InicioartículosDeseo Vertical | Íñigo García OdiagaDesexo Vertical | Íñigo García OdiagaVertical Desire...

Deseo Vertical | Íñigo García OdiagaDesexo Vertical | Íñigo García OdiagaVertical Desire | Íñigo García Odiaga

A menudo observamos edificios que muestran un gran deseo por conquistar la verticalidad. Es inmediato pensar en la idea proporción, un concepto que desliga la altura real de un objeto o de un edificio de sus deseos de verticalidad. Una planta reducida, frente a una fuerte componente en el eje Z garantiza la formalización de una torre aunque su altura no sea muy elevada.

Paisaje de retranqueos en Manhattan | wikipedia.org

Pero también podría pensarse en otro mecanismo para conquistar la vertical, el de acumular o si se prefiere el de apilar. Colocar un objeto sobre otro y otro más encima, en un ejercicio constante de crecer hacia arriba. Es una ley que no tiene relación con lo horizontal, crecer en altura es su único objetivo. Es una ley simple pero poderosa, gobernada secretamente por la necesidad de conseguir el equilibrio. Al montar una pieza sobre la anterior hay que equilibrar el conjunto, y para ello hay que mantener el eje de gravedad del conjunto dentro de la base inferior, para no acabar con todas las piezas en el suelo.

Mantener esta premisa es la garantía de conquistar el cielo, y las arquitecturas que de ella surgen, amontonan piezas que se apoyan unas en otras para lograr la vertical.

Arquitecturas de la antigüedad como las pirámides escalonadas de Zoser o los zigurats Mayas, son ejemplos radicales de ésta estructura formal. Estructura que también empleó Brueghel para dar forma a su representación de la torre de Babel que alcanzaba las nubes, ya que como demuestra Brancusi en su columna infinita para alcanzar el cielo únicamente hay que ir apilando otra pieza sobre la anterior.

Igualmente los rascacielos de los años treinta que aspiraban a conquistar las alturas en Nueva York o Chicago utilizaron ésta simple norma formal para generar cientos de edificios como los construidos por Raymond Hood, Ralph Thomas Walker o Ely Jacques Kahn. El edificio del 120 de Wall Street o el del 1400 de Broadway, ambos obras de Kahn, son un buen reflejo de este manejo de la altura que como bien explica Rem Koolhaas en Delirious New York, obedece además a un problema urbano.

El 1400 de Broadway | wikipedia.org

Cuando en 1915 se finalizó la construcción del Equitable Building en Manhattan, se constató que su sombra privaba de luz natural a cuatro manzanas de la cuadricula de la isla, y la ciudad respondió a este problema con la aprobación de la ordenanza 1916 Zoning Resolution. Una normativa que regulaba la altura obligando a constantes retranqueos, que originan ese lenguaje de plantas amontonadas o apiladas y que muchos han calificado como Wedding Cake Style, (estilo de tarta nupcial); y es que al fin y al cabo la lógica del mecanismo formal de apilar dicta normas similares para una tarta o para un rascacielos. La aplicación de una normativa que no obliga a unas dimensiones, sino que implica leyes formales, junto con la obligatoriedad impuesta por los promotores de agotar el aprovechamiento de los solares, generaron un amplio abanico de soluciones, que construyen el paisaje urbano de Manhattan. Un paisaje de edificios diversos, de alturas cambiantes y perfiles aterrazados que pese a la diversidad, presentan una genética formal similar debido a la ordenanza municipal, lo que otorga al conjunto una cierta unidad.

Resulta llamativo comprobar como arquitectos contemporáneos como SANAA han asumido esta ley creativa para desarrollar edificios en Manhattan. La volumetría del Nuevo Museo de Arte Contemporáneo, inaugurado en 2007, obedece a la estructura formal de un apilamiento. El edificio se asemeja a una pila de cajas, de contenedores de arte, que a diferencia de los rascacielos clásicos centrados, investigan los límites del equilibrio, sobrevolandose y desalineandose unas respecto a otras, rompiendo así la continuidad del eje central, tensionando el conjunto. Podría interpretarse que a pesar de no tener que cumplir la ordenanza 1916 Zoning Resolution, SANAA pretendía reinterpretar la clave formal que caracteriza los grandes edificios de la ciudad de los rascacielos. No es un edificio excesivamente alto, y lo es menos aún en una ciudad como Nueva York, pero por contra las leyes que definen su forma lo convierten en una torre. En una torre de cajas apiladas que vibran por su deseo de conquistar la vertical.

Íñigo García Odiaga . arquitecto
San Sebastián. marzo 2013

Often we observe buildings that show a great desire for conquering the uprightness. It is immediate to think about the idea proportion, a concept that unties the royal height of an object or of a building of his desires of uprightness. A limited plant, opposite to one strong component in the axis Z guarantees the formalization of a tower though his height is not very high.

Landscape of setbacks in Manhattan | wikipedia.org

But also it might be thought about another mechanism to conquer the vertical one, of accumulating or if it is preferred of piling up. To place an object on other one and other one more above, in a constant exercise of growing up. It is a law that does not have relation with the horizontal thing, to grow in height is his only aim. It is a simple but powerful law, governed secretly by the need to obtain the balance. On having mounted a piece on the previous one it is necessary to balance the set, and for it it is necessary to support the gravit axis of the set inside the low base, not to finish with all the pieces in the soil.

To support this premise is the guarantee to conquer the sky, and the architectures that from her arise, they accumulate pieces that rest some on others to achieve the vertical one.

Architectures of the antiquity like the pyramids staggered of Zoser or the Mayan zigurats, they are radical examples of this one formal structure. Structure that also Brueghel used to give form to his representation of the tower of Babel that was reaching the clouds, since since it demonstrates Brancusi in his infinite column to reach the sky only it is necessary to go piling up another piece on the previous one.

Equally the skyscrapers of the thirties that were aspiring to conquer the heights in New York or Chicago used this one simple formal norm to generate hundreds of buildings as the constructed ones for Raymond Hood, Ralph Thomas Walker or Ely Jacques Kahn. The building of 120 of Wall Street or that of 1400 of Broadway, you work both of Kahn, they are a good reflection of this managing of the height that as good explains Rem Koolhaas in Delirious New York, it obeys in addition an urban problem.

The 1400 of Broadway | wikipedia.org

When in 1915 the construction of the Equitable Building concluded in Manhattan, there was stated that his shade was obtaining from natural light to four apples of the squared pattern of the island, and the city answered to this problem with the approval of the ordinance 1916 Zoning Resolution. Na regulation that was regulating the height forcing to constants setbacks, that originate this language of accumulated or piled up plants and that many have qualified as Wedding Cake Style, (style of wedding tart); and it is that in the end the logic of the formal mechanism of piling up dictates similar procedure for a tart or for a skyscraper. The application of a regulation that does not force to a few dimensions, but it implies formal laws, together with the obligatiry nature imposed by the promoters to exhaust the utilization of the lots, they generated a wide range of solutions, which construct the urban landscape of Manhattan. A landscape of diverse buildings, of changeable heights and profiles aterrazados that in spite of the diversity, they present a formal similar genetics due to the municipal ordinance, which grants to the set a certain unit.

It turns out to be showy to verify as contemporary architects as SANAA they have assumed this creative law to develop buildings in Manhattan. The volumetry of the New Museum of Contemporary Art, inaugurated in 2007, obeys the formal structure of an apilamiento. The building is alike a battery of boxes, of containers of art, which unlike the classic centered skyscrapers, investigate the limits of the balance, being overflown and misaligned some with regard to others, breaking this way the continuity of the backbone, tensing the set. It might be interpreted that in spite of 1916 Zoning Resolution does not have to fulfill the ordinance, SANAA was trying to reinterpret the formal key that characterizes the big buildings of the city of the skyscrapers. It is not an excessively high building, and it it is less still in a city as New York, but for against the laws that define his form they turn it into a tower. In a tower of piled up boxes that vibrate for his desire to conquer the vertical one.

Íñigo García Odiaga . architect

San Sebastián. march 2013

A miúdo observamos edificios que mostran un gran desexo por conquistar a verticalidad. É inmediato pensar na idea proporción, un concepto que desliga a altura real dun obxecto ou dun edificio dos seus desexos de verticalidade. Unha planta reducida, fronte a unha forte compoñente no eixo Z garante a formalización dunha torre aínda que a súa altura non sexa moi elevada.

Paisaxe de retranqueos en Manhattan | wikipedia.org

Pero tamén podería pensarse noutro mecanismo para conquistar a vertical, o de acumular ou si prefírese o de apilar. Colocar un obxecto sobre outro e outro máis encima, nun exercicio constante de crecer cara arriba. É unha lei que non ten relación co horizontal, crecer en altura é o seu único obxectivo. É unha lei simple pero poderosa, gobernada secretamente pola necesidade de conseguir o equilibrio. Ao montar unha peza sobre a anterior hai que equilibrar o conxunto, e para iso hai que manter o eixe de gravidade do conxunto dentro da base inferior, para non acabar con todas as pezas no chan.

Manter esta premisa é a garantía de conquistar o ceo, e as arquitecturas que dela xorden, amontoan pezas que se apoian unhas noutras para lograr a verticalidade.

Arquitecturas da antigüidade como as pirámides escalonadas de Zoser ou os zigurats Maias, son exemplos radicais desta estrutura formal. Estrutura que tamén empregou Brueghel para dar forma á súa representación da torre de Babel que alcanzaba as nubes, xa que como demostra Brancusi na súa columna infinita para alcanzar o ceo únicamente hai que ir apilando outra peza sobre a anterior.

Igualmente os rañaceos dos anos trinta que aspiraban a conquistar as alturas en Nova York ou Chicago utilizaron esta simple norma formal para xerar centos de edificios como os construídos por Raymond Hood, Ralph Thomas Walker ou Ely Jacques Kahn. O edificio do 120 de Wall Street ou o do 1400 de Broadway, ambos obras de Kahn, son un bo reflexo deste manexo da altura que como ben explica Rem Koolhaas en Delirious New York, obedece ademáis a un problema urbán.

O 1400 de Broadway | wikipedia.org

Cando en 1915 finalizouse a construción do Equitable Building en Manhattan, constatouse que a súa sombra privaba de luz natural a catro mazás da cuadricula da illa, e a cidade respondeu a este problema coa aprobación da ordenanza 1916 Zoning Resolution. Unha normativa que regulaba a altura obrigando a constantes retranqueos, que orixinan esa linguaxe de plantas amontoadas ou apiladas e que moitos cualificaron como Wedding Cake Style, (estilo de tarta nupcial); e é que á fin e ao cabo a lóxica do mecanismo formal de apilar dicta normas similares para unha tarta ou para un rañaceos. A aplicación dunha normativa que non obriga a unhas dimensións, senón que implica leis formáis, xunto coa obligatoriedade imposta polos promotores de esgotar o aproveitamento dos solares, xeraron un amplo abanico de solucións, que constrúen a paisaxe urbana de Manhattan. Unha paisaxe de edificios diversos, de alturas cambiantes e perfís aterrazados que pese á diversidade, presentan unha xenética formal similar debido á ordenanza municipal, o que outorga ao conxunto una certa unidade.

Resulta chamativo comprobar como arquitectos contemporáneos como SANAA asumiron esta lei creativa para desenvolver edificios en Manhattan. A volumetría do Novo Museo de Arte Contemporánea, inaugurado en 2007, obedece á estrutura formal dun apilamento. O edificio aseméllase a unha pila de caixas, de contenedores de arte, que a diferenza dos rañaceos clásicos centrados, investigan os límites do equilibrio, sobrevóanse e desalinéanse unhas respecto doutras, rompendo así a continuidade do eixo central, tensionando o conxunto. Podería interpretarse que malia non ter que cumprir a ordenanza 1916 Zoning Resolution, SANAA pretendía reinterpretar a clave formal que caracteriza os grandes edificios da cidade dos rañaceos. Non é un edificio excesivamente alto, e o é menos aínda nunha cidade como Nova York, pero por contra as leis que definen a súa forma convérteno nunha torre. Nunha torre de caixas apiladas que vibran polo seu desexo de conquistar a vertical.

Íñigo García Odiaga . arquitecto

San Sebastián. marzo 2013

Íñigo García Odiaga
Íñigo García Odiagahttp://vaumm.com/
Doctor Arquitecto y profesor asociado de Proyectos Arquitectónicos, ETSASS. Editor de NOMU. 1/5 del estudio de arquitectura VAUMM. Vivo en Donosti.
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

3 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
3 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
12 years ago

Five Points, en pleno centro de Manhattan

Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
12 years ago

Nueva York desde la frontal (II): Five Points, un barrio de chabolas en medio de Manhattan | jotdown
«Todo lo repugnante, degenerado y corrupto está aquí.”
(Charles Dickens. Notas de América)

El 21 de junio de 1835 era domingo. Cuentan los nativistas que, por la tarde, un vecino irlandés de la barriada de Five Points, en pleno centro de Manhattan, tumbó de una patada el carro de manzanas de un vendedor que, casualmente o no, era nativo americano. Dicen en cambio los irlandeses que todo empezó cuando unos nativos insultaron a uno de los suyos que caminaba borracho. Otros dicen que, sencillamente, la Guardia O’Conell y la Guardia Nativa Americana habían quedado en una plaza de
Five Points para darse hasta en el carné de identidad. Sea como sea, entre las seis y las siete de la tarde, estalló una violenta pelea en las calles Pearl y Cross.
[…]
Nacho Carretero
http://goo.gl/fdyHur

Alberto Alonso Oro
Alberto Alonso Oro
12 years ago

Nueva York desde la frontal (I): los (verdaderos) barrios étnicos de New York City | jotdown

“Solo en Nueva York hay más descendientes de alemanes que descendientes de nativos y hay más alemanes que en cualquier ciudad de Alemania excepto Berlín. Solo en Nueva York hay cerca del doble de irlandeses que en Dublín, tantos judíos como en Varsovia y más italianos que en Nápoles o Venecia”.
Robert Hunter, sociólogo, 1912.

Es difícil —por no arrancar con un imposible— aplicar en Estados Unidos la gama de modelos de inmigración que existe en Europa. El multiculturalismo anglosajón que se da en Inglaterra, el asimilacionismo francés, la sanguinidad alemana o el término medio que aplica España (por cierto, con notable éxito dada la cantidad y, sobre todo, velocidad con la que arribó la emigración a España), no son válidos en Estados
Unidos.
[…]
Nacho Carretero
http://goo.gl/EV6V57

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS