Inicio Blog Página 126

Metagénesix [San Sadurniño]Metagénesix [San Sadurniño]Metagénesix [San Sadurniño]

0

Desde el 1 de Octubre y hasta el dia 31, la exposición Metagénesix viaja a la Casa de la Cultura de San Sadurniño. Como en anteriores itinerancias, mostrará una selección de la Nueva Arquitectura de Galicia, una arquitectura creada por la generación de arquitectos nacidos en la década de los años 70 (la generación x).

Casa de la Cultura
Av. Marqués de Figueroa 13
Concello de San Sadurniño
Prov. de A Coruña

Horarios de visita:
De Lunes a Viernes
De 11:30-14:00h y 15:30 a 20:30h
Entrada gratuita

+ metagenesix.blogspot.com
+ sansadurnino.es

A partires do 1 de Outubro e ata o dia 31, a exposición Metagénesix viaxa á Casa da Cultura de San Sadurniño. Coma en anteriores itinerancias, amosará unha selección da Nova Arquitectura de Galicia, unha arquitectura creada pola xeración de arquitectos nados na década do anos 70 (a xeración x).

Casa de la Cultura
Av. Marqués de Figueroa 13
Concello de San Sadurniño
Prov. de A Coruña

Horarios de visita:
De Luns a Venres
De 11:30-14:00h e 15:30 a 20:30h
Entrada de balde

+ metagenesix.blogspot.com
+ sansadurnino.es

From October 1 until the 31st, the exhibition Metagénesix travels to the San Sadurniño’s Culture Center. Since in previous itinerancias, there will show a selection of the New Architecture of Galicia, an architecture created by the generation of architects born in the decade of the 70s (the generation x).

Casa de la Cultura
Av. Marqués de Figueroa 13
Concello de San Sadurniño
Prov. de A Coruña

Schedules of visit:
From Monday to Friday
Of 11:30-14:00h and 15:30 to 20:30h
Admission free

+ metagenesix.blogspot.com
+ sansadurnino.es

Quaderns #264 AnuarioQuaderns #264 AnuarioQuaderns #264 Yearbook

0

Con este número recuperamos el antiguo formato anuario que, por un lado, permite recoger y ampliar de modo coherente la información aparecida en la sección Obsevatorio, habitual en Quaderns tanto en su formato papel como en el digital y, por otro, reafirmar la voluntad de establecer conexiones entre la historia de la propia revista y su relectura contemporánea.

Con Quaderns #264, homenajeamos y recuperamos el espíritu de los anuarios publicados regularmente en la revista entre 1969 y 1979, con una selección de más de 50 obras, proyectos y mucho más.

+ info

Con este número recuperamos o antigo formato anuario que, por un lado, permite recoller e ampliar de modo coherente a información aparecida na sección Obsevatorio, habitual en Quaderns tanto no seu formato papel coma no dixital e, por outro, reafirmar a vontade de establecer conexións entre a historia da propia revista e a súa relectura contemporánea.

Con Quaderns #264, homenaxeamos e recuperamos o espírito dos anuarios publicados regularmente na revista entre 1969 e 1979, cunha selección de máis de 50 obras, proxectos e moito máis.

+ info

With this number we recover the former format yearbook that, on the one hand, allows to gather and to extend in a coherent way the information appeared in the section Obsevatorio, habitual in Quaderns so much in his format paper as in the foxglove and, for other one, to reaffirm the will to establish connections between the history of the own magazine and his contemporary rereading.

With Quaderns #264, we honour and recover the spirit of the yearbooks published regularly in the magazine between 1969 and 1979, with a selection of more than 50 works, projects and much more.

+ info

Quaderns #263: Preservando el vacioQuaderns #263: Preservando el vacioQuaderns #263: Preserving the emptiness

0

Tradicionalmente la preservación ha sido entendida como cristalización de lo existente. Preservamos. Pero ¿cómo preservar lo que siempre cambia, lo que sucede en el interior de lo construido, el uso, es decir, la auténtica arquitectura?

ENSAYO VISUAL
Ricardo Leite

EDITORIAL
P07 Preservado al vacío

AGENDA
P09 ¿Merece la pena seguir gastando dinero para mantener la Plaza de los Països Catalans? — Josep Fuses i Comalada
P10 Casa Planells — Arturo Frediani

1 ENSAYO sobre 4 CASOS
P13 Preservación, ideología Y cultura. Pep Avilés
P17 Galeria Haunch of Venison. Haworth Tompkins
P23 Theaterraum Zuoz. Corinna Menn
P27 Centro de producción artística Cal Massó. Tapias + Salvadó
P33 La casa inacabada. Pau Faus y Claudio Astudillo

ARCHIVO 
Quaderns #25, 1956
Adolf Florensa i Ferrer “La restauración de edificios antiguos”, pp. 129-134
P38 Autenticidad e ilusión en la preservación del patrimonio. Joan Ganau Casas

SUPLEMENTO #1
P42 Suplemento al manifesto de preservación de OMA. Jorge Otero-Pailos

4 ENSAYOS sobre 1 CASO

Monjuïc. Fotografías de Adrià Cañameras

P55 Montjuïc: escenario de la memoria. Manel Guàrdia i Josep Maria Garcia-Fuentes
P59 Tres réplicas del pabellón alemán. Urtzi Grau
P65 Dos paseos por el Poble Espanyol. Stella Rahola
P69 El aliento vital de la sustancia gris. Stéphane Degoutin

OBSERVATORIO

SUPLEMENTO #2: Entrevista
P81 Museo de la ruina. Isidoro Valcárcel Medina

INVITADO
P84 Envejecer sin dignidad : edificios, preservación y tiempo. Charles Holland

+ info

Tradicionalmente a preservación foi entendida como cristalización do existente. Preservamos. Pero ¿como preservar o que sempre cambia, o que sucede no interior do construído, o uso, é dicir, a auténtica arquitectura?

ENSAIO VISUAL

Ricardo Leite

EDITORIAL

P07 Preservado al vacío

AXENDA

P09 ¿Paga a pena seguir gastando diñeiro para manter a Praza dos Països Catalans? — Josep Fuses i Comalada

P10 Casa Planells — Arturo Frediani

1 ENSAIO sobre 4 CASOS

P13 Preservación, ideoloxía E cultura. Pep Avilés

P17 Galeria Haunch of Venison. Haworth Tompkins

P23 Theaterraum Zuoz. Corinna Menn

P27 Centro de producción artística Cal Massó. Tapias + Salvadó

P33 A casa inacabada. Pau Faus y Claudio Astudillo

ARQUIVO 
Quaderns #25, 1956

Adolf Florensa i Ferrer “A restauración de edificios antiguos”, pp. 129-134

P38 Autenticidade e ilusión na preservación do patrimonio. Joan Ganau Casas

SUPLEMENTO #1

P42 Suplemento o manifesto de preservación de OMA. Jorge Otero-Pailos

4 ENSAIOS sobre 1 CASO

Monjuïc. Fotografías de Adrià Cañameras

P55 Montjuïc: escenario da memoria. Manel Guàrdia i Josep Maria Garcia-Fuentes

P59 Tres réplicas do pavillón alemán. Urtzi Grau

P65 Dous paseos polo Poble Espanyol. Stella Rahola

P69 O alento vital da sustancia gris. Stéphane Degoutin

OBSERVATORIO

SUPLEMENTO #2: Entrevista

P81 Museo da ruina. Isidoro Valcárcel Medina

INVITADO

P84 Envellecer sen dignidade : edificios, preservación e tiempo. Charles Holland

+ info

Traditionally the preservation has been understood as crystallization of the existing thing. We preserve. But how to preserve what always changes, which happens inside the constructed, the use, that is to say, the authentic architecture?

VISUAL ESSAY

Ricardo Leite

PUBLISHER

P07 Preserving the emptiness

AGENDA

P09 Is worth it to follow spending money to keep the Square of the Països Catalans? — Josep Fuses i Comalada

P10 Planells House — Arturo Frediani

1 ESSAY on 4 CASES

P13 Preservation, ideology And culture. Pep Avilés

P17 Galeria Haunch of Venison. Haworth Tompkins

P23 Theaterraum Zuoz. Corinna Menn

P27 Centre of artistic production Cal Massó. Tapias + Salvadó

P33 The unfinished house. Pau Faus y Claudio Astudillo

ARCHIVE 
Quaderns #25, 1956

Adolf Florensa i Ferrer “The restoration of ancient buildingss”, pp. 129-134

P38 Authenticity and illusion in the preservation of the heritage. Joan Ganau Casas

SUPPLEMENT #1

P42 Supplement to the manifesto of preservation of OMA. Jorge Otero-Pailos

4 ESSAYS on 1 CASE

Monjuïc. Photographies of Adrià Cañameras

P55 Montjuïc: stage of the memory Manel Guàrdia i Josep Maria Garcia-Fuentes

P59 Three replies of the German pavilion. Urtzi Grau

P65 Two walks by the Poble Espanyol. Stella Rahola

P69 The vital breath of the grey substance. Stéphane Degoutin

OBSERVATORY

SUPPLEMENT #2: Interview

P81 Museum of the ruin. Isidoro Valcárcel Medina

INVITED

P84 Age without dignity : buildings, preservation and time. Charles Holland

+ info

Los orígenes de la arquitectura (I) | epR

La arquitectura es, por su propia naturaleza, una disciplina mediada.

Al contrario que un pintor o un poeta, el arquitecto ve cómo su idea toma forma a través de numerosos intermediarios. Es parte de esa gruesa piel disciplinar que hace de la arquitectura un lento paquidermo ante la eclosión de nuevas vanguardias, pero que al mismo tiempo la protege de la vacuidad absoluta, de la nada y el solipsismo.

Sin embargo, existen otros agentes impostados que están presentes en el proceso de materialización de una obra de arquitectura. Cada vez son más.

No sabemos desde cuándo.

Los orígenes de la arquitectura (I) | epR
Los orígenes de la arquitectura (I) | epR

El primo Ramón
Esmirna, otoño de 2013

Los orígenes de la arquitectura (II) | epR

Vertixe Sonora Ensemble y trasPediante DANZAVertixe Sonora Ensemble e trasPediante DANZAVertixe Sonora Ensemble and trasPediante DANZA

El próximo 2 de Octubre a las 20,30 horas, iniciamos la temporada del Espacio SIRVENT, con el Concierto Inaugural del Festival vertixeVIGO’13. Que interpretarán, Vertixe Sonora Ensemble y trasPediante DANZA. Os esperamos en esta nueva singladura.

Al final, como ya es costumbre, disfrutaremos de un aperitivo en el Ambigú SIRVENT.

El festival vertixeVIGO ‘13, una iniciativa de Vertixe Sonora Ensemble y el Instituto Galego de Sonoloxía en colaboración con musicadhoy, nos acerca la obra de la compositora rusa Marina Poleukhina de la que podremos escuchar and add to the neon elk a pinch of tarragon (y añade al neón alce una pizca de estragón) para flauta de pico, guitarra, bailarina y luz de neón, una propuesta que, aúna luz, danza y sonido y será interpretada por Vertixe Sonora Ensemble y trasPediante DANZA. La actuación se verá precedida por la intervención del director artístico de vertixeVIGO ´13, el también compositor Ramón Souto que realizará una breve presentación de esta edición.

Desde un universo sonoro muy cercano a la improvisación libre y el surrealismo —no en vano la compositora fundó en el 2011 el ensemble [t] to Kirill Shirokov , colectivo que integra a poetas, compositores e improvisadores de la escena vanguardista en la capital rusa— la obra construye una poética sumamente original y de gran poder evocador. A partir de elementos mínimos amplificados a través de pequeños altavoces portátiles, dos intérpretes combinan los sonidos que producen la voz, una flauta de pico, una guitarra acústica, un triángulo y juguetes infantiles como los nano hex bugs, especie de insectos robóticos o incluso molinetes mecánicos, para organizar un discurso musical cargado de referencias simbólicas y plagado de sutilezas. La bailarina Begoña Cuquejo de trasPediante DANZA completa esta propuesta proponiéndonos una sutil coreografía activada por esa luz de neón alce a la que alude el título de la pieza.

Espacio SIRVENT, inicia su programación en el 2013 sumándose a una iniciativa que albergará conciertos por toda la ciudad y que también incluye la posibilidad de bucear en los contextos que fundamentan la creación musical contemporánea a través de la participación en las múltiples actividades de formación y dinamización diseñadas.

Colegios de primaria, colectivos artísticos, la Universidad, el MARCO, escuelas de música, galerías de arte, librerías y el propio Espacio SIRVENT comparten en vertixeVIGO un esfuerzo por crear un organismo cultural activo que proyecta la diversidad de propuestas que en el ámbito de la música contemporánea podemos encontrar hoy en día, sirve de plataforma para las nuevas formas de expresión de la música de nuestro tiempo y da a conocer a algunos de los más importantes creadores de la actualidad.

Promovido por el Concello de Vigo y organizado y producido por musicadhoy, vertixeVigo ´13 teje una red de colaboraciones internacionales que convierten la ciudad en un escenario musical global, en una caja acústica en permanente resonancia en la que se sucederán los conciertos, los cursos de acercamiento a la música contemporánea, los talleres de música electrónica e improvisación sonora para transformarla en los meses de octubre y noviembre en una de las capitales de la vanguardia musical europea.

Creado en el 2010, el Instituto Galego de Sonoloxía se presenta como una plataforma para la experimentación sonora con vocación de desarrollar proyectos interdisciplinares y promocionar colaboraciones internacionales que aúnen arte y nuevos medios y que participen activamente en un desarrollo racional y significativo de la tecnología del futuro. Por su parte Vertixe Sonora Ensemble, se ha convertido en muy pocos años en uno de los grandes referentes de la música de vanguardia de nuestro país, uno de los colectivos más destacados en su decidida apuesta por la música contemporánea y por el diálogo y la confluencia entre la música y las artes.

Así, con música y danza, daremos inicio, un año más, a una temporada cuya programación —estamos seguros— os deparará muy gratas sorpresas.

+ info

O próximo 2 de Outubro ás 20,30 horas, iniciamos a tempada do Espazo SIRVENT, co Concerto Inaugural do Festival vertixeVIGO’13. Que interpretarán, Vertixe Sonora Ensemble e trasPediante DANZA. Esperámosvos nesta nova singradura.

Ao final, como xa é costume, gozaremos dun aperitivo no Ambigú SIRVENT.

O festival vertixeVIGO ‘13, unha iniciativa de Vertixe Sonora Ensemble e o Instituto Galego de Sonoloxía en colaboración con musicadhoy, achéganos a obra da compositora rusa Mariña Poleukhina da que poderemos escoitar and add to the neon elk a pinch of tarragon (e engade ao neón alce unha pizca de estragón) para flauta de pico, guitarra, bailarina e luz de neón, unha proposta que, aúna luz, danza e son e será interpretada por Vertixe Sonora Ensemble e trasPediante DANZA. A actuación verase precedida pola intervención do director artístico de vertixeVIGO ´13, o tamén compositor Ramón Souto que realizará unha breve presentación desta edición.

Desde un universo sonoro moi próximo á improvisación libre e o surrealismo —non en balde a compositora fundou no 2011 o ensemble [t] to Kirill Shirokov, colectivo que integra a poetas, compositores e improvisadores da escena vanguardista na capital rusa— a obra constrúe unha poética sumamente orixinal e de gran poder evocador. A partir de elementos mínimos amplificados a través de pequenos altofalantes portátiles, dous intérpretes combinan os sons que producen a voz, unha flauta de pico, unha guitarra acústica, un triángulo e juguetes infantís como os nano hex bugs, especie de insectos robóticos ou ata molinetes mecánicos, para organizar un discurso musical cargado de referencias simbólicas e plagado de sutilezas. A bailarina Begoña Cuquejo de trasPediante DANZA completa esta proposta propoñéndonos unha sutil coreografía activada por esa luz de neón alce á que alude o título da peza.

Espazo SIRVENT, inicia o seu programación no 2013 sumándose a unha iniciativa que albergará concertos por toda a cidade e que tamén inclúe a posibilidade de bucear nos contextos que fundamentan a creación musical contemporánea a través da participación nas múltiples actividades de formación e dinamización deseñadas.

Colexios de primaria, colectivos artísticos, a Universidade, o MARCO, escolas de música, galerías de arte, librerías e o propio Espazo SIRVENT comparten en vertixeVIGO un esforzo por crear un organismo cultural activo que proxecta a diversidad de propostas que no ámbito da música contemporánea podemos atopar hoxe en día, serve de plataforma para as novas formas de expresión da música do noso tempo e dá a coñecer a algúns dos máis importantes creadores da actualidade.

Promovido polo Concello de Vigo e organizado e producido por musicadhoy, vertixeVigo ´13 tece unha rede de colaboracións internacionais que converten a cidade nun escenario musical global, nunha caixa acústica en permanente resonancia na que se sucederán os concertos, os cursos de achegamento á música contemporánea, os talleres de música electrónica e improvisación sonora para transformala nos meses de outubro e novembro nunha das capitais da vanguardia musical europea.

Creado no 2010, o Instituto Galego de Sonoloxía preséntase como unha plataforma para a experimentación sonora con vocación de desenvolver proxectos interdisciplinares e promocionar colaboracións internacionais que aúnen arte e novos medios e que participen activamente nun desenvolvemento racional e significativo da tecnoloxía do futuro. Pola súa banda Vertixe Sonora Ensemble, converteuse en moi poucos anos nun dos grandes referentes da música de vanguardia do noso país, un dos colectivos máis destacados na súa decidida aposta pola música contemporánea e polo diálogo e a confluencia entre a música e as artes.

Así, con música e danza, daremos inicio, un ano máis, a unha tempada cuxa programación —estamos seguros— vos deparará moi gratas sorpresas.

+ info

Next October 2 at 20:30, we initiate the season of the Espacio SIRVENT, with the Inaugural Concert of the vertixeVIGO ‘ 13 Festival. That they will interpret, Vertixe Sonora Ensamble and trasPediante DANZA. We wait for you in this new day_s run.

Ultimately, since already it is a custom, we will enjoy an appetizer in the Ambigú SIRVENT.

The festival vertixeVIGO ‘13, an initiative of Vertixe Audible Ensemble and the Institute Galego of Sonoloxía in collaboration with musicadhoy, approaches us the work of the Marine Russian composer Poleukhina of which will be able to listen and add to the neon elk to pinch of tarragon (and adds to the neon heave a pinch of estragón) for recorder, guitar, dancer and light of neon, a proposal that, aúna light, dance and sound and will be interpreted by Vertixe Audible Ensemble and trasPediante DANCE. The performance will see  preceded by the intervention of the artistic director of vertixeVIGO ´13, the also composer Ramón Souto that will realise a brief presentation of this edition.

From an audible universe very near to the free improvisation and the surrealism —no in vain the composer founded in the 2011 the ensemble [t] to Kirill Shirokov , community that integrates to poets, composers and improvisadores of the scene vanguardista in the Russian capital— the work builds an extremely original poetics and of big can evocador. From minimum elements amplified through small portable speakers, two interpreters combine the sounds that produce the voice, a recorder, an acoustic guitar, a triangle and childish toys like the nano hex bugs, species of robotic insects or even molinetes mechanical, to organise a musical speech loaded of symbolic references and plagado of sutilezas. The dancer Begoña Cuquejo of trasPediante complete DANCE this proposal proposing us a subtle choreography activated by this light of neon heave to which alludes the title of the piece.

Space SIRVENT, initiates his programming in the 2013 adding to an initiative that will house concerts all over town and that also includes the possibility to dive in the contexts that base the contemporary musical creation through the participation in the multiple activities of training and dinamización designed.

Schools of primary, artistic communities, the University, the MARCO, schools of music, galleries of art, bookshops and the own Space SIRVENT share in vertixeVIGO an effort for creating an active cultural organism that projects the diversity of proposals that in the field of the contemporary music can find nowadays, serves of platform for the new forms of expression of the music of our time and gives to know to some of the most important creators of the actuality.

Promoted by the Concello de Vigo and organised and produced by musicadhoy, vertixeVigo ´13 knits a network of international collaborations that convert the city in a global musical stage, in an acoustic box in permanent resonance in which  sucederán the concerts, the courses of approach to the contemporary music, the workshops of electronic music and audible improvisation to transform it in the months of October and November in one of the capitals of the European musical avant-garde.

Created in the 2010, the Institute Galego of Sonoloxía presents  like a platform for the audible experimentation with vocation to develop projects interdisciplinares and promocionar international collaborations that aúnen art and new means and that participate actively in a rational and significant development of the technology of the future. By his part Vertixe Audible Ensemble, has turned into very few years in one of the big referents of the music of avant-garde of our country, one of the most stood out communities in his decided bet by the contemporary music and by the dialogue and the confluencia between the music and the arts.

Like this, with music and dance, will give start, a year more, to a season whose programming —are safe— will offer you very gratas surprises.

+ info

[:es]Sueños y polvo. Cuentos de tiempo sobre arte y arquitectura[:gl]Sonos e po. Contos de tempo sobre arte e arquitectura[:en]Dreams and powder. Stories of time on art and architecture[:]

0

[:es]

En busca del tiempo presente. Investigaciones arqueológicas en torno a la arquitectura

Alguna vez confesó Borges que escribía cuentos porque no conocía otro medio literario tan directo para narrar historias. Acaso por ello, Ángel Martínez García-Posada -profesor e investigador en la Escuela de Arquitectura de Sevilla- se vale del cuento para rememorar pensamientos y acciones de ciertos escritores, pintores, arquitectos y otros personajes de gran influencia del siglo XX; Robert Smithson, Gordon Matta-Clark o Joseph Beuys son, entre otros, algunos de estos “sospechosos habituales”, en palabras del autor.

El libro es una antología de relatos, una suerte de actualización de Las Mil y Una Noches en la que el lector se convierte en un atento rey Schariar que observa cómo se difuminan los límites del tiempo y los personajes se funden unos con otros, dejando un poso en el que el arte queda como el recuerdo de instantes memorables. Cercano a la épica subyacente en este género, trasluce el deseo de elevar a categoría artística todos aquellos acontecimientos dignos de ser transmitidos y evocados: el paseo entre las nubes de Philippe Petit, los jaques de Marcel Duchamp a su aprendiz John Cage, el viaje al Nuevo Mundo de un obelisco alejandrino… La lectura se convierte en una dérive, paseo de idas y venidas por el tiempo y el espacio, en el que se establecen relaciones múltiples e inesperadas entre las diferentes narraciones.

Sueños y polvo. Cuentos de tiempo sobre arte y arquitectura

[…]

Miguel Ángel Damián Sanz

Esta reseña ha sido la ganadora del I Concurso de reseñas de libros de teoría, crítica e historia de arquitectura convocado por la Asociación Témenos, con la colaboración del DCA de la ETSAM, la Editorial Reverté y la revista Arquitectura Viva.

Sueños y polvo. Cuentos de tiempo sobre arte y arquitectura
Ángel Mártinez García-Posada
Lampreave, 2009[:gl]

En busca do tempo presente. Investigacións arqueolóxicas en torno á arquitectura.

Algunha vez confesou Borges que escribía contos porque non coñecía outro medio literario tan directo para narrar historias. Acaso por iso, Anxo Martínez García-Posada -profesor e investigador na Escola de Arquitectura de Sevilla- válese do conto para rememorar pensamentos e accións de certos escritores, pintores, arquitectos e outros personaxes de grande influencia do século XX; Robert Smithson, Gordon Matta-Clark ou Joseph Beuys son, entre outros, algúns destes “sospeitosos habituais”, en palabras do autor. O libro é unha antoloxía de relatos, unha sorte de actualización de Las Mil e Unha Noites na que o lector se converte nun atento rei Schariar que observa como se esvaen os límites do tempo e os personaxes se fonden uns con outros, deixando un pouso no que a arte queda como o recordo de instantes memorables. Próximo á épica subxacente neste xénero, transloce o desexo de elevar a categoría artística todos aqueles acontecementos dignos de ser transmitidos e evocados: o paseo entre as nubes de Philippe Petit, os xaques de Marcel Duchamp ao seu aprendiz John Cage, a viaxe ao Novo Mundo dun obelisco alexandrino… A lectura convértese nunha dérive, paseo de idas e vindas polo tempo e o espazo, no que se establecen relacións múltiples e inesperadas entre as diferentes narracións.

Sonos e po. Contos de tempo sobre arte e arquitectura

[…]

Miguel Ángel Damián Sanz

Esta recensión foi a gañadora do I Concurso de recensións de libros de teoría, crítica e historia de arquitectura convocado pola Asociación temenos, coa colaboración do DCA da ETSAM, a Editorial Reverté e a revista Arquitectura Viva.

Sonos e po. Contos de tempo sobre arte e arquitectura

Ángel Mártinez García-Posada

Lampreave, 2009

+ artigo publicado en arquilecturas

[:en]

In search of the present time. Archaeological investigations concerning the architecture.

At some time confessed Borges who was writing stories because it did not know another literary so direct way to narrate histories. Perhaps for it, Ángel Martínez García -Posada- teacher and investigator in the School of Architecture of Seville – uses of the story to recall thoughts and actions of certain writers, painters, architects and other prominent figures of great influence of the 20th century; Robert Smithson, Gordon Matta-Clark or Joseph Beuys are, between others, some of these “habitual suspects”, in words of the author. The book is an anthology of statements, a luck of update of The Thousand and Una Noches in whom the reader turns into an attentive king Schariar who observes how the limits of the time fade away and the prominent figures fuse some with others, leaving a dreg in which the art stays as the recollection of memorable instants. Near to the underlying epic in this kind, it reveals the desire to raise to artistic category all those events worth being transmitted and evoked: the walk between Philippe Petit’s clouds, Marcel Duchamp’s checks to his apprentice John Cage, the trip to the New World of an Alexandrine obelisk… The reading turns into a dérive, walk of comings and goings along the time and the space, into that there are established multiple and unexpected relations between the different stories.

Dreams and powder. Stories of time on art and architecture

[…]

Miguel Ángel Damián Sanz

This review has been awarded first prize in the I Book Review Competition on architectural theory, criticism and history, organized by Asociación Témenos, with the collaboration of  ETSAM DCA, Editorial Reverté and Arquitectura Viva magazine.

Dreams and powder. Stories of time on art and architecture

Ángel Mártinez García-Posada

Lampreave, 2009

+ article is published in arquilecturas

[:]

Objet trouvé [01] : Arne Jacobsen y las columnas del Olimpeión de Atenas | Rodrigo Almonacid

Fragmento de apunte de viaje realizado por Arne Jacobsen en Atenas, 1962

Arne Jacobsen fue un gran dibujante y aún mejor acuarelista. Cuando disfrutaba de unas vacaciones siempre le acompañaban sus lápices y pinceles. Disfrutaba con esta afición, que cultivaba desde su infancia. Siempre confesó que no era más que eso, una mera afición, que no tenía ninguna pretensión artística con aquellos dibujos o acuarelas1. Tampoco reconoció que estuviesen relacionados con su trabajo profesional como arquitecto. Pero esa ósmosis, aunque fuese involuntaria, se daba a menudo. Y más, en una persona que vivía con su familia, trabajaba como arquitecto, pintaba al aire libre y cultivaba su jardín en un mismo espacio: un sencillo (y precioso) adosado al norte de Copenhague, con vistas al estrecho marino del Øresund.

En uno de sus últimos viajes al Mediterráneo, Jacobsen hizo su propio tour por Grecia. Además de los lugares sagrados de la cultura helena por todos conocidos, visitó las ruinas de lo que fue el colosal templo de Zeus Olímpico de Atenas. La imponente escala de las escasas columnas que aún están en pie es sobrecogedora, tanto o más que la de una de ellas que permanece derrumbada en el lugar. Sus tambores se alinean con el desorden propio de un colapso sobre un terreno natural. La expresividad del apunte (imagen del encabezamiento de este post2) muestra la emotividad de la visita, raras veces contemplado en sus dibujos de viaje.

La anécdota podría haberse quedado ahí, pero no. Esos tambores pétreos reaparecieron metafóricamente pocos años más tarde en su ciudad natal, Copenhague, en lo que sería su obra póstuma: el Banco Nacional de Dinamarca3.

Interior del primer patio del Banco Nacional de Dinamarca recién inaugurado en 1971

Seguramente todos recordéis el gran vestíbulo de ese edificio y, sobre todo, su escalera suspendida del techo. Pero al visitar su interior, uno descubre un gran patio interior (me refiero al que pudo ser construido antes de su muerte en 1971, pues hay dos) cuyo suelo es un extraño “paisaje en ruinas”. Allí yacen, en filas desordenadas, una suerte de piezas cilíndricas semienterradas, sobre las que crecen aleatoriamente especies vegetales rastreras, como si el tiempo las llevase cubriendo durante siglos cual ruina clásica olvidada. Fuera, sobre la acera, un par de réplicas de capiteles corintios reposan al pie del monumental edificio, que siempre desconciertan al paseante, y que no hacen sino recordarnos un cierto halo de perennidad aún perseguida por la Arquitectura.

O quizá no. Quizá solo sea un olvido, un error en el “traslado” (metafórico, en el espacio-tiempo) de aquellas columnas griegas hasta Copenhague. Desmembrada la columna clásica, hoy solo vemos sus vestigios, y acaso no puedan ser ya otra cosa que un mero (y bello) objet trouvé.

Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. septiembre 2013

Notas:

1 Entrevista concedida a Ninka (Anne Wolden-Raethinge) para el periódico Politiken, el 28 de febrero de 1971. Traducida al español bajo el título “Las nuevas ideas son siempre criticadas” en el Catálogo de la exposición (HEATH, Ditte – ed): Arne Jacobsen. Ministerio de  Obras Públicas y Transportes. Madrid, 1993, pp. 69-72.
2 Apunte tomado del libro: SOLAGUREN-BEASCOA, Félix: Arne Jacobsen. Dibujos 1958-1965. Fundación Caja de Arquitectos, colección “Arquíthemas” nº10. Barcelona, 2002, p.155.
3 ALMONACID CANSECO, Rodrigo: Arne Jacobsen: el paisaje codificado. Tesis doctoral (inédita). Departamento de Teoría de la Arquitectura y Proyectos Arquitectónicos de la E.T.S. Arquitectura de Valladolid. Valladolid, 2013. (Disponible resumida en r-arquitectura)

Ciclo de conferencias: En el centenario de los maestrosCiclo de conferencias: No centenario dos mestresCycle of conferences: In the centenary of the teachers

0

En el presente año 2013 se cumple el centenario del nacimiento de significativos protagonistas de la arquitectura española del siglo XX.

En homenaje a estos maestros, el Departamento de Composición de la ETSAC organiza este ciclo de conferencia en el que se propone hacer un recorrido por la experiencia arquitectónica que se inicia a partir de 1930 y finaliza en la década de los ochenta.

A lo largo de ocho secciones se analizan los espacios más sobresalientes de la arquitectura de aquellos, siguiendo un temario en el que se cruzan experiencias y autores, los señalados y sus coetáneos más inmediatos, abandonando el recorrido monográfico y que centre su enfoque de modo fundamental, en la relación entre procedimientos constructivos y expresividades arquitectónicas.

En el fondo buscamos la ocasión no sólo para saber quienes fueron ellos sino, más bien, para la herencia que nos han hecho ser como somos.

Ciclo de conferencias «No centenario dos mestres»,
Organiza: Departamento de Composición de la ETSAC
Dirección: Celestino García Braña
Fechas: 09-31 de octubre de 2013, miércoles y jueves, 12:00-14:00h
Lugar: Salón de Actos de la ETSAC, A Coruña, Galicia, España
Se ha solicitado 1 crédito de libre elección (en trámite)

No presente ano 2013 cúmprese o centenario do nacemento de significativos protagonistas da arquitectura española do século XX.

En homenaxe a estes mestres, o Departamento de Composición da ETSAC organiza este ciclo de conferencia no que se propón facer un percorrido pola experiencia arquitectónica que se inicia a partir de 1930 e finaliza na década dos oitenta.

Ao longo de oito seccións analízanse os espazos máis sobresaíntes da arquitectura daqueles, seguindo un temario no que se cruzan experiencias e autores, os sinalados e os seus coetáneos máis inmediatos, abandonando o percorrido monográfico e que centre o seu enfoque de modo fundamental, na relación entre procedementos construtivos e expresividades arquitectónicas.

No fondo buscamos a ocasión non só para saber os que foron eles senón, máis ben, para a herdanza que nos fixeron ser como somos.

Ciclo de conferencias «No centenario dos mestres»,
Organiza: Departamento de Composición da ETSAC
Dirección: Celestino García Braña
Datas: 09-31 de outubro de 2013, mércores e xoves, 12:00-14:00h
Lugar: Salón de Actos da ETSAC, A Coruña, Galicia, España
Solicitouse  1 crédito de libre elección (en trámite)

In the present year 2013 there is fulfilled the centenary of the birth of significant protagonists of the Spanish architecture of the 20th century.

In honoring to these teachers, the Department of Composition of the ETSAC organizes this cycle of conference in the one that proposes to do a tour for the architectural experience that begins from 1930 and finishes in the decade of the eighties.

Along eight sections the most excellent spaces of the architecture are analyzed of those, following an agenda in which there cross experiences and authors, the notable ones and his more immediate contemporaries, leaving the monographic tour and which should centre his approach of a fundamental way, in the relation between constructive procedures and expresividades architectural.

In the bottom we look for the occasion not only to know those who were they but, rather, for the inheritance that they have made us be since we are.

Cycle of conferences: «In the centenary of the teachers»
Organize: Departamento de Composición de la ETSAC
Director: Celestino García Braña
Dates: 09-31 October 2013, Wednesday and Thursday, 12:00-14:00h
Place: Living room of Acts of the ETSAC, A Coruña, Galicia, Spain
We have requested  1 credit of free election (in formality)

Henri Cartier-Bresson (1908-2004). Biografia de una miradaHenri Cartier-Bresson (1908-2004). Biografia dunha miradaHenri Cartier-Bresson (1908-2004). Biography of a look

0

Henri Cartier Bresson (22 de agosto de 1908 – 3 de agosto de 2004) fue un célebre fotógrafo francés considerado por muchos el padre del fotorreportaje. Predicó siempre con la idea de atrapar el instante decisivo, versión traducida de sus «imágenes a hurtadillas». Se trataba, pues, de poner la cabeza, el ojo y el corazón en el mismo momento en el que se desarrolla el clímax de una acción.

A lo largo de su carrera, tuvo la oportunidad de retratar a personajes como Pablo Picasso, Henri Matisse, Marie Curie, Édith Piaf, Fidel Castro y Ernesto «Che» Guevara. También cubrió importantes eventos, como la muerte de Gandhi, la Guerra Civil Española, donde filmó el documental sobre el bando republicano «Victorie de la vie», la SGM, en la que estuvo en la Unidad de Cine y Fotografía del ejército galo o la entrada triunfal de Mao Zedong a Pekín. Cartier Bresson fue el primer periodista occidental que pudo visitar la Unión Soviética tras la muerte de Stalin.

Fue cofundador de la Agencia Magnum. Junto a su esposa, la también fotógrafa Martine Frank, creó en el año 2000 una fundación encargada de reunir sus mejores obras, situada en el barrio parisino de Montparnasse.

Para algunos, Cartier Bresson es una figura mítica en la fotografía del siglo XX. Uno de sus mejores biógrafos (Pierre Assouline) lo apelaría como «el ojo del siglo». En el año 1982 recibió el Premio internacional de la fundación Hasselblad.

http://youtu.be/Cz6Fyr-yriQ

Henri Cartier Bresson (22 de agosto de 1908 -3 de agosto de 2004) foi un célebre fotógrafo francés considerado por moitos o pai do fotorreportaje. Predicou sempre coa idea de atrapar o instante decisivo, versión traducida das súas «imaxes a hurtadillas». Tratábase, pois, de poñer a cabeza, o ollo e o corazón no mesmo momento no que se desenvolve o clímax dunha acción.

Ao longo da súa carreira, tivo a oportunidade de retratar personaxes como Pablo Picasso, Henri Matisse, Marie Curie, Édith Piaf, Fidel Castro e Ernesto «Che» Guevara. Tamén cubriu importantes eventos, como a morte de Gandhi, a Guerra Civil Española, onde filmou o documental sobre o bando republicano «Victorie da vie», a SGM, na que estivo na Unidade de Cine e Fotografía do exército galo ou a entrada triunfal de Mao Zedong a Beijing. Cartier Bresson foi o primeiro xornalista occidental que puido visitar a Unión Soviética tras a morte de Stalin.

Foi cofundador da Axencia Magnum. Xunto á súa esposa, a tamén fotógrafa Martine Frank, creou no ano 2000 unha fundación encargada de reunir as súas mellores obras, situada no barrio parisiense de Montparnasse.

Para algúns, Cartier Bresson é unha figura mítica na fotografía do século XX. Un dos seus mellores biógrafos (Pierre Assouline) apelaríao como «o ollo do século». No ano 1982 recibiu o Premio internacional da fundación Hasselblad.

http://youtu.be/Cz6Fyr-yriQ

Henri Cartier Bresson (August 22, 1908 – August 3, 2004) was a famous French photographer considered by many the father of the fotorreportaje. He preached always with the idea of catching the decisive instant, version translated from his «images on the sly». It was a question of putting, so, the head, the eye and the heart in the same moment in the one that develops the climax of an action.

Along his career, it had the opportunity to portray prominent figures as Paul Picasso, Henri Matisse, Marie Curie, Édith Piaf, Fidel Castro and Ernesto «Che» Guevara. Also it covered important events, as Gandhi’s death, the Spanish Civil war, where he filmed the documentary on the republican decree «Victorie of the vie», the SGM, in which it was in the Unit of Cinema and Photography of the Gallic army or Mao Zedong’s triumphal entry to Pekin. Cartier Bresson was the first western journalist who could visit the Soviet Union after Stalin’s death.

He was a co-founder of the Agency Magnum. Together with his wife, also photographer Martine Frank, created in the year 2000 a foundation entrusted to assemble his better works, placed in Montparnasse’s Parisian neighborhood.

For some, Cartier Bresson is a mythical figure in the photography of the 20th century. One of his better biographers (Pierre Assouline) it would appeal as «the eye of the century». In the year 1982 it received the international Prize of the foundation Hasselblad.

http://youtu.be/Cz6Fyr-yriQ

Eso dicen · Pernas Varela ArquitectosEso din · Pernas Varela ArquitectosSo they say · Pernas Varela Arquitectos

0

El próximo jueves 3 de octubre tendrá lugar la primera sesión de la nueva temporada de sesiones coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será Pernas Varela Arquitectos. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

Pernas Varela Arquitectos. «PRIVADO» es el título elegido por el estudio para esta presentación, en la que nos ofrecerán una visión personal de su trabajo reciente y no tan reciente.
+ pernasvarela.com

ESO DICEN · Pernas Varela Arquitectos
Jueves 3 de octubre 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
La Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Apoya:
Grupo Desarrolla Works

Next Thursday, the 3rd of October there will take place the first session of the new season of meetings colloquium of architecture, So they say. In this occasion, the guest will be Pernas Varela Arquitectos. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.

So they say is a cycle of meetings – colloquia that is celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the No Importa Creative Workshop (street San Andrés, 46); in him there take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline, always with a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment as backdrop.

Pernas Varela Arquitectos. «PRIVATE» it is the title chosen by the study for this presentation, in which they will offer us a personal vision of his recent and not so recent work.

+ pernasvarela.com

So they say · Pernas Varela Arquitectos

Thursday on October 3 20:00 – 21:00h

Limited appraisal – admission free

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

La Coruña [España]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Support:

Grupo Desarrolla Works

O próximo xoves 3 de outubro terá lugar a primeira sesión da nova tempada de sesións coloquio de arquitectura, Eso din. Nesta ocasión, o convidado será Pernas Varela Arquitectos. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio que se celebra o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do Taller Creativo No Importa (rúa San Andrés, 46); nel participan arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina, sempre cunha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual como pano de fondo.

Pernas Varela Arquitectos. «PRIVADO» é o título elixido polo estudo para esta presentación, na que nos ofrecerán unha visión persoal do seu traballo recente e non tan recente.

+ pernasvarela.com

ESO DIN · Pernas Varela Arquitectos

Xoves 3 de outubro 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada libre

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 planta Baja

La Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Apoia:

Grupo Desarrolla Works

[:es]CICA. Universidad de A Coruña | Manuel Vázquez Muíño + Ángel Rico Painceiras[:gl]CICA. Universidade da Coruña | Manuel Vázquez Muíño + Ángel Rico Painceiras[:en]CICA. A Coruña University | Manuel Vázquez Muíño + Ángel Rico Painceiras[:]

[:es]

El edificio forma parte del parque tecnológico de la universidad de A Coruña, que consta de siete edificios que se concatenan entre sí.

El plan urbanístico dispone que cada edificio esté formado por dos volúmenes(de cuatro y dos plantas respectivamente), separados entre sí por un espacio público-peatonal que comunicará transversalmente todos los edificios del parque.

Partiendo de esta volumetría dada, nuestro proyecto gira en torno a dos sencillas operaciones de “excavación”: una, en el volumen pequeño, nos permite formalizar tanto la entrada peatonal como la rodada, la otra, en el volumen grande, concebida a modo de patio, nos posibilita tanto una relación visual entre las distintas partes del edificio como una relación con el espacio público exterior.

La entrada al edificio se realiza a través de una rampa de pendiente contraria a la calle, permitiendo el acceso a minusválidos al mismo tiempo que nos eleva el forjado de planta baja lo suficiente para realizar la entrada de vehículos en planta sótano.

El patio posibilita,  además de las relaciones visuales mencionadas, una buena iluminación y ventilación de las zonas de planta baja. Una pasarela, que lo cruza en leve pendiente, garantiza la continuidad del recorrido peatonal exterior.

En la concepción del edificio son premisas fundamentales la funcionalidad, versatilidad y flexibilidad, así como la claridad en las circulaciones.

Obra: Centro de Investigaciones Científicas Avanzadas. Universidade da Coruña
Arquitectos (redacción proyecto y dirección obra):  Manuel Vázquez Muíño. Ángel Rico Painceiras
Colaboradores (redacción proyecto): Roberto Regatos Gómez. Ingrid Edo Bosch
Estructura:  Carololo Losada Soto
Arquitecto técnico: Manuel López Lamas
Promotor: Universidade da Coruña
Empresa Constructora: Acciona
Fecha proyecto: 2008
Fecha obra: 2008-2013
Situación: Parque Tecnolóxico. Campus Universitario de Elviña. A Coruña
Presupuesto Ejecución Material:  3.727.740 €
superficie construida: 4.901 m2
Fotografías: Ángel Rico Painceiras, Manuel Vázquez Muíño |  Héctor Santos-Díez | BISimages
+ vazquezmuino.com
+ arqmais.net[:en]

The building is a part of the technological park of the A Coruña University. This technological park is formed by another six buildings interconnected among them.

The plan for the Technological Park established that each building must have two volumes; one of them of four floors and the other of two. These two volumes will be divided by a pedestrian public space that will connect transversally all the buildings of the park.

Taking into consideration the volume derived from the regulations, our project is based on two simple excavation operations. The small volume allow us to create the pedestrian and cars entrances. The excavation of the bigger volume, conceived as a patio, allow us to have a visual relationship among the different parts of the building and a relationship with the public exterior space.

The entrance to the building takes place through a ramp with a slope contrary to that of the street. This ramp elevates the ground-floor level to allow the entrance of cars to the basement plant.

The patio allows not only the aforementioned visual relationships but a good illumination and ventilation of the ground-floor. A crossing footbridge with a small slope guarantees the continuation of the pedestrian pathway.

On the conception of the building, the fundamental premises are sustainability, versatility, flexibility and the clarity of the itinerary.

Sustainable aspects of the work

The roof level contains a field of solar panles.

The residual cold air produced by the heating system is used for the refrigeration of the computer servers.

Solar control, through a lattice of deployé and multi-layered glass.

LED system of lightning.

The patios introduce natural light even at the second basement. Vegetal treatment of these patios.

Size of the site & the building

The total surface of the building is 5.512 m². The surface of the plot of land is 1.688 m².

Work: Scientific Investigations Advanced Center. A Coruña University

Architects (editorial project and direction acts): Manuel Vázquez Muíño. Ángel Rico Painceiras

Collaborators (editorial project): Roberto Regatos Gómez. Ingrid Edo Bosch

Structure: Carololo Losada Soto

Technical Architect: Manuel López Lamas

Promoter: A Coruña University

Constructor Company: Acciona

Dates project: 2008

Date acts: 2008-2013

Location: Parque Tecnolóxico. Campus Universitario de Elviña. A Coruña

Presupposed Material Execution: 3.727.740 €

Surface built: 4.901 m2

Photography: Ángel Rico Painceiras, Manuel Vázquez Muíño | Héctor Santos-Díez | BISimages

+ vazquezmuino.com

+ arqmais.net

[:gl]

O edificio forma parte do parque tecnolóxico da universidade da Coruña, que consta de sete edificios que se concatenan entre si.

O plan urbanístico dispón que cada edificio estea formado por dous volumes (de catro e dúas plantas respectivamente), separados entre si por un espazo público-peonil que comunicará transversalmente todos os edificios do parque.

Partindo desta volumetría dada, o noso proxecto xira en torno a dúas sinxelas operacións de «escavación»: unha, no volume pequeno, permítenos formalizar tanto a entrada peonil coma a rodada, a outra, no volume grande, concibida a xeito de patio, posibilítanos tanto unha relación visual entre as distintas partes do edificio coma unha relación co espazo público exterior.

A entrada ao edificio realízase a través dunha rampla de pendente contraria á rúa, permitindo o acceso a minusválidos ao mesmo tempo que nos eleva o forxado de planta baixa o suficiente para realizar a entrada de vehículos en planta soto.

O patio posibilita, ademais das relacións visuais mencionadas, unha boa iluminación e ventilación das zonas de planta baixa. Unha pasarela, que o cruza en leve pendente, garante a continuidade do percorrido peonil exterior.

Na concepción do edificio son premisas fundamentais a funcionalidade, versatilidade e flexibilidade, así como a claridade nas circulacións.

Obra: Centro de Investigacións Científicas Avanzadas. Universidade da Coruña

Arquitectos (redacción proxecto e dirección obra): Manuel Vázquez Muíño. Ángel Rico Painceiras

Colaboradores (redacción proxecto): Roberto Regatos Gómez. Ingrid Edo Bosch

Estructura: Carololo Losada Soto

Arquitecto técnico: Manuel López Lamas

Promotor: Universidade da Coruña

Empresa Constructora: Acciona

Data proxecto: 2008

Data obra: 2008-2013

Emplazamento: Parque Tecnolóxico. Campus Universitario de Elviña. A Coruña

Presuposto Execución Material: 3.727.740 €

Superficie construida: 4.901 m2

Fotografías: Ángel Rico Painceiras, Manuel Vázquez Muíño | Héctor Santos-Díez | BISimages

+ vazquezmuino.com

+ arqmais.net[:]

Construir en lo construido. La arquitectura como modificaciónConstruír no construído. A arquitectura como modificaciónConstructing in the constructed. The architecture like modification

0

La arquitectura se enfrenta hoy a la difícil tesitura de ser fiel a su tiempo, aceptando una historicidad inacabada, o forzar su propia redefinición. Este libro propone una reconciliación entre ciudad histórica y arquitectura contemporánea, con un recorrido crítico por algunos de los aspectos más destacables de la cultura arquitectónica del siglo XX.

Construir en lo construido

Construir en lo construido. La arquitectura como modificación
Francisco de Gracia
Editorial Nerea, 1992

+ artículo publicado en arquilecturas

A arquitectura enfróntase hoxe á difícil tesitura de ser fiel ao seu tempo, aceptando unha historicidade inacabada, ou forzar a súa propia redefinición. Este libro propón unha reconciliación entre cidade histórica e arquitectura contemporánea, cun percorrido crítico por algúns dos aspectos máis destacables da cultura arquitectónica do século XX.

Construír no construído. A arquitectura como modificación

Construír no construído. A arquitectura como modificación

Francisco de Gracia

Editorial Nerea, 1992

+ artigo publicado en arquilecturas

Architecture now faces the difficult position of being true to their time, accepting an unfinished historicity, or force their own redefinition. This book provides a reconciliation between historic and contemporary architecture with a critical journey through some of the most remarkable aspects of twentieth century architectural culture.

Constructing in the constructed. The architecture like modification

Constructing in the constructed. The architecture like modification

Francisco de Gracia

Editorial Nerea, 1992

+ artícle is published in arquilecturas

The Third & The SeventhThe Third & The SeventhThe Third & The Seventh

0

Ver en plantalla completa, por favor. Una pieza FULL-CG animada que trata de ilustrar el arte de arquitectura a través de un punto de vista fotográfico donde el principal sujeto son los espacios ya construidos. A veces de un modo abstracto. A veces surrealista.

http://vimeo.com/7809605#

Ver en plantalla completa, por favor. Unha peza FULL-CG animada que trata de ilustrar a arte de arquitectura a través dun punto de vista fotográfico onde o principal suxeito son os espazos xa construídos. Ás veces dun modo abstracto. Ás veces surrealista.

Fullscreen it, please. A FULL-CG animated piece that tries to illustrate architecture art across a photographic point of view where main subjects are already-built spaces. Sometimes in an abstract way. Sometimes surreal.

Las cosas pequeñas | Jorge Meijide

Fresco de la Capilla Sixtina (detalle de la Creación de Adán), Miguel Angel, 1508-1512
Las cosas pequeñas

Empezaremos por una confesión, hola, me llamo Jorge y me gustan las cosas pequeñas. Si, lo admito, me gustan las cosas pequeñas y los hechos pequeños. Las pequeñas cosas. En el fondo creo que a todos nos gustan, de una u otra manera.  Además, dicen que es por las pequeñas cosas por las que el mundo se mueve, será verdad. Los comienzos son siempre pequeños y son siempre importantes, así que…

La clasificación de lo pequeño, como diría Bachelard, es, al contrario de lo que su nombre parece indicar, muy amplia, casi infinita, casi todo ha sido pequeño alguna vez, y tan variada como cualquiera de aquellas clasificaciones o categorías con las que el bueno de John Wilkins pretendía ordenar el mundo allá por el siglo XVII. Borges nos lo recuerda en su texto El idioma analítico de John Wilkins, en el que también aparece esa magnífica referencia a cierta enciclopedia china que se titula Emporio celestial de conocimientos benévolos que, cierta o no, es tan sublime como inútil era intento de Wilkins.

Pero mi interés por lo pequeño no nace por un afán de catalogación, tampoco tiene que ver con la fabricación íntima de los objetos, ni con la filigrana de su detalle o aspecto, ni está asociado a objetos determinados. No, mi interés por lo pequeño nace por lo abarcable de su naturaleza. Si hacemos caso de la definición que de abarcar hace el diccionario de la RAE tenemos:

1. Ceñir algo con los brazos o con la mano.
2. Rodear, comprender.
3. Contener, implicar o encerrar en sí.
4. Percibir o dominar con la vista, de una vez, algo en su totalidad.

Entonces comprendemos hacia donde quiero llegar, estamos ante aquello que se puede comprender, además de abarcar, aquello que se puede percibir en su totalidad. Percepción y comprensión, o mejor dicho comprehensión, si se me permite ir un paso más allá en la abstracción del concepto. Así pues lo pequeño radica en su proporción y escala, y por ello, también con su relación respecto a otras cosas con las que se le puede comparar, y sobre todo, con la percepción que tenemos de él. Pero también lo pequeño es una categoría intima que está fuera de toda escala y proporción, es una categoría interior y personal. La percepción nos sitúa ante nuestro entorno y el entorno aprehensible es el entorno controlable por nuestros sentidos y sensaciones.

La pequeña escala ofrece un campo de experimentación más controlado, permite una génesis más directa, una percepción más cercana. Una sensación cercana. Lo pequeño permite, por su abarcabilidad, si se me permite el palabro y ya llevo unos cuantos, una relación personal, directa e íntima. Son objetos, piezas, o espacios abarcables, manipulables y habitables, que podemos hacerlos uno con nosotros. Y todo ello tiene mucho que ver con el espacio y la percepción del mismo, tiene que ver con la arquitectura, esa gran palabra a la que tan a menudo se vacía de contenido para se utilizada para cualquier fin.

La pequeña arquitectura, esa de la pequeña escala, suele ser nuestro primer paso en la profesión. Generalmente se llega a la arquitectura práctica, esa del encargo más o menos remunerado, de la mano de la pequeña escala, del pequeño encargo. La primera obra, tiene mucho que ver con la contención, tanto de medios como de programa. Son ejercicios limitados, y está bien que lo sean, al fin y al cabo la confianza hay que ganársela, la de los demás y la de uno mismo… Pero también tiene que ver con la autocontención.

¡Ay de aquel que comienza desplegando todo su extenso repertorio amontonado con ansia de primerizo nervioso! ¡Ay de aquel que no ha aprendido el valor de la contención, de esa autocontención, esa que viene de la mano de la reflexión y la autocrítica!.

Todo aquello, en lo pequeño, rebosa y se desborda, se vuelve grosero e inútil. En lo pequeño se delata el exceso. Exceso y falsa complejidad que se confunden con profundidad de pensamiento y mensaje, “lo que sólo resulta complejo es equivocadamente confundido con lo profundo”, decía Edgar Allan Poe por boca de uno de sus personajes en Los crímenes de la calle Morgue. Menos es más, decía don Ludwig, y dar liebre por gato era la máxima de don Alejandro. Ambos hablaban de calidad y no de cantidad.

Las pequeñas cosas, los pequeños hechos, detalles de la vida como en la novela de la india Arundhati Roy, El dios de las pequeñas cosas, o como en el tan famoso como maltratado y malentendido efecto mariposa, son aquellas que cambian el curso de los acontecimientos; en ellos está la posibilidad de la diferencia, así en la vida como en la arquitectura. Ya decía Mies “Dios está en los detalles”, una frase robada a Flaubert por cierto… Nadie es perfecto.

jorge meijide . arquitecto
a coruña. septiembre 2013

El dispositivo muro-ventana | Santiago Carvajal

El siguiente texto nace de la inquietud generada a partir de la revisión entrometida a dos proyectos de Le Corbusier: La pequeña casa en Corseaux-Vevey de 1923 y la villa Savoye de 1928, me he preguntado el por qué la colocación de muros y ventanas en donde aparentemente no hace falta, la una en la terraza de la villa Savoye y la otra en el jardín sur de la casa Corseaux-Vevey. Algo que me resulta extraño es que en ambos proyectos se construye un muro frente a unas magnificas vistas, y esto es algo que a través de el siguiente texto me tratare de responder.

Pienso que hallando respuesta a estas preguntas es posible encontrar valores, que aparentemente insignificantes, sirvan para proyectar; intuyo que es posible encontrar estas respuestas en el origen mismo de la arquitectura, y es justamente por ahí donde inicio. Como estrategia, se reconocen, tres aspectos para el desarrollo de esta indagación, objeto, tema y problema, en este caso el objeto son dos obras de Le Corbusier, el tema son estos muros-ventanas en particular, y el problema es el por qué de la disposición de estos en lugares aparentemente casuales. Para ello me pregunto,

¿qué es arquitectura?, ¿cuál es su cometido?, ¿cuál es su origen?

Pienso en los orígenes de la arquitectura, mucho antes de los cánones clásicos de belleza, de sus órdenes, de Vitruvio. Algunos autores sostienen que el origen de la arquitectura se encuentra en la cabaña primitiva, conformada por troncos de árboles y pieles de animales, dispuestos de alguna manera para que, bajo ella, pueda albergarse una o un grupo de personas, el gesto primigenio, disponer de una cubierta que los proteja de la intemperie y de la inmensidad del planeta en esa remota época. Si vamos más atrás en el tiempo, se dice que, la primera arquitectura son las cavernas, esa concavidad de superficie rocosa, húmeda y oscura, invadida y domesticada por el hombre para asegurarse un refugio.

2001: a space odyssey, el amanecer del hombre, director Stanley Kubrick, 1968.

Así, uno de los gestos primigenios de la arquitectura es el de establecer relaciones con el mundo, permitir al hombre, orientarse con respecto a la geografía que le rodea, a las montañas, el alba, el ocaso. Bajo esta reflexión, revisemos entonces algunos proyectos de Le Corbusier, y veamos lo que podemos encontrar.

La residencia Corseaux-Vevey (latitud 46°28` N, longitud 6°49` E), organiza sus espacios a lo largo de una ventana horizontal, orientada hacia el sur, aprovechando así, en esta latitud norte, la luz solar austral y en especial la escasa luz rasante de invierno. Su fachada norte, es un muro ciego con moderadas aberturas que protege a la casa de los vientos fríos del norte. En la esquina Sur-Este se dispone un patio conformado por un muro, una mesa y un árbol que acompaña el espacio a manera de una sombrilla, el muro agujereado a manera de una ventana, orientado hacia el sur, encuadra sus vistas hacia el lago Léman, sobre él, de tanto en tanto aparece un bote, al fondo el espectáculo de las montañas de los Alpes.

Boceto casa en Corseaux-Vevey. Le Corbusier Le Grand, Phaidon, New York, 2008. P. 150.

“El problema planteado: una casa para dos personas solas, sin servicio domestico. Región: el extremo este del lago Léman; a orillas del lago en la ladera dominante; vista frontal al sur. Se procedió de forma contraria a lo acostumbrado: se estableció el plan riguroso de la casa, funcional, respondiendo exactamente al programa, verdadera pequeña máquina para vivir. Luego, con el plano en el bolsillo, se busco el terreno que podría convenir”.1

“.… haciendo entrar en la casa la grandeza de un lugar magnifico: el lago, con su movimiento, los Alpes, con el milagro de la luz”.2

Fotografía casa en Corseaux-Vevey, hacia los Alpes | Fuente desconocida

Este recurso de encuadrar el paisaje lo encontramos en la villa Savoye, (latitud 48°55` N, longitud 2°01` E), cuando al final de la rampa y de toda la promenade se dispone de un muro agujereado a manera de una ventana. En la terraza a través de este muro horadado, se aprecia la naturaleza desde un punto más elevado, esto es al nivel de las copas de los arboles.

Terraza Villa Savoie. Le Corbusier Le Grand, Phaidon, New York, 2008. P. 209.

Alguién pensará que la colocación de estas ventanas es un caso fortuito o aislado, pues así lo hice, pero al inspeccionar los carnets de viajes de Le Corbusier, vemos que, este recurso es vislumbrado por Jeanneret ya en 1911, antes siquiera que haya construido sus celebres obras, esto lo atestigua sus dibujos de viaje a oriente, travesía en donde el joven Jeanneret explora el mundo observándolo de una manera atenta y aguda. Durante cuatro años se dedico a estudiar edificios y lugares, tomando nota, dibujando, midiendo, y cuestionándose cosas.

Específicamente en el croquis de la cartuja de Ema, ubicada en las cercanías de Florencia, al final del pasillo en las celdas de los monjes, una ventana enmarca el paisaje de toscana, este hecho es registrado y valorizado por el joven Jeanneret a través del dibujo, nótese como el horizonte de las montañas y su vertical, la columna del pasillo, forman un ángulo de 90 grados, este croquis es acompañado por otro que consiste en una planta de una de las celdas de la Cartuja donde traza una flecha con la palabra vue, esto es, la vista desde el alto pasillo de la célula, hacia el tenue reflejo de la luz del valle, junto con el sinuoso perfil del horizonte Italiano, nótese que el punto de la columna en planta, esta fuerte mente trazada.

Perspectiva de Cartuja hacia horizonte. Procedencia: JEANNERET, Ch.-Edouard, Voyage d’ Orient Carnets, Electraarchitecture, Foundation L.C. Milano, 2002. Carnet 6.p.15 | Boceto de la planta de la Cartuja de Ema. Procedencia: JEANNERET, Ch.-Edouard, Voyage d’ Orient Carnets, Electraarchitecture, Foundation L.C. Milano, 2002. Carnet 6.p.13.

Otro de sus bocetos, registra esta manera de apreciar la naturaleza, boceto realizado en su visita al monte Athos, desde su habitación del hotel karyes en la sagrada montaña, dibuja, a la derecha de su composición el monte, una pirámide vertical, vegetación en sus faldas, y a la izquierda vista infinita hacia el mar horizontal en reposo, desde su habitación, Jeanneret dibuja, piensa

poseo lo que veo”.

Boceto de monte Athos desde el hotel Karyes. Procedencia: JEANNERET, Ch.-Edouard, Voyage d’ Orient Carnets, Electraarchitecture, Foundation L.C. Milano, 2002. Carnet 3 .p.53
Boceto de monte Athos desde el hotel Karyes. Procedencia: JEANNERET, Ch.-Edouard, Voyage d’ Orient Carnets, Electraarchitecture, Foundation L.C. Milano, 2002. Carnet 3 .p.53

Esta sensibilidad, no solamente se observa en sus dibujos, sino también se lee en sus apuntes registrados en su libro Le Voyage d´Orient, publicado poco antes de su muerte, el texto registra las agudas impresiones de su visita al Athos.

Los cipreses eran negros, el convento del gris más delicado, los olivares de plata verdosa y el cielo de un verde crudo invadido por un violeta venido del mar y de las blancas estrellas del zénit, que entraron en escena en ese decorado móvil cuya rampa luminosa se iba apagando…3

El monasterio de la Tourette de 1953 (latitud 45°49` N, longitud 4°37` E), está conformado por tres bloques de celdas que giran en torno a un claustro, orientadas cada una hacia el Este, Sur y Oeste, el conjunto está delimitado en su fachada Norte por la iglesia, esta cierra todo el conjunto como un gran muro ciego que protege al claustro de los vientos fríos del Norte, con respecto a la disposición de estos bloques, hay algo que siempre me ha llamado la atención, que es la separación que existe entre los bloques de celdas y la iglesia, es algo que hasta hace poco, no conseguía entrever plenamente la razón definitiva de esta operación, existen varios motivos de esta separación, el que considero más potente es dejar este vacío para que la misma arquitectura encuadre el paisaje, una operación aparentemente inocente, que al ser tan obvia, personalmente, la había dejado pasar por alto, pero es justamente ahí en donde la buena arquitectura se hace presente.

El monasterio de La Tourette, un dispositivo que incentiva al hombre a tener una aproximación contemplativa hacia la naturaleza y el paisaje, de una manera silenciosa, de meditación, es precisamente lo que incentiva a los monjes, a reflexionar sobre el lugar en el que habitan. El espacio entre la iglesia y las demás dependencias enmarcan el paisaje de una manera monumental por su tamaño, (recordemos las pequeñas ventanas en los dos proyectos anteriores). Elementos arquitectónicos como: el balcón, las “metralletas de luz” de la sacristía, la rampa, la chimenea, y el puente en la terraza, crean una fuerte composición escultórica, entre paisaje natural y paisaje construido.

Monasterio de la Tourette | fondationlecorbusier.fr

El primer trazo de arquitectura comienza con el hombre y su actitud con respecto a la situación geográfica en la que habita. Eligiendo el lugar se comete el acto criminal o valedero de la arquitectura. Tomando conciencia de cómo es su topografía, el horizonte, el cíclico recorrido del sol en el transcurso del día, Le Corbusier toma decisiones de proyecto. Horizonte, orientación solar y topografía son factores del lugar que esperan ser proyectados y vivenciados. En este caso, Le Corbusier toma estos elementos del lugar para trazarlos como parte del proyecto.

Terraza Monasterio de la Tourette. Procedencia: COPANS, Richard, Le couvent de la Tourette, video.

Si damos repaso al libro Acerca del Purismo de Ozenfant y Jeanneret, en la pagina sesenta y ocho, reconocían como un valor del arte el ser capaz de percibir el orden de la naturaleza

Uno de los mayores deleites del espíritu humano es percibir el orden de la naturaleza y medir su propia participación en el orden de las cosas; la obra de arte nos parece que es un trabajo de ordenación, una obra maestra de orden humano”.4

Así, el Monasterio de la Tourette toma posición con respecto al mundo, su arquitectura se convierten en la medida que hace mensurable y por lo tanto apreciable a la geografía, y al paisaje, permite a su habitante reconocer el orden de la naturaleza y medir su participación en ese orden. Todo empieza a cobrar sentido cuando inspeccionamos otras obras de Le Corbusier.

¿La clave de su arquitectura? Un dispositivo, hacer al paisaje conmensurable, apreciable, ya que

“… el paisaje omnipresente sobre todos los frentes, omnipotente, acaba cansando… ¿Habéis observado que en tales condiciones no se le mira más? Para que el paisaje sea tenido en cuenta es preciso limitarlo…” 5,

y así lo hace, en el pabellón l’Esprit Nouveau de 1924, el departamento Beistegui de 1929, en la Unité d’habitation de Marsella de 1945, en el Monasterio de la Tourette de 1953, su arquitectura intensifica la experiencia del espectador hacia el paisaje, la clave, un muro alto, tras él se oculta la ciudad, ala ves que este muro hace de base para el espectáculo del horizonte lejano, las montañas, las nubes, la luminosidad del cielo desde el amanecer hasta el atardecer, con todos sus colores. Estar en la terraza de la Unité de Marsella es estar en la cubierta de un transatlántico varado a orillas de Marsella, entre el mar y las montañas.

¿Cuántas personas pagan por un crucero cada año, pudiendo vivir en uno?

En la terraza, alejados del ruido de la ciudad, descanso, sol, espacio, aire, teatro, esparcimiento, deporte.

Terraza de la Unité de Marsella | Fotografía: Akihito Morita | panoramio.com

“Creo que al menos una vez en la vida el hombre debería concentrar su mente en el recuerdo de la tierra. Debería entregarse a un paisaje de su vida. En particular, mirarlo desde tantos ángulos como pueda, preguntarse acerca de éste, morar en él… Me interesa la manera en que un hombre mira un determinado paisaje y toma posesión de éste en su cuerpo y en su mente”.6

Santiago Carvajal. arquitecto
Cuenca (Ecuador). septiembre 2013

Notas:

1. BALTANÁS, José, Le Corbusier, promenades,
Gustavo Gili, Barcelona 2005.p.37
2. Ibidem.p.38
3. JEANNERET, Charles Edouard, Le Voyage d´Orient,
Colegio oficial de aparejadores y arquitectos técnicos de Madrid, 1984. Extracto p. 145
4. OZENFANT, Amédée, JEANNERET, Charles Edouard, Acerca del Purismo escritos1918-1926,
Madrid, El croquis editorial, 1993, p. 68.
5. BALTANÁS, José, Le Corbusier, promenades,
Gustavo Gili, Barcelona 2005.p.37

Piscina Vizcaya · Estudio Luis ÚrculoPiscina Vizcaia · Estudio Luis ÚrculoVizcaia Swimming pool · Estudio Luis Úrculo

0

¿Cómo puede la memoria transformar el espacio? ¿Y si su visión y percepción es de un muchacho de 8 años? Trabajamos con la interpretación del proyecto desde un punto de vista de usuarios. Los alumnos.
Una piscina es un edificio con estropajos, impermeabilización, guardarropas …. pero esto también puede ser una montaña que un día algunos hombres consiguieron llenar de agua. Filmado sobre un proyecto de Javier Pérez Uribarri. ACXT

http://vimeo.com/15249817

¿Como pode transformar a memoria o espazo? ¿E se a súa visión e percepción é dun rapaz de 8 anos? Traballamos coa interpretación do proxecto dende un punto de vista de usuarios. Os alumnos.

Unha piscina é un edificio con estropallos, impermeabilización, gardarroupas…. pero isto tamén pode ser unha montaña que un día algúns homes conseguiron encher de auga. Filmado sobre un proxecto de Javier Pérez Uribarri. ACXT

How can memories transform the space? What if its trough the eye and perception of an 8 year old boy? Space and scale is linked to reality?

We worked with the interpretation of the project from a users point of view. The school children.

A swimmingpool is a building with scrubbers, waterproofing, wardrobes …. but it can also be a mountain that one day some men got filled with water.

Filmed on a project by Javier Pérez Uribarri. ACXT

e n g a w a # 1 4e n g a w a # 1 4e n g a w a # 1 4

0

Los invitados de engawa 14 son el estudio fala atelier, compuesto por Filipe Magalhães y Ana Luisa Soares. Ellos nos han propuesto una sugerente imagen que muestra un espacio completamente genérico, un no-lugar, habitado temporalmente por un hombre sentado, en lo que parece ser una sala de espera, un espacio de tránsito. Por el contrario en el exterior de este espacio genérico se alza una oda al individuo, 140 óculos apilados que escrutan la ciudad: La torre Nakagin.

Miremos desde el otro lado, imaginémonos estar en el interior de una de las cápsulas y mirar en dirección contraria, veremos un moderno edificio de oficinas, y si agudizamos la vista quizás logremos ver a un hombre sentado, o puede que no, que tan sólo veamos nuestro propio reflejo en las ventanas oscuras.

A nuestro alrededor 139 ventanas están mirando ese mismo pedazo de realidad. 139 miradas distintas, 139 tokios distintos.

Quizás engawa sea un Nakagin en miniatura, formado por esa suma de miradas individuales que intentan apresar un pedazo de realidad común (en forma de fotografía) y que en su suma, un rudimentario apilamiento, generan una estructura con forma de revista.

Gracias a todos los que habéis participado, y en especial a fala atelier por su penetrante mirada al día a día de un edificio tan complejo como la Nakagin Tower de Kurokawa.

Imagen propuesta por Filipe Magalhães y Ana Luisa Soares

Editorial
Un futuro que nunca aconteció · Filipe Magalhães y Ana Luisa Soares
Utopía y progreso · Rubén Páez
Operativo Lavadoras · Matías Grimaldi
Corrección · Carlos Cachón
…Y dibujar · Javier de las Heras Solé
Salomé en Ginza · Fernando Agrasar
Una temporada en la cabaña · Alberto Ruiz de Samaniego
10 m2 · Pablo Twose
Ojos que no ven, corazón que no siente · Jorge Meijide
Lo Recuerdo… · Daniel Luis Martinez
Más de lo que vemos · Gabriel Fernández Birriel y François Guynot de Boismenu
Nakagin · Aitor González

+ info

Os convidados de engawa 14 son o estudo fala atelier, composto por Filipe Magalhães e Ana Luisa Soares. Eles propuxéronnos unha suxestiva imaxe que mostra un espazo completamente xenérico, un non-lugar, habitado temporalmente por un home sentado, no que parece ser unha sala de espera, un espazo de tránsito. Pola contra no exterior deste espazo xenérico álzase unha oda ao individuo, 140 óculos amoreados que escrutan a cidade: A torre Nakagin.

Miremos dende o outro lado, imaxinémonos estar no interior dunha das cápsulas e mirar en dirección contraria, veremos un moderno edificio de oficinas, e se agudizamos a vista quizais logremos ver un home sentado, ou pode que, non que tan só vexamos o noso propio reflexo nas ventás escuras.

A noso arredor 139 ventás están a mirar ese mesmo anaco de realidade. 139 miradas distintas, 139 tokios distintos.

Quizais engawa sexa un Nakagin en miniatura, formado por esa suma de miradas individuais que intentan apresar un anaco de realidade común (en forma de fotografía) e que na súa suma, un rudimentario amoreamento, xera unha estrutura con forma de revista.

Grazas a todos os que participastes, e en especial a fala atelier pola súa penetrante mirada ao día a día dun edificio tan complexo como a Nakagin Tower de Kurokawa.

Imaxe propuesta por Filipe Magalhães e Ana Luisa Soares

Editorial

Un futuro que nunca aconteció · Filipe Magalhães e Ana Luisa Soares

Utopía y progreso · Rubén Páez

Operativo Lavadoras · Matías Grimaldi

Corrección · Carlos Cachón

…Y dibujar · Javier de las Heras Solé

Salomé en Ginza · Fernando Agrasar

Una temporada en la cabaña · Alberto Ruiz de Samaniego

10 m2 · Pablo Twose

Ojos que no ven, corazón que no siente · Jorge Meijide

Lo Recuerdo… · Daniel Luis Martinez

Más de lo que vemos · Gabriel Fernández Birriel e François Guynot de Boismenu

Nakagin · Aitor González

+ info

The guests of engawa 14 are the study fala atelier, composed by Filipe Magalhães and Ana Luisa Soares. They have proposed us a suggestive image that shows a completely generic space, a non-place, lived temporarily by a seated man, in what it seem to be a waiting room, a space of traffic. On the contrary in the exterior of this generic space an ode raises to the individual, 140 óculos piled up that scrutinize the city: The tower Nakagin.

We look from the another side, imagine us be in the interior of one of the capsules and look in contrary direction, will see a modern building of offices, and if we sharpen the sight perhaps attain to see to a man seated, or can that no, that so only see our own reflection in the dark windows.

To our around 139 windows are looking this same piece of reality. 139 distinct looks, 139 tokios distinct.

Perhaps engawa was a Nakagin in miniature, formed by this sum of individual looks that try to capture a piece of common reality (in shape of photography) and that in his sum, a rudimentary apilamiento, generate a structure with form of magazine.

Thanks to all those that have participated, and especially to fala atelier by his penetrating look to the day in day out of a so complex building like the Nakagin Tower of Kurokawa.

Image proposed by Filipe Magalhães and Ana Luisa Soares

Publishing house

Un futuro que nunca aconteció · Filipe Magalhães and Ana Luisa Soares

Utopía y progreso · Rubén Páez

Operativo Lavadoras · Matías Grimaldi

Corrección · Carlos Cachón

…Y dibujar · Javier de las Heras Solé

Salomé en Ginza · Fernando Agrasar

Una temporada en la cabaña · Alberto Ruiz de Samaniego

10 m2 · Pablo Twose

Ojos que no ven, corazón que no siente · Jorge Meijide

Lo Recuerdo… · Daniel Luis Martinez

Más de lo que vemos · Gabriel Fernández Birriel and François Guynot de Boismenu

Nakagin · Aitor González

+ info

Eso dicen 2013-14Eso din 2013-14So they say 2013-14

0

Tras el primer año de la edición del ciclo Eso dicen, charlas coloquio de arquitectura, que contó con la participación de Jorge Meijide, Pablo Gallego, trespés arquitectos y Carlos Quintáns, retoma su ritmo y se desarrollará durante los meses de octubre de 2013 a junio de 2014.

Eso dicen es una iniciativa organizada por lasonceymedia y veredes, que reunirá arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina: construcción, docencia, divulgación, investigación e hibridación con otros campos. En todos los casos, el telón de fondo será una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual y sus múltiples redefiniciones.

Cada sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto invitado y otros treinta minutos de coloquio entre los asistentes y el ponente. Tanto la charla como la conversación posterior tendrán un carácter informal y distendido.

El ciclo se celebrará el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del taller creativo No Importa (c/ San Andrés, 46) a partir de mayo de 2013.

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

After the first year of the edition of the cycle So they say, you chat colloquium of architecture, that it possessed the participation of Jorge Meijide, Paul Gallego, trespés architects and Carlos Quintáns, it takes again his pace and it will develop during October, 2013 to June, 2014.

So they say is an initiative organized for lasonceymedia and veredes, that will assemble Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline: construction, teaching, spreading, investigation and hybridization with other fields. In all the cases, the backdrop will be a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment and his multiple redefinitions.

Every session will divide in the half hour of presentation of the invited architect and other thirty minutes of colloquium between the assistants and the referee. Both the chat and the later conversation will have an informal and distended character.

The cycle will be celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the creative worksho No Importa (c/ San Andrés, 46) from May, 2013.

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Tras o primeiro ano da edición do ciclo Eso din, charlas coloquio de arquitectura, que contou coa participación de Jorge Meijide, Pablo Gallego, trespés arquitectos e Carlos Quintáns, retoma o seu ritmo e se desenvolverá durante os meses de outubro de 2013 a xuño de 2014.

Iso din é unha iniciativa organizada por lasonceymedia e veredes, que reunirá arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina: construción, docencia, divulgación, investigación e hibridación con outros campos. En todos os casos, o pano de fondo será unha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual e as súas múltiples redefinicións.

Cada sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto invitado e outros trinta minutos de coloquio entre os asistentes e o relator. Tanto a charla coma a conversación posterior terán un carácter informal e distendido.

O ciclo celebrarase o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do taller creativo No Importa (c/ San Andrés, 46) a partir de maio de 2013.

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Le Corbusier ausente, Villa Church | Marcelo Gardinetti

“Se trata de la restauración de un hermoso edificio antiguo en Ville d’Avray (Sr. Church). Una villa de estilo clásico y un nuevo edificio, anexo a la villa, con garajes en la planta baja, salas de servidumbre y un vestíbulo, en el primer piso habitaciones con todas las comodidades, comedor, sala de estar con un loft,  baño, biblioteca y el acceso directo a la terraza-jardín.

El pabellón es la transformación de la casa antigua. En la planta baja se instaló un gran hall de entrada con grandes armarios, aseo, cocina, etc. La primera planta dispone de una sala de recepción, biblioteca, sala de juegos y un bar, se trata directamente de un jardín colgante.

Muebles y armarios contra las paredes. Los asientos, sillas, mesas, etc. son muebles de serie, creados por Le Corbusier, Pierre Jeanneret y Charlotte Perriand.” 1

La Villa Church en Ville d’Avray, Le Corbusier

La Villa Church en Ville d’Avray es una de las estructuras ausentes de Le Corbusier. Realizada por encargo de Henry Church y su esposa, el programa formula un reto atípico en su carrera: construir una casa vinculada a una estructura neoclásica existente emplazada sobre un terreno irregular.

Le Corbusier responde a esta circunstancia estableciendo una composición que se vincula a las construcciones existentes por medio de terrazas y circulaciones. Resuelve con soltura el programa funcional organizando una estructura de volúmenes asociados caracterizados por el orden geométrico de la elevación principal. En este sentido, su desvelo por la armonía de las formas y sus preocupaciones estéticas probablemente fueron exaltados por el carácter neoclásico del edificio existente.

La Villa Church en Ville d’Avray, Le Corbusier
La Villa Church en Ville d’Avray, Le Corbusier

La ubicación del cuerpo principal es resultado de una operación sutil: un leve desplazamiento del volumen respecto al eje del camino de acceso permite focalizar la visión sobre el nuevo edificio, dejando en un segundo plano las construcciones existentes. En una operación similar, el orden riguroso del jardín de acceso levemente desplazado hacia el lado izquierdo, acentúa la simetría de la fachada principal.

La fachada se organiza a partir de elementos que acentúan los ejes de composición. El pequeño balcón del primer piso sobre el acceso al vestíbulo de planta baja señala el eje vertical. La ventana corrida en el centro de la fachada domina el plano en sentido horizontal.

 

Dos losas en baldaquino a cada lado de la terraza superior rematan la estructura. La losa de la derecha se propone más extensa que la izquierda para equilibrar el menor tamaño del portón inferior sobre ese lado.

En planta baja, el vestíbulo conduce a una circulación horizontal ubicada en el lado opuesto al acceso. La escalera instalada de manera perpendicular a la circulación vincula el vestíbulo con el piso principal. El primer nivel concentra la actividad social, exaltada por la ventana horizontal que recorre el plano de fachada encuadrando las vistas exteriores. Un grupo de locales de servicio separa las habitaciones de la circulación. En el extremo izquierdo, una escalera de un tramo conduce al segundo nivel, donde la terraza jardín corona el edificio.

La Villa Church en Ville d’Avray, Le Corbusier

El plano curvo de la escalera ubicado a la izquierda de la fachada articula el volumen principal con otro más bajo ubicado a su derecha, donde se disponen las instalaciones de servicio. Un muro de baja altura construido delante del plano curvo entre ambos volúmenes, enmarca la puerta de acceso al hall de la escalera.

Sobre el lado izquierdo, la prolongación de la circulación trasera permite el vínculo con el segundo volumen que se sitúa de manera perpendicular. Por delante, una terraza de lado curvo establece el único punto de contacto entre la elevación principal y aquel cuerpo.

El pabellón anexo reformula una construcción existente. Los muros de planta baja están recubiertos por un revestimiento oscuro aplicado como listones horizontales. Por encima, el estuco blanco del primer piso enfatiza el contraste entre niveles. En ese mismo plano, las carpinterías colocadas a ras de muro realzan la sensación de levedad de la estructura.

La elevación repite el gesto de incorporar un plano saliente para jerarquizar el acceso a una planta baja destinada a locales de servicios. Por el contrario,  la biblioteca y la sala de juegos alojados en la planta alta componen los espacios principales.

Le Corbusier junto a Pierre Jeanneret y Charlotte Perriand diseñaron para esta obra algunos de sus muebles más reconocidos. El ingreso de Charlotte Perriand al estudio de 35 Rue de Sèvres fortaleció la reformulación del espacio moderno, establecida en la búsqueda de la forma del equipamiento compatible a la arquitectura de Le Corbusier. El sillón basculante, el sillón individual y la Chaise longue, son parte del equipamiento interior de la Villa Church, incorporados con carácter experimental. Estos diseños fueron progresados para la presentación al público en el salón de otoño de 1929.

La Villa Church, construida entre 1927 y 1929, fue demolida sin fecha cierta en la segunda mitad del siglo XX.

Marcelo Gardinetti, Arquitecto
La Plata, Argentina. septiembre 2013

Notas

1 Le Corbusier, obras completas tomo I,  1910 – 1929 pag. 201
2  Fotografías: ©FLC/ADAGP

Ampliación de caniles para la Asociación Protectora de Animales Gatocan | soma arquitecturaAmpliación de caniles para la Asociación Protectora de Animais Gatocan | soma arquitecturaExtension of caniles for the Protective Association of Animals Gatocan | soma arquitectura

La economía entendida como proceso de contención y reducción a lo esencial, mediante la más pura sinceridad constructiva y racionalidad formal, caracteriza esta ampliación de caniles para la asociación protectora de animales Gatocan.

Arquitectura de mínimos, eficaz, funcional y expresiva.

Según la RAE, se define economía, ente otras acepciones, de la siguiente forma:

1. Administración eficaz y razonable de los bienes.

2. Contención o adecuada distribución de los recursos materiales o expresivos.

En este proyecto, los escasos recursos existentes obligan a emplear este concepto de economía, entendido no sólo como una cuantía económica, sino como un proceso de contención, y de llevar el problema a lo esencial. La contención hace que los elementos empleados sean eficaces y expresivos al mismo tiempo, y generen así un sistema económico.

El resultado, es una arquitectura sincera, con un elemento básico de repetición que resuelve las necesidades tanto de los peludos habitantes como de los encargados de su cuidado.

La totalidad de la ampliación, compuesta de veinte caniles, se divide en dos piezas, de doce y ocho celdas, que facilitan su correcta adaptación a la topografía del terreno, considerando la pendiente para minimizar el movimiento de tierras y generando cuatro patios, que amplían  las posibilidades de paseo de los huéspedes.

Por otro lado, las piezas de ampliación focalizan la visión del valle, ya que se van concatenando en altura y adaptándose al terreno de la parcela, permitiendo las vistas desde cualquier punto. La conexión entre las piezas se realiza a través de una escalera que salva el nivel sosegadamente siguiendo la vaguada del terreno.

Cada canil se compone de varias zonas: una interior, una exterior cubierta y otra totalmente exterior, bien orientadas para lograr el máximo confort de sus ocupantes. Existe un corredor de distribución cubierto, orientado al norte y protegido de los vientos predominantes y de la lluvia para facilitar el cuidado de los animales. Y al sur, otro corredor da acceso a los caniles desde el frente descubierto que se abre hacia los patios.

Los materiales empleados son lo que resuelven los problemas existentes sin artificios. Unos muros de bloque de hormigon “split” acanalados soportan una estructura de madera de cubierta sobre la que reposa una chapa minionda galvanizada, ventilada inferiormente para disipar el calor del verano.

La propia estructura de muros de bloque de hormigón genera el esquema rítmico y acompasado de la ampliación, que se remata en la fachada mediante el uso de bloque acanalado que refuerza la visión de conjunto y se difumina con el telón de fondo creado por los troncos de los eucaliptos.

A su vez, la chapa minionda galvanizada de cubierta refleja el entorno, acentuando la presencia del cielo y mimetizándose con él. Estos recursos juegan, los bloques y la madera a ser bosque y la chapa metálica a ser cielo.

En definitiva, se trata de arquitectura llevada a la esencia, económica en todas sus acepciones y atractiva en su sencillez.

obra: Ampliación de la Asociación Protectora de Animales Gatocan
autores: Fernando Martínez López y Miguel Carballido Pensado [soma arquitectura]
colaboradoras: Inés García Dintén y Susana Vázquez Rodríguez
promotor: Asociación Protectora de Animales Gatocan
contrata: Jose Antonio Suárez Romar
aparejador: Aurelio Gago Losada
superficie: 313,60 m²
año: 2011
emplazamiento: Coirós, A Coruña, Galicia, España
presupuesto: 225 €/ m²
+ somaa.es

The economy understood as process of containment and reduction to the essential thing, by means of the purest constructive sincerity and formal rationality, characterizes this extension of caniles for the protective association of animals Gatocan.

Architecture of minimums, effective, functional and expressive.

As RAE, economy, entity defines other meanings, of the following form:

1. Effective and reasonable administration of the goods.

2. Containment or suitable distribution of the material or expressive resources.

In this project, the scanty existing resources force to use this concept of economy, understood not only as an economic quantity, but as a process of containment, and of taking the problem to the essential thing. The containment does that the used elements are effective and expressive at the same time, and generate this way an economic system.

The result, it is a sincere architecture, with a basic element of repetition that solves the needs both of the shaggy inhabitants and of the managers of his care.

The totality of the extension, consisted of twenty caniles, divides in two pieces, of twelve and eight cells, which facilitate his correct adjustment to the topography of the area, considering the slope to minimize the movement of lands and generating four courts, which extend the possibilities of walk of the guests.

On the other hand, the pieces of extension focus the vision of the valley, since they are concatenated in height and adapting to the area of the plot, allowing the sights from any point. The connection between the pieces realizes across a stairs that it saves the level sosegadamente following the water-course of the area.

Every canil consists of several zones: the interior one, an exterior cover and other one totally exterior, orientated well to achieve the maximum comfort of his occupants. A distribution corridor exists covered, orientated in the northern part and protected from the predominant winds and from the rain to facilitate the care of the animals. And in the southern part, another corridor leads to the caniles from the disclosed front that is opened towards the courts.

The used materials are what the existing problems solve without artifices. A few walls of block of concrete “split” grooved support a structure of wood of cover on which a sheet rests galvanized, drafty miniwave inferiormente to remove the summer heat.

The own structure of walls of block of concrete generates the rhythmic and rhythmic scheme of the extension, which is finished off in the front by means of the use of grooved block that reinforces the overall view and fades away with the backdrop created by the trunks of the eucalyptuses.

In turn, the sheet miniwave galvanized of cover reflects the environment, accentuating the presence of the sky and changing color with him. These resources play, the blocks and the wood at being forest and the metallic sheet to being a sky.

Definitively, it is a question of architecture led to the essence, economic in all his meanings and attractive in his simplicity.

work: Ampliación de la Asociación Protectora de Animales Gatocan
authors: Fernando Martínez López and Miguel Carballido Pensado [soma arquitectura]
collaborators: Inés García Dintén and Susana Vázquez Rodríguez
promoter: Asociación Protectora de Animales Gatocan
contract: Jose Antonio Suárez Romar
surveyor: Aurelio Gago Losada
surface: 313,60 m²
year: 2011
location: Coirós, A Coruña, Galicia, Spain
budget: 225 €/ m²
+ somaa.es

A economía entendida como proceso de contención e redución ao esencial, mediante a máis pura sinceridade construtiva e racionalidade formal, caracteriza esta ampliación de caniles para a asociación protectora de animais Gatocan.

Arquitectura de mínimos, eficaz, funcional e expresiva.

Segundo A RAE, defínese economía, ente outras acepcións, da seguinte forma:

1. Administración eficaz e razoable dos bens.

2. Contención ou axeitada distribución dos recursos materiais ou expresivos.

Neste proxecto, os escasos recursos existentes obrigan a empregar este concepto de economía, entendido non só como unha contía económica, senón como un proceso de contención, e de levar o problema ao esencial. A contención fai que os elementos empregados sexan eficaces e expresivos ao mesmo tempo, e xeren así un sistema económico.

O resultado, é unha arquitectura sincera, cun elemento básico de repetición que resolve as necesidades tanto dos peludos habitantes coma dos encargados do seu coidado.

A totalidade da ampliación, composta de vinte caniles, divídese en dúas pezas, de doce e oito celas, que facilitan a súa correcta adaptación á topografía do terreo, considerando a pendente para minimizar o movemento de terras e xerando catro patios, que amplían as posibilidades de paseo dos hóspedes.

Por outro lado, as pezas de ampliación focalizan a visión do val, xa que se van concatenando en altura e adaptándose ao terreo da parcela, permitindo as vistas dende calquera punto. A conexión entre as pezas realízase a través dunha escaleira que salva o nivel sosegadamente seguindo o cavorco do terreo.

Cada canil componse de varias zonas: unha interior, unha exterior cuberta e outra totalmente exterior, ben orientadas para lograr o máximo confort dos seus ocupantes. Existe un corredor de distribución cuberto, orientado ao norte e protexido dos ventos predominantes e da chuvia para facilitar o coidado dos animais. E ao sur, outro corredor dá acceso aos caniles dende a fronte descuberta que se abre cara aos patios.

Os materiais empregados son o que resolven os problemas existentes sen artificios. Uns muros de bloque de hormigon «split» acanalados soportan unha estrutura de madeira de cuberta sobre a que repousa unha chapa minionda galvanizada, ventilada inferiormente para disipar a calor do verán.

A propia estrutura de muros de bloque de formigón xera o esquema rítmico e compasado da ampliación, que se remata na fachada mediante o uso de bloque acanalado que reforza a visión de conxunto e se esvae co pano de fondo creado polos madeiros dos eucaliptos.

Á súa vez, a chapa minionda galvanizada de cuberta reflicte o ámbito, acentuando a presenza do ceo e mimetizar se con el. Estes recursos xogan, os bloques e a madeira a ser bosque e a chapa metálica a ser ceo.

En definitiva, trátase de arquitectura levada á esencia, económica en todas as súas acepcións e atractiva na súa sinxeleza.

obra: Ampliación da Asociación Protectora de Animais Gatocan
autores: Fernando Martínez López e Miguel Carballido Pensado [soma arquitectura]
colaboradoras: Inés García Dintén e Susana Vázquez Rodríguez
promotor: Asociación Protectora de Animales Gatocan
contrata: Jose Antonio Suárez Romar
aparellador: Aurelio Gago Losada
superficie: 313,60 m²
ano: 2011
emprazamento: Coirós, A Coruña, Galicia, España
presuposto: 225 €/ m²
+ somaa.es

Foto/Vídeo · FotocoruñaFoto/Vídeo · FotocoruñaFoto/Vídeo · Fotocoruña

0

Foto/Vídeo aborda las posibilidades que ofrecen la foto y el vídeo en el ámbito de la creación Se incluye dentro de Fotocoruña y tendrá lugar en los jardines de Méndez Núñez, organizada por el Ayuntamiento de A Coruña.

Este encuentro de fotografía y vídeo, que se celebrará entre septiembre y octubre, implica a diversas instituciones, espacios y galerías que mostrarán al público obras de artistas noveles y consagrados a través de distintas propuestas como talleres o exposiciones. La propuesta de Foto/Vídeo, que se desarrollará en doce contenedores dispuestos en los jardines Méndez Núñez hasta el próximo 3 de octubre, está comisariada por Susana González y Nicolás Combarro y aborda las posibilidades que ofrecen la foto y el vídeo en el ámbito de la creación. Cada uno de los espacios está dedicado a un artista o colectivo de jóvenes creadores y en ellos se plasma la reciprocidad entre ambas disciplinas, permitiendo al público reflexionar sobre sus posibilidades comunicativas y estéticas mediante distintos registros fotográficos y videográficos.

El espectador está invitado a adentrarse en este ámbito creativo a través de documentales, piezas de videoarte, fotoproyecciones o sesiones de bookjokey con la imagen como herramienta fundamental de la expresión artística. Para ello, se han intentado borrar las diferencias formales presentando los trabajos de igual manera y en espacios similares para que el espectador se centre más en el contenido que en el continente.

Entre los autores que presentan su trabajo de forma individual se encuentran Carlos Rodríguez-Méndez, cuya trayectoria se vincula al ámbito escultórico, mostrando en su propuesta una investigación antropomórfica; Miguel Ángel Delgado, relacionado con el documental, describe espacios de los suburbios de Seúl y Calixto Ramírez, que aborda su interés por la representación plástica a través de vídeos realizados durante una estancia en Galicia.

Por su parte, Lois Patiño hace intensas descripciones poéticas del paisaje resaltando la fragilidad del ser humano; Rubén Ramos Balsa juega con la capacidad imaginativa del espectador en Veo, veo; Álvaro Negro recupera fragmentos del paisaje gallego componiendo a través de la mirada un cuadro fotográfico; Carme Nogueira describe la evolución de la ciudad chilena de Valparaíso y Xoán Anleo explora la realidad inmediata durante un viaje a la Patagonia. Otros artistas participan en este proyecto a través de colectivos como Blankpaper, que ocupa un destacado lugar en el panorama fotográfico nacional, buscando por parte de sus componentes los límites de la tradición de la fotografía de autor hacia nuevos horizontes; Nophoto, constituido como una revisión de la agencia fotográfica tradicional, en la que se alternan trabajos fotográficos y editoriales; Fotoaplauso, que recupera iniciativas de proyectar fotografía en la calle, como se hizo en el cine con los proyeccionistas ambulantes y Bookjokey, propuesta innovadora en la que #BJ_Xoubanova presentará fotolibros al público, a modo de disc jokey, que acompañará de comentarios.

Foto/Vídeo aborda as posibilidades que ofrecen a foto e o vídeo no ámbito da creación Se inclúe dentro de Fotocoruña e terá lugar nos xardíns de Méndez Núñez, organizada polo Concello da Coruña.

Este encontro de fotografía e vídeo, que se celebrará entre setembro e outubro, implica diversas institucións, espazos e galerías que mostrarán ao público obras de artistas noveis e consagrados a través de distintas propostas como talleres ou exposicións. A proposta de Foto/Vídeo, que se desenvolverá en doce colectores dispostos nos xardíns Méndez Núñez ata o próximo 3 de outubro, está comisariada por Susana González e Nicolás Combarro e aborda as posibilidades que ofrecen a foto e o vídeo no ámbito da creación. Cada un dos espazos está dedicado a un artista ou colectivo de mozos creadores e neles plásmase a reciprocidade entre ambas as dúas disciplinas, permitindo ao público reflexionar sobre as súas posibilidades comunicativas e estéticas mediante distintos rexistros fotográficos e videográficos.

O espectador está invitado a internarse neste ámbito creativo a través de documentais, pezas de videoarte, fotoproyecciones ou sesións de bookjokey coa imaxe como ferramenta fundamental da expresión artística. Para iso, intentáronse borrar as diferenzas formais presentando os traballos de igual xeito e en espazos similares para que o espectador se centre máis no contido que no continente.

Entre os autores que presentan o seu traballo de forma individual encóntranse Carlos Rodríguez-Méndez, cuxa traxectoria se vincula ao ámbito escultórico, mostrando na súa proposta unha investigación antropomórfica; Miguel Ángel Delgado, relacionado co documental, describe espazos dos suburbios de Seúl e Calixto Ramírez, que aborda o seu interese pola representación plástica a través de vídeos realizados durante unha estanza en Galicia.

Pola súa banda, Lois Patiño fai intensas descricións poéticas da paisaxe resaltando a fraxilidade do ser humano; Rubén Ramos Balsa xoga coa capacidade imaxinativa do espectador en Veo, vexo; Álvaro Negro recupera fragmentos da paisaxe galega compoñendo a través da mirada un cadro fotográfico; Carme Nogueira describe a evolución da cidade chilena de Valparaíso e Xoán Anleo explora a realidade inmediata durante unha viaxe á Patagonia. Outros artistas participan neste proxecto a través de colectivos como Blankpaper, que ocupa un destacado lugar no panorama fotográfico nacional, buscando por parte dos seus compoñentes os límites da tradición da fotografía de autor cara a novos horizontes; Nophoto, constituído como unha revisión da axencia fotográfica tradicional, na que se alternan traballos fotográficos e editoriais; Fotoaplauso, que recupera iniciativas de proxectar fotografía na rúa, como se fixo no cine cos proyeccionistas ambulantes e Bookjokey, proposta innovadora na que #BJ_Xoubanova presentará fotolibros ao público, a xeito de disc jokey, que acompañará de comentarios.

Foto/video approaches the possibilities that offer the photo and the video in the area of the creation is included inside Fotocoruña and it will take place in Méndez Núñez’s gardens, organized by the Council of A Coruña.

This meeting of photography and video, which will be celebrated between September and October, implies to diverse institutions, spaces and galleries that will show to the public works of artists new and dedicated across different offers like workshops or exhibitions. The offer of Foto/video, which Méndez Núñez will develop in twelve containers arranged in the gardens until the next October 3, is comisariada for Susana Gonzalez and Nicolás Combarro and approaches the possibilities that offer the photo and the video in the area of the creation. Each of the spaces is dedicated to an artist or group of creative young persons and of them the reciprocity takes form between both disciplines, allowing to the public to think about his communicative and aesthetic possibilities by means of different photographic and video records.

The spectator is invited to enter this creative area across documentaries, pieces of videoarte, photoprojections or meetings of bookjokey with the image as fundamental tool of the artistic expression. For it, they have tried to erase the formal differences presenting the works of equal way and in similar spaces in order that the spectator centres more on the content than on the continent.

Between the authors who present his work of individual form they are Carlos Rodríguez-Méndez, whose path links itself to the sculptural area, showing in his offer an anthropomorphic investigation; Michael Ángel Delgado related to the documentary, describes spaces of the suburbs of Seoul and Calixto Ramirez, who approaches his interest for the plastic representation across videoes realized during a stay in Galicia.

For your part, Lois Patiño does intense poetical descriptions of the landscape highlighting the fragility of the human being; Rubén Ramos Balsa plays with the imaginative capacity of the spectator in I See, see; Álvaro Negro recovers fragments of the Galician landscape composing across the look a photographic picture; Carme Nogueira describes the evolution of the Chilean city of Valparaiso and Xoán Anleo explores the immediate reality during a trip to the Patagonia. Other artists take part in this project across groups as Blankpaper, which occupies an out-standing place in the photographic national panorama, looking on the part of his components for the limits of the tradition of the author’s photography towards new horizons; Nophoto constituted as a review of the photographic traditional agency, in which there are alternated photographic and publishing works; Photoplaudit, which recovers initiatives to project photography in the street, since it was done in the cinema by the ambulant projectionists and Bookjokey, innovative offer in which *BJ_Xoubanova there will present photobooks to the public, like disc jokey, that will accompany of comments.

[:es]Revista Pointes [n05][:gl]Revista Pointes [n05][:en]Pointes Magazine [n05][:]

0

[:es]

El quinto número de la revista de arte y arquitectura POINTEs, editada en Madrid, una publicación de arte y arquitectura realizada por estudiantes de diferentes ramas artísticas, que pretende reavivar el debate y dirigirnos HACIA UN ESPIRITU CRÍTICO, así como la investigación de las referencias mas importantes del siglo XX.

Es así como se conforma como una revista libre de secciones basada en la recopilación de textos de opinión, reflexión, trabajos de investigación y trabajos artísticos propios.

Revista Pointes [n05]
Revista Pointes [n05]
POINTES 5

El orden, el caos, las casas. Una probable genealogía de las villas ideales Arquitecturas Anónimas
Reflexión sobre el equilibrio
De emoción o arquitectura; Luis Barragán
La masa del espacio; La villa Rotonda

+ info

[:gl]

O quinto número da revista de arte e arquitectura POINTEs, editada en Madrid. Pointes é unha publicación de arte e arquitectura realizada por estudantes de diferentes ramas artísticas, pretende que reavivar o debate e dirixirnos CARA A UN ESPIRITU CRÍTICO, así como a investigación das referencias mais importantes do século XX. É así como Pointes confórmase como unha revista libre de seccións baseada na recompilación de textos de opinión, reflexión, traballos de investigación e traballos artísticos propios.

+ info

[:en]

The fifth number of the magazine of art and architecture POINTEs, edited in Madrid. Pointes is a publication of art and architecture realized by students of different artistic branches, which tries to re-intensify the debate and to go TOWARDS A CRITICAL SPIRIT, as well as the investigation of the references mas important of the 20th century. It is as well as Pointes conforms as a free magazine of sections based on the summary of texts of opinion, reflection, works of investigation and artistic own works.

+ info

[:]

Secretos de la arquitectura · Curso de interpretación de la arquitecturaSegredos da arquitectura · Curso de interpretación da arquitecturaSecrets of the architecture · Course of interpretation of the architecture

0

Desde el 10 de Octubre de 2013 hasta el 5 de Junio de 2014, tendrá lugar en la Fundación Luis Seoane el curso Secretos de la Arquitectura.

Tras la primera edición, el club de arquitectura de la Fundación Luis Seoane propone una segunda vuelta. Se trata de una iniciativa que reunirá a lo largo de ocho meses a un conjunto excepcional de profesionales que analizarán aspectos básicos de la arquitectura y el urbanismo, la historia de la arquitectura y su impronta en el entramado social y económico, así como su relación con el arte, la didáctica o la naturaleza; el paisajismo, edificios y obras célebres desde el punto de vista arquitectónico, el espacio y su uso, la relación entre arquitectura y género o su papel como mecanismo de reacción social, etc.

Secretos de la arquitectura toma ya desde su primera edición como punto de partida la publicación del libro La historia secreta de los edificios de uno de los arquitectos más importantes de nuestro país, Ricardo Aroca, para estudiar cómo la arquitectura establece conexiones con casi todos los aspectos que configuran nuestro mundo, como el arte, la economía, la sociedad o la política. Para ello, este club de arquitectura coordinado por el arquitecto Fermín Blanco ha conseguido reunir a un grupo excepcional de arquitectos de diferentes generaciones como Juán Domingo Santos, José Ramón Soraluce, Fernando Agrasar, Santiago Cirugeda, Manuel Gallego Jorreto, Juan Creus, Covadonga Carrasco, Andrés Fernández Albalat, Arturo Franco Taboada o Fernando Blanco, así como profesionales de otros ámbitos como el historiador Jesús Giráldez, el fotógrafo Juán de la Sota o la artista Carme Nogueira entre otros muchos.

La estructura de este club de arquitectura gira en torno a treinta sesiones de 90 minutos manteniendo todas un formato de dos conferencias de 45 minutos. Las clases tendrán lugar todos los jueves, excepto festivos, a las 19:30. El precio de la matrícula es de 100 euros, con un descuento del 50% para estudiantes (udc), arquitectos colegiados (COAG), desempleados y jubilados.

+ info

Dende o 10 de Outubro de 2013 ata o 5 de Xuño de 2014, terá lugar na Fundación Luis Seoane o curso Secretos da Arquitectura.

Tras a primeira edición, o club de arquitectura da Fundación Luis Seoane propón unha segunda volta. Trátase dunha iniciativa que reunirá ao longo de oito meses a un conxunto excepcional de profesionais que analizarán aspectos básicos da arquitectura e o urbanismo, a historia da arquitectura e a súa pegada na armazón social e económica, así como a súa relación coa arte, a didáctica ou a natureza; o paisaxismo, edificios e obras célebres dende o punto de vista arquitectónico, o espazo e o seu uso, a relación entre arquitectura e xénero ou o seu papel como mecanismo de reacción social, etc.

Segredos da arquitectura toma xa dende a súa primeira edición como punto de partida a publicación do libro La historia secreta dos edificios dun dos arquitectos máis importantes do noso país, Ricardo Aroca, para estudar como a arquitectura establece conexións con case todos os aspectos que configuran o noso mundo, como a arte, a economía, a sociedade ou a política. Para iso, este club de arquitectura coordinado polo arquitecto Fermín Blanco conseguiu reunir a un grupo excepcional de arquitectos de diferentes xeracións como Juán Domingo Santos, José Ramón Soraluce, Fernando Agrasar, Santiago Cirugeda, Manuel Gallego Jorreto, Juan Creus, Covadonga Carrasco, Andrés Fernández Albalat, Arturo Franco Taboada ou Fernando Blanco, así como profesionais doutros ámbitos como o historiador Jesús Giráldez, o fotógrafo Juán de la Sota ou a artista Carme Nogueira entre outros moitos.

A estrutura deste club de arquitectura xira en torno a trinta sesións de 90 minutos mantendo todas un formato de dúas conferencias de 45 minutos. As clases terán lugar todos os xoves, agás festivos, ás 19:30. O prezo da matrícula é de 100 euros, cun desconto do 50% para estudantes (udc), arquitectos colexiados (COAG), desempregados e xubilados.

+ info

From October 10, 2013 until June 5, 2014, will take place in the Luis Seoane Foundation the course Secrets of the Architecture.

After the first edition, the club of architecture of the Foundation Luis Seoane proposes the second return. It is a question of an initiative that it will assemble throughout eight months an exceptional set of professionals who will analyze basic aspects of the architecture and the urbanism, the history of the architecture and his stamp in the social and economic studding, as well as his relation with the art, the didactics or the nature; the landscape painting, buildings and famous works from the architectural point of view, the space and his use, the relation between architecture and kind or his paper as mechanism of social reaction, etc.

Secrets of the architecture the publication of the book takes already from his first edition as point of item The secret history of the buildings of one of the most important architects of our country, Ricardo Aroca, to study how the architecture establishes connections with almost all the aspects that form our world, as the art, the economy, the company or the politics. For it, this club of architecture coordinated by the architect Fermín Blanco, Manuel Gallego Jorreto, Juan Creus has managed to assemble an exceptional group of architects of different generations as Juán Domingo Santos, Jose Ramon Soraluce, Fernando Agrasar, Santiago Cirugeda, Covadonga Carrasco, Andrés Fernandez Albalat, Arturo Franco Taboada or Fernando Blanco, as well as professionals of other areas as the historian Jesus Giráldez, the photographer Juán de la Sota or the artist Carme Nogueira between great others.

The structure of this club of architecture turns concerning thirty meetings of 90 minutes supporting all a format of two conferences of 45 minutes. The classes will take place every Thursday, except festive, at 19:30. The price of the matriculation is 100 Euros, with a discount of 50 % for students (udc), collegiate architects (COAG), unemployed and retired

+ info

Premio Rafael Manzano Martos 2013 Premio Rafael Manzano Martos 2013 Rafael Manzano Martos Award 2013

0

Luis Fernando Gómez-Stern e Ignacio Medina y Fernández de Córdoba, Duque de Segorbe, ganadores del Premio Rafael Manzano Martos de Arquitectura Clásica y Restauración de Monumentos por su restauración integral de la Judería de Sevilla. Convocado por The Richard H. Driehaus Charitable Lead Trust y la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Notre Dame (Indiana, Estados Unidos), el premio está dotado con 50.000 euros y una medalla conmemorativa y será entregado 15 de octubre en un acto solemne en la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando en Madrid. Fundación MAPFRE y la Real Academia de San Fernando colaboran en la gestión de este galardón.

http://youtu.be/MBSnsQQJVg4

Luis Fernando Gómez-Stern e Ignacio Medina e Fernández de Córdoba, Duque de Segorbe, gañadores do Premio Rafael Manzano Martos de Arquitectura Clásica e Restauración de Monumentos pola súa restauración integral da Xudaría de Sevilla. Convocado por The Richard H. Driehaus Charitable Lead Trust e a Escola de Arquitectura da Universidade de Notre Dame (Indiana, Estados Unidos), o premio está dotado con 50.000 euros e unha medalla conmemorativa e será entregado 15 de outubro nun acto solemne na Real Academia de Belas Artes de San Fernando en Madrid. Fundación MAPFRE e a Real Academia de San Fernando colaboran na xestión deste galardón.

Luis Fernando Gómez-Stern and Ignacio Medina and Fernandez of Cordova, Duke of Segorbe, winners of the Prize Rafael Manzano Martos of Classic Architecture and Restoration of Monuments for his integral restoration of the Jewry of Seville. Summoned by The Richard H. Driehaus Charitable Lead Trust and the School of Architecture of the University of Notre Dame (Indiana, The United States), the prize is endowed with 50.000 Euros and a commemorative medal and it will be delivered on October 15 in a solemn act in the Royal Academy of San Fernando’s Fine arts in Madrid. Foundation MAPFRE and San Fernando’s Royal Academy collaborate in the management of this award.

De vocaciones | Borja López Cotelo

Nadie en mi barrio conocía a Mies Van der Rohe. Los niños no soñábamos con ser Alvar Aalto porque nuestro altar lo ocupaban Bruce Lee, Rocky Balboa, Peio Uralde o Zoran Stojadinovic. Yo, que era un poco raro, a veces cambiaba de objetivo y aspiraba a suceder al gran Sempé. Los días transcurrían entre libros de matemáticas, papeles garabateados y horas pateando el balón; esperando que llegase pronto el domingo para ir a ver al Deportivo en ese estadio que tenía un solo fondo sobre el que emergía hierática la torre de Maratón. Vivíamos tranquilos sin  haber leído Hacia una arquitectura, sin haber visitado Ronchamp, sin haber oído hablar jamás de Louis Kahn.

Años después se fraguaron los mitos de mi postadolescencia. Mies, Aalto y Le Corbusier, esa Santísima Trinidad que todo estudiante de arquitectura venera, esos perfectos desconocidos durante mis primeros diecisiete años de vida. Y más tarde, la colisión con el mundo real me dejó la desconcertante sensación de haber sido estafado: la vida laboral en el inescrutable laberinto de la burocracia española, el aburrimiento, la falta de Rock and roll. No construí ni un solo rascacielos a la orilla del lago, y el terco ladrillo no me respondía por más que le preguntaba qué quería ser. Fue entonces cuando comencé a plantearme abandonar el barco: al fin y al cabo no soy un arquitecto vocacional, ¿por qué no empezar de cero? Pronto encontré la respuesta: no lo haré porque he visto un pilar y un incendio.

Un pilar 

Existe un pilar que hace de Klippan el centro del universo. En ese pueblo sueco, Lewerentz se dio cuenta de que las bóvedas cerámicas podían apoyarse en dos enormes vigas metálicas y de que éstas, a su vez, podían transmitir las cargas a un pilar. A un solo pilar. A una ‘T’ en la que podemos ver una alegoría de la cruz o podemos, por el contrario, ver toda la historia de la humanidad, incluso aquella que precedió a la conmemorada crucifixión. Porque ante todo, esa vertical dota de significado un lugar; en su oposición con la horizontal, con el suelo, dibuja el axis mundi, el eje del mundo. Y en torno a este eje han girado desde el inicio de los tiempos, aquí y allá, cientos de creencias: las que estudio Mircea Eliade, las que Frampton citó en sus Estudios sobre cultura tectónica1, y muchas otras de las que probablemente nunca oigamos hablar. Es, no por casualidad, el mismo eje al que Le Corbusier dedicó su Poema del ángulo recto, la misma vertical definida por el mástil al que Ulises se ató para no sucumbir a los cantos de sirena.

No debemos olvidar que los nórdicos -Lewerentz lo era, no solo por haber nacido en Suecia- siempre han sido, por encima de todo, constructores de barcos. Naves ligeras que remontaron el Volga, que surcaron el Báltico y el Mar del Norte para acabar avistando Terranova. Herencia que esparcieron por el sur de Europa2. Por eso muchos arquitectos del Norte entendieron la importancia de la vertical, del mástil o el pilar: Fehn escribió, acerca de su proyecto para una iglesia en el puerto de Honningsvag: ‘Desde su asiento [el marinero] percibe que el pilar tiene la misma dimensión que un mástil. En este reconocimiento se siente seguro. Se sienta al lado de ese pilar, lo reconoce también con el suave tacto de sus dedos. En mar abierto… fue un símbolo en el que creyó, el que lo trajo de vuelta a casa’3 . A su vez, estos mástiles normandos no son muy diferentes del pilar que ocupa el centro del más arcaico templo sintoísta de Japón4, el Gran Templo de Izumo, que evoca un pasaje del mito de la Creación: en una sala de ocho brazas construida en torno al Pilar del Cielo se cortejaron Izanami e Izanagi, las deidades primigenias, antes de su primera unión5.

Lewerentz, huelga decirlo, no inventó el pilar ni su simbolismo. Simplemente hizo descansar sobre uno de ellos, condensada, su experiencia de anciano y la herencia de muchos siglos de construcción de templos y barcos. Lewerentz colocó ahí ese pilar para recordarnos que sin gravedad no hay arquitectura.

Un incendio

Fue el reverendo Simonsen quien dio a Jørn Utzon una memorable lección de arquitectura: ‘Un espacio sagrado no se hace’ -dijo- ‘Es algo que se consagra. Podría estar debajo de un árbol’6. Los que vinieron después, los arquitectos que sucedieron al maestro danés (al menos los más despiertos) asumieron que así era. Cuando Peter Zumthor construyó una capilla consagrada al Hermano Klaus, santo patrón de Suiza, decidió que la solución era prenderle fuego. Como el bíblico fuego purificador, como las siete llamas que coronan en su quietud la Menorá, como aquel otro incendio de Sidonie.

Zumthor hizo construir una estructura cónica de madera para luego verter sobre ella veinticuatro tongadas de hormigón en otros tantos días. Más tarde prendió fuego a la cimbra; la madera quedó impresa en el hormigón y, al consumirse, definió el vacío que desde entonces sólo es llenado por una luz cenital. Esa iluminación es el único acontecimiento que tiene lugar en el interior de un templo que carece incluso de altar: en su lugar encontramos un charco formado por el agua de lluvia y la nieve derretida. La capilla, con su óculo abierto al cielo, trae a la mente esa estancia de la villa Rotonda por cuyo interior se derrama la luz del sol y el agua de lluvia; también, inevitablemente, ese otro óculo tan célebre, el que convierte la luz en materia densa, casi tangible, en las entrañas de Roma. Pero Zumthor parece haber tenido otras cosas en la cabeza: la rudeza del material, la desnudez absoluta, el proceso de evisceración que le dio forma, sugieren que esa capilla es deudora de las nuraga sardas y de las arquitecturas hipogeas de Capadocia, Mattera o el Sacromonte.

Zumthor quemó aquella cimbra para recordarnos que la arquitectura es materia, y que la materia trasciende lo visible: se toca, se huele, se percibe en ella la cicatriz dejada por el tiempo y el fuego.

Intuyo que Klaus, el ermitaño, estaría satisfecho. La capilla se yergue hoy sobre el trigo amarillo, solitaria como un anacoreta; sin luz ni agua corriente, rendida a los elementos, pero firme ante el empuje del tiempo y la gravedad. Tal vez el fuego en la cimbra no haya sido más que un ritual, una epifanía previa a la catarsis. Como ese otro incendio en Preferencia antes del gol de Stoja.

Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
A Coruña. septiembre 2013

Ilustraciones: El primo Ramón (EpR)

Notas:

1 Ver Frampton, Kenneth: Estudios sobre cultura tectónica (Ed. Akal Arquitectura, 1999), p.249
2 Staffan Mörling, antropólogo sueco, es quien más ha profundizado en el estudio de la herencia nórdica en la construcción de las dornas, embarcaciones tradicionales gallegas.
3 Ver Fjeld, Per Olaf: The thought of Construction (Ed. Rizzoli, 1983), p. 46
4 Es recomendable, a este respecto, leer el ensayo ‘Tra terra e mare, L’Architettura di Sverre Fehn’, escrito por Francesco Dal Co e incluido en Sverre Fehn. Opera Completa (Ed. Electa, 1997). En él, Dal Co incide en el ancestral parentesco entre las construcciones japonesas y las construcciones navales nórdicas.
5 Ver el ensayo ‘Kazuo Shinohara: más allá de estilos más allá de la domesticidad’, de Enric Massip-Bosch, en Kazuo Shinohara. Casas, 2G número 58/59 (Ed. Gustavo Gili, Barcelona, 2011), p. 14
6 Ver Puente, Moisés: Jørn Utzon. Conversaciones y otros escritos (Ed. Gustavo Gili, Barcelona, 2010), p.55.

[:es]Diseño en películas: La casa moderna[:gl]Deseño en películas: A casa moderna[:en]Design in film: The modern house[:]

1

[:es]

Casas modernas, tanto verdaderas como falsas, como destacadas en las películas.

http://vimeo.com/71923124[:gl]

Casas modernas, tanto verdadeiras coma falsas, coma destacadas nas películas.

[:en]

Modern homes, both real and fake, as featured in the movies.

[:]

Premio Rafael Manzano Martos 2013 (ganador)Premio Rafael Manzano Martos 2013 (ganador)Rafael Manzano Martos Award 2013 (winner)

0

El jurado del Premio de Arquitectura Clásica y Restauración de Monumentos Rafael Manzano Martos ha decidido otorgar el galardón del año 2013 al equipo formado por el arquitecto Luis Fernando Gómez-Stern y el diseñador e inspirador de la restauración integral de la antigua judería de Sevilla, Ignacio Medina y Fernández de Córdoba, Duque de Segorbe.

Fue difícil la elección entre las múltiples candidaturas existentes, todas ellas de extraordinaria calidad. El trabajo seleccionado supone una iniciativa singularmente loable, ya que es resultado del empeño personal de sus autores, quienes con constancia y determinación fueron año tras año insuflando nueva vida a todo un barrio entonces muy degradado y amenazado de demolición del centro histórico de Sevilla. Un barrio que, como todo conjunto urbano tradicional, incluía no sólo monumentos singulares, sino también edificaciones populares más modestas que son con frecuencia minusvaloradas u olvidadas, pero sin las cuales perdería su sentido.

En su restauración y rehabilitación se dio prioridad al uso del lenguaje y las técnicas constructivas tradicionales que proporcionaban al conjunto la identidad que le es propia.

Esta es la segunda edición del premio de Arquitectura Clásica y Restauración de Monumentos Rafael Manzano Martos, dirigido a profesionales dedicados al campo de la arquitectura cuya obra  encarne  los principios de la arquitectura y el urbanismo tradicionales en el mundo contemporáneo. Su objetivo es poner en valor la labor de aquéllos que estén no sólo trabajando en la preservación y rehabilitación del patrimonio arquitectónico y urbano tradicional español,  sino también contribuyendo a la continuidad de las tradiciones constructivas y arquitectónicas que lo configuran y, con ello, trabajando por la creación y el mantenimiento de entornos más humanos y sostenibles.

Convocado por The Richard H. Driehaus Charitable Lead Trust y la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Notre Dame (Indiana, Estados Unidos), el premio está dotado con 50.000 euros y una medalla conmemorativa y será entregado 15 de octubre en un acto solemne en la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando en Madrid. FUNDACIÓN MAPFRE y la Real Academia de San Fernando colaboran en la gestión de este galardón.

Como defensor de los mencionados valores, Rafael Manzano Martos fue ganador del Octavo Premio The Richard H. Driehaus Prize de Arquitectura Clásica concedido en Chicago en el año 2010. Este premio internacional, instituido por el gran mecenas norteamericano Richard H. Driehaus y promovido a través de la Escuela de Arquitectura de la Universidad de Notre Dame de Indianápolis, está considerado como uno de los reconocimientos más importantes del mundo a una trayectoria profesional vinculada a la arquitectura tradicional y a la restauración. Tras concederle este galardón Richard H. Driehaus anunció la creación en nuestro país de un nuevo premio con el nombre de Rafael Manzano, en este caso destinado a honrar aquellos que estén protegiendo y enriqueciendo el legado arquitectónico español.

+ info

O xurado do Premio de Arquitectura Clásica e Restauración de Monumentos Rafael Manzano Martos decidiu outorgar o galardón do ano 2013 ao equipo formado polo arquitecto Luis Fernando Gómez-Stern e o deseñador e inspirador da restauración integral da antiga xudaría de Sevilla, Ignacio Medina y Fernández de Córdoba, Duque de Segorbe.

Foi difícil a elección entre as múltiples candidaturas existentes, todas elas de extraordinaria calidade. O traballo seleccionado supón unha iniciativa singularmente loable, xa que é resultado do empeño persoal dos seus autores, os que con constancia e determinación foron ano tras ano insuflando nova vida a todo un barrio entón moi degradado e ameazado de demolición do centro histórico de Sevilla. Un barrio que, como todo conxunto urbano tradicional, incluía non só monumentos singulares, senón tamén edificacións populares máis modestas que son con frecuencia subvalorizar ou esquecidas, pero sen as cales perdería o seu sentido.

Na súa restauración e rehabilitación deuse prioridade ao uso da linguaxe e as técnicas construtivas tradicionais que proporcionaban ao conxunto a identidade que lle é propia.

Esta é a segunda edición do premio de Arquitectura Clásica e Restauración de Monumentos Rafael Manzano Martos, dirixido a profesionais dedicados ao campo da arquitectura cuxa obra encarne os principios da arquitectura e o urbanismo tradicionais no mundo contemporáneo. O seu obxectivo é poñer en valor o labor daqueles que estean non só traballando na preservación e rehabilitación do patrimonio arquitectónico e urbano tradicional español, senón tamén contribuíndo á continuidade das tradicións construtivas e arquitectónicas que o configuran e, con el, traballando pola creación e o mantemento de ámbitos máis humanos e sostibles.

Convocado por The Richard H. Driehaus Charitable Lead Trust e a Escola de Arquitectura da Universidade de Notre Dame (Indiana, Estados Unidos), o premio está dotado con 50.000 euros e unha medalla conmemorativa e será entregado 15 de outubro nun acto solemne na Real Academia de Belas Artes de San Fernando en Madrid. FUNDACIÓN MAPFRE e a Real Academia de San Fernando colaboran na xestión deste galardón.

Como defensor dos mencionados valores, Rafael Manzano Martos foi gañador do Oitavo Premio The Richard H. Driehaus Prize de Arquitectura Clásica concedido en Chicago no ano 2010. Este premio internacional, instituído polo gran mecenas norteamericano Richard H. Driehaus e promovido a través da Escola de Arquitectura da Universidade de Notre Dame de Indianápolis, está considerado como un dos recoñecementos máis importantes do mundo a unha traxectoria profesional vinculada á arquitectura tradicional e á restauración. Tras concederlle este galardón Richard H. Driehaus anunciou a creación no noso país dun novo premio co nome de Rafael Manzano, neste caso destinado a honrar aqueles que estean a protexer e enriquecendo o legado arquitectónico español.

+ info

The juror of the Prize of Classic Architecture and Restoration of Monuments Rafael Manzano Martos has decided to grant the award of the year 2013 to the equipment formed by the architect Luis Fernando Gómez-Stern and the designer and inspirator of the integral restoration of the former Jewry of Seville, Ignacio Medina y Fernández de Córdoba, Duke of Segorbe.

The choice was difficult between the multiple existing candidacies, all of them of extraordinary quality. The selected work supposes a singularly coomendable initiative, since it is a result of the personal determination of his authors, who with witness and determination were a year after year blowing new life to the whole neighborhood at the time very degraded and threatened with demolition of the historical center of Seville. A neighborhood that, as any urban traditional set, was including not only singular monuments, but also popular buildings more modest that they are often minusvaloradas or forgotten, but without which it would lose his sense.

In his restoration and rehabilitation one gave priority to the use of the language and the constructive traditional technologies that were providing to the set the identity that him is own.

This one is the second edition of the prize of Classic Architecture and Restoration of Monuments Rafael Manzano Martos directed professionals dedicated to the field of the architecture which work personifies the traditional beginning of the architecture and the urbanism in the contemporary world. His aim is to put in value the labor of those that are not only being employed at the preservation and rehabilitation of the architectural and urban traditional Spanish heritage, but also contributing to the continuity of the constructive and architectural traditions that form it and, with it, working for the creation and the maintenance of the most human and sustainable environments.

Summoned by The Richard H. Driehaus Charitable Lead Trust and the School of Architecture of the University of Notre Dame (Indiana, The United States), the prize is endowed with 50.000 Euros and a commemorative medal and it will be delivered on October 15 in a solemn act in the Royal Academy of San Fernando’s Fine arts in Madrid. FOUNDATION MAPFRE and San Fernando’s Royal Academy collaborate in the management of this award.

As defender of the mentioned values, Rafael Manzano Martos was a winner of the Eighth Prize The Richard H. Driehaus Prize of Classic Architecture granted in Chicago in the year 2010. This international prize instituted by the great North American patron Richard H. Driehaus and promoted across the School of Architecture of the University of Indianápolis’s Notre Dame, is considered to be one of the most important recognitions from the world to a professional path linked to the traditional architecture and to the restoration. Richard H granting this award to him. Driehaus announced the creation in our country of a new prize with Rafael Manzano’s name, in this case destined to honor those that they are protecting and enriching the architectural Spanish legacy.

+ info

La casa translúcida, de Alfons Soldevila | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina

¿En qué medio puede un arquitecto investigar libremente con ideas que redefinan el entorno doméstico? ¿Existe el cliente dispuesto a llevar a cabo tales experimentos?

Nubes Rosas

Alfons Soldevila, arquitecto
La casa translúcida, de Alfons Soldevila. La construcción de una casa experimental

Alfons Soldevila, profesor de Proyectos de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Barcelona, ha examinado el tema de la vivienda, proponiendo una serie de debates en clase con sus estudiantes, que acabaron materializándose en la construcción de una casa a escala 1:1 en medio del campus. La llamaron la Casa Translúcida y fue, desde 1996 hasta el 2002, cuando tuvo que ceder su espacio a una nueva biblioteca, un centro de encuentro de estudiantes y profesores. Se trataba de experimentar con un nuevo tipo de alojamiento realizado a partir de un nuevo material de construcción. Hecho con policarbonato, la luz se filtraría a través de sus suelos, paredes y techos, una cualidad translúcida que determinaría el diseño y su construcción.

“Si no podemos estar en contacto con las paredes, si no podemos estar en contacto con el techo, si no podemos estar en contacto con el suelo, estamos trabajando en un espacio muy especial, desconectado de las paredes, del suelo y del techo.” A. Soldevila
La universidad como laboratorio

Indudablemente la universidad es un lugar ideal para exploraciones culturales y del modo como los hombres se relacionan entre sí y su entorno. Es un lugar donde se elogia la investigación comprometida con la contemporaneidad y donde la duda forma parte del construir de la historia. Con esta vocación, Alfons Soldevila planteó el proyecto de redefinir la vivienda, analizando, cuestionando y comprobando en el aula y en el taller, antes de comenzar su construcción.

La primera fase consistió en realizar una maqueta a escala 1:10, con el fin de comprobar su estructura y estudiar una secuencia de su montaje que no requiriese grúa alguna. El armazón se elevaría de forma similar a la estructura tradicional americana conocida como balloom-frame, la cual puede ser alzada por una persona ayudada por un tráctel.

Consecutivamente se construyó la estructura de tubos de acero inoxidable, con una sección 80x80mm y 30mm de camisa. Para los soportes de la cimentación, que también se quisieron ejecutar con un material translúcido, se realizaron probetas de hormigón y vidrio reciclado en lugar de arena. El resultado mostraba que su capacidad mecánica era menor a la del hormigón tradicional pero lo suficiente para un edificio de diez toneladas. Sobre estos soportes, separados cada dos metros, se alzaban los pórticos, que estaban conexionados por otros perfiles de 80x80x3mm y que actuaban como de zunchos perimetrales. La estructura de los forjados se realizó con perfiles de 80x80x2mm que, a modo de viguetas separadas 40cm, se apoyaban en los zunchos. Su fijación se realizó con silicona estructural, por lo que podrían desmontarse fácilmente con una cuchilla.

Por último, la estructura metálica se cerró con planchas extrusionadas de policarbonato, utilizadas tanto en el tejado, paredes, techos, suelos, rampas y peldaños. También se empleó silicona en todas sus uniones para evitar elementos opacos y facilitar el desmontaje o sustitución.

El método de montaje es en seco, por lo que es reciclable, y realizado con mano de obra no cualificada. Está pensado para que una persona pueda construirla, gastando en su construcción la misma energía que la necesaria para practicar un deporte
Policarbonato como material de construcción

Al investigar la composición del policarbonato, los estudiantes valoraron las grandes ventajas de este producto orgánico en la construcción. A su inercia química que lo hacía inmune a los ácidos, bases y agentes atmosféricos, se le añade su alta resistencia a la rotura y el deterioro, tiene buena elasticidad y puede aguantar varios tratamientos incluyendo el teñido de colores. Dentro de los productos termoplásticos, presenta buen comportamiento ante el fuego ya que es autoextinguible. Adicionalmente, el policarbonato es un material que podría competir con el vidrio ya que ofrece una claridad óptica única de traslucidez. Este factor jugó un papel decisivo en la elección del material ya que tanto la forma curva del tejado como las fachadas de la casa permitían un aprovechamiento máximo de la luz solar, el calor y la ventilación. Por otro lado, las planchas de policarbonato tienen el inconveniente de ser sensibles a los rayos UV, por lo que amarillean a la exposición del sol. La solución a esta reacción consistió en colocar una película adherida a la superficie para protegerla del sol. Esta película modificar el acabado de la superficie con diferentes tramas y colores dependiendo de sus habitantes.

Para un máximo beneficio de la luz natural y minimizar las sombras, los muebles ideales son aquellos que no tocan las paredes ni los suelos
Experimentando el interior

Para que la luz natural fluyese sin obstáculos, la distribución de la casa tendría que resolverse sin que nada se sitúe frente a los muros traslúcidos. Las únicas habitaciones opacas, la cocina y los baños, se dispusieron como piezas de mobiliario. Tampoco se instaló luz eléctrica dentro de la casa, para liberar la vivienda de instalaciones e interruptores. En su lugar, cuando oscurece, se encienden por control remoto las luminarias situadas fuera de la casa.

Una escalera longitudinal relaciona las tres plantas

Para un máximo beneficio de la luz natural y minimizar las sombras, los muebles ideales son aquellos que no tocan las paredes ni los suelos. Tendrían que estar flotando. Consecuentemente los estudiantes experimentaron con el diseño de mobiliario de policarbonato – sillas y hamacas que se columpian, mesas que cuelgan, armarios translúcidos y cajones que están elevados del suelo. Incluso las alfombras o las suelas de los zapatos tuvieron que ser repensadas, esta vez desde abajo. Otros alumnos experimentaron con juegos de limpieza que incluían el baldeo de la casa con un manguerazo, algo posible al ser los armarios de policarbonato con cierre de cremallera.

“La casa, como entidad abstracta, no responde de forma directa a su entorno, sino a la voluntad sensorial de sus ocupantes.” A. Soldevila

Aunque la Casa Translúcida no existe hoy día su valor permanece, no solo en los estudiantes que participaron en el experimento, sino también en el currículum de la universidad. La tecnología, los materiales y sus posibilidades están en continua evolución aunque se integren lentamente en sociedad. La investigación necesita primero jugar un papel esencial en forma de educación para poder aprender de sus logros, errores y el beneficio de la duda.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
doctora en historia del arte. doctor arquitecto
Murcia. septiembre 2013

16ª Edición del Taller Vertical ESARQ-UIC · Arquitecturas esenciales16ª Edición do Obradoiro Vertical ESARQ-UIC · Arquitecturas esenciais16 ª Edition of the Vertical Workshop ESARQ-UIC · Essential architectures

Arte y arquitectura se fusionan en la 16ª edición del Taller Vertical de la ESARQ-UIC. De la mano de la artista Eugènia Balcells, medalla al mérito en las bellas artes 2009 alumnos y profesores de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC) están abordando esta semana en el marco de la 16ª edición del Taller Vertical una serie de investigaciones sobre la materia, la luz y la forma en la estructura platónica del cubo.

El Taller Vertical de la ESARQ-UIC, que en la presente edición lleva por título “Arquitecturas esenciales“, se inauguró el jueves 5 de septiembre con una conferencia a cargo de la propia artista y, tras una semana de trabajo, los proyectos se levantarán a escala real en los exteriores del Campus Barcelona la mañana del próximo jueves 12 de septiembre, día que se realizará la corrección final, el jury estará compuesto por Eugènia Balcells, Eulalia Bosch, Alfons Puigarnau, coordinador del Taller y Fernando Marzá, vocal de cultura del COAC. Por la tarde (18h) se entregarán los premios a los tres mejores proyectos.

Todos los alumnos que participan en el taller, de segundo a quinto del grado en Arquitectura, presentarán por equipos sus propuestas para los tres cubos, en los que han aplicado el lenguaje creativo de la artista catalana Eugènia Balcells para representar un cubo simbólico, un cubo cósmico y un cubo antropológico. En esta edición, el Taller Vertical de la ESARQ enfoca el trabajo desde el punto de vista creativo al trabajar la relación entre arte y arquitectura de la mano de la prestigiosa artista catalana, y refuerza así la transversalidad y ampllitud de miras que todo estudiante de arquitectura debe que tener para afrontar la realidad.

En esta 16ª edición, la ESARQ-UIC vuelve a vincularse con las empresas del sector como Onducart, SA; Mecalux, SA, y LQ-LUX. para poder llevar a cabo los prototipos 1/1.

Arte e arquitectura fusiónanse na 16ª edición do Taller Vertical da ESARQ-UIC. Da man da artista Eugènia Balcells, medalla ao mérito nas belas artes 2009 alumnos e profesores da Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC) están a abordar esta semana no marco da 16ª edición do Taller Vertical unha serie de investigacións sobre a materia, a luz e a forma na estrutura platónica do cubo.

O Taller Vertical da ESARQ-UIC, que na presente edición leva por título “Arquitecturas esenciais“, inaugurouse o xoves 5 de setembro cunha conferencia a cargo da propia artista e, tras unha semana de traballo, os proxectos levantaranse a escala real nos exteriores do Campus Barcelona a mañá do próximo xoves 12 de setembro, día que se realizará a corrección final, o jury estará composto por Eugènia Balcells, Eulalia Bosch, Alfons Puigarnau, coordinador do Taller e Fernando Marzá, vogal de cultura do COAC. Pola tarde (18 h) entregaranse os premios aos tres mellores proxectos.

Todos os alumnos que participan no taller, de segundo a quinto do grao en Arquitectura, presentarán por equipos as súas propostas para os tres cubos, nos que aplicaron a linguaxe creativa da artista catalá Eugènia Balcells para representar un cubo simbólico, un cubo cósmico e un cubo antropolóxico. Nesta edición, o Taller Vertical da ESARQ enfoca o traballo dende o punto de vista creativo ao traballar a relación entre arte e arquitectura da man da prestixiosa artista catalá, e reforza así a transversalidad e ampllitud de miras que todo estudante de arquitectura debe que ter para afrontar a realidade.

Nesta 16ª edición, a ESARQ-UIC volve vincularse coas empresas do sector como Onducart, SA; Mecalux, SA, e LQ-lux. para poder levar a cabo os prototipos 1/1.

Art and architecture fuse in 16 ª edition of the Vertical Workshop of the ESARQ-UIC. Of the hand of the artist Eugènia Balcells, medal to the merit in the fine arts 2009 pupils and teachers of the Technical Top School of Architecture of the Universitat Internacional of Catalonia (ESARQ-UIC) are approaching this week in the frame of 16 ª edition of the Vertical Workshop a series of investigations on the matter, the light and the form in the platonic structure of the bucket.

The Vertical Workshop of the ESARQ-UIC, which in the present edition goes for title “Essential architectures“, was inaugurated on Thursday, the 5th of September by a conference at the expense of the own artist and, after a week of work, the projects will get up to royal scale in the exteriors of the Campus Barcelona the morning of next Thursday, the 12th of September, day that will realize the final correction, the jury will be composed by Eugènia Balcells, Eulalia Bosch, Alfons Puigarnau, coordinator of the Workshop and Fernando Marzá, member of culture of the COAC. In the evening (18h) the prizes will be delivered to three better projects.

All the pupils who take part in the workshop, of second to I conscript of the degree in Architecture, they will present for equipments his offers for three buckets, in which they have applied the creative language of the Catalan artist Eugènia Balcells to represent a symbolic bucket, a cosmic bucket and an anthropologic bucket. In this edition, the Vertical Workshop of the ESARQ focuses the work from the creative point of view when the relation works between art and architecture of the hand of the prestigious Catalan artist, and the transversalidad reinforces this way and ampllitud of gun-sights that every student of architecture owes that to have to confront the reality.

In this one 16 ª edition, the ESARQ-UIC returns to link with the companies of the sector like Onducart, SA; Mecalux, SA, and LQ-LUX. to be able to carry out the prototypes 1/1.

Barcelona Youth Hostel de ArchallengeBarcelona Youth Hostel de ArchallengeBarcelona Youth Hostel by Archallenge

0

Última semana de inscripción del segundo periodo del concurso Barcelona Youth Hostel de Archallenge. A un mes de plazo para la entrega del concurso aún tenéis tiempo para inscribiros a competir con las más de quince nacionalidades con las que ya cuenta el concurso entre sus participantes.

Aprovechad ahora para realizar la inscripción por 50€ +IVA en lugar de 70€ +IVA en

+ archallenge.es

Última semana de inscrición do segundo período do concurso Barcelona Youth Hostel de Archallenge. A un mes de prazo para a entrega do concurso aínda tedes tempo para inscribirvos a competir coas máis de quince nacionalidades coas que xa conta o concurso entre os seus participantes.

Aproveitade agora para realizar a inscrición por 50 € +IVA en lugar de 70 € +IVA en

+ archallenge.es

Last week of inscription of the second period of the contest Barcelona Archallenge’s Youth Hostel. To one month of term for the delivery of the contest still you have time to register to competing with more than fifteen nationalities with those that already the contest counts between his participants.

Be useful now to realize the inscription for 50 € +IVA instead of 70 € +IVA in

+ archallenge.es