[:es]
Un lugar de elección, un lugar de cita, un paisaje visto, revisitado, una construcción.
Cuando el paisaje visto es elegido, nos dice Juan Eduardo Cirlot en su Diccionario, es decir, cuando “una interpretación automática e inconsciente nos revela una afinidad que nos hace detenernos en él, buscarlo, volver repetidamente.”, se produce una analogía que determina “la adopción del paisaje por el espíritu, en virtud de las cualidades que posé por sí mismo y que son las mismas del sujeto. El subjetivismo concierne sólo a la elección. La intelección del significado de un paisaje es ya plenamente objetiva…” De ahí que “los lugares elegidos sean la imagen-coyuntura que en ellos se desenvuelven. El lugar de cita, cuando es auténtico y no arbitrario ni ocasional, es una transposición al espacio y a la topografía de lo que allí se reúne o realiza.” Más adelante, continúa Cirlot citando a Mircea Eliade: “El hombre no elige nunca el lugar; se limita a descubrirlo“, por lo que “Debe buscarse entonces: el orden espacial del paisaje dentro de una demarcación que lo limite y particularice, estructurándolo a manera de una construcción u obra de arte.”
La demarcación que particulariza esta Lisboa, discurre entre desastres e invenciones, entre el uno de noviembre de 1755 y el 30 de noviembre de 1935 aproximadamente, y a la luz del drama-romance en gente pessoano.
Y así, se muestran sus lugares, hechos de:
Una realidad exterior, la destrucción-construcción de la Lisboa moderna. Ciudades heridas o desaparecidas definitivamente, como: Canopus, Herakleion, Cartago, Babilonia, Pompeya, Roma, Cádiz, Londres, San Francisco, Berlín, Dresde, Hiroshima, Nagasaki, Guernica, Madrid, Nueva York, Bagdad. Y asimismo Lisboa, ciudad de terremotos: en el siglo XIV, otros tantos durante el XVI, tres en el siglo XVII, y ya en el mismo siglo XVIII, los de 1724 y 1750, hasta el de 1755 que trastocará de manera definitiva el destino de lo moderno, inaugurando un tiempo de desastres naturales-artificiales encadenados.
Y una realidad interior, en la que una vez perdido el mejor de los mundos posibles, se manifiesta como inquietud ambiental, atmosférica, donde el cotidiano más real es el formado por un conjunto de fingimientos, máscaras y creaciones que si habláramos en términos clínicos vendrían a mostrar el síntoma-Lisboa, un imaginario para después de la catástrofe. Realidad de través, como el proyecto de escritura de Fernando Pessoa, un trabajo en construcción, hecho de intersecciones de literaturas, textos y autores. Donde no hay libros o estarían todos los posibles libros en un “libro total”, un conjunto-inconjunto, inacabado, sin pasar a limpio, el que dejó en su baúl-espólio.
La arquitectura de “Lisboa. La ciudad de Fernando Pessoa”, quiere ser persona, ni conjunto ni partes, como la pared de A. Bretón, como los estudios ramonianos, los paneles de A. Warburg o el corcho de J. Berger; una suerte de materiales encontrados que toman sentido al compartir el mismo espacio.
+ artículo publicado en recolectores urbanos
[:gl]
Un lugar de elección, un lugar de cita, unha paisaxe vista, revisitado, unha construción.
Cando a paisaxe vista é elixido, dinos Juan Eduardo Cirlot no seu Dicionario, é dicir, cando “unha interpretación automática e inconsciente revélanos unha afinidad que nos fai deternos nel, buscalo, volver repetidamente.”, prodúcese unha analogía que determina “a adopción da paisaxe polo espírito, en virtude das calidades que pousei por si mesmo e que son as mesmas do suxeito. O subjetivismo concierne só á elección. A intelección do significado dunha paisaxe é xa plenamente obxectiva…” Por iso é polo que “os lugares elixidos sexan a imaxe-conxuntura que neles se desenvuelven. O lugar de cita, cando é auténtico e non arbitrario nin ocasional, é unha transposición ao espazo e á topografía do que alí se reúne ou realiza.” Máis adiante, continúa Cirlot citando a Mircea Eliade: “O home non elixe nunca o lugar; limítase a descubrilo“, polo que “Debe buscarse entón: a orde espacial da paisaxe dentro dunha demarcación que o limite e particularice, estructurándolo a xeito dunha construción ou obra de arte.”
A demarcación que particulariza esta Lisboa, discorre entre desastres e invencións, entre o un de novembro de 1755 e o 30 de novembro de 1935 aproximadamente, e á luz do drama-romance en xente pessoano.
E así, móstranse os seus lugares, feitos de:
Unha realidade exterior, a destrución-construción da Lisboa moderna. Cidades feridas ou desaparecidas definitivamente, como: Canopus, Herakleion, Cartago, Babilonia, Pompeya, Roma, Cádiz, Londres, San Francisco, Berlín, Dresde, Hiroshima, Nagasaki, Guernica, Madrid, Nova York, Bagdad. E así mesmo Lisboa, cidade de terremotos: no século XIV, outros tantos durante o XVI, tres no século XVII, e xa no mesmo século XVIII, os de 1724 e 1750, ata o de 1755 que trastornará de xeito definitivo o destino do moderno, inaugurando un tempo de desastres naturais-artificiais encadenados.
E unha realidade interior, na que unha vez perdido o mellor dos mundos posibles, maniféstase como inquietude ambiental, atmosférica, onde o cotián máis real é o formado por un conxunto de fingimientos, máscaras e creacións que si falásemos en términos clínicos virían mostrar o síntoma-Lisboa, un imaxinario para logo da catástrofe. Realidade de través, como o proxecto de escritura de Fernando Pessoa, un traballo en construción, feito de intersecciones de literaturas, textos e autores. Onde non hai libros ou estarían todos os posibles libros nun “libro total”, un conxunto-inconjunto, inacabado, sen pasar a limpo, o que deixou no seu baúl-espólio.
A arquitectura de “Lisboa. A cidade de Fernando Pessoa”, quere ser pessoana, nin conxunto nin partes, como a parede de A. Bretón, como os estudos ramonianos, os paneles de A. Warburg ou o corcho de J. Berger; unha sorte de materiais atopados que toman sentido ao compartir o mesmo espazo.
+ artigo publicado en recolectores urbanos
[:en]
A place of choice, a place of appointment, a seen landscape, re-visited, a construction.
When the seen landscape is chosen, Juan Eduardo Cirlot says to us in his Dictionary, that is to say, when » an automatic and unconscious interpretation us reveals an affinity that makes to us stop in him, look for it, return repeatedly. «, there takes place an analogy that the adoption of the landscape determines » for the spirit, by virtue of the qualities that I put for yes same and that are the same of the subject. The subjetivismo concerns only the choice. The intelection of the meaning of a landscape is already fullly objective … » Of there that » the chosen places are the image – conjuncture that in them is unrolled. The place of appointment, when it is authentic neither and not arbitrary nor occasional, is a transposition to the space and to the topography of what there assembles or is realized. » Hereinafter, it continues Cirlot mentioning Mircea Eliade: » The man never chooses the place; it limits itself to discovering it «, by what » it Must be looked then: the spatial order of the landscape inside a demarcation that limits and distinguishes it, structuring it like a construction or work of art. «
The demarcation that distinguishes this Lisbon, passes between disasters and inventions, between November, one, 1755 and November 30, 1935 approximately, and in the light of the drama – romance in people pessoano.
And this way, his places appear, facts of:
An exterior reality, the destruction – construction of the modern Lisbon. Cities wounded or eliminated definitively, like: Canopus, Herakleion, Carthage, Babylonia, Pompeii, Rome, Cadiz, London, San Francisco, Berlin, Dresden, Hiroshima, Nagasaki, Guernica, Madrid, New York, Baghdad. And likewise Lisbon, city of earthquakes: in the 14th century, some others during XVI, three in the 17th century, and already in the same 18th century, them of 1724 and 1750, up to that of 1755 that trastocará in a definitive way the destination of the modern thing, inaugurating a time of natural – artificial linked disasters.
And an interior reality, in which once lost the best of the possible worlds, demonstrates as environmental, atmospheric worry, where the daily most royal is the formed one for a set of simulations, masks and creations that if we were speaking in clinical terms would come to show the symptom – Lisbon, the imaginary one for after the catastrophe. Reality of slant, as the project of Fernando Pessoa’s writing, a work in construction, fact of intersections of literatures, texts and authors. Where there are no books or all the possible books would be in a » total book «, a set – inconjunto, unfinished, without writing out, which stopped in his trunk – robbery.
The architecture of » Lisbon. Fernando Pessoa’s city «, it wants to be pessoana, I combine not even parts, as the wall of To. Breton, as the studies ramonianos, the panels of To. Warburg or the cork of J. Berger; a luck of opposing materials that take sense on having shared the same space.
+ article is published in recolectores urbanos
[:]





