[:es]

Las tres realizaciones para la UNED en Lavapiés por parte de Linazasoro son también muy cualificadas. Digo 3, porque está el edificio de oficinas y enseñanza, la rehabilitación de la ruina de la Iglesia para biblioteca y el diseño de la plaza. Ha sido también un lugar en el que la buena arquitectura contribuye notoriamente a una importante mejora de la ciudad. El edificio tiene un volumen urbano completamente convencional como tal volumen, pero absolutamente cualificado por una fachada enormemente lograda, que puede defenderse incluso como un ejemplo paradigmático para el casco antiguo, desde el punto de vista figurativo y formal.
En la rehabilitación de la Iglesia para Biblioteca, se ha tomado la posición de valorar la ruina existente como tal ruina; esto es, valorando su gran dramatismo y monumentalidad, y superponiéndole los elementos necesarios para la rehabilitación según una idea de contraste moderno. Podría haberse tomado otro método, u otro punto de vista, pero, dado el excelente resultado, es posible afirmar que este haya sido, probablemente, el mejor posible. Punto de vista, coincidente, por otro lado, con la convención contemporánea que se considera más adecuada y “ortodoxa”, por lo que no puede dar lugar a la protesta de nadie. Esta actuación me parece ejemplar en su conjunto, y tanto desde el aspecto institucional como desde el urbano y arquitectónico.
El Museo para las Colecciones Reales, de Mansilla y Tuñón (producto de un concurso que tuvo aspectos muy conflictivos entre los participantes, como se recordará) está todavía en marcha, como es bien sabido, aunque puede verse ya tanto su impronta sobre la imagen de la cornisa histórica madrileña, como (si se visita) el aspecto esencial de sus futuros interiores. Aunque sé que las mentalidades conservadoras, y en buena media ignorantes, dirán (y ya han dicho) que el edificio empeora, o atenta (como si fuera un terrorista) contra la imagen de esa cornisa, ello no es verdad, como puede comprobar quien vaya a verlo y tenga un mínimo criterio. Lo que sí que atenta, verdaderamente, contra la imagen de la cornisa es la torpe neo-catedral, y esto ya no tiene remedio alguno.

La visión externa del nuevo museo, a modo de un basamento para un templo que no se lo merece y que continúa con eficacia el del Palacio Real, consigue plantear una convención moderna en cuanto a la imagen –neutralidad figurativa, simplicidad, abstracción,…- y lograr que, al tiempo, ésta se convierta, igualmente, en una imagen con un cierto carácter clásico, concretamente dórico, en una poderosa y atractiva columnata que no pretende otra cosa que la manifestación de su obsesiva y lograda cadencia. Es una imagen que no es ni antigua ni moderna, o que –si se prefiere- es las dos cosas. Y está tan atenta a su importante lugar como al tiempo en que se produce.
Si soy leal a la realidad, he de reconocer, sin embargo, que no me ha parecido tan bien la visión externa menos importante; esto es, la que es lateral y próxima y da a la cuesta de la Vega. Ahí los arquitectos se han dejado llevar por la idea de exhibir la sección y esto no me ha parecido logrado. Es un gesto moderno que considero erróneo; creo que era mejor haberse preguntado por el modo en el que el tema principal podía dar la vuelta a su esquina, tal y como hacían los arquitectos clásicos.
Pero, por otro lado, están también los interiores de este edificio, concebido con toda lógica como lo que en realidad es, un gran muro de contención, y es preciso reconocer que éstos, en su simplicidad, son espléndidos. Como ya he dicho, pueden apreciarse ahora en su esencia aunque no estén acabados, y aunque les falten las joyas que en su día van a contener y que aumentarán mucho su atractivo.
(continuará…)
Antonio González-Capitel Martínez · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · marzo 2013
[:en]
Three accomplishments for the UNED in Lavapiés on the part of Linazasoro are also very qualified. I say 3, because the office block and education is, the rehabilitation of the ruin of the Church for library and the design of the square. It has been also a place in which the good architecture contributes glaringly to an important improvement of the city. The building has an urban completely conventional volume as such volume, but absolutely qualified by an enormously successful front, which can defend even as a paradigmatic example for the old town, from the figurative and formal point of view.
In the rehabilitation of the Church for Library, there has taken the position to value the existing ruin as such ruin; this is, valuing his great dramatic quality and monumentalidad, and him superposing the elements necessary for the rehabilitation according to an idea of modern contrast. One might have taken another method, or another point of view, but, in view of the excellent result, it is possible to affirm that this one should have been, probably, the best possible one. Point of view, coincidental, on the other hand, with the contemporary convention that is considered to be more suitable and “orthodox”, for what it cannot give place to the protest of anybody. This action seems to me to be exemplary in his set, and so much from the institutional aspect as from urban and architectural.
The Museum for the Royal Collections, of Mansilla and Tuñón (product of a contest that had very troubled aspects between the participants, since it will be remembered) is still in march, since it is known well, though it can his stamp turns already so much on the image of the historical cornice of Madrid, since (if there is visited) the essential aspect of his interior futures. Though I know that the conservative mentalities, and in good average ignoramuses, will say (and already they have said) that the building deteriorates, or it commits an outrage (as if he was a terrorist) against the image of this cornice, it is not true, since it can verify the one who is going to see it and has a minimal criterion. What yes that commits an outrage, really, against the image of the cornice is the awkward neo-cathedral, and this already does not have any remedy.

The external vision of the new museum, like a basement for a temple that does not deserve it and that continues with efficiency that of the Royal palace, manages to consider a modern convention as for the image – figurative neutrality, simplicity, abstraction, … – and achieving that, to the time, this one turns, equally, into an image with a certain classic character, concretely Doric, into a powerful and attractive colonnade that does not claim another thing that the manifestation of his obsessive and successful cadence. It is an image that is neither ancient nor modern, or that – if it is preferred – is both things. And it is so attentive to his important place as to the time in which it takes place.
If I am loyal to the reality, I have to admit, nevertheless, that it has not looked like to me so well the least important external vision; this is, which is lateral and near and gives to the slope of the Vega. There the architects have been left to go for the idea of exhibiting the section and this has not seemed to me to be successful. It is a modern gesture that I consider to be erroneous; I believe that it was better to have wondered for the way in which the principal topic could give the return to his corner, as the classic architects were doing.
But, on the other hand, there are also the interiors of this building, conceived with all logic like what actually it is, a great wall of containment, and it is necessary to admit that these, in his simplicity, are splendid. Since already I have said, they can be estimated now in his essence though they are not ended, and though they lack the jewels that in his day they are going to contain and that will increase very much his attraction.
(to be continied)
Antonio González-Capitel Martínez · Doctor architect · Professor in ETSAM
Madrid · march 2013
[:gl]
As tres realizacións para a UNED en Lavapiés por parte de Linazasoro son tamén moi cualificadas. Digo 3, porque está o edificio de oficinas e ensino, a rehabilitación da ruína da Igrexa para biblioteca e o deseño da praza. Foi tamén un lugar no que a boa arquitectura contribúe notoriamente a unha importante mellora da cidade. O edificio ten un volume urbano completamente convencional como tal volume, pero absolutamente cualificado por unha fachada enormemente lograda, que pode defenderse mesmo como un exemplo paradigmático para a zona antiga, de
Na rehabilitación da Igrexa para Biblioteca, tomouse a posición de valorar a ruína existente como tal ruína; isto é, valorando o seu gran dramatismo e monumentalidade, e superpoñéndolle os elementos necesarios para a rehabilitación segundo unha idea de contraste moderno. Podería terse tomado outro método, ou outro punto de vista, pero, dado o excelente resultado, é posible afirmar que este fose, probablemente, o mellor posible. Punto de vista, coincidente, por outro lado, coa convención contemporánea que se considera máis axeitada e «ortodoxa», polo que non pode dar lugar á protesta de ninguén. Esta actuación paréceme exemplar no seu conxunto, e tanto dende o aspecto institucional como dende o urbano e arquitectónico.
O Museo para as Coleccións Reais, de Mansilla e Tuñón (produto dun concurso que tivo aspectos moi conflitivos entre os participantes, como se recordará) está aínda en marcha, como é ben sabido, aínda que pode verse xa tanto a súa pegada sobre a imaxe da cornixa histórica madrileña, como (se se visita) o aspecto esencial dos seus futuros interiores. Aínda que sei que as mentalidades conservadoras, e en boa media ignorantes, dirán (e xa dixeron) que o edificio empeora, ou atenta (coma se fose un terrorista) contra a imaxe desa cornixa, iso non é verdade, como pode comprobar quen vaia velo e teña un mínimo criterio. O que si que atenta, verdadeiramente, contra a imaxe da cornixa é a torpe neo-catedral, e isto xa non ten remedio ningún.

A visión externa do novo museo, a xeito dunha base para un templo que non llo merece e que continúa con eficacia o do Pazo Real, consegue formular unha convención moderna en canto á imaxe -neutralidade figurativa, simplicidade, abstracción,…- e lograr que, ao tempo, esta se converta, igualmente, nunha imaxe con certo carácter clásico, concretamente dórico, nunha poderosa e atractiva columnata que non pretende outra cousa que a manifestación da súa obsesiva e lograda cadencia. É unha imaxe que non é nin antiga nin moderna, ou que -se se prefire- é as dúas cousas. E está tan atenta ao seu importante lugar como ao tempo en que se produce.
Se son leal á realidade, hei de recoñecer, non obstante, que non me pareceu tan ben a visión externa menos importante; isto é, a que é lateral e próxima e dá á costa da Veiga. Aí os arquitectos deixáronse levar pola idea de exhibir a sección e isto non me pareceu logrado. É un xesto moderno que considero erróneo; creo que era mellor preguntarse polo modo no que o tema principal podía dar a volta á súa esquina, tal e como facían os arquitectos clásicos.
Pero, por outro lado, están tamén os interiores deste edificio, concibido con toda lóxica como o que en realidade é, un gran muro de contención, e é preciso recoñecer que estes, na súa simplicidade, son espléndidos. Como xa dixen, poden apreciarse agora na súa esencia aínda que non estean acabados, e aínda que lles falten as xoias que no seu día van conter e que aumentarán moito o seu atractivo.
(continuará…)
Antonio González-Capitel Martínez · Doutor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · marzo 2013
[:]




