Inicio Blog Página 93

[:es]José María Echarte Ramos · arquitectura y crítica | N+1[:en]José María Echarte Ramos · Architecture and critique | N+1[:gl]José María Echarte Ramos · arquitectura e crítica | N+1[:]

[:es]

José María Echarte Ramos · arquitectura y crítica | N+1

Hasta la fecha hemos recorrido de la mano de diversos arquitectos, algunas de las más diversas y variadas actividades que desempeñan, bien de forma complementaria a la actividad más tradición del arquitecto o bien como actividad principal.

Hoy nos adentramos en el amplio mundo de la “crítica”, y que mejor manera de hacerlo que de la mano de José María Echarte, uno de los editores junto a María Granados y Juan Pablo Yakubiuk, de N+1. Un blog de arquitectura y crítica cuyos autores definen como:

“un lugar, a veces divertido pero siempre serio, donde puede leerse lo que nadie contaría en un Colegio de Arquitectos.”

Podríamos presentar a José María de una forma formal, pero en esta ocasión y atendiendo al estilo que emplea en su blog, lo más apropiado es utilizar una descripción suya

“yo me dedico… en fin, la verdad, me dediqué a muchas cosas a largo de los años; algunas son más de los Lannister (Sí, trabajé con ingenieros en obras de carreteras, trasvases etc… fui arquitecto municipal) y algunas más de los Stark (Concursos, investigación, docencia) aunque creo que nunca fui de la Guardia de la Noche (Becario sufriente)”.

Sin más dilación os dejamos con la entrevista que nos concedió José María, esperamos que la disfruten, tanto como nosotros.

José María Echarte
José María Echarte
Explícanos, ¿cómo y por qué surge “N+1”?

N+1 lo inicia María Granados en 2004 cuando estaba con el fin de carrera. En parte de forma natural, los blogs estaban pegando fuerte entonces, en parte como vía de escape de esa situación un poco rara que es el PFC y en parte porque no encontraba sitios que escribieran lo que a ella le gustaba leer sobre arquitectura y que tenía mucho que ver con una aproximación diferente a la realidad profesional, a escribir para todo el mundo y que fuera… ¡Entendible!

Yo era lector y comentador y un día María me escribió para decirme que ya estaba bien de que los comentarios fueran más largos que los posts y así empecé a escribir, Juan Pablo también se unió con el tiempo. Lo curioso es que Juan y yo vivíamos en el mismo sitio, en Almería, y nos conocimos antes a través de María –que estaba en Madrid- que en analógico… cosas de internet.

Creo que el espíritu inicial de lo que María pretendía sigue ahí. Escribir de arquitectura, de lo que ocurre, analizarlo todo sin posiciones cerradas, hacerlo sin tabúes, sin servidumbres y para que lo puedan leer nuestras madres, por ejemplo, que siempre hace ilusión y desmitifica mucho. Siempre usamos una frase,

“lo contrario de divertido no es serio, es aburrido”.

Un poco es eso.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

En general no. Siempre habíamos escrito… la diferencia es guardarlo en una carpeta en el ordenador o ponerlo en común. Es mucho más enriquecedor lo segundo, evidentemente. Alguna vez ha habido algún problemilla… con un concurso de la junta de Andalucía en el que algunos concursantes nos pidieron que denunciáramos que el ganador era un plagio descaradísimo y que nos costó cambiar de alojamiento por algún comment peligroso… pero poco más. Quizá la más divertida fue la de cierto arquitecto muy mediático que pronunció (en Facebook) la famosa frase

“os llegará una carta de mis abogados”

porque no estaba de acuerdo con lo que escribimos sobre cierta oferta de trabajo suya algo… peculiar. Lo curioso es que esa noticia provenía del semanal del ABC… no sabemos aún si a ellos también les iba a llegar correo postal. Eso ya lo podemos tachar de la lista, son de esas frases que hay que decir o escuchar al menos una vez en la vida, como

“Siga a ese taxi” o “Me acojo a la quinta enmienda”.

Pero quitando estas cosas, en general no. WordPress, donde estamos ahora, nos hace la vida fácil, no tenemos una periodicidad muy clara porque N+1 sigue siendo, de alguna forma, amateur… es una elección consciente. Exige un cierto nivel de atención a lo que pasa a nuestro alrededor, pero en eso las redes sociales ayudan bastante y permiten una inmersión en un caldo de cultivo informativo que puede utilizarse muy provechosamente (O muy mal también, claro).

¿Qué referencias maneja Jose María para sus artículos?

Muchas… y muy raras imagino. Monty Python, Black Adder, The Young ones, Los Simpsons, la música de los 70, las bandas sonoras de James Bond, series de TV clásicas y nuevas con especial pasión por Los Soprano, videojuegos –desde el Spectrum ZX81 hasta la Play 4-, comics, de Neil Gaiman a Dan Motter y los Hernández Brothers o algunas cosas de Miller. Me interesa la visión política de Tafuri, la entomología de Pevsner, el entendimiento de la crítica necesaria de Panayotis Turnikiotis, el humor de Pedacicos Arquitectónicos o de Mi Mesa Cojea, de El Mundo Today y de Masters of Concrete, La Fiera Literaria por su irreverencia… evidentemente de la combatividad y claridad de Fredy Massad y Alicia Guerrero Yeste (De Alicia también sus reseñas sobre libros, espectaculares), la potencia y la estricta verdad de Antonio Miranda, la capacidad docente de mi madre, la honestidad de mi padre, la inocencia escéptica de mi hija … muchas cosas aprendidas de los profesores fantásticos que tuve y de los horrorosos también –al menos servían para algo, para dar mal ejemplo-. No recuerdo quién decía que un proyecto se hace con todo… y sospecho que para mí escribir es igual. Lo haces con todo, probablemente de forma inconsciente.

¿Qué finalidad tienen tus artículos?

Creo que siempre es la misma. Desnudar al emperador. O gritar que en realidad ya venía desnudo de casa, y que era evidente que estaba enseñando las vergüenzas e incluso bailando la conga en plan comando. Procuro hacerlo siempre justificando mis criterios –que pueden o no compartirse- y trato de acercarme a las cuestiones con cierto nivel de humor e ironía, aunque a veces es imposible no ponerse algo más serio. Hay veces que lees artículos o entrevistas a arquitectos y piensas: si esto lo leyera un muggle –o sea un no-arquitecto-, alguien sin mediatizar pero con un buen nivel educativo y que no tiene por qué saber de la arquitectura paramétrica ni del continuo diferenciado ni puñetera falta que le hace… esto acababa en carne de meme. Yo quiero hacer ese meme. Aunque por escrito. Y de forma analítica.

En realidad es lo que te decía, creo que el espíritu de N+1 está en lo que escribo. A lo mejor es una reacción a una formación que salvo excepciones era muy poco crítica y nada autocritica. A ese borreguismo cargado de fanatismo que a veces es como una losa para la profesión.

Artículo de José María en N+1
Artículo de José María en N+1
En muchas de ellos reflexionas sobre diferentes temas, ¿podríamos decir que realizas crítica de arquitectura?

No lo sé. Es una pregunta que siempre está presente, y que yo mismo me hago. Creo que Antonio Miranda diría que hago crítica paranoica… y en parte creo que llevaría razón. Siempre me acuerdo de que el tristemente desaparecido Luis Moreno Mansilla –que fue junto a Álvaro Soto uno de mis mejores profesores- decía que los proyectos se hacen con obsesiones y se convierten en piedra con la técnica. Hay algo de eso.

En el fondo creo que sí hago crítica de arquitectura… aunque no hago lo que tradicionalmente se entiende por crítica de arquitectura. No me interesa demasiado el análisis sesudo de un proyecto, por ejemplo, aunque me parece que es una labor complejísima que hay quien hace fantásticamente y me gusta mucho leerlos. Lo he hecho alguna vez, pero me interesa más el funcionamiento del sistema, del ecosistema si prefieres. Las dinámicas laborales, sociales históricas y éticas que configuran la profesión… Y me interesa la falsedad, el discurso impostado, ya sabes:

“los eventos consuetudinarios que acurrenn en la calle”

que diría Mairena… y reírme de mi mismo, que creo que es lo más sano que uno puede hacer en esta vida. Cuando te empiezas a tomar demasiado en serio o a dar conferencias en tercera persona como Emilio Ambasz, peligro.

Preguntado lo anterior, es casi ineludible plantearte la siguiente, ¿crees que la crítica de arquitectura ha muerto?

Creo que es un enfermo con una eterna mala salud de hierro. Es cierto que hay un cambio interesante, y una mejora que coincide con un cierto relevo generacional. Se resume en aquella frasecita de Iñaki Ábalos

“Antes la crítica te la hacían tus amigos y ahora no sabes quien la hace”.

No sé si hace falta añadir mucho más para imaginarse –salvo excepciones- el estado de la crítica –o de lo que se llamaba crítica- en la década prodigiosa de este país. La capacidad de autopublicación en red ha sido un revulsivo fantástico para la disciplina. Pero no todo es jauja, claro: Como resultado de la facilidad ahora la exigencia de filtrado y de selección está más en el lector… lo cual no es del todo malo. En mis tiempos todo era por el artículo 33, amén Jesús y si se publicaba debía ser que era maná de los dioses. Hoy en día esto no es así, lo que exige probablemente generar un código propio. Creo que la universidad y los años de formación tienen mucho que aportar ahí. Antes salías con la lista aprendida y hoy en día creo que deberías salir con la forma de hacerte tu lista o los criterios de tu lista, mejor. Con el conocimiento suficiente para establecer de forma analítica tus propios criterios y ordenar tus razonamientos.

Por eso me molesta especialmente cuando alguien trata de establecer que hay una crítica “buena” y una “mala”. Que la útil es la que descubre talentos y la inútil la que se hace preguntas y es en ocasiones beligerante. En ese sentido lo que me molesta es la condescendencia con el poder, o con cierto tipo de poder cuyo único objetivo es la perpetuación, ya sabes… Gehry diciendo que en realidad él era un arquitecto verde (super-verde le faltó decir, en plan “El Quinto Elemento”) o Zaha que tuvo una época en la que nos contaba que estaba interesadísima por la sostenibilidad. Gatopardismo puro y duro, como bien explica Fredy Massad en muchos artículos o como diría Miranda, algo demasiado pegado a la crítica inorgánica, positivista.

En mi opinión este resurgir de una crítica más difícil de controlar o que no se rige por los medios y las dependencias conocidas no ha pasado desapercibida para los centros de poder habituales. Cabilderos, agentes futbolístico-arquitectónicos, conseguidores de premios, jurados profesionales y un largo etcétera de figuras vampíricas. De hecho este surgimiento de la “crítica curatorial” como formato me parece una derivada por oposición. Ojo, hay fantásticos comisarios en este país, y me parece una labor encomiable… pero creo que para que algo sea “critica”, el autor no puede ser juez y parte, cosa que ocurre en este caso.

Por resumir, creo que está bien. Que supone un cambio evidente en muchos aspectos, o que debería suponerlo… y siendo optimista, por una vez, creo que puede estar mejor.

Hace unas semanas, Santiago de Molina escribía sobre “vivir sin maestros”, ¿podrías radiografiar el panorama actual de la arquitectura española? ¿E internacional?

Como decía Horst Buchwoltz en “One, two, three”…

“Es grave pero no preocupante”.

Creo que en España el problema no es la capacidad de los arquitectos, sino más bien haberse creído muchas de sus tontunas que no eran sino atavismos empobrecedores… como la de que hay el camino del Jedi y el reverso tenebroso, esto es: que una cosa era hacer arquitectura y otra era “estar en la calle” haciendo lo que fuera. Para mi esa división es una estupidez snob y clasista. Hay buena arquitectura y la hay mala y la hay en todas partes. En parte esa idiotez venia de una formación que otorgaba carnets de buen y mal arquitecto, siendo el bueno únicamente el que hacia concursos –y los ganaba, claro- y daba clase en una universidad… y los malos todos los demás. Creo que las generaciones jóvenes se han dado cuenta de esa falacia y hoy en día están mucho más abiertas a desarrollar la profesión en la infinidad de campos que puede cubrir, y eso –por fuerza- espero que sea enriquecedor. Como sabes, sostengo la teoría de que esa formación sectaria tenía su traslación a un mercado laboral absurdo y llenito de explotadores y que era (y lamentablemente es) en un altísimo porcentaje economía sumergida. Creo que ese es uno de los retos que encara la profesión en este país, el de acabar de entender de una vez por todas que si somos empresas de servicios el personal es lo más importante y que –por ejemplo- cobrar por trabajar con la excusa de la formación está MAL. Vamos, mal, que es de expulsión de la profesión, de traed la brea y las plumas e incluso de “release the Kraken”.

Si me preguntas por la parte más… ¿Creativa? No me gusta la palabra… pero a falta de otra mejor. Creo que en eso no hemos tenido nunca problemas. El arquitecto español está muy bien preparado. Tenemos no obstante aun un resquicio de acriticismo (me incluyo, ojo) que llevamos muy dentro. Me resulta curioso que se hable tanto y tan mal de la poca crítica que cuestiona algo que en general recibe parabienes por doquier. Yo creo que si JJ Abrahams se levanta el día 19 y le dicen que oye, JJ, que todo aplausos menos tres, el tío abre el champan. Pues un poco igual… nos cuesta, y con ese costarnos a veces nos tragamos unas tontunas sicalípticas. También porque creo que somos muy de dar bandazos… esto es algo tremendamente español, más que los cuñados, más que irse a la puerta de la cárcel a gritarle “guapa” a Isabel Pantoja y más que Santiago Calatrava… cuando le interesa, que cuando no es más suizo que la vaca que ríe. Por ejemplo recordarás que durante un tiempo todo tenía que ser espectacular y bigger than life… y ahora sin solución de continuidad todo tiene que ser participativo y nuevas prácticas y de adobe. Estoy generalizando y ridiculizando bastante pero creo que me entiendes. En esa velocidad por ponernos de nuevo donde el sol calienta se nos cuelan cosas que no tienen ningún valor y dejamos pasar otras que si lo tienen. A veces nos pasa esta cosa tan absurda de no pronunciarnos porque tememos quedarnos fuera de “lo último”… una postura que me parece absurdísima.

En lo internacional creo que envidio el concepto empresarial tan claro que se tiene en muchas ocasiones fuera. Aquí esta parte se nos olvida siempre y así acabamos teniendo estudios modelo sweatshop que se sustentan en una cosa absurda, entre la heroica mal entendida y lo inviable. Oye mira, todo necesita un tiempo para crecer, pero hay que tener una perspectiva de cómo hacerlo, un cierto nivel de organización, un orden laboral legal… esas cosas que son lo primero que te van a preguntar en una licitación internacional.

José María Echarte
José María Echarte
La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?

Si lo son. Y sobre todo porque estamos siempre, como profesión, defendiéndonos en formato “El Álamo”. A las últimas, rodeados y con una pared a la espalda. Al final –aparentemente- nos vamos salvando de algunas cosas –de las más graves- pero siempre dejándonos pelos en la gatera y siempre pasando más miedo del debido. Siempre tarde, siempre descoordinados, siempre como el ejército de Pancho Villa después de nacionalizar una fábrica de tequila.

Creo que es una cuestión de organización, evidentemente. No podemos seguir manteniendo una estructura que a todas luces (Y pese a la voluntad de quienes la formen, de la que en general no suelo dudar) es fallida, descoordinada y caótica. Creo que hay unos mínimos que son absolutamente incuestionables y que debemos empezar a abordarlos sin miedo y con claridad porque será la única manera de que construyamos algo sólido.

Te pongo un ejemplo: ahora parece que tenemos un supercomisario de bienales, Patxi Mangado. Sin entrar en cómo se le ha nombrado, que imagino que es a dedo… en el artículo de Scalae en que hablaba de su nombramiento, hacía hincapié de la falta de nivel industrial o de proyección profesional en los estudios españoles y como eso les dificultaba trabajar fuera, pero no nombraba en ningún momento la causa principal de esta situación: La absoluta precariedad laboral de unas empresas que quieren ser lo que no son o peor aún funcionar en economía sumergida con el consiguiente problema para los trabajadores y para el resto de profesionales. Ya sabemos de lo que hablo, esas oficinas que tienen 6 trabajadores en nómina y 30 becarios. ¿Cómo se come eso? Eso se llama competencia desleal y se llama ser un explotador. Es así de fácil. ¿Costaba mucho decirlo? Parece que sí, o que vamos a seguir con los circunloquios y con otras cuestiones que nos gustan más o que dan mejor en foto sin abordar ninguno de los problemas que hay detrás.

Yo entiendo que esta cuestión de trabajar con lo que hay para arreglarlo parece la visión lógica… pero empiezo a dudar que lo sea. El lio institucional que tenemos –y que pagamos- es como para pensar en una muy necesaria refundación. Eso exige generosidad, exige compromiso y exige capacidad de autocrítica. Que yo creo que las hay, pero que no acaban de funcionar jamás. Ojo, no quiero que parezca que esto es algo ajeno a nosotros o por señalar, a mí. Yo he sido miembro de Junta y lo habré hecho seguramente fatal. A lo que me refiero es a que los COA por ejemplo tienen asambleas. Y tienen elecciones, votos… etc. Antes de que hiciéramos esto he estado leyendo lo del Colegio de Sevilla, que lamento decir que para los que conocemos a gente de allí que se toma estas cosas en serio y nos contaban lo que veían… no es algo que nos pille de nuevas. Para empezar… ¿Tú vas y votas a un señor que se modifica los estatutos para quedarse en el cargo cuando la tendencia es a limitar los mandatos? Pues oye, ahora no te extrañes que la cosa tenga la mala pinta que tiene. Tengo un amigo que dice siempre eso, que nos quejamos mucho pero que no usamos los pocos medios de que disponemos, y no le falta razón. Ahora, si se confirma que el COAS está en quiebra y empiezan a no poder pagar… ¿Qué ocurre? Es un régimen asambleario, todos los colegiados son responsables y dueños solidarios del Colegio. No me entra en la cabeza que algo tan serio pueda pasar con “yo no voy a las asambleas porque es un rollo”. Pues nada. Ya sabes.

Lo mismo con otras cuestiones. Con la LSCP era para echarse a temblar. Había quien no sabía –después de UN AÑO- de que iba el tema. Descorazonador.

Creo que hay mínimos, repito, en los que vamos a coincidir todos al 99%, y sobre eso creo que hay que trabajar sin miedos y sin líneas rojas. Al menos hay que tener listo el plan B, porque el A ya vemos que en algunos sitios va camino del desastre.

¿Cómo ves el futuro de la arquitectura?

Pues, a pesar de la chapa que te acabo de meter… que parece muy pesimista, lo veo con cierta esperanza. Yo uso mucho en clase la definición de arquitectura de Miranda, parafraseo pero creo recordar que dice que la buena arquitectura (o la arquitectura cuando puede llamarse así) es cuando puede ponerse sin desmerecer junto al voto universal, los derechos de la mujer, el parto sin dolor, la seguridad social etc. etc… poco más se puede añadir. Ese es –creo yo- el objetivo. Espero que algo hayamos aprendido de una época tan rococó como la que hemos pasado y espero que este interés por el aspecto social de la disciplina no se pierda.

Y también que seamos como Pinky y Cerebro y hagamos lo de “take over the world”… o en otras palabras: Que aceptemos sin clasismos que esto no es una profesión “artistizada” sino que lo es en buena medida técnica (Técnicas diferentes, si prefieres) y que nos irá mucho mejor si asumimos la enorme variedad de desempeños que los arquitectos podemos tener: Desde el que -¿Por qué no?- hace concursos, al que tasa o al que calcula instalaciones o es perito.

El futuro para mi es la excelencia. Ojo, no la genialidad, que eso no es enseñable, ni estructurable. La excelencia si lo es. Peritos excelentes, calculistas excelentes, políticos excelentes (Estaría bien…). Y de ahí, empresas excelentes, contratadores excelentes… No basta con salir en las revistas ni en exposiciones que van al MoMA porque eso –estando bien- no nos va a arreglar otros problemas, por tanto no podemos usarlo como barómetro – no como el único barómetro-. A la postre, lo que entiendo es que el sector tiene que estar saneado y funcionando bien.

Por otra parte, creo que es necesario decir esto, de esa excelencia y normalización dependen muchas cosas. Entre ellas, parar la sangría de talento que estamos regalando al exterior. Pienso en Paco Casas y Bea Villanueva, en Julen Asua y Nieves Merayo, en Juan Roldán… que están todos por esos mundos, donde ir más lejos ya es dar la vuelta, y me parece siempre que tener a gente tan brillante lejos dice muy poco de cómo hemos organizado las cosas.

¿Qué opinas de los arquitectos que emprenden en nuevos campos?

Me parece fantástico. Es lo que te comentaba antes, hay muchísimas cosas que podemos hacer, y me parece fantástico que las hagamos. Ojo, también te digo que en este país usamos la etiqueta “emprendedor” con una facilidad pasmosa y a veces lo que se oculta detrás de ciertos emprendimientos es una especie de “no pienso pagar porque soy super cool y tengo un látigo pero es en colores pastel”. Eso son los mismos perros con distintos collares. Peores, si me apuras, porque encima pretenden sustituir la relación laboral normal por una especie de amistad y sentido de la pertenencia mal entendido. Y eso, evidentemente, no vale. Hay que emprender, me parece necesario, pero hay que hacerlo con la creatividad en una mano y el orden y el conocimiento en otra. Y la ética en otra (Sí, hay que tener tres brazos).

Es lo que te decía antes: planes de negocio, presupuestos, expansiones… saber que un trabajador cuesta tanto dinero y que hay que pagarle llueva nieve o haga sol… esas cosas tan básicas.

Décimo aniversario de N+1
Décimo aniversario de N+1
¿Qué proyectos de futuro le esperan a José María? ¿Y a “N+1”?

Pues estoy recopilando algunas cosas de N+1 para una próxima publicación (Os mantengo informados). Supongo que N+1 seguirá como es… quizá con algún pequeño cambio, intercalando artículos algo más cortos a veces para que no pase demasiado tiempo entre unos y otros… prometo que volverán las auténticas entrevistas falsas a arquitectos. Respecto a mí, en realidad soy poco complicado… ver Hora de Aventuras con mi hija mientras elevamos nuestras espadas al aire en el salón, jugar al lego, escribir… espero que siga habiendo algo de trabajo, no tengo un estudio enorme, me conformo con poco pero me gusta hacerlo con cuidado (espero). Seguiré concursando, imagino, porque es una gimnasia fantástica. Me gustaría seguir dando clase muchos años… estoy con el doctorado… no me puedo quejar. Mi hermano -otra persona brillantísima- está en Colombia con la familia, trabajando, y al lado de estar tan lejos… me siento un privilegiado.

Para acabar, ¿qué le aconsejas a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

Pues que disfruten. Y que estén siempre atentos a todo. Que esto no es fácil, pero no tiene porque no ser divertido. Que deben cuestionarse todo, para empezar todo lo que he dicho yo aquí, y para acabar hasta a ellos mismos y desarrollar un armamento para enfrentarse a las facetas de esta profesión con orden y con honestidad. Les diría que fueran honestos, que ya sé que es una palabra algo viejuna, pero que es necesaria.

Honestos y generosos, creo que solo con eso, ya tienen la mitad del camino hecha. El resto es estar atento y ser cuidadoso. Y saber el teléfono del que sabe, claro.

José María Echarte Ramos · arquitectura y crítica | N+1
Noviembre 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a la José María su paciencia, tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

Up to the date we have crossed of the hand of diverse architects, some of the most diverse and varied activities that they recover, well of complementary form to the activity more tradition of the architect or as principal activity.

Today we enter the wide world of the “critique”, and that better way of it doing that of José María Echarte’s hand, one of the publishers together with María Granados and Juan Pablo Yakubiuk, de N+1. A blog of architecture and critique which authors define as:

“A place, sometimes enterteining but always serious, where there can be read what nobody would count in an Architects’ College.”

We might present Jose Maria of a formal form, but in this occasion and attending to the style that it uses in his blog, the most appropriate thing is to use the his one

“I devote myself … in end, the truth, I have devoted myself to many things throughout the years; some sound more of the Lannister (Yes, I have been employed with engineers at works of roads, transfers etc … I have been a municipal architect) and some more of the Stark (Contests, investigation, teaching) though I think that I have never belonged to the Guard of the Night (Scholar sufriente)”.

Ado delay we leave you with the interview that Jose Maria granted to us, hope that they enjoy it, so much as us.

José María Echarte
José María Echarte

Explain to us, how and why does it arise “N+1”?

N+1 Maria Granados initiates it in 2004 when it was in order career. Partly of natural form, the blogs were sticking loudly then, partly as route of leak of this a bit rare situation that is the PFC and partly because he was not finding sites that were writing what liked to read her on architecture and that much had that to see with an approximation different from the professional reality, to writing for the whole world and that was… Understandable!

I was reading and a commentator and one day Maria wrote to me to say to me that already it was nice of that the comments were longer than the posts and this way I started writing, Juan Paul also joined with the time. The curious thing is that Juan and I were living in the same site, in Almeria, and we knew ourselves before across Maria -who was in Madrid- that in analogical… Internet things.

Yo era lector y comentador y un día María me escribió para decirme que ya estaba bien de que los comentarios fueran más largos que los posts y así empecé a escribir, Juan Pablo también se unió con el tiempo. Lo curioso es que Juan y yo vivíamos en el mismo sitio, en Almería, y nos conocimos antes a través de María –que estaba en Madrid- que en analógico… cosas de internet.

I think that the initial spirit of what Maria was claiming continues there. To write of architecture, of what it happens, about analyzing everything without closed positions, about doing it without tabúes, without servitudes and in order that our mothers could read, for example, that always does illusion and demythologizes very much. Always we use a phrase,

“the opposite of enterteining is not serious, is boring”.

A bit it is it.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

In general not. Always we had written … the difference it is to guard it in a folder in the computer or to put it jointly. The second thing is much more wealth-producing, evidently. At some time there has been some problemilla … with a contest of the meeting of Andalusia in which some competitors asked us to denounce that the winner was the most shameless plagiarism and that it found it hard to us to change housing for some dangerous comment … but little more. Probably the most enterteining was that of certain very media architect who declared (in Facebook) the famous phrase

“there will come to you a letter of my attorneys”

Because something did not agree with what we write on certain his offer of work … peculiar. The curious thing is that this news was coming from the weekly one of the ABC … we do not know still if also postal mail was going to come to them. It already we it can correct of the list, they are of these phrases that it is necessary to say or listen at least once in the life, since

“Continue to this taxi” or “I take refuge in the fifth amendment”.

But removing these things, in general not. WordPress, where we are now, does the easy life to us, we do not have a very clear periodicity because N+1 continues being, of any form, amateur … is a conscious choice. It is required a certain level of attention to what it goes on to ours around, but in it the social networks help enough and allow a dip in an informative favorable environment that can be in use very profitably (Or very badly also, clear).

What references does Jose Maria handle for his articles?

Many … and very rare I imagine. onty Python, Black Adder, The Young ones, The Simpsons, the music of the 70, the sonorous bands of James Bond, series of classic and new TV with special passion for The Soprano, video games – from the Spectrum ZX81 up to the Play 4-, comics, of Neil Gaiman to Dan Motter and the Hernández Brothers or some Miller’s things. I am interested in Tafuri’s political vision, Pevsner’s entomology, the understanding of Panayotis Turnikiotis’s necessary critique, the humor of Pedacicos Arquitectónicos or of Mi Mesa Cojea, of El Mundo Today and of Masters of Concrete, La Fiera Literaria for his disrespect… Eevidently of the combativeness and clarity of Fredy Massad and Alicia Guerrero Yeste (Of Alicia also his reviews on books, spectacular), the power and the strict truth of Antonio Miranda, the educational capacity of my mother, the honesty of my father, the sceptical innocence of my daughter … many things learned of the fantastic teachers that I had and as the horrifying ones also – at least less they were using for something, to give badly example-. I do not remember the one who was saying that a project is done by everything … and suspect that for me writing is equal. You do it with everything, probably of unconscious form.

What purpose have they your articles?

I think that always it is the same. To undress the emperor. Or about shouting that actually already nude of house was coming, and that was evident that it was teaching the shames and even dancing the conga in plan I command. I try to do it always justifying my criteria – that can or not compartirse – and I try myself to approach the questions with certain level of humor and irony, though sometimes it is impossible not to become slightly more serious. There are times that you read articles or interview architects and think: if a muggle was reading this – or it is one not – arquitecto-, someone without mediatizing but with a good educational level and that does not have why to know of the architecture paramétrica not of continuous differentiated not puñetera is absent that it does to him … this was finishing in meat of meme. I want to do this meme. Though in writing. And of analytical form.

Actually it is what he was saying to you, I think that the spirit of N+1 is in what I write. Probably it is a reaction to a formation that except exceptions was very slightly critical and not self-critical at all. To this borreguismo loaded with fanaticism that sometimes is like a slab for the profession.

Artículo de José María en N+1
José María´s article in N+1

In many of them you think about different topics, might we say that you realize critique of architecture?

I don’t know. It is a question that always is present, and that I itself do to myself. I think that Antonio Miranda would say that I do critique paranoica … and partly I think that it would take reason. Always I agree myself that the sadly missing Luis Moreno Mansilla – that it was together with Álvaro Soto one of my better teachers – was saying that the projects are done by obsessions and turn into stone with the technology. There is something of it.

In the bottom I think that yes I do critique of architecture … though I do not do what traditionally is understood by critique of architecture. I am not interested too much in the brainy analysis of a project, for example, though it seems to me that it is a labor complejísima that exists the one who does fantasticly and me much likes to read them. I have done it at some time, but I am interested more in the functioning of the system, of the ecosystem if you prefer. The labor, social historical and ethical dynamics that form the profession … And I am interested in the falsehood, the speech impostado, already you know:

“the customary events that happen in the street”

that Mairena would say … and to laugh at my same one, which I think that it is the healthier thing that one can do in this life. When you start yourself taking too seriously or giving conferences in third person as Emilio Ambasz, danger.

Asked the previous thing, it is almost unavoidable the following one to appear, do you think that the critique of architecture has died?

I think that he is a patient with an eternal bad health of iron. It is true that there is an interesting change, and an improvement that coincides with a certain generational relief. It is summarized in that Iñaki Ábalos’s phrase

“Before the critique they were making her to you your friends and now you do not know the one who does it”.

Do not be if it is necessary to add much more to imagine – except exceptions – the condition of the critique – or of what was called a critique – in the prodigious decade of this country. The capacity of autopublication in network has been a fantastic revulsive for the discipline. But not everything is jauja, clearly: As result of the facility now the exigency of leaked and of selection there is more in the reader … which is not completely bad. In my times everything was for the article 33, amen Jesus and if it was publishing it had to be that it was a manna of the gods. Nowadays this is not like that, which is required to generate probably an own code. I think that the university and the years of formation have great that to contribute there. Before you were going out with the learned list and nowadays I think that you should go out with the way of doing to you your list or the criteria of your list, better. With the sufficient knowledge to establish of analytical form your own criteria and to arrange your reasonings.

Because of it I cannot stand specially when someone tries to establish that there is a “good” critique and “bad” one. That the useful one is the one that discovers talents and the useless one the one that does questions to herself and is in occasions belligerent. In this sense what I cannot stand is the condescension with the power, or with certain type of power which only aim is the perpetuation, already you know … Gehry saying that actually he was a green architect (super-green it was necessary to him to say, in plan “The Fifth Element”) or Zaha that had an epoch in the one that was telling us that it was the most interested for the sustainability. Pure and hard Gatopardismo, as good explains Fredy Massad in many articles or as he would say Elevated place, something too much stuck to the inorganic, positivist critique.

In my opinion this one to re-arise from a critique more difficult to control or that is not ruled by the means and the known dependences has happened unnoticed for the habitual centers of power. Lobbyists, soccer – architectural agents, conseguidores of prizes, professional jurors and a length etc of figures vampíricas. In fact this emergence of the “critique curatorial” as format it looks like to me a derivative for opposition. Eye, there are fantastic commissioners in this country, and look like to me a labor encomiable … but I think that in order that something is “critical”, the author cannot be an interested party, thing that happens in this case.

For summarizing, I think that it is nice. That supposes an evident change in many aspects, or that should suppose it … and being an optimist, for once, I think that it can be better.

A few weeks ago, Molina’s Santiago was writing on living without teachers”, might you X-ray the current panorama of the Spanish architecture? And international?

As Horst Buchwoltz was saying in “One, two, three”…

“It is serious but not worrying”.

I think that in Spain the problem is not the capacity of the architects, but rather have thought themselves many of his tontunas that they were not but atavisms empobrecedores … as her of which there is the way of the Jedi and the dark back, this is: that a thing was to make architecture and another age “be in the street” doing what was. For my this division it is a stupidity snob and class. There is good architecture and there is the bad one and she is everywhere. Partly this idiocy permission of a formation that was granting season-tickets of well and badly architect, being the good one only the fact that towards contests – and it was gaining them, clearly – and it was giving lessons in a university … and the villains all the rest. I think that the young generations have realized this deceit and nowadays they are much more opened to developing the profession in the field infinity that it can cover, and it – for force – I hope that it is wealth-producing. Since you know, I support the theory of which this sectarian formation had his adjournment to a labor absurd market and llenito of exploiters and that was (and lamentably it is) in the highest percentage black economy. I believe that this it is one of the challenges that faces the profession in this country, of having just understood once and for all that if we are companies of services the personnel is the most important thing and that – for example – to charge for working with the excuse of the formation is BAD. We go, badly, that it is of expulsion of the profession, of bring the tar and the pens and even of “release the Kraken”.

If you ask me on the part more … creative? I do not like the word … but for lack of better other one. I think that in it we have never had problems. The Spanish architect is very well prepared. We have nevertheless even a chink of acriticismo (I include myself, eye) that we take very inside. It turns out to me curious that one speaks so much and so badly of small critique that questions something that in general receives congratulations all over. I believe that if JJ Abrahams gets up on the 19th and they say to him that it hears, JJ, that quite plaudits less three, the uncle opens the champagne. Since a bit equal … it finds it hard to us, and with this to cost us sometimes we swallow a few tontunas sicalípticas. Also because I think that we are very of giving jolts … this is something tremendously Spanish, more than the brothers-in-law, more than to be going at the edge of the jail to shout “handsome” Isabel Pantoja and more than Santiago Calatrava … when he is interested in it, that when it is not more Swiss than the cow that he laughs. For example you will remember that during a time everything had to be spectacular and bigger than life… and now without solution of continuity everything has to be participative and new practices and of adobe. I am generalizing and ridiculing enough but I think that you understand me. In this speed for putting again where the Sun warms there slip past things that do not have any value and we stop others happen that if they have it. Sometimes this so absurd thing happens to us of not declaring ourselves because we are afraid to remain out of “the last thing” … a position that seems to me to be the most absurd.

In the international thing I think that I envy the managerial concept so clear that is had in many occasions out. Here this part forgets us always and this way we end up by having studies model sweatshop that sustain in an absurd thing, between the heroic one badly understood and the unviable thing. It hears gun-sight, everything needs a time to grow, but it is necessary to have a perspective of how it does, a certain level of organization, a labor legal order … these things that are the first thing that they are going to ask you in an international bidding.

José María Echarte
José María Echarte

The architecture, it has opened many fronts of battle (LSP, Bologna, unemployment, labor precariousness, Spades, ETSAs, emigration, communication, etc), will not they be too much for the existing polarization inside the same one?

If they it are. And especially because we are always, like profession, defending ourselves in format “El Álamo”. To the last ones, surrounded and with a wall to the back. Ultimately – seemingly – we are saving ourselves from some things – from the most serious – but always leaving hair us in the cathole and always spending more fear of the due one. Always late, always descoordinados, always as the army of Pancho Villa after nationalizing a factory of tequila.

I think that it is a question of organization, evidently. We cannot continue supporting a structure that to all lights (And in spite of the will of those who form her, that in general I am not in the habit of doubting) is unsuccessful, descoordinada and chaotic. I think that there are a few minimums that are absolutely unquestionable and that we must start approaching without fear and with clarity because it will be the only way of which we construct something solid.

I put an example: now it looks like that we have a supercommissioner of biennial shows, Patxi Mangado. Without entering how there has been named, that I imagine that it is to finger … in Scalae’s article in which he was speaking about his appointment, it was emphasizing of the lack of industrial level or of professional projection in the Spanish studies and it they was impeding as it to work out, but it was not naming ever the mainspring of this situation: The absolute labor precariousness of a few companies that want to be what they are not or worse still to work in black economy with the consequent problem for the workers and for the rest of professionals. Already we know about what I speak, these offices that 6 workers have in list and 30 scholars. How does one eat it? It is called a disloyal competition and calls to be an exploiter. It is like that of easily. Was it difficult to say it very much? It seems that yes, or that we are going to follow with the circumlocutions and with other questions that we like more or that give better in photo without approaching any of the problems that exists behind.

I understand that this question of working with what exists to arrange it looks like the logical vision … but I start doubting that it it is. The institutional mess that we have – and that we pay – is like to think about a very necessary refoundation. It demands generosity, demands commitment and demands capacity of self-criticism. That I think that they are, but that have never just worked. Eye, I do not want that it seems that this is something foreign to we or for indicating, to me. I have been a member of Meeting and I will have made it surely fatal. To what I refer it is to that the COA for example have assemblies. And they have choices, votes … etc. Before we were doing this I have been reading it of the College of Seville, which I regret saying that for that we know people of there that takes these things seriously and us they were counting what they saw … it is not anything that plunders us of new. To begin … do you go and vote for a gentleman who modifies the bylaws to remain in the post when the trend is to limiting the mandates? Since it hears, now do not be surprised that the thing has the bad looks who has. I have a friend who says always it, that we complain very much but that we do not use few means which we have, and him lacking reason. Now, if it is confirmed that the COAS is in bankruptcy and they start not being able to pay … what does happen? It is a regime asambleario, all the collegiate ones are responsible and solidary owners of the College. It me does not enter the head that a little so serious could happen with “I do not go to the assemblies because it is a roll”. So at all. Already you know.

The same thing with other questions. With the LSCP it was to begin to tremble. There had the one who did not know – after of ONE YEAR – of which the topic was going. Disheartening.

I think that there are minimums, repeat, with that we all are going to coincide to 99 %, and on it I think that it is necessary to work without fears and without red lines. At least it is necessary to have ready the plan B, because To already we see that in some sites way of the disaster goes.

How do you see the future of the architecture?

So, in spite of the sheet that I you have just put … that seems to be very pessimistic, I see it with certain hope. I use very much in class the definition of Miranda’s architecture, paraphrase but am thinking about remembering that he says that the good architecture (or the architecture when it can call this way) is when it can put without being unworthy close to the universal vote, the women’s rights, the childbirth without pain, the social safety etc. Etc … little more it is possible to add. This the aim is – I believe-. I hope that something have learned of an epoch so rococo like that we have happened and hope that this interest for the social aspect of the discipline does not get lost.

And also that we are like Pinky and Brain and do it of “take over the world”… or in other words: That we accept without clasismos that this is not a profession “artist” but it it is mostly technical (different Technologies, if you prefer) and that it us will go much better if we assume the enormous variety of performances that the architects we can have: From that – why not? – it does contests, which it appraises or to the one that calculates facilities or is expert.

The future for my is the excellence. Eye, not the genius, that it is not enseñable, not estructurable. The excellence if it it is. Excellent experts, calculistas excellent, excellent politicians (It Would Be nice …). And of there, excellent companies, contratadores excellent … it is enough to go out neither in the magazines nor in exhibitions that go to the MoMA because it – being good – is not going to arrange other problems, therefore we cannot use it as barometer – not as the only barometer-. At last, which I understand is that the sector has to be select and working nice.

On the other hand, I think that it is necessary to say this, on this excellence and normalization many things depend. Between them, about stopping the bleeding talent that we are giving on the outside. I think about Alpaca Houses and Bea Villanueva, about Julen Asua and Snow Merayo, in Juan Roldán … that are all for these worlds, where to go beyond already is to give the return, and seems to me providing that to have so brilliant people far says very little of how we have organized the things.

What do you think of the architects who undertake in new fields?

It seems to me to be fantastic. It is what was commenting on you before, there are many things that we can do, and it seems to me to be fantastic that we do. Eye, also I say to you that in this country we use the label “entrepreneur” with an amazing facility and sometimes what hides itself behind certain entrepreneuris a species of “I do not think to pay because I am super cool and have a whip but it is in colors cake”. It they are the same dogs with different necklaces. Worse, if you purify me, because above they try to replace the labor normal relation with a species of friendship and sense of the belonging understood evil. And it, evidently, does not cost. It is necessary to undertake, seems to me to be necessary, but it is necessary to do it with the creativity in a hand and the order and the knowledge in other one. And the ethics in other one (Yes, it is necessary to have three arms).

It is what he was saying to you before: plans of business, budgets, expansions … to know that a worker costs so much money and that it is necessary to pay him rains snow or be sunny … these so basic things.

Décimo aniversario de N+1
Tenth anniversary of N+1

What projects of future do wait for Jose Maria? And to “N+1”?

Since I am compiling some things of N+1 for a next publication (I keep You informed). I suppose that N+1 will continue since it is … probably with some small change, inserting slightly more short articles sometimes in order that too much time does not happen between some and others … I promise that they will turn the certifications interviewed false to architects. With regard to me, actually I am slightly complicated … to see Hour of Adventures with my daughter while we raise our swords to the air in the lounge, to play the lay person, to write … hope that there continues being something of work, do not have an enormous study, conform to little but I like to do it carefully (I) (wait). I will continue competing, I imagine, because it is a fantastic gymnastics. I would like to continue giving lessons many years … I am with the doctorate … cannot complain. My brother – another most brilliant person – is in Colombia with the family, working, and next to being so far away … I sit down the privileged one.

To finish, what do you advise the current students and future professionals of architecture?

So that enjoy. And that are always attentive to everything. That this is not easy, but it does not have because not to be enterteining. That must question everything, to begin everything what I have said here, and to end even them themselves and to develop an armament to face the facets of this profession order and honesty. He would say to them that they were honest, that already I know that it is a word some kind of viejuna, but that it is necessary.

Honest and generous, I believe that alone with it, already they have the made half of the way. The rest is to be attentive and to be careful. And to know the telephone of the one that it knows, clearly.

José María Echarte Ramos · architecture and critique | N+1
November 2015

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. Jose Maria is grateful to for his patience, time and predisposition with this space.

[:gl]

Ata a data percorremos da man de diversos arquitectos, algunhas das máis diversas e variadas actividades que desempeñan, ben de forma complementaria á actividade máis tradición do arquitecto ou ben como actividade principal.

Hoxe penetrámonos no amplo mundo da “crítica”, e que mellor xeito de facelo que da man de José María Echarte, un dos editores xunto a María Granados e Juan Pablo Yakubiuk, de N+1. Un blogue de arquitectura e crítica cuxos autores definen como:

“un lugar, ás veces divertido pero sempre serio, onde pode lerse o que ninguén contaría nun Colexio de Arquitectos.”

Poderiamos presentar a José María dunha forma formal, pero nesta ocasión e atendendo ao estilo que emprega no seu blogue, o máis apropiado é empregar unha súa

“eu dedícome… en fin, a verdade, dediqueime a moitas cousas ao longo dos anos; algunhas son máis dos Lannister (Si, traballei con enxeñeiros en obras de estradas, trasvases etc… fun arquitecto municipal) e algunhas máis dos Stark (Concursos, investigación, docencia) aínda que creo que nunca fun da Garda da Noite (Becario sufriente)”.

Sen máis dilación deixámosvos coa entrevista que nos concedeu José María, esperamos que a gocen, tanto como nós.

José María Echarte
José María Echarte

Explícanos, como e por que xorde “N+1”?

N+1 iníciao María Granados en 2004 cando estaba co fin de carreira. En parte de forma natural, os blogs estaban pegando forte entón, en parte como vía de escape desa situación un pouco rara que é o PFC e en parte porque non atopaba sitios que escribisen o que a ela lle gustaba ler sobre arquitectura e que tiña moito que ver cunha aproximación diferente á realidade profesional, a escribir para todo o mundo e que fose… Entendible!

Eu era lector e comentador e un día María escribiume para dicirme que xa estaba ben de que os comentarios fosen máis longos que os posts e así empecei a escribir, Juan Pablo tamén se uniu co tempo. O curioso é que Juan e eu viviamos no mesmo sitio, en Almería, e coñecémonos antes a través de María –que estaba en Madrid- que en analóxico– cousas de internet.

Creo que o espírito inicial do que María pretendía segue aí. Escribir de arquitectura, do que ocorre, analizalo todo sen posicións pechadas, facelo sen tabús, sen servidumes e para que o poidan ler as nosas nais, por exemplo, que sempre fai ilusión e desmitifica moito. Sempre usamos unha frase,

“o contrario de divertido non é serio, é aburrido”.

Un pouco é iso.

Atopástesvos con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

En xeral non. Sempre escribiramos… a diferenza é gardalo nun cartafol no ordenador ou poñelo en común. É moito máis enriquecedor o segundo, evidentemente. Algunha vez houbo algún problemilla… cun concurso da xunta de Andalucía no que algúns concursantes pedíronnos que denunciásemos que o ganador era un plaxio descaradísimo e que nos custou cambiar de aloxamento por algún comment perigoso… pero pouco máis. Quizá a máis divertida foi a de certo arquitecto moi mediático que pronunciou (en Facebook) a famosa frase

“chegaravos unha carta dos meus avogados”

porque non estaba de acordo co que escribimos sobre certa oferta de traballo súa algo… peculiar. O curioso é que esa noticia proviña do semanal do ABC… non sabemos aínda si a eles tamén lles ía a chegar correo postal. Iso xa o podemos tachar da lista, son desas frases que hai que dicir ou escoitar polo menos unha vez na vida, como

“Siga a ese taxi” ou “Me acollo á quinta enmenda”.

Pero quitando estas cousas, en xeral non. WordPress, onde estamos agora, fainos a vida fácil, non temos unha periodicidad moi clara porque N+1 segue sendo, dalgunha forma, amateur… é unha elección consciente. Esixe un certo nivel de atención ao que pasa ao noso ao redor, pero niso as redes sociais axudan bastante e permiten unha inmersión nun caldo de cultivo informativo que pode utilizarse moi provechosamente (Ou moi mal tamén, claro).

Que referencias manexa Jose María para os seus artigos?

Moitas… e moi raras imaxino. Monty Python, Black Adder, The Young ones, Os Simpsons, a música dos 70, as bandas sonoras de James Bond, series de TV clásicas e novas con especial paixón polos Soprano, videojuegos ?desde o Spectrum ZX81 ata a Play 4-, comics, de Neil Gaiman a Dan Motter e os Hernández Brothers ou algunhas cousas de Miller. Interésame a visión política de Tafuri, a entomología de Pevsner, o entendemento da crítica necesaria de Panayotis Turnikiotis, o humor de Pedacicos Arquitectónicos ou da Mi Mesa Cojea, do Mundo Today e de Masters of Concrete, La Fiera Literaria pola súa irreverencia… evidentemente da combatividad e claridade de Fredy Massad e Alicia Guerrero Yeste (De Alicia tamén os seus apuntas sobre libros, espectaculares), a potencia e a estrita verdade de Antonio Miranda, a capacidade docente da miña nai, a honestidade do meu pai, a inocencia escéptica da miña filla… moitas cousas apresas dos profesores fantásticos que tiven e dos horrorosos tamén –polo menos servían para algo, para dar mal exemplo-. Non recordo quen dicía que un proxecto faise con todo… e sospeito que para min escribir é igual. Falo con todo, probablemente de forma inconsciente.

Que finalidade teñen os teus artigos?

Creo que sempre é a mesma. Espir ao emperador. Ou gritar que en realidade xa viña espido de casa, e que era evidente que estaba ensinando as vergonzas e ata bailando a conga en plan comando. Procuro facelo sempre xustificando os meus criterios –que poden ou non compartirse- e trato de achegarme ás cuestións con certo nivel de humor e ironía, aínda que ás veces é imposible non poñerse algo máis serio. Hai veces que les artigos ou entrevistas a arquitectos e pensas: si isto léseo un muggle –ou sexa un non-arquitecto-, alguén sen mediatizar pero cun bo nivel educativo e que non ten por que saber da arquitectura paramétrica nin do continuo diferenciado nin puñetera falta que lle fai… isto acababa en carne de meme. Eu quero facer ese meme. Aínda que por escrito. E de forma analítica.

En realidade é o que che dicía, creo que o espírito de n N+1 está no que escribo. Se cadra é unha reacción a unha formación que salvo excepcións era moi pouco crítica e nada autocritica. A ese borreguismo cargado de fanatismo que ás veces é como unha losa para a profesión.

Artículo de José María en N+1
Artículigo de José María en N+1

En moitas deles reflexionas sobre diferentes temas, poderiamos dicir que realizas crítica de arquitectura?

Non o sei. É unha pregunta que sempre está presente, e que eu mesmo me fago. Creo que Antonio Miranda diría que fago crítica paranoica… e en parte creo que levaría razón. Sempre me acordo de que o tristemente desaparecido Luís Moreno Mansilla –que foi xunto a Álvaro Soto uno dos meus mellores profesores- dicía que os proxectos fanse con obsesións e convértense en pedra coa técnica. Hai algo diso.

No fondo creo que si fago crítica de arquitectura… aínda que non fago o que tradicionalmente enténdese por crítica de arquitectura. Non me interesa demasiado a análise sesudo dun proxecto, por exemplo, aínda que me parece que é un labor complejísima que hai quen fai fantásticamente e gústame moito lelos. Fíxeno algunha vez, pero interésame máis o funcionamento do sistema, do ecosistema si prefires. As dinámicas laborais, sociais históricas e éticas que configuran a profesión… E interésame a falsedad, o discurso impostado, xa sabes:

“os eventos consuetudinarios que acontecen na rúa”

que diría Mairena… e rirme do meu mesmo, que creo que é o máis san que un pode facer nesta vida. Cando che empezas a tomar demasiado en serio ou a dar conferencias en terceira persoa como Emilio Ambasz, perigo.

Preguntado o anterior, é case ineludible suscitarche a seguinte, crees que a crítica de arquitectura morreu?

Creo que é un enfermo cunha eterna mala saúde de ferro. É certo que hai un cambio interesante, e unha mellora que coincide cunha certa substitución xeneracional. Resúmese naquela fraseciña de Iñaki Ábalos

“Antes a crítica facíancha os teus amigos e agora non sabes quen a fai”.

Non sei si fai falta engadir moito máis para imaxinarse ?salvo excepcións- o estado da crítica ?ou do que se chamaba crítica- na década prodixiosa deste país. A capacidade de autopublicación en rede foi un revulsivo fantástico para a disciplina. Pero non todo é jauja, claro: Como resultado da facilidade agora a esixencia de filtrado e de selección está máis no lector… o cal non é do todo malo. Nos meus tempos todo era polo artigo 33, amén Jesús e si publicábase debía ser que era maná dos deuses. Hoxe en día isto non é así, o que esixe probablemente xerar un código propio. Creo que a universidade e os anos de formación teñen moito que aportar aí. Antes saías coa lista apresa e hoxe en día creo que deberías saír coa forma de facerche a túa lista ou os criterios da túa lista, mellor. Co coñecemento suficiente para establecer de forma analítica os teus propios criterios e ordenar os teus razonamentos.

Por iso moléstame especialmente cando alguén trata de establecer que hai unha crítica “boa” e unha “mala”. Que a útil é a que descobre talentos e a inútil a que se fai preguntas e é en ocasións belixerante. Nese sentido o que me molesta é a condescendencia co poder, ou con certo tipo de poder cuxo único obxectivo é a perpetuación, xa sabes? Gehry dicindo que en realidade el era un arquitecto verde (super-verde faltoulle dicir, en plan “O Quinto Elemento”) ou Zaha que tivo unha época na que nos contaba que estaba interesadísima pola sostenibilidad. Gatopardismo puro e duro, como ben explica Fredy Massad en moitos artigos ou como diría Miranda, algo demasiado pegado á crítica inorgánica, positivista.

Na miña opinión este rexurdir dunha crítica máis difícil de controlar ou que non se rexe polos medios e as dependencias coñecidas non pasou desapercibida para os centros de poder habituais. Cabilderos, axentes futbolístico-arquitectónicos, conseguidores de premios, xurados profesionais e un longo etcétera de figuras vampíricas. De feito este surgimiento da “crítica curatorial” como formato paréceme unha derivada por oposición. Ollo, hai fantásticos comisarios neste país, e paréceme un labor encomiable… pero creo que para que algo sexa “critica”, o autor non pode ser xuíz e parte, cousa que ocorre neste caso.

Por resumir, creo que está ben. Que supón un cambio evidente en moitos aspectos, ou que debería supoñelo… e sendo optimista, por unha vez, creo que pode estar mellor.

Fai unhas semanas, Santiago de Molina escribía sobre “vivir sin mestres, poderías radiografiar o panorama actual da arquitectura española? E internacional?

Como dicía Horst Buchwoltz en “One, two, three”…

“É grave pero non preocupante”.

Creo que en España o problema non é a capacidade dos arquitectos, senón máis ben haberse crido moitas das súas tontunas que non eran senón atavismos empobrecedores… como a de que hai o camiño do Jedi e o reverso tenebroso, isto é: que unha cousa era facer arquitectura e outra era “estar na rúa” facendo o que fose. Para o meu esa división é unha estupidez snob e clasista. Hai boa arquitectura e haina mala e haina en todas partes. En parte esa idiotez venia dunha formación que outorgaba carnets de bo e mal arquitecto, sendo o bo únicamente o que cara a concursos –e gañábaos, claro- e daba clase nunha universidade– e os malos todos os demais. Creo que as xeracións novas déronse conta desa falacia e hoxe en día están moito máis abertas a desenvolver a profesión na infinidade de campos que pode cubrir, e iso –por forza- espero que sexa enriquecedor. Como sabes, sosteño a teoría de que esa formación sectaria tiña a súa traslación a un mercado laboral absurdo e llenito de explotadores e que era (e lamentablemente é) nun altísimo porcentaxe economía mergullada. Creo que ese é un dos retos que encara a profesión neste país, o de acabar de entender dunha vez por todas que si somos empresas de servizos o persoal é o máis importante e que –por exemplo- cobrar por traballar coa escusa da formación está MAL. Imos, mal, que é de expulsión da profesión, de traede a brea e as plumas e ata de “release the Kraken”.

Si pregúntasme pola parte máis… Creativa? Non me gusta a palabra… pero a falta doutra mellor. Creo que niso non habemos ter nunca problemas. O arquitecto español está moi ben preparado. Temos no entanto aínda unha físgoa de acriticismo (inclúome, ollo) que levamos moi dentro. Resúltame curioso que se fale tanto e tan mal da pouca crítica que cuestiona algo que en xeral recibe parabienes por todas as partes. Eu creo que si JJ Abrahams levántase o día 19 e dinlle que oe, JJ, que todo aplausos menos tres, o tío abre o champan. Pois un pouco igual… cústanos, e con ese custarnos ás veces tragámonos unhas tontunas sicalípticas. Tamén porque creo que somos moi de dar bandazos… isto é algo tremendamente español, máis que os cuñados, máis que irse á porta do cárcere a gritarlle “bela” a Isabel Pantoja e máis que Santiago Calatrava… cando lle interesa, que cando non é máis suizo que a vaca que ri. Por exemplo recordarás que durante un tempo todo tiña que ser espectacular e bigger than life… e agora sen solución de continuidade todo ten que ser participativo e novas prácticas e de adobe. Estou xeneralizando e ridiculizando bastante pero creo que me entendes. Nesa velocidade por poñernos de novo onde o sol quenta cóanllenos cousas que non teñen ningún valor e deixamos pasar outras que si o teñen. Ás veces pásanos esta cousa tan absurda de non pronunciarnos porque tememos quedarnos fóra de “o último”… unha postura que me parece absurdísima.

No internacional creo que envexo o concepto empresarial tan claro que se ten en moitas ocasións fóra. Aquí esta parte esquécellenos sempre e así acabamos tendo estudos modelo sweatshop que se sustentan nunha cousa absurda, entre a heroica mal entendida e o inviable. Oe mira, todo necesita un tempo para crecer, pero hai que ter unha perspectiva de como facelo, un certo nivel de organización, unha orde laboral legal… esas cousas que son o primeiro que che van a preguntar nunha licitación internacional.

José María Echarte
José María Echarte

A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?

Si o son. E sobre todo porque estamos sempre, como profesión, defendéndonos en formato “O Álamo”. Ás últimas, rodeados e cunha parede ás costas. Ao final –aparentemente- ímonos salvando dalgunhas cousas –das máis graves- pero sempre deixándonos pelos na gatera e sempre pasando máis medo do debido. Sempre tarde, sempre descoordinados, sempre como o exército de Pancho Vila logo de nacionalizar unha fábrica de tequila.

Creo que é unha cuestión de organización, evidentemente. Non podemos seguir mantendo unha estrutura que de xeito evidente (E pese á vontade de quen a formen, da que en xeral non adoito dubidar) é errada, descoordinada e caótica. Creo que hai uns mínimos que son absolutamente incuestionables e que debemos empezar a abordalos sen medo e con claridade porque será o único xeito de que construamos algo sólido.

Póñoche un exemplo: agora parece que temos un supercomisario de bienales, Patxi Mangado. Sen entrar en como se lle nomeou, que imaxino que é a dedo? no artigo de Scalae en que falaba do seu nomeamento, facía fincapé da falta de nivel industrial ou de proxección profesional nos estudos españois e como iso lles dificultaba traballar fóra, pero non nomeaba en ningún momento a causa principal desta situación: A absoluta precariedad laboral dunhas empresas que queren ser o que non son ou peor aínda funcionar en economía mergullada co consiguiente problema para os traballadores e para o resto de profesionais. Xa sabemos do que falo, esas oficinas que teñen 6 traballadores en nómina e 30 becarios. Como se come iso? Iso chámase competencia desleal e chámase ser un explotador. É así de fácil. Custaba moito dicilo? Parece que si, ou que imos seguir cos circunloquios e con outras cuestións que nos gustan máis ou que dan mellor en foto sen abordar ningún dos problemas que hai detrás.

Eu entendo que esta cuestión de traballar co que hai para arranxalo parece a visión lóxica… pero empezo a dubidar que o sexa. O lio institucional que temos –e que pagamos- é como para pensar nunha moi necesaria refundación. Iso esixe xenerosidade, esixe compromiso e esixe capacidade de autocrítica. Que eu creo que as hai, pero que non acaban de funcionar xamais. Ollo, non quero que pareza que isto é algo alleo a nós ou por sinalar, a min. Eu fun membro de Xunta e fíxeno seguramente fatal. Ao que me refiro é a que os COA por exemplo teñen asembleas. E teñen eleccións, votos… etc. Antes de que fixésemos isto estiven lendo o do Colexio de Sevilla,que lamento dicir que para os que coñecemos a xente de alí que se toma estas cousas en serio e contábannos o que vían? non é algo que nos pille de novas. Para empezar… Ti vas e votas a un señor que se modifica os estatutos para quedarse no cargo cando a tendencia é a limitar os mandatos? Pois oe, agora non che estrañes que a cousa teña a mala pinta que ten. Teño un amigo que di sempre iso, que nos queixamos moito pero que non usamos os poucos medios de que dispoñemos, e non lle falta razón. Agora, si confírmase que o COAS está en creba e empezan a non poder pagar… Que ocorre? É un réxime asembleario, todos os colexiados son responsables e donos solidarios do Colexio. Non me entra na cabeza que algo tan serio poida pasar con “eu non vou ás asembleas porque é un rolo”. Pois nada. Xa sabes.

O mesmo con outras cuestións. Coa LSCP era para botarse a tremer. Había quen non sabía –logo dun ANO- de que ía o tema. Descorazonador.

Creo que hai mínimos, repito, nos que imos coincidir todos ao 99%, e sobre iso creo que hai que traballar sen medos e sen liñas vermellas. Polo menos hai que ter listo o plan B, porque o A xa vemos que nalgúns sitios vai camiño do desastre.

Como ves o futuro da arquitectura?

Pois, malia a chapa que che acabo de meter… que parece moi pesimista, véxoo con certa esperanza. Eu uso moito en clase a definición de arquitectura de Miranda, parafraseo pero creo recordar que di que a boa arquitectura (ou a arquitectura cando pode chamarse así) é cando pode poñerse sen desmerecer xunto ao voto universal, os dereitos da muller, o parto sen dor, a seguridade social etc. etc… pouco máis se pode engadir. Ese é –creo eu- o obxectivo. Espero que algo aprendamos dunha época tan rococó como a que pasamos e espero que este interese polo aspecto social da disciplina non se perda.

E tamén que sexamos como Pinky e Cerebro e fagamos o de “take over the world”… ou noutras palabras: Que aceptemos sen clasismos que isto non é unha profesión “artistizada” senón que o é en boa medida técnica (Técnicas diferentes, si prefires) e que nos irá moito mellor si asumimos a enorme variedade de desempeños que os arquitectos podemos ter: Desde o que -Por que non?- fai concursos, ao que taxa ou ao que calcula instalacións ou é perito.

O futuro para o meu é a excelencia. Ollo, non a xenialidade, que iso non é enseñable, nin estructurable. A excelencia si o é. Peritos excelentes, calculistas excelentes, políticos excelentes (Estaría ben…). E de aí, empresas excelentes, contratadores excelentes… Non basta con saír nas revistas nin en exposicións que van ao MoMA porque iso –estando ben- non nos vai a arranxar outros problemas, xa que logo non podemos usalo como barómetro –non como o único barómetro-. Ao cabo, o que entendo é que o sector ten que estar saneado e funcionando ben.

Por outra banda, creo que é necesario dicir isto, desa excelencia e normalización dependen moitas cousas. Entre elas, parar a sangría de talento que estamos regalando ao exterior. Penso en Paco Casas e Bea Villanueva, en Julen Asua e Neves Merayo, en Juan Roldán… que están todos por eses mundos, onde ir máis lonxe xa é dar a volta, e paréceme sempre que ter a xente tan brillante lonxe di moi pouco de como organizamos as cousas.

Que opinas dos arquitectos que emprenden en novos campos?

Paréceme fantástico. É o que che comentaba antes, hai muchísimas cousas que podemos facer, e paréceme fantástico que as fagamos. Ollo, tamén che digo que neste país usamos a etiqueta “emprendedor” cunha facilidade pasmosa e ás veces o que se oculta detrás de certos emprendimentos é unha especie de “non penso pagar porque son super cool e teño un látigo pero é en cores pastel”. Iso son os mesmos cans con distintos colares. Peores, si apúrasme, porque encima pretenden substituír a relación laboral normal por unha especie de amizade e sentido da pertenencia mal entendido. E iso, evidentemente, non vale. Hai que emprender, paréceme necesario, pero hai que facelo coa creatividade nunha man e a orde e o coñecemento noutra. E a ética noutra (Si, hai que ter tres brazos).

É o que che dicía antes: plans de negocio, orzamentos, expansións… saber que un traballador custa tanto diñeiro e que hai que pagarlle chova neve ou faga sol… esas cousas tan básicas.

Décimo aniversario de N+1
Décimo aniversario de N+1

¿Qué proyectos de futuro le esperan a José María? ¿Y a “N+1”?

Pues estoy recopilando algunas cosas de N+1 para una próxima publicación (Os mantengo informados). Supongo que N+1 seguirá como es… quizá con algún pequeño cambio, intercalando artículos algo más cortos a veces para que no pase demasiado tiempo entre unos y otros… prometo que volverán las auténticas entrevistas falsas a arquitectos. Respecto a mí, en realidad soy poco complicado… ver Hora de Aventuras con mi hija mientras elevamos nuestras espadas al aire en el salón, jugar al lego, escribir… espero que siga habiendo algo de trabajo, no tengo un estudio enorme, me conformo con poco pero me gusta hacerlo con cuidado (espero). Seguiré concursando, imagino, porque es una gimnasia fantástica. Me gustaría seguir dando clase muchos años… estoy con el doctorado… no me puedo quejar. Mi hermano -otra persona brillantísima- está en Colombia con la familia, trabajando, y al lado de estar tan lejos… me siento un privilegiado.

Para acabar, ¿qué le aconsejas a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

Pues que disfruten. Y que estén siempre atentos a todo. Que esto no es fácil, pero no tiene porque no ser divertido. Que deben cuestionarse todo, para empezar todo lo que he dicho yo aquí, y para acabar hasta a ellos mismos y desarrollar un armamento para enfrentarse a las facetas de esta profesión con orden y con honestidad. Les diría que fueran honestos, que ya sé que es una palabra algo viejuna, pero que es necesaria.

Honestos y generosos, creo que solo con eso, ya tienen la mitad del camino hecha. El resto es estar atento y ser cuidadoso. Y saber el teléfono del que sabe, claro.

José María Echarte Ramos · arquitectura e crítica | N+1
Novembro 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco e Alberto Alonso Oro. Agradecer a José María a súa paciencia, tempo e predisposición con este espazo.

[:]

Sorteo dos entradas presentación pública de la publicación Siza X SizaPrize draw two income public presentation of the publication Siza X SizaSorteo duas entradas presentación pública de a publicación Siza X Siza

21

cartel_post_sorteoRABASM_2015

Hoy gracias a la Fundación Caja de Arquitectos realizamos un nuevo sorteo en veredes, en esta ocasión nuestros lectores podrán optar a dos entradas para disfrutar del acto de presentación pública de la publicación Siza X Siza que tendrá lugar el próximo 20 de noviembre de 2015 a las 19.30 en la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando en Madrid (España).

“Álvaro Siza, escoge en esta publicación, 6 obras de entre más de 400 realizadas durante su vida profesional, y explica las razones de su selección. 157 fotografías componen el reportaje fotográfico de las seis obras realizadas en exclusiva para esta edición, así como la cuidadosa reproducción de 124 dibujos a mano del propio Álvaro Siza, muchos de ellos nunca antes publicados.”

El acto de presentación pública del libro se desarrollará en primer lugar y a modo introductorio, mediante una presentación institucional por parte del Presidente de la Fundación, Javier Navarro Martínez. Después, los editores del libro, Juan Rodríguez y Carlos Seoane, comentarán las singularidades de la edición y seguidamente, Álvaro Siza, ofrecerá una pequeña conferencia de 30 minutos, sobre su obra reciente. Más adelante en formato de mesa redonda, los autores de los prólogos del libro, los arquitectos de reconocido prestigio: David Cohn, Juhani Pallasmaa y Eduardo Souto de Moura, junto con el propio Álvaro Siza, intercambiarán sus opiniones respecto a esta publicación, moderados por la periodista de arquitectura Anatxu Zabalbeascoa.

El final del acto vendrá seguido de un ofrecimiento de copa de vino español, junto con el obsequio de uno de los ejemplares del libro a cada asistente.

El mecanismo es muy sencillo, simplemente debéis dejar un comentario definiendo lo que en vuestra opinión os sugiere el libro o la propia obra de Álvaro Siza. En esta ocasión el comentario lo podréis realizar tanto en la web (al final del post) y/o en la entrada del Facebook.

El plazo para participar en el sorteo es desde hoy jueves 12 de noviembre hasta el martes 17 de noviembre a las 00:00 horas.

Aquellos que no podáis asistir físicamente al evento, éste se retransmitirá online a través de streaming en cualquiera de los 3 idiomas para que todo el mundo pueda seguirlo paralelamente.

cartel_post_sorteoRABASM_2015

Today thanks to the Foundation Architects’ Box we realize a new drawing in veredes, in this occasion our readers will be able to choose to two income to enjoy the act of public presentation of the publication Siza X Siza that will take place next November 20, 2015 to the 19.30 in the Royal Academy of San Fernando’s Fine arts in Madrid (Spain).

“Álvaro Siza, chooses in this publication, 6 works of between more than 400 realized ones during his professional life, and explains the reasons of his selection. 157 photographies never compose the photographic article of six works realized in sole right for this edition, as well as the careful reproduction of 124 drawings to hand of the own Álvaro Siza, many of them before published.”

The act of public presentation of the book will develop first and to introductory way, by means of an institutional presentation on the part of the President of the Foundation, Javier Navarro Martínez. Later, the publishers of the book, Juan Rodríguez and Carlos Seoane, they will comment on the singularities of the edition and immediately afterwards, Álvaro Siza, will offer a small conference of 30 minutes, on his recent work. Hereinafter in format of round table, the authors of the prologues of the book, the architects of recognized prestige: David Cohn, Juhani Pallasmaa and Eduardo Souto de Moura, together with the own Álvaro Siza, they will exchange his opinions with regard to this publication, moderated by the journalist of architecture Anatxu Zabalbeascoa.

The end of the act will come followed from an offer of glass of Spanish wine, together with the obsequiousness from one from the copies of the book to every assistant.

The mechanism is very simple, simply you must leave a comment defining what in your opinion suggests you the book or Álvaro Siza’s own work. In this occasion the comment you will be able to realize it so much in the web (at the end of the post) and / or in the entry of the Facebook.

The term to take part in the drawing is from today on Thursday, the 12th of November until Tuesday, the 17th of November to them 00:00 hours.

Those that you could not represent physically to the event, this one will be broadcast online across streaming in any of 3 languages in order that the whole world could follow it parallel.

cartel_post_sorteoRABASM_2015

Hoxe grazas á Fundación Caixa de Arquitectos realizamos un novo sorteo en veredes, nesta ocasión os nosos lectores poderán optar a dúas entradas para gozar do acto de presentación pública da publicación Siza X Siza que terá lugar o próximo 20 de novembro de 2015 ás 19.30 na Real Academia de Belas Artes de San Fernando en Madrid (España).

“Álvaro Siza, escolle nesta publicación, 6 obras de entre máis de 400 realizadas durante a súa vida profesional, e explica as razóns da súa selección. 157 fotografías compoñen a reportaxe fotográfica das seis obras realizadas en exclusiva para esta edición, así como a coidadosa reprodución de 124 debuxos a man do propio Álvaro Siza, moitos deles nunca antes publicados.”

O acto de presentación pública do libro desenvolverase en primeiro lugar e a modo introductorio, mediante unha presentación institucional por parte do Presidente da Fundación, Javier Navarro Martínez. Despois, os editores do libro, Juan Rodríguez e Carlos Seoane, comentarán as singularidades da edición e seguidamente, Álvaro Siza, ofrecerá unha pequena conferencia de 30 minutos, sobre a súa obra recente. Máis adiante en formato de mesa redonda, os autores dos prólogos do libro, os arquitectos de recoñecido prestixio: David Cohn, Juhani Pallasmaa e Eduardo Souto de Moura, xunto co propio Álvaro Siza, intercambiarán as súas opinións respecto de esta publicación, moderados pola xornalista de arquitectura Anatxu Zabalbeascoa.

O final do acto virá seguido dun ofrecimiento de copa de viño español, xunto co obsequio dun dos exemplares do libro a cada asistente.

O mecanismo é moi sinxelo, simplemente debedes deixar un comentario definindo o que na vosa opinión suxírevos o libro ou a propia obra de Álvaro Siza. Nesta ocasión o comentario poderédelo realizar tanto na web (ao final do post) e/ou na entrada do Facebook.

O prazo para participar no sorteo é desde hoxe xoves 12 de novembro ata o martes 17 de novembro ás 00:00 horas.

Aquiles que non poidades asistir físicamente ao evento, este retransmitirase online a través de streaming en calquera dos 3 idiomas para que todo o mundo poida seguilo paralelamente.

[:es]Rehabilitación y ampliación del Centro de ArcelorMittal I+D+i [insideOUT] | Baragaño Architects[:en]Refurbishment and Extension of ArcelorMittal R&D Headquarters [insideOUT] | Baragaño Architects[:gl]Rehabilitación e ampliación do Centro de ArcelorMittal I+D+i [insideOUT] | Baragaño Architects[:]

[:es]

El origen del proyecto fue la necesidad planteada por el Centro de I+D Global de ArcelorMittal en Avilés, ubicado en dicho inmueble, de contar con más espacios de trabajo. Un edificio existente, racional, de marcada simetría, con una arquitectura pesada, grandes muros de carga y acabado exterior de ladrillo, que ya había sufrido una ampliación en los años 70.

b_i+d_10_ext04
Rehabilitación y ampliación del Centro de ArcelorMittal I+D+i [insideOUT] | Baragaño Architects

El sushi roll insideOUT, también conocido como Uramaki, tiene como peculiaridad el hecho de que el arroz se encuentra fuera y el nori [el alga] en el interior, envolviendo el relleno. Por ello se le llama roll inside out. En esta intervención, se planteó jugar con estos conceptos referidos al dentro y fuera INSIDEout], del edificio, de la ciudad, de los materiales.

El acero, un material que entra y sale del edificio, recubriendo fachadas, escaleras, cubierta, que se puede entender como un continuo, referencia a los trenes de laminación en los que se produce, así como al primer productor mundial de acero y a una ciudad, Avilés, siempre referencia y con un incalculable patrimonio. Las partes metálicas de la intervención, podrán ser reutilizadas al 100% y un 70% de ellas provinieron de acero reciclado.

El proyecto tiene dos líneas de acción fundamentales: en primer lugar la recuperación de espacios, fachadas y funcionalidades del inmueble existente y en segundo lugar la construcción de dos nuevos edificios.

Revestimiento del edificio del Centro de Desarrollo Tecnológico con chapa de acero micro perforada

La fachada anterior, donde predominaba el ladrillo y el hormigón, ha pasado a tener un nuevo rostro metálico. Los colores que ahora predominan son los corporativos de ArcelorMittal: gris oscuro y naranja. Ya en el interior, se reformó el vestíbulo para relacionar verticalmente las tres plantas del antiguo inmueble, generando un nuevo Atrio que sirve de acceso al edificio.

Rehabilitación y ampliación del Centro de ArcelorMittal I+D+i [insideOUT] | Baragaño Architects
Construcción de dos edificios de planta baja junto al Centro de Desarrollo Tecnológico

Un nuevo pabellón de recepción de visitantes, denominado Open Office, el cual contiene dos salas de reuniones, una zona de descanso [cafetería] así como un área de aseos. Un segundo edificio, llamado Finger Lab, el cual dispone de un laboratorio de energía, medio ambiente y simulación de procesos, así como una sala de reuniones y aseos.

Finalmente, se rehabilitó el aparcamiento ampliando el número de plazas, acondicionando las zonas verdes, planteando una nueva forma de aparcar, más dinámica y acorde al funcionamiento del centro.

Obra: Rehabilitación y ampliación del Centro de ArcelorMittal I+D+i [insideOUT]
Situación: Avilés, Principado de Asturias, España
Año: 2010-2012
Promotor: Arcelormittal
Autor: [baragaño]
Equipo: Sergio Baragaño, Inés Suárez
Colaboradores: Dacer0 [structre ]
Fotografía: Mariela Apollonio [Fotógrafa de Arquitectura]
Dirección de obra: Sergio Baragaño [baragaño], Ignacio Bayon [dirección], Rubén Rendueles [dirección técnica]
Constructoras: Aplicamet – Modultec – Guardado – Dragados Industrial – TSKTrasfalt Isastur – Ingenieros Asesores – Bellido – Asturlan -Arcelor Construcción – Arco – Vilaboy – Siemens – Lacera – Cohega Aircontect – Satec – Sadornil
Presupuesto: 1.250.000 euros
+ barchitects.eu

[:en]

The origin of the project was the need expressed by ArcelorMittal’s Global R&D Centre at Aviles, located in this building, to have more workspace. An existing building, rational, symmetric, with a heavy architecture, heavy concrete walls and brick facades, that have been already extended in the 70´s.

b_i+d_10_ext04

The inside-out sushi roll, also known as Uramaki, has the peculiarity that the rice is on the outside and the nori (seaweed) is on the inside, surrounding the filling. This is why it is referred to as an inside-out roll. In this project, the vision was to play with these concepts with reference to the inside and outside of the building, the city and the materials.

Steel, a material that enters and exits the building, cladding facades, stairs, the roof, which can be understood to be continuous, in reference to the rolling-mills in which it is produced, as well as to the world’s leading steel producer and to a city, Aviles, always a focal point and with a priceless industrial heritage. The metal parts of the intervention, can be 100% reused and 70% of them came from recycled steel.

The project has two fundamental lines of action: firstly, the restoration of spaces, facades and functionalities in the existing building and secondly, the construction of two new buildings..

– Cladding of the Aviles Technology Development Centre building with perforated steel plate.

The front facade, where brick and concrete predominated, has acquired a new metal fascia. ArcelorMittal’s corporate colors, dark grey and orange, now predominate. Internally, the lobby has already been renovated to vertically connect the building’s three floors through the new Atrio, the new entrance of the building.

– Construction of two low-rise buildings alongside the Technology Development Centre.

The first one, named Open Office contains two meeting rooms, toilets and a rest area [bar]. The second one is the Finger Lab, has an energy, environment and process simulation laboratory, as well as meeting rooms.

Finally, the car park was refurbished, increasing the number of spaces and the green areas were rehabilitated, creating a new way of parking, more dynamic and consistent with the operation of the centre.

Work: Refurbishment and Extension of ArcelorMittal R&D Headquarters [insideOUT]
Situation: Avilés, Principado de Asturias, Spain
Date: 2010-2012
Promoter: Arcelormittal
Authors: [baragaño]
Team: Sergio Baragaño, Inés Suárez
Collaborators: Dacer0 [structre ]
Photographer: Mariela Apollonio [Fotógrafa de Arquitectura]
Construction management: Sergio Baragaño [ baragaño ], Ignacio Bayon [ Management ], Rubén Rendueles [ Technical Direction ]
Builders and companies involved: Aplicamet – Modultec – Guardado – Dragados Industrial – TSKTrasfalt Isastur – Ingenieros Asesores – Bellido – Asturlan -Arcelor Construcción – Arco – Vilaboy – Siemens – Lacera – Cohega Aircontect – Satec – Sadornil
Budget: 1.250.000 euros
+ barchitects.eu

[:gl]

A orixe do proxecto foi a necesidade suscitada polo Centro de I D Global de ArcelorMittal en Avilés, situado en devandito inmueble, de contar con máis espazos de traballo. Un edificio existente, racional, de marcada simetría, cunha arquitectura pesada, grandes muros de carga e acabado exterior de ladrillo, que xa sufrira unha ampliación nos anos 70.

b_i+d_10_ext04

O sushi roll insideOUT, tamén coñecido como Uramaki, ten como peculiaridade o feito de que o arroz atópase fóra e o nori [a alga\] no interior, envolvendo o reencho. Por iso chámaselle roll inside out. Nesta intervención, suscitouse xogar con estes conceptos referidos ao dentro e fose INSIDEout], do edificio, da cidade, dos materiais.

O aceiro, un material que entra e sae do edificio, recubrindo fachadas, escaleiras, cuberta, que se pode entender como un continuo, referencia aos trens de laminación nos que se produce, así como ao primeiro productor mundial de aceiro e a unha cidade, Avilés, sempre referencia e cun incalculable patrimonio. As partes metálicas da intervención, poderán ser reutilizadas ao 100% e un 70% delas proviñeron de aceiro reciclado.

O proxecto ten dúas liñas de acción fundamentais: en primeiro lugar a recuperación de espazos, fachadas e funcionalidades do inmueble existente e en segundo lugar a construción de dous novos edificios.

– Revestimiento do edificio do Centro de Desenvolvemento Tecnolóxico con chapa de aceiro micro perforada.

A fachada anterior, onde predominaba o ladrillo e o hormigón, pasou a ter un novo rostro metálico. As cores que agora predominan son os corporativos de ArcelorMittal: gris escuro e laranxa. Xa no interior, reformouse o vestíbulo para relacionar verticalmente as tres plantas do antigo inmueble, xerando un novo Atrio que serve de acceso ao edificio.

– Construción de dous edificios de planta baixa xunto ao Centro de Desenvolvemento Tecnolóxico.

Un novo pabellón de recepción de visitantes, denominado Open Office, o cal contén dúas salas de reunións, unha zona de descanso [cafetería] así como un área de aseos. Un segundo edificio, chamado Finger Lab, o cal dispón dun laboratorio de enerxía, medio ambiente e simulación de procesos, así como unha sala de reunións e aseos.

Finalmente, rehabilitouse o aparcamiento ampliando o número de prazas, acondicionando as zonas verdes, suscitando unha nova forma de aparcar, máis dinámica e acorde ao funcionamento do centro.

Obra: Rehabilitación e ampliación do Centro de ArcelorMittal I+D+i [insideOUT]
Emprazamento: Avilés, Principado de Asturias, España
Ano: 2010-2012
Promotor: Arcelormittal
Autor: [baragaño]
Equipo: Sergio Baragaño, Inés Suárez
Colaboradores: Dacer0 [structre ]
Fotografía: Mariela Apollonio [Fotógrafa de Arquitectura]
Dirección de obra: Sergio Baragaño [baragaño], Ignacio Bayon [dirección], Rubén Rendueles [dirección técnica]
Constructoras: Aplicamet – Modultec – Guardado – Dragados Industrial – TSKTrasfalt Isastur – Ingenieros Asesores – Bellido – Asturlan -Arcelor Construcción – Arco – Vilaboy – Siemens – Lacera – Cohega Aircontect – Satec – Sadornil
Presuposto: 1.250.000 euros
+ barchitects.eu

[:]

2º Congreso Critic|all #out-tonomy 2º Congress Critic|all #out-tonomy 2º Congreso Critic|all #out-tonomy

0

crticallforpapers+

Ya está aquí la segunda edición de Critic|all, el Congreso de crítica organizado por la Escuela de Arquitectura de Madrid, que en su primera edición en 2014 contó con una participación espectacular.

Esta iniciativa es una gran oportunidad tanto para los jóvenes investigadores como para los más veteranos de intercambiar y confrontar sus posiciones. El formato elegido para la conferencia, con exposiciones cortas y ‘mesas de trabajo’ posteriores donde todo el mundo puede participar habla del carácter decididamente abierto de este evento académico.

Además, la publicación que se ha editado recientemente no se limita a recoger los artículos presentados, sino que reúne una serie de textos generados a partir de las reflexiones suscitadas en los debates de cada una de las ocho mesas de trabajo, junto con la versión escrita y revisada de las conferencias pronunciadas por cada uno de los invitados principales: Joan Ockman, Reinhold Martin y Fernando Castro Flórez. Podéis haceros con una copia aquí.

En esta ocasión, el tema propuesto #out-tonomy pretende recoger nuevas miradas sobre el debate acerca de los límites disciplinares de la arquitectura. Con el término out-tonomy se designa una posible zona de confluencia entre dos posturas enfrentadas y se invita a dar respuesta a algunas preguntas:

¿Son el modelo global y la autonomía disciplinar auto-excluyentes? ¿Es útil o siquiera posible reconfigurar un concepto de autonomía en el contexto actual? ¿Es posible renunciar a los límites de un conocimiento disciplinar y aun así preservar su identidad y propósito?

Podéis consultar el texto completo bilingüe del Call For Papers y toda la info en la web y seguirles en twitter @criticallconfer

¡Todos a participar! Hay que enviar un resumen de 300 palabras máximo (en español o inglés) antes del 10 de Diciembre.

crticallforpapers+

Already there is here the second edition of Critic|all, Congress of critique organized by the School of Architecture of Madrid, which in his first edition in 2014 possessed a spectacular participation.

This initiative is a great opportunity so much for the investigative young persons as for the most veteran of exchanging and confronting his positions. The format chosen for the conference, with short exhibitions and later ‘desks’ where the whole world can inform speech of the character firmly opened of this academic event.

In addition, the publication that has been edited recently does not limit itself to gathering the presented articles, but there assembles a series of texts generated from the reflections provoked in the debates of each one of eight desks, together with the written version and examination of the pronounced conferences for each of the principal guests: Joan Ockman, Reinhold Martin and Fernando Castro Flórez. You can do yourselves with a copy here.

In this occasion, the proposed topic #out-tonomy tries to gather new looks on the debate brings over of the limits you will discipline of the architecture. With the term out-tonomy a possible zone of confluence is designated between two conflicting positions and one invites to give response to some questions:

 Are it the global model and the autonomy to discipline auto-exclusive? Is it useful or at least possibly to re-form a concept of autonomy in the current context? Is it possible to resign the limits of a knowledge to discipline and even this way to preserve his identity and intention?

You can consult the complete bilingual text of the Call For Papers and the whole info in the web and follow them in twitter @criticallconfer

All to taking part! It is necessary to send a summary of 300 words maximum (in Spanish or Englishman) before December 10.

crticallforpapers+

Xa está aquí a segunda edición de Critic|all, o Congreso de crítica organizado pola Escola de Arquitectura de Madrid, que na súa primeira edición en 2014 contou cunha participación espectacular.

Esta iniciativa é unha gran oportunidade tanto para os mozos investigadores como para os máis veteranos de intercambiar e confrontar as súas posicións. O formato elixido para a conferencia, con exposicións curtas e «mesas de traballo» posteriores onde todo o mundo pode participar fala do carácter decididamente aberto deste evento académico.

Ademais, a publicación que se editou recientemente non se limita a recoller os artigos presentados, senón que reúne unha serie de textos xerados a partir das reflexións suscitadas nos debates de cada unha das oito mesas de traballo, xunto coa versión escrita e revisada das conferencias pronunciadas por cada un dos invitados principais: Joan Ockman, Reinhold Martin e Fernando Castro Flórez. Podedes facervos cunha copia aquí.

Nesta ocasión, o tema proposto #out-tonomy pretende recoller novas miradas sobre o debate achega dos límites disciplinares da arquitectura. Co término out-tonomy desígnase unha posible zona de confluencia entre dúas posturas enfrontadas e invítase a dar resposta a algunhas preguntas:

Son o modelo global e a autonomía disciplinar auto-excluíntes? É útil ou sequera posible reconfigurar un concepto de autonomía no contexto actual? É posible renunciar aos límites dun coñecemento disciplinar e aínda así preservar a súa identidade e propósito?

Podedes consultar o texto completo bilingüe do Call For Papers e toda a info na web e seguiles no twitter @criticallconfer

¡Todos a participar! Hay que enviar un resumen de 300 palabras máximo (en español o inglés) antes del 10 de Diciembre.

Couples & Co. 22 Mirror Stories of Spanish Architecture

0

[:es]

Couples & Co. 22 Mirror Stories of Spanish Architecture propone una de las muchas lecturas posibles sobre la historia reciente de la arquitectura española.

A través de veintidós estudios organizados en torno a parejas, cada equipo se mira en un espejo donde descubrir cómo estos últimos dieciséis años pueden desdoblarse en dos visiones simétricas y continuas en el tiempo si bien asimétricas y discontinuas en los planteamientos y los resultados.

Couples & Co. 22 Mirror Stories of Spanish Architecture
Couples & Co. 22 Mirror Stories of Spanish Architecture

Relación de Estudios de arquitectura participantes y articulistas:

1.- ANTONIO JIMÉNEZ TORRECILLAS_ Elisa Valero
2.- Archikubik Bcn _ Jaume Prat Ortells
3.- CHURTICHAGA Y DE LA CUADRA SALCEDO Josemaría de Churtichaga + Cayetana Quadra-Salcedo _ Andrés Perea
4.- Cruz Ortiz _ Marta Pellegrín
5.- DJarquitectura _ Javier Arpa
6.- ELAP LosdelDesierto EvaluqueAlejandropascual _ José María Jose M Echarte Ramos
7.- MANSILLA & TUÑÓN_ Daniel Jiménez Ferrera
8.- EXANDOUNAMANO_ Aurora Adalid
9.- FAKE INDUSTRIES_ Francisco González y Nuria Alvarez Lombardero
10.- GAP_ Luis Moreno y Emilio Tuñón (2006)
11.- Grupo Aranea _ Miguel Ángel Díaz Camacho
12.- MEDIOMUNDO_ María González García y Juanjo López de la Cruz
13.- MI5_ Francisco González y Nuria Alvarez Lombardero
14.- Mmasa Arquitectos _ Alberto Alonso Oro
15.- NIETO SOBEJANO_ Néstor Montenegro.
16.- OAB_ Alberto Peñin
17.- SELGAS CANO_ Gonzalo Herrero
18.- SOL89. María González y Juanjo López de la Cruz _ Miguel Villegas Ballesta
19.- Taller de Casquería_ Jesús Donaire
20.- TEMPERATURAS EXTREMAS_ Raquel Martínez G e Ignacio Vicente-Sandoval González
21.- Vaumm Arquitectos_ Stepienybarno
22.- Zuloark _ Maite Borjabad

[:en]

Couples & Co. 22 Mirror Stories of Spanish Architecture proposes one of many possible readings on the recent history of the Spanish architecture. Across twenty-two studies organized concerning pairs, every equipment looks in a mirror where to discover how the latter sixteen years can be unfolded in two symmetrical and constant visions in the time though asymmetric and discontinuous in the expositions and the results.

PORTADA_COUPLESANDCO_libro

Relation of Studies of architecture participants and columnists:

1.- ANTONIO JIMÉNEZ TORRECILLAS_ Elisa Valero
2.- Archikubik Bcn _ Jaume Prat Ortells
3.- CHURTICHAGA Y DE LA CUADRA SALCEDO Josemaría de Churtichaga + Cayetana Quadra-Salcedo _ Andrés Perea
4.- Cruz Ortiz _ Marta Pellegrín
5.- DJarquitectura _ Javier Arpa
6.- ELAP LosdelDesierto EvaluqueAlejandropascual _ José María Jose M Echarte Ramos
7.- MANSILLA & TUÑÓN_ Daniel Jiménez Ferrera
8.- EXANDOUNAMANO_ Aurora Adalid
9.- FAKE INDUSTRIES_ Francisco González y Nuria Alvarez Lombardero
10.- GAP_ Luis Moreno y Emilio Tuñón (2006)
11.- Grupo Aranea _ Miguel Ángel Díaz Camacho
12.- MEDIOMUNDO_ María González García y Juanjo López de la Cruz
13.- MI5_ Francisco González y Nuria Alvarez Lombardero
14.- Mmasa Arquitectos _ Alberto Alonso Oro
15.- NIETO SOBEJANO_ Néstor Montenegro.
16.- OAB_ Alberto Peñin
17.- SELGAS CANO_ Gonzalo Herrero
18.- SOL89. María González y Juanjo López de la Cruz _ Miguel Villegas Ballesta
19.- Taller de Casquería_ Jesús Donaire
20.- TEMPERATURAS EXTREMAS_ Raquel Martínez G e Ignacio Vicente-Sandoval González
21.- Vaumm Arquitectos_ Stepienybarno
22.- Zuloark _ Maite Borjabad

[:gl]

Couples & Co. 22 Mirror Stories of Spanish Architecture propón unha das moitas lecturas posibles sobre a historia recente da arquitectura española.A través de vinte e dous estudos organizados en torno a parellas, cada equipo mírase nun espello onde descubrir como estes últimos dezaseis anos poden desdoblarse en dúas visións simétricas e continuas no tempo aínda que asimétricas e discontinuas nas formulacións e os resultados.

PORTADA_COUPLESANDCO_libro

Relación de Estudios de arquitectura participantes e articulistas:

1.- ANTONIO JIMÉNEZ TORRECILLAS_ Elisa Valero
2.- Archikubik Bcn _ Jaume Prat Ortells
3.- CHURTICHAGA Y DE LA CUADRA SALCEDO Josemaría de Churtichaga + Cayetana Quadra-Salcedo _ Andrés Perea
4.- Cruz Ortiz _ Marta Pellegrín
5.- DJarquitectura _ Javier Arpa
6.- ELAP LosdelDesierto EvaluqueAlejandropascual _ José María Jose M Echarte Ramos
7.- MANSILLA & TUÑÓN_ Daniel Jiménez Ferrera
8.- EXANDOUNAMANO_ Aurora Adalid
9.- FAKE INDUSTRIES_ Francisco González y Nuria Alvarez Lombardero
10.- GAP_ Luis Moreno y Emilio Tuñón (2006)
11.- Grupo Aranea _ Miguel Ángel Díaz Camacho
12.- MEDIOMUNDO_ María González García y Juanjo López de la Cruz
13.- MI5_ Francisco González y Nuria Alvarez Lombardero
14.- Mmasa Arquitectos _ Alberto Alonso Oro
15.- NIETO SOBEJANO_ Néstor Montenegro.
16.- OAB_ Alberto Peñin
17.- SELGAS CANO_ Gonzalo Herrero
18.- SOL89. María González y Juanjo López de la Cruz _ Miguel Villegas Ballesta
19.- Taller de Casquería_ Jesús Donaire
20.- TEMPERATURAS EXTREMAS_ Raquel Martínez G e Ignacio Vicente-Sandoval González
21.- Vaumm Arquitectos_ Stepienybarno
22.- Zuloark _ Maite Borjabad

[:]

Arquitectura y paisajes nocturnos de Juan Rivas | Luis Gil Pita

Camino, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.
Camino, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.

Escribo estas líneas con una especie de sentimiento de culpa por hablar de un artista y de su obra, la que conocí hace tiempo, y la presente a la que corresponde esta exposición, porque se acostumbra a hablar del objeto artístico y de su creador para explicarlo, algo que creo en el fondo es totalmente innecesario cuando se experimenta una intensa y honesta obra de arte.

A pesar de ese sentimiento encontrado, sin embargo, creo necesarias estas palabras para explicar, con sosiego, antes que nadie a mí mismo, ciertas características que hay en la obra plástica de Juan Rivas, y en particular en la exposición “Luz que nunca se apaga” que generan un movimiento, que funciona como una lente que altera la respiración de la mirada. Una mirada controlada, como el llenado y vaciado de una botella, atemperada por la acción del artista que nos hace ver el mundo que nos rodea de manera más compleja, y que genera una enriquecedora extrañeza en su aprehensión. Esta extrañeza, entendida como tensión añadida al conocimiento, es además doble y se produce porque Juan Rivas nos muestra por un lado, una geografía que no refleja la obviedad de la escena exterior que retrata, subvirtiendo el sentido del paisaje encontrado para convertirlo en un lugar interior, y por otro, resitúa nuestra mirada, poniéndonos mentalmente en el interior del cuadro, en un exterior que se ha vuelto del revés.

Así expresada, su acción creadora es una forma de transcribir la naturaleza como un “doméstico exterior” que hace narración desde una dialéctica contrapuesta, entre quien cree controlar la escena desde fuera, el observador, y al mismo tiempo es incomodado por sentirse resituado al interior de lo observado. Se trata, como en las obras pictóricas que aspiran de manera consciente a la imperfección, de un movimiento que llega del interior del cuadro, el ser de la pintura. Un ser que viniendo de dentro, convierte el mirar exterior en una aventura abstracta sobre lo real, en la que importa, y no, lo que hay delante, un dato fundamental que hace de Juan Rivas un verdadero artista contemporáneo.

Vao, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.
Vao, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.

Cuando Rivas trabaja desde fuera, para que ese ser atrape más tarde nuestra mirada, demuestra un gran conocimiento de la arquitectura, no de su representación o forma (algo que quiso dejar de dominar hace años), sino de los parámetros fundacionales de ésta y de las situaciones espaciales que tienen que ver con el “dominio arquitectónico”, entendido como lo que las cosas ocupan en el mundo. Es decir el artista sabe transcribirnos pictóricamente qué es el ser y el estar, lo que significan en la raíz de la arquitectura; control del espacio a nuestro alrededor, de las cosas del entorno en la distancia creada por una función a realizar, y no solamente, marcas y referencias dadas por los usos o circunstancias practicadas en este caso desde un no lugar, la noche, a través de la luz artificial. Luz localizadora que hace de referencia y desde donde se proyecta suficiente energía hacia el exterior, para que al final nazca la forma, dándonos la dimensión del paisaje. Dominio en la arquitectura de la escena nocturna, que es también para el artificio de la luz, buscar sitio, localizarse, ubicarse y asentarse, y de igual forma distribuir, reorganizar y equilibrar la naturaleza artificializada mediante la acción de la pintura, tarea nada fácil.

El conflicto de la luz artificial en la noche es esta vez, para Juan Rivas, la propia arquitectura, la marca que señala donde terminan o empiezan otros espacios colindantes, resultando de la armonización de ese conflicto, entre lo “iluminado y lo apagado”, entre “lo que se ve y lo que queda escondido”, la naturaleza del cuadro. Un reequilibrio de fuerzas que organiza la colonización de los espacios y los intersticios que permiten los pasos y movimientos de los habitantes nocturnos que seremos nosotros.

Finalizo como empecé, gracias a la tensión del planteamiento de Juan Rivas, con ese sentimiento de cierta culpabilidad enriquecido por no saber explicarme si soy espectador o habitante, si ando por fuera o por dentro de estas geografías nocturnas que resultan de la sutil búsqueda del equilibrio al problema de lo encontrado y antitético, del llenar y vaciar el paisaje del día artificial en la noche. Algo que solo se puede producir gracias al repensar el artista los principios elementales de la naturaleza: botella vacía que comienza a llenarse por abajo y botella llena que comienza de vaciarse por arriba, para que al final, vaciando o llenando, la fuerza de la auténtica pintura permanezca inalterable.

Luis Gil Pita, arquitecto
Santiago de Compostela, noviembre 2015

Lynch y Wright | Jorge GorostizaLynch and Wright | Jorge GorostizaLynch e Wright | Jorge Gorostiza

David Lynch
David Lynch

No he leído el libro The Architecture of David Lynch, escrito por Richard Martin el año pasado, pero el otro día encontré una entrevista que le hizo Kathrin Spohr a Lynch en 1997, en ella le preguntó sobre su casa, una de las muchas que creó el arquitecto Lloyd Wright, y no su padre Frank Lloyd Wright, como se ha escrito erróneamente en varias ocasiones, Lynch respondía:

«Cierto. Lloyd Wright diseñó la casa donde vivo, la Beverly Johnson House, en los sesenta. El hijo de Lloyd Wright, Eric Wright, supervisó la construcción encargado por su padre. Veinticinco años después, Eric diseñó una piscina y una caseta de baño en el inmueble con el espíritu de la obra de su padre».

Por cierto, Beverly Johnson fue la primera afroamericana que apareció en la portada de Vogue y debe tener buen gusto arquitectónico si le encargó su casa a Wright.

Spohr le pregunta luego a Lynch si cree que su casa le ha influido en su trabajo y éste le responde:

«Wright es un gran arquitecto. La casa tiene un ambiente como el de la arquitectura japonesa, pero también de la modernidad americana, un poco de ambas. El espacio es sólo agradable, me da una buena sensación. Esto afecta a toda mi vida por vivir en su interior. Y entonces a veces veo cosas, formas o algo que puede estar dentro de ella y eso me inspira para el mobiliario o las películas».

La entrevistadora le sigue preguntando sobre la casa y si es la «casa de sus sueños» a lo que el cineasta responde:

«Es un bello lugar. La arquitectura es algo en lo que siempre pienso. El diseño influye en mi vida, necesito lugares agradables. A menudo mi mente deriva en esa dirección pero no soy arquitecto. Aunque realmente aprecio a los grandes arquitectos y un gran diseño puede hacer a una persona diferente».

El cineasta todavía cree que la arquitectura puede ayudar a las personas, algo en lo que desgraciadamente ya no confían muchos arquitectos.

La entrevista continúa y Spohr le pregunta por los arquitectos que más admira:

«Todos los alumnos de la Bauhaus y Pierre Chareau, él hizo la Mansión del Vidrio en París. Ludwig Mies Van der Rohe y la familia Wright, Rudolph Michael Schindler y Richard Neutra. Me gustan las cosas mínimas bellamente diseñadas».

Un gusto ecléctico y una selección, excepto Chareau, de arquitectos muy conocidos por su difusión en los medios estadounidenses.

Jorge Gorostiza, arquitecto.
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, julio 2015

David Lynch
David Lynch

I have not read the book The Architecture of David Lynch, written by Richard Martin last year, but another day I found an interview that Kathrin Spohr did to Lynch in 1997, in her he asked him on his house, one of many that there created the architect Lloyd Wright, and not his father Frank Lloyd Wright, since he has written himself erroneously in several ocasions, Lynch was answering:

«Certain. Lloyd Wright designed the house where I live, Beverly Johnson House, in the sixties. The son of Lloyd Wright, Eric Wright, supervised the construction entrusted by his father. Twenty-five years later, Eric designed a swimming pool and a shed of bath in the building with the spirit of the work of his father».

Certainly, Beverly Johnson was the first Afro-American one that appeared in Vogue’s front page and it must been glad if he entrusted him his house to Wright.

Spohr asks him then Lynch if he thinks that his house him has influenced his work and this one answers him:

«Wright is a great architect. The house takes an environment as that of the Japanese architecture, but also of the American modernity, a bit of both. The space is only agreeable, gives me a good sensation. This concerns all my life for living in his interior. And then sometimes I see things, forms or something that can be inside her and it to inspire me for the furniture or the movies».

The interviewer continues asking him on the house and if it is the «dreams house» to what the filmmaker answers:

«It is a beautiful place. The architecture is something about what always I think. The design influences my life, I need agreeable places. Often my mind derives in this direction but I am not an architect. Though really I estimate the big architects and a great design can do a different person».

The filmmaker still thinks that the architecture can help the persons, something in what unfortunately already many architects do not trust.

The interview continues and Spohr asks him about the architects that more it admires:

«All the pupils of the Bauhaus and Pierre Chareau, he did the Mansion of the Glass in Paris. Ludwig Mies Van der Rohe and the family Wright, Rudolph Michael Schindler and Richard Neutra. I like the minimal beautiful designed things».

An eclectic taste and a selection, except Chareau, of architects very known by his diffusion in the American means.

Jorge Gorostiza, architect.
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, july 2015

David Lynch
David Lynch

Non lin o libro The Architecture of David Lynch, escrito por Richard Martin o ano pasado, pero o outro día encontrei unha entrevista que lle fixo Kathrin Spohr a Lynch en 1997, nela preguntoulle sobre a súa casa, unha das moitas que creou o arquitecto Lloyd Wright, e non o seu pai Frank Lloyd Wright, como se escribiu erroneamente en varias ocasións, Lynch respondía:

«Certo. Lloyd Wright deseñou a casa onde vivo, a Beverly Johnson House, nos sesenta. O fillo de Lloyd Wright, Eric Wright, supervisou a construción encargado polo seu pai. Vinte e cinco anos despois, Eric deseñou unha piscina e unha caseta de baño no inmoble co espírito da obra do seu pai».

Por certo, Beverly Johnson foi a primeira afroamericana que apareceu na portada de Vogue e debe ter bo gusto arquitectónico se lle encargou a súa casa a Wright.

Spohr pregúntalle logo a Lynch se cre que a súa casa o influíu no seu traballo e este respóndelle:

«Wright é un grande arquitecto. A casa ten un ambiente como o da arquitectura xaponesa, pero tamén da modernidade americana, un pouco de ambas as dúas. O espazo é só agradable, dáme unha boa sensación. Isto afecta a toda a miña vida por vivir no seu interior. E entón ás veces vexo cousas, formas ou algo que pode estar dentro dela e iso me inspira para o mobiliario ou as películas».

A entrevistadora ségueo preguntando sobre a casa e se é a «casa dos seus sonos» ao que o cineasta responde:

«É un belo lugar. A arquitectura é algo no que sempre penso. O deseño inflúe na miña vida, necesito lugares agradables. A miúdo a miña mente deriva nesa dirección pero non son arquitecto. Aínda que realmente aprecio aos grandes arquitectos e un gran deseño pode facer unha persoa diferente».

O cineasta aínda cre que a arquitectura pode axudar ás persoas, algo no que desgraciadamente xa non confían moitos arquitectos.

A entrevista continúa e Spohr pregúntalle polos arquitectos que máis admira:

«Todos os alumnos da Bauhaus e Pierre Chareau, el fixo a Mansión do Vidro en París. Ludwig Mies Van der Rohe e a familia Wright, Rudolph Michael Schindler e Richard Neutra. Gústanme as cousas mínimas belamente deseñadas».

Un gusto ecléctico e unha selección, agás Chareau, de arquitectos moi coñecidos pola súa difusión nos medios estadounidenses.

Jorge Gorostiza, arquitecto.
Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, xullo 2015

El París de Le CorbusierThe Paris of Le CorbusierO París de Le Corbusier

2

El París de Le Corbusier

‘El París de Le Corbusier’ analiza las relaciones duales entre la ciudad y el arquitecto: la dialéctica entre la ciudad real – el París donde vivía- y la ciudad ideal – el París abstracto que proyectaba-. Intenta confrontar ambos mundos para entenderlos mejor.

París es ocasión para comprender a Le Corbusier; Le Corbusier es ocasión para estudiar París. Ninguno de los dos factores quiere primar sobre el otro. Le Corbusier encarna la dinámica del siglo XX en París.

Es ahí donde vive la mayor parte de su vida, donde piensa, donde escribe, donde proyecta. La ciudad de Le Corbusier es el lugar de la realidad y el lugar de la utopía. Sus propuestas: la Villa Radieuse, la Ville Contemporaine, son a la vez un gesto profético y una imagen poética.

La confluencia de sus ideales con la realidad de París plantea un diálogo enriquecedor, cuyo desarrollo se expone en este libro a través de un discurso secuencial: Édouard, Jeanneret y Le Corbusier, atendiendo al descubrimiento de París por Édouard, a la dialéctica que París, provocador de energías, establece con Jeanneret, y al París de las propuestas de Le Corbusier, haciendo de ellas una travesía poética y un encuentro vital.

Pues Le Corbusier no sólo quiso proyectar la Ville Radieuse sino también vivir en ella.

El París de Le Corbusier

‘The Paris of Le Corbusier’ he analyzes the dual relations between the city and the architect: the dialectics between the royal city – the Paris where it was living – and the ideal city – the abstract Paris that it was projecting-. It tries to confront both worlds to understand them better.

Paris is an occasion to understand to Him Corbusier; Him Corbusier is an occasion to study Paris. None of two factors wants to occupy first place on other one. Corbusier personifies the dynamics of the 20th century in Paris.

It is there where there lives most of his life, where he thinks, where he writes, where it projects. The city of Le Corbusier is the place of the reality and the place of the Utopia. His offers: the Villa Radieuse, the Ville Contemporaine, it are simultaneously a prophetic gesture and a poetical image.

The confluence of his ideal ones with the reality of Paris raises a wealth-producing dialog, which development is exposed in this book across a sequential speech: Édouard, Jeanneret and Le Corbusier, attending to the discovery of Paris for Édouard, to the dialectics that Paris, agitator of energies, establishes with Jeanneret, and to the Paris of the offers of Le Corbusier, doing of them a poetical voyage and a vital meeting.

Since Le Corbusier not only wanted to plan the Ville Radieuse to live but also in her.

El París de Le Corbusier

‘O París de Le Corbusier’ analiza as relacións duales entre a cidade e o arquitecto: a dialéctica entre a cidade real – o Parides onde vivía- e a cidade ideal – o Parides abstracto que proxectaba-. Intenta confrontar ambos mundos para entendelos mellor.

Parides é ocasión para comprender a Le Corbusier; Le Corbusier é ocasión para estudar Parides. Ningún dos dous factores quere primar sobre o outro. Le Corbusier encarna a dinámica do século XX en París.

É aí onde vive a maior parte da súa vida, onde pensa, onde escribe, onde proxecta. A cidade de Lle Corbusier é o lugar da realidade e o lugar da utopía. As súas propostas: a Vila Radieuse, a Ville Contemporaine, son á vez un xesto profético e unha imaxe poética.

A confluencia dos seus ideais coa realidade de París suscita un diálogo enriquecedor, cuxo desenvolvemento expoñer neste libro a través dun discurso secuencial: Édouard, Jeanneret e Le Corbusier, atendendo ao descubrimento de París por Édouard, á dialéctica que París, provocador de enerxías, establece con Jeanneret, e ao Parides das propostas de Le Corbusier, facendo delas unha travesía poética e un encontro vital.

Pois Le Corbusier non só quixo proxectar a Ville Radieuse senón tamén vivir nela.

Programa de formación “ENC_17024” de Arquitasa en Vigo. Nivel I Program of formation «ENC_17024» of Arquitasa in Vigo. Level I Programa de formación “ENC_17024” de Arquitasa en Vigo. Nivel I

Puente Las Corrientes Pontevedra. Galicia. España
Puente Las Corrientes Pontevedra. Galicia. España

ARQUITASA ha diseñado y organizado el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” para FORMAR, CAPACITAR y CERTIFICAR profesionales, principalmente arquitectos, según las nuevas exigencias normativas que entrarán en vigor.

ARQUITASA seleccionará TRES PROFESIONALESpor provincia o por cada millón de habitantes, entre los alumnos que tras cursar los tres niveles del PROGRAMA DE FORMACIÓN, superen la“Prueba Evaluadora Final” y obtengan la CERTIFICACIÓN. Estos TRES PROFESIONALES pasarán a integrarse en el “Equipo Profesional Estable” de ARQUITASA. Con el resto de profesionales que logren la CERTIFICACIÓN, ARQUITASA establecerá una serie relaciones de colaboración, tanto con ella, como con el resto de las empresas del GRUPO AGIFI, en el que está integrada ARQUITASA.

Aulario Miralles en CUVI en Vigo, Galicia, España.
Aulario Miralles en CUVI en Vigo, Galicia, España | Enric Miralles y Benedetta Tagliabue

1. CURSO DE INICIACIÓN A LAS VALORACIONES INMOBILIARIAS. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS. (NIVEL I).

ARQUITASA va a impartir el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” en la ciudad de VIGO en colaboración con el COLEGIO OFICIAL DE ARQUITECTOS TÉCNICOS DE PONTEVEDRA y con el resto de las empresas del GRUPO AGIFI.

El primero de los cursos o NIVEL I, “CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS” se impartirá en AULA  DE LA SEDE DE LA DELEGACIÓN DE VIGO del COAATIEPO, Plaza de Portugal, 2 bajo, con una carga lectiva de 15 horas.

Consultar en web de ARQUITASA todo lo relativo a inscripción, programa, resto de cursos del Programa, etc…. ( )

2. ¿QUÉ ES ARQUITASA?

ARQUITASA SOCIEDAD DE TASACIÓN SA es una Sociedad de Tasación, con 30 años de existencia, HOMOLOGADA por el Banco de España, desde el año 1.992, con implantación en todo el territorio español y en varios países latinoamericanos.

ARQUITASA está integrada en el GRUPO AGIFI, grupo empresarial que engloba, entre otras empresas a INZAMAC, GINPROSA, ION INVERSIONES Y FUCTURA (C@r).

ARQUITASA fue fundada por los Colegios Oficiales de Arquitectos de España. En la actualidad algunos de los referidos Colegios, como es el caso del Colegio Oficial de Arquitectos de Murcia (COAMU), permanecen en el accionariado.

ARQUITASA ha realizado más de 50.000 tasaciones, estando especializada en “valoraciones singulares” y de “especial complejidad”. ARQUITASA colabora con diferentes Organismos Públicos y con grandes empresas, elaborando informes sobre el sector.

Centro_Deportivo_do_Pontillón_do_Castro,_Pontevedra
Complejo Lúdico deportivo La Florida, Vigo, Galicia, España | Estudio Naos Arquitectura

3. ARQUITASA CAPACITADORA Y CERTIFICADORA DE PROFESIONALES

ARQUITASA además de su actividad tasadora y valoradora, ejerce, desde hace más de 30 años, una intensa labor de FORMACIÓN, CAPACITACIÓN Y CERTIFICACIÓN de profesionales, con especial atención a los arquitectos. Recientemente ha sido contratada en COLOMBIA para preparar y acreditar, en el ámbito de las valoraciones, a los profesionales colombianos. En España ha impartido más de 500 cursos, además de haber capacitado  y dado trabajo a más de 1.000 arquitectos.

Recientemente ARQUITASA ha sido ACREDITADA ante el ENAC español y ante el Organismo Nacional de Acreditación Colombiano (ONACcomo CERTIFICADORA “de personas físicas o jurídicas en el ámbito de las tasaciones, valoraciones y avalúos, según la norma ISO 17024”.

En el mercado hipotecario y pronto en los procesos expropiatorios y en general en cualquier proceso en el que intervengan las Administraciones Públicas, sólo podrán ejercer la actividad valoradora o tasadora las “Sociedades de Tasación Homologadas por el Banco de España”. A su vez, dentro de las Sociedades de Tasación, sólo podrán tasar los profesionales que estén debidamente “CERTIFICADOS” por las Sociedades acreditadas ante el ENAC, según las determinaciones de la referida ISO 17024, como es el caso de ARQUITASA.

Centro Deportivo do Pontillón do Castro en Pontevedra, Galicia, España
Centro Deportivo do Pontillón do Castro en Pontevedra, Galicia, España | José Ramón Garitaonaindía de Vera

4. PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024”.

En el referido contexto, ARQUITASA ha diseñado y organizado el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” con tres cursos consecutivos de nivel y dificultad creciente, para capacitar y homologar o certificar a nuevos profesionales, principalmente arquitectos, aunque también ingenieros, economistas, abogados, etc….

Los profesionales que cursen los tres niveles del “Programa” y superen satisfactoriamente la “Prueba Final Evaluadora”, podrán ser CERTIFICADOS por ARQUITASA y comenzar a ejercer la actividad valoradora, sin ningún tipo de restricciones.

El referido PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” consta de los tres cursos siguientes:

1. CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS.

2. NIVEL II VALORACIÓN INMOBILIARIA. APLICACIONES PRÁCTICAS DE LOS DIFERENTES MÉTODOS. HERRAMIENTAS INFORMÁTICAS. VALORACIONES HIPOTECARIAS. OTRAS…

3. NIVEL III VALORACIÓN INMOBILIARIA. CURSO EXPERTO EN VALORACIONES DE SUELO Y VALORACIONES SINGULARES Y DE ESPECIAL COMPLEJIDAD.

Vigo. Registro Propiedad
Registro Propiedad en Vigo. Galicia. España | Jesús Irisarri y Guadalupe Piñera

5. SELECCIÓN DE PROFESIONALES PARA INCORPORARSE A ARQUITASA

ARQUITASA seleccionará a un mínimo de TRES PROFESIONALES por provincia o por cada millón de habitantes, entre los alumnos que tras cursar los tres niveles del Programa y superar la “Prueba Final Evaluadora”, hayan sido CERTIFICADOS por ARQUITASA. Estos tres profesionales seleccionados serán incorporados a los “Equipos Estables de Trabajo” de ARQUITASA.

Con independencia de los tres profesionales seleccionados por provincia, o millón de habitantes, ARQUITASA buscará otras formas de colaboración y de encargos de trabajos para el resto de profesionales que hayan obtenido la CERTIFICACIÓN.

ARQUITASA también buscará la colaboración de los PROFESIONALES CERTIFICADOS con las otras empresas del GRUPO AGIFI, en otros tipos de trabajos relacionados con el ámbito de la edificación (certificaciones energéticas, auditorías energéticas, ITEs, control  de calidad, etc…).

Programa de formación “ENC_17024” de Arquitasa en Vigo Nivel 1
19-20 Noviembre. Vigo. Galicia. España
“CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS”
AULA  DE LA SEDE DE LA DELEGACIÓN DE VIGO del COAATIEPO, Plaza de Portugal, 2 bajo.
Carga lectiva de 15 horas.

Puente Las Corrientes Pontevedra. Galicia. España
Puente Las Corrientes Pontevedra. Galicia. España

ARQUITASA ha diseñado y organizado el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” para FORMAR, CAPACITAR y CERTIFICAR profesionales, principalmente arquitectos, según las nuevas exigencias normativas que entrarán en vigor.

ARQUITASA seleccionará TRES PROFESIONALES, por provincia o por cada millón de habitantes, entre los alumnos que tras cursar los tres niveles del PROGRAMA DE FORMACIÓN, superen la“Prueba Evaluadora Final” y obtengan la CERTIFICACIÓN. Estos TRES PROFESIONALES pasarán a integrarse en el “Equipo Profesional Estable” de ARQUITASA. Con el resto de profesionales que logren la CERTIFICACIÓN, ARQUITASA establecerá una serie relaciones de colaboración, tanto con ella, como con el resto de las empresas del GRUPO AGIFI, en el que está integrada ARQUITASA.

Aulario Miralles en CUVI en Vigo, Galicia, España.
Aulario Miralles en CUVI en Vigo, Galicia, Spain | Enric Miralles and Benedetta Tagliabue

1. CURSO DE INICIACIÓN A LAS VALORACIONES INMOBILIARIAS. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS. (NIVEL I).

ARQUITASA va a impartir el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” en la ciudad de VIGO en colaboración con el COLEGIO OFICIAL DE ARQUITECTOS TÉCNICOS DE PONTEVEDRA y con el resto de las empresas del GRUPO AGIFI.

El primero de los cursos o NIVEL I, “CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS” se impartirá en AULA DE LA SEDE DE LA DELEGACIÓN DE VIGO del COAATIEPO, Plaza de Portugal, 2 bajo, con una carga lectiva de 15 horas.

Consultar en web de ARQUITASA todo lo relativo a inscripción, programa, resto de cursos del Programa, etc…. ( )

2. QUE É ARQUITASA?

ARQUITASA SOCIEDADE DE TASACIÓN SA é unha Sociedade de Tasación, con 30 anos de existencia, HOMOLOGADA polo Banco de España, desde o ano 1.992, con implantación en todo o territorio español e en varios países latinoamericanos.

ARQUITASA está integrada no GRUPO AGIFI, grupo empresarial que engloba, entre outras empresas a INZAMAC, GINPROSA, ION INVESTIMENTOS E FUCTURA (C@r).

ARQUITASA foi fundada polos Colexios Oficiais de Arquitectos de España. Na actualidade algúns dos referidos Colexios, como é o caso do Colexio Oficial de Arquitectos de Murcia (COAMU), permanecen no accionariado.

ARQUITASA realizou máis de 50.000 tasaciones, estando especializada en “valoracións singularese de “especial complejidad”. ARQUITASA colabora con diferentes Organismos Públicos e con grandes empresas, elaborando informes sobre o sector.

Centro_Deportivo_do_Pontillón_do_Castro,_Pontevedra
Complexo Lúdico deportivo A Florida, Vigo, Galicia, España | Estudio Naos Arquitectura

3. ARQUITASA CAPACITADORA E CERTIFICADORA DE PROFESIONAIS

ARQUITASA ademais da súa actividade tasadora e valoradora, exerce, desde fai máis de 30 anos, un intenso labor de FORMACIÓN, CAPACITACIÓN E CERTIFICACIÓN de profesionais, con especial atención aos arquitectos. Recientemente foi contratada en COLOMBIA para preparar e acreditar, no ámbito das valoracións, aos profesionais colombianos. En España ha impartido máis de 500 cursos, ademais de capacitar e dado traballo a máis de 1.000 arquitectos.

Recientemente ARQUITASA foi ACREDITADA ante o ENAC español e ante o Organismo Nacional de Acreditación Colombiano (ONAC) como CERTIFICADORA “de persoas físicas ou xurídicas no ámbito das tasaciones, valoracións e avalúos, segundo a norma ISO 17024”.

No mercado hipotecario e pronto nos procesos expropiatorios e en xeral en calquera proceso no que interveñan as Administracións Públicas, só poderán exercer a actividade valoradora ou tasadora as “Sociedades de Tasación Homologadas polo Banco de España”. Á súa vez, dentro das Sociedades de Tasación, só poderán taxar os profesionais que estean debidamente “CERTIFICADOS” polas Sociedades acreditadas ante o ENAC, segundo as determinaciones da referida ISO 17024, como é o caso de ARQUITASA..

Centro Deportivo do Pontillón do Castro en Pontevedra, Galicia, España
Centro Deportivo do Pontillón do Castro en Pontevedra, Galicia, España | José Ramón Garitaonaindía de Vera

4. PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024”.

No referido contexto, ARQUITASA deseñou e organizado o PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” con tres cursos consecutivos de nivel e dificultade crecente, para capacitar e homologar ou certificar a novos profesionais, principalmente arquitectos, aínda que tamén enxeñeiros, economistas, avogados, etc….

Os profesionais que cursen os tres niveles do “Programa” e superen satisfactoriamente a “Proba Final Evaluadora”, poderán ser CERTIFICADOS por ARQUITASA e comezar a exercer a actividade valoradora, sen ningún tipo de restricciones.

O referido PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” consta dos tres cursos seguintes:

1. CURSO DE INICIACIÓN Á VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS E CRITERIOS.

2. NIVEL II VALORACIÓN INMOBILIARIA. APLICACIONES PRÁCTICAS DE LOS DIFERENTES MÉTODOS. FERRAMIENTAS INFORMÁTICAS. VALORACIONES HIPOTECARIAS. OUTRAS…

3. NIVEL III VALORACIÓN INMOBILIARIA. CURSO EXPERTO EN VALORACIÓNS DE CHAN E VALORACIÓNS SINGULARES E DE ESPECIAL COMPLEXIDADE.

Vigo. Registro Propiedad
Registro Propiedad en Vigo. Galicia. España | Jesús Irisarri y Guadalupe Piñera

5. SELECCIÓN DE PROFESIONAIS PARA INCORPORARSE A ARQUITASA

ARQUITASA seleccionará a un mínimo de TRES PROFESIONAIS por provincia ou por cada millón de habitantes, entre os alumnos que tras cursar os tres niveles do Programa e superar a “Proba Final Evaluadora”, sexan CERTIFICADOS por ARQUITASA. Estes tres profesionais seleccionados serán incorporados aos “Equipos Estables de Traballo” de ARQUITASA.

Con independencia dos tres profesionais seleccionados por provincia, ou millón de habitantes, ARQUITASA buscará outras formas de colaboración e de encargos de traballos para o resto de profesionais que obteñan a CERTIFICACIÓN.

ARQUITASA tamén buscará a colaboración dos PROFESIONAIS CERTIFICADOS coas outras empresas do GRUPO AGIFI, noutros tipos de traballos relacionados co ámbito da edificación (certificaciones energéticas, auditorías energéticas, ITEs, control de calidade, etc…).

Programa de formación “ENC_17024” de Arquitasa en Vigo Nivel 1
19-20 Novembro. Vigo. Galicia. España
“CURSO DE INICIACIÓN A VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS E CRITERIOS”
AULA DA SEDE DA DELEGACIÓN DE VIGO do COAATIEPO, Praza de Portugal, 2 bajo.
Carga lectiva de 15 horas.

Puente Las Corrientes Pontevedra. Galicia. España
Ponte As Correntes Pontevedra. Galicia. España

ARQUITASA deseñou e organizado o PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” para FORMAR, CAPACITAR e CERTIFICAR profesionais, principalmente arquitectos, segundo as novas esixencias normativas que entrarán en vigor.

ARQUITASA seleccionará TRES PROFESIONAIS, por provincia ou por cada millón de habitantes, entre os alumnos que tras cursar os tres niveles do PROGRAMA DE FORMACIÓN, superen a “Proba Evaluadora Final e obteñan a CERTIFICACIÓN. Estes TRES PROFESIONAIS pasarán a integrarse no “Equipo Profesional Estable” de ARQUITASA. Co resto de profesionais que logren a CERTIFICACIÓN, ARQUITASA establecerá unha serie relaciones de colaboración, tanto con ela, como co resto das empresas do GRUPO AGIFI, no que está integrada ARQUITASA

Aulario Miralles en CUVI en Vigo, Galicia, España.
Aulario Miralles no CUVI en Vigo, Galicia, España | Enric Miralles e Benedetta Tagliabue

1. CURSO DE INICIACIÓN Ás VALORACIÓNS INMOBILIARIAS. PRINCIPIOS, MÉTODOS E CRITERIOS. (NIVEL I)

ARQUITASA vai a impartir o PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” na cidade de VIGO en colaboración co COLEXIO OFICIAL DE ARQUITECTOS TÉCNICOS DE PONTEVEDRA e co resto das empresas do GRUPO AGIFI.

O primeiro dos cursos ou NIVEL I, “CURSO DE INICIACIÓN Á VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS E CRITERIOS” se impartirá en AULA DA SÉ DA DELEGACIÓN DE VIGO do COAATIEPO, Praza de Portugal, 2 baixo, cunha carga lectiva de 15 horas.

Consultar en web de ARQUITASA todo o relativo a inscripción, programa, resto de cursos do Programa, etc…. ( )

2. ¿QUÉ ES ARQUITASA?

ARQUITASA SOCIEDAD DE TASACIÓN SA es una Sociedad de Tasación, con 30 años de existencia, HOMOLOGADA por el Banco de España, desde el año 1.992, con implantación en todo el territorio español y en varios países latinoamericanos.

ARQUITASA está integrada en el GRUPO AGIFI, grupo empresarial que engloba, entre otras empresas a INZAMAC, GINPROSA, ION INVERSIONES Y FUCTURA (C@r).

ARQUITASA fue fundada por los Colegios Oficiales de Arquitectos de España. En la actualidad algunos de los referidos Colegios, como es el caso del Colegio Oficial de Arquitectos de Murcia (COAMU), permanecen en el accionariado.

ARQUITASA ha realizado más de 50.000 tasaciones, estando especializada en “valoraciones singulares” y de “especial complejidad”. ARQUITASA colabora con diferentes Organismos Públicos y con grandes empresas, elaborando informes sobre el sector.

Centro_Deportivo_do_Pontillón_do_Castro,_Pontevedra
Complejo Lúdico deportivo La Florida, Vigo, Galicia, España | Estudio Naos Arquitectura

3. ARQUITASA CAPACITADORA Y CERTIFICADORA DE PROFESIONALES

ARQUITASA además de su actividad tasadora y valoradora, ejerce, desde hace más de 30 años, una intensa labor de FORMACIÓN, CAPACITACIÓN Y CERTIFICACIÓN de profesionales, con especial atención a los arquitectos. Recientemente ha sido contratada en COLOMBIA para preparar y acreditar, en el ámbito de las valoraciones, a los profesionales colombianos. En España ha impartido más de 500 cursos, además de haber capacitado y dado trabajo a más de 1.000 arquitectos.

Recientemente ARQUITASA ha sido ACREDITADA ante el ENAC español y ante el Organismo Nacional de Acreditación Colombiano (ONAC) como CERTIFICADORA “de personas físicas o jurídicas en el ámbito de las tasaciones, valoraciones y avalúos, según la norma ISO 17024”.

En el mercado hipotecario y pronto en los procesos expropiatorios y en general en cualquier proceso en el que intervengan las Administraciones Públicas, sólo podrán ejercer la actividad valoradora o tasadora las “Sociedades de Tasación Homologadas por el Banco de España”. A su vez, dentro de las Sociedades de Tasación, sólo podrán tasar los profesionales que estén debidamente “CERTIFICADOS” por las Sociedades acreditadas ante el ENAC, según las determinaciones de la referida ISO 17024, como es el caso de ARQUITASA.

Centro Deportivo do Pontillón do Castro en Pontevedra, Galicia, España
Centro Deportivo do Pontillón do Castro en Pontevedra, Galicia, España | José Ramón Garitaonaindía de Vera

4. PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024”.

En el referido contexto, ARQUITASA ha diseñado y organizado el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” con tres cursos consecutivos de nivel y dificultad creciente, para capacitar y homologar o certificar a nuevos profesionales, principalmente arquitectos, aunque también ingenieros, economistas, abogados, etc….

Los profesionales que cursen los tres niveles del “Programa” y superen satisfactoriamente la “Prueba Final Evaluadora”, podrán ser CERTIFICADOS por ARQUITASA y comenzar a ejercer la actividad valoradora, sin ningún tipo de restricciones.

El referido PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” consta de los tres cursos siguientes:

1. CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS.

2. NIVEL II VALORACIÓN INMOBILIARIA. APLICACIONES PRÁCTICAS DE LOS DIFERENTES MÉTODOS. HERRAMIENTAS INFORMÁTICAS. VALORACIONES HIPOTECARIAS. OTRAS…

3. NIVEL III VALORACIÓN INMOBILIARIA. CURSO EXPERTO EN VALORACIONES DE SUELO Y VALORACIONES SINGULARES Y DE ESPECIAL COMPLEJIDAD.

Vigo. Registro Propiedad
Rexistro Propiedade en Vigo. Galicia. España | Jesús Irisarri y Guadalupe Piñera

5. SELECCIÓN DE PROFESIONALES PARA INCORPORARSE A ARQUITASA

ARQUITASA seleccionará a un mínimo de TRES PROFESIONALES por provincia o por cada millón de habitantes, entre los alumnos que tras cursar los tres niveles del Programa y superar la “Prueba Final Evaluadora”, hayan sido CERTIFICADOS por ARQUITASA. Estos tres profesionales seleccionados serán incorporados a los “Equipos Estables de Trabajo” de ARQUITASA.

Con independencia de los tres profesionales seleccionados por provincia, o millón de habitantes, ARQUITASA buscará otras formas de colaboración y de encargos de trabajos para el resto de profesionales que hayan obtenido la CERTIFICACIÓN.

ARQUITASA también buscará la colaboración de los PROFESIONALES CERTIFICADOS con las otras empresas del GRUPO AGIFI, en otros tipos de trabajos relacionados con el ámbito de la edificación (certificaciones energéticas, auditorías energéticas, ITEs, control de calidad, etc…).

Programa de formación “ENC_17024” de Arquitasa en Vigo Nivel 1
19-20 Noviembre. Vigo. Galicia. España
“CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS”
AULA DE LA SEDE DE LA DELEGACIÓN DE VIGO del COAATIEPO, Plaza de Portugal, 2 bajo.
Carga lectiva de 15 horas.

Reforma del campo de fútbol de Santa Isabel | Patricia Sabín – Enrique M. BlancoReform of the Santa Isabel soccer field | Patricia Sabín – Enrique M. BlancoReforma do campo de fútbol de Santa Isabel | Patricia Sabín – Enrique M. Blanco

Tras la inauguración del nuevo estadio de San Lázaro de Andrés Albalat, el viejo campo del “Compos” se había reconvertido a hierba sintética para acoger las escuelas deportivas municipales de fútbol. Los viejos vestuarios no daban cabida suficiente a un constante ir y venir de niños y familiares que todas las tardes del año allí se encuentran.

sbarch_CFSI_02_ext02

Evitando cualquier protagonismo, tras el muro pétreo del antiguo acceso, singularizado por la puerta elevada que una vez al año permitía entrar al circo, se oculta una pieza lineal que busca resolver el problema de modo económico, claro y riguroso. Se trataba de utilizar el único espacio libre de la parcela que permitía que el edificio facilitase el control de toda la instalación.

Una cubierta única a modo de visera-losa de hormigón se perforó cinco veces para introducir luz natural y se voló sobre los muros-respaldo de los bancos de vestuario para generar los espacios húmedos y el espacio cubierto exterior de transición hacia la zona de juego. La fragilidad y perfección de los paños de vidrio en patios, testeros y hueco corrido de duchas, contrasta con la rotundidad del hormigón estructural. Se procuró facilitar todas las operaciones de mantenimiento y conservación, cuidando el tendido y acceso a las instalaciones, que recorren longitudinalmente el edificio.

Se ejecutó en blanco y negro para que sean los usuarios quienes aporten color, haciendo suyo el edificio.

Algún día crecerá la vegetación…

Obra: Reforma del campo de fútbol de Santa Isabel
Autores: Patricia Sabín + Enrique M. Blanco
Cliente: Concello de Santiago de Compostela
Empresa constructora: 2000 Joscon Sonstrucciones SL
Emplazamiento: Santa Isabel, Santiago de Compostela, Galicia, España
Año: 2006-2008
Presupuesto de contrata: 368.290,72€ (p.e.m. 266.000,00€)
Superficie construida: 588.90 m2
Colaboradores: Marcos Álvarez, Luis Álvarez, Alba Paz, arquitecto redacción, Rebeca Blanco, arquitecto técnico, Isabel Francos, ingeniería
Dirección de obra: F. Javier Fafian, arquitecto técnico
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ sabin-blanco.com

After the inauguration of San Lázaro’s new stadium of Andrés Albalat, the old field of the «Compos» had re-turned to synthetic grass to receive the sports municipal schools of football. The old wardrobes were not giving sufficient content to a constant to be going and to come from children and relatives who every evening of the year there are.

sbarch_CFSI_02_ext02

Avoiding any protagonism, after the stony wall of the former access, distinguished by the high door that once a year was allowing to enter to the circus, there hides itself a linear piece that seeks to solve the problem of an economic, clear and rigorous way. It was a question of using the only free space of the plot that was allowing that the building should facilitate the control of the whole installation.

The only cover like visor – slab of concrete perforated five times to introduce natural light and flew away on the walls – supports of the banks of wardrobe to generate the humid spaces and the covered exterior space of transition towards the zone of game. The fragility and perfection of the glass cloths in courts, testeros and continuous hollow of showers, contrasts with the rotundity of the structural concrete. One tried to facilitate all the operations of maintenance and conservation, taking care of the laying and I access to the facilities, which cross longitudinally the building.

He executed in black and white in order that they are the users who contribute color, making the building his.

Some day will grow the vegetation …

Work: Reforma del campo de fútbol de Santa Isabel
Authors: Patricia Sabín + Enrique M. Blanco
Client: Concello de Santiago de Compostela
Construction company: 2000 Joscon Sonstrucciones SL
Location: Santa Isabel, Santiago de Compostela, Galicia, Spain
Year: 2006-2008
Budget of contract: 368.290,72€ (p.e.m. 266.000,00€)
Constructed surface: 588.90 m2
Collaborators: Marcos Álvarez, Luis Álvarez, Alba Paz, Architect draft, Rebeca Blanco, technical architect, Isabel Francos, engineering
Direction of work: F. Javier Fafian, technical architect
Phtography: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ sabin-blanco.com

Trala inauguración do novo estadio de San Lázaro de Andrés Albalat, o vello campo do ?Compos? reconverteuse a herba sintética para acoller as escolas deportivas municipais de fútbol. Os vellos vestuarios non daban cabida suficiente a un constante ir e vir de nenos e familiares que todas as tardes do ano alí atópanse.

sbarch_CFSI_02_ext02

Evitando calquera protagonismo, tralo muro pétreo do antigo acceso, singularizado pola porta elevada que unha vez ao ano permitía entrar ao circo, ocúltase unha peza lineal que busca resolver o problema de modo económico, claro e rigoroso. Tratábase de utilizar o único espazo libre da parcela que permitía que o edificio facilitase o control de toda a instalación.

Unha cuberta única a modo de visera-losa de hormigón se perforó cinco veces para introducir luz natural e voouse sobre os muros-apoio dos bancos de vestuario para xerar os espazos húmidos e o espazo cuberto exterior de transición cara á zona de xogo. A fragilidad e perfección dos panos de vidro en patios, testeros e oco corrido de duchas, contrasta coa rotundidad do hormigón estructural. Procurouse facilitar todas as operacións de mantemento e conservación, coidando o tendido e acceso ás instalacións, que percorren longitudinalmente o edificio.

Executouse en branco e negro para que sexan os usuarios quen aporten cor, facendo seu o edificio.

Algún día crecerá a vexetación…

Obra: Reforma do campo de fútbol de Santa Isabel
Autores: Patricia Sabín + Enrique M. Blanco
Cliente: Concello de Santiago de Compostela
Empresa constructora: 2000 Joscon Sonstrucciones SL
Emprazamento: Santa Isabel, Santiago de Compostela, Galicia, España
Ano: 2006-2008
Presuposto de contrata: 368.290,72€ (p.e.m. 266.000,00€)
Superficie construida: 588.90 m2
Colaboradores: Marcos Álvarez, Luis Álvarez, Alba Paz, arquitecto redacción, Rebeca Blanco, arquitecto técnico, Isabel Francos, enxeñería
Dirección de obra: F. Javier Fafian, arquitecto técnico
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ sabin-blanco.com

Estación meteorológica KNX JungMeteorological station KNX JungEstación meteorolóxica KNX Jung

0

Estación meteorológica KNX Jung
Estación meteorológica KNX Jung

Viento, luminosidad, lluvia, presión atmosférica y temperatura: la estación meteorológica para el sistema de automatización KNX de Jung incorpora todos los sensores necesarios para registrar los datos meteorológicos más importantes en un aparato sólido y especialmente compacto. Su función y ámbito de aplicación principal es el control automático de persianas y toldos en viviendas y edificios, en función de las condiciones meteorológicas y de la posición del sol. Con una única estación, es posible el control inteligente de cerramientos en hasta ocho fachadas de una edificación.

Los sensores integrados miden con total fiabilidad la velocidad y la dirección del viento, la luminosidad en cuatro sentidos, el atardecer, la radiación global, las precipitaciones, la humedad relativa del aire y la presión atmosférica. Como complemento se calculan otros valores, como la humedad absoluta del aire y la sensación térmica. Con la medición de estos datos también se puede optimizar el control de la ventilación y el clima de la vivienda o edificio, según parámetros y diagramas de confort preestablecidos. El receptor GPS/GLONASS -para fecha y hora- y una función astronómica para determinar la altura del sol, optimizan las características de la estación meteorológica KNX. De esta manera, ya no es necesario ajustar la hora manualmente.

Estación meteorológica KNX Jung
Estación meteorológica KNX Jung

Instalación sencilla

La estación meteorológica KNX de Jung se monta en su mástil de montaje con el correspondiente brazo de fijación de acero inoxidable. Por su solidez y precisión, queda garantizado un óptimo registro y medición de los datos meteorológicos. Opcionalmente, se puede montar también directamente en la fachada mediante un brazo de montaje. Asimismo, la caja de la estación está fabricada en un policarbonato especialmente resistente a condiciones meteorológicas adversas.

Estación meteorológica KNX Jung
System of automation KNX Jung

Wind, luminosity, rain, atmospheric pressure and temperature: the meteorological station for the system of automation Jung’s KNX incorporates all the necessary sensors to register the most important meteorological information in a solid and specially compact device. His function and area of principal application is the automatic control of blinds and tents in housings and buildings, depending on the meteorological conditions and the position of the Sun. With the only station, the intelligent control of closings is possible in up to eight fronts of a building.

Viento, luminosidad, lluvia, presión atmosférica y temperatura: la estación meteorológica para el sistema de automatización KNX de Jung incorpora todos los sensores necesarios para registrar los datos meteorológicos más importantes en un aparato sólido y especialmente compacto. Su función y ámbito de aplicación principal es el control automático de persianas y toldos en viviendas y edificios, en función de las condiciones meteorológicas y de la posición del sol. Con una única estación, es posible el control inteligente de cerramientos en hasta ocho fachadas de una edificación.

The integrated sensors measure with total reliability the speed and the wind direction, the luminosity in four senses, the late afternoon, the global radiation, the rainfalls, the relative dampness of the air and the atmospheric pressure. Since complement other values are calculated, as the absolute dampness of the air and the thermal sensation. With the measurement of this information also it is possible to optimize the control of the ventilation and the climate of the housing or building, according to parameters and pre-established graphs of comfort. The recipient GPS/GLONASS – for date and hour – and an astronomic function to determine the height of the Sun, they optimize the characteristics of the meteorological station KNX. Hereby, already it is not necessary to fit the hour manually.

Estación meteorológica KNX Jung
System of automation KNX Jung

Simple installation.

The meteorological station Jung’s KNX is mounted in his mast of assembly by the corresponding arm of fixation of stainless steel. For his solidity and precision, there remains guaranteed an ideal record and measurement of the meteorological information. Optionally, it is possible to mount also directly in the front by means of an arm of assembly. Likewise, the box of the station is made of a polycarbonate specially resistant to meteorological adverse conditions.

Estación meteorológica KNX Jung
Estación meteorolóxica KNX Jung

Vento, luminosidad, choiva, presión atmosférica e temperatura: a estación meteorolóxica para o sistema de automatización KNX de Jung incorpora todos os sensores necesarios para rexistrar os datos meteorolóxicos máis importantes nun aparello sólido e especialmente compacto. A súa función e ámbito de aplicación principal é o control automático de persianas e toldos en vivendas e edificios, en función das condicións meteorolóxicas e da posición do sol. Cunha única estación, é posible o control intelixente de cerramientos en ata oito fachadas dunha edificación.

Os sensores integrados miden con total fiabilidad a velocidade e a dirección do vento, a luminosidad en catro sentidos, o atardecer, a radiación global, as precipitacións, a humidade relativa do aire e a presión atmosférica. Como complemento calcúlanse outros valores, como a humidade absoluta do aire e a sensación térmica. Coa medición destes datos tamén se pode optimizar o control da ventilación e o clima da vivenda ou edificio, segundo parámetros e diagramas de confort preestablecidos. O receptor GPS/GLONASS -para data e hora- e unha función astronómica para determinar a altura do sol, optimizan as características da estación meteorolóxica KNX. Deste xeito, xa non é necesario axustar a hora manualmente.

Estación meteorológica KNX Jung
Estación meteorolóxica KNX Jung

Instalación sinxela

A estación meteorolóxica KNX de Jung móntase na súa mástil de montaxe co correspondente brazo de fijación de aceiro inoxidable. Pola súa solidez e precisión, queda garantido un óptimo rexistro e medición dos datos meteorolóxicos. Opcionalmente, pódese montar tamén directamente na fachada mediante un brazo de montaxe. Así mesmo, a caixa da estación está fabricada nun policarbonato especialmente resistente a condicións meteorolóxicas adversas.

El testimonio duradero de Albi | Óscar Tenreiro Degwitz

albi1kahn
El dibujo de Kahn, hecho en 1959

Cada vez que veía los dibujos de Louis I. Kahn (1901-1974) el gran arquitecto estonio-americano, me llamaron siempre la atención los de la Catedral de Albi, con sus contrafuertes trazados con espirales ascendentes. Indicaban cuanto interés puso Kahn en ese edificio del siglo XIII, interés que veo ahora expresado en palabras, al tropezarme ayer con este texto del mismo Kahn, escrito en los primeros setenta:

“En la presencia de Albi pude sentir la fe en la selección de sus elementos arquitectónicos y cuanto regocijo y paciencia se combinaron para comenzarla y trabajar hasta su terminación. Dibujé Albi desde abajo hacia arriba como si la estuviera construyendo. Y sentí el regocijo. La paciencia que tomó construirla no la necesité porque la dibujé sin preocuparme de correcciones o proporciones correctas. Quería sólo captar la excitación en la mente del arquitecto…”

Las imágenes y el nombre nos llevaron a mí y a mi esposa hasta la ciudad cruzada por el río Tarn, desde cuya margen derecha se divisa el perfil de la Catedral, dedicada a una santa de quien tomó el nombre mi madre, Cecilia, razón adicional para la visita.

Lo más sorprendente del edificio es que la estructura de soporte y los paramentos externos sean de ladrillo, siendo de piedra solamente los pilares y bóvedas de crucería internas. Hay muy pocos ejemplos en Francia de gótico en ladrillo porque la piedra es abundante en ese país y su utilización experta permitió edificar allí los más altos ejemplos de esa arquitectura. Son las arcillas del Tarn, lo que llevó a usar ese material y el deseo de la región de bastarse a sí misma y en cierto modo aislarse como herencia lógica de los resentimientos dejados por la cruzada contra la secta de los cátaros, o albigenses (de Albi), emprendida por el Papa Inocencio XIII y el rey de Francia. El villano instrumental fue Simón de Monfort, quien dirigió las matanzas y degollinas de Beziers en 1209. Así que en su exterior, la presencia secuencial de los arbotantes a lo largo de la nave, fue sustituida por unos enormes cilindros de ladrillo, de gran inercia para neutralizar los esfuerzos horizontales.

El extremo oriental de la Catedral.
El extremo oriental de la Catedral | Fotografía: Óscar Tenreiro Degwitz

Aquí, como en muchos ejemplos venidos de la historia, se derrumban algunos de los mitos “modernos” que a veces constriñen las decisiones de los arquitectos; así como toman fuerza y sentido las propuestas más importantes igualmente heredadas del Movimiento Moderno.

La catedral es en realidad un recinto amurallado que repite el esquema constructivo de las fortificaciones de la ciudad adyacentes al río, o sea que un principio utilitario se adopta en un edificio simbólico, de culto, de prestigio. La huella cilíndrica de los contrafuertes, útil militarmente para facilitar visuales es aquí necesaria para aumentar el paso de la luz hacia las ventanas verticales y sus vitrales. Un vínculo claro entre necesidad y forma, principio moderno. Por otra parte, el templo es de una sola nave, buscando concentración, compacidad, atributo igualmente militar; y la entrada no es frontal sino lateral, única (hay una Norte muy pequeña, casi privada), protegida por una hermosísima portada de gótico tardío, añadido posterior. Son refutaciones al modo esquemático Bellas Artes del siglo diecinueve que persistió según otras formas en la visión “moderna” congelada.

El Palacio de Berbie evoca a Louis I. Kahn
El Palacio de Berbie evoca a Louis I. Kahn | Fotografía: Óscar Tenreiro Degwitz

Este poema de arcos y cilindros de ladrillo vino a constituir un motivo clave para Louis I. Kahn, quien abrió con ello un capítulo muy rico para el desarrollo de la arquitectura, vigente hasta hoy, que reivindica la posibilidad de utilizar antiguas herencias derivadas del modo de construir en la concepción formal de los edificios más actuales. Algo que por ejemplo Walter Gropius en los tiempos de la Bauhaus rechazó y extendió a sus experiencias docentes en los Estados Unidos. Prejuicios que Le Corbusier, por el contrario, comenzó a desmontar desde fines de los años treinta.

El Centro Gerencial de Ahmedabad, proyectado por Louis I. Kahn en 1961- 62, construído enteramente de ladrillo, y su Centro Gubernamental de la capital de Bangladesh, Dacca, de la misma época, deben mucho al universo formal de Albi, siendo particularmente el Palacio de Berbie, hoy Museo Toulouse-Lautrec, que se levanta muy cerca de la catedral, una referencia directa al lenguaje de su última arquitectura.

La escala de los cilindros de ladrillo.
La escala de los cilindros de ladrillo | Fotografía: Óscar Tenreiro Degwitz

Esta visita vino a ser para nosotros no sólo el descubrimiento personal de un edificio histórico único, que combina su austera presencia externa con una muy profusa decoración pictórica interna en las bóvedas de crucería, de factura renacentista, en intensísimo azul perfectamente conservado, un extraordinario Juicio Final a ambos lados del presbiterio y una estatuaria medieval de gran valor que bordea el coro; fue sobre todo una lección actual, viva, dinámica, recibida desde los siglos.

Óscar Tenreiro Degwitz, Arquitecto.
Venezuela, septiembre 2008,
Entre lo Cierto y lo Verdadero

De la ciudad nuclear a la Eco-ciudad | Íñigo García OdiagaFrom the nuclear city to the Eco-city | Íñigo García OdiagaDa cidade nuclear ao Eco-cidade | Íñigo García Odiaga

Oak Ridge en Estados Unidos
Oak Ridge en Estados Unidos

Parece que la construcción de una ciudad ex-novo, desde cero es un planteamiento que tiene que ver con la antigüedad, pero en realidad es un fenómeno que se esta llevando acabo incluso en la actualidad. Construir una ciudad nueva, donde antes no había nada conlleva un planteamiento titánico y de máxima envergadura, por lo que en general es un proceso ligado a impulsos económicos, sociales y políticos muy fuertes. Un buen ejemplo de estos impulsos políticos es el llevado a cabo por Brasil en 1956 para la construcción de su capital Brasilia en una meseta interior del país. Lucio Costa como urbanista, Oscar Niemeyer al mando de los arquitectos que edificarían los edificios y Burle Marx como arquitecto del paisaje, tardaron 41 meses en inaugurar una ciudad que les otorgaría fama mundial.

Una caso similar pero de motivación bien distinta es el de la ciudad de Oak Ridge en Estados Unidos. Oak Ridge nació en 1942 cuando Estados Unidos se apresuró a construir una bomba atómica antes de que lo hiciera la Alemania de Hitler. Dirigidos por el estudio SOM, en la actualidad uno de los mayores del mundo, los ingenieros del ejército levantaron en dos años una ciudad para 75.000 habitantes. El primer reactor nuclear de la historia fue construido en esta ciudad junto con varios complejos industriales, en el tiempo record de 30 meses. Muchas ciudades se han visto afectados por las guerras, pero Oak Ridge es una de las pocas ciudades que se han creado a causa de una guerra.

Oak Ridge en Estados Unidos en 1942
Oak Ridge en Estados Unidos en 1942

Para poder construir ha esta velocidad máxime durante la Segunda Guerra Mundial, cuando los materiales de construcción eran escasos, la oficina de SOM, Skidmore, Owings y Merrill adaptó el sistema de paneles de cemento para los diseños de unas 2.500 casas prefabricadas. Estos paneles robustos y ligeros, compuestos de un núcleo de fibra de caña de azúcar, tableros aislantes en ambos lados y forrados con asbesto y cemento, facilitaron la construcción de edificios con un lenguaje vanguardista y en sintonía con el movimiento moderno.

La ciudad albergó a cientos de ingenieros, técnicos superiores y altos cargos militares, que desarrollaban su trabajo en parcelas estancas, lo que hacía muy difícil tener una visión global del conjunto. De esta manera la gran mayoría de los residentes eran participantes involuntarios en la cosecha de uranio para la bomba «Little Boy», que devastó Hiroshima en 1945, y sólo supieron en qué habían estado trabajando exactamente cuándo leyeron los titulares que proclamaban el fin de la guerra. La ciudad secreta de Oak Ridge genero a sus habitantes una sensación similar a la del protagonista de la película el Show de Truman, en la que el personaje principal vive su vida cotidiana frente a las cámaras aún antes de nacer, aunque no es consciente de este hecho. En la era de Google, Facebook y las redes sociales cuesta imaginar cómo pudo ser posible la construcción de una ciudad secreta con una población engañada. En la actualidad y al amparo de la ilusión de un mundo mejor, que poco tiene que ver con el mundo nuclear, la ecología es el magma que rodea estos proyectos.

OakRidge03
Interiores de Oak Ridge en Estados Unidos en 1942

Masdar, diseñada por Foster&Partners, es una ciudad proyectada bajo las premisas de cero emisiones de carbono y cero residuos, en medio del desierto de los Emiratos árabes. En la primera fase de una construcción que terminará según se prevé en el 2016, pretende alojar 50,000 personas en una ciudad estudiada en sección para funcionar en tres niveles.

masdar+city+foster+01_ordenaci%C3%B3n
Masdar, diseñada por Foster& Partners. Ordenación

Frente a una ausencia absoluta de agua, temperaturas veraniegas que rebasan los 55 grados y una economía basada en el petróleo, el estudio de Norman Foster ha diseñado una ciudad en la que el transporte público, los peatones y los ciclistas dominen el panorama urbano y en la que los ciudadanos no dependan más del automóvil.

Una central de energía fotovoltaica se construida en las afueras junto con un sistema de reciclaje de basura, proporcionará la energía eléctrica, mientras que un imposible, y sofisticado sistema de reciclaje de aguas grises ayudará a la viabilidad de una ciudad verde rodeada por el desierto.

Masdar, diseñada por Foster y Partners. Instituto Árabe
Masdar, diseñada por Foster& Partners. Instituto Árabe

Aunque pueda parecer que es la ecología la que guía este impulso verde, Abu Dabi persigue ser la pionera en el desarrollo de tecnologías medioambientales y energías renovables y de esta manera transformar su economía de la riqueza de los hidrocarburos a la riqueza de la tecnología sostenible.

Para bien o para mal es curioso comprobar cómo al igual que Oak Ridge fue creada para mantener la hegemonía económica de Estados Unidos mediante la energía nuclear, Abu Dabi levanta Masdar para mantener su estatus tras la era del petróleo aprovechándose de la preocupación central actual, la ecología. Un mismo objetivo perseguido desde polos opuestos, esperemos que por lo menos lo ecológico obtenga mejores resultados que lo nuclear.

Masdar, diseñada por Foster y Partners
Masdar, diseñada por Foster&Partners. Plaza central

íñigo garcía odiaga. arquitecto
san sebastián. junio 2011

Artículo publicado 2011.06.19 _  ZAZPIKA

Oak Ridge en Estados Unidos
Oak Ridge in USA

It seems that the construction of a city ex–novo, from zero it is an exposition that it has to see with the antiquity, but actually it is a phenomenon that taking to this him I finish even at present. To construct a new city, where before there was nothing he carries a titanic exposition and of maximum importance, for what in general it is a process tied to economic, social and political very strong impulses. A good example of these political impulses is the carried out one for Brazil in 1956 for the construction of his cardinal Brasilia in an interior plateau of the country. Lucio Costa as town planner, Oscar Niemeyer supervised by the architects who would build the buildings and Deceive Marx as architect of the landscape, they were late 41 months in inaugurating a city that would grant world reputation to them.

I marry one similar but of different well motivation it is that of Oak Ridge’s city in The United States. Oak Ridge was born in 1942 when The United States hurried to constructing an atomic bomb before Hitler’s Germany was doing it. Directed by the study SOM, at present one of the major ones of the world, the engineers of the army raised in two years a city for 75.000 inhabitants. The first nuclear reactor of the history was constructed in this city together with several industrial complexes, in the record time of 30 months. Many cities have met affected by the wars, but Oak Ridge is one of few cities that have been created because of a war.

Oak Ridge en Estados Unidos en 1942
Oak Ridge in USA on 1942

To be able to construct there is this speed especially during the Second World war, when the materials of construction were scanty, the office of SOM, Skidmore, Owings and Merrill adapted the system of panels of cement for the designs of approximately 2.500 modular homes. These robust and light panels consisted of a core of fiber of sugar cane, insulating boards in both sides and lined with asbestos and cement, facilitated the building construction with an ultramodern language and in tuning in with the modern movement.

The city sheltered hundreds of engineers, technical Superiors and high military charges, which were developing his work in plots you suspend, which it was making very difficult to have a global vision of the set. Hereby the great majority of the residents were involuntary participants in the crop of uranium for the bomb «Little Boy», which devastated Hiroshima in 1945, and only they knew at what they had been employed exactly when there read the holders who were proclaiming the end of the war. Oak Ridge’s secret city I generate to his inhabitants a sensation similar to that of the protagonist of the movie Truman’s Show, in that the principal personage lives through his daily life opposite to the chambers still before being born, though it is not conscious of this fact. In the age of Google, Facebook and the social networks it is difficult to imagine how there could be possible the construction of a secret city with a cheated population. At present and under the protection of the illusion of the best world, which little has to see with the nuclear world, the ecology is the magma that surrounds these projects.

OakRidge03
Oak Ridge’s interiors in The United States in 1942

Masdar, designed byFoster&Partners, is a city projected under the premises of zero emission of carbon and zero residues, in the middle of the desert of the Arab Emirates. In the first phase of a construction that will end as it is foreseen in 2016, tries to lodge 50,000 persons in a city studied in section to work in three levels.

masdar+city+foster+01_ordenaci%C3%B3n
Masdar, designed by Foster&Partners. town and country planning

Opposite to an absolute absence of water, summer temperatures that exceed 55 degrees and an economy based on the oil, Norman Foster’s study has designed a city in which the public transport, the pedestrians and the cyclists dominate the urban panorama and in which the citizens do not depend any more of the car.

A head office of photovoltaic power constructed in the suburbs together with a system of recycling of garbage, it will provide the electric power, whereas the impossible one, and sophisticated system of recycling of gray waters will help to the viability of a green city surrounded by the desert.

Masdar, diseñada por Foster y Partners. Instituto Árabe
Masdar, designed by Foster&Partners. Arabic Institut

Though it could seem that it is the ecology the one that guides this green impulse, Abu Dabi chases to be the pioneer in the development of environmental technologies and renewable energies and hereby to transform his economy of the wealth of the hydrocarbons to the wealth of the sustainable technology.

For good or for evil it is curious to verify how as Oak Ridge was created to support the economic hegemony of The United States by means of the nuclear power, Abu Dabi raises Masdar to support his status after the age of the oil taking advantage of the central current worry, the ecology. The same aim chased from opposite poles, let’s hope that at least the ecological thing obtains better results that the nuclear thing.

Masdar, diseñada por Foster y Partners
Masdar, designed by Foster&Partners. Central square

íñigo garcía odiaga. architect
san sebastián. juny 2011

Artículo publicado 2011.06.19 _ ZAZPIKA

Oak Ridge en Estados Unidos
Oak Ridge en Estados Unidos

Parece que a construción dunha cidade ex-novo, desde cero é unha formulación que ten que ver coa antigüidade, pero en realidade é un fenómeno que se esta levando acabo mesmo na actualidade. Construír unha cidade nova, onde antes non había nada leva unha formulación titánica e de máxima envergadura, polo que en xeral é un proceso ligado a impulsos económicos, sociais e políticos moi fortes. Un bo exemplo destes impulsos políticos é o levado a cabo por Brasil en 1956 para a construción do seu capital Brasília nunha meseta interior do país. Lucio Costa como urbanista, Óscar Niemeyer ao mando dos arquitectos que edificarían os edificios e Burle Marx como arquitecto da paisaxe, tardaron 41 meses en inaugurar unha cidade que lles outorgaría fama mundial.

Un caso similar pero de motivación ben distinta é o da cidade de Oak Ridge en Estados Unidos. Oak Ridge naceu en 1942 cando Estados Unidos apresurouse a construír unha bomba atómica antes de que o fixese a Alemaña de Hitler. Dirixidos polo estudo SOM, na actualidade uno dos maiores do mundo, os enxeñeiros do exército levantaron en dous anos unha cidade para 75.000 habitantes. O primeiro reactor nuclear da historia foi construído nesta cidade xunto con varios complexos industriais, no tempo record de 30 meses. Moitas cidades víronse afectados as guerras, pero Oak Ridge é unha das poucas cidades que se crearon por mor dunha guerra.

Oak Ridge en Estados Unidos en 1942
Oak Ridge en Estados Unidos en 1942

Para poder construír ha esta velocidade máxime durante a Segunda Guerra Mundial, cando os materiais de construción eran escasos, a oficina de SOM, Skidmore, Owings e Merrill adaptou o sistema de paneles de cemento para os deseños dunhas 2.500 casas prefabricadas. Estes paneles robustos e lixeiros, compostos dun núcleo de fibra de cana de azucre, taboleiros aislantes en ambos lados e forrados con asbesto e cemento, facilitaron a construción de edificios cunha linguaxe vanguardista e en sintonía co movemento moderno.

A cidade albergou por centos de enxeñeiros, técnicos superiores e altos cargos militares, que desenvolvían o seu traballo en parcelas estancas, o que facía moi difícil ter unha visión global do conxunto. Deste xeito a gran maioría dos residentes eran participantes involuntarios na colleita de uranio para a bomba «Little Boy», que devastó Hiroshima en 1945, e só souberon en que estiveran traballando exactamente cando leron os titulares que proclamaban o fin da guerra. A cidade secreta de Oak Ridge xero aos seus habitantes unha sensación similar á do protagonista da película o Show de Truman, na que o personaxe principal vive a súa vida cotiá fronte ás cámaras aínda antes de nacer, aínda que non é consciente deste feito. En éraa de Google, Facebook e as redes sociais custa imaxinar como puido ser posible a construción dunha cidade secreta cunha poboación enganada. Na actualidade e ao amparo da ilusión dun mundo mellor, que pouco ten que ver co mundo nuclear, a ecología é o magma que rodea estes proxectos.

OakRidge03
Interiores de Oak Ridge en Estados Unidos en 1942

Masdar, deseñada por Foster&Partners, é unha cidade proxectada baixo as premisas de cero emisións de carbono e cero residuos, no medio do deserto dos Emiratos árabes. Na primeira fase dunha construción que terminará segundo prevese no 2016, pretende aloxar 50,000 persoas nunha cidade estudada en sección para funcionar en tres niveles.

masdar+city+foster+01_ordenaci%C3%B3n
Masdar, diseñada por Foster&Partners. Ordenación

Fronte a unha ausencia absoluta de auga, temperaturas estivais que pasan os 55 grados e unha economía baseada no petróleo, o estudo de Norman Foster deseñou unha cidade na que o transporte público, os peatones e os ciclistas dominen o panorama urbano e na que os cidadáns non dependan máis do automóbil.

Unha central de enerxía fotovoltaica construír nos arredores xunto cun sistema de reciclaje de lixo, proporcionará a enerxía eléctrica, mentres que un imposible, e sofisticado sistema de reciclaje de augas grises axudará á viabilidad dunha cidade verde rodeada polo deserto.

Masdar, diseñada por Foster y Partners. Instituto Árabe
Masdar, deseñada por Foster&Partners. Instituto Árabe

Aínda que poida parecer que é a ecología a que guía este impulso verde, Abu Dabi persegue ser a pionera no desenvolvemento de tecnoloxías medioambientales e enerxías renovables e deste xeito transformar a súa economía da riqueza dos hidrocarburos á riqueza da tecnoloxía sostenible.

Para ben ou para mal é curioso comprobar como do mesmo xeito que Oak Ridge foi creada para manter a hegemonía económica de Estados Unidos mediante a enerxía nuclear, Abu Dabi levanta Masdar para manter a súa estatus tras éraa do petróleo aproveitándose da preocupación central actual, a ecología. Un mesmo obxectivo perseguido desde polos opostos, esperemos que polo menos o ecolóxico obteña mellores resultados que o nuclear.

Masdar, diseñada por Foster y Partners
Masdar, deseñada por Foster&Partners. Praza central

íñigo garcía odiaga. arquitecto
san sebastián. xuño 2011

Artículigo publicado 2011.06.19 _ ZAZPIKA

[:es]La mitad invisible. El Zementiri de Igualada[:en]The invisible half. Zementiri de Equalized[:gl]A mitad invisible. El Zementiri de Igualada[:]

0

[:es]

La mitad invisible. El Zementiri de Igualada. Programa que pretende conocer la mitad invisible de una obra y su autor. En este caso el Zementiri de Igualada de los arquitectos Enric Miralles y Carme Pinós.

https://www.youtube.com/watch?v=zCT1GBdPN00[:en]

The invisible half. Zementiri de Equalized. Program that tries to know the invisible half of a work and his author. In this case the Zementiri of Equalized of the architects Enric Miralles y Carme Pinós.

[:gl]

A metade invisible. O Zementiri de Igualada. Programa que pretende coñecer a metade invisible dunha obra e o seu autor. Neste caso o Zementiri de Igualada dos arquitectos Enric Miralles e Carme Pinós.

[:]

Mesa Lusi | cenlitrosmetrocadradoLusi Table | cenlitrosmetrocadradoMesa Lusi | cenlitrosmetrocadrado

clm_MesaLusi_04

Cada vez resulta más frecuente encontrar a profesionales que desarrollan su actividad de forma íntegra o parcial desde su domicilio, que además de un ahorro económico y de tiempo permite una mayor flexibilidad en la organización de las actividades.

Esta alteración en los hábitos de vida requiere también una respuesta desde otros planos como pueden ser el de los espacios y el del equipamiento doméstico, exigiendo entornos flexibles, capaces de adaptarse a las diferentes acciones que se van sucediendo a lo largo del día en un mismo lugar.

La tradicional diferenciación entre mobiliario doméstico y de oficina comienza a no estar tan clara, surgiendo piezas capaces de convivir en diferentes ambientes, tanto en el plano funcional como en los códigos más formales y expresivos.

Lusi nace con la intención de aunar la calidez y proximidad del mobiliario doméstico y la limpieza y pragmatismo de las soluciones de oficina, esta vocación por acortar distancias fue una constante en todo el proceso de diseño.

Se construye a partir de una sencilla estructura de madera maciza de cedro sobre la que se apoya un tablero contrachapado melamínico. La estructura emplea un lenguaje de culto al material y al oficio, mientras que la superficie lo hace en un tono más sobrio y contenido, vinculado a la funcionalidad y a la durabilidad.

Obra: Lusi. Diseño y desearrollo de mesa
Fecha: Septiembre 2015
Cliente: Alfonso Salgado
Diseño: Cenlitrosmetrocadrado y Alfonso Salgado
Produción: Óscar el carpintero
Materiales: Cedro brasileño y tablero  contrachapado con melamina blanca mate
Fotografía: Cenlitrosmetrocadrado
Agradecimientos: Ameneiros Rey, estudio de arquitectura
+ cenlitrosmetrocadrado.com

clm_MesaLusi_04

Every time it turns out to be more frequent to find professionals who develop his activity of complete or partial form from his domicile, that besides an economic saving and of time it allows a major flexibility in the organization of the activities.

This alteration in the habits of life needs also a response from other planes since they can be that of the spaces and that of the domestic equipment, demanding flexible environments, capable of adapting to the different actions that are happening throughout the day in the same place.

The traditional differentiation between domestic furniture and of office it begins not to be so clear, arising pieces capable of coexisting in different environments, both in the functional plane and in the most formal and expressive codes.

Lusi is born with the intention of uniting the warmth and proximity of the domestic furniture and the cleanliness and pragmatism of the office solutions, this vocation for shortening distances was a constant in the whole process of design.

It is constructed from a simple structure of massive wood of cedar on which a board rests plywood melamínico. The structure uses a language of worship to the material and to the trade, whereas the surface does it in a tone more sober and controlled, linked to the functionality and to the permanence.

Work: Lusi. I design and desearrollo of table
Date: September, 2015
Client: Alfonso Salgado
Design: Cenlitrosmetrocadrado and Alfonso Salgado
Production: Óscar The carpenter
Materials: Brazilian Cedar and board plywood with melamina white dull
Photography: Cenlitrosmetrocadrado
Gratefulnesses: Ameneiros Rey, estudio de arquitectura
+ cenlitrosmetrocadrado.com

clm_MesaLusi_04

Cada vez resulta máis habitual encontrar a profesionais que desenvolven a súa actividade de forma íntegra ou parcial dende o seu domicilio, que ademais dun aforro económico e de tempo permite unha maior flexibilidade na organización das actividades.

Esta alteración nos hábitos de vida require tamén unha resposta dende outros planos como poden ser o dos espazos e o do equipamento doméstico, esixindo entornos flexibles, capaces de adaptarse ás diferentes accións que se van sucedendo ao longo do día nun mesmo lugar.

A tradicional diferenciación entre mobiliario doméstico e de oficina comeza a non estar tan clara, xurdindo pezas capaces de convivir en diferentes ambientes, tanto no plano funcional como nos códigos máis formais e expresivos.

Lusi nace coa intención de aunar a calidez e proximidade do mobiliario doméstico e a limpeza e pragmatismo das solucións de oficina, esta vocación por acurtar distancias foi unha constante en todo o proceso de deseño.

Constrúese a partires dunha sinxela estrutura de madeira maciza de cedro sobre a que se apoia un taboleiro contrachapado melamínico. A estrutura emprega unha linguaxe de culto ao material e ao oficio, mentres que a superficie faino nun tono máis sobrio e contido, vinculado á funcionalidade e a durabilidade.

Obra: Lusi. Deseño e desenvolvemento de mesa
Data: Setembro 2015
Cliente: Alfonso Salgado
Deseño: Cenlitrosmetrocadrado e Alfonso Salgado
Produción: Óscar o carpinteiro
Materiais: Cedro brasileño e taboleiro contrachapado con melamina branca mate
Fotografía: Cenlitrosmetrocadrado
Agradecementos: Ameneiros Rey, estudio de arquitectura
+ cenlitrosmetrocadrado.com

La piel profundaThe Depth of the SkinA pel profunda

0

Se ha publicado recientemente el libro La piel profunda en Ediciones Asimétricas, obra de arquitecto Miguel Guitart, profesor en la State University of New York.

El libro, un avance de la publicación completa de su investigación doctoral de 2014, reflexiona sobre el espacio del límite y el filtro como lugar mediador de relaciones complejas entre interior y exterior.

La luz, la materia y la percepción son los temas tratados en este libro que ha salido también publicado en inglés con el título The Depth of the Skin, también en Ediciones Asimétricas.

Miguel-Guitart-Piel-Profunda

«Para una mejor orientación en el borroso panorama de la arquitectura contemporánea acaso no esté de más incidir sobre algunas cuestiones básicas que siguen constituyendo el armazón invariante de la arquitectura auténtica: la materia, la luz, el espacio, la emoción… Cuestiones que son esenciales a la arquitectura entendida como poética de la construcción y como técnica del habitar.

El objeto de estudio específico sobre el que Miguel Guitart se centra es el filtro, entendido como tensión entre geometría, estructura, mirada y luz y cuyo objetivo es activar el espacio arquitectónico de una forma profunda y reflexiva.

Los filtros de mirada y luz pueden encontrarse bajo diferentes signos y culturas pero siempre resuelven toda una serie de requerimientos y experiencias que están en función de cada región y de cada hombre.

La revisión de los filtros arquitectónicos presupone la constatación de la honda emoción espacial que determinan, las razones que hay para ello y los modos de producirse.

La propuesta del autor es redescubrir y profundizar en esas ideas de filtración, porosidad y ósmosis, porque quiere ser una invitación a recuperarlos de la arquitectura atemporal e incorporarlos tanto a la teoría como a la práctica de la arquitectura actual, como instrumentos de análisis y como mecanismos de creación inherentes al proyecto».

It has published recently the book The deep skin in Asimétricas Editions, architect’s work Michael Guitart, teacher in the State University of New York.

The book, an advance of the publication completes of his doctoral investigation of 2014, thinks about the space of the limit and the filter as mediating place of complex relations between interior and exterior.

The light, the matter and the perception are the topics treated in this book that has worked out also published in English with the title The Depth of the Skin, also in Asimétricas Editions.

Miguel-Guitart-Piel-Profunda

«For a better orientation in the blurred panorama of contemporary architecture, it may be adequate to insist on some basic issues that continue to configure the armature of authentic architecture: matter, light, structure and emotion.

These issues are essential to architecture as a poetic of construction and a technique of the inhabiting.

The specific approach on which Miguel Guitart focuses is the filter understood as tension between geometry, structure, gaze and light, and whose aim is to activate the architectural space in a profound and reflective way. Filters of gaze and light may be found in many cultures and under many guises, but they are always designed for a whole array of functions and made to measure for each region and for each person.

The review of architectural filters presupposes the experience of the deep spatial emotion that they determine, the ascertainment and registering of the aforementioned invariants.

The proposal of the author is to rediscover and deepen on these ideas of filtering, porosity and osmosis.

The text wants to be an invitation to reintegrate them from timeless architecture into theory and practice of current architecture, as an analytical tool and a creative mechanism inherent to the architectural design».

Publicouse recientemente o libro A pel profunda en Edicións Asimétricas, obra de arquitecto Miguel Guitart, profesor na State University of New York

O libro, un avance da publicación completa da súa investigación doctoral de 2014, reflexiona sobre o espazo do límite e o filtro como lugar mediador de relacións complexas entre interior e exterior.

A luz, a materia e a percepción son os temas tratados neste libro que saíu tamén publicado en inglés co título The Depth of the Skin, tamén en Edicións Asimétricas.

Miguel-Guitart-Piel-Profunda

«Para unha mellor orientación no borroso panorama da arquitectura contemporánea seica non estea de máis incidir sobre algunhas cuestións básicas que seguen constituíndo a armazón invariante da arquitectura auténtica: a materia, a luz, o espazo, a emoción… Cuestións que son esenciais á arquitectura entendida como poética da construción e como técnica do habitar..

O obxecto de estudo específico sobre o que Miguel Guitart céntrase é o filtro, entendido como tensión entre geometría, estrutura, mirada e luz e cuxo obxectivo é activar o espazo arquitectónico dunha forma profunda e reflexiva.

Os filtros de mirada e luz poden atoparse baixo diferentes signos e culturas pero sempre resolven toda unha serie de requerimientos e experiencias que están en función de cada rexión e de cada home.

A revisión dos filtros arquitectónicos presupón a constatación da fonda emoción espacial que determinan, as razóns que hai para iso e os modos de producirse.

A proposta do autor é redescubrir e profundar nesas ideas de filtración, porosidad e ósmosis, porque quere ser unha invitación a recuperalos da arquitectura atemporal e incorporalos tanto á teoría como á práctica da arquitectura actual, como instrumentos de análises e como mecanismos de creación inherentes ao proxecto».

[:es]De una pieza | Elías Cueto[:gl]Dunha peza | Elías Cueto[:en]In one piece | Elías Cueto[:]

[:es]

La sofisticación en el diseño y construcción de las sillas ha tenido mucho que ver con el ensamblaje de diferentes materiales y formas. Sin embargo la tecnología hace posibles sillas de una sola pieza en las que el material, su forma, o sencillamente la técnica y el proceso de conformado, alcanzan una singular expresividad.

En lo que a los diseños de una sola pieza se refiere, el plástico es sin lugar a dudas el material por excelencia. Las sillas de plástico moldeado están por doquier y no faltan buenos ejemplos de las posibilidades que este material ofrece. Tal es el caso de Neiji, una silla elegante y altiva diseñada por Mukomelov Studio en 2010 emparentada quizás con el taburete WW de Phillip Starck.

Quizás el ejemplo más irreverente de cuantos diseños se han realizado en plástico sea precisamente del diseñador francés,  Louis Ghost, un diseño realizado por Phillipe Starck para Kartell en 2008. En esta pieza el genial diseñador francés logra algo aparentemente imposible: ¡Un Luis XV de metacrilato!

También de una pieza y en plástico, pero en los límites de la experimentación descubrimos Pe Pink de Tom Price. Se trata de un diseño basado en el uso de materiales con bajo punto de fusión como el polietileno. Así, calentando un molde con forma de asiento y por simple contacto con dicho material obtiene la forma exacta del asiento sobre una imprevisible maraña de plástico fundido que sirve como patas de la silla final.

También mediante el uso de plásticos con bajo punto de fusión se encuentra Original Stool un proyecto de BreadedEscalope. En este caso la forma y color del objeto queda fuera de control para los diseñadores que someten la pieza aún sin solidificar a diferentes situaciones obteniendo unas formas y mezclas de color igualmente diferentes e imprevisibles.

Definir procesos de producción orientados a la obtención de formas imprecisas, y por tanto producir objetos únicos, es un objetivo compartido por diversas propuestas. En el caso del israelí Guy Michaly destaca Blast, un taburete cuya forma se obtiene mediante una explosión controlada. Para ello previamente se da forma a un casquillo mediante el corte por laser de una chapa y posteriormente se sueldan las dos piezas. A continuación se colocan cargas explosivas de tal forma que su detonación confiera la forma final al taburete, forma que evidentemente es irrepetible.

Una propuesta similar ha sido desarrollada por Johannes Hemann. Mediante un pequeño espacio cerrado en el que simula tornados, este diseñador deja que los fragmentos de un material se agrupen caóticamente hasta formar objetos. Tal es el caso de Geoffrey, un sofá en el que los tradicionales recortes de espuma del relleno se auto-organizan para formar un asiento.

Con la misma intención de lograr objetos con formas únicas dando forma a procesos caóticos, Jólan van der Wiel utiliza la fuerza electromagnética en lugar de las turbulencias atmosféricas. Para ello un material conductor de la electricidad es depositado entre varios campos magnéticos que deforman esta sustancia dando forma a un taburete.

Con un proceso de fabricación más sencillo y un aspecto final igualmente imprevisible  destaca la silla Rememberme diseñada por Tobias Juretzek para Casamanía. Se trata de un producto fabricado a partir de ropa vieja que es introducida en un molde y prensada con resina. La forma final es repetitiva y sencilla pero el aspecto del producto terminado es siempre único debido a que en él se incorpora de forma reconocible la ropa vieja utilizada en su fabricación.

Y también con material de deshecho aunque en este caso con residuos de plástico inyectado, KOCX ha desarrollado un sencillo sofá modular de una sola pieza.

Con un planteamiento similar el holandés Dirk van der Kooij ha diseñado Endless, una silla y mecedora fabricadas de una sola pieza. Como en el caso anterior, la producción del mobiliario también se basa en material de deshecho, en este caso bolas de plástico reciclado. Aquí sin embargo el proceso de fabricación evita el uso de costosos moldes y se basa en un brazo robótico, una pieza con más de 140.000 horas de trabajo acumulado que el diseñador compró cuando iba a ser retirado de una fábrica china. Convenientemente reprogramado, ese brazo es capaz de producir sillas sin interrupción pudiendo variar su color en función de los residuos de plástico con que se alimenta la maquina. La producción continuada admite continuos cambios en la forma o escala del modelo ya que esta no depende de un molde sino que es impresión directa de un modelo CAD.

Pero no todo es plástico en lo que a la fabricación de asientos en una sola pieza se refiere. Florian Schimid () ha trabajado con el “lienzo hormigonado”, un material al que se le puede dar forma como si de una tela se tratase pero que una vez fraguado es tan rígido y resistente como el hormigón. En Stitching, este diseñador ha trabajado sobre diferentes patrones utilizando de forma desenfadada cordones de colores para dar forma al producto final mientras éste fragua.

De una pieza se forma igualmente Glacier, una exclusivísima chaise-longe diseñada por Brodie Neill a partir de 135 litros de vidrio solidificado. La pieza supera los 300Kg de peso y su fabricación precisa de un secado que se prolonga durante más de 80 días. El trabajo de Neill recurre frecuentemente a lo escultural y recuerda al bien conocido trabajo de Ron Arad, especialmente en sus diseños resueltos mediante acero inoxidable como es el caso de Reverb.

En el extremo opuesto en lo que a exclusividad se refiere se encuentra el trabajo de Dirk Winkel. Partiendo de los principales clásicos del diseño como la silla Barcelona de Mies van der Rohe o la LC2 de Le Corbusier, este diseñador produce Stacking Hommage. Se trata de copias de aquellos iconos del diseño realizadas en plástico moldeado y perfectamente apilables. Debo reconocer que siento debilidad por estas “copias baratas” y su descaro iconoclasta, singularmente provocador y auténtico.

De una pieza e informal resulta la propuesta de Kanana Kanishi. Koke-a es un ambiguo mueble para descansar en que el punto de partida no es el sofá o la chaise-long sino una “alfombra modificada”. El resultado es una pieza adaptada a la tradición japonesa de sentarse en el suelo que promueve posiciones imprevistas y ofrece un provocador color y textura de musgo.

Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, febrero 2012

Publicado en Nº 313 [sillas…]

[:gl]

A sofisticación no deseño e construción das cadeiras ha ter moito que ver co ensamblaje de diferentes materiais e formas. Con todo a tecnoloxía fai posibles cadeiras dunha soa peza nas que o material, a súa forma, ou sencillamente a técnica e o proceso de conformado, alcanzan unha singular expresividade.

No que aos deseños dunha soa peza refírese, o plástico é sen dúbida o material por excelencia. As cadeiras de plástico moldeado están por todas as partes e non faltan bos exemplos das posibilidades que este material ofrece. Tal é o caso de Neiji, unha cadeira elegante e altiva deseñada por Mukomelov Studio en 2010 emparentada quizais co taburete WW de Phillip Starck.

Quizais o exemplo máis irreverente de cantos deseños realizáronse en plástico sexa precisamente do diseñador francés, Louis Ghost, un deseño realizado por Phillipe Starck para Kartell en 2008. Nesta peza o xenial diseñador francés logra algo aparentemente imposible: Un Luís XV de metacrilato!

Tamén dunha peza e en plástico, pero nos límites da experimentación descubrimos Pe Pink de Tom Price. Trátase dun deseño baseado no uso de materiais con baixo punto de fusión como o polietileno. Así, quentando un molde con forma de asento e por simple contacto con devandito material obtén a forma exacta do asento sobre unha imprevisible maraña de plástico fundido que serve como patas da cadeira final.

Tamén mediante o uso de plásticos con baixo punto de fusión atópase Original Stool un proxecto de BreadedEscalope. Neste caso a forma e cor do obxecto queda fóra de control para os diseñadores que someten a peza aínda sen solidificar a diferentes situacións obtendo unhas formas e mesturas de cor igualmente diferentes e imprevisibles.

Definir procesos de produción orientados á obtención de formas imprecisas, e xa que logo producir obxectos únicos, é un obxectivo compartido por diversas propostas. No caso do israelí Guy Michaly destaca Blast, un taburete cuxa forma obter mediante unha explosión controlada. Para iso previamente dáse forma a un casquillo mediante o corte por laser dunha chapa e posteriormente se sueldan as dúas pezas. A continuación colócanse cargas explosivas de tal forma que a súa detonación confira a forma final ao taburete, forma que evidentemente é irrepetible.

Unha proposta similar foi desenvolvida por Johannes Hemann. Mediante un pequeno espazo pechado no que simula tornados, este diseñador deixa que os fragmentos dun material agrúpense caóticamente ata formar obxectos. Tal é o caso de Geoffrey, un sofá no que os tradicionais recortes de espuma do reencho se auto-organizan para formar un asento.

Coa mesma intención de lograr obxectos con formas únicas dando forma a procesos caóticos, Jólan van der Wiel utiliza a forza electromagnética en lugar das turbulencias atmosféricas. Para iso un material condutor da electricidade é depositado entre varios campos magnéticos que deforman esta sustancia dando forma a un taburete.

Cun proceso de fabricación máis sinxelo e un aspecto final igualmente imprevisible destaca a cadeira Rememberme deseñada por Tobias Juretzek para Casamanía. Trátase dun produto fabricado a partir de roupa vella que é introducida nun molde e prensada con resina. A forma final é repetitiva e sinxela pero o aspecto do produto terminado é sempre único debido a que nel se incorpora de forma reconocible a roupa vella utilizada na súa fabricación.

E tamén con material de desfeito aínda que neste caso con residuos de plástico inxectado, KOCX desenvolveu un sinxelo sofá modular dunha soa peza.

Cunha formulación similar o holandés Dirk van der Kooij deseñou Endless, unha cadeira e mecedora fabricadas dunha soa peza. Como no caso anterior, a produción do mobiliario tamén se basea en material de desfeito, en leste caso bólas de plástico reciclado. Aquí con todo o proceso de fabricación evita o uso de custosos moldes e baséase nun brazo robótico, unha peza con máis de 140.000 horas de traballo acumulado que o diseñador comprou cando ía ser retirado dunha fábrica chinesa. Convenientemente reprogramado, ese brazo é capaz de producir cadeiras sen interrupción podendo variar a súa cor en función dos residuos de plástico con que se alimenta a maquina. A produción continuada admite continuos cambios na forma ou escala do modelo xa que esta non depende dun molde senón que é impresión directa dun modelo CAD.

Pero non todo é plástico no que á fabricación de asentos nunha soa peza refírese. Florian Schimid () traballou co “lenzo formigonado”,, un material ao que se lle pode dar forma coma se dunha tea tratásese pero que unha vez fraguado é tan ríxido e resistente como o hormigón. En Stitching, este diseñador traballou sobre diferentes patróns utilizando de forma desenfadada cordóns de cores para dar forma ao produto final mentres este fragua.

Dunha peza fórmase igualmente Glacier, unha exclusivísima chaise-longe deseñada por Brodie Neill a partir de 135 litros de vidro solidificado. A peza supera os 300Kg de peso e a súa fabricación precisa dun secado que se prolonga durante máis de 80 días. O traballo de Neill recorre frecuentemente ao escultural e recorda ao ben coñecido traballo de Ron Arad, especialmente nos seus deseños resoltos mediante aceiro inoxidable como é o caso de Reverb.

No extremo oposto no que a exclusividad refírese atópase o traballo de Dirk Winkel. Partindo dos principais clásicos do deseño como a cadeira Barcelona de Mies van der Rohe ou a LC2 de Le Corbusier, este diseñador produce Stacking Hommage. Trátase de copias daqueles iconos do deseño realizadas en plástico moldeado e perfectamente apilables. Debo recoñecer que sento debilidade por estas “copias baratas” e a súa descaro iconoclasta, singularmente provocador e auténtico.

Dunha peza e informal resulta a proposta de Kanana Kanishi. Koke-a é un ambiguo moble para descansar en que o punto de partida non é o sofá ou a chaise-long senón unha “alfombra modificada”. O resultado é unha peza adaptada á tradición xaponesa de sentarse no chan que promueve posicións imprevistas e ofrece un provocador cor e textura de musgo.

Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, febreiro 2012

Publicado en Nº 313 [sillas…]

[:en]

The sophistication in the design and construction of the chairs has had much that to see with the assembly of different materials and forms. Nevertheless the technology does possible chairs of an alone piece in those who the material, his form, or simply the technology and the process of shaped, reach a singular expressiveness.

In what to the designs of an alone piece refers, the plastic is no doubt the excellent material. The chairs of molded plastic are all over and there are not absent good examples of the possibilities that this material offers. Such it is Neiji‘s case, an elegant and haughty chair designed by Mukomelov Studio in 2010 related probably to the stool Phillip Starck’s WW.

Probably the most irreverent example of all the designs they have been realized in plastic belong precisely to the French designer, Louis Ghost, a design realized by Phillipe Starck for Kartell in 2008. In this piece the brilliant French designer achieves something seemingly impossible: a Luis XV of methacrylate!

Also of a piece and in plastic, but in the limits of the experimentation we discover Tom Price.’s Pe Pink. It is a question of a design based on the use of materials with low point of merger as the polyethylene. This way, warming a mold with form of seat and for simple contact with the above mentioned material it obtains the exact form of the seat on an unforseeable tangle of molten plastic that serves as legs of the final chair.

Also by means of the use of plastic low point of merger Original Stool meets BreadedEscalope‘s project. In this case the form and color of the object stays out of control for the designers who submit the piece still without hardening to different situations obtaining a few forms and equally different and unforseeable mixtures of color.

To define processes of production orientated to the obtaining of vague forms, and therefore to produce the only objects, it is an aim shared by diverse offers. In case of the Guy Michaly stands out Blast, a stool which form is obtained by means of a controlled explosion. For it before one gives form to a tip by means of the cut for laser of a sheet and later sueldan both pieces. Later explosive charges are placed in such a way that his detonation awards the final form to the stool, form that evidently is unrepeatable.

A similar offer has been developed by Johannes Hemann. By means of a small closed space in the one that simulates tornadoes, this designer allows that the fragments of a material should gather in crowds chaotic up to forming objects. Such it is Geoffrey‘s case, a sofa in which the traditional cuts of foam of the landfill are auto-organized to form a seat.

On the same intention of achieving objects with the only forms meeting form to chaotic processes, Jólan van der Wiel uses the electromagnetic force instead of the atmospheric turbulences. For it a conductive material of the electricity is deposited between several magnetic fields that deform this substance giving it forms to a stool.

With a simpler manufacturing process and a final equally unforseeable aspect stands out the chair Rememberme designed by Tobias Juretzek for Casamanía. It is a question of a product made from old clothes that it is introduced in a mold and pressed with resin. The final form is repetitive and simple but the aspect of the finished product is always only due to the fact that in him there join of recognizable form the old clothes used in his manufacture.

And also with material of undone though in this case with residues of injected plastic, KOCX has developed a simple modular sofa of an alone piece.

With a similar exposition the dutch Dirk van der Kooij has designed Endless, a chair and rocking chair made of an alone piece. Since in the previous case, the production of the furniture also is based on material of undone, on this case balls of recycled plastic. Here nevertheless the manufacturing process avoids the use of costly molds and is based on a robotic arm, a piece by more than 140.000 hours of accumulated work that the designer bought when it was going to be withdrawn from a Chinese factory. Suitably rescheduled, this arm is capable of producing chairs without interruption being able to change his color depending on the residues of plastic with which the machine is fed. The continued production admits continuous changes into the form or scale of the model since this one does not depend on a mold but it is a direct impression of a model CAD.

But not everything is plastic in what to the manufacture of seats in an alone piece refers. Florian Schimid () has worked with the “linen hormigonado”, a material to the one that can give form as if about a fabric it was treating itself but that once plotted it is so rigid and resistant as the concrete. In Stitching, this designer has worked on different bosses using of confident form cords of colors to give form to the final product while this one sets.

Of a piece there is formed equally Glacier, an exclusivísima chaise-longe designed by Brodie Neill from 135 liters of hardened glass. The piece overcomes them 300Kg of weight and his manufacture is necessary the dried one that extends during more than 80 days. Neill’s work resorts frequently to the sculptural thing and resembles Ron Arad‘s well-known work, specially in his designs solved by means of stainless steel since it is Reverb‘s case.

In the opposite end in what to exclusivity it refers one finds Dirk Winkel‘s work. Departing from the principal classic ones of the design as the chair Barcelona of Mies van der Rohe or the LC2 from Le Corbusier, this designer produces Stacking Hommage. It is a question of copies of those icons of the design realized in molded plastic and perfectly apilables. I must admit that I sit weakness for these “cheap copies” and his sauciness iconoclast, singularly provocative and authentic.

Of a piece and informal it turns out to be Kanana Kanishi‘s offer. Koke-a is an ambiguous furniture to rest in that the point of item is not the sofa or the chaise-long but a “modified carpet”. The result is a piece adapted to the Japanese tradition of sitting down in the soil that promotes unforeseen positions and offers a provocative color and texture of moss.

Elías Cueto, architect
Santiago de Compostela, february 2012

Published in Nº 313 [sillas…]

[:]

De la arquitectura al museo. Ausencias | María González-Juanjo López de la Cruz

“Recuerdo que había un cuadro allí, pero no podría describir lo que representaba. Recuerdo que tenía un marco de oro, muy ancho, trabajado, decorativo”.

El celador del Museo Isabella Stewart Gardner de Boston rememora así El concierto, un óleo sobre lienzo de 72.5 cm de altura por 64.7 de anchura pintado en 1664 por Johannes Vermeer. El cuadro había sido robado días antes. En la madrugada del 18 de marzo de 1990, dos hombres accedieron al museo simulando ser policías que atendían una llamada de emergencia y tras reducir a los guardias de seguridad, se llevaron el botín.

Junto al Vermeer fueron sustraídos cinco dibujos de Degas, una copa, un águila napoleónica y cinco cuadros más, esta vez de Flinck, Manet y Rembrandt. En la evocación de aquel vigilante subyace la esencia de la relación de un museo con las piezas que en él se exponen, sin ellas no queda sino un marco fantasmagórico, un límite espacial que no abarca nada, una envolvente que necesita ser ocupada como pocas para que comprendamos su razón de ser. Los distintos testimonios de aquellos que tuvieron relación con las piezas desvalijadas difieren:

“pensaba que era un objeto magnífico, pero que aquí no estaba bien colocado”

asegura uno de los trabajadores del museo sobre la copa usurpada,

“nunca me había intrigado”

dirá otro. Cada uno de aquellos objetos raptados dejó una mella en la secuencia expositiva del museo, sólo la suma de los recuerdos de los que conocieron las diferentes obras en el lugar que ocupaban podía restañar aquella ausencia. Así debió entenderlo la artista Sophie Calle cuando en 1991 decidió recopilar todos esos testimonios; conservadores, guardias, personal de administración, limpiadoras, todo aquel que mantenía una relación diaria, casi doméstica, con aquel espacio y aquellas piezas, participaría, a través del relato de su memoria, en una suerte de restitución fingida.

Las series que conforman la obra de la artista francesa La Ausencia, están compuestas cada una de ellas por una fotografía del espacio vacante, desahuciado por la pérdida de la obra expuesta, y un texto impreso sobre un fondo el que se recorta la silueta de los objetos desaparecidos, en él podemos leer, como en un atestado policial, cómo recordaban cada uno de los trabajadores del museo las obras perdidas.

Sophie Calle, La Ausencia, 1991. Los cinco dibujos robados de Degas
Sophie Calle, La Ausencia, 1991. Los cinco dibujos robados de Degas

El museo Isabella Stewart Gardner fue construido en 1903 por Willard T. Sears, el arquitecto asumió cada una de las directrices que la señora Stewart le indicó según las cuales aquel edificio debía inspirarse en los edificios renacentistas italianos; el museo, en su esfuerzo por asemejarse a un palacio toscano, es como aquel marco de oro, muy ancho, trabajado y decorativo que evocaba el celador rememorando la pieza perdida.

Sin embargo, existe en él una arquitectura cotidiana, aquella que hace del día a día una percepción muda y calmada, donde las obras robadas se habían hecho un hueco. La arquitectura y las piezas acabaron entendiéndose, así lo prueba la memoria de aquellos que presenciaron las obras situadas en aquel lugar. Casi todos los testimonios hablan de los cuadros, águilas y copas en relación con el edificio, a veces dudando de la coexistencia entre el objeto y el espacio:

“yo habría pasado por delante. Seguramente no lo habría visto si la mujer de mi vida no me hubiera hecho fijarme en él”,

otras advirtiendo el sosiego que adquieren los objetos cuando conviven sin fricción con la arquitectura:

“No era una cosa que yo mirara mucho. Quizá porque estaba a un lado… pequeño y modesto…con un marco de madera”.

El acierto de la artista Sophie Calle al afrontar su obra es retratar la ausencia a través del vacío dejado en la arquitectura y la ocupación de este lugar vacante a través del recuerdo, como si la memoria acabase adquiriendo la forma del hueco. Sus parejas de fotos y testimonios muestran la imagen del lugar mermado y el registro de la memoria, que por momentos toma la silueta de la pérdida y completa la arquitectura. El museo, así contemplado, no es sino el lugar donde los recuerdos se convierten en espacio. Las piezas robadas no han sido encontradas a día de hoy, imaginamos que ahora forman parte de otras tantas evocaciones proscritas.

Hubo una vez en la que alguien imaginó una historia inversa a la obra de Sophie Calle. Hace 70 años, el arquitecto alemán Mies van der Rohe proyectó un museo donde la arquitectura desaparecería y serían las obras expuestas las que se convertirían en espacio, objetos suspendidos en el aire, constituyendo fondos y paramentos sin arquitectura que los enmarcara.

En 1942, Mies ideó su Museo para una pequeña ciudad por encargo de la publicación americana Architectural Record, en los dibujos que conocemos de aquel proyecto nunca construido, la arquitectura no está y sólo queda su silueta, como si hubiera sido robada. Todo comenzó con el collage que Mies elaboraría en 1938 para uno de sus célebres proyectos de Casas con patio, en él la arquitectura se traza desmaterializada pero precisa, cada línea define el contorno de un elemento constructivo; acotando el espacio como un paréntesis aparecen una estatua de Maillol y un lienzo de Kandinsky que con su fidelidad fotográfica completan la recreación de aquel lugar doméstico.

Un año más tarde, Mies representa el interior de la Casa Stanley Resor con una técnica parecida pero suelo y techo ya no están dibujados. La superposición de la imagen de una suerte de cómoda de madera a la fotografía de Bunte Mahlzeit, la obra de Paul Klee de 1928, es la que genera la ilusión de la perspectiva sin necesidad de las líneas fugadas del pavimento, de fondo, el paisaje de Wyoming evidencia el límite de la arquitectura. Pero es en el proyecto del Museo para una pequeña ciudad donde el arquitecto alemán convierte una técnica de representación en el soporte conceptual del proyecto.

En él, la arquitectura ha sido sustraída y ya sólo quedan las piezas expuestas que configuran el espacio al superponerse al paisaje que da fondo al dibujo, apenas queda la huella de los pilares impresa como un recorte en el telón de reflejos y agua que cierra la escena. El marco ha desaparecido, sólo queda la obra, en este caso, las dos esculturas de Maillol y el Guernica de Picasso ya no son parte de la representación del espacio sino su propia construcción.

Las piezas expuestas desprovistas de su envoltura constructiva definen por sí mismas la escala y las relaciones espaciales, Mies parece querer decir que la arquitectura podría llegar a desaparecer y que serían las obras las que atestigüen el valor del espacio. Como si este proyecto fuera el negativo de la obra de Sophie Calle, en esta ocasión los términos se invierten y es la arquitectura la que se configura a través de su ausencia, dando a entender que para que exista un museo quizá ésta no sea del todo necesaria.

Mies van der Rohe, Proyecto de Museo para una pequeña ciudad, 1942
Mies van der Rohe, Proyecto de Museo para una pequeña ciudad, 1942

[:es]De la arquitectura al museo. Cofres | María González-Juanjo López de la Cruz[:en]From the architecture to the museum. Chests | María González-Juanjo López de la Cruz[:gl]Da arquitectura o museo. Cofres | María González-Juanjo López de la Cruz[:]

Nota: De la arquitectura al museo. Ausencias, es la primera de tres partes de un texto publicado originalmente en el nº6 de la revista de arte contemporáneo La raya verde en abril de 2013, titulado De la arquitectura al museo. Ausencias, cofres y huellas.

[:es]Luis Armas – Antonio Giráldez – Begoña Hermida – Pablo Ibáñez · publicación/revista | Bartlebooth Magazine[:gl]Luis Armas – Antonio Giráldez – Begoña Hermida – Pablo Ibáñez · publicación/revista | Bartlebooth Magazine[:en]Luis Armas – Antonio Giráldez – Begoña Hermida – Pablo Ibáñez · publication/magazine | Bartlebooth Magazine[:]

[:es]

Después de unos meses de descanso y de búsqueda de nuevos proyectos, os presentamos Bartlebooth Magazine, un pequeño proyecto editorial a cargo de cuatro jóvenes arquitectos, Luis Armas, Antonio Giráldez, Begoña Hermida y Pablo Ibáñez.

Bartlebooth no es una publicación física al uso, es un juego, un puzzle, un proyecto que sale de la suma de diferentes inquietudes personales de estos jóvenes arquitectos y de los diferentes colaboradores.

“Bartlebooth, partiendo de un cero, llegaría a otro cero, a través de las transformaciones precisas de unos objetos acabados.”

Cada número es único ya que parten de un tema transversal y se desarrolla a partir de unas reglas de juego establecidas. Este planteamiento de inicio determina el resultado final de la publicación.

“Sin embargo, el entendimiento global del número sólo es posible a través de las lecturas de los invitados y de las conclusiones que el propio lector saque de ellas, cerrando finalmente el círculo de transformaciones precisas del tema o hilo conductor.”

Os dejamos con los autores de esta aventura, y que en esta ocasión se someten a nuestras reglas y nos descubren algunos misterios.

Luis Armas - Antonio Giráldez - Begoña Hermida - Pablo Ibáñez | Bartlebooth Magazine
Luis Armas – Antonio Giráldez – Begoña Hermida – Pablo Ibáñez | Bartlebooth Magazine

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a “Bartlebooth Magazine”?

Profesional ninguna. El “proyecto” (si es que podemos llamarlo así) salió de una servilleta en la cafetería de la Escuela de Arquitectura y nuestra trayectoria hasta entonces había sido meramente académica.

¿Qué os llevó a abriros camino en el mundo editorial?¿Por qué una revista física en “estos tiempos”?

Por una lado, inquietudes personales y obsesiones compartidas. No sabíamos muy bien qué queríamos hacer, pero siempre habíamos tenido ganas de lanzarnos a hacer una publicación, no necesariamente de arquitectura, o al menos no explícitamente. Nos gustaba el carácter volátil de las ediciones pequeñas, de los experimentos que tienen un inicio y un fin. Por otro, amor por lo táctil, todo aquello que podemos tocar, en un tiempo en el que lo digital se ha impuesto. Y no sólo se trataría de imprimir un contenido, sino que sólo podría entenderse desde su fisicalidad. Continente y contenido debían ir estrechamente relacionados.

¿Teníais alguna experiencia previa en el mundo editorial?

Absolutamente ninguna.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Un desconocimiento absoluto de todos los aspectos asociados a la puesta en marcha de cualquier proyecto, por pequeño que fuese. Desde la coordinación de todo el contenido, que fue creciendo en complejidad con los números, hasta innumerables problemas de gestión con las imprentas.

¿La más problemática? No creemos que haya habido ninguna más importante, pero en conjunto todas suman. En el fondo nos dimos cuenta de la gran responsabilidad que hay detrás de cada tarea, por minúscula que sea, y del tiempo de aprendizaje que cada una de ellas requiere. Estamos tocando palos, técnicas y tareas que jamás habíamos realizado, y todo eso pasa factura.

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Sí. Por nuestra parte contentos porque cada vez son números más ricos, más complejos y vamos aprendiendo en ciertas cosas. Y sobre todo con todos los agentes que participan de él (colaboradores y lectores) porque son los que realmente le dan sentido a los experimentos. Solemos decir que el lector es el que “cierra el círculo de transformaciones precisas”, y en realidad él tendrá la última palabra sobre sus éxitos o fracasos.

entrevista_bm_03_losinicios
Bartlebooth Magazine | Los Inicios

¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para “Bartlebooth Magazine”?

Más que expectativas, deberes, ir creciendo en rigor y seriedad, por nuestra parte, de forma paralela al crecimiento de los números y de sus contenidos. Hasta ahora los proyectos habían surgido de forma algo espontánea uno tras otro, quizás el proyecto futuro debería ser tener un proyecto verdadero, más a medio o largo plazo.

¿Son rentables este tipo de iniciativas? ¿Os sentís bien remunerados por la labor que realizáis?

En absoluto. Nunca hemos buscado la rentabilidad económica, sino básicamente hacer accesible un contenido que a nosotros nos interesaba, a gente como nosotros. Si probablemente analizásemos Bartlebooth desde un punto de vista económico sería algo absolutamente desastroso. De hecho, para poder llevar a cabo el último número tuvimos que poner en marcha una campaña de micromecenazgo para poder materializar un número mucho más ambicioso que, desde nuestra precariedad absoluta, sería impensable.

Cuando empezamos no teníamos en mente ninguna remuneración económica, sino obtener a cambio otra serie de recompensas, de satisfacciones personales que Bartlebooth nos ha dado a lo largo de estos dos años. Así que, desde ese punto de vista, nos sentimos más que realizados. Nos damos con un canto en los dientes.

¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?

Cada uno con sus estudios.

¿Cómo veis el futuro del mundo editorial?

Interesante, muy interesante. No sólo porque la irrupción de nuevas tecnologías haya democratizado, de una manera u otra, los medios editoriales arquitectónicos sino porque además permite poner en contacto y establecer nodos de comunicación entre diferentes agentes que, de otra forma, serían absolutamente desconocidos. Frente a modelos que desde nuestro punto de vista se han quedado obsoletos y carentes de interés, aparecen nuevas herramientas, como Tumblr, que permiten sacar a la luz a absolutos desconocidos que, sin ninguna infraestructura empresarial que los publicite o sostenga, están llevando a cabos proyectos muy interesantes y enriquecedores. Y esta misma situación la podemos aplicar al mundo editorial.

Tal vez los proyectos más interesantes con los que hemos entrado en contacto a lo largo de este tiempo se nutran de esta misma periferia o nazcan precisamente en ella. Creemos que están formándose multitud de proyectos editoriales alejados de la “revista pornográfica” de arquitectura, pero también de la “revista indexada” de textos académicos. Frente a dos modelos que sólo sirven para sostenerse a sí mismos, aparecen situaciones híbridas o exteriores a ambas que recuperan la esencia, peso e importancia de las publicaciones históricas de arquitectura.

Con lo cual vemos el futuro duro, muy duro, pero a la vez emocionante.

Bartlebooth Magazine | La virtudes
Bartlebooth Magazine | La fiesta

¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Sí. Al fin y al cabo no podríamos desligar esta labor “editorial” de nuestra práctica, intereses o formación arquitectónica.

¿Animaríais a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Claro. ¿Por qué no? Si alguien tiene algo que decir y ganas de decirlo, que lo haga. Que no tenga miedo a saltar al vacío pues siempre habrá alguien a quien le interese lo que tenga que decir. Respecto a los pasos, que se lo tomen como una carrera de fondo, sin prisas pero sin pausa; con unas metas más o menos definidas para no ir a salto de mata y entendiendo que todo pequeño detalle o tarea puede ser decisiva.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Tal vez el problema sea que, durante un breve lapso de tiempo, se ha asociado indisolublemente la construcción de objetos arquitectónicos a la única salida de la disciplina. Sin embargo la disciplina arquitectónica es mucho más amplia y, lo que es más importante, está en constante reconfiguración. Sólo es necesario echar la vista atrás o revisar los textos teóricos para entender el amplio abanico de posibilidades que puede englobar la práctica arquitectónica. Obviamente sin caer en los discursos triunfalistas del arquitecto omnipotente que todo lo puede, pues es un auténtico engaño que quien mucho abarca, poco aprieta.

Bartlebooth Magazine | Los opuestos
Bartlebooth Magazine | Los opuestos

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Es un tema complicado. Por un lado, es indudable que un arquitecto recién titulado en España (con todo lo que ello le ha supuesto) debe buscar ambientes que permitan desarrollar profesionalmente sus capacidades, además de ir ofreciéndole cierta estabilidad económica, lejos de lo precario. Por otro, emigrar por sistema es peligroso, si buscamos solo construir, desde el inmovilismo, si nos olvidamos de preguntarnos el por qué de esta situación y de pensar en caminos para seguir aportando a nuestros territorios como colectivo. Es importante también poner en valor el trabajo de arquitectos, que a pesar de lo inestable de quedarse, han conseguido encontrar o crear aquí oportunidades sin escapar del oficio, a través de otros procesos, campos, y con dignidad.

La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?

Tal vez la incertidumbre o la crisis constante sea algo que debamos asumir como una condición de partida o inherente a la práctica profesional y no como algo excepcional. Probablemente existan múltiples campos de batalla, y sigan surgiendo más y más, sin embargo cada uno es libre de escoger aquellas que librar. No vemos posible intentar buscar posiciones unitarias o discursos únicos a día de hoy sin caer en la banalización o panfletización de cualquier tipo de discurso. El posicionamiento es inherente a cada individuo, y todo el mundo ha de tener claras sus ideas sobre cada uno de los temas mencionados en la pregunta; no obstante, pretender una opinión central o unitaria respecto a los mismos creemos que es un error.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Incierto.

 | La virtudes
Bartlebooth Magazine | Las virtudes

Luis Armas – Antonio Giráldez – Begoña Hermida – Pablo Ibáñez  · publicación/revista | Bartlebooth Magazine
Octubre 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a la Begoña, Luis, Pablo y Antonio su tiempo y predisposición con este espacio.

[:gl]

Logo duns meses de descanso e de procura de novos proxectos, presentámosvos Bartlebooth Magazine, un pequeno proxecto editorial a cargo de catro novos arquitectos, Luis Armas, Antonio Giráldez, Begoña Hermida e Pablo Ibáñez.

Bartlebooth non é unha publicación física ao uso, é un xogo, un puzzle, un proxecto que sae da suma de diferentes inquietudes persoais destes novos arquitectos e dos diferentes colaboradores.

“Bartlebooth, partindo dun cero, chegaría a outro cero, a través das transformacións precisas duns obxectos acabados.”

Cada número é único xa que parten dun tema transversal e desenvólvese a partir dunhas regras de xogo establecidas. Esta formulación de inicio determina o resultado final da publicación.

“Con todo, o entendemento global do número só é posible a través das lecturas dos invitados e das conclusións que o propio lector saque delas, pechando finalmente o círculo de transformacións precisas do tema ou fío condutor.”

Deixámosvos cos autores desta aventura, e que nesta ocasión sométense ás nosas regras e descóbrennos algúns misterios.

Luis Armas - Antonio Giráldez - Begoña Hermida - Pablo Ibáñez | Bartlebooth Magazine
Luis Armas – Antonio Giráldez – Begoña Hermida – Pablo Ibáñez | Bartlebooth Magazine

Cal foi vosa formación e traxectoria profesional previa a“Bartlebooth Magazine”?

Profesional ningunha. O “proxecto” (si é que podemos chamalo así) saíu dunha servilleta na cafetería da Escola de Arquitectura e a nosa traxectoria ata entón fora meramente académica.

Que vos levou a abrirvos camiño no mundo editorial? Por que unha revista física “nestes tempos”?

Por unha lado, inquietudes persoais e obsesións compartidas. Non sabiamos moi ben que queriamos facer, pero sempre habiamos ter ganas de lanzarnos a facer unha publicación, non necesariamente de arquitectura, ou polo menos non explícitamente. Gustábanos o carácter volátil das edicións pequenas, dos experimentos que teñen un inicio e un fin. Por outro, amor polo táctil, todo aquilo que podemos tocar, nun tempo no que o digital impúxose. E non só se trataría de imprimir un contido, senón que só podería entenderse desde o seu fisicalidad. Continente e contido debían ir estrechamente relacionados.

Tiñades algunha experiencia previa no mundo editorial?

Absolutamente ningunha.

Atopástesvos con moitas dificultades? Cales foron as máis problemáticas?

Un descoñecemento absoluto de todos os aspectos asociados á posta en marcha de calquera proxecto, por pequeno que fose. Desde a coordinación de todo o contido, que foi crecendo en complejidad cos números, ata innumerables problemas de xestión coas imprentas.

A máis problemática? Non creemos que haxa ningunha máis importante, pero en conxunto todas suman. No fondo démonos conta da gran responsabilidade que hai detrás de cada tarefa, por minúscula que sexa, e do tempo de aprendizaxe que cada unha delas require. Estamos tocando paus, técnicas e tarefas que xamais realizaramos, e todo iso pasa factura.

Estades contentos cos obxectivos alcanzados?

Si. Pola nosa banda contentos porque cada vez son números máis ricos, máis complexos e imos aprendendo en certas cousas. E sobre todo con todos os axentes que participan del (colaboradores e lectores) porque son os que realmente danlle sentido aos experimentos. Adoitamos dicir que o lector é o que “pecha o círculo de transformacións precisas”, e en realidade el terá a última palabra sobre os seus éxitos ou fracasos.

entrevista_bm_03_losinicios
Bartlebooth Magazine | Os comezos

Que expectativas e proxectos de futuro tendes para “Bartlebooth Magazine”?

Máis que expectativas, deberes, ir crecendo en rigor e seriedade, pola nosa banda, de forma paralela ao crecemento dos números e dos seus contidos. Ata agora os proxectos xurdiran de forma algo espontánea un tras outro, quizais o proxecto futuro debería ser ter un proxecto verdadeiro, máis a medio ou longo prazo.

Son rendibles este tipo de iniciativas? Sentídesvos ben remunerados polo labor que realizades?

En absoluto. Nunca buscamos a rentabilidad económica, senón basicamente facer accesible un contido que a nós nos interesaba, a xente como nós. Si probablemente analizásemos Bartlebooth desde un punto de vista económico sería algo absolutamente desastroso. De feito, para poder levar a cabo o último número tivemos que poñer en marcha unha campaña de micromecenazgo para poder materializar un número moito máis ambicioso que, desde a nosa precariedad absoluta, sería impensable.

Cando empezamos non tiñamos en mente ningunha remuneración económica, senón obter a cambio outra serie de recompensas, de satisfaccións persoais que Bartlebooth deunos ao longo destes dous anos. Así que, desde ese punto de vista, sentímonos máis que realizados. Dámonos cun canto nos dentes.

Compaxinades ou complementáis esta actividade con outros labores ou noutros campos?

Cada un cos seus estudos.

Como vedes o futuro do mundo editorial?

Interesante, moi interesante. Non só porque a irrupción de novas tecnoloxías democratice, dun xeito ou outra, os medios editoriais arquitectónicos senón porque ademais permite poñer en contacto e establecer nodos de comunicación entre diferentes axentes que, doutra forma, serían absolutamente descoñecidos. Fronte a modelos que desde o noso punto de vista quedáronse obsoletos e carentes de interese, aparecen novas ferramentas, como Tumblr, que permiten sacar á luz a absolutos descoñecidos que, sen ningunha infraestructura empresarial que os publicite ou sosteña, están levando a cabos proxectos moi interesantes e enriquecedores. E esta mesma situación podémola aplicar ao mundo editorial.

Talvez os proxectos máis interesantes cos que entramos en contacto ao longo deste tempo nútranse desta mesma periferia ou nazan precisamente nela. Creemos que están formándose multitude de proxectos editoriais afastados da “revista pornográfica” de arquitectura, pero tamén da “revista indexada” de textos académicos. Fronte a dous modelos que só serven para sosterse a si mesmos, aparecen situacións híbridas ou exteriores a ambas que recuperan a esencia, peso e importancia das publicacións históricas de arquitectura.

Co cal vemos o futuro duro, moi duro, pero á vez emocionante.

Bartlebooth Magazine | La virtudes
Bartlebooth Magazine | A festa

Considerades que estudar Arquitectura foi un pasaporte fundamental para chegar ao voso traballo actual?

Si. Á fin e ao cabo non poderiamos desligar este labor “editorial” da nosa práctica, intereses ou formación arquitectónica.

Animaríades a outros arquitectos a seguir os vosos pasos? Que pasos considerades que deberían dar? Como completar os seus estudos? Que outros consellos lles daríalles?

Claro. Por que non? Se alguén ten algo que dicir e ganas de dicilo, que o faga. Que non teña medo a saltar ao baleiro pois sempre haberá alguén a quen lle interese o que teña que dicir. Respecto dos pasos, que os tomen como unha carreira de fondo, sen présas pero sen pausa; cunhas metas máis ou menos definidas para non ir á esculca do gran de millo e entendendo que todo pequeno detalle ou tarefa pode ser decisiva.

Creedes que os arquitectos en España deberiamos seguir abrindo novas vías de traballo para saír da casilla máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Talvez o problema sexa que, durante un breve lapso de tempo, asociouse indisolublemente a construción de obxectos arquitectónicos á única saída da disciplina. Con todo a disciplina arquitectónica é moito máis ampla e, o que é máis importante, está en constante reconfiguración. Só é necesario botar a vista atrás ou revisar os textos teóricos para entender o amplo abanico de posibilidades que pode englobar a práctica arquitectónica. Obviamente sen caer nos discursos triunfalistas do arquitecto omnipotente que todo o pode, pois é un auténtico engano que quen moito abarca, pouco aperta.

Bartlebooth Magazine | Los opuestos
Bartlebooth Magazine | Os opostos

Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

É un tema complicado. Por unha banda, é indubidable que un arquitecto recentemente titulado en España (con todo o que iso lle supuxo) debe buscar ambientes que permitan desenvolver profesionalmente as súas capacidades, ademais de ir ofrecéndolle certa estabilidade económica, lonxe do precario. Por outro, emigrar a diario é perigoso, si buscamos só construír, desde o inmovilismo, se nos esquecémos de preguntarnos o por que desta situación e de pensar en camiños para seguir aportando aos nosos territorios como colectivo. É importante tamén poñer en valor o traballo de arquitectos, que malia o inestable de quedarse, conseguiron atopar ou crear aquí oportunidades sen escapar do oficio, a través doutros procesos, campos, e con dignidade.

A arquitectura, ten abertos moitas frontes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), non serán demasiados para a polarización existente dentro da mesma?

Talvez a incerteza ou a crise constante sexa algo que debamos asumir como unha condición de partida ou inherente á práctica profesional e non como algo excepcional. Probablemente existan múltiples campos de batalla, e sigan xurdindo máis e máis, con todo cada un é libre de escoller aquelas que librar. Non vemos posible intentar buscar posicións unitarias ou discursos únicos a día de hoxe sen caer na banalización ou panfletización de calquera tipo de discurso. O posicionamiento é inherente a cada individuo, e todo o mundo ha de ter claras as súas ideas sobre cada un dos temas mencionados na pregunta; no entanto, pretender unha opinión central ou unitaria respecto de os mesmos creemos que é un erro.

Como vedes o futuro da profesión?

Incerto.

 | La virtudes
Bartlebooth Magazine | As virtudes

Luis Armas – Antonio Giráldez – Begoña Hermida – Pablo Ibáñez · publicación/revista | Bartlebooth Magazine
Outubro 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Branco e Alberto Alonso Ouro. Agradecer á Begoña, Luís, Pablo e Antonio o seu tempo e predisposición con este espazo.

[:en]

After a few months of rest and of search of new projects, let’s sense beforehand Bartlebooth Magazine, a small publishing project at the expense of four young architects, Luis Armas, Antonio Giráldez, Begoña Hermida and Paul Ibáñez.

Bartlebooth is not a physical publication to the use, is a game, a puzzle, a project that goes out of the sum of different personal worries of these young architects and of the different collaborators.

“Bartlebooth, departing from a zero, it would come to another zero, across the precise transformations of a few finished objects.”

Every number is only since they depart from a transverse topic and develops from a few rules of game established. This exposition of beginning determines the final result of the publication.

“Nevertheless, the global understanding of the number only is possible across the readings of the guests and of the conclusions that the own reader extracts of them, closing finally the circle of precise transformations of the topic or conductive thread.”

We leave you with the authors of this adventure, and that in this occasion surrender to our rules and discover some mysteries.

Luis Armas - Antonio Giráldez - Begoña Hermida - Pablo Ibáñez | Bartlebooth Magazine
Luis Armas – Antonio Giráldez – Begoña Hermida – Pablo Ibáñez | Bartlebooth Magazine

Which has been your formation and professional path before “Bartlebooth Magazine”?

Professional none. The “project” (if it is that we can call it this way) went out of a napkin in the cafeteria of the School of Architecture and our path till then had been merely academic.

What did lead you to opening way you in the publishing world? For what physical magazine in “these times”?

For one side, personal worries and shared obsessions. We did not know very well what we wanted to do, but always we had had desire of throwing to do a publication to us, not necessarily of architecture, or at least not explicitly. We liked the volatile character of the small editions, of the experiments that have a beginning and an end. For other one, love for the tactile thing, all that that we can touch, in a time in which the digital thing has been imposed. And not only it would be a question of stamping a content, but only it might be understood from his fisicalidad. Continent and content had to go narrowly related.

Had you some previous experience in the publishing world?

Absolutely none.

Did you meet many difficulties? Which were the most problematic?

An absolute ignorance of all the aspects associated with the putting in march of any project, for small that was. From the coordination of the whole content, which was growing in complexity with the numbers, up to innumerable problems of management with the presses.

The most problematic? We do not believe that there has been more important none, but as a whole they all add up. In the bottom we realized the great responsibility that exists behind every task, for small letter that is, and of the time of learning that each of them needs. We are touching sticks, technologies and tasks that we had never realized, and all that spends invoice.

Are you satisfied with the reached aims?

Yes. For our part contentments because every time they are richer numbers, more complexes and we are learning in certain things. And especially with all the agents who take part of him (collaborators and readers) because they are those who really give him sense to the experiments. We are in the habit of saying that the reader is the fact that “it closes the circle of precise transformations”, and actually he will have the last word on his successes or failures.

entrevista_bm_03_losinicios
Bartlebooth Magazine | The Beginnings

What expectations and projects of future have you for “Bartlebooth Magazine”?

More than expectations, duties, to be growing in rigor and seriousness, for our part, of form parallel to the growth of the numbers and of his contents. Till now the projects had arisen from slightly spontaneous form one after other one, probably the future project should be have a real project, more to average or long term.

Are this type of initiatives profitable? Do you feel good remunerated by the labor that you realize?

By no means. We have never sought for the economic profitability, but basically to make accessible a content that we were interested us, to people as us. If probably we were analyzing Bartlebooth from an economic point of view it would be something absolutely disastrous. In fact, to be able to carry out the last number we had to start a campaign of micropatronage to be able to materialize a number much more ambitious that, from our absolute precariousness, it would be unthinkable.

When we begin we did not have in mind any economic remuneration, but obtain in exchange another series of rewards, of personal satisfactions that Bartlebooth has given us throughout these two years. So, from this point of view, we feel more than realized. We give each other with a singing in the teeth.

Do you arrange or complement this activity with other labors or in other fields?

Each one with his studies.

How do you see the future of the publishing world?

Interesting, very interesting. Not only because the irruption of new technologies has democratized, by some means or another, the publishing architectural means but because in addition it allows to contact and to establish nodes of communication between different agents who, of another form, would be absolutely unknown. Opposite to models who from our point of view have remained obsolete and lacking in interest, new tools appear, as Tumblr, which allow to extract to the light absolute strangers who, without any managerial infrastructure that publicizes or supports them, are taking to ends very interesting and wealth-producing projects. And the same situation we can apply to the publishing world.

Maybe the most interesting projects with which we have entered contact throughout this time are nourished of the same periphery or be born precisely in her. We think that there is formed multitude of publishing projects removed from the “pornographic magazine” of architecture, but also of the “magazine indexed” of academic texts. Opposite to two models who only serve to be supported to yes same, there appear hybrid or exterior situations to both that recover the essence, weight and importance of the historical publications of architecture.

With which we see the hard, very hard future, but simultaneously exciting.

Bartlebooth Magazine | La virtudes
Bartlebooth Magazine | The party

Do you think that to study Architecture has been a fundamental passport to have come to your current work?

Yes. In the end we might not untie this “publishing” labor of our practice, interests or architectural formation.

Would you encourage other architects to follow your steps? What steps do you consider that they should give? How to complete his studies? What other advices would you give them?

Clear. Why not? If someone has something that to say and you gain of saying it, that should do it. That is not afraid to jumping to the emptiness since always there will be someone to whom he is interested what it has to say. With regard to the steps, which take it as a long-distance race, without hurries but without pause; with a few goals more or less defined not to go to jump of bush and understanding that any small detail or task can be decisive.

Do you think that the architects in Spain we should continue opening new routes of work to go out of the most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

Maybe the problem is that, during a brief space of time, there has been associated indissolubly the construction of architectural objects with the only exit of the discipline. Nevertheless the architectural discipline is much more wide and, which is more important, is in constant reconfiguration. Only it is necessary to throw the sight behind or to check the theoretical texts to understand the wide range of possibilities that can include the architectural practice. Obviously without falling in the euphoric speeches of the omnipotent architect that everything it can, since it is an authentic deception that the one who much includes, little presses.

Bartlebooth Magazine | Los opuestos
Bartlebooth Magazine | The opposites

What do you think of those that they have been going to work abroad?

It is a complicated topic. On the one hand, it is undoubted that an architect newly titled in Spain (with everything what it has supposed him) must look for environments that allow to develop professionally his capacities, beside going offering him certain economic stability, far from the precarious thing. For other one, to emigrate for system is dangerous, if we seek to construct only, from the immobility, if we forget to ask ourselves why of this situation and of thinking about ways to continue reaching to our territories as group. It is important also to put in value the architects’ work, which in spite of the unstable thing of remaining, opportunities have managed to find or to create here without fields escape of the trade, across other processes, and with dignity.

The architecture, it has opened many fronts of battle (LSP, Bologna, unemployment, labor precariousness, Spades, ETSAs, emigration, communication, etc), will not they be too much for the existing polarization inside the same one?

Maybe the uncertainty or the constant crisis is something that we should assume as a condition of item or inherently in the professional practice and not as something exceptional. Probably multiple battlefields exist, and continue arising more and more, nevertheless each one is free to choose those that to free. We do not see possibly to try to look for unitary positions or the only speeches a today without falling down in the banalización or panfletización of any type of speech. The positioning belongs inherent in every individual, and the whole world has to have his ideas clear on each of the topics mentioned in the question; nevertheless, to claim a central or unitary opinion with regard to the same ones we think that it is a mistake.

How do you see the future of the profession?

Uncertain.

 | La virtudes
Bartlebooth Magazine | The virtues

Luis Armas – Antonio Giráldez – Begoña Hermida – Pablo Ibáñez · publication/magazine | Bartlebooth Magazine
October 2015

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for the Begoña, Luis, Paul and Antonio his time and predisposition with this space.

[:]

Casa Raya | vier arquitectosHouse | vier arquitectosCasa Raya | vier arquitectos

La vivienda se concibe como un diálogo entre dos volúmenes y el terreno, en el que participan activamente los materiales, los huecos, las transparencias, los espacios interiores, exteriores y los indefinidos o intermedios. Y el jardín, el agua, la luz.

vier_cr_01_ext01

Se trata de una composición sencilla, con un volumen (el más alto) que se esculpe en el terreno y, deslizándose por delante de éste, una caja liviana que se abre al mar, llena de trasparencias y reflejos, flotando sobre pilares metálicos.

Los materiales elegidos ganan con los años la expresividad de su propio envejecimiento, sin los acabados frágiles y huidizos que resultarían inoportunos, sin duda, en el húmedo clima del litoral gallego. El volumen más alto de hormigón armado queda visto al interior, pétreo, como la pizarra que cubre los suelos, revistiéndose exteriormente con una fachada trasventilada de tablas de cedros del Canadá. De la misma especie y origen son los cedros del jardín.

La caja ligera, conformada con estructura de hormigón armado visto, cede todo el protagonismo a las grandes vidrieras que permiten la aparición de todo un universo de transparencias y reflejos.

Las reflexiones alrededor de la idea de «casa para toda la vida» (para la madurez, para los hijos, para la vejez y, también, una casa para la familia) han determinado necesariamente la creación de espacios flexibles, fácilmente adaptables.

El volumen alto se presenta como un ámbito familiar unitario, con una diagonal vacía que comunica todas las plantas y que relaciona, visual y acústicamente, los espacios. Y el mismo esquema en todas las plantas, espacio unitario y núcleo de servicios.

En la «caja abierta», mediante el quiebro de la hoja de vidrio, que va serpenteando entre los dos volúmenes, se ordenan los espacios -protegidos y descubiertos, interiores y exteriores-, buscando la máxima riqueza espacial, aprovechando la orientación y las fantásticas vistas del paisaje gallego.

Obra: Vivienda unifamiliar en Perbes – Casa Raya
Autores: vier arquitectos slp (Antonio Raya de Blas, Cristóbal Crespo González, Santiago Sánchez Iglesias, Enrique Antelo Tudela)
Emplazamiento: Perbes, Miño, La Coruña (España)
Año: Diciembre 2000 – Julio 2002
Fotografía: vier arquitectos slp
+ www.vier.es

The housing is conceived as a dialog between two volumes and the area, in which they inform actively the materials, the hollows, the transparencies, the interior, exterior spaces and indefinite or intermediate. And the garden, the water, the light.

vier_cr_01_ext01

It is a question of a simple composition, with a volume (the highest) that esculpe in the area and, slipping ahead of this one, a frivolous box that is opened for the sea, flood of trasparencias and reflections, floating on metallic props.

The chosen materials gain with the years the expressiveness of his own aging, without finished fragile and fugitive that would turn out to be inopportune, undoubtedly, in the humid climate of the Galician littoral. The highest volume of reinforced concrete stays I dress to the interior, stony, as the slate that covers the soils, revistiéndose externally with a front trasventilada of tables of cedars of the Canada. Of the same species and origin they are the cedars of the garden.

The light box conformed with structure of seen reinforced concrete, yields all the protagonism to the big windows that allow the appearance of the whole universe of transparencies and reflections.

The reflections about the idea of «marries for the whole life» (for the maturity, for the children, for the oldness and, also, a house for the family) they have determined necessarily the creation of flexible, easily adaptable spaces.

The high volume appears as a familiar unitary area, with an empty diagonal that communicates all the plants and that relates, visually and acoustic, the spaces. And the same scheme in all the plants, unitary space and core of services.

In the «box opened», by means of I fail of the glass leaf, which is winding between both volumes, the spaces are ordained – protected and overdrafts, interiors and exteriors-, looking for the maximum spatial wealth, taking advantage of the orientation and fantastic conference of the Galician landscape.

Work: Vivienda unifamiliar en Perbes – Casa Raya
Authors: vier arquitectos slp (Antonio Raya de Blas, Cristóbal Crespo González, Santiago Sánchez Iglesias, Enrique Antelo Tudela)
Location: Perbes, Miño, La Coruña (Spain)
Year: December 2000 – July 2002
Photography: vier arquitectos slp
+ www.vier.es

A vivenda concíbese como un diálogo entre dous volumes e o terreo, no que participan activamente os materiais, os ocos, as transparencias, os espazos interiores, exteriores e os indefinidos ou intermedios. E o xardín, a auga, a luz.

vier_cr_01_ext01

Trátase dunha composición sinxela, cun volume (o máis alto) que se esculpe no terreo e, deslizándose por diante deste, unha caixa liviá que se abre ao mar, chea de trasparencias e reflexos, flotando sobre alicerces metálicos.

Os materiais elixidos gañan cos anos a expresividade do seu propio envejecimiento, sen os acabados fráxiles e huidizos que resultarían inoportunos, sen dúbida, no húmido clima do litoral galego. O volume máis alto de hormigón armado queda visto ao interior, pétreo, como a pizarra que cobre os chans, revestíndose exteriormente cunha fachada trasventilada de táboas de cedros do Canadá. Da mesma especie e orixe son os cedros do xardín.

A caixa lixeira, conformada con estrutura de hormigón armado visto, cede todo o protagonismo ás grandes vidrieras que permiten a aparición de todo un universo de transparencias e reflexos.

As reflexións ao redor da idea de «casa para toda a vida» (para a madurez, para os fillos, para a vellez e, tamén, unha casa para a familia) determinaron necesariamente a creación de espazos flexibles, fácilmente adaptables.

O volume alto preséntase como un ámbito familiar unitario, cunha diagonal baleira que comunica todas as plantas e que relaciona, visual e acusticamente, os espazos. E o mesmo esquema en todas as plantas, espazo unitario e núcleo de servizos.

Na «caixa aberta», mediante o crebo da folla de vidro, que vai serpenteando entre os dous volumes, ordénanse os espazos -protexidos e descubertos, interiores e exteriores-, buscando a máxima riqueza espacial, aproveitando a orientación e as fantásticas vistas da paisaxe galega.

Obra: Vivienda unifamiliar en Perbes – Casa Raya
Autores: vier arquitectos slp (Antonio Raya de Blas, Cristóbal Crespo González, Santiago Sánchez Iglesias, Enrique Antelo Tudela)
Emplazamiento: Perbes, Miño, La Coruña (España)
Año: Diciembre 2000 – Julio 2002
Fotografía: vier arquitectos slp
+ www.vier.es

Arquitecturadegalicia.eu Arquitecturadegalicia.eu Arquitecturadegalicia.eu es

0

logo-AG-veredes

Arquitecturadegalicia.eu es un proyecto que trata de albergar la arquitectura realizada en Galicia en los últimos 60 años, en un proceso de constante actualización y selección. Es un catálogo dinámico, que ficha a ficha aspira a desvelar la arquitectura gallega próxima.

Mapeamos las afueras de nuestras miradas.

Notábamos un vacío en nuestra formación académica, un total desconocimiento de la arquitectura de nuestro entorno. No sabíamos cómo eran las arquitecturas ni quiénes eran los arquitectos que habían construido nuestras ciudades, pueblos, aldeas o barrios. Una arquitectura de calidad pareja a su contemporaneidad pero que pasa desapercibida.

Señalar puede ser una acción subversiva, varía la manera de ver el objeto señalado. Clarifica la manera de vivir lo próximo. Saber cómo se llama tu vecino es el primer paso hacia crear un vecindario, de auto-construir un hábitat cohesivo. Conocer y reconocer la arquitectura vecina, convierte a la cotidianidad en una experiencia arquitectónica enriquecedora. Otra ciudad nace en ese momento.

La filosofía del proyecto es apostar por la experiencia arquitectónica ante la dictadura de la fascinación visual que estamos sometidos. Toda obra está asociada a un lugar, un punto en el territorio, que permita al navegante web poder vivir la arquitectura mostrada. Una parte indisociable del proyecto está en el fomento de esta experimentación espacial, que es fundamental en la comprensión de la obra.

No somos expertos, son mayores nuestras incertidumbres que nuestros lugares de confort. Estudiantes o recién salidos de la escuela, alzamos la mirada para encontrar lo extra-ordinario de lo ordinario. Desde fuera de la práctica profesional, tratamos de coger perspectiva de los diferentes tiempos y maneras de hacer. Y aún titubeamos al publicar algo, pero vamos encontrando un proceso de convergencia espontánea que nos reconforta en la red.

Con más de 100.000 visitas ya se ha convertido en una referencia gallega.

La aplicación permite visualizar la arquitectura moderna de Galicia clasificada en fichas. Del mismo modo se pueden consultar listados de arquitectos y de localizaciones, así como los premios concedidos a obras construidas en Galicia. Toda la información está georeferenciada en un mapa de forma que sirve de apoyo a la búsqueda.

AG | arquitecturadegalicia en Google Play

logo-AG-veredes

Arquitecturadegalicia.eu is a project that tries to shelter the architecture realized in Galicia in last 60 years, in a process of constant update and selection. It is a dynamic catalogue, which it registers to card aspires to reveal the next Galician architecture.

Mapping the suburbs of our looks.

We were noticing an emptiness in our career education, a total ignorance of the architecture of our environment. We did not know how they were neither the architectures or those who were the architects who had constructed our cities, peoples, villages or neighborhoods. An architecture of equal quality to his contemporaneousness but that happens unnoticed.

Indicating can be a subversive action, changes the way of seeing the notable object. It clarifies the way of living through the next thing. To know how he is called your neighbor is the first step towards creating a neighborhood, of auto-constructing a cohesive habitat. To know and to recognize the neighboring architecture, it turns to the commonness in an architectural wealth-producing experience. Another city is born in this moment.

The philosophy of the project is to bet for the architectural experience before the dictatorship of the visual fascination that we are submitted. Any work is associated with a place, a point in the territory, which allows to the web navigator to be able to live through the showed architecture. An undissociable part of the project is in the promotion of this spatial experimentation, which is fundamental in the comprehension of the work.

We are not expert, our uncertainties are major that our places of comfort. Students or newly gone out of the school, we lift the look to find the extraordinary thing of the ordinary thing. From out of the professional practice, we try to take perspective of the different times and ways of doing. And still we hesitate on having published something, but we are finding a process of spontaneous convergence that encourages us in the network.

With more than than 100.000 visits already it has turned into a Galician reference.

The application allows to visualize the modern architecture of Galicia classified under cards. In the same way they can consult lists of architects and of locations, as well as the prizes granted to works constructed in Galicia. All the information is georeferenciada in a map so that it uses as support to the search.

AG | arquitecturadegalicia in Google Play

logo-AG-veredes

Arquitecturadegalicia.eu é un proxecto que trata de albergar a arquitectura realizada en Galicia nos últimos 60 anos, nun proceso de constante actualización e selección. É un catálogo dinámico, que ficha a ficha aspira a desvelar a arquitectura galega próxima.

Mapeamos as aforas das nosas miradas.

Notabamos un baleiro na nosa formación académica, un total descoñecemento da arquitectura da nosa contorna. Non sabiamos como eran as arquitecturas nin quen eran os arquitectos que construíran as nosas cidades, pobos, aldeas ou barrios. Unha arquitectura de calidade parella á súa contemporaneidad pero que pasa desapercibida.

Sinalar pode ser unha acción subversiva, varía o xeito de ver o obxecto sinalado. Clarifica o xeito de vivir o próximo. Saber como se chama o teu veciño é o primeiro paso cara a crear un vecindario, de auto-construír un hábitat cohesivo. Coñecer e recoñecer a arquitectura veciña, converte á cotidianidad nunha experiencia arquitectónica enriquecedora. Outra cidade nace nese momento.

A filosofía do proxecto é apostar pola experiencia arquitectónica ante a ditadura da fascinación visual que estamos sometidos. Toda obra está asociada a un lugar, un punto no territorio, que permita ao navegante web poder vivir a arquitectura mostrada. Unha parte indisociable do proxecto está no fomento desta experimentación espacial, que é fundamental na comprensión da obra.

Non somos expertos, son maiores nosas incertezas que os nosos lugares de confort. Estudantes ou recentemente saídos da escola, alzamos a mirada para atopar o extra-ordinario do ordinario. Desde fóra da práctica profesional, tratamos de coller perspectiva dos diferentes tempos e xeitos de facer. E aínda titubeamos ao publicar algo, pero imos atopando un proceso de convergencia espontánea que nos reconforta na rede.

Con máis de 100.000 visitas xa se converteu nunha referencia galega.

A aplicación permite visualizar a arquitectura moderna de Galicia clasificada en fichas. Do mesmo xeito pódense consultar listados de arquitectos e de localizaciones, así como os premios concedidos a obras construídas en Galicia. Toda a información está georeferenciada nun mapa de forma que serve de apoio á procura.

AG | arquitecturadegalicia en Google Play

La ciudad hiper-tiempo. The Falling Man | Miquel LacastaThe hyper-time city.The Falling Man | Miquel LacastaA cidade hiper-tempo. The Falling Man | Miquel Lacasta

The Falling Man [Richard Drew,2011]

Esta imagen representa otro salto al vacío. No hace falta explicar el momento en que la fotografía fue tomada. El fotógrafo de Associated Press, Richard Drew estuvo, como muchos otros, cubriendo el suceso, según la jerga periodística. La imagen es tan brutal que trasciende el mero hecho informativo. De hecho la imagen esta titulada, como si de una obra de arte se tratara: se llama The Falling Man.

Se calcula que al menos 200 personas saltaron del World Trade Center el 11 de Septiembre del 2001. De estas 200 personas, al menos unas 50 fueron documentadas. Esta imagen, en la que un sujeto salta al vacío ha sido una de las más impactantes. También es una imagen que cataliza un discurso propio sobre la gruesa significación de saltar al vacío. Y aquí se defiende que inaugura simbólicamente una nueva noción de ciudad. En realidad más que inaugura, que cataliza un  nuevo tiempo, un tiempo profundamente urbano. Más tarde lo veremos.

La historia de la imagen es la historia de Richard Drew, un fotógrafo de prensa veterano. Uno de los días aparentemente más tranquilos de Drew, tenía que haber sido ese 11 de septiembre. Drew debía cubrir un desfile de moda en Bryant Park para la Associated Press, la empresa donde trabajaba desde hacía 31 años. Se había desplazado al  lugar del desfile antes de que el programa comenzara, y empezó  a tomar algunas fotos de los modelos en el proceso de peinado y maquillaje. De repente un operador de cámara de la CNN escuchó en sus auriculares que había habido una explosión en el World Trade Center. Este tipo de rumores habían sido comunes desde el coche bomba en 1993, y Drew prestó poca atención hasta que el cámara de la CNN le dijo que un avión se había estrellado en una de las torres.

A su llegada a la escena, Drew no se percato que ambas torres estaban en llamas. Se mezcló con la multitud, deliberadamente no llevaba su pase de prensa, aunque se concentró en fotografiar los restos en el suelo del impacto y a la gente sorprendida, boquiabierta, muchos de ellos con cortes producidos por el  cristal que había salido despedido como consecuencia del impacto.

En un momento dado se desplazó hasta West Street porque le daría un mejor ángulo para fotografiar los hechos y también debido a que era la ubicación de las ambulancias por lo que Drew esperaba la aparición de muchos heridos.

Según el relato de ese instante del propio Drew: me quedo con la gente de los equipos de emergencia, esperando a que la gente venga, yo estaba de pie junto a un policía muy amable de la comisaría del distrito 13, y de repente dijo:

“Oh, Dios mío, ¡mira eso!” Miré hacia arriba y había gente que huía del edificio. Caían y saltaban desde el edificio. Había una mujer que empezó a señalarme la gente que saltaba, debió haber visto seis u ocho o quizás más personas arrojándose al vacío y yo los estaba fotografiando a medida que bajaban. Estábamos viendo un hombre aferrándose a la parte exterior del edificio. Iba vestido con una camisa blanca. Lo estuvimos viendo durante mucho tiempo y mientras, todas esas personas iban cayendo. Yo alternaba mis disparos entre una escena y la otra y entonces se oyó un enorme estruendo. No tenía idea de que era el edificio que caía. Pensé que tal vez era una parte de la cubierta o la fachada.1

El valor documental de la fotografía difundida masivamente, tiene que ver en este caso con su proyección como espectáculo y con su funcionalidad como noticia.

«Tanto lo uno como lo otro son condicionantes del goce. Y la posibilidad de este deleite puede llegar a ser más importante que la capacidad informativa o conmemorativa de la imagen. En estas circunstancias el documento ve disueltos sus rasgos de monumentalidad y su sentido de trascendencia en la gozosa inmediatez del consumo».2

La realidad estética de una imagen en una cultura de masas reside precisamente tanto en la proyección de un concepto como en el uso documental que potencialmente esa imagen pueda sugerir.

Se ha intentado identificar el sujeto que salta en la famosa imagen de Drew como a Norberto Hernández, si bien la familia Hernández lo ha negado. De hecho el sujeto que salta no tiene nombre porque en realidad los tiene todos. Sin quererlo, el individuo que saltó al vació el 11 de septiembre de 2001 representa a todos los que vimos las imágenes en directo, y su salto es el salto al vacío que dio toda la humanidad hacia un mundo y sobre todo un tiempo inexplicable.

La disolución del arte, el principio del instante.

Aquello que dota a la imagen de una fuerza extraordinaria es precisamente la presencia de la figura humana en primer plano y la regularidad de la fachada de las torres gemelas como fondo. No se le escapa a ningún espectador la dimensión siniestra de la escena y el dramático final que le espera al hombre que fracciones de segundo antes ha tomado tal radical decisión. La composición se hace todavía más dramática si cabe, al observar la extraña posición del cuerpo del individuo. La pierna encogida haciendo un ángulo de 90 grados, las manos pegadas al cuerpo, la posición totalmente vertical, perpendicular al plano del suelo, todo indica que en el instante preciso en que la imagen fue tomada el individuo estaba vivo y presumiblemente consciente. El corazón se nos encoge de nuevo al pensar fugazmente en el dramáticamente privilegiado punto de vista que por unos instantes tuvo el personaje central de esta brutal construcción gráfica.

La composición no puede ser más sencilla, la trama regular del edificio de Minoru Yamasaki con sus carpinterías regruesadas hasta convertirse en pilares estructurales, dispuestos regularmente a la misma distancia en las cuatro caras de ambas torres, provocando el vértigo de unas líneas verticales infinitas, el leve cambio de la tonalidad de estas, como si la fotografía hubiera tomado una de las esquinas de la torre, y la falta de referencias al ocupar la fachada de la torre toda la imagen disponible, acentúan todavía más la soledad de la figura humana suspendida en el vacío en pleno descenso fatal. Fondo y figura, a  la manera clásica, perfectamente delimitados.

No hay intencionalidad posible, no hay una escenografía de la imagen. El sujeto en ese momento condensa la brutalidad de un acto execrable, el drama de cientos que como él, saltaron del edificio en una dantesca coreografía, confirma el advenimiento de un orden mundial trastocado. Una estructura basada en la implosión de la realidad sobre un espacio de tiempo infinitesimalmente pequeño que todo lo invade. Una realidad-instante que se expresa a través de un hiper-tiempo.

¿Qué hay pues de intencionalidad estética en la absurdamente loca idea de estrellar unos aviones en las torres gemelas, que hay de trascendencia temporal? Evidentemente nada.

Y sin embargo se produce, quizás debido a todo lo anterior, una genuina y extrema idea de cosificación de vacío, simbolizada en la imagen que toma el fotógrafo. A priori el impacto ético, precisamente por la dimensión antiética de la acción, y estético, también precisamente por la falta de modelo estético, es arrollador. La imagen queda grabada de por vida, la imagen va desgranando reflexiones, ideas, interpretaciones desde el primer momento en que la vemos. La imagen es simplemente una instantánea crítica a la postmodernidad que permite en su propia barbarie cotidiana que surjan barbaries planificadas como esta.

Sin embargo, contradictoriamente, la escalofriante imagen encierra una dimensión estética de primer orden. Sin llegar al frio distanciamiento crítico de Karl-Heinz Stockhausen que afirmó en el New York Times que el atentado constituía la mayor obra de arte en todo el cosmos, no puede negarse que el documento que registra la desesperación de una persona que para salvar su vida prefiere perderla, está tan extraordinariamente cercana al arte como al dolor, o en otras palabras, el impulso de crear arte transgresor y el impulso de llevar a cabo actos de violencia se encuentran peligrosamente cerca.3

Aún más, hay una cierta intromisión de lo real en lo ficticio4 en el atentado de las torres gemelas, si recordamos los patrones del desastre que ciertas películas han reproducido hasta la saciedad. Para Paul Virilio y para Slavoj Zizek la deliberada espectacularidad del planificado espectáculo del ataque del 11 de septiembre demuestran la verdad de la provocativa afirmación de Stockhausen, en la que mantiene que la imagen de los aviones estrellándose contra las torres del World Trade Center ha sido la última y definitiva obra de arte.5

En resumen podríamos leer que entre la imagen de Yves Klein como iniciática acción anti-arte, el salto del ángel Damiel en Der Himmel über Berlin que des-sacraliza y banaliza definitivamente toda concepción espiritual y la imagen de Drew, como encapsulamiento de cualquier acción (también artística) en el mínimo espacio de tiempo que abarca un instante, media un ciclo en que el arte se disuelve, se banaliza y por último pierde toda posibilidad de trascendencia. El siglo XXI es quizás el primer siglo sin la posibilidad de que el arte sea tal y como lo hemos conocido hasta ahora. Aún más, quizás el arte no ha desaparecido como en un truco de magia de salón, quizás el arte ha sido fagocitado, absorbido, aniquilado por algo mucho más poderoso y resistente. Quizás el arte, ha desaparecido, y la mano ejecutora de tal secuestro, el verdadero inductor de este hecho extremo, ha sido la ciudad.

En la ciudad hiper-tiempo el arte no puede existir en tanto que trascendente ya que todo es instante, todo es ahora, todo es ciudad. En la ciudad hiper-tiempo el principio de trascendencia queda abolido.

El colapso del arte como objeto paradójicamente proviene del hecho de que la producción artística se ha automatizado a manos de lo instantáneo. En tanto que las cosas son, y son ahora, automáticamente son susceptibles de ser arte y solamente es necesario convocar la mirada de alguno de los múltiples actores culturales, para que estos registren esa realidad en cualquiera de los formatos al uso, para que un producto sea considerado arte. El arte en fin, ya no está en las cosas, está en las acciones y en las actitudes. Paradójicamente también, el arte se ha disuelto no por desaparición, sino porque todo es arte, en vez de disolverse en el vacío, como Klein pretendía, se ha disuelto en el todo.

El arte, como en un principio zen, desaparece en el preciso instante en que “todo es arte”, en el instante en que se diluye en lo instantáneo.

Desde este punto de vista,  aquel espacio que sea capaz de convocar mayor congestión de acciones, que favorezca la máxima condensación de actitudes, será el centro de producción de toda obra de arte/instante posible, y ese lugar no es otro que la ciudad. La ciudad es soporte natural del hiper-tiempo, y por tanto soporte de lo instantáneo.

Hacia una ciudad hiper-tiempo.

En la fotografía de Drew, el lugar donde definitivamente el arte quedará disuelto en el todo/aire y cataliza el surgimiento de una nueva era, fue el centro simbólico del mundo occidental. Si hay algún lugar que durante años  representó simbólicamente la idea de lugar central, capaz de codificar la máxima expresión de la condición urbana, y también porque no decirlo de la codicia urbana, este fue el complejo del World Trade Center formado por una plaza y 7 edificios con código postal propio, el 10048.

Esta coincidencia, tiempo/ciudad es un indicio a tomar en cuenta.

La era de la ciudad hiper-tiempo ejemplifica una nueva naturaleza específica de lo temporal. Esta re-naturalización del tiempo estructura un nuevo ámbito de relaciones y paradigmas que fundan una manera de concebir la realidad (que ya solamente puede ser urbana). Este nuevo tiempo hereda y supera tanto la modernidad como la postmodernidad, en tanto que no viene estructurado ni identificado en relación a un espacio de tiempo concreto.

La nueva era ya nos es post-.

Este tiempo se funda en la condición del instante, del ahora. Es más, este tiempo ha sufrido una considerable hipertrofia al asumir tanto el tiempo pasado, que colapsó sobre el presente de la mano de la postmodernidad, como del tiempo futuro, igualmente colapsado sobre el presente de la mano de los avances tecnológicos. En otras palabras el tiempo ahora, el hiper-presente es el producto de asumir en el instante, tanto el tiempo pasado como el tiempo futuro, de forma que ya no hace falta moverse de un lugar a otro del tiempo. Todo está en el ahora.

Además este tiempo se basa en una sucesión de acontecimientos irreductibles, absolutamente superlativos e instantáneos. Sin capacidad para repetirse, y por tanto sin la posibilidad de acumular una tradición, sin capacidad para el relato. Anhelamos el relato, como no, pero nos hemos quedado sin su materia prima, la tradición.

La condición superlativa de la naturaleza interna del tiempo contemporáneo ha remplazado definitivamente la posibilidad de toda comparación. Por definición pura lo superlativo es simplemente incomparable. Esto implica, como subraya Richard Scoffier6, la aparición de un universo fragmentario, caleidoscópico. El acontecimiento, expresión física de la ciudad tiempo, se corresponde con un acto singular, si es posible nunca antes aparecido, un acto estéril, sin genealogía ni premeditación. Un acto en definitiva incondicional.

Parece difícil de entender que a la vez que todo transcurre en términos de instantaneidad des-referenciada, podamos ni tan siquiera pensar en una gestión armónica o cuanto menos estructurada de nuestra realidad. Y es allí donde encontramos refugio en lo urbano.

La ilusión maquínica de la modernidad donde una ciudad era capaz de fraguar un tiempo lineal, ha dejado paso a una especie de Urbs ex machina, algo así como que la ciudad lo planea todo, una especie de organismo de rango superior al humano, con una inteligencia distribuida que lo hace inconmensurablemente complejo y que a su vez nos provee de cobijo, alimento, relaciones y sobre todo, tiempo.

Este tiempo viene envuelto con la complejidad como paradigma central para la definición de prácticamente todas las lógicas asociadas al individuo y la colectividad, un tiempo durante el cual, se cimienta más que en ninguna otra época de la humanidad un sentido de pertenencia en relación a lo urbano, entendido este como

«un espacio-tiempo diferenciado para un tipo especial de reunión humana, la urbana, en que se registra un intercambio generalizado y constante de información y que se vertebra por la movilidad».7

Un tiempo en definitiva sustentado por todo aquello que la ciudad puede proveer, movimiento, congestión y condensación. Esto abre la era de una ciudad hiper-tiempo.

Miquel Lacasta. Doctor arquitecto
Barcelona, mayo 2012

Notas:

1 HOWE, Peter, Richard Drew, The Digital Journalist, núm 110,

2 MOLINA, José Antonio, en zonezero.com

3 Esta observación es de Frank Lentricchia y Jody McAuliffe acerca de la obra de Don DeLillo en BARTLETT, Jen, Cultivated Tragedy: Art, Aesthetics, and Terrorism in Don DeLillo’s Falling Man, seminario Turning on Rights: Politics, Performance, and the Text, 16-17 de Abril, 2010, organizado por la Universidad de Albany.

4 Slavoj Zizek presenta la cobertura de los atentados del 11 de septiembre como un momento de horror a la menare de Hichcock que ocurre en ese preciso instante, una intrusión de lo real en la ficción, según los autores SKRADOL, Natalia, SICHER, Efraim A World Neither Brave Nor New: Reading Dystopian Fiction after 9/11, Partial Answers: Journal of Literarure and the History of Ideas, Vol. 4, nº 1, Jerusalem, 2006, p. 151

5 Idem p. 170

6 SCOFFIER, Richard, Les Quatre Concepts Fondamentaux de l’Architecture Contemporaine, Norma Editions, París 2011

7 DELGADO, Manuel, El espacio público como ideología, Catarata, Madrid, 2011, p.17

The Falling Man [Richard Drew,2011]

This image represents another jump to the emptiness. It is not necessary to explain the moment in which the photography was taken. The photographer of Associated Press, Richard Drew was, as different many, covering the event, according to the journalistic slang. The image is so brutal that the mere informative fact comes out. In fact the this qualified image, as if about a work of art it was treating itself: he is called The Falling Man.

It is calculated that at least 200 persons jumped of the World Trade Center On September 11, 2001. Of these 200 persons, at least approximately 50 were documented. This image, in which a subject jumps to the emptiness has been one of the most striking. Also it is an image that catalyzes an own speech on the thick significance of jumping to the emptiness. And here one defends that it inaugurates symbolically a new notion of city. Actually more that it inaugurates, that it catalyzes a new time, a deeply urban time. Later we will see it.

The history of the image is the history of Richard Drew, a veteran photographer of press. One of the days seemingly calmer of Drew, it had been this September 11. Drew had to cover a fashionable parade in Bryant Park for the Associated Press, the company where it was working from was doing 31 years. It had moved to the place of the parade before the program began, and it started taking some photos of the models in the process of hairdo and makeup. Suddenly an operator of chamber of the CNN listened in his earphones that there had been an explosion in the World Trade Center. This type of rumors had been common from the car bomb in 1993, and Drew gave few attention until the cámara of the CNN said to him that a plane had smashed in one of the towers.

At his arrival to the scene, Drew I do not notice that both towers were in flames. It was mixed by the multitude, deliberately it was not taking his pass of press, though it centered in photographing the remains in the soil of the impact and to the surprised, open-mouthed people, many of them with cuts produced by the crystal that had worked out dismissed as consequence of the impact.

At any one time it moved up to West Street because it would give him a better angle to photograph the facts and also due to the fact that it was the location of the ambulances for what Drew was waiting for the appearance of many injured men.

According to the statement of this instant of the own Drew: I remain with the people of the equipments of emergency, hoping that the people come, I was standing up together with a very nice policeman of the police station of the district 13, and suddenly he said:

Oh, my God, look at it” I looked up and there were people who was fleeing of the building. They were falling and jumping from the building. There was a woman that started indicating me the people who was jumping, it have should to have seen six or eight or probably more persons throwing itself to the emptiness and I was photographing them as they were going down. We saw a man sticking to the exterior part of the building. It was dressed in a white shirt. We saw it for a long time and while, all these persons were falling down. I was alternating my shots between a scene and other one and at the time an enormous uproar was heard. It did not have idea of that was the building that was falling down. I thought that maybe it was a part of the cover or the front.1

The documentary value of the photography spread massively, has to see in this case with his projection as spectacle and with his functionality as news.

«Both one and another sound determining of the possession. And the possibility of this delight can manage to be more important than the informative or commemorative capacity of the image. In these circumstances the document sees disueltos his features of monumentalidad and his sense of transcendency in the joyful immediacy of the consumption».2

The aesthetic reality of an image in a culture of masses resides precisely both in the projection of a concept and in the documentary use that potentially this image could suggest.

One has tried to identify the subject that jumps in Drew’s famous image as to Norberto Hernández, though the family Hernández has denied it. In fact the subject that jumps does not have name because actually it has all. Without wanting it, the individual who jumped to emptied on September 11, 2001 it represents all that we saw the live images, and his jump is the jump to the emptiness that the whole humanity gave towards a world and especially an inexplicable time.

The dissolution of the art, the beginning of the instant.

That one that provides to the image of an extraordinary force is precisely the presence of the human figure in the first plane and the regularity of the front of the twin towers as bottom. There does not escape from any spectator the sinister dimension of the scene and the final dramatist who waits for the man who fractions of second before has taken such a radical decision. The composition becomes even more dramatic if it fits, on having observed the strange position of the body of the individual. The shy leg doing an angle of 90 degrees, the hands stuck to the body, the totally vertical position, perpendicular to the plane of the soil, everything indicates that in the precise instant in which the image was taken the individual was alive and presumably conscious. The heart shrinks us again on having thought fleetingly about the dramatically privileged point of view that as a few instants it had the central personage of this brutal graphical construction.

The composition becomes even dwells dramatic if it fits, on having observed the strange position of the body of the individual. The shy leg doing an angle of 90 degrees, the hands stuck to the body, the totally vertical position, perpendicular to the plane of the soil, everything indicates that in the individual is necessary instant in which the image was taken the was alive and presumably conscious. The heart shrinks us again on having thought fleetingly about the dramatically privileged point of view that seize to few instants it had the head office personage of this brutal graphical construction.

There is no possible premeditation, there is no a scenery of the image. The subject in this moment condenses the brutality of an execrable act, the drama of hundreds that as him, they jumped of the building in a Dantesque choreography, confirms the advent of a world order trastocado. A structure based on the implosion of the reality on a lapse of time infinitesimalmente small that everything invades. A reality – instant that expresses across a hyper-time.

What is so of aesthetic premeditation in the absurd mad idea of starring a few planes in the twin towers, which exist of temporary transcendency? Evidently at all.

And nevertheless it takes place, probably due to everything previous, a genuine and extreme idea of cosificación of emptiness, symbolized in the image that the photographer takes. A priori the ethical impact, precisely for the antiethical dimension of the action, and aesthetic, also precisely for the lack of aesthetic model, it is sweeping. The image remains recorded of for life, the image is peeling reflections, ideas, interpretations from the first moment in which we see her. The image is simply an instantaneous critique to the postmodernity that allows in his own daily barbarism that there should arise barbarisms planned as this one.

Nevertheless, contradictory, the chilling image encloses an aesthetic dimension of the first order. Without comes to the cold Karl-Heinz Stockhausen’s critical distancing that it affirmed in the New York Times that the attempt was constituting the major work of art in the whole cosmos, it cannot refuse that the document that registers the desperation of a person who to save his life prefers losing it, is so extraordinarily near to the art as to the pain, or in other words, the impulse of art creates transgressor and the impulse of carrying out acts of violence they are dangerously cercaque there arise barbarisms planned as this one.3

Furthermore, there is a certain interference of the royal thing in the fictitious thing4 in the attempt of the twin towers, if we remember the bosses of the disaster that certain movies have reproduced up to the satiety. For Paul Virilio and for Slavoj Zizek the deliberate showiness of the planned spectacle of the assault of September 11 they demonstrate the truth of Stockhausen’s provocative affirmation, in which it supports that the image of the planes smashing against the towers of the World Trade Center it has been the last and definitive work of art.5

In short we might read that between Yves Klein’s image like initiation action anti-art, the jump of the angel Damiel in Der Himmel über Berlin that des-sacraliza and it trivializes definitively any spiritual conception and Drew’s image, since encapsulamiento of any action (also artistic) in the minimal lapse of time that includes an instant, happens a cycle in which the art dissolves, it is trivialized and finally it loses any possibility of transcendency. The 21st century is probably the first century without the possibility that the art is as we it have known till now. Furthermore, probably the art has not disappeared like in a trick of magic of lounge, probably the art has been fagocitado, absorbed, annihilated by something much more powerful and resistant. Probably the art, it has disappeared, and the executing hand of such a kidnapping, the real instigador of this extreme fact, has been the city.

In the city hyper-time the art cannot exist while transcendent since everything is an instant, everything is now, everything is a city. In the city hyper-time the beginning of transcendency remains abolished.

The collapse of the art like object paradoxically comes from the fact from that the artistic production has automated to hands of the instantaneous thing. While the things are, and they are now, automatically a sound capable of being an art and only it is necessary to summon the look of someone of the multiple cultural actors, in order that these register this reality in any of the formats to the use, in order that a product is considered to be an art. The art in end, already is not in the things, is in the actions and in the attitudes. Paradoxically also, the art is disuelto not by disappearance, but because everything is an art, instead of dissolving in the emptiness, as Klein he was claiming, there is disuelto in everything.

The art, since in a Zen beginning, disappears in the precise instant in which “everything is an art”, in the instant in which it is diluted in the instantaneous thing.

From this point of view, that space that is capable of summoning major congestion of actions, which favors the maximum condensation of attitudes, will be the center of production of any work of possible art / instant, and this place is not other one that the city. The city is a natural support of the hyper-time, and therefore support of the instantaneous thing.

Towards a city hyper-time.

In Drew’s photography, the place where definitively the art will stay disuelto in the all/air and it catalyzes the emergence of a new age, it was the symbolic center of the western world. If there is some place that for years represented symbolically the idea of central place, capable of codifying the maximum expression of the urban condition, and also because not to say it of the urban greed, this one was the complex of the World Trade Center formed by a square and 7 buildings with own ZIP code, 10048.

This coincidence, time/city is an indication to bearing in mind.

The age of the city hyper-time exemplifies a new specific nature of the temporary thing. This re-naturalization of the time structures a new area of relations and paradigms that found a way of conceiving the reality (that already only can be urban). This new time inherits and overcomes both the modernity and the postmodernity, while it does not come structured not identified in relation to a concrete lapse of time.

The new age already it us is post-.

This time is founded on the condition of the instant, of now. It is more, this time has suffered a considerable hypertrophy on having taken up office so much last time, which collapsed on the present of the hand of the postmodernity, since of the future time equally collapsed on the present of the hand of the technological advances. In other words the time now, the hyper-present is the product of taking up office in the instant, so much last time as the future time, so that already it is not necessary to move to and from of the time. Everything is in now.

In addition this time is based on a succession of uncompromising, absolutely superlative and instantaneous events. Without aptitude to repeat itself, and therefore without the possibility of accumulating a tradition, without capacity for the statement. We long the statement, since not, but we have remained without his raw material, the tradition.

The superlative condition of the internal nature of the contemporary time has replaced definitively the possibility of any comparison. For pure definition the superlative thing is simply incomparable. This implies, as underlines Richard Scoffier6, the appearance of a fragmentary, kaleidoscopic universe. The event, physical expression of the city time, corresponds with a singular act, if it is never possible before appeared, a sterile act, without genealogy or premeditation. An act definitively unconditional.

It seems to be difficult to understand that simultaneously that everything passes in terms of instantaneidad des – indexed, we could think at least so about a harmonic management or less structured of our reality. And it is there where we find refuge in the urban thing.

The illusion maquínica of the modernity where a city was capable of setting a linear time, has opened way to species of Urbs ex machina, something like that the city it plans everything, a species of organism of range superior to the human being, with a distributed intelligence that makes it immeasurably complex and that in turn provides us with cover, food, relations and especially, time.

This time comes wrapped with the complexity as central paradigm for the definition of practically all the logics associated with the individual and the collectivity, a time during which, cimienta more than in no other epoch of the humanity a sense of belonging in relation to the urban thing, understood this one as

«aA space-time differentiated for a special type of human meeting, the urban one, in which there registers a widespread and constant exchange of information and that vertebra for the mobility».7

A time definitively sustained by all that that the city can provide, movement, congestion and condensation. This opens the age of a city hyper-time.

Miquel Lacasta. PhD architect
Barcelona, may 2012

Notes:

1 HOWE, Peter, Richard Drew, The Digital Journalist, number 110,

2 MOLINA, José Antonio, in zonezero.com

This observation belongs tby Frank Lentricchia and Jody McAuliffe brings over of Don DeLillo’s work in BARTLETT, Jen, Cultivated Tragedy: Art, Aesthetics, and Terrorism in Don DeLillo’s Falling Man, seminario Turning on Rights: Politics, Performance, and the Text, 16-17, on Abril, 2010, organized by Albany’s University.

4 Slavoj Zizek presents the coverage of the attempts of September 11 as a moment of horror to Hichcock’s menare that happens in this precise instant, an intrusion of the royal thing in the fiction, according to the authors SKRADOL, Natalia, SICHER, Efraim A World Neither Brave Nor New: Reading Dystopian Fiction after 9/11, Partial Answers: Journal of Literarure and the History of Ideas, Vol. 4, nº 1, Jerusalem, 2006, p. 151

5 Idem p. 170

6 SCOFFIER, Richard, Les Quatre Concepts Fondamentaux de l’Architecture Contemporaine, Norma Editions, París 2011

7 DELGADO, Manuel, El espacio público como ideología, Catarata, Madrid, 2011, p.17

The Falling Man [Richard Drew,2011]

Esta imaxe representa outro salto ao baleiro. Non fai falta explicar o momento en que a fotografía foi tomada. O fotógrafo de Associated Press, Richard Drew estivo, como moitos outros, cubrindo o suceso, segundo a jerga xornalística. A imaxe é tan brutal que transcende o mero feito informativo. De feito a imaxe esta titulada, coma se dunha obra de arte tratásese: chámase The Falling Man.

Calcúlase que polo menos 200 persoas saltaron do World Trade Center o 11 de Setembro do 2001. Destas 200 persoas, polo menos unhas 50 foron documentadas. Esta imaxe, na que un suxeito salta ao baleiro foi unha das máis impactantes. Tamén é unha imaxe que cataliza un discurso propio sobre a grosa significación de saltar ao baleiro. E aquí deféndese que inaugura simbólicamente unha nova noción de cidade. En realidade máis que inaugura, que cataliza un novo tempo, un tempo profundamente urbano. Máis tarde verémolo.

A historia da imaxe é a historia de Richard Drew, un fotógrafo de prensa veterano. Un dos días aparentemente máis tranquilos de Drew, tiña que ser ese 11 de setembro. Drew debía cubrir un desfile de moda en Bryant Park para a Associated Press, a empresa onde traballaba desde facía 31 anos. Desprazouse ao lugar do desfile antes de que o programa comezase, e empezou a tomar algunhas fotos dos modelos no proceso de peiteado e maquillaje. De súpeto un operador de cámara da CNN escoitou nas súas auriculares que houbera unha explosión no World Trade Center. Este tipo de rumores foran comúns desde o coche bomba en 1993, e Drew prestou pouca atención ata que o cámara da CNN díxolle que un avión estrelouse nunha das torres.

Á súa chegada á escena, Drew non se decato que ambas torres estaban en chamas. Mesturouse coa multitude, deliberadamente non levaba o seu pase de prensa, aínda que se concentrou en fotografar os restos no chan do impacto e á xente sorprendida, pampa, moitos deles con cortes producidos polo cristal que saíra despedido como consecuencia do impacto.

Nun momento dado desprazouse ata West Street porque lle daría un mellor ángulo para fotografar os feitos e tamén debido a que era a ubicación das ambulancias polo que Drew esperaba a aparición de moitos feridos.

Segundo o relato dese instante do propio Drew: quédome coa xente dos equipos de urxencia, esperando a que a xente veña, eu estaba de pé xunto a un policía moi amable da comisaría do distrito 13, e de súpeto dixo:

“Oh, Divos meu, mira iso!” Mirei cara arriba e había xente que fuxía do edificio. Caían e saltaban desde o edificio. Había unha muller que empezou a sinalarme a xente que saltaba, debeu ver seis ou oito ou quizais máis persoas arroxándose ao baleiro e eu estábaos fotografando a medida que baixaban. Estabamos vendo un home aferrándose á parte exterior do edificio. Ía vestido cunha camisa branca. Estivémolo vendo durante moito tempo e mentres, todas esas persoas ían caendo. Eu alternaba os meus disparos entre unha escena e a outra e entón oír un enorme estruendo. Non tiña idea de que era o edificio que caía. Pensei que talvez era unha parte da cuberta ou a fachada.1

O valor documental da fotografía difundida masivamente, ten que ver neste caso coa súa proxección como espectáculo e co seu funcionalidad como noticia.

«Tanto o uno como o outro son condicionantes do goce. E a posibilidade deste deleite pode chegar a ser máis importante que a capacidade informativa ou conmemorativa da imaxe. Nestas circunstancias o documento ve disoltos os seus trazos de monumentalidad e o seu sentido de transcendencia na gozosa inmediatez do consumo».2

A realidade estética dunha imaxe nunha cultura de masas reside precisamente tanto na proxección dun concepto como no uso documental que potencialmente esa imaxe poida suxerir.

Intentouse identificar o suxeito que salta na famosa imaxe de Drew como a Norberto Hernández, aínda que a familia Hernández negouno. De feito o suxeito que salta non ten nome porque en realidade tenos todos. Sen querelo, o individuo que saltou ao baleirou o 11 de setembro de 2001 representa a todos os que vimos as imaxes en directo, e o seu salto é o salto ao baleiro que deu toda a humanidade cara a un mundo e sobre todo un tempo inexplicable.

A disolución da arte, o principio do instante.

Aquilo que dota á imaxe dunha forza extraordinaria é precisamente a presenza da figura humana en primeiro plano e a regularidad da fachada das torres gemelas como fondo. Non se lle escapa a ningún espectador a dimensión sinistra da escena e o dramático final que lle espera ao home que fraccións de segundo antes tomou tal radical decisión. A composición faise aínda máis dramática si cabo, ao observar a estraña posición do corpo do individuo. A perna encolleita facendo un ángulo de 90 grados, as mans pegadas ao corpo, a posición totalmente vertical, perpendicular ao plano do chan, todo indica que no instante preciso en que a imaxe foi tomada o individuo estaba vivo e presumiblemente consciente. O corazón encóllellenos de novo ao pensar fugazmente no dramáticamente privilexiado punto de vista que por uns instantes tivo o personaxe central desta brutal construción gráfica.

A composición non pode ser máis sinxela, a trama regular do edificio de Minoru Yamasaki cos seus carpinterías regruesadas ata converterse en alicerces estructurales, dispostos regularmente á mesma distancia nas catro caras de ambas torres, provocando o vértigo dunhas liñas verticais infinitas, o leve cambio da tonalidad destas, coma se a fotografía tomase unha das esquinas da torre, e a falta de referencias ao ocupar a fachada da torre toda a imaxe dispoñible, acentúan aínda máis a soidade da figura humana suspendida no baleiro en pleno descenso fatal. Fondo e figura, ao xeito clásico, perfectamente delimitados.

Non hai intencionalidad posible, non hai unha escenografía da imaxe. O suxeito nese momento condensa a brutalidad dun acto execrable, o drama de centos que como el, saltaron do edificio nunha dantesca coreografía, confirma o advenimiento dunha orde mundial trastornado. Unha estrutura baseada na implosión da realidade sobre un espazo de tempo infinitesimalmente pequeno que todo invádeo. Unha realidade-instante que se expresa a través dun hiper-tempo.

Que hai pois de intencionalidad estética na absurdamente tola idea de estrelar uns avións nas torres gemelas, que hai de transcendencia temporal? Evidentemente nada.

E con todo prodúcese, quizais debido a todo o anterior, unha genuina e extrema idea de cosificación sen carga, simbolizada na imaxe que toma o fotógrafo. A priori o impacto ético, precisamente pola dimensión antiética da acción, e estético, tamén precisamente pola falta de modelo estético, é irresistible. A imaxe queda gravada para sempre, a imaxe vai desgranando reflexións, ideas, interpretacións desde o primeiro momento en que a vemos. A imaxe é simplemente unha instantánea crítica á postmodernidad que permite na súa propia barbarie cotiá que xurdan barbaries planificadas como esta.

Con todo, contradictoriamente, a aglaiante imaxe encerra unha dimensión estética de primeira orde. Sen chegar ao frio distanciamiento crítico de Karl-Heinz Stockhausen que afirmou no New York Estafes que o atentado constituía a maior obra de arte en todo o cosmos, non pode negarse que o documento que rexistra a desesperación dunha persoa que para salvar a súa vida prefire perdela, está tan extraordinariamente próxima á arte como á dor, ou noutras palabras, o impulso de crear arte transgresor e o impulso de levar a cabo actos de violencia atópanse peligrosamente cerca.3

Aínda máis, hai unha certa intromisión do real no ficticio4 no atentado das torres gemelas, si recordamos os patróns do desastre que certas películas reproduciron ata a saciedade. Para Paul Virilio e para Slavoj Zizek a deliberada espectacularidad do planificado espectáculo do ataque do 11 de setembro demostran a verdade da provocativa afirmación de Stockhausen, na que mantén que a imaxe dos avións estrelándose contra as torres do World Trade Center foi a última e definitiva obra de arte.5

En resumo poderiamos ler que entre a imaxe de Yves Klein como iniciática acción anti-arte, o salto do anxo Damiel en Der Himmel über Berlin que deas-sacraliza e banaliza definitivamente toda concepción espiritual e a imaxe de Drew, como encapsulamiento de calquera acción (tamén artística) no mínimo espazo de tempo que abarca un instante, media un ciclo en que a arte disólvese, se banaliza e para rematar perde toda posibilidade de transcendencia. O século XXI é quizais o primeiro século sen a posibilidade de que a arte sexa tal e como o coñecemos ata agora. Aínda máis, quizais a arte non desapareceu como nun truco de maxia de salón, quizais a arte foi fagocitado, absorbido, aniquilado por algo moito máis poderoso e resistente. Quizais a arte, desapareceu, e a man ejecutora de tal secuestro, o verdadeiro inductor deste feito extremo, foi a cidade.

Na cidade hiper-tempo a arte non pode existir en tanto que trascendente xa que todo é instante, todo é agora, todo é cidade. Na cidade hiper-tempo o principio de transcendencia queda abolido.

O colapso da arte como obxecto paradójicamente provén do feito de que a produción artística hase automatizado a mans do instantáneo. En tanto que as cousas son, e son agora, automáticamente son susceptibles de ser arte e soamente é necesario convocar a mirada dalgún dos múltiples actores culturais, para que estes rexistren esa realidade en calquera dos formatos ao uso, para que un produto sexa considerado arte. A arte en fin, xa non está nas cousas, está nas accións e nas actitudes. Paradójicamente tamén, a arte disolveuse non por desaparición, senón porque todo é arte, no canto de disolverse no baleiro, como Klein pretendía, disolveuse no todo.

A arte, como nun principio zen, desaparece no preciso instante en que “todo é arte”, no instante en que se dilúe no instantáneo.

Desde este punto de vista, aquel espazo que sexa capaz de convocar maior conxestión de accións, que favoreza a máxima condensación de actitudes, será o centro de produción de toda obra de arte/instante posible, e ese lugar non é outro que a cidade. A cidade é soporte natural do hiper-tempo, e xa que logo soporte do instantáneo.

Cara unha cidade hiper-tempo.

Na fotografía de Drew, o lugar onde definitivamente a arte quedará disolto no todo/aire e cataliza o surgimiento dunha nova era, foi o centro simbólico do mundo occidental. Si hai algún lugar que durante anos representou simbólicamente a idea de lugar central, capaz de codificar a máxima expresión da condición urbana, e tamén porque non dicilo da cobiza urbana, leste foi o complexo do World Trade Center formado por unha praza e 7 edificios con código postal propio, o 10048.

Esta coincidencia, tempo/cidade é un indicio a tomar en conta.

Éraa da cidade hiper-tempo ejemplifica unha nova natureza específica do temporal. Esta re-naturalización do tempo estrutura un novo ámbito de relacións e paradigmas que fundan un xeito de concibir a realidade (que xa soamente pode ser urbana). Este novo tempo herda e supera tanto a modernidad como a postmodernidad, en tanto que non vén estructurado nin identificado en relación a un espazo de tempo concreto.

A nova era xa nos é post-.

Este tempo fúndase na condición do instante, do agora. É máis, este tempo sufriu unha considerable hipertrofia ao asumir tanto o tempo pasado, que colapsou sobre o presente da man da postmodernidad, como do tempo futuro, igualmente colapsado sobre o presente da man dos avances tecnolóxicos. Noutras palabras o tempo agora, o hiper-presente é o produto de asumir no instante, tanto o tempo pasado como o tempo futuro, de forma que xa non fai falta moverse dun lugar a outro do tempo. Todo está no agora.

Ademais este tempo baséase nunha sucesión de acontecementos irreductibles, absolutamente superlativos e instantáneos. Sen capacidade para repetirse, e xa que logo sen a posibilidade de acumular unha tradición, sen capacidade para o relato. Anhelamos o relato, como non, pero quedámonos sen a súa materia prima, a tradición.

A condición superlativa da natureza interna do tempo contemporáneo ha remplazado definitivamente a posibilidade de toda comparación. Por definición pura o superlativo é simplemente incomparable. Isto implica, como subliña Richard Scoffier6, a aparición dun universo fragmentario, caleidoscópico. O acontecemento, expresión física da cidade tempo, correspóndese cun acto singular, si é posible nunca antes aparecido, un acto estéril, sen genealogía nin premeditación. Un acto en definitiva incondicional.

Parece difícil de entender que á vez que todo transcorre en términos de instantaneidad deas-referenciada, podamos nin tan sequera pensar nunha xestión armónica ou canto menos estructurada da nosa realidade. E é alí onde atopamos refuxio no urbano.

A ilusión maquínica da modernidad onde unha cidade era capaz de fraguar un tempo lineal, deixou paso a unha especie de Urbs ex machina, algo así como que a cidade o planea todo, unha especie de organismo de rango superior ao humano, cunha intelixencia distribuída que o fai inconmensurablemente complexo e que á súa vez nos prové de acubillo, alimento, relacións e sobre todo, tempo.

Este tempo vén envolvido coa complejidad como paradigma central para a definición de prácticamente todas as lóxicas asociadas ao individuo e a colectividad, un tempo durante o cal, ciméntase máis que en ningunha outra época da humanidade un sentido de pertenencia en relación ao urbano, entendido este como

«un espazo-tempo diferenciado para un tipo especial de reunión humana, a urbana, en que se rexistra un intercambio xeneralizado e constante de información e que se vertebra pola movilidad».7

Un tempo en definitiva sustentado por todo aquilo que a cidade pode prover, movemento, conxestión e condensación. Isto abre éraa dunha cidade hiper-tempo.

Miquel Lacasta. Doutor arquitecto
Barcelona, maio 2012

Notas:

1 HOWE, Peter, Richard Drew, The Digital Journalist, núm 110,

2 MOLINA, José Antonio, en zonezero.com

3 Esta observación é de Frank Lentricchia e Jody McAuliffe acerca da obra de Don DeLillo en BARTLETT, Jen, Cultivated Tragedy: Art, Aesthetics, and Terrorism in Don DeLillo’s Falling Man, seminario Turning on Rights: Politics, Performance, and the Text, 16-17 de Abril, 2010, organizado pola Universidade de Albany.

4 Slavoj Zizek presenta a cobertura dos atentados do 11 de setembro coma un momento de horror a menare de Hichcock que ocorre nese preciso instante, unha intrusión do real na ficción, según os autores SKRADOL, Natalia, SICHER, Efraim A World Neither Brave Nor New: Reading Dystopian Fiction after 9/11, Partial Answers: Journal of Literarure and the History of Ideas, Vol. 4, nº 1, Jerusalem, 2006, p. 151

5 Idem p. 170

6 SCOFFIER, Richard, Les Quatre Concepts Fondamentaux de l’Architecture Contemporaine, Norma Editions, París 2011

7 DELGADO, Manuel, El espacio público como ideología, Catarata, Madrid, 2011, p.17

El movimiento continuo | Sergio de MiguelO movemento continuo | Sergio de MiguelThe continuous movement | Sergio de Miguel

Paul Scheerbart, Perpetuum mobile (1910)

La búsqueda del mito del movimiento continuo, representada con insistencia a través del secular diseño de la máquina del «móvil perpetuo», la máquina que pudiera realizar trabajo de forma ininterrumpida (perpetuum mobile) sin necesidad de aporte energético del exterior, resulta tan feliz como conmovedora.

Numerosos artefactos han sido propuestos a lo largo de la historia. Todos ellos realmente ingeniosos. Libres y descarados, no renuncian a su carácter hipotético aunque la experiencia de la primera ley de la termodinámica, la de la conservación de la energía, y la segunda ley de la termodinámica, aquella de la irreversibilidad y el incremento constante de la entropía, los anule por defecto.

Pero el espíritu humano se alimenta de la utopía.

No en vano, el curioso aparato del dibujo no fue concebido por un científico, sino por un poeta. Por un eficiente promotor de nuevos horizontes fantásticos. Elocuente y seductor, fue capaz de pellizcar las conciencias y protagonizar intelectualmente el comienzo latente de la revolución moderna.

Su autor fue Paul Scheerbart, el ideólogo del expresionismo alemán que en 1914 escribiera La arquitectura de cristal. Bruno Taut y sus contemporáneos, entre los que destacaron Gropius y Mies Van der Rohe, vieron en su verbo mucho más que un sueño. Vieron un camino. Una oportunidad.

Al igual que el «móvil perpetuo» la «arquitectura de cristal», en su literalidad, resulta físicamente imposible. Pero su carga propositiva es además de fértil muy esclarecedora. El espiritual y fascinante expresionismo alemán apenas sobrevivió a la primera guerra mundial, pero sus protagonistas supieron reconducirse con habilidad e inteligencia a través de la «nueva objetividad» y, de ese modo, plantaron una de las más fructíferas semillas del futuro de la arquitectura.

Luminosas arquitecturas de «cristal» pueblan el planeta.

Es obvio que la máquina del movimiento continuo no se puede fabricar pero es hora de darse cuenta de que, en realidad, tal cuestión resulta irrelevante. Lo que importa es que nuestra naturaleza humana, su virtuosa capacidad de crear, nos permite soñar en lo imposible para inventar lo real.

La brillantez mueve el mundo.

Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, junio 2010

Paul Scheerbart, Perpetuum mobile (1910)

The research of the myth of the continuous movement, represented with insistence through the secular design of the machine of the «perpetual mobile», the machine that could realise work of uninterruptible form (perpetuum mobile) without need of energetic contribution of the outside, results so happy like conmovedora.

Numerous artifacts have been proposed along the history. All they really inventive. Free and blatant, do not renounce to his hypothetical character although the experience of the first law of the thermodynamics, the one of the conservation of the energy, and the second law of the thermodynamics, that of the irreversibility and the constant increase of the entropy, cancel them by defect.

But the human spirit feeds  of the utopia.

No in vain, the curious device of the drawing was not conceived by a scientist, but by a poet. By an efficient promoter of new fantastic horizons. Elocuente And seducer, was able to pinch the consciousnesses and star intellectually the latent beginning of the modern revolution.

His author was Paul Scheerbart, the ideologist of the German expressionism who in 1914 was writing The architecture of crystal. Bruno Taut and his contemporary ones, between which Gropius and Mies Van der Rohe stood out, saw in his verb much more than a dream. They saw a way. An opportunity.

As the «perpetual mobile» the «architecture of crystal», in his literality, turns out to be physically impossible. But his load propositiva is besides fertile very enlightening. The spiritual and fascinating German expressionism scarcely survived the first world war, but his protagonists knew reconducirse with skill and intelligence across the «new objectivity» and, thereby, they planted one of the most fruitful seeds of the future of the architecture.

Luminous architectures of «crystal» populate the planet.

It is obvious that the machine of the constant movement cannot be made but to be time to realize that, actually, such a question turns out to be irrelevant. What matters is that our nature humanizes, his virtuous aptitude to create, allows us to dream in the impossible thing to invent the royal thing.

The brilliancy moves the world.

Sergio de Miguel, architect
Madrid, juny 2010

Paul Scheerbart, Perpetuum mobile (1910)

A procura do mito do movemento continuo, representada con insistencia a través do secular deseño da máquina do «móbil perpetuo», a máquina que puidese realizar traballo de forma ininterrompida (perpetuum mobile) sen necesidade de achegue enerxético do exterior, resulta tan feliz como conmovedora.

Numerosos artefactos foron propostos ao longo da historia. Todos eles realmente enxeñosos. Libres e descarados, non renuncian ao seu carácter hipotético aínda que a experiencia da primeira lei da termodinámica, a da conservación da enerxía, e a segunda lei da termodinámica, aquela de a irreversibilidad e o incremento constante da entropía, anúleos por defecto.

Pero o espírito humano aliméntase da utopía.

Non en balde, o curioso aparello do debuxo non foi concibido por un científico, senón por un poeta. Por un eficiente promotor de novos horizontes fantásticos. Elocuente e sedutor, foi capaz de pellizcar as conciencias e protagonizar intelectualmente o comezo latente da revolución moderna.

O seu autor foi Paul Scheerbart, o ideólogo do expresionismo alemán que en 1914 escribise A arquitectura de cristal. Bruno Taut e os seus contemporáneos, entre os que destacaron Gropius e Mies Van der Rohe, viron no seu verbo moito máis que un soño. Viron un camiño. Unha oportunidade.

Do mesmo xeito que o «móbil perpetuo» a «arquitectura de cristal», no seu literalidad, resulta físicamente imposible. Pero a súa carga propositiva é ademais de fértil moi esclarecedora. O espiritual e fascinante expresionismo alemán apenas sobreviviu á primeira guerra mundial, pero os seus protagonistas souberon reconducirse con habilidade e intelixencia a través da «nova objetividad» e, dese modo, plantaron unha das máis fructíferas sementes do futuro da arquitectura.

Luminosas arquitecturas de «cristal» poboan o planeta.

É obvio que a máquina do movemento continuo non se pode fabricar pero é hora de darse conta de que, en realidade, tal cuestión resulta irrelevante. O que importa é que a nosa natureza humana, a súa virtuosa capacidade de crear, permítenos soñar no imposible para inventar o real.

A brillantez move o mundo.

Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, xuño 2010

9ª Festival de arquitectura Eme3 9th eme3 International Architecture Festival 9ª Festival de arquitectura Eme3

cartel-eme3_2015

Del 22 al 25 de Octubre, el barrio de Gracia de Barcelona acogerá la novena edición del festival de arquitectura Eme3 cuyo objetivo es descubrir, entender y compartir nuevas formas de arquitectura y urbanismo vinculadas a las realidades de las sociedades actuales, a través de la reflexión y los intercambios entre los profesionales que participan y el público asistente.

En esta 9ª edición, continuando al hilo de lo que Eme3 ha ido presentando anteriormente, se plantea la pregunta ¿la arquitectura está funcionando para ti? como punto de reflexión y debate sobre las nuevas formas de hacer arquitectura y su respuesta a la realidad actual.

De esta manera poner de manifiesto proyectos que funcionan tanto para el arquitecto como para el usuario y cuestionar los limites de une practica que ha vivido una mutación importante en los últimos años.

Se preguntará donde está lo útil y funcional, pensando en adecuación para el usuario, y donde empieza el efecto de moda, donde se deja de lado los intereses del usuario por los del creador.

El festival acogerá una exposición, unos talleres, debates y talks dinámicos en torno a la arquitectura y la sociedad con la participación de reconocidos profesionales del ámbito de la arquitectura y el arte. Como novedad este año, en el marco de eme3 tendrá lugar el 1er encuentro FABCITY, reuniendo FAB LABs nacionales e internacionales para reflexionar sobre la fabricación digital distribuida como estrategia de renovación urbana. Las actividades tendrán lugar en el IED y en Betahaus.

Sobre Eme3

Cuando Eme3 arrancó en 1999 su idea era convertirse en un espacio en el que arquitectos, urbanistas y creativos de diferentes disciplinas pudieran encontrarse y mostrar sus proyectos: trabajos innovadores, poco convencionales y que de alguna manera se escapaban de las tendencias mayoritarias en la construcción y la planificación urbana.

Hoy, 16 años después de la primera edición, Eme3 ya se ha posicionado como una plataforma de oportunidad para la expresión y presentación de propuestas e ideas arquitectónicas. Un espacio de exposición, debate y experimentación que actúa como foro de interacción y lanzadera de propuestas que conjugan la arquitectura, el arte y el diseño. Eme3 genera ideas que se materializan en diferentes formatos: instalaciones, proyectos urbanos, talleres, conferencias, debates y proyecciones audiovisuales y se desarrolla en varias localizaciones a través de su programación continua eme3_on y su cita anual de referencia, festival Eme3, que en sus ocho ediciones ha recibido un total de 90.000 visitantes.

cartel-eme3_2015

From October 22 to October 25, the neighborhood of Grace of Barcelona will receive the ninth edition of the festival of architecture Eme3 which aim is to discover, to deal and to share new forms of architecture and urbanism linked to the realities of the current companies, across the reflection and the exchanges between the professionals who take part and the public assistant.

In this one 9th edition, continuing to the thread of what Eme3 has been presenting previously, appears the question is architecture working for you? As point of reflection and debate on the new ways of doing architecture and his response to the current reality.

Hereby to reveal projects that work both for the architect and for the user and to question the limits of joins practice that has lived through an important mutation in the last years.

He will wonder where the useful and functional thing is, thinking about adequacy for the user, and where it begins the fashionable effect, where the interests of the user are left of side by those of the creator.

The festival will receive an exhibition, a few workshops, debates and talks dynamic concerning the architecture and the company with the participation of recognized professionals of the area of the architecture and the art. As innovation this year, in the frame of eme3 there will take place 1er meeting FABCITY, assembling FAB national and international LABs to think about the digital manufacture distributed as strategy of urban renovation. The activities will take place in the IED and in Betahaus.

About Eme3

When Eme3 started in 1999 his idea it was to turn into a space into the one that architects, town planners and creative of different disciplines they could find and show his projects: innovative, slightly conventional works and that somehow were escaping of the majority trends in the construction and the town planning.

Today, 16 years after the first edition, Eme3 already it has been positioned as a platform of opportunity for the expression and presentation of offers and architectural ideas. A space of exhibition, debate and experimentation that acts as forum of interaction and shuttle of offers that bring together the architecture, the art and the design. Eme3 generates ideas that materialize in different formats: facilities, urban projects, workshops, conferences, debates and audio-visual projections and it develops in several locations across his constant programming eme3_on and his annual appointment of reference, festival Eme3, which in his eight editions has received a total of 90.000 visitors.

cartel-eme3_2015

Do 22 ao 25 de Outubro, o barrio de Gracia de Barcelona acollerá a novena edición do festival de arquitectura Eme3 cuxo obxectivo é descubrir, entender e compartir novas formas de arquitectura e urbanismo vinculadas ás realidades das sociedades actuais, a través da reflexión e os intercambios entre os profesionais que participan e o público asistente.

Nesta 9ª edición, continuando ao fío do que Eme3 ha ir presentando anteriormente, suscítase a pregunta a arquitectura está funcionando para ti? como punto de reflexión e debate sobre as novas formas de facer arquitectura e a súa resposta á realidade actual.

Deste xeito poñer de manifesto proxectos que funcionan tanto para o arquitecto como para o usuario e cuestionar limítelos de une practica que viviu unha mutación importante nos últimos anos.

Preguntarase onde está o útil e funcional, pensando en adecuación para o usuario, e onde empeza o efecto de moda, onde se deixa de lado os intereses do usuario polos do creador.

O festival acollerá unha exposición, uns talleres, debates e talks dinámicos en torno á arquitectura e a sociedade coa participación de recoñecidos profesionais do ámbito da arquitectura e a arte. Como novidade este ano, no marco de eme3 terá lugar o 1er encontro FABCITY, reunindo FAB LABs nacionais e internacionais para reflexionar sobre a fabricación digital distribuída como estratexia de renovación urbana. As actividades terán lugar no IED e en Betahaus

Sobre Eme3

Cando Eme3 arrincou en 1999 a súa idea era converterse nun espazo no que arquitectos, urbanistas e creativos de diferentes disciplinas puidesen atoparse e mostrar os seus proxectos: traballos innovadores, pouco convencionais e que dalgún xeito escapábanse das tendencias maioritarias na construción e a planificación urbana.

Hoxe, 16 anos logo da primeira edición, Eme3 xa se situou como unha plataforma de oportunidade para a expresión e presentación de propostas e ideas arquitectónicas. Un espazo de exposición, debate e experimentación que actúa como foro de interacción e lanzadera de propostas que conxugan a arquitectura, a arte e o deseño. Eme3 xera ideas que se materializan en diferentes formatos: instalacións, proxectos urbanos, talleres, conferencias, debates e proxeccións audiovisuales e desenvólvese en varias localizaciones a través da súa programación continua eme3_on e a súa cita anual de referencia, festival Eme3, que nos seus oito edicións recibiu un total de 90.000 visitantes.

Cooperativa de viviendas Galeras-Entrerríos | Carbajo Barrios ArquitectosCooperative of housings Galeras-Entrerríos | Carbajo Barrios ArquitectosCooperativa de vivendas Galeras-Entrerríos | Carbajo Barrios Arquitectos

El lugar.
La futura edificación ocupará una posición de borde del antiguo recinto amurallado de la Ciudad Histórica de Santiago de Compostela, en relación directa con elementos de especial relevancia en la ciudad: la Alameda, el Monte Pedroso o la Plaza del Obradoiro; hitos edificatorios como el Pazo de Fonseca, el Hostal de los Reyes Católicos, el Pazo de Raxoi, la Facultad de Medicina; las construcciones religiosas que han determinado la historia de la ciudad, la Catedral y los Conventos de San Francisco, San Martín Pinario y San Pelaio.

cb_gal_15_ext02

La parcela.
A partir del traslado hacia las afueras de la ciudad, en los terrenos ocupados desde los años 50 por el Hospital General de Galicia y sus anexos, se aprueba una reorganización de usos y propiedades en la que se prevé el mantenimiento de parte de la edificación original y se prevén dos nuevos equipamientos administrativos, un solar destinado al Centro de Salud de la Ciudad Histórica y dos solares de uso residencial privado, uno con frente a la calle Galeras y otro de carácter lineal que discurre transversalmente a lo largo del ámbito en dirección norte-sur y que es objeto del presente proyecto.

El solar, de dimensiones aproximadas 160×16 metros se convierte en un elemento lineal de elevada dimensión, que pone en relación su volumetría con otras piezas del entorno histórico, como el ala residencial del Convento de San Martín Pinario u otras construcciones de carácter murario de la trama edificatoria circundante.

La edificación.
La ordenanza de aplicación obliga al escalonamiento de la edificación en su dirección longitudinal, provocando una silueta recortada en relación con la continuidad de cornisas habitual en las edificaciones históricas. En respuesta a ello se propone un volumen que propone cubiertas planas que en continuidad de los espacios bajo cubierta potencie la linealidad del conjunto evitando soluciones conflictivas en los posibles testeros resultantes de una configuración de cubierta inclinada.

El promotor, un conjunto de 81 ciudadanos agrupados en cooperativa, demanda unidades de vivienda con un elevado estándar de iluminación y ventilación natural, punto de partida que contrasta con la opacidad y el reducido porcentaje de huecos característicos de las edificaciones tradicionales circundantes. A partir de ello se configura formalmente la fachada proponiendo la total apertura de los espacios de fachada hacia el exterior, con el consiguiente aprovechamiento de la luz natural y de las vistas que la situación de la edificación posibilita, matizándose el conjunto con un elemento exterior granítico en brise soleil que al mismo tiempo que contribuye a un mejor control solar y a matizar la relación visual del interior de las viviendas con su entorno inmediato, aporta un mayor peso al conjunto, poniéndolo en relación a las soluciones murarías, habituales en la trama donde el edificio se inserta. Adicionalmente se prevé la cubierta de la edificación, como una fachada más de la edificación, en relación con la ciudad histórica a mayor cota, utilizando materiales de acabado en continuidad con la misma, y minimizando la presencia de las instalaciones generales del edificio, reduciéndolas a los obligados elementos de ventilación del conjunto, agrupándose para obtener mayor dimensión y ajustar su escala a la del conjunto.

En lo que respecta a la organización interna de la edificación, se propone un soportal en la fachada que conduce a los distintos portales en que se organiza la edificación. Este elemento sirve de filtro en la relación público-privado, albergando también un paso transversal peatonal público a través de la planta baja de la edificación. El interior de cada una de las unidades de vivienda se individualiza a partir de las demandas particulares de cada uno de los promotores, singularizando las soluciones hasta obtener 16 tipologías de vivienda diferentes.

Obra: Cooperativa de viviendas Galeras-Entrerríos.
Emplazamiento: Santiago de Compostela, Galicia, España
Arquitectos: Carbajo Barrios Arquitectos. Manuel Carbajo Capeáns, Celso Barrios Ceide.
Aparejador: Enrique Martínez Carregal
Ingeniero: Obradoiro Enxeñeiros. Carmelo Freire Beiro.
Colaboradores: Ismael Ameneiros. Santiago Rey. Cálculo estructura, Ricardo Tubío. Xabier Rilo. cenlitrosmetrocadrado. Señalética, David Camiño. Laura Pardo. Delineación.
Jefe de obra: María Blanco Dosil
Encargado: Santiago García Outeiral
Promotor: Galeras Entrerríos Sociedade Cooperativa Galega
Gestión de la cooperativa: Arial Dirección y Gestión de Cooperativas
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ carbajobarrios.com

The place.
The future building will occupy a position of edge of the former enclosure walled of the Historical City of Santiago de Compostela, in direct relation with elements of special relevancy in the city: the Avenue, the Stony Mount or the Plaza of the Obradoiro; milestones edificatorios as Fonseca’s Country house, the Hotel of the Kings Católicos, Raxoi’s Country house, the Faculty of Medicine; the religious constructions that have determined the history of the city, the Cathedral and the Convents of San Francisco, St Martin Pinario and San Pelaio.

cb_gal_15_ext02

The lot.
From the movement towards the suburbs of the city, in the areas occupied from the 50s by the General Hospital of Galicia and his annexes, there is approved a reorganization of uses and properties in which the maintenance is foreseen on behalf of the original building and there foresee two new administrative equipments, a lot destined for the Center of Health of the Historical City and two lots of residential private use, one with opposite to the street Galleys and other one of linear character that thinks up transversely along the area in direction north – south and that is an object of the present project.

The lot, of approximate dimensions 160×16 meters it turns into a linear element of high dimension, which puts in relation his volumetry with other pieces of the historical environment, as the residential wing of the Convent of St Martin Pinario or other constructions of character murario of the plot edificatoria surrounding.

The building.
The ordinance of application forces the escalonamiento of the building in his longitudinal direction, provoking a silhouette cut away in relation with the habitual continuity of cornices in the historical buildings. In response to it one proposes a volume that proposes flat covers that in continuity of the spaces under cover the linearity of the set promotes avoiding troubled solutions in the possible resultant testeros of a configuration of sloping cover.

The promoter, a set of 81 citizens grouped in cooperative, demands units of housing with a high standard of lighting and natural ventilation, point of item that contrasts with the opaqueness and the limited percentage of hollows typical of the traditional surrounding buildings. From it the front is formed formally proposing the total opening of the spaces of front towards the exterior, with the consequent utilization of the natural light and of the sights that the situation of the building makes possible, the set being tinted by an exterior granitic element in brise soleil that at the same time as he contributes to a better solar control and to tinting the visual relation of the interior of the housings with his immediate environment, contributes a major weight to the set, putting it in relation to the solutions murarías, habitual in the plot where the building is inserted. Additional the cover of the building is foreseen, as one more front of the building, in relation by the historical city to major level, using materials of ended in continuity with the same one, and minimizing the presence of the general facilities of the building, reducing them to the obliged elements of ventilation of the set, gathering in crowds to obtain major dimension and to fit his scale to that of the set.

Regarding the organization hospitalizes of the building, one proposes a porch in the front that he leads to the different portals in which one organizes the building. This element uses as filter in the relation publicly – privately, sheltering also a transverse pedestrian public step across the ground floor of the building. The interior of each one of the units of housing is individualized from the particular demands of each one of the promoters, distinguishing the solutions up to obtaining 16 tipologías of housing different.

Work: Cooperative of housings Galeras-Entrerríos.
Location: Santiago de Compostela, Galicia, Spain
Architects: Carbajo Barrios Arquitectos. Manuel Carbajo Capeáns, Celso Barrios Ceide.
Master builder: Enrique Martínez Carregal
Engineer: Obradoiro Enxeñeiros. Carmelo Freire Beiro.
Collaborators: Ismael Ameneiros. Santiago Rey. Calculation structures, Ricardo Tubío. Xabier Rilo. cenlitrosmetrocadrado. Signal design, David Camiño. Laura Pardo. Delineation.
Chief of work: María Blanco Dosil
Manager: Santiago García Outeiral
Promoter: Galeras Entrerríos Sociedade Cooperativa Galega
Management of the cooperative: Arial Dirección y Gestión de Cooperativas
Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ carbajobarrios.com

O lugar.
A futura edificación ocupará unha posición de bordo do antigo recinto amurallado da Cidade Histórica de Santiago de Compostela, en relación directa con elementos de especial relevancia na cidade: a Alameda, o Monte Pedroso ou a Praza do Obradoiro; fitos edificatorios como o Pazo de Fonseca, o Hostal dos Reis Católicos, o Pazo de Raxoi, a Facultade de Medicina; as construcións relixiosas que determinaron a historia da cidade, a Catedral e os Conventos de San Francisco, San Martín Pinario e San Pelaio.

cb_gal_15_ext02

A parcela.
A partir do traslado cara ás afueras da cidade, nos terreos ocupados desde os anos 50 polo Hospital Xeral de Galicia e os seus anexos, apróbase unha reorganización de usos e propiedades na que se prevé o mantemento de parte da edificación orixinal e prevense dous novos equipamientos administrativos, un solar destinado ao Centro de Saúde da Cidade Histórica e dous solares de uso residencial privado, un con fronte á rúa Galeras e outro de carácter lineal que discorre transversalmente ao longo do ámbito en dirección norte-sur e que é obxecto do presente proxecto.

O solar, de dimensións aproximadas 160×16 metros convértese nun elemento lineal de elevada dimensión, que pon en relación a súa volumetría con outras pezas da contorna histórica, como a á residencial do Convento de San Martín Pinario ou outras construcións de carácter murario da trama edificatoria circundante.

A edificación.
A ordenanza de aplicación obriga ao escalonamiento da edificación na súa dirección longitudinal, provocando unha silueta recortada en relación coa continuidade de cornisas habitual nas edificaciones históricas. En resposta a iso proponse un volume que propón cubertas planas que en continuidade dos espazos baixo cuberta potencie a linealidad do conxunto evitando solucións conflictivas nos posibles testeros resultantes dunha configuración de cuberta inclinada.

O promotor, un conxunto de 81 cidadáns agrupados en cooperativa, demanda unidades de vivenda cun elevado estándar de iluminación e ventilación natural, punto de partida que contrasta coa opacidad e a reducida porcentaxe de ocos característicos das edificaciones tradicionais circundantes. A partir diso configúrase formalmente a fachada propoñendo a total apertura dos espazos de fachada cara ao exterior, co consiguiente aprovechamiento da luz natural e das vistas que a situación da edificación posibilita, matizándose o conxunto cun elemento exterior granítico en brise soleil que ao mesmo tempo que contribúe a un mellor control solar e a matizar a relación visual do interior das vivendas coa súa contorna inmediata, aporta un maior peso ao conxunto, poñéndoo en relación ás solucións murarías, habituais na trama onde o edificio insérese. Adicionalmente prevese a cuberta da edificación, como unha fachada máis da edificación, en relación coa cidade histórica a maior cota, utilizando materiais de acabado en continuidade coa mesma, e minimizando a presenza das instalacións xerais do edificio, reducíndoas aos obrigados elementos de ventilación do conxunto, agrupándose para obter maior dimensión e axustar a súa escala á do conxunto.

No que respecta á organización interna da edificación, proponse un soportal na fachada que conduce aos distintos portais en que se organiza a edificación. Este elemento serve de filtro na relación público-privado, albergando tamén un paso transversal peatonal público a través da planta baixa da edificación. O interior de cada unha das unidades de vivenda individualízase a partir das demandas particulares de cada un dos promotores, singularizando as solucións ata obter 16 tipologías de vivenda diferentes.

Obra: Cooperativa de vivendas Galeras-Entrerríos.
Emprazamento: Santiago de Compostela, Galicia, España
Arquitectos: Carbajo Barrios Arquitectos. Manuel Carbajo Capeáns, Celso Barrios Ceide.
Aparellador: Enrique Martínez Carregal
Inxeñeiro: Obradoiro Enxeñeiros. Carmelo Freire Beiro.
Colaboradores: Ismael Ameneiros. Santiago Rey. Cálculo estructura, Ricardo Tubío. Xabier Rilo. cenlitrosmetrocadrado. Señalética, David Camiño. Laura Pardo. Delineación.
Xefe de obra: María Blanco Dosil
Encargado: Santiago García Outeiral
Promotor: Galeras Entrerríos Sociedade Cooperativa Galega
Xestión da cooperativa: Arial Dirección e Xestión de Cooperativas
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ carbajobarrios.com

[:es]Presentación del jurado de Arquia Próxima 2014-2015[:gl]Presentación do xurado de Arquia Próxima 2014-2015[:en]Presentation of the juror of Arquia Próxima 2014-2015[:]

1

[:es]

Presentación de Víctor Navarro, Eugeni Bach, Jesús Irisarri, Eva Morales y Alberto Veiga, miembros del jurado y comisario de Arquia Próxima 2014-2015 Futuro Imperfecto.

https://youtu.be/aUg30TfFKE0[:gl]

Presentación de Víctor Navarro, *Eugeni *Bach, Jesús Irisarri, Eva Morais e Alberto Veiga, membros do xurado e comisario de Arquia Próxima 2014-2015 Futuro Imperfecto.

https://youtu.be/aUg30TfFKE0[:en]

Presentation of Víctor Navarro, Eugeni Bach, Jesus Irisarri, Eve Morales and Alberto Veiga, members of the juror and commissioner of Arquia Próxima 2014-2015 Future Imperfect.

https://youtu.be/aUg30TfFKE0[:]

Repulsión bélica | Marcelo GardinettiWarlike repulsion | Marcelo GardinettiRepulsión bélica | Marcelo Gardinetti

1. Guernica.  picasso.org
Guernica | Fuente: picasso.org

El Guernica de Picasso representa un acontecimiento histórico que expresa la concluyente manifestación del arte contra la violencia representada por el devastador bombardeo de la fuerza aérea alemana sobre territorio vasco durante la guerra civil española. La obra hace explícita la desdicha de la guerra y el sufrimiento de los habitantes civiles de la ciudad de Guernika, víctimas inocentes de la agresión.

En abril de 1937, Picasso se encontraba trabajando en una obra mural, atendiendo un encargo del gobierno republicano español para exhibir en la Exposición de París a celebrarse a mediados de ese año. El día 26 de ese mes, aviones de guerra alemanes que prestaban apoyo material a las tropas nacionalistas, bombardearon durante dos horas la ciudad de Guernika. El hecho trasciende en París a través de los medios de prensa y las manifestaciones de repudio de los españoles residentes.

Guernica despues del bombardeo, 1937
Guernica después del bombardeo, 1937

Conmovido por las imágenes de la destrucción, Picasso decide abandonar la idea original y el 1 de mayo inicia el Guernica. La obra pintada al óleo sobre un lienzo de 7,81 metros de ancho por 3,50 metros de alto, combina tonos de azul, blanco y negro. La escasez de colores hace más intenso el relato y lo asemeja a un drama fotográfico.

Las figuras dominantes en la obra simbolizan hechos antagónicos. El toro significa la brutalidad de las dictaduras vigentes, el caballo representa al pueblo de Guernika y la luz a la verdad. La obra se expuso en París y posteriormente viajó por varios países, cumpliendo el deseo de Picasso: que la obra no llegara a España hasta tanto no estuviera restablecida la democracia. En 1981 el Guernica llegó a España para alojarse definitivamente en el Museo Reina Sofía de Madrid.

Guernica. Dora Maar
Guernica. Dora Maar

Guernica es un manifiesto contra la irracionalidad y la violencia. Como declaró Picasso en 1937:

“En la pintura mural en la que estoy trabajando, y que titularé Guernica, y en todas mis últimas obras expreso claramente mi repulsión hacia la casta militar que ha sumido a España en un océano de dolor y muerte.”

Guernica. Museo Reina Sofía, Madrid
Guernica. Museo Reina Sofía, Madrid

Marcelo Gardinetti. Arquitecto
La Plata, Argentina. Octubre 2015

1. Guernica.  picasso.org
Guernica | Source: picasso.org

Picasso’s Guernica represents a historical event that expresses the conclusive manifestation of the art against the violence represented by the devastating bombardment of the air German force on Basque territory during the Spanish civil war. The work makes explicit the misery of the war and the suffering of the civil inhabitants of the city of Guernika, innocent victims of the aggression.

In April, 1937, Picasso was employed at a wall work, attending to an order of the republican Spanish government to exhibit in the Exhibition of Paris to be celebrating in the middle of this year. On the 26th of this month, German planes of war that were giving material support to the nationalistic troops, bombarded for two hours Guernika’s city. The fact comes out in Paris across the means of press and the manifestations of repudiation of the resident Spanish.

Guernica despues del bombardeo, 1937
Guernica after the bombardment, 1937.

Affected by the images of the destruction, Picasso decides to leave the original idea and on May 1 initiates the Guernica. The work painted to the oil on a linen of 7,81 meters of width per 3,50 meters of high place, combines tones of blue, white and black. The shortage of colors makes the statement more intense and makes alike it to a photographic drama.

The dominant figures in the work symbolize antagonistic facts. The bull means the brutality of the in force dictatorships, the horse represents the people of Guernika and the light to the truth. The work was exposed in Paris and later it traveled for several countries, fulfilling Picasso’s desire: that the work was not coming to Spain up to so much the democracy was not restored. In 1981 the Guernica it came to Spain to lodge definitively at the Reina Sofía Museum in Madrid.

Guernica. Dora Maar
Guernica. Dora Maar

Guernica is a manifest against the irrationality and the violence. Since Picasso declared in 1937:

“In the wall painting at which I am employed, and that I will title Guernica, and in all my last works I express clearly my repulsion towards the military caste that has plunged Spain in an ocean of pain and death. .”

Guernica. Museo Reina Sofía, Madrid
Guernica. Museo Reina Sofía, Madrid

Marcelo Gardinetti. Architect
La Plata, Argentina. October 2015

1. Guernica.  picasso.org
Guernica | Fonte: picasso.org

O Guernica de Picasso representa un acontecemento histórico que expresa a concluínte manifestación da arte contra a violencia representada polo desvastador bombardeo da forza aérea alemá sobre territorio vasco durante a guerra civil española. A obra fai explícita a desdita da guerra e o sufrimento dos habitantes civís da cidade de Guernika, vítimas inocentes da agresión.

En abril de 1937, Picasso encontrábase traballando nunha obra mural, atendendo un encargo do goberno republicano español para exhibir na Exposición de París a celebrarse a mediados dese ano. O día 26 dese mes, avións de guerra alemáns, que prestaban apoio material ás tropas nacionalistas bombardearon durante dúas horas a cidade de Guernika. O feito transcende en París a través dos medios de prensa e as manifestacións de repudio dos españois residentes.

Guernica despues del bombardeo, 1937
Guernica despois do bombardeo, 1937

Conmovido polas imaxes da destrución, Picasso decide abandonar a idea orixinal e o 1 de maio inicia o Guernica. A obra pintada ao óleo sobre un lenzo de 7,81 metros de ancho por 3,50 metros de alto, combina tons de azul, branco e negro. A escaseza de cores fai máis intenso o relato e aseméllao a un drama fotográfico.

As figuras dominantes na obra simbolizan feitos antagónicos. O touro significa a brutalidade das ditaduras vixentes, o cabalo representa o pobo de Guernika e a luz á verdade. A obra expúxose en París e posteriormente viaxou por varios países, cumprindo o desexo de Picasso: que a obra non chegase a España ata tanto non estivese restablecida a democracia. En 1981 o Guernica chegou a España para aloxarse definitivamente no Museo Raiña Sofía de Madrid.

Guernica. Dora Maar
Guernica. Dora Maar

Guernica é un manifesto contra a irracionalidade e a violencia. Como declarou Picasso en 1937:

“Na pintura mural na que estou a traballar, e que titularei Guernica, e en todas as miñas últimas obras expreso claramente a miña repulsión cara á casta militar que sumiu a España nun océano de dor e morte.”

Guernica. Museo Reina Sofía, Madrid
Guernica. Museo Reina Sofía, Madrid

Marcelo Gardinetti. Arquitecto
La Plata, Argentina. Octubre 2015

Una rueda de bicicleta | Silvia Blanco AgüeiraCycle wheel | Silvia Blanco AgüeiraUnha roda de bicicleta | Silvia Blanco Agüeira

Emplazamiento del pabellón y el teatro americanos en el recinto de la Expo58, señalados en color sobre el plano del recinto.
Emplazamiento del pabellón y el teatro americanos en el recinto de la Expo58, señalados en color sobre el plano del recinto.

La Exposición Universal de Bruselas estuvo marcada por las tensiones entre los Estados Unidos y la Unión Soviética, cuyos respectivos pabellones ocuparon las casillas más importantes de ese tablero de ajedrez político en el que se convirtió el gran parque belga elegido para la celebración. Ambas parcelas se encontraban provocativamente enfrentadas, con ambos países desconfiando mutuamente y embarcados en una contienda promocional.

De hecho, los soviéticos fueron los primeros en avisar de sus intenciones: la construcción del edificio más costoso y de mayores dimensiones de toda la sección internacional. Los estadounidenses se lo tomaron con más calma, tardando casi dos años en elegir al arquitecto que diese forma a una imagen que debía proyectarse al mundo entero, pero también hacia el futuro en el tiempo.

Imágenes del interior del pabellón. Derecha: fotografía de Wouter Hagens.
Imágenes del interior del pabellón. Derecha: fotografía de Wouter Hagens.

Bajo esas premisas, Edward Durell Stone diseñó un pabellón en el que se invitaba a sentir América, donde se apelotonaban los brillantes productos de consumo, y en el que se realizaban constantes pases de moda patrocinados por la revista Vogue1. De planta circular, poseía una celosía a modo de envolvente, una cubierta a base de un material plástico translúcido, una gran lámina de agua central con una isleta para los desfiles, y la presencia de varios sauces que completaban la escenografía interior. El espacio creado parecía directamente extraído del entorno urbano, ya que poseía fragmentos de grandes rótulos publicitarios, logotipos, símbolos gráficos y señales de tráfico. La vanguardista señalética, un trabajo de los diseñadores gráficos Robert Brownjohn, Ivan Chermayeff y Thomas Geismar mostraba un conseguido proceso de hibridación que sumergía al espectador en un mundo divertido, atractivo y centelleante. Todos los recursos eran necesarios para atraer al visitante cansado, desde un amplio teatro hasta un cine construido por la compañía Disney, en cuyos democráticos muros curvados se proyectaban imágenes en tecnicolor2.

Brownjohn, Chermayeff y Geismar:
Brownjohn, Chermayeff y Geismar: «Streetscape». © 2015 Eliza Brownjohn/MoMA

En ambos casos, los volúmenes se encontraban independientes del principal y poseían menores dimensiones, aunque compartían un aspecto similar, como de tambor3. Pocos saben que, junto al célebre Atomium, tanto el mencionado teatro como el basamento de la construcción principal fueron las únicas realizaciones de la Expo58 que aún perviven en su ubicación primitiva, empleándose hasta la actualidad como plató de radio y televisión.

La que no ha sobrevivido ha sido la singular cubierta del pabellón oficial, concebida como si de una rueda de bicicleta se tratara, con cables a tracción sujetos en la zona central por un anillo de acero, o lo que es lo mismo, una serie de radios dispuestos horizontalmente y sostenidos por pilares metálicos en el perímetro exterior4.

Maqueta del pabellón americano, detalle de la estructura de cubierta, 2010. © Peter Putman, Vakgroep Architectuur & Stedenbouw, Universiteit Gent . http://atomium.be/mini58.aspx
Maqueta del pabellón americano, detalle de la estructura de cubierta, 2010. © Peter Putman, Vakgroep Architectuur & Stedenbouw, Universiteit Gent | atomium.be

Precisamente, fueron esos los soportes alrededor de los cuales se contoneó la explosiva Jayne Mansfield en su visita al recinto de Heysel, con el edificio aún en obras. Si una de las principales obsesiones de las autoridades y comisarios era robarle el protagonismo al enemigo, el objetivo parecía alcanzado con creces. En parte, gracias a una rueda de bicicleta.

Silvia Blanco Agüeira, doctora arquitecta
Viveiro, octubre 2015

Notas:

1 Pases organizados por la socialité neoyorquina Caroline Lee Bouvier Canfield, hermana de Jacqueline Kennedy.

2 Esta pantalla tenía su doble en la Kinopanorama soviética, seis proyectores y tres pantallas donde se exhibía una película épica de la vida y del paisaje de sus repúblicas.

3 Además de los dos anteriores, existía un tercer volumen separado y que completaba el conjunto estadounidense, el pabellón denominado Unfinished Business, compuesto por tres piezas unidas por una pasarela y que se centraba en los problemas sociales y raciales del país. Blanco Agüeira, Silvia: «Asuntos pendientes«, Veredes [26/06/2015].

4 Mallo, Álvaro; Blanco, Silvia y Carballo, Francisco: «Denostada Bx´58» (Conferencia impartida dentro del curso Secretos de la Arquitectura, Fundación Luis Seoane, A Coruña, 19 de mayo de 2014).

Emplazamiento del pabellón y el teatro americanos en el recinto de la Expo58, señalados en color sobre el plano del recinto.
Emplacement of the pavilion and the theatre Americans in the enclosure of the Expo58, indicated in color on the plane of the enclosure.

The Universal Exhibition of Brussels was marked by the tensions between the United States and the Soviet Union, which respective pavilions occupied the most important cabins of this political chessboard into which there turned the great Belgian park chosen for the celebration. Both plots were provocativamente conflicting, with both countries distrusting mutually and embarked in a promotional contest.

In fact, the Soviets were the first ones in warning of his intentions: the construction of the costliest building and of major dimensions of the whole international section. The Americans took it with calmer, being late almost two years in choosing the architect who was giving form to an image that had to be projected to the entire world, but also towards the future in the time.

Imágenes del interior del pabellón. Derecha: fotografía de Wouter Hagens.
Images of the interior of the pavilion. Right: Wouter Hagens´s photography.

Under these premises, Edward Durell Stone designed a pavilion in which one was inviting to feel America, where the brilliant products of consumption were crowding together, and in which there were realized constant fashion shows supported by the Vogue Magazine1. Of circular plant, it was possessing a lattice like surrounding, a cover based on a plastic translucent material, a great sheet of central water with an islet for the parades, and the presence of several willows that were completing the interior scenery. The created space seemed to be directly extracted from the urban environment, since it was possessing fragments of big advertising labels, logos, graphical symbols and traffic signals. The vanguardista señalética, a work of the graphical designers Robert Brownjohn, Ivan Chermayeff and Thomas Geismar was showing an obtained process of hybridization that was immersing the spectator in an enterteining, attractive and gleaming world. All the resources were necessary to attract the tired visitor, from a wide theatre up to a cinema constructed by the company Disney, in whose democratic curled walls were projecting images in tecnicolor2.

Brownjohn, Chermayeff y Geismar:
Brownjohn, Chermayeff and Geismar: «Streetscape». © 2015 Eliza Brownjohn/MoMA

In both cases, the volumes were independent from the principal one and minors were possessing measure, though they were sharing a similar aspect, since of drum3.  Few ones know that, together with the famous Atomium, both the mentioned theatre and the basement of the principal construction were the only accomplishments of the Expo58 that still perviven in his primitive location, being used up to the current importance as set of radio and television.

The one that has not survived has been the singular cover of the official pavilion, concebida as if about a wheel of bicycle it was treating itself, with cables to traction subjects in the central zone for a ring steel, or what is the same thing, a series of radioes arranged horizontally and supported by metallic props in the exterior perimeter4.

Maqueta del pabellón americano, detalle de la estructura de cubierta, 2010. © Peter Putman, Vakgroep Architectuur & Stedenbouw, Universiteit Gent . http://atomium.be/mini58.aspx
Model of the American pavilion, detail of the structure of cover, 2010. © Peter Putman, Vakgroep Architectuur & Stedenbouw, Universiteit Gent | atomium.be

Precisely, they were these supports about which the explosive Jayne Mansfield swaggered in his visit to Heysel’s enclosure, with the building still in works. If one of the principal obsessions to the authorities and commissioners belonged to steal the protagonism from the enemy, the aim seemed to be reached fully. Partly, thanks to a wheel of bicycle.

Silvia Blanco Agüeira, PhD architect
Viveiro, october 2015

Notes:

1 Passes organized by the socialité of New York Caroline Lee Bouvier Canfield, sister of Jacqueline Kennedy.

2 This screen had his double in the Soviet Kinopanorama, six projectors and three screens where there was showing itself an epic movie of the life and of the landscape of his republics.

3 Besides both previous ones, there existed the third separated volume and that was completing the American set, the pavilion named Unfinished Business, composed by three pieces joined by a gangplank and that was centring on the social and racial problems of the country. Blanco Agüeira, Silvia: «Asuntos pendientes«, Veredes [26/06/2015].

4 Mallo, Álvaro; Blanco, Silvia and Carballo, Francisco: «Denostada Bx´58» (Conference given inside the course Secrets of the Architecture, Luis Seoane Foundation, A Coruña, on May 19, 2014).

Emplazamiento del pabellón y el teatro americanos en el recinto de la Expo58, señalados en color sobre el plano del recinto.
Emprazamento do pabellón e o teatro americanos no recinto da Expo58, sinalados en cor sobre o plano do recinto.

A Exposición Universal de Bruxelas estivo marcada polas tensións entre os Estados Unidos e a Unión Soviética, cuxos respectivos pabellones ocuparon as casillas máis importantes dese taboleiro de ajedrez político no que se converteu o gran parque belga elixido para a celebración. Ambas parcelas atopábanse provocativamente enfrontadas, con ambos países desconfiando mutuamente e embarcados nunha contenda promocional.

De feito, os soviéticos foron os primeiros en avisar das súas intencións: a construción do edificio máis custoso e de maiores dimensións de toda a sección internacional. Os estadounidenses tomáronllo con máis calma, tardando case dous anos en elixir ao arquitecto que dese forma a unha imaxe que debía proxectarse ao mundo enteiro, pero tamén cara ao futuro no tempo.

Imágenes del interior del pabellón. Derecha: fotografía de Wouter Hagens.
Imaxes do interior do pabellón. Dereita: fotografía de Wouter Hagens.

Baixo esas premisas, Edward Durell Stone deseñou un pabellón no que se invitaba a sentir América, onde se apelotonaban os brillantes produtos de consumo, e no que se realizaban constantes pases de moda patrocinados pola revista Vogue1. De planta circular, posuía unha celosía a modo de envolvente, unha cuberta a base dun material plástico translúcido, unha gran lámina de auga central cunha isleta para desfílelos, e a presenza de varios sauces que completaban a escenografía interior. O espazo creado parecía directamente extraído da contorna urbana, xa que posuía fragmentos de grandes rótulos publicitarios, logotipos, símbolos gráficos e sinais de tráfico. A vanguardista señalética, un traballo dos diseñadores gráficos Robert Brownjohn, Ivan Chermayeff e Thomas Geismar mostraba un conseguido proceso de hibridación que mergullaba ao espectador nun mundo divertido, atractivo e centelleante. Todos os recursos eran necesarios para atraer ao visitante canso, desde un amplo teatro ata un cine construído pola compañía Disney, en cuxos democráticos muros curvados proxectábanse imaxes en tecnicor2.

Brownjohn, Chermayeff y Geismar:
Brownjohn, Chermayeff e Geismar: «Streetscape». © 2015 Eliza Brownjohn/MoMA

En ambos casos, os volumes atopábanse independentes do principal e posuían menores dimensións, aínda que compartían un aspecto similar, como de tambor3. Poucos saben que, xunto ao soado Atomium, tanto o mencionado teatro como o basamento da construción principal foron as únicas realizacións da Expo58 que aínda perviven na súa ubicación primitiva, empregándose ata a actualidade como plató de radio e televisión.

A que non sobreviviu foi a singular cuberta do pabellón oficial, concibida coma se dunha roda de bicicleta tratásese, con cables a tracción suxeitos na zona central por un anel de aceiro, ou o que é o mesmo, unha serie de radios dispostos horizontalmente e sostidos por alicerces metálicos no perímetro exterior4.

Maqueta del pabellón americano, detalle de la estructura de cubierta, 2010. © Peter Putman, Vakgroep Architectuur & Stedenbouw, Universiteit Gent . http://atomium.be/mini58.aspx
Maqueta do pabellón americano, detalle da estrutura de cuberta, 2010. © Peter Putman, Vakgroep Architectuur & Stedenbouw, Universiteit Gent | atomium.be

Precisamente, foron eses os soportes ao redor dos cales se contoneó a explosiva Jayne Mansfield na súa visita ao recinto de Heysel, co edificio aínda en obras. Si una das principais obsesións das autoridades e comisarios era roubarlle o protagonismo ao inimigo, o obxectivo parecía alcanzado con fartura. En parte, grazas a unha roda de bicicleta.

Silvia Blanco Agüeira, doutora arquitecta
Viveiro, outubro 2015

Notas:

1 Pases organizados pola socialité neoiorquina Caroline Lee Bouvier Canfield, irmá de Jacqueline Kennedy.

2 Esta pantalla tiña o seu dobre na Kinopanorama soviética, seis proyectores e tres pantallas onde se exhibía unha película épica da vida e da paisaxe das súas repúblicas.

3 Ademais dos dous anteriores, existía un terceiro volume separado e que completaba o conxunto estadounidense, o pabellón denominado Unfinished Business, composto por tres pezas unidas por unha pasarela e que se centraba nos problemas sociais e raciales do país. Branco Agüeira, Silvia: «Asuntos pendentes«, Veredes [26/06/2015].

4 Mallo, Álvaro; Blanco, Silvia e Carballo, Francisco: «Denostada Bx´58» (Conferencia impartida dentro do curso Segredos da Arquitectura, Fundación Luis Seoane, A Coruña, 19 de maio de 2014).

[:es]La casita azul. Fernando Higueras. Canarias y Las Salinas[:en]The blue little house. Fernando Higueras. Canaries and Las Salinas[:gl]A casiña azul. Fernando Higueras. Canarias e As Salinas[:]

0

[:es]

La figura de Fernando Higueras, uno de los maestros de la arquitectura madrileña de los ’60 y ’70, disfruta actualmente de un renovado interés por su arquitectura desde hace ya cierto tiempo, redescubrimiento al que se une ahora CentroCentro Cibeles.

La casita azul. Fernando Higueras. Canarias y Las Salinas

Fallecido en 2008, Higueras ha dejado multitud de huellas memorables en Madrid, algunas tan extraordinarias como la Corona de Espinas o las Viviendas en San Bernardo, además de numerosas viviendas unifamiliares y otros casos de interés. Todas estas obras merecerían revisiones específicas pero debido a su proximidad, no es a ellas a las que se dedica esta exposición sino a traer al presente otra faceta del trabajo de Higueras menos cercana, más exótica y lejana como es la de los proyectos y obras que desarrolló en las Islas Canarias a lo largo de su carrera. Un conjunto de trabajos, muchos de ellos poco conocidos o presentados aquí por primera vez, cuya elección complementa la visión más urbana y confinada de los proyectos madrileños y revela un laboratorio experimental paralelo.

Fernando-Higueras-2

Este “laboratorio exótico” arranca con el contacto fundacional entre Higueras y César Manrique en 1960, y florece en un conjunto exuberante de propuestas que configuraron un completo programa para la redescripción, desde la arquitectura, del paisaje, la imagen, el carácter y los posibles modos de empleo (desde lo lúdico a lo cultural y desde lo turístico hasta lo autóctono), de las Canarias y en especial de Lanzarote. Un programa de una ambición preclara que vislumbró anticipatoriamente un edén prosaico, real; una utopía pragmática en el futuro de las Islas que pocos alcanzaban a ver hace cuarenta años y que Higueras supo armar con razones, ideas, metáforas inéditas y sobre todo con un puñado de intervenciones ejemplares cuya vigencia actual puede comprobar cualquier visitante que acuda a La Mareta, Las Salinas, el Palacio Spínola o las intervenciones de Lago Martiánez. Un imaginario al tiempo alegórico y operativo que no solo dio forma a estos importantes casos sino que, en manos de terceros, ha sido un material privilegiado a partir del cual entender las Islas y sus posibilidades. De todos estos proyectos, quizás sea el Hotel Las Salinas el que resuma de forma más potente los planteamientos programático- paisajísticos de Fernando Higueras en Canarias y al que se dedica el núcleo de esta exposición.

Jacobo García-Germán, Comisario de la exposición.

La casita azul. Fernando Higueras. Canarias y Las Salinas
06 OCTUBRE 2015 – 10 ENERO 2016[:en]

Fernando Higueras’s figure, one of the teachers of the architecture of Madrid of ’60 and ’70, enjoys nowadays a renewed interest for his architecture for already certain time, rediscovery which CentroCentro Cibeles joins now.

La casita azul. Fernando Higueras. Canarias y Las Salinas

Deceased in 2008, Higueras has left multitude of memorable fingerprints in Madrid, some so extraordinary as the Corona de Espinas or the Housings in San Bernardo, besides numerous one-family housings and other cases of interest. All these works would deserve specific reviews but due to his proximity, it is not to them to which one dedicates this exhibition but to bringing to the present another less nearby, more exotic and distant facet of the work of Fig trees since it is that of the projects and works that it developed in the Canary Isles along his career. A set of works, many of them little known or presented here by the first time, which choice complements the vision most urban and confined of the projects of Madrid and reveals an experimental parallel laboratory.

Fernando-Higueras-2

This «exotic laboratory» starts with the contact fundacional between Fig trees and César Manrique in 1960, and blooms in an exuberant set of offers that formed a complete program for the redescription, from the architecture, of the landscape, the image, the character and the possible instructions for use (from the playful thing to the cultural thing and from the tourist thing up to the autochthonous thing), of the Canaries and especially of Lanzarote. A program of an illustrious ambition that glimpsed anticipatoriamente a prosaic, royal paradise; a pragmatic Utopia in the future of the Islands that few ones were managing to see forty years ago and that it could arm Fig trees with reasons, ideas, unpublished metaphors and especially with a handful of exemplary interventions which current force there can verify any visitor who comes to The Mareta, The Salt mines, the Palace Spínola or the interventions of Lake Martiánez. The imaginary one to the allegoric and operative time that not only gave form to these important cases but, in hands of third parties, it has been a material favoured from which understanding the Islands and his possibilities. Of all these projects, probably it is the Hotel The Salt mines the one that summarizes of more powerful form the programmatical – landscape expositions of Fernando Higueras in Canaries and to that one dedicates the core of this exhibition.

Jacobo García-Germán, Curator of the exhibition.

The blue little house. Fernando Higueras. Canarias and Las Salinas
ON OCTOBER 06, 2015 – JANUARY 10, 2016[:gl]

A figura de Fernando Higueras, un dos mestres da arquitectura madrileña dos ’60 e ’70, goza actualmente dun renovado interese pola súa arquitectura desde fai xa certo tempo, redescubrimiento ao que se une agora CentroCentro Cibeles.

La casita azul. Fernando Higueras. Canarias y Las Salinas

Falecido en 2008, Higueras deixou multitude de pegadas memorables en Madrid, algunhas tan extraordinarias como a Coroa de Espinas ou as Vivendas en San Bernardo, ademais de numerosas vivendas unifamiliares e outros casos de interese. Todas estas obras merecerían revisiones específicas pero debido á súa proximidade, non é a elas ás que se dedica esta exposición senón a traer ao presente outra faceta do traballo de Higueras menos próxima, máis exótica e afastada como é a dos proxectos e obras que desenvolveu nas Illas Canarias ao longo da súa carreira. Un conxunto de traballos, moitos deles pouco coñecidos ou presentados aquí por primeira vez, cuxa elección complementa a visión máis urbana e confinada dos proxectos madrileños e revela un laboratorio experimental paralelo.

Fernando-Higueras-2

Este “laboratorio exótico” arrinca co contacto fundacional entre Higueras e César Manrique en 1960, e florece nun conxunto exuberante de propostas que configuraron un completo programa para a redescripción, desde a arquitectura, da paisaxe, a imaxe, o carácter e os posibles modos de emprego (desde o lúdico ao cultural e desde o turístico ata o autóctono), das Canarias e en especial de Lanzarote. Un programa dunha ambición preclara que albiscou anticipatoriamente un edén prosaico, real; unha utopía pragmática no futuro das Illas que poucos alcanzaban a ver fai corenta anos e que Higueras soubo armar con razóns, ideas, metáforas inéditas e sobre todo cun puñado de intervencións exemplares cuxa vixencia actual pode comprobar calquera visitante que acuda á Mareta, As Salinas, o Palacio Spínola ou as intervencións de Lago Martiánez. Un imaxinario ao tempo alegórico e operativo que non só deu forma a estes importantes casos senón que, en mans de terceiros, foi un material privilexiado a partir do cal entender as Illas e as súas posibilidades. De todos estes proxectos, quizais sexa o Hotel As Salinas o que resuma de forma máis potente as formulacións programático- paisajísticos de Fernando Higueras en Canarias e ao que se dedica o núcleo desta exposición.

Jacobo García-Germán, Curator of the exhibition.

A casiña azul. Fernando Higueras. Canarias e Las Salinas
06 OUTUBRO 2015 – 10 XANEIRO 2016[:]

Reforma y ampliación del Campo de Futbol de As Salinas | Luis Gil+Cristina NietoReform and extension of the As Salinas Soccer field | Luis Gil+Cristina Nieto Reforma e ampliación do Campo de Futbol de As Salinas | Luis Gil+Cristina Nieto

Dominio, espacio a nuestra vuelta y borde de la acción.

El conflicto es la marca que señala donde terminan o empiezan otros espacios colindantes. De la posible armonización de ese conflicto resultará la naturaleza de lo colectivo, un reequilibrio de fuerzas que organiza la colonización de los espacios y los intersticios que permiten los pasos y movimientos. Existe siempre un núcleo fundamental, origen que hace de referencia y desde donde se proyecta cierta energía hacia el exterior, donde al final nace la forma. Ese origen, función o uso, es el que más tarde formula la arquitectura, función que crece y se prolonga dándonos la dimensión con la que trabajaremos. Reglas del juego, marcas que lo organizan y limitan y que se convertirán en las líneas pintadas en el suelo del campo de juego, como las paredes y los muros de cerramiento de la arquitectura pero de altura cero y todo ello mucho antes del procurado equilibrio forma-función.

8Esteiro

Objeto, finalidad y definición del trabajo.

El proyecto tiene por objeto definir las pautas básicas para la reconstitución de los muros de cierre y contención de tierras, a este y norte, y la dotación de hierba artificial al campo municipal de fútbol de As Salinas en Esteiro, Muros, provincia de A Coruña. El objetivo es dar respuesta al crecimiento, ancho y largo, y adecuación y mejora de las nuevas demandas de programa y normativas Fifa y Nide de confort deportivo para el antiguo espacio de juego obsoleto a la normativa pero todavía en uso.

La principal intervención arquitectónica que propone el proyecto, es entonces, por motivos de ampliación de dimensión del campo, la construcción de un muro a naciente que debe solucionar la relación del plano de juego con la ladera natural en acusada pendiente del monte inmediato y de igual forma la ampliación de muro original al norte que debe ser demolido y reconstruido por ampliación del fondo de juego. También la reconstrucción de una proporción pequeña del muro de acceso para permitir el acceso de ambulancias y otras maquinarias por el sur. La singular posición de frontera del campo de fútbol entre la ría y el mar al oeste con la montaña al este hacen que el diseño del muro de cierre y contención sea la principal reflexión arquitectónica del proyecto. La especial inestabilidad del citado monte llevó a la construcción de una compleja solución en muro tipo escollera con amplios drenajes en el trasdós del muro de cierre final hacia el campo.

Se opta en relación al diseño del muro proyectado, en los tres laterales objeto del trabajo, por la construcción y diseño de una cinta sin fin de hormigón, que resuelva en continuidad todos los accidentes topográficos y de uso. Esta cinta serpenteante resuelve, desde las diferentes cotas de encuentro y contención con el muro escollera del terreno, a la implantación específica de los usos de banquillo y asiento, que se introducen excavando hacia el monte, hasta llegar, el muro cinta, a subvertirse y en ocasiones trepar en vertical haciendo de pilares o postes de iluminación. Del mismo modo, también esta domesticación de la cinta, sirve para plegarse en horizontal, de forma similar al resto de sus adaptaciones, para ser visera de los banquillos o soporte de publicidad y salida de emergencia y red parabalones en el lateral norte.

Se optó por un encofrado industrial con un interior en chapa tipo Pegaso con la intención de que las amplias longitudes de los paños quedasen marcadas por un rayado impreso de manera que no se convirtiesen en superficies lisas con efecto espejo debido al reflejo del sol. Así la vibración continua de las ondas del encofrado amortigua este posible contratiempo perceptivo visual. Con similar objetivo de economía de medios y de continuidad del conjunto, los báculos de las luminarias nacen y son parte elevada del mismo muro, antes de rematar en crucetas de acero galvanizado que hacen de soporte de las luminarias. Su lógica compositiva y constructiva general no deja de remitirse a los tradicionales cruceiros del entorno vernáculo inmediato.

El resto de los muros de cierre originales y vestuarios por economía de la intervención no son objeto del trabajo y simplemente pasan a ser pintados en gris para amortiguar el original acabado salmón y su relación con el plomizo paisaje de la ría y montes del entorno inmediato.

Obra: Reforma y ampliación del Campo de Futbol de As salinas
Autores: Luis Gil Pita- Cristina Nieto Peñamaría
Emplazamiento: Esteiro. Concello de Muros. A Coruña. Galicia. España
Año: 2011
Colaboradores: Nuno Costa, Márcia Nascimento, Iria Brandariz. Arquitectos. Carmen Diéguez, Aparejadora Directora de ejecución. Mónica balado, Aparejadora Proyecto
Fotografías: Estudio Luis Gil Pita- Cristina Nieto Peñamaría
+ gilpitanietopenamariaarquitectos.com

Premios:
Obra seleccionada en los Premios Enor 2014

Domain, space to our return and edge of the action.

The conflict is the brand that indicates where they finish or begin other adjacent spaces. Of the possible harmonization of this conflict it will turn out to be the nature of the collective thing, a reequilibrium of forces that organizes the settling of the spaces and the interstices that allow the steps and movements. There exists always a fundamental core, origin that it does of reference and from where certain energy is projected towards the exterior, where ultimately the form is born. This origin, function or use, is the one that later formulates the architecture, function that grows and extends giving us the dimension with which we will work. Rules of the game, brands that organize and limit it and that will turn into the lines identical with the soil of the playground, as the walls and the walls of closing of the architecture.

8Esteiro

Object, purpose and definition of the work.

The project has for object define the basic guidelines for the reconstitution of the walls of closing and containment of lands, to this and north, and the endowment of artificial grass to the municipal field of football of Ace Salt mines in Esteiro, Walls, province of A Coruña. The aim is to give response to the growth, width and length, and adequacy and improvement of the new demands of program and regulations Fifa and Nide of sports comfort for the former space of obsolete game to the regulation but still in use.

The principal architectural intervention that proposes the project, is at the time, for motives of extension of dimension of the field, the construction of a wall to east that must solve the relation of the plane of game with the natural hillside in marked slope of the immediate mount and of equal form the extension of original wall in the northern part that it must be demolished and reconstructed for extension of the bottom of game. Also the reconstruction of a small proportion of the wall of access to allow the access of ambulances and other machineries for the south. The singular position of border of the soccer field between her laughs and the sea in the western part with the mountain in the eastern part they do that the design of the wall of closing and containment is the principal architectural reflection of the project. The special instability of the mentioned mount took to the construction of a complex solution in wall type breakwater with wide drainages in the extrados of the wall of delivery close towards the field.  Singular The position of border of the soccer field between her laughs and the is in the western part with the mountain in the eastern part they do that the design of the wall of closing and containment is the principal architectural reflection of the project. The special instability of the mentioned mount took to the construction of to complex solution in wall type breakwater with wide drainages in the extrados of the wall of delivery close towards the field.

It is competed in relation for the design of the projected wall, in three wings I object of the work, for the construction and design of a tape without end of concrete, which solves in continuity all the topographic accidents and of use. This tape serpenteante resolves, from the different levels of meeting and containment with the wall breakwater of the area, to the specific implantation of the uses of bench and seat, that they interfere excavating towards the mount, up to managing, the wall tape, to be subverted and in occasions to climb in vertically doing of props or posts of lighting. In the same way, also this domesticación of the tape, serves to bend in horizontally, of form similar to the rest of his adjustments, to be visor of the benches or support of advertising and exit of emergency and network parabalones in the north wings.

Type chose for an industrial encofrado with an interior in sheet Pegasus with the intention with which the wide lengths of the cloths were remaining marked by a striped form so that they were not turning into smooth surfaces with effect mirror due to the reflection of the Sun. This way the constant vibration of the waves of the encofrado muffles this possible perceptive visual misadventure. With similar aim of economy of means and of continuity of the set, the support staffs of the lights are born and are a high part of the same wall, before finishing off in crosspieces of galvanized steel that they do of support of the lights. His logic compositiva and constructive general there do not stop being sent the traditional cruceiros of the vernacular immediate environment.

The rest of the original walls of closing and wardrobes for economy of the intervention are not an object of the work and simply they happen to be identical with grey to muffle the original finished salmon and his relation with the leaden landscape of her laugh and mounts of the immediate environment.

Work: Reform and extension of the As salinas Soccer field
Authors: Luis Gil Pita- Cristina Nieto Peñamaría
Location: Esteiro. Concello de Muros. A Coruña. Galicia. Spain
Year: 2011
Collaborators: Nuno Costa, Márcia Nascimento, Iria Brandariz. Architects. Carmen Diéguez, master builder Director of execution . Mónica balado, master builder Project
Photography: Estudio Luis Gil Pita- Cristina Nieto Peñamaría
+ gilpitanietopenamariaarquitectos.com

Awards:
Work selected in the Enor Prizes 2014

Dominio, espazo á nosa volta e bordo da acción.

O conflito é a marca que sinala onde terminan ou empezan outros espazos colindantes. Da posible armonización dese conflito resultará a natureza do colectivo, un reequilibrio de forzas que organiza a colonización dos espazos e os intersticios que permiten os pasos e movementos. Existe sempre un núcleo fundamental, orixe que fai de referencia e desde onde se proxecta certa enerxía cara ao exterior, onde ao final nace a forma. Esa orixe, función ou uso, é o que máis tarde formula a arquitectura, función que crece e prolóngase dándonos a dimensión coa que traballaremos. Regras do xogo, marcas que o organizan e limitan e que se converterán nas liñas pintadas no chan do campo de xogo, como as paredes e os muros de cerramiento da arquitectura pero de altura cero e todo iso moito antes do procurado equilibrio forma-función.

8Esteiro

Obxecto, finalidade e definición do traballo.

O proxecto ten por obxecto definir as pautas básicas para a reconstitución dos muros de pechadura e contención de terras, a leste e norte, e a dotación de herba artificial ao campo municipal de fútbol das Salinas en Esteiro, Muros, provincia da Coruña. O obxectivo é dar resposta ao crecemento, ancho e longo, e adecuación e mellora das novas demandas de programa e normativas Fifa e Nide de confort deportivo para o antigo espazo de xogo obsoleto á normativa pero aínda en uso.

A principal intervención arquitectónica que propón o proxecto, é entón, por motivos de ampliación de dimensión do campo, a construción dun muro a naciente que debe solucionar a relación do plano de xogo coa ladera natural en acusada pendente do monte inmediato e de igual forma a ampliación de muro orixinal ao norte que debe ser demolido e reconstruído por ampliación do fondo de xogo. Tamén a reconstrución dunha proporción pequena do muro de acceso para permitir o acceso de ambulancias e outras maquinarias polo sur. A singular posición de fronteira do campo de fútbol entre ríaa e o mar ao oeste coa montaña ao leste fan que o deseño do muro de pechadura e contención sexa a principal reflexión arquitectónica do proxecto. A especial inestabilidade do citado monte levou á construción dunha complexa solución en muro tipo escollera con amplos drenajes no trasdós do muro de pechadura final cara ao campo.

Óptase en relación ao deseño do muro proxectado, nos tres laterales obxecto do traballo, pola construción e deseño dunha cinta sen fin de hormigón, que resolva en continuidade todos os accidentes topográficos e de uso. Esta cinta serpenteante resolve, desde as diferentes cotas de encontro e contención co muro escollera do terreo, á implantación específica dos usos de banquiño e asento, que se introducen excavando cara ao monte, ata chegar, o muro cinta, a subvertirse e en ocasións rubir en vertical facendo de alicerces ou postes de iluminación. Do mesmo xeito, tamén esta domesticación da cinta, serve para plegarse en horizontal, de forma similar ao resto das súas adaptacións, para ser visera dos banquiños ou soporte de publicidade e saída de urxencia e rede parabalones no lateral norte.

Optouse por un encofrado industrial cun interior en chapa tipo Pegaso coa intención de que as amplas lonxitudes dos panos quedasen marcadas por un rayado impreso de maneira que non se convertesen en superficies lisas con efecto espello debido ao reflexo do sol. Así a vibración continua das ondas do encofrado amortigua este posible contratiempo perceptivo visual. Con similar obxectivo de economía de medios e de continuidade do conxunto, os báculos das luminarias nacen e son parte elevada do mesmo muro, antes de rematar en crucetas de aceiro galvanizado que fan de soporte das luminarias. A súa lóxica compositiva e constructiva xeral non deixa de remitirse aos tradicionais cruceiros da contorna vernáculo inmediato.

O resto dos muros de pechadura orixinais e vestuarios por economía da intervención non son obxecto do traballo e simplemente pasan a ser pintados en gris para amortiguar o orixinal acabado salmón e a súa relación co plomizo paisaxe de ríaa e montes da contorna inmediata.

Obra: Reforma e ampliación do Campo de Futbol de As salinas
Autores: Luis Gil Pita- Cristina Nieto Peñamaría
Emprazamento: Esteiro. Concello de Muros. A Coruña. Galicia. España
Ano: 2011
Colaboradores: Nuno Costa, Márcia Nascimento, Iria Brandariz. Arquitectos. Carmen Diéguez, Aparejadora Directora de execución. Mónica balado, Aparelladora Proxecto
Fotografías: Estudio Luis Gil Pita- Cristina Nieto Peñamaría
+ gilpitanietopenamariaarquitectos.com

Premios:
Obra seleccionada nos Premios Enor 2014