedidas en el aula a través de las distintas clases, sesiones y conferencias encontrarán su eco en la ciudad.
O curso suscítase en oito sesións de traballo de tres horas, coordinadas polos tres profesores responsables (dirección e secretaría académica), nas cales se incidirá no carácter teórico-práctico proposto. As sesións, divididas en dúas módulos de hora e media, alternarán clases teóricas impartidas polos profesores responsables do curso, conferencias a cargo de invitados do ámbito universitario, intelectual, creativo e profesional: o escritor Agustín Fernández Mallo, o artista Marlon de Azambuja, e os arquitectos Arturo Franco e Santiago de Molina; e sesións de debate onde tamén os alumnos matriculados expoñerán a investigación que desenvolvan en torno á liña argumental do curso sobre as accións no espazo público de Sevilla, moderadas por invitados de relevancia académica: a arquitecta Carmen Moreno, a arquitecta e editora Paula Álvarez, o arquitecto e editor Ferrán Ventura, o crítico de arte e comisario independente Sema D ́Acosta, e o arquitecto José María de Cárdenas.
En coherencia co argumento do curso, Accións comúns, pretende xerar, ademais dunha reexión profunda en torno ao espazo público da cidade, un resultado práctico, e á vez compartido, como un compendio de proxectos no espazo común publicado e exposto. A partir dun catálogo de accións deniño polos profesores, invitados e alumnos, encauzado en leccións e charlas, e enriquecidas por todos os participantes, proxectaranse miradas e intervencións, teóricas e aplicadas, que permitan unha posible interpretación da arte, a arquitectura e o espazo público na cidade de Sevilla.
Ao longo do curso, segundo os fitos indicados no programa, os alumnos irán elaborando un glosario de verbos reconocibles na contorna urbana desta cidade cuxa posta en marcha supón a activación e a apropiación do espazo público por parte dos cidadáns. Devandito glosario, xunto á información elaborada para a súa identicación e análise (planimetría, fotografías, vídeos…) compoñerá o primeiro glosario de Accións comúns onde as reexiones sucedidas no aula a través das distintas clases, sesións e conferencias atoparán o seu eco na cidade.
The course appears in eight meetings works of three hours, coordinated by three responsible teachers (direction and academic secretary), in which one will affect in the theoretical – practical proposed character. The meetings divided in two modules of hour and a half, will alternate theoretical classes given by the teachers responsible for the course, conferences at the expense of guests of the university, intellectual, creative and professional area: the writer Agustín Fernandez Mallo, the artist Marlon de Azambuja, and the architects Arturo Franco and Molina’s Santiago; and meetings debates where also the registered pupils will expose the investigation that they develop concerning the plot line of the course on the actions in the public space of Seville, moderated by guests of academic relevancy: the arquitecta Carmen Moreno, the arquitecta and publisher Paula Álvarez, the architect and publisher Ferrán Ventura, the critic of art and independent commissioner Sema D ‘ Acosta, and the architect Jose Maria of Purple.
In coherence with the argument of the course, common Actions, it tries to generate, besides a re exión deep concerning the public space of the city, a practical result, and simultaneously shared, as a project compendium in the common published and exposed space. From a catalogue of actions of nest for the teachers, guests and pupils, channelled in lessons and chats, and enriched by all the participants, will project looks and interventions, theoretical and applied, that allow a possible interpretation of the art, the architecture and the public space in the city of Seville.
Along the course, according to the milestones indicated in the program, the pupils will be elaborating a glossary of recognizable verbs in the urban environment of this city which putting in march supposes the activation and the appropriation of the public space on the part of the citizens. The above mentioned glossary, close to the information elaborated for his identi cación and analysis (mapping, photographies, videoes …) it will compose the first glossary of common Actions where the re exiones happened in the classroom across the different classes, meetings and conferences will find his echo in the city.
Cuatro volúmenes de proporciones semejantes acogen todo el programa de la casa.
Con el fin de permitir la visión del paisaje de ribera que bordea el riachuelo Luceiro, van adaptándose a la ligera pendiente que presenta la parcela hacia el Este.
Se conectan a través de las zonas de circulación, a menor altura.
El acabado de chapa corrugada de aluminio blanco termina los volúmenes de las piezas vivideras.
El zócalo contínuo de hormigón sobre el cual se posan, se convierte en un semisótano para acoger al taller.
En el frente de la parcela el garaje también se construye en hormigón.
Obra: Casa en A Igrexa
Localización: A Igrexa, Covas, Ames, Galicia, España
Arquitectos redactores: Alfonso Salgado y Francisco Liñares
Arquitecta colaboradora: Carla Agra
Dirección de obra: Alfonso Salgado, Francisco Liñares y Carla Agra
Estructuras: Manuel Liñares
Instalaciones: Manuel Liñares e Miguel Raposo
Dibujo: Carla Agra
Iluminación: ToKonoma
Empresa constructora: Construcciones J.Luis Beiras S.L
Fecha de licencia: 13 de noviembre de 2009
Fecha de fin de obra: Marzo de 2011
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages + salgadoeliñares.com
[:gl]
Catro volumes de proporcións semellantes acollen todo o programa da casa.
Co fin de permiti-la visión da paisaxe de ribeira que bordea o rego Luceiro, van adaptándose á lixeira pendente
que presenta a parcela cara o Leste. Conéctanse a través das zonas de circulación, a menor altura.
O acabado de chapa ondulada de aluminio branco remata os volumes das pezas vivideiras.
O zócalo contínuo de formigón sobre o que se pousan, convértese nun semisoto para acoller ó taller.
Na fronte da parcela o garaxe tamén se constrúe en formigón.
Obra: Casa en A Igrexa
Emprazamento: A Igrexa, Covas, Ames, Galicia, España
Arquitectos redactores: Alfonso Salgado e Francisco Liñares
Arquitecta colaboradora: Carla Agra
Dirección da obra: Alfonso Salgado, Francisco Liñares e Carla Agra
Estructuras: Manuel Liñares
Instalacións: Manuel Liñares e Miguel Raposo
Debuxo: Carla Agra
Iluminación: ToKonoma
Empresa constructora: Construcciones J.Luis Beiras S.L
Four volumes of similar proportions receive the whole program of the house.
In order to allow the vision of the landscape of bank that borders on the irrigation Luceiro, they go adapting and carelessly earring that presents the plot eastward.
They connect across the zones of traffic, the minor height.
End of sheet corrugada of white aluminium it finishes the volumes of the pieces vivideras.
The continuous socle of concrete on which they settle, turns into a semibasement to receive to the workshop.
In the front of the plot the garage also is constructed in concrete.
Work: House in A Igrexa
Location: A Igrexa, Covas, Ames, Galicia, Spain
Architects editors: Alfonso Salgado and Francisco Liñares
Arquitect collaborator: Carla Agra
Direction of work: Alfonso Salgado, Francisco Liñares and Carla Agra
Structure: Manuel Liñares
Facilities: Manuel Liñares e Miguel Raposo
Drawning: Carla Agra
Lighting: ToKonoma
Construction company: Constructions J.Luis Beiras S.L
Conferencia de Carlos Puente, con el título “Lo que ya está dicho”, dentro de la segunda edición de “arquitectura y territorio rural”, que se desarrolló el 27 de julio de 2012 en Callobre (A Estrada, Galicia, España).
Carlos Puente
Carlos Puente nace en Bilbao y es arquitecto por la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid (ETSAM, 1973). Ha sido responsable de importantes proyectos arquitectónicos de restauración, como los de la Casa de las Conchas de Salamanca o el Palacio de Linares de Madrid para sede de la Casa de América.
Una larga lista de edificios públicos, viviendas, oficinas y locales comerciales en diversas ciudades españolas son fruto también de su labor como arquitecto. Su actividad como docente la ha desarrollado como profesor asociado de Proyectos Arquitectónicos en la ETSAM y en el CEU.
Entre los numerosos reconocimientos obtenidos, pueden citarse el Premio de arquitectura COAM por el Ayuntamiento de Valdelaguna (1987) o el Premio García Mercadal del Colegio Oficial de Arquitectos de Aragón por la realización de la Biblioteca de Aragón en Zaragoza, una obra que fue finalista del Premio Mies van der Rohe de la Comunidad Europea (1991). En el mismo año, tanto el Ayuntamiento de Valdelaguna como la Biblioteca de Zaragoza son seleccionadas por un jurado internacional entre las veinte mejores Obras de la Década de los 80 en España. En 1994 consigue el Premio y Medalla “Europa Nostra” de la Comunidad Europea a la Restauración del Palacio de Linares en Madrid y el Diploma Rehabitec del Institut de Tecnología de la Construcció de Catalunya por la Rehabilitación de la Casa de las Conchas en Salamanca.
Aparte de las anteriormente citadas, destacan en la Comunidad de Madrid obras como la Facultad de Farmacia en Alcalá de Henares, un edificio de viviendas en el barrio de La Elipa, la Casa de Cultura de Ciempozuelos, el Centro Cultural de Guadarrama y el Cementerio de Camarma de Esteruelas. Capítulo a reseñar son sus bibliotecas; a las ya mencionadas, la de Zaragoza y la de la Casa de las Conchas en Salamanca, les siguen la Biblioteca de Ciencias en la Universidad de Salamanca o el 2º premio para la rehabilitación de la Biblioteca de la Universidad Complutense (2007).
[:gl]
Conferencia de Carlos Puente, co título “O que xa está dito”, dentro da segunda edición de “arquitectura e territorio rural”, que se desenvolveu o 27 de xullo de 2012 en Callobre ( A Estrada, Galicia, España).
[:en]
Conference of Luis Gil and Cristina Nieto, with the title “What already is above mentioned”, inside the second edition of “architecture and rural territory”, that it developed on 27 July 2012 in Callobre ( A Estrada, Galicia, Spain).
La primera frase del texto dice: «En este libro se analizan los contextos, las circunstancias, los autores y los productos que conforman la historia del diseño industrial en España, al tiempo que se revisan los conceptos sin los cuales no podríamos entender hoy la disciplina que nos ocupa.» Difícil resumirlo mejor.
Realmente se trata de un libro muy ambicioso que, como poco, resulta un manual de consulta inexcusable para cualquiera que pretenda acercarse a la historia del diseño industrial en España. La publicación forma parte de la colección Manuales Arte Cátedra, de la que muchos conoceréis Arquitectura española, siglo XX, de Ángel Urrutia. También en esta colección podemos encontrar Historia del diseño industrial, de Rosalía Torrent y Joan Manuel Marín, dos de los autores del texto que comentamos hoy.
El diseño industrial en España tiene su origen en un proyecto de investigación desarrollado en la Universitat Jaume I de Castellón por Rosalía Torrent, Joan Manuel Marín, Jaume Gual, Rosario Vidal, Jordi Olucha y Julia Galán, esta última además editora del libro. Conviene por ello destacar dos características: en primer lugar el cumplimiento de un objetivo fundamental de la investigación, como es mostrar, divulgar y dar a conocer los resultados del trabajo. En segundo lugar, el hecho de que la investigación se haya realizado desde una ubicación geográfica y académica «neutral», lejos de los habituales polos de desarrollo o conocimiento -Madrid o, especialmente hablando de diseño industrial, Barcelona.
[…]
David H. Falagán
El diseño industrial en España
Julia Galán, Jaume Gual, Joan M. Marín, Jordi Olucha, Rosalía Torrent, Rosario Vidal
A primeira frase do texto di: «Neste libro analízanse os contextos, as circunstancias, os autores e os produtos que conforman a historia do deseño industrial en España, á vez que se revisan os conceptos sen os cales non poderiamos entender hoxe a disciplina que nos ocupa.» Difícil resumilo mellor.
Realmente trátase dun libro moi ambicioso que, como pouco, resulta un manual de consulta inexcusable para calquera que pretenda achegarse á historia do deseño industrial en España. A publicación forma parte da colección Manuais Arte Cátedra, da que moitos coñeceredes Arquitectura española, século XX, de Ángel Urrutia. Tamén en esta colección podemos estopar Historia do deseño industrial, de Rosalía Torrent e Joan Manuel Marín, dous dos autores do texto que comentamos hoxe.
O deseño industrial en España ten a súa orixe nun proxecto de investigación desenvolvido na Universitat Jaume I de Castellón por Rosalía Torrent, Joan Manuel Marín, Jaume Gual, Rosario Vidal, Jordi Olucha e Julia Galán, esta última ademais editora do libro. Convén por iso destacar dúas características: en primeiro lugar o cumprimento dun obxectivo fundamental da investigación, como é mostrar, divulgar e dar a coñecer os resultados do traballo. En segundo lugar, o feito de que a investigación realizouse desde unha ubicación xeográfica e académica «neutral», lonxe dos habituais polos de desenvolvemento ou coñecemento -Madrid ou, especialmente falando de deseño industrial, Barcelona.
[…]
David H. Falagán
O deseño industrial en España
Julia Galán, Jaume Gual, Joan M. Marín, Jordi Olucha, Rosalía Torrent, Rosario Vidal
The first sentence of the text says: «This book discusses the contexts, circumstances, the authors and the products that make up the history of industrial design in Spain, while reviewing the concepts without which we could not understand today this discipline.» Difficult to summarize it better.
Really it is a question of a very ambitious book that, as little, it turns out to be a manual of inexcusable consultation for anyone that tries to approach the history of the industrial design in Spain. The publication forms a part of the collection Manual Art Chair, of the fact that many you will Arquitectura española, siglo XX, by Ángel Urrutia. Also in this collection we can find Historia del diseño industrial, by Rosalía Torrent and Joan Manuel Marín, two of the authors of the text on that we comment today.
The industrial design in Spain has his origin in a project of investigation developed in Castellón’s Universitat Jaume I asRosalía Torrent, Joan Manuel Marín, Jaume Gual, Rosario Vidal, Jordi Olucha and Julia Galán, the latter in addition publisher of the book. It suits for it to emphasize two characteristics: first the fulfillment of a fundamental aim of the investigation, since it is to show, to spread and to announce the results of the work. Secondly, the fact that the investigation has been realized from a geographical location and «neutral» academician, far from the habitual growth points or knowledge – Madrid or, specially speaking about industrial design, Barcelona. Also in this collection we can find History of the industrial design, of Rosalía Torrent and Joan Manuel Marín, two of the authors of the text on that we comment today.
[…]
David H. Falagán
The industrial design in Spain
Julia Galán, Jaume Gual, Joan M. Marín, Jordi Olucha, Rosalía Torrent, Rosario Vidal
El cuarto número de la revista de arte y arquitectura POINTEs, editada en Madrid. Pointes es una publicación de arte y arquitectura realizada por estudiantes de diferentes ramas artísticas, que pretende reavivar el debate y dirigirnos HACIA UN ESPIRITU CRÍTICO, así como la investigación de las referencias mas importantes del siglo XX.
Es así como Pointes se conforma como una revista libre de secciones basada en la recopilación de textos de opinión, reflexión, trabajos de investigación y trabajos artísticos propios
Revista Pointes [n04]
POINTES 4
Hacia una arquitectura política
Casa Batlló Responsabilidad
Comprar novedad sacrificando la razón
¡Mira a lo alto, Hannah, mira a lo alto!
La ciudad latinoamericana
La escala humana
Carlo Scarpa: Tomba Brion
Autocad – Autocrítica
O cuarto número da revista de arte e arquitectura POINTEs, editada en Madrid. Pointes é unha publicación de arte e arquitectura realizada por estudantes de diferentes ramas artísticas, que pretende reavivar o debate e dirixirnos CARA A UN ESPIRITU CRÍTICO, así como a investigación das referencias mais importantes do século XX. É así como Pointes confórmase como unha revista libre de seccións baseada na recopilación de textos de opinión, reflexión, traballos de investigación e traballos artísticos propios.
The fourth number of the magazine of art and architecture POINTEs, edited in Madrid. Pointes is a publication of art and architecture realized by students of different artistic branches, which tries to re-intensify the debate and to go TOWARDS A CRITICAL SPIRIT, as well as the investigation of the references mas important of the XXth century. It is as well as Pointes conforms as a free magazine of sections based on the summary of texts of opinion, reflection, works of investigation and artistic own works
Una premisa de partida por parte de los clientes, una pareja nueva con un niño pequeño: la vivienda debe contar con dos ámbitos independientes y autónomos.
Una premisa de partida por parte de los arquitectos: correcto acercamiento al lugar físico y cultural, pero sin atajos miméticos o formalistas.
La vivienda se localiza en el Ayuntamiento de Brión, cerca del núcleo central de Pedrouzos. En este ámbito se combinan viejas y aun vigentes construcciones populares con otras recientes. Lo que en las primeras es natural, se convierte en forzado en las segundas; lo que en aquellas es integración deviene estentóreo en las otras; la fluida relación con el medio de las primeras de la paso a un intercambio autista en las segundas. Nada nuevo, por otra parte.
Pues bien, en este contexto nosotros intentamos recuperar, o partir, o reinterpretar las viejas lecciones aún vigentes: lo hacemos con tiento y sin mimisis, con el esqueje de valorar el medio físico pero también el cultural. En estas circunstancias hacer-una-casa se convierte en algo más que hacer-una-casa; se convierte en hacer-una-casa y dar ejemplo.
Todos los demás, que no es poco, se resume en lo seguiente: un proceso de trabajo que intenta resolver una sección y un programa en una parcela de suave pendiente y magníficas vistas al sur.
La transición publico/privado, una manía permanente en nuestros trabajos, se resuelve sin cierre; que la vivienda como definidora del límite, y con un espacio intermedio de transición presidido por un espacio de relación vecinal. Un corredor de servicios separa la vivienda del norte. En el resto, la casa se abre a las vistas y a la luz, y a los frutales, que ya plantaron los propietarios y que van creciendo …
El proceso constructivo, entendido como selección de materiales y texturas, se incorpora a esa voluntad de reinterpretación de las soluciones tradicionales: la orientación determina la elección de las soluciones y el cerramiento portante se reviste, bien de un aplacado ligero de granito, bien de una piel transventilada y autoportante del mismo material (en un cuerpo único pedra-rasilla). Por último, una cobertura de zinc patinado termina el conjunto.
En otras circunstancias, en otro país, las premisas de partida habrían sido otras. A nosotros, aquí y ahora, estas nos parecen fundamentales.
Obra: Casa López-Freire
Localización: Lugar de Poza-Boimil, Brión, Galicia, España
Arquitectos redactores: Alfonso Salgado y Francisco Liñares
Arquitecto colaborador: Santiago Rey
Dirección de la obra: Alfonso Salgado, Francisco Liñares y Santiago Rey
Estructuras: Manuel Liñares
Instalaciones: Manuel Liñares e Miguel Raposo
Dibujo: Santiago Rey y Sergio Alcalde
Iluminación: ToKonoma.
Fotografías: Juan Rodríguez
Empresa constructora: Construcciones Rey Lorenzo S. L.
P.E.M. 220.000€
Superficie útil: 234,67m2
Superficie constructiva: 272,08m2
Fecha de visado del P. Básico: 13 de abril de 2005
Fecha de visado del P. de Ejecución: 26 de agosto de 2005
Fecha de fin de obra: Diciembre de 2006 + salgadoeliñares.com
A premise of item on the part of the clients, a new pair with a small child: the housing must possess two independent and autonomous areas.
A premise of item on the part of the architects: correct approximation to the physical and cultural place, but without mimetic or formalist short-cuts.
The housing is located in Brión’s Town hall, near Pedrouzos’s central core. In this area old women combine and even in force popular constructions with recent others. What in the first ones is natural, turns into convict into the second ones; what in those is an integration develops stentorian into others; the fluid relation with the way of the first ones of I her go on to an autistic exchange in the second ones. Not new at all, on the other hand.
Well then, in this context we try to recover, or to divide, or to reinterpret the old still in force lessons: we do it with touch and without mimisis, with the cutting of valuing the physical way but also the cultural one. In these circumstances to do – una-casa turns into something more that to do – una-casa; it turns in doing – una-casa and giving example.
All the rest, which it is not small, seguiente summarizes in: a process of work that tries to solve a section and a program in a plot of softly hanging and magnificent conference in the southern part.
The transition public / private, a permanent obsession in our works, is solved without closing; that the housing as definidora of the limit, and with an intermediate space of transition presided by a space of local relation. A corridor of services separates the housing of the north. In the rest, the house is opened for the sights and for the light, and for the fruit trees, which already the owners planted and which are growing…
The constructive process understood as selection of materials and textures, joins to this will of reintepretation of the traditional solutions: the orientation determines the choice of the solutions and the closing amble is re-dressed, well of appeased light of granite, good of a skin transventilada and autoamble of the same material (in the only body pedra-rasilla). Finally, a coverage of skated zinc finishes the set.
In other circumstances, in another country, the premises of item would have been different., here and now, these seem to us to be fundamental.
Work: López-Freire House
Location: Lugar de Poza-Boimil, Brión, Galicia, Spain
Architects editors:Alfonso Salgado and Francisco Liñares
Collaborator Architect: Santiago Rey
Direction of the work: Alfonso Salgado, Francisco Liñares and Santiago Rey
Structure: Manuel Liñares
Facilities: Manuel Liñares and Miguel Raposo
Drawing: Santiago Rey and Sergio Alcalde
Iluminación: ToKonoma.
Photography: Juan Rodríguez
Construction: Construcciones Rey Lorenzo S. L.
P.E.M. 220.000€
Useful surface: 234,67m2
Constructive surface: 272,08m2
Date of visa of the P. Basic: on April 13, 2005
Date of visa of P. of Execution: on August 26, 2005
Unha premisa de partida por parte dos clientes, unha parella nova cun neno pequeno: a vivenda debe contar con dous ámbitos independentes e autónomos.
Unha premisa de partida por parte dos arquitectos: correcto achegamento ao lugar físico e cultural, pero sen atallos miméticos ou formalistas.
A vivenda localízase no Concello de Brión, preto do núcleo central de Pedrouzos. Neste ámbito combínanse vellas e aínda vixentes construccións populares con outras recentes. O que nas primeiras é natural, convértese en forzado nas segundas; o que naquelas é integración devén estentóreo nas outras; a fluída relación co medio das primeiras da paso a un intercambio autista nas segundas. Nada novo, por outra parte.
Pois ben, neste contexto nós tentamos recuperar, ou partir, ou reinterpretar as vellas leccións aínda vixentes: facémolo con tento e sen mímese, co gallo de valorar o medio físico pero tamén o cultural. Nestas circunstancias facer-unha-casa convértese en algo máis que facer-unha-casa; convértese en facer-unha-casa e dar exemplo.
Todo o demais, que non é pouco, resúmese no seguinte: un proceso de traballo que tenta resolver unha sección e un programa nunha parcela de suave pendente e magníficas vistas ao sur.
A transición publico/privado, unha teima permanente nos nosos traballos, resólvese sen peche; ca vivenda como definidora do límite, e cun espacio intermedio de transición presidido por un parladoiro de relación veciñal. Un corredor de servizos separa a vivenda do norte. No resto, a casa ábrese ás vistas e á luz, e aos frutais, que xa plantaron os propietarios e que van medrando…
O proceso constructivo, entendido como selección de materiais e texturas, incorpórase a esa vontade de reinterpretación das solucións tradicionais: a orientación determina a elección das solucións e o cerramento portante revístese, ben dun aplacado lixeiro de granito, ben dunha pel transventilada e autoportante do mesmo material (nun corpo único pedra-rasilla). Por último, unha cobertura de cinc patinado remata o conxunto.
Noutras circunstancias, noutro país, as premisas de partida terían sido outras. A nós, aquí e agora, estas parécennos fundamentais.
Obra: Casa López-Freire
Localización:Lugar de Poza-Boimil, Brión, Galicia, España
Arquitectos redactores: Alfonso Salgado e Francisco Liñares
Arquitecto colaborador: Santiago Rey
Dirección da obra: Alfonso Salgado, Francisco Liñares e Santiago Rey
Estructuras: Manuel Liñares
Instalacións: Manuel Liñares e Miguel Raposo
Debuxo: Santiago Rey e Sergio Alcalde
Iluminación: ToKonoma.
Fotografías: Juan Rodríguez
Empresa constructora: Construcciones Rey Lorenzo S. L.
P.E.M. 220.000€
Superficie útil: 234,67m2
Superficie constructiva: 272,08m2
Data de visado do P. Básico: 13 de abril de 2005
Data de visado do P. de Execución: 26 de agosto de 2005
Con esta sesión, se abre un paréntesis llamado ARA CRÍTICA, que tendrá lugar de junio a diciembre, para volver luego al formato habitual.
Si hasta el momento se han invitado a 20 equipos de arquitectos que han explicado su manera de hacer y pensar la arquitectura, ahora se hace una pausa para ver qué piensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… del panorama actual y, de alguna manera, del estado general de la cuestión.
Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Sesión 11 – Junio 2013: ETHEL BARAONA
Organizado por ArqinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Comiariado por Eugeni Bach
Con esta sesión, ábrese un paréntesis chamado ARA CRÍTICA, que terá lugar de xuño a decembro, para volver logo ao formato habitual.
Si ata o momento invitáronse a 20 equipos de arquitectos que explicaron o seu xeito de facer e pensar a arquitectura, agora faise unha pausa para ver que pensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… do panorama actual e, dalgún xeito, do estado xeral da cuestión.
Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Sesión 11 – Xuño 2013: ETHEL BARAONA
Organizado por ArqinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Comiariado por Eugeni Bach
With this session, there is opened a parenthesis called ARA CRÍTICA, which will take place from June to December, to return then to the habitual format.
If up to the moment they have been invited to 20 equipments of architects who have explained his way of making and thinking the architecture, now a pause is done to see what think six architects, critics, utterers, … of the current panorama and, somehow, of the general condition of the question.
Cycle of conferences ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Session 11 – June, 2013: ETHEL BARAONA
Organized for ArqinFAD and TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
A menudo es complicado tener acceso a algunos de los textos más significativos de la arquitectura moderna. Ediciones agotadas, copias inaccesibles, traducciones inexistentes… pueden provocar más de un quebradero de cabeza. Bienvenidos sean libros como Textos de arquitectura de la modernidad, uno de mis «greatest hits» favoritos.
Textos de arquitectura de la modernidad fue publicado originalmente en 1994. Felizmente, el pasado 2012 se publicaba la tercera edición. El libro es una herramienta absolutamente útil que recoge unos 80 textos fundamentales para la comprensión teórica de la arquitectura del siglo pasado.
La antología se estructura en 3 partes: «Primero se examinan los inicios de la modernidad que coincidirían, de alguna manera, con los inicios de la sociedad industrial y de la sensibilidad moderna. En una segunda sección se presentan los textos más representativos del momento de las vanguardias hitóricas del período de entreguerras. Una tercera parte corresponde al período comprendido entre los años cincuenta y el momento presente, dentro del cual se hace evidente la pulatina crisis de algunas de las premisas de la modernidad.»
[…]
David H. Falagán
Textos de arquitectura de la modernidad
Pere Hereu, Josep Maria Montaner, Jordi Oliveras (ed.)
Editorial Nerea, 2012 (3ª ed.)
A miúdo é complicado ter acceso a algúns dos textos máis significativos da arquitectura moderna. Edicións esgotadas, copias inaccesibles, traducións inexistentes… poden provocar máis dun quebradizo de cabeza. Bienvenidos sexan libros como Textos de arquitectura da modernidad, un dos meus «greatest hits» favoritos.
Textos de arquitectura da modernidad foi publicado originalmente en 1994. Felizmente, o pasado 2012 publicábase a terceira edición. O libro é unha ferramenta absolutamente útil que recolle uns 80 textos fundamentais para a comprensión teórica da arquitectura do século pasado..
A antología se estrutura en 3 partes: «Primeiro examínanse os inicios da modernidad que coincidirían, dalgún xeito, cos inicios da sociedade industrial e da sensibilidade moderna. Nunha segunda sección preséntanse os textos máis representativos do momento das vanguardias hitóricas do período de entreguerras. Unha terceira parte corresponde ao período comprendido entre os anos cincuenta e o momento presente, dentro do cal faise evidente a pulatina crise dalgunhas das premisas da modernidad.»
[…]
David H. Falagán
Textos de arquitectura da modernidade
Pere Hereu, Josep Maria Montaner, Jordi Oliveras (ed.)
Often it is complicated to have access to some of the most significant texts of the modern architecture. Exhausted editions, inaccessible copies, non-existent translations … they can provoke more than one quebradero of head. Welcome be books as Texts of architecture of the modernity, one of my » greatest hits » favorites.
Texts of architecture of the modernity it was published originally in 1994. Happily, last 2012 was publishing the third edition. The book is an absolutely useful tool that gathers approximately 80 fundamental texts for the theoretical comprehension of the architecture of last century.
The anthology is structured in 3 parts: «First they examine the beginnings of the modernity that they would coincide, somehow, with the beginnings of the industrial company and of the modern sensibility. In the second section they present the most representative texts of the moment of the forefronts hitóricas of the period between the wars. A third part corresponds to the period understood between the fifties and the present moment, inside which crisis becomes evident the pulatina of some of the premises of the modernity.»
[…]
David H. Falagán
Texts of architecture of the modernity
Pere Hereu, Josep Maria Montaner, Jordi Oliveras (ed.)
Hemos llegado a nuestro número 13, por mucho que le pese a Ángel Nieto, contando con la colaboración estimada y desinteresada de Josep Quetglas y Gillermo Zuaznabar. El primero eligiendo la imagen para este número y el segundo escribiendo las primeras palabras que acompañan al resto de textos. ¡Mil gracias!
Es difícil escribir sobre lo que tanto se ha escrito. Al igual que es difícil construir cuando se ha hecho con tanta calidad. A pesar de ello la respuesta a esta imagen ha sido valiente y nuestro objetivo se ha cumplido una vez más. Porque uno de los propósitos de engawa es dar una oportunidad a todas aquellas voces que quieren opinar sobre arquitectura sin prejuicios y sin miedo a ser valorados.
Por tanto este número no es un monográfico sobre la obra de Mies, si no un número dedicado a la lucha. Hoy, la nuestra, hablar sobre arquitectura.
“Para los filósofos o los poetas, las palabras también son hechos, y ellos sí pueden usar palabras para hablar de palabras. Pero para los arquitectos las palabras no son hechos, sino instrumentos prácticos, nunca problemáticos, nunca interesantes, con los cuales tratar de aquello único problemáticos, para ellos: los propios hechos de arquitectura.
El discurso referido a arquitectura ha de ser lenguaje llano. Ninguna especialización de jerga. Ni filosófica ni arquitectónica, es adecuada, por cuanto impondría su veteado y nervadura al vaciado que se trata de obtener. La pasta para vaciados es siempre blanda y neutra. Todos los pliegues y granos pertenecen al cuerpo que hay debajo.”
“lo que no he leido” J. Quetglas, GG en 2004.
Imagen propuesta por Josep Quetglas
Editorial
Octubre – Noviembre · Gillermo Zuaznabar
Hipótesis sobre el emplazamiento del monumento · Gillermo Zuaznabar, Carlos Gonzalvo y Josep Ramon Domingo.
La otra cara de la moneda · François Guynot de Boismenu
Un muro de libros · Santiago de molina
¿Propaganda silenciosa? · Rubén Páez
Las cortinas de Mies · Mª José Pizarro y Óscar Rueda
Reservationen der Seele · David Caralt
Utopía, 1927 · Claudio Blanco
Criaderos de polvo · Víctor Manuel Cano Ciborro
Montañas sobre montañas · Manuel Alvarez Diestro
Lo que está detrás · Carlos Cachón
Bombas hiper-críticas · Matías Grimaldi
Mi ex · Pedro Puertas Herrera
Chegamos ao noso número 13, por moito que lle pese a Anxo Neto, contando coa colaboración estimada e desinteresada de Josep Quetglas e Gillermo Zuaznabar. O primeiro elixindo a imaxe para este número e o segundo escribindo as primeiras palabras que acompañan ao resto de textos. ¡Mil grazas!
É difícil escribir sobre o que tanto se escribiu. Do mesmo xeito que é difícil construír cando se fixo con tanta calidade. Malia iso a resposta a esta imaxe foi valente e o noso obxectivo cumpriuse unha vez máis. Porque un dos propósitos de engawa é dar unha oportunidade a todas aquelas voces que queren opinar sobre arquitectura sen prejuicios e sen medo a ser valorados.
Xa que logo este número non é un monográfico sobre a obra de Mies, si non un número dedicado á loita. Hoxe, a nosa, falar sobre arquitectura.
“Para os filósofos ou os poetas, as palabras tamén son feitos, e eles si poden usar palabras para falar de palabras. Pero para os arquitectos as palabras non son feitos, senón instrumentos prácticos, nunca problemáticos, nunca interesantes, cos cales tratar daquilo único problemáticos, para eles: os propios feitos de arquitectura.
O discurso referido a arquitectura ha de ser linguaxe llano. Ningunha especialización de jerga. Nin filosófica nin arquitectónica, é adecuada, por canto impoñería a súa veteado e nervadura ao baleirado que se trata de obter. A pasta para baleirados é sempre branda e neutra. Todos os pliegues e grans pertencen ao corpo que hai debaixo.”
“o que non lín” J. Quetglas, GG en 2004.
Imaxe proposta por Josep Quetglas
Editorial
Outubro – Novembro · Gillermo Zuaznabar
Hipótese sobre o emprazamento do monumento · Gillermo Zuaznabar, Carlos Gonzalvo y Josep Ramon Domingo.
A outra cara da moeda · François Guynot de Boismenu
Un muro de libros · Santiago de molina
¿Propaganda silenciosa? · Rubén Páez
As cortinas de Mies · Mª José Pizarro y Óscar Rueda
Reservationen der Seele · David Caralt
Utopía, 1927 · Claudio Blanco
Criadeiros de po · Víctor Manuel Cano Ciborro
Montañas sobre montañas · Manuel Alvarez Diestro
O que está detrás · Carlos Cachón
Bombas hiper-críticas · Matías Grimaldi
Meu ex · Pedro Puertas Herrera
We have come to our number 13, for much that him in spite of Ángel Nieto, possessing the collaboration estimated and lost interest in Josep Quetglas and Gillermo Zuaznabar. The first one choosing the image for this number and the second one writing the first words that they accompany on the rest of texts. Thousand graces!
It is difficult to write on what so much he has written himself. As it is difficult to construct when it has been done by so many quality. In spite of it the response to this image has been brave and our aim has been fulfilled once again. Because one of the intentions of engawa is to give an opportunity to all those voices that they want to think about architecture without prejudices and without fear of being valued.
Therefore this number is not the monographic one on the work of Grain, if not a number dedicated to the fight. Today, ours, to speak on architecture.
“For the philosophers or the poets, the words also become, and they yes can use words to speak about words. But for the architects the words never become, but practical instruments, problematic, interesting, in spite of which treating of only that one problematic, for them ever: the own facts of architecture.
The speech referred to architecture has to be a flat language. No specialization of slang. Neither philosophical nor architectural, it is adapted, since it would impose his veined one and nervure to the emptying that it tries of obtaining. The pasta for emptyings is always soft and neutral. All the folds and grains belong to the body that exists below.”
“What is no the well-read one” J. Quetglas, GG en 2004.
Image proposed by Josep Quetglas
Publishing house
October – November · Gillermo Zuaznabar
Hypothesis on the emplacement of the monument · Gillermo Zuaznabar, Carlos Gonzalvo and Josep Ramon Domingo.
Another face of the currency · François Guynot de Boismenu
A wall of books · Santiago de Molina
Silent propaganda? · Rubén Páez
The curtains of Grain · Mª José Pizarro y Óscar Rueda
Reservationen der Seele · David Caralt
Utopia, 1927 · Claudio Blanco
Breeding-places of powder · Víctor Manuel Cano Ciborro
Mountains on mountains · Manuel Alvarez Diestro
What it is behind · Carlos Cachón
Hyper-critical bombs · Matías Grimaldi
My ex- · Pedro Puertas Herrera
Dominio es control del espacio a nuestro alrededor, de las cosas del entorno en la distancia marcada por la función a realizar y no sólo. Marcas y distancias dadas por los usos a practicar desde un lugar original. Dominio es también buscar sitio, localizarse, ubicarse y asentarse, tarea nada fácil, y de igual forma distribuir, reorganizar, equilibrar, ya sea de manera espontánea como en la naturaleza o de forma planeada como hace la arquitectura.
El conflicto es la marca que señala donde terminan o empiezan otros espacios colindantes. De la posible armonización de ese conflicto resultará la naturaleza de lo colectivo, un reequilibrio de fuerzas que organiza la colonización de los espacios y los intersticios que permiten los pasos y movimientos. Sólo hay que observar la disposición de los cuerpos en las abarrotadas playas en época estival.
Guardería en Moledo do Minho. Portugal | Imágenes cedidas por Atelier 15 (Sergio Fernandez-Alexandre Alves Costa)
Se usa, se ocupa más que lo propiamente substancial. Las personas, los animales y las cosas parecen extenderse, debido a su naturaleza y a las funciones que le son propias, más allá de su ámbito o espacio físico primero, como si fueran minerales radiactivos o metales magnetizados, igual que nos quemamos con la energía del fuego antes de tocar la llama.
Una guardería y su opuesto
Cada día más, hay que dar las gracias por tener tan cerca de la mano obras de arquitectura de gran altura, que aunque no se dejen ver, por pudor, si se dejan descubrir con un pequeño esfuerzo. Algunas de estas arquitecturas están tan próximas que se confunden en la frontera entre dos países, entre Galicia y Portugal. Uno de esos espacios liminares de encuentro arquitectónico es Moledo do Minho en Caminha, lugar de extraordinaria densidad de pequeñas-enormes arquitecturas y de nombres que han dado tanto a la arquitectura contemporánea portuguesa como a la europea, y en particular también a nosotros los arquitectos españoles un gran ejemplo. Queríamos hablar en estas escasas letras quizás de la más pequeña, humilde y tal vez desconocida de estas arquitecturas, el infantario de Moledo, que junto a otros pequeños equipamientos y casas de los arquitectos Sergio Fernandez- Alexandre Alves Costa (Atelier 15), Alvaro Siza, Souto de Moura y otros hablan de la intensidad y alta cultura arquitectónica de Portugal.
Una guardería en Moledo do Minho que ilustra el crecimiento de un proyecto a través de la correcta interpretación del uso, de la función, de la dimensión que ambos generan, tanto en la concreción del espacio interior de cada una de las piezas como en su articulación general en la planta de situación. Una figura pura, el cuadrado, añadida a sí misma las veces precisas, tres, compone la planta general. Un mismo elemento que se construye bajo la misma técnica, bajo una misma configuración, pero que alcanza significados finales bien distintos, aunque complementarios. El primer volumen, que se repite en espejo para configurar el acceso, se llena, se cierra recogiendo las funciones demandadas y propias a una guardería, alrededor de una estufa y un mueble que organiza el núcleo central. El segundo, transición al patio, se vacía, se hace permeable y se puede cruzar. Es un espacio exterior con la misma configuración arquitectónica que los anteriores. Es abierto pero garantiza la protección frente a la inclemencia exterior primera, la lluvia. También es una guardería y no. Uno es espacio cerrado, para impartir aulas a calentar por una chimenea, el otro abierto, con un núcleo de arena y agua para el juego, es atravesable y transparente.
Guardería en Moledo do Minho. Portugal | Imágenes cedidas por Atelier 15 (Sergio Fernandez-Alexandre Alves Costa)
Aun así, alterando claramente las funciones, las dimensiones que esos usos dispares y opuestos ofrecen son parejas y la arquitectura escapa a la forma para representarse sólo en la dimensión, en la distancias, en las separaciones entre las cosas.
Arquitectura que resulta de un sosegado y sutil juego de opuestos, en la búsqueda de equilibrio al problema de lo encontrado y antitético, llenar y vaciar, Twin Phenomena a la manera de Aldo van Eyck. Subvertir y que la arquitectura como resultado dé lo mismo: botella vacía que comienza a llenarse por abajo y botella llena que ha de vaciarse primero por arriba y que al final, vaciando o llenando, la magia de la auténtica arquitectura permanezca inalterable.
Guardería en Moledo do Minho. Portugal | Imágenes cedidas por Atelier 15 (Sergio Fernandez-Alexandre Alves Costa)
Existe siempre un núcleo fundamental, origen que hace de referencia y desde donde se proyecta cierta energía hacia el exterior, donde al final nace la forma. Ese origen, función o uso, es el que más tarde formula la arquitectura, función que crece y se prolonga dándonos la dimensión con la que trabajaremos. Reglas del juego, marcas que lo organizan y limitan y que se convertirán en las líneas pintadas en el suelo del campo de juego, como las paredes y los muros de cerramiento de la arquitectura pero de altura cero y todo ello mucho antes del procurado equilibrio forma-función.
Luis Gil+Cristina Nieto. arquitectos
santiago de compostela. agosto 2013
* Texto entresacado del elaborado para un aula a los alumnos de proyecto de la Facultad de Arquitectura de Oporto, FAUP , en Mayo de 2003 de título: Dominio, espacio a nuestra vuelta y borde. Una guardería de Sergio Fernández y Alexandre Alves Costa y tres casas de Manuel Gallego.
santiago de compostela. agosto 2013
* Texto entresacado do elaborado para un aula aos alumnos de proxecto da Facultade de Arquitectura de Oporto, FAUP , en mayo de 2003 de título: Dominio, espazo á nosa volta e bordo. Unha guardería de Sergio Fernández e Alexandre Alves Costa e tres casas de Manuel Galego.
[:en]
Domain, space to our return and edge
Domain is a control of the space to ours around, of the things of the environment in the distance marked by the function to realizing and not only. Brands and distances given by the uses to practising from an original place. Domain is also to look for site, to be located, to be located and to settle itself, not easy at all task, and of equal form to distribute, to reorganize, to balance, already be in a spontaneous way as in the nature or of form planned since it does the architecture.
The conflict is the brand that indicates where they finish or begin other adjacent spaces. Of the possible harmonization of this conflict it will turn out to be the nature of the collective thing, a reequilibrium of forces that organizes the settling of the spaces and the interstices that allow the steps and movements. Only it is necessary to observe the disposition of the bodies in the crammed beaches in summer epoch.
Day-care center in Moledo do Minho. Portugal | Images yielded by Atelier 15 (Sergio Fernandez-Alexandre Alves Costa)
It is used, deals more than the properly substantial thing. The persons, the animals and the things seem to spread, due to his nature and the functions that him are own, beyond his area or the first physical space, as if they were radioactive minerals or magnetized metals, like we burn with the energy of the fire before touching the flame.
A day-care center and his opposite one
Every day more, it is necessary to thank for having so near the hand works of architecture of great height, that though they are not left to see, for modesty, if they are left to discover with a small effort. Some of these architectures are so near that get confused in the border between two countries, between Galicia and Portugal. One of these spaces liminares of architectural meeting is Moledo do Minho in Caminha, place of extraordinary density of small – enormous architectures and of names that have given both the contemporary Portuguese architecture and the European, and especially also to us the Spanish architects one great example. We wanted to speak in these scanty letters probably of the smallest, humble and maybe stranger of these architectures, Moledo’s infantario, which close to other small equipments and houses of the architects Sergio Fernandez – Alexandre Alves Costa (Atelier 15), Alvaro Siza, Souto de Moura and others speaks about the intensity and high architectural culture of Portugal.
A day-care center in Moledo do Minho that illustrates the growth of a project across the correct interpretation of the use, of the function, of the dimension that both generate, so much in the concretion of the interior space of each one of the pieces as in his general joint in the plant of situation. A pure figure, the square, added to yes same the precise times, three, composes the general plant. The same element that is constructed under the same technology, under the same configuration, but that reaches final different well meanings, though complementary. The first volume, which repeats itself in mirror to form the access, fills, is closed gathering the demanded and own functions to a day-care center, about a stove and a furniture that organizes the central core. Second, transition to the court, empties, becomes permeable and can cross. It is an exterior space with the same architectural configuration that the previous ones. It is opened but it guarantees the protection opposite to the first exterior inclemency, the rain. Also it is a day-care center and not. One is a closed space, to give classrooms to warming for a chimney, other one opened, with a core of sand and water for the game, is atravesable and be transparent.
Day-care center in Moledo do Minho. Portugal | Images yielded by Atelier 15 (Sergio Fernandez-Alexandre Alves Costa)
Even this way, altering clearly the functions, the dimensions that these unlike and opposite uses offer are equal and the architecture escapes to the form to be represented only in the dimension, in the distancias, in the separations between the things.
Architecture that ensues from a calm and subtle game of objected, in the search of balance to the problem of the opposing and antithetic thing, to fill and to empty, Twin Phenomena like Aldo van Eyck. To subvert and that the architecture like result gives the same thing: empty bottle that begins to fill for below and full bottle that has to empty first overhead and that ultimately, emptying or filling, the magic of the authentic architecture remains inalterably.
Day-care center in Moledo do Minho. Portugal | Images yielded by Atelier 15 (Sergio Fernandez-Alexandre Alves Costa)
There exists always a fundamental core, origin that it does of reference and from where certain energy is projected towards the exterior, where ultimately the form is born. This origin, function or use, is the one that later formulates the architecture, function that grows and extends giving us the dimension with which we will work. Rules of the game, brands that organize and limit it and that will turn into the lines identical with the soil of the playground, as the walls and the walls of closing of the architecture but of height zero and all this a long before the tried balance form – function.
Luis Gil+Cristina Nieto. architects
santiago de compostela. august 2013
* Text selected of elaborated for a classroom to the project pupils of the Faculty of Architecture of Oporto, FAUP, in May, 2003 of title: Domain, space to our return and edge. A day-care center of Sergio Fernandez and Alexandre Alves Costa and three Manuel Gallego’s houses.
[:es]Algunos de los ultimos trabajos de Fabulatorio
Fabulatorio es un proyecto editorial promovido por Cibrán Rico López y Suso Vázquez Gómez, arquitectos de formación dedicados profesionalmente al diseño gráfico y editorial bajo el nombre de desescribir.
¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a Fabulatorio?
Para nosotros es difícil separar el mundo profesional del personal, nos gusta pensar en la formación como un hecho que trasciende lo académico, en algo más vital; de hecho lo más valioso que nos llevamos de los años en la ETSA de A Coruña es la gente que hemos conocido, habernos encontrado.
Que durante la carrera, uno de nuestros amigos necesitase un cartel para un certamen de música tradicional, fue el comienzo profesional de desescribir; a partir de ahí, son nueve años de formación y de dedicación al oficio de diseñadores gráficos y editoriales.
¿Os planteasteis en algún momento, presente, pasado o futuro, buscar trabajo en el extranjero?
En momentos de cierta precariedad nos vimos obligados a valorarlo, pero nuestro deseo es trabajar en Galicia. Sentimos la necesidad y a la vez la responsabilidad de desarrollar nuestro trabajo en y desde nuestra cultura. Estamos convencidos de que el valor de lo global reside en lo local, y queremos establecer una comunicación global conscientes de que lo local es lo que diferencia y le otorga autenticidad a esa comunicación.
Mirando al pasado, nos gusta entender “nuestro lugar” como continuidad del trabajo, esfuerzo y objetivos de los profesionales que desarrollaron nuestro mismo oficio en Galicia antes que nosotros; mirando al presente, nos sentimos parte de un “ecosistema” en donde el trabajo y buen hacer de profesionales de todas las disciplinas siempre repercute en mejorar el nuestro; todos trabajamos en comunidad, seamos o no conscientes de ello.
¿Qué os llevó a poner en marcha este proyecto?
Como editorial, en primer lugar, el amor por los libros. Pensamos que los libros conservan la capacidad de comunicar a través de su contenido y de su forma; que mantienen la capacidad de convertirse en experiencia vital, de proponer otros tiempos y de hacernos crecer. De alguna manera creemos que el ideal ilustrado de los libros sigue estando vigente, que representan una de las formas de resistencia más accesibles y efectivas frente al proceso de mercantilización de todas las facetas de la vida que estamos padeciendo como sociedad. En el fondo, quizás sólo se trata de aprender, de descubrir y de dejarse sorprender.
Cuando más disfrutamos nuestro trabajo es cuando damos forma a contenidos que nos interesan, así que, después de años diseñando, nos planteamos la posibilidad de arrancar un proyecto como editores, buscando y proponiendo nosotros mismos los temas. Queríamos disfrutar y participar de todo el proceso de elaboración de una publicación.
Por otra parte, conocemos a muchos profesionales próximos a los que admiramos y que no tienen, más allá de internet, un lugar desde el que comunicar y visibilizar su trabajo. Nos apetecía mucho poder colaborar con ellos y poder compartir el proyecto de construir un libro. Una de las mejores sorpresas que hemos tenido gracias a Fabulatorio es que ese grupo de personas con las que nos gustaría colaborar cada vez es más grande.
¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?
Básicamente económicas y también alguna para administrar los tiempos y compatibilizarlo con nuestra actividad profesional de diseñadores, que es la que nos permite vivir. El resto de dificultades consideramos que son las normales de cualquier proyecto que arranca: buscar respuestas a lo que no se sabe y aprender de los que sí saben.
De todos modos, más allá de las dificultades, con las que ya contábamos, preferimos centrarnos y darle más importancia a las facilidades: las que nos han aportado todas las personas con las que hemos colaborado para poner en marcha el proyecto, o simplemente, la de cualquier persona que haya decidido adquirir un libro. Somos muy conscientes que además del posible interés particular en una publicación, mucha gente de la que compró un ejemplar lo hizo también por ayudar a que Fabulatorio pueda tener una continuidad. Esa perspectiva de proximidad y de comunidad nos hace muy felices. En definitiva tenemos muchas más razones para los agradecimientos que para las lamentaciones.
¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?
De momento consideramos que aún es pronto para hablar de objetivos alcanzados. Se trata más bien de ir cumpliendo etapas o de ir teniendo pequeñas satisfacciones, como por ejemplo hacer que Fabulatorio sea una realidad con independencia y en base a nuestras intenciones y convicciones, poder ponerse en contacto con mucha gente de la que aprender, comprobar que se percibe el trabajo lo que hay detrás de cada publicación, disfrutar con el proceso, o agotar la tirada de los dos primeros libros en apenas un año.
Todo lo que está surgiendo alrededor de la editorial nos motiva e ilusiona. En ese sentido, desde el punto de vista profesional y emocional, nos sentimos satisfechos.
Si analizamos la sostenibilidad económica del proyecto es cierto que aún nos falta dar algunos pasos para poder alcanzarla, pero tenemos muy claro que no nos interesan los plazos cortos y las rentabilidades inmediatas. Creemos que cualquier iniciativa, y más si cabe una editorial, necesita un tiempo para consolidarse.
¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?
Creemos que los arquitectos son un colectivo profesional imprescindible, pero es necesario recuperar la confianza de la sociedad retomando la función de servicio público. Resulta evidente que las preocupaciones de una parte de la profesión se alejaron demasiado de los intereses y necesidades que reclamaba la ciudadanía.
Desde afuera, al no estar ejerciendo, observamos todos estos debates sobre las nuevas vías de trabajo para los arquitectos con un cierto asombro: la arquitectura y el urbanismo, y profesionales que ejerzan de manera responsable y con conocimiento siguen siendo totalmente necesarios. Otra cosa es que para ser arquitecto se considere obligado visar un determinado número de proyectos al año. Conocemos a muchos compañeros de la escuela que apenas han tenido la oportunidad de construir y que sin embargo son mucho más arquitectos que otros que han visado cientos o miles de viviendas, o equipamientos públicos, sin ningún escrúpulo o sin ninguna reflexión sobre su actividad.
En ese sentido, nos parece que el debate puede llegar a ser un poco artificial, y que aunque pueda resultar entretenido parase a encontrar una nueva denominación para las nuevas maneras de ejercer, en el fondo, lo que se está haciendo es recuperar el verdadero sentido de la profesión de arquitecto, preparándose para realizar su labor en un contexto y para una sociedad que no es la misma de hace 30 años, pero que seguirá necesitando viviendas en las que vivir y ciudades en las que convivir.
Otra aspecto diferente es la falta de trabajo como arquitecto, y de trabajo digno, en el momento actual, y la posibilidad de reorientarse profesionalmente, algo que, por otro lado, ha sido muy habitual de siempre entre arquitectos, y no sólo ahora como consecuencia de la crisis.
Desde nuestra propia experiencia nos parece una buena posibilidad, con la salvedad de que la vemos más como el resultado de la vocación personal de cada uno, o de la necesidad de encontrar una estabilidad económica y vital, que como la consecuencia de la frase: “los arquitectos pueden dedicarse a muchas cosas”, tantas veces promovida desde la escuela y en muchos foros profesionales, que además de no ser cierta, resulta de una soberbia muy poco recomendable después de tanto exceso de la profesión en su conjunto.
Lo específico de la formación de arquitecto, y de algunos otros estudios, es el dominio de la herramienta del proyecto, que en el fondo no es más que entrenar y adquirir la capacidad de pensar globalmente. Ese conocimiento aprendido sin duda facilita una posible reorientación profesional, pero en ningún caso permite un traslado automático a un nuevo campo de actividad sin una fase de formación específica, ya sea formal o de carácter autodidacta.
¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?
Creemos que todas las personas deberían tener el derecho de intentar buscar su lugar en el mundo, y por eso sólo podemos respetar la decisión de los que desean encontrarlo en el extranjero. Cuando esa decisión es la consecuencia de una opción personal no nos parece ni bien ni mal, sino tan sólo una manera de ejercer la libertad que tenemos como individuos.
El problema es cuando esa decisión no es el resultado de una opción personal, sino la única vía de escape posible a una situación de precariedad y de incapacidad para realizarse como profesional y como persona. Cada vez que alguien se marcha por este motivo todos nos hacemos un poco más pobres, en el sentido más amplio de la palabra. Por eso, todo este proceso de emigración forzada lo único que nos genera es una sensación cruzada de pérdida, de derrota y de indignación.
Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro.Agradecer a Cibrán y Suso su aportación y predisposición con este pequeño espacio.
[:en]Some of Fabulatorio’s last works
Fabulatorio is a publishing project promoted by Cibrán Rico López and Suso Vázquez Gómez, architects of formation dedicated professionally to the graphical design and publishing design under the name of desescribir.
Which has been your formation and professional path before Fabulatorio?
For us it is difficult to separate the professional world of the personnel, we like to think about the formation as a fact that comes out the academic thing, about something more vital; of fact the more valuable thing that we take to ourselves of the years in the ETSA of To Corunna is the people that we have known, to have been.
That during the career, one of our friends needed a cartel for a contest of traditional music, it was the professional beginning of desescribir; from there, they are nine years of formation and of dedication to the trade of graphical and publishing designers.
Did you appear in some moment, present, past or future, to look for work abroad?
In moments of certain precariousness we met obliged to value it, but our desire is to be employed at Galicia. We feel the need and simultaneously the responsibility of developing our work in and from our culture. We are sure that the value of the global thing resides in the local thing, and want to establish a global communication conscious that the local thing is what differs and grants genuineness to him to this communication.
Looking at the past, we like to understand » our place » as continuity of the work, effort and aims of the professionals who developed the same trade in Galicia before that we; looking at the present, we feel part of a «ecosystem» where the work and good to play the role of professionals of all the disciplines always reverberates in ours improves; we all are employed at community, let’s be or not conscious of it.
What did you lead to starting this project?
As publishing house, first, the love for the books. We think that the books preserve the aptitude to report across his content and his form; that support the aptitude to turn into vital experience, of proposing other times and of making ourselves grow. Somehow we believe that the ideal one illustrated of the books continues being in force, that they represent one of the more accessible and effective forms of resistance opposite to the process of mercantilización of all the facets of the life that we are suffering as company. In the bottom, probably only it is a question of learning, to discovering and to being left to surprising.
When more we enjoy our work it is when we give form to contents in that we are interested, so, after years designing, we appear the possibility of starting a project as publishers, looking and proposing we themselves the topics. We wanted to enjoy and to take part of the whole process of production of a publication.
When more we enjoy our work it is when we give form to contents in that we are interested, so, after years designing, we appear the possibility of starting a project as publishers, looking and proposing we themselves the topics. We wanted to enjoy and to take part of the whole process of production of a publication.
Did you meet many difficulties in his putting in march?
Basically economic and also someone to administer the times and to make compatible it with our designers’ professional activity, which is the one that allows us to live. The rest of difficulties we think that they are the normal ones of any project that starts: to seek for answers to what it is not known and to learn of those that yes they know.
Anyhow, beyond the difficulties, which already we were possessing, we prefer centring ourselves and to give him more importance to the facilities: those that us there have contributed all the persons with whom we have collaborated to start the project, or simply, that of any person who has decided to acquire a book. We are very conscious that besides the possible particular interest in a publication, many people of whom he bought a copy did also for helping to that Fabulatorio could have a continuity. This perspective of proximity and of community makes us very happy. Definitively we have many more reasons for the gratefulnesses that for the lamentations.
Are you satisfied with the reached aims?
At the moment we think that still it is prompt to speak about reached aims. It is a question rather of being fulfilling stages or of of being having small satisfactions, as for example of doing that Fabulatorio is a reality with independence and on the basis of our intentions and convictions, of being able to put in touch with many people of that to learn, to verify that the work is perceived what exists behind every publication, to enjoy the process, or to exhaust the issue of the first two books in only one year.
Everything what is arising about the publishing house motivates and deceives us. In this sense, from the professional and emotional point of view, we feel satisfied.
If we analyze the economic sustainability of the project it is true that still fails us to give some steps to be able to reach her, but we have very clear that we are not interested in the short period and the immediate profitabilities. We believe that any initiative, and more if it fits a publishing house, needs a time to be consolidated.
Do you believe that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?
We believe that the architects are a professional indispensable group, but it is necessary to recover the confidence of the company taking again the function of public service. It turns out evident that the worries of a part of the profession moved away too much of the interests and needs that the citizenship was claiming.
From out, on not having been practising, we observe all these debates on the new routes of work for the architects with a certain amazement: the architecture and the urbanism, and professionals who practise in a responsible way and with knowledge they continue being totally necessary. Another thing is that to be an architect obliged visar is considered to be a certain number of projects a year. We know many companions of the school who scarcely have had the opportunity to construct and that nevertheless more architects are great that different that there is visa hundreds or thousands of housings, or public equipments, without any scruple or without any reflection on his activity.
In this sense, it seems to us that the debate can manage to be a bit artificial, and that though it could turn out to be entertaining was stopping to finding a new name for the new ways of practising, in the bottom, what is done is to recover the real sense of the architect’s profession, preparing itself to realize his labor in a context and for a company that is not the same of 30 years ago, but that will continue needing housings in which to live and cities in which to coexist.
Another different aspect is the lack of work as architect, and of worthy work, in the current moment, and the possibility of being reorientated professionally, something that, on the other hand, has been very habitual of always between architects, and not only now as consequence of the crisis.
From our own experience it looks like to us a good possibility, with the exception of which we see her more as the result of the personal vocation of each one, or of the need to find an economic and vital stability, that as the consequence of the phrase: «the architects can devote to many things», so often promoted from the school and in many professional forums, which beside not being true, it ensues from haughty very slightly advisable one after so much excess of the profession in his set.
The specific of the formation of architect, and of some other studies, is the domain of the tool of the project, which in the bottom is not any more that to train and to acquire the aptitude to think globally. This knowledge learned undoubtedly facilitates a possible professional reorientation, but in no case it allows an automatic movement a new field of activity without a phase of specific formation, already be formal or of character self-taught.
What do you think of those that they have been going to work abroad?
We believe that all the persons should have the right to try to look for his place in the world, and because of it only we can respect the decision of those who want to find it abroad. When this decision is the consequence of a personal option it does not seem to us not likely not badly, but only a way of exercising the freedom that we have as individuals.
The problem is when this decision is not the result of a personal option, but the only route of possible leak to a situation of precariousness and of disability to be realized as professional and as person. Whenever someone leaves for this motive we all make ourselves a bit poorer, in the most wide sense of the word. Because of it, quite this process of forced emigration the only thing that generates us is a crossed sensation of loss, of defeat and of indignation.
Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. Be grateful for his contribution and predisposition to Cibrán and Suso with this small space.
[:gl]Algunos de los ultimos trabajos de Fabulatorio
Fabulatorio é un proxecto editorial promovido por Cibrán Rico López e Suso Vázquez Gómez, arquitectos de formación dedicados profesionalmente ao deseño gráfico e editorial baixo o nome de desescribir.
¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa a Fabulatorio?
Para nós é difícil separar o mundo profesional do persoal, gústanos pensar na formación como un feito que transcende o académico, en algo máis vital; de feito o máis valioso que nos levamos dos anos na ETSA da Coruña é a xente que coñecemos, ternos encontrado.
Que durante a carreira, un dos nosos amigos necesitase un cartel para un certame de música tradicional, foi o comezo profesional de desescribir; a partir de aí, son nove anos de formación e de dedicación ao oficio de deseñadores gráficos e editoriais.
¿Formulástesvos nalgún momento, presente, pasado ou futuro, buscar traballo no estranxeiro?
En momentos de certa precariedade vímonos obrigados a valoralo, pero o noso desexo é traballar en Galicia. Sentimos a necesidade e á vez a responsabilidade de desenvolver o noso traballo en e dende a nosa cultura. Estamos convencidos de que o valor do global reside no local, e queremos establecer unha comunicación global conscientes de que o local é o que diferencia e lle outorga autenticidade a esa comunicación.
Mirando ao pasado, gústanos entender «o noso lugar» como continuidade do traballo, esforzo e obxectivos dos profesionais que desenvolveron o noso mesmo oficio en Galicia antes ca nós; mirando ao presente, sentímonos parte dun «ecosistema» onde o traballo e bo facer de profesionais de todas as disciplinas sempre repercute en mellorar o noso; todos traballamos en comunidade, sexamos ou non conscientes diso.
¿Que vos levou a poñer en marcha este proxecto?
Como editorial, en primeiro lugar, o amor polos libros. Pensamos que os libros conservan a capacidade de comunicar a través do seu contido e da súa forma; que manteñen a capacidade de converterse en experiencia vital, de propoñer outros tempos e de facernos crecer. Dalgún xeito cremos que o ideal ilustrado dos libros segue estando vixente, que representan unha das formas de resistencia máis accesibles e efectivas fronte ao proceso de mercantilización de todas as facetas da vida que estamos a padecer como sociedade. No fondo, quizais só se trata de aprender, de descubrir e de deixarse sorprender.
Cando máis gozamos o noso traballo é cando damos forma a contidos que nos interesan, así que, despois de anos deseñando, formulámonos a posibilidade de arrancar un proxecto como editores, buscando e propoñendo nós mesmos os temas. Queriamos gozar e participar de todo o proceso de elaboración dunha publicación.
Por outra parte, coñecemos moitos profesionais próximos aos que admiramos e que non teñen, máis alá de internet, un lugar dende o que comunicar e visibilizar o seu traballo. Apetecíanos moito poder colaborar con eles e poder compartir o proxecto de construír un libro. Unha das mellores sorpresas que tivemos grazas a Fabulatorio é que ese grupo de persoas coas que nos gustaría colaborar cada vez é máis grande.
¿Encontrástesvos con moitas dificultades na súa posta en marcha?
Basicamente económicas e tamén algunha para administrar os tempos e compatibilizalo coa nosa actividade profesional de deseñadores, que é a que nos permite vivir. O resto de dificultades consideramos que son as normais de calquera proxecto que arranca: buscar respostas ao que non sabe e aprender dos que si saben.
De todos os xeitos, máis alá das dificultades, coas que xa contabamos, preferimos centrarnos e darlle máis importancia ás facilidades: as que nos achegaron todas as persoas coas que colaboramos para poñer en marcha o proxecto, ou simplemente, a de calquera persoa que decidise adquirir un libro. Somos moi conscientes que ademais do posible interese particular nunha publicación, moita xente da que comprou un exemplar o fixo tamén por axudar a que Fabulatorio poida ter unha continuidade. Esa perspectiva de proximidade e de comunidade fainos moi felices. En definitiva temos moitas máis razóns para os agradecementos que para as lamentacións.
¿Estades contentos cos obxectivos alcanzados?
De momento consideramos que aínda é pronto para falar de obxectivos alcanzados. Trátase máis ben de ir cumprindo etapas ou de ir tendo pequenas satisfaccións, como por exemplo facer que Fabulatorio sexa unha realidade con independencia e sobre a base das nosas intencións e conviccións, poder poñerse en contacto con moita xente da que aprender, comprobar que se percibe o traballo o que hai detrás de cada publicación, gozar co proceso, ou esgotar a tirada dos dous primeiros libros en apenas un ano.
Todo o que está a xurdir arredor da editorial nos motiva e ilusiona. Nese sentido, dende o punto de vista profesional e emocional, sentímonos satisfeitos.
Se analizamos a sostibilidade económica do proxecto é certa que aínda nos falta dar algúns pasos para poder alcanzala, pero temos moi claro que non nos interesan os prazos curtos e as rendibilidades inmediatas. Cremos que calquera iniciativa, e máis se cabe unha editorial, necesita un tempo para consolidarse.
¿Credes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?
Cremos que os arquitectos son un colectivo profesional imprescindible, pero é necesario recuperar a confianza da sociedade retomando a función de servizo público. Resulta evidente que as preocupacións dunha parte da profesión se afastaron demasiado dos intereses e necesidades que reclamaba a cidadanía.
Dende fóra, ao non estar a exercer, observamos todos estes debates sobre as novas vías de traballo para os arquitectos con certo asombro: a arquitectura e o urbanismo, e profesionais que exerzan de xeito responsable e con coñecemento seguen sendo totalmente necesarios. Outra cousa é que para ser arquitecto se considere obrigado visar un determinado número de proxectos ao ano. Coñecemos moitos compañeiros da escola que apenas tiveron a oportunidade de construír e que non obstante son moito máis arquitectos que outros que visaron centos ou miles de vivendas, ou equipamentos públicos, sen ningún escrúpulo ou sen ningunha reflexión sobre a súa actividade.
Nese sentido, parécenos que o debate pode chegar a ser un pouco artificial, e que aínda que poida resultar entretido parase a encontrar unha nova denominación para as novas maneiras de exercer, no fondo, o que se está a facer é recuperar o verdadeiro sentido da profesión de arquitecto, preparándose para realizar o seu labor nun contexto e para unha sociedade que non é a mesma de hai 30 anos, pero que seguirá necesitando vivendas nas que vivir e cidades nas que convivir.
Outra aspecto diferente é a falta de traballo como arquitecto, e de traballo digno, no momento actual, e a posibilidade de reorientarse profesionalmente, algo que, por outro lado, foi moi habitual de sempre entre arquitectos, e non só agora como consecuencia da crise.
Dende a nosa propia experiencia parécenos unha boa posibilidade, coa salvidade de que a vemos máis como o resultado da vocación persoal de cada un, ou da necesidade de encontrar unha estabilidade económica e vital, que como a consecuencia da frase: «os arquitectos poden dedicarse a moitas cousas», tantas veces promovida dende a escola e en moitos foros profesionais, que ademais de non ser certo, resulta dunha soberbia moi pouco recomendable despois de tanto exceso da profesión no seu conxunto.
O específico da formación de arquitecto, e dalgúns outros estudos, é o dominio da ferramenta do proxecto, que no fondo non é máis que adestrar e adquirir a capacidade de pensar globalmente. Ese coñecemento aprendido sen dúbida facilita unha posible reorientación profesional, pero en ningún caso permite un traslado automático a un novo campo de actividade sen unha fase de formación específica, xa sexa formal ou de carácter autodidacta.
¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?
Cremos que todas as persoas deberían ter o dereito de intentar buscar o seu lugar no mundo, e por iso só podemos respectar a decisión dos que desexan encontralo no estranxeiro. Cando esa decisión é a consecuencia dunha opción persoal non nos parece nin ben nin mal, senón tan só un xeito de exercer a liberdade que temos como individuos.
O problema é cando esa decisión non é o resultado dunha opción persoal, senón a única vía de escape posible a unha situación de precariedade e de incapacidade para realizarse como profesional e como persoa. Cada vez que alguén marcha por este motivo todos nos facemos un pouco máis pobres, no sentido máis amplo da palabra. Por iso, todo este proceso de emigración forzada o único que nos xera é unha sensación cruzada de perda, de derrota e de indignación.
Nos gustaría presentaros el nuevo número de la revista: engawa #12. Para este número hemos contado con la generosa colaboración del director de cine Sergi Pérez. Esperamos que sea de vuestro interés.
Imagen propuesta por Sergi Pérez
Mí Símbolo · Sergi Pérez
Mies van der Johnson · Rubén Alcolea y Jorge Tárrago
Superposiciones · Rubén Páez
Recipientes y Escaleras · Ricardo Flores y Eva Prats
“Corazones” urbanos, relaciones · Montse Solano
Trenzar · Javier de las Heras Solé
La medianera en vilo · Félix de la Fuente
Ceci n’est pas l’amour · François Guynot de Boismenu
Polvo · Pablo Twose
Down with dualism · Matei Denes
Lo_informe · Víctor Manuel Cano Ciborro
Primaberta · Jaime Gastalver
Gustaríaosn presentarvos o novo número daa revista: engawa #12. Para este número contamos coa xenerosa colaboración do director de cine Sergi Pérez. Esperamos que sexa do voso interese.
Imaxe proposta por Sergi Pérez
O meu Símbolo · Sergi Pérez
Mies van der Johnson · Rubén Alcolea e Jorge Tárrago
Superposicións · Rubén Páez
Recipientes e Escadas · Ricardo Flores e Eva Prats
“Corazóns” urbáns, relacións · Montse Solano
Trenzar · Javier das Heras Solé
A medianeira en vilo · Félix de la Fuente
Ceci n’est pas l’amour · François Guynot de Boismenu
We you would like to present the new number of the magazine: engawa #12. For this number we have possessed the generous collaboration of the director of cinema Sergi Perez. We hope that it is of your interest.
Image proposed by Sergi Pérez
Mí Símbolo · Sergi Pérez
Mies van der Johnson · Rubén Alcolea y Jorge Tárrago
Overlappings · Rubén Páez
Containers and Stairs · Ricardo Flores y Eva Prats
Urban “hearts”, relations · Montse Solano
Plaitting · Javier de las Heras Solé
The dividing one on tenterhooks · Félix de la Fuente
Ceci n’est pas l’amour · François Guynot de Boismenu
La parcela se sitúa próxima al núcleo rural de Goda, en una zona denominada A Perdigoteira. Presenta grandes losas en la parte central, además de numerosos árboles.
Los obstáculos del terreno se integran dentro del proyecto, determinando la disposición de los diferentes volúmenes en los que se organiza el programa de la vivienda.
Estos volúmenes se vertebran en torno a un amplio corredor, que adquiere el carácter de estancia.
El entablado de madera sobre rastreles permite un acabado que se integra en el lugar.
Obra: Casa en A Perdigoteira
Localización: Goda, Ribeira, Galicia, España
Arquitectos redactores: Alfonso Salgado e Francisco Liñares
Arquitecta colaboradora: Carla Agra
Dirección da obra: Alfonso Salgado, Francisco Liñares e Carla Agra
Estructuras: Manuel Liñares
Instalaciones: Manuel Liñares e Miguel Raposo
Dibujo: Carla Agra
Promotores: Ana Torres Losada y Carlos Ayaso Sainz
Fotografías: Salgado e Liñares
Empresa constructora: Construcciones Tucho Sieira Rivera S.L.U.
P.E.M. 113.670,53€
Superficie útil: 243,07 m2
Superficie constructiva: 267,59 m2
Fecha de visado del P. Básico: 07 de mayo de 2008
Fecha de visado del P. de Ejecución: 20 de agosto de 2008
Fecha de fin de obra: Octubre 2009 + salgadoeliñares.com
The plot places near the rural core of Goda, in a zone named A Perdigoteira. He presents big slabs in the central part, besides numerous trees.
The obstacles of the area join inside the project, determining the disposition of the different volumes in which one organizes the program of the housing.
These volumes vertebran concerning a wide corridor, which acquires the character of stay.
The paneling of wood on rastreles allows the finished one that joins the place.
Work: House in A Perdigoteira
Location: Goda, Ribeira, Galicia, Spain
Architects editors: Alfonso Salgado and Francisco Liñares
Architect collaborator: Carla Agra
Work direction : Alfonso Salgado, Francisco Liñares and Carla Agra
Structures: Manuel Liñares
Facilities: Manuel Liñares and Miguel Raposo
Draw: Carla Agra
Promoters: Ana Torres Losada and Carlos Ayaso Sainz
Photographies: Salgado and Liñares
Company constructor: Construcciones Tucho Sieira Rivera S.L.U.
P.E.M. 113.670,53€
Useful surface: 243,07 m2
Constructive surface: 267,59 m2
Date of visa of P. Basic: 07 May 2008
Date of visa of P. of Execution: on August 20, 2008 + salgadoeliñares.com
A parcela sitúase próxima ó núcleo rural de Goda, nunha zona denominada A Perdigoteira. Presenta grandes laxes na parte central, ademáis de numerosas árbores.
Os obstáculos do terreo intégranse dentro do proxecto, determinando a disposición dos diferentes volumes nos que se organiza o programa da vivenda.
Estes volumes vertébranse en torno a un amplio corredor, que adquire o carácter de estancia.
O entaboado de madeira sobre rastreis permite un acabado que se integra no lugar.
Obra: Casa en A Perdigoteira
Localización: Goda, Ribeira, Galicia, España
Arquitectos redactores: Alfonso Salgado e Francisco Liñares
Arquitecta colaboradora: Carla Agra
Dirección da obra: Alfonso Salgado, Francisco Liñares e Carla Agra
Estructuras: Manuel Liñares
Instalacións: Manuel Liñares e Miguel Raposo
Debuxo: Carla Agra
Promotores: Ana Torres Losada e Carlos Ayaso Sainz
Fotografías: Salgado e Liñares
Empresa constructora: Construcciones Tucho Sieira Rivera S.L.U. P.E.M. 113.670,53€
Superficie útil: 243,07 m2
P.E.M. 113.670,53€
Superficie constructiva: 267,59 m2
Data de visado do P. Básico: 07 de maio de 2008
Data de visado do P. de Execución: 20 de agosto de 2008
La actividad de los hermanos José y Nuno Mateus ha marcado la arquitectura portuguesa, su obra es la expresión de una técnica de integración y un lugar más que la resolución de un programa. EL CCB muestra el archivo de ARX con una ingente cantidad de información para conocer el enorme trabajo que esconden sus proyectos. ARX arquivo/archive es una exposición centrada en la creación de un archivo. Proporciona la experiencia de habitar este archivo, con sus sorprendentes formas de referenciación y clasificación del proceso. arquitectónico.
CCB. Lisboa. Hasta el 15 de agosto de 2013
+ info
A actividade dos irmáns José e Nuno Mateus marcou a arquitectura portuguesa, a súa obra é a expresión dunha técnica de integración e un lugar máis que a resolución dun programa. O CCB mostra o arquivo de ARX cunha ingente cantidade de información para coñecer o enorme traballo que esconden os seus proxectos. ARX arquivo/arquive é unha exposición centrada na creación dun arquivo. Proporciona a experiencia de habitar este arquivo, coas súas sorprendentes formas de referenciación e clasificación do proceso. arquitectónico.
CCB. Lisboa. Ata o 15 de agosto de 2013
+ info
The activity of the brothers Jose and Nuno Mateus has marked the Portuguese architecture, his work is the expression of a technology of integration and a place more than the resolution of a program. THE CCB shows ARX’s file with an enormous quantity of information to know the enormous work that his projects hide. ARX arquivo/archive is an exhibition centred on the creation of a file. It provides the experience of living this file, with his surprising forms of referenciación and classification of the process. Architectural.
Nos complace remitirte la llamada a comunicaciones del VIII Congreso DOCOMOMO Ibérico que tendrá lugar en Málaga del 27 al 29 de noviembre de 2013. En este congreso, organizado conjuntamente con la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universidad de Málaga y el Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico de la Consejería de Cultura y Deporte de la Junta de Andalucía, se reflexionará sobre La arquitectura del movimiento moderno y la educación.
La fecha límite de recepción de propuestas de comunicaciones es el 30 de septiembre de 2013.
Comprácenos remitirche a chamada a comunicacións do VIII Congreso DOCOMOMO Ibérico que terá lugar en Málaga do 27 ao 29 de novembro de 2013. Neste congreso, organizado conjuntamente coa Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universidade de Málaga e o Instituto Andaluz do Patrimonio Histórico da Consellería de Cultura e Deporte da Xunta de Andalucía, reflexionarase sobre A arquitectura do movemento moderno e a educación.
A data límite de recepción de propostas de comunicacións é o 30 de setembro de 2013.
It us takes pleasure to send the call to communications of the VIII Iberian DOCOMOMO Congress that will take place in Malaga from November 27 to November 29, 2013. In this congress organized together with the Technical Top School of Architecture of the University of Malaga and the Andalusian Institute of the Historical Heritage of the Council of Culture and Sport of the Meeting of Andalusia, one will think about The architecture of the modern movement and the education.
The deadline of receipt of offers of communications is a September 30, 2013.
En un ejemplar de 1949 de la revista Journal of the British Kinematograph Society he encontrado el anuncio de Kodak que adjunto aquí al lado. Su texto es curioso y dice lo siguiente:
«Del plano a la maqueta, de la maqueta a la estructura a tamaño real, así crece este «castillo de ensueño», producto de la habilidad del ambientador.
Como arquitecto de castillos y casas de campo para la industria cinematográfica, él aumenta el efecto dramático con su trabajo creativo con materiales y texturas. Sus decorados ayudan a establecer y mantener el tono de la historia… dando a cámara y actores la libertad necesaria para hacer completa justicia a la escena.
Para ello debe ser más que maestro arquitecto, debe tener conocimiento real del elemento fotográfico en el que sus decorados «vivirán».
Y desde su estrecha asociación con el arte de la cámara, conoce cuanta libertad creativa depende de las propias películas. Películas con la versatilidad por la que la familia del cine de «Kodak» ha sido famosa durante mucho tiempo.»
Lo primero que resulta curioso es que se refiera al profesional que en España se ha denominado ambientador (set designer) en vez de al director artístico o al diseñador de producción, pero viendo cómo está escrito el texto publicitario, es de suponer que el autor era director artístico o tenía conocimientos de escenografía cinematográfica, sobre todo, por la apreciación del trabajo de estos profesionales y la importante aportación que hacen al resultado final de las películas, sin olvidar el conocimiento que han de tener de la fotografía, una diferencia importante con respecto a los arquitectos.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, agosto 2013
Kodak announce
In a copy of 1949 of the Journal of the British Kinematograph Society magazine I have found the advertisement of Kodak that I attach here to the side. His text is curious and says the following thing:
«From the plane to the model, from the model to the structure to royal, like that size there grows this «castle of dream», product of the skill of the air-freshener.
As architect of castles and country houses for the cinematographic industry, he increases the dramatic effect with his creative work with materials and textures. His sets help to establish and support the tone of the history … giving the necessary freedom to chamber and actors to do complete justice to the scene.
For it it must be more than main architect, must have royal knowledge of the photographic element in which his sets «will live».
And from his narrow association with the art of the chamber, it knows all the creative freedom depends on the own movies. Movies with the versatility for which the family of the cinema of «Kodak» has been famous for a long time.«
The first thing that turns out to be curious is that it refers to the professional who in Spain has named an air-freshener (set designer) instead of the art director or the designer of production, but seeing how the advertising text is written, it is of supposing that the author was an art director or took knowledge of cinematographic scenery, especially, as the appraisal of the work of these professionals and the important contribution that they do to the final result of the movies, without forgetting the knowledge that they have to have of the photography, an important difference with regard to the architects.
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, august 2013
Anuncio Kodak
Nun exemplar de 1949 da revista Journal of the British Kinematograph Society encontrei o anuncio de Kodak que achego aquí ao lado. O seu texto é curioso e di o seguinte:
«Do plano á maqueta, da maqueta á estrutura a tamaño real, así crece este «castelo marabilloso», produto da habilidade do ambientador.
Como arquitecto de castelos e casas de campo para a industria cinematográfica, el aumenta o efecto dramático co seu traballo creativo con materiais e texturas. Os seus decorados axudan a establecer e manter o ton da historia… dando a cámara e actores a liberdade necesaria para facer completa xustiza á escena.
Para iso debe ser máis que mestre arquitecto, debe ter coñecemento real do elemento fotográfico no que os seus decorados «vivirán».
E dende a súa estreita asociación coa arte da cámara, coñece canta liberdade creativa depende das propias películas. Películas coa versatilidade pola que a familia do cine de «Kodak» foi famosa durante moito tempo.»
O primeiro que resulta curioso é que se refira ao profesional que en España se denominou ambientador (set designer) en vez de ao director artístico ou ao deseñador de produción, pero vendo como está escrito o texto publicitario, é de supoñer que o autor era director artístico ou tiña coñecementos de escenografía cinematográfica, sobre todo, pola apreciación do traballo destes profesionais e a importante achega que fan ao resultado final das películas, sen esquecer o coñecemento que han de ter da fotografía, unha diferenza importante con respecto aos arquitectos.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
We use cookies on our website to give you the most relevant experience by remembering your preferences and repeat visits. By clicking “Accept”, you consent to the use of ALL the cookies.
Necessary cookies are absolutely essential for the website to function properly. This category only includes cookies that ensures basic functionalities and security features of the website. These cookies do not store any personal information.
Any cookies that may not be particularly necessary for the website to function and is used specifically to collect user personal data via analytics, ads, other embedded contents are termed as non-necessary cookies. It is mandatory to procure user consent prior to running these cookies on your website.
Functional cookies help to perform certain functionalities like sharing the content of the website on social media platforms, collect feedbacks, and other third-party features.
Cookie
Duración
Descripción
mailmunch_second_pageview
never
Mailmunch sets this cookie to manage subscription service to mailing lists.
_mailmunch_visitor_id
never
Mailmunch sets this cookie to create a unique visitor ID for the Mailmunch mailing list software.
Performance cookies are used to understand and analyze the key performance indexes of the website which helps in delivering a better user experience for the visitors.
Analytical cookies are used to understand how visitors interact with the website. These cookies help provide information on metrics the number of visitors, bounce rate, traffic source, etc.
Cookie
Duración
Descripción
CONSENT
2 years
YouTube sets this cookie via embedded youtube-videos and registers anonymous statistical data.
_ga
2 years
The _ga cookie, installed by Google Analytics, calculates visitor, session and campaign data and also keeps track of site usage for the site's analytics report. The cookie stores information anonymously and assigns a randomly generated number to recognize unique visitors.
_gat_gtag_UA_11257418_2
1 minute
Set by Google to distinguish users.
_gid
1 day
Installed by Google Analytics, _gid cookie stores information on how visitors use a website, while also creating an analytics report of the website's performance. Some of the data that are collected include the number of visitors, their source, and the pages they visit anonymously.
Advertisement cookies are used to provide visitors with relevant ads and marketing campaigns. These cookies track visitors across websites and collect information to provide customized ads.
Cookie
Duración
Descripción
NID
6 months
NID cookie, set by Google, is used for advertising purposes; to limit the number of times the user sees an ad, to mute unwanted ads, and to measure the effectiveness of ads.
VISITOR_INFO1_LIVE
5 months 27 days
A cookie set by YouTube to measure bandwidth that determines whether the user gets the new or old player interface.
YSC
session
YSC cookie is set by Youtube and is used to track the views of embedded videos on Youtube pages.
yt-remote-connected-devices
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.
yt-remote-device-id
never
YouTube sets this cookie to store the video preferences of the user using embedded YouTube video.