Inicio Blog Página 94

Reforma Estudio de Arquitectura Chiralt Arquitectos | Chiralt ArquitectosReforms study of Architecture Chiralt Arquitectos | Chiralt Arquitectos Reforma Estudio de Arquitectura Chiralt Arquitectos | Chiralt Arquitectos

Así es el nuevo estudio de Chiralt Arquitectos, un espacio reformado y abierto al público en una planta baja amplia, luminosa, con un buen acceso y una gran visibilidad.

‘La imagen de nuestro estudio de arquitectura deja claro lo que somos y lo que hacemos. Y la mejor prueba es la gente que se ha inspirado en él para imaginar sus futuros proyectos’,

destaca Jaume.

ca_estudio_01_int01

 El taller

‘Éste era el antiguo taller herrero de mi padre. Arriba teníamos la vivienda y debajo estaba su lugar de trabajo. Cuando se jubiló, el espacio pasó a ser garaje pero conservando su forma original’.

Ahora, su nuevo estudio de arquitectura recuerda la influyente figura de su padre.

El espacio transmite todo lo que he vivido

Aquí Jaume creció y aprendió de primera mano el valor y sacrificio del trabajo artesanal, ingenioso y cuidado.

‘El espacio transmite todo lo que he vivido. Aquí aprendí a soldar, cortar y moldear el hierro. ¡Cuando veía una película de piratas, bajaba a hacerme un barco con sus herramientas! Conocí cómo reaccionan los materiales antes de estudiarlo en los libros’.

El diseño del estudio de arquitectura lo determinó en gran medida el espacio. Y por ello, en Chiralt Arquitectos sabían que, por encima de todo, el proyecto debía tener mucha fuerza.

‘Hicimos una intervención respetuosa con el espacio y de bajo coste. Vimos posibilidades como conservar los techos para darle un toque particular y de recuerdo de lo que era el taller’.

Tengo la sensación de estar estrenando constantemente

‘Disfruto el espacio trabajando en mi mesa, reunido, e incluso paseando por él, ¡es como si llevara zapatos nuevos! Tengo la sensación de estar estrenando constantemente. La palabra que define nuestro día a día aquí es comodidad. Y ése es el placer que esperamos que la gente sienta cuando realizamos sus proyectos’,

afirma Jaume.

El ferro (el hierro)

‘Al principio de la carrera de arquitectura, yo ayudaba a mi padre en el taller para pagarme los estudios. En aquellas jornadas laborales compartí e interioricé su espíritu de creación y su pasión por el trabajo manual. El hierro es mi material. He nacido y aprendido con él’.

El hierro es mi material. He nacido y aprendido con él

Jaume siempre que diseña piensa en hierro. Incluso para las maquetas que suelen ser de materiales ligeros y fáciles de cortar.

‘¿Y por qué no hacerlas de hierro? Yo tengo los medios. Y así fue. Mi padre y yo hicimos cuatro maquetas de hierro, incluida la de mi Proyecto Final de Carrera. Yo dibujaba las plantillas y él las cortaba y soldaba’.

El nuevo espacio

El estudio de arquitectura en Valencia de Chiralt Arquitectos se emplaza en un espacio con casi 100 años de historia, una condición que da solera pero también puede resultar un gran handicap.

‘Queríamos que el espacio tuviera un tinte industrial en recuerdo del taller. Y para ello fue clave la utilización de materiales puros poco tratados como la madera, el hormigón, el cristal o el hierro’,

comenta Jaume.

Queríamos que el espacio tuviera un tinte industrial en recuerdo del taller

La construcción, una vivienda antigua reforzada en varios puntos con estructura metálica, originó el inconveniente más venturoso de todos: una accidentada medianera con salientes y pilares.

‘Hicimos de la necesidad virtud. Creamos un panel de madera de dos metros de altura a modo de zic-zac que recorre la pared irregular y se ha convertido en la guía y el elemento distintivo del espacio’.

Por encima de los dos metros de madera, el resto son las tripas del antiguo taller, sus paredes pintadas de negro.

‘Sobre el plano que recorre el espacio en zic-zac, diseñamos una mesa pegada y una luz lineal en esa misma forma. Nos hemos adaptado a esos defectos para crear una forma que parece ser así por placer’.

Creamos un panel de madera a modo de zic-zac que recorre la pared irregular

En apoyo al lateral de madera, se creó otro módulo que completa el conjunto: el monolito de la entrada. Un falso muro de madera que recubre tres antiguos pilares.

‘Para acceder a la sala de reuniones teníamos un enjambre de pilares, por lo que decidimos crear un módulo con la matriz del plano en zic-zac: un monolito de madera natural que los recubriera’,

añade Jaume.

El resultado es un imponente panel divisorio que da la bienvenida y delimita la sala de reuniones del resto del estudio de arquitectura.

Para el suelo elegimos hormigón talochado. Queríamos ver un material continúo que comunicase su propio origen

El suelo es otro de los elementos destacados del proyecto. El pavimento original era de cemento, un material noble y rudo.

‘Queríamos ver un material continúo que comunicase su propio origen, apenas tratado. Elegimos hormigón talochado con una capa de barniz especial que le aportara impermeabilidad, facilidad de limpieza y brillo’.

Finalmente, la iluminación es una gran protagonista, cada ambiente tiene aquélla que requiere. Y un ejemplo son los tubos de luz dispuestos en zic-zac sobre de la mesa de trabajo que reproducen fielmente sus mismo ángulos.

Obra: Reforma Estudio de Arquitectura Chiralt Arquitectos.
Autores: Estudio Chiralt Arquitectos (Arquitectos: Jaume Chiralt, Adrián Fuster y José Rubio).
Emplazamiento: Moncada, Valencia (España).
Año: Mayo – Junio 2015
Superficie: 84m2
Fotografía: Eva Pérez
+ chiraltarquitectos.com

This way it is Chiralt Arquitectos‘s new study, a space reformed and opened the public in a wide, luminous ground floor, with a good access and a great visibility.

‘The image of our study of architecture clarifies what we are and what we do. And the best test is the people who has inspired by him to imagine his future projects’,

Jaume stands out.

ca_estudio_01_int01

The workshop

‘This one was the former workshop blacksmith of my father. Above we had the housing and below his place of work was. When he retired, the space happened to be a garage but preserving his original form’.

Now, his new study of architecture remembers the influential figure of his father.

‘The space transmits everything through what I have lived’.

Here Jaume grew and learned first hand the value and sacrifice of the handcrafted, ingenious and elegant work.

‘The space transmits everything through what I have lived. Here I learned to weld, to cut and mold the iron. When it saw a pirates’ movie, it was going down to doing a ship to me with his tools! I knew how the materials react before studying it in the books’.

The design of the study of architecture it determined to a great extent the space. And for it, in Chiralt Arquitectos they knew that, over everything, the project had to have a lot of force.

‘We did a respectful intervention with the space and of low cost. We saw possibilities as the ceilings preserved to give him a particular touch and of recollection of what was the workshop’.

I have the sensation of being putting on constant’.

‘I enjoy the space being employed at my table, assembled, and even walking along him, it is as if it was taking new shoes! I have the sensation of being putting on constant. The word that it defines ours day after day here is a comfort. And that one is the pleasure for that we hope that the people feel when we realize his projects’,

Jaume affirms.

El ferro (the iron)

‘Initially of the career of architecture, I was helping my father in the workshop to pay the studies to me. In those labor days I shared and internalized his spirit of creation and his passion for the manual work. The iron is my material. I have born and learned with him’.

The iron is my material. I have born and learned with him’.

Jaume providing that he designs thinks about iron. Even for the models that are in the habit of being of materials light and easy to cut.

‘And why not to do them of iron? I have the means. And this way it was. My father and I did four models of iron, included that of my Final Project of Career. I was drawing the insoles and he was cutting and welding them’.

The new space

The study of architecture in Chiralt Arquitectos in Valencia is located in a space with almost 100 years of history, a condition that gives crossbeam but also it can turn out to be a great handicap.

‘We wanted that the space had an industrial dye in recollection of the workshop. And for it there was key the utilization of pure materials little treated as the wood, the concrete, the crystal or the iron’,

Jaume comments.

We wanted that the space had an industrial dye in recollection of the workshop’.

The construction, an ancient housing reinforced in several points with metallic structure, originated the happiest disadvantage of all: the rough dividing one with projections and props.

‘We did of the need virtue. Let’s believe a panel of wood of two meters of height like zic-zac that crosses the irregular wall and has turned into the guide and the distinctive element of the space’.

Over both meters of wood, the rest they are the guts of the former workshop, his walls identical with black.

‘On the plane that crosses the space in zic-zac, we design a stuck table and a linear light in the same form. We have adapted to these faults to create a form that seems to be like that for pleasure’.

‘Let’s believe a panel of wood like zic-zac that crosses the irregular wall’.

In support to the wings of wood, there was created another module that completes the set: the monolith of the entry. A false wall of wood that covers three former props.

‘To accede to the room of meetings we had a swarm of props, for what we decide to create a module with the counterfoil of the plane in zic-zac: a monolith of natural wood that was covering them’,

Jaume adds.

The result is an impressive dividing panel that gives the welcome and delimits the room of meetings of the rest of the study of architecture.

For the soil we choose concrete talochado. We wanted to see a material I continue that he was communicating his own origin’.

The soil is different of the elements distinguished from the project. The original pavement was of cement, a noble and rough material.

‘We wanted to see a material I continue that he was communicating his own origin, you upset agreement. We choose concrete talochado with a cap of special glaze that was contributing impermeability, facility of cleanliness and sheen’.

Finally, the lighting is a great protagonist, every environment has that one that it needs. And an example they are the pipes of light arranged in zic-zac on of the desk that angles reproduce faithfully his same.

Work: Reforms study of Architecture Chiralt Arquitectos
Authors: Estudio Chiralt Arquitectos (Architects: Jaume Chiralt, Adrián Fuster y José Rubio).
Location: Moncada, Valencia (Spain).
Year: May – Juny 2015
Superficie: 84m2
Fotografía: Eva Pérez
+ chiraltarquitectos.com

Así é o novo estudo de Chiralt Arquitectos, un espazo reformado e aberto ao público nunha planta baixa ampla, luminosa, cun bo acceso e unha gran visibilidad.

‘A imaxe do noso estudo de arquitectura deixa claro o que somos e o que facemos. E a mellor proba é a xente que se inspirou nel para imaxinar os seus futuros proxectos’,

destaca Jaume.

ca_estudio_01_int01

O obradoiro

‘Este era o antigo obradoiro de ferreiro do meu pai. Arriba tiñamos a vivenda e debaixo estaba o seu lugar de traballo. Cando se xubilou, o espazo pasou a ser garaje pero conservando a súa forma orixinal’.

Agora, o seu novo estudo de arquitectura recorda a influyente figura do seu pai.

‘O espazo transmite todo o que vivín’

Aquí Jaume creceu e aprendeu de primeira man o valor e sacrificio do traballo artesanal, enxeñoso e coidado.

‘O espazo transmite todo o que vivín. Aquí aprendín a soldar, cortar e moldear o ferro. Cando vía unha película de piratas, baixaba a facerme un barco coas súas ferramentas! Coñecín como reaccionan os materiais antes de estudalo nos libros’.

O deseño do estudo de arquitectura determinouno en gran medida o espazo. E por iso, en Chiralt Arquitectos sabían que, por encima de todo, o proxecto debía ter moita forza.

‘Fixemos unha intervención respetuosa co espazo e de baixo custo. Vimos posibilidades como conservar os teitos para darlle un toque particular e de recordo do que era o obradoiro’.

Teño a sensación de estar estreando constantemente’

‘Gozo o espazo traballando na miña mesa, reunido, e ata paseando por el, ¡é coma se levase zapatos novos! Teño a sensación de estar estreando constantemente. A palabra que define o noso día a día aquí é comodidade. E ese é o pracer que esperamos que a xente senta cando realizamos os seus proxectos’,

afirma Jaume.

O ferro

‘Ao principio da carreira de arquitectura, eu axudaba ao meu pai no taller para pagarme os estudos. Naquelas xornadas laborais compartín e interioricé o seu espírito de creación e a súa paixón polo traballo manual. O ferro é o meu material. Nacín e aprendín con el’.

O ferro é o meu material. Nacín e aprendín con el

Jaume sempre que deseña pensa en ferro. Ata para as maquetas que adoitan ser de materiais lixeiros e fáciles de cortar.

‘E por que non facelas de ferro? Eu teño os medios. E así foi. O meu pai e eu fixemos catro maquetas de ferro, incluída a do meu Proxecto Final de Carrera. Eu debuxaba os persoais e el cortábaas e soldaba’.

O novo espazo

O estudo de arquitectura en Valencia de Chiralt Arquitectos se emplaza nun espazo con case 100 anos de historia, unha condición que dá solera pero tamén pode resultar un gran hándicap.

‘Queriamos que o espazo tivese un tinte industrial en recordo do obradoiro. E para iso foi clave a utilización de materiais puros pouco tratados como a madeira, o formigón, o cristal ou o ferro’,

comenta Jaume.

‘Queriamos que o espazo tivese un tinte industrial en recordo do obradoiro

A construción, unha vivenda antiga reforzada en varios puntos con estrutura metálica, orixinou o inconveniente máis venturoso de todos: unha accidentada medianera con salientes e alicerces.

‘Fixemos da necesidade virtude. Creamos un panel de madeira de dous metros de altura a modo de zic-zac que percorre a parede irregular e converteuse na guía e o elemento distintivo do espazo’.

Por encima dos dous metros de madeira, o resto son as tripas do antigo obradoiro, as súas paredes pintadas de negro.

‘Sobre o plano que percorre o espazo en zic-zac, deseñamos unha mesa pegada e unha luz lineal nesa mesma forma. Adaptámonos/Adaptámosnos a eses defectos para crear unha forma que parece ser así por pracer’.

Creamos un panel de madeira a modo de zic-zac que percorre a parede irregular’.

En apoio ao lateral de madeira, creouse outro módulo que completa o conxunto: o monolito da entrada. Un falso muro de madeira que recubre tres antigos alicerces.

‘Para acceder á sala de reunións tiñamos un enxambre de alicerces, polo que decidimos crear un módulo coa matriz do plano en zic-zac: un monolito de madeira natural que os recubrise’,

engade Jaume.

O resultado é un imponente panel divisorio que dá a benvida e delimita a sala de reunións do resto do estudo de arquitectura.

‘Para o chan eliximos formigón talochado. Queriamos ver un material continúo que comunicase a súa propia orixe

O chan é outro dos elementos destacados do proxecto. O pavimento orixinal era de cemento, un material nobre e rudo.

‘Queriamos ver un material continúo que comunicase a súa propia orixe, apenas tratado. Eliximos formigón talochado cunha capa de verniz especial que lle aportase impermeabilidad, facilidade de limpeza e brillo’.

Finalmente, a iluminación é unha gran protagonista, cada ambiente ten aquela que require. E un exemplo son os tubos de luz dispostos en zic-zac sobre da mesa de traballo que reproducen fielmente os seus mesmo ángulos.

Obra: Reforma Estudio de Arquitectura Chiralt Arquitectos.
Autores: Estudio Chiralt Arquitectos (Arquitectos: Jaume Chiralt, Adrián Fuster y José Rubio).
Emprazamento: Moncada, Valencia (España).
Ano: Maio – Xuño 2015
Superficie: 84m2
Fotografía: Eva Pérez
+ chiraltarquitectos.com

Llamada a participantes FETSAC’16Call Participants FETSAC’16Chamada a participantes FETSAC’16

0

Call-for-papers-FETSAC16-gal_esp-2

El Festival de Arquitectura ‘FETSAC’ nació gracias a una agrupación de alumnos de la Escuela de Arquitectura de A Coruña que decidió, por iniciativa propia, crear unas jornadas culturales que alterasen la percepción habitual que sus compañeros tenían del centro, dando lugar al ‘Circo’, la primera edición del festival en 2009.

El esfuerzo inicial llevado a cabo por estos alumnos, se ha visto recompensado cada año con la continuidad del mismo.

‘PsicoFETSAC’, ‘Re’, ‘This is tomorrow’, ‘Who’s ready for FETSAC?’, ‘FETSAC’14’ y ‘FETSAC’15: Más allá del objeto’ han sido las siguientes ediciones, cuyas actividades (conferencias, debates, talleres…) se enmarcan siempre dentro de una temática en particular, en la que se invita a participar a arquitectos y otros colectivos.

FETSAC abre un período de recepción de propuestas de conferencia y/o actividad puntual del 9 de noviembre al 30 de diciembre de 2015. El festival tendrá lugar en A Coruña (España) del 14 al 18 de marzo de 2016.

Echa un vistazo al manifiesto de la presente edición. Más información y/o aclaraciones en la web o fetsac@gmail.com

BASES.

Existen dos maneras de participar:

1. COMO CONFERENCIANTE.
Las conferencias tendrán una duración máxima de 1h30.
Como podrás ver en las ediciones anteriores*, han pasado por nuestro festival profesionales no arquitectos e  incluso estudiantes. Consulta los programas de FETSAC’15, FETSAC‘14, FETSAC13, FETSAC12, FETSAC11, FETSAC10 y FETSAC09.

2. CON UNA ACTIVIDAD PUNTUAL.
Las actividades o performances tendrán una duración máxima de 3h. El formato es completamente libre.
Para la realización de las diferentes actividades tendremos total disponibilidad de los espacios de la Escuela de Arquitectura (aulas, salón de actos..), así como del amplio espacio exterior ajardinado.

CALENDARIO.

9/11/2015 Anuncio de la llamada a la participación en Fetsac’16.

30/12/2015 Fin del período de inscripción y envío de propuestas en formato definido

10/01/2016 Resolución de propuestas escogidas

14-18/03/2016 Asistencia al festival

PRESENTACIÓN

El formato de presentación de la propuesta estará contenido en un máximo de tres A4 en formato PDF. El contenido de las mismas será libre. Es importante tener claro que para esta edición, hasta el 30 de diciembre, se tendrán que realizar tanto la inscripción como candidato como el envío de la propuesta.

Todas las propuestas serán valoradas por los organizadores de FETSAC’16.

Se permite que el mismo participante envíe más de una propuesta.

Deberá señalarse en cuál de las 2 modalidades se participa: conferencia/actividad.

El formulario de inscripción se cubrirá online y la propuesta será enviada al correo fetsac@gmail.com

FORMATO DE INSCRIPCIÓN

-Título de la propuesta
-Nombre de los tutores
-Apellidos de los tutores
-Correo electrónico
-Teléfono de contacto.
-Breve CV.
-Facultad, institución, asociación, colectivo, etc. a la que pertenece.
-Lugar de procedencia.
-Modalidad en la que se participa
-Carrera y curso (en caso de ser estudiante).

Información no obligatoria:

-Perfil en Linkedin.
-Perfil en Twitter.
-Perfil en Facebook.
-Web.

FORMULARIO INSCRIPCIÓN

SELECCIÓN

Las propuestas recibidas serán evaluadas siguiendo los siguientes criterios:

– Calidad de los contenidos.
– Interés pedagógico y didáctico de la propuesta.
– Originalidad en la manera de desarrollar la propuesta.
– Relevancia del tema a tratar.
– Claridad en la exposición de la propuesta.

En el momento de hacer público el calendario del festival, la propuesta de los participantes se colgará en la web acompañada de una foto y una breve biografía. Esta información se utilizará, a su vez, para la publicación de carteles y trípticos que se repartirán durante toda la duración del festival.

La organización se hará cargo de los gastos de desplazamiento así como del alojamiento necesario para la realización de la propuesta.

Cada una de las propuestas llevadas a cabo en la FETSAC’16 será remunerada tras haber terminado con éxito la participación. La cifra es independiente del número de personas necesarias para llevarla a cabo.

Call-for-papers-FETSAC16-gal_esp-2

The Festival of Architecture ‘FETSAC’ was born thanks to a pupils’ group of the School of Architecture of To Corunna that decided, on own initiative, to create a few cultural days that were altering the habitual perception that his companions had of the center, giving place to the ‘Circo’, the first edition of the festival in 2009.

The initial effort carried out by these pupils, one has seen rewarded every year with the continuity of the same one.

‘PsicoFETSAC’, ‘Re’, ‘This is tomorrow’, ‘Who’s ready for FETSAC?’, ‘FETSAC’14’ and ‘FETSAC’15: Beyond The object’ they have been the following editions, which activities (conferences, debates, workshops …) they place always inside a subject matter especially, in the one that is invited to inform to architects and other groups.

FETSAC opens a period of receipt of offers of conference and/or punctual activity from November 9 to December 30, 2015. The festival will take place in To Corunna (Spain) from March 14 to March 18, 2016.

He throws a glimpse to the manifest of the present edition. More information and / or explanations in the web or fetsac@gmail.com

BASIS.

Two ways of taking part exist:

1. AS LECTURER.
The conferences will have a maximum duration of 1h30.
Since you will be able to see in the previous editions*, professionals have happened for our festival not architects and enclosedly students. It consults the programs ofFETSAC’15, FETSAC‘14, FETSAC13, FETSAC12, FETSAC11, FETSAC10 and FETSAC09.

2. WITH A PUNCTUAL ACTIVITY.
The activities or performances will have a maximum duration of 3h. The format is completely free.
For the accomplishment of the different activities we will have total availability of the spaces of the School of Architecture (classrooms, assembly hall ..), as well as of the wide exterior landscaped space.

CALENDAR.

9/11/2015 Advertisement of the call to the participation in Fetsac’16.

30/12/2015 End of the period of inscription and sending of offers in definite format.

10/01/2016 Resolution of select offers.

14-18/03/2016 Assistance to the festival.

PRESENTATION

The format of presentation of the offer will be contained in a maximum of three A4 in format PDF. The content of the same ones will be free. It is important to have clear that for this edition, until December 30, both the inscription and candidate will have to carry out as the sending of the offer.

All the offers will be valued by the organizers of FETSAC’16.

It is allowed that the same participant should send more than one offer.

It will have to distinguish in which of 2 modalities it is informed: conference / activity.

The application form will cover online and the offer will be sent to the mail fetsac@gmail.com

FORMAT OF INSCRIPTION

-Title of the offer.
-Name of the tutors.
-Surnames of the tutors.
-E-mail electronic.
-Telephone of contact.
-Brief CV.
-Faculty, institution, association, group, etc. To that it belongs.
-Place of origin.
-Modality in which there is informed.
-Career and course (in case of being a student).

Not obligatory Information:

-Profile in Linkedin.
-Profile in Twitter.
-Profile in Facebook.
-Web.

FORMULAIC INSCRIPTION

SELECTION

The received offers will be evaluated following the following criteria:

– Quality of the contents.
– Pedagogic and didactic Interest of the offer.
– Originality in the way of developing the offer.
– Relevancy of the topic to treating.
– Clarity in the exhibition of the offer.

In the moment to publicize the calendar of the festival, the offer of the participants will be hung on the web accompanied of a photo and a brief biography. This information will be in use, in turn, for the publication of cartels and trípticos that will be distributed during all the duration of the festival.

The organization will take charge of the expenses of displacement as well as of the housing necessary for the accomplishment of the offer.

Each of the offers carried out in the FETSAC’16 will be remunerated after having finished successfully the participation. The number is independent from the number of persons necessary to carry out her.

Call-for-papers-FETSAC16-gal_esp-2

O Festival de Arquitectura ?FETSAC? naceu grazas a unha agrupación de alumnos da Escola de Arquitectura da Coruña que decidiu, por iniciativa propia, crear unhas xornadas culturais que alterasen a percepción habitual que os seus compañeiros tiñan do centro, dando lugar ao ‘Circo’, a primeira edición do festival en 2009.

O esforzo inicial levado a cabo por estes alumnos, viuse recompensado cada ano coa continuidade do mesmo.

‘PsicoFETSAC’, ‘Re’, ‘This is tomorrow’, ‘Who’s ready for FETSAC?’, ‘FETSAC’14’ e FETSAC’15: Máis aló do obxecto’ foron as seguintes edicións, cuxas actividades (conferencias, debates, talleres?) enmárcanse sempre dentro dunha temática en particular, na que se invita a participar a arquitectos e outros colectivos.

FETSAC abre un período de recepción de propostas de conferencia e/ou actividade puntual do 9 de novembro ao 30 de decembro de 2015. O festival terá lugar na Coruña (España) do 14 ao 18 de marzo de 2016.

Bota unha ollada ao manifesto da presente edición. Máis información e/ou aclaraciones na web ou fetsac@gmail.com

BASES.

Existen dúas maneiras de participar:

1. COMA CONFERENCIANTE:
As conferencias terán unha duración máxima de 1h30.
Como poderás ver nas edicións anteriores*, xa pasaron polo noso festival profesionais non arquitectos e incluso estudantes. Consulta os programas da FETSAC ‘15, FETSAC ‘14, FETSAC13, FETSAC12, FETSAC11, FETSAC10 y FETSAC09.

2. CUNHA ACTIVIDADE PUNTUAL:
As actividades ou performances terán unha duración máxima de 3h. O formato é completamente libre.
Para a realización das diferentes actividades teremos total dispoñibilidade dos espazos da Escola de Arquitectura (aulas, salón de actos..), así coma do amplo espazo exterior axardinado.

CALENDARIO.

9/11/2015 Anuncio da chamada á participación en Fetsac’15.

30/12/2015 Fin do período de inscripción e envío de propostas en formato definido.

10/01/2016 Resolución de propostas escollidas.

14-18/03/2016 Asistencia ó festival.

PRESENTACIÓN

O formato de presentación da proposta estará contido nun máximo de tres A4 en formato PDF. O contido das mesmas será libre. É importante ter claro que para esta edición, até o 30 de decembro, teranse que realizar tanto a inscripción como candidato coma o envío da proposta.

Tódalas propostas serán valoradas polos organizadores da FETSAC’16.

Permítese que o mesmo participante envíe máis dunha proposta.

Deberase sinalar en cal das 2 modalidades se participa: conferencia/actividade.

O formulario de inscripción cubrirase online e a proposta será enviada ao correo fetsac@gmail.com

FORMATO DE INSCRIPCIÓN

-Título da proposta
-Nome dos titores
-Apelidos dos titores
-Correo electrónico
-Teléfono de contacto.
-Breve CV.
-Facultade, institución, asociación, colectivo, etc. á que pertence.
-Lugar de procedencia.
-Modalidade na que participa.
-Carreira e curso (no caso de ser estudante).

Información non obligatoria:

-Perfil en Linkedin.
-Perfil en Twitter.
-Perfil en Facebook.
-Web.

FORMULARIO INSCRIPCIÓN

SELECCIÓN

As propostas recibidas serán evaluadas seguindo os seguintes criterios:

– Calidade dos contidos.
– Interese pedagóxico e didáctico da proposta.
– Orixinalidade na maneira de desenvolver a proposta.
– Relevancia do tema a tratar.
– Claridade na exposición da proposta.

No momento de facer público o calendario do festival, a proposta dos participantes colgarase na web acompañada dunha foto e unha breve biografía. Esta información utilizarase, á súa vez, para a publicación de carteles e trípticos que se repartirán durante toda a duración do festival.

A organización farase cargo dos gastos de desplazamento así como de aloxamento necesario para a realización da proposta.

Cada unha das propostas levadas a cabo na FETSAC’16 será remunerada tras ter rematado con éxito a participación. A cifra é independente do número de personas necesarias para levala a cabo.

Puentes | Wayward Wandering

Un puente es una construcción que lleva a las personas de un sitio a otro pasando encima de un obstáculo, una barrera. Un puente puede, además, proporcionar cobijo, protección.

El María Moliner dice:

«Construcción de cualquier clase, fija, provisional, desmontable, etc., hecha sobre un río o un corte del terreno para pasar de una orilla o de un lado a otro. Más adelante el diccionario dice: Lo que sirve para acercar a personas o cosas; particularmente a personas, si existe entre ellas tirantez o enemistad. De allí la expresión Tender un puente: Hacer una persona por su parte una tentativa de aproximación para que cese la tirantez de relaciones o la enemistad entre ella y otra. Reconciliarse.»

Praga, 1357: empieza la construcción del Karlův most, el puente más conocido de Praga, una estructura que pasa sobre el río Moldava, llevando a las personas de la ciudad antigua, Staré Město, a la orilla del castillo, Malá Strana. Diseñado por el arquitecto Petr Parlér y construido por centenares de manos anónimas, en el siglo XV era la arteria central para el paso de personas y mercancías, siendo el único puente que conectaba las dos partes de la ciudad divididas por las aguas del río, amigas y enemigas, fuente del agua potable de la ciudad y peligro en caso de inundación. Otra función no planeada del puente era dar cobijo a multitudes de mendigos, deudores, errantes. Mendigos, deudores, errantes que podían entender el puente, la razón de su construcción y encontrar protección. Las tres torres góticas que representan sus extremos se han vuelto parte de la ciudad, insertándose sin discontinuidad entre el puente, el río y las casas, sus techos de aguja dialogando con las cúpulas de las iglesias barrocas, contribuyendo sin violencia a la excepcional belleza de la ciudad.

Železniční most (2014) | Fotografía: Wayward wandering
Železniční most (2014) | Fotografía: Wayward wandering

Praga, 1871: el puente de ferrocarril de Vyšehrad, el Železniční most, es otro de los numerosos puentes sobre el río Moldava. Cinco siglos después del Karlův most, representa la transposición y adaptación del puente a la época del tren, medio de transporte colectivo que facilita la comunicación entre las dos partes de la ciudad y entre la ciudad y el territorio colindante. Un elemento que resulta fundamental para entender la función y naturaleza de un puente y determinar su relación con el entorno es la posición de la estructura en la ciudad. La posición del Karlův most y del puente de ferrocarril de Vyšehrad no es sustancialmente distinta, ya que repite el esquema de los primeros puentes que remontan a la época prehistórica – como por ejemplo el primer puente sobre el río Támesis en Londres (1750 AC) – así como el de los puentes etruscos, romanos, románicos, renacentistas: una estructura para permitir al hombre cruzar un río o una barrera, una construcción que acerca a personas y cosas, una obra que hace habitable un lugar, un puente tendido hacia lo otro. El color del hierro oxidado del puente de Vyšehrad ha llegado a ser parte de los colores de Praga, así como el verde de las cúpulas de cobre oxidado de muchos edificios de la ciudad.

Proyecto para el Nuselský most (1927) | Josef Havlíček
Proyecto para el Nuselský most (1927) | Josef Havlíček

Praga, 1927: nace el sueño de los ingenieros, construir un puente para conectar las dos orillas del valle Nusle – un tiempo una aldea en las afueras de Praga, tierra rica de viñedos (Vallis Vinarium) y molinos accionados por las aguas del río Botič, hoy en día zona céntrica de la ciudad – haciendo pasar la más grande autopista de la República Checa por el medio de la ciudad. A los extremos del valle: por un lado la meseta de Pankrác – que recibe su nombre de la iglesia de Pankrác, pero que en realidad es hoy un lugar conocido por la cárcel homónima – por el otro el centro de Praga. Josef Havlíček es el arquitecto funcionalista que presentó una propuesta, en el concurso de 1927, para la construcción del puente sobre el valle Nusle: una estructura de hormigón que se apoya en una serie de rascacielos. El viaducto se yergue encima de las casas cortando el valle, yendo hacia la cárcel Pankrác.

La propuesta no fue realizada, el sueño de los ingenieros se quedó suspendido. Algo nuevo ha nacido en el uso de la técnica, que siempre ha tenido un posible efecto adverso, pero ahora el equilibrio entre positividad y negatividad ha sido perdido.

Praga, 1967: 40 años después del concurso de 1927 para la construcción del puente – entre 1967 y 1970 – el viaducto sobre el valle Nusle (el Nuselský most) fue construido, siguiendo un proyecto distinto del presentado por Josef Havlíček, pero en realidad no muy diferente. El puente – 500 metros de hormigón pretensado – aunque no se apoya en rascacielos, pasa por encima de las casas existentes, a 40 metros de altura, y cruza el parque Folimanka, proyectando una sombra sobre casas en que las personas duermen teniendo la ilusión de vivir una vida plena y segura, siendo en realidad mendigos y errantes en un mundo en que se ha perdido cualquier referencia con las cosas.

Nuselský most (2014) | Fotografía: Wayward wandering
Nuselský most (2014) | Fotografía: Wayward wandering

El viaducto es la imagen más clara de las ideas políticas de la época del gobierno comunista. Una idea, una línea recta trazada en un plano, abstracta, se materializa en un viaducto gigantesco que lacera el espacio, como un Goliat moderno. Pero otra imagen es la representación perfecta de la relación entre uso moderno de la técnica, guerra, (intento de) destrucción de la persona y la ciudad y conquista de la naturaleza (por parte de los ingenieros y los burócratas): el uso de tanques soviéticos para realizar las pruebas de carga durante la construcción del puente, en 1970. Tanques que sobrevuelan las casas, las personas, conducidos por personas que no se pueden ver y que no pueden tocar, recorren un puente de hormigón que pasa a más de 40 metros de la tierra del valle Nusle, encima de los árboles y los tejados de unas casas que han perdido su referencia con el entorno.

Nuselský most – pruebas de carga (1970) | Archivo Dopravního podniku hl. m. Prahy
Nuselský most – pruebas de carga (1970) | Archivo Dopravního podniku hl. m. Prahy

En 40 años 400 personas se han suicidado desde el Nusleský most. Una persona cada mes ha saltado del puente. No sería completamente insensato ver los saltos como el deseo de retorno al sentido de las cosas, saltos desde los tanques hacia los árboles y las casas, saltos como desesperación por todos los puentes no tendidos hacia otra posibilidad, saltos como rechazos, como tentativas imposibles de reconciliación con el mundo frente a la insensatez de la historia. Como el intento de suicidio de Jaroslav Hašek en 1911 desde el Karlův most, gesto dadaísta ante litteram de rechazo de la insensatez de las acciones humanas, resumido en las aventuras de su valiente soldado Švejk durante la guerra mundial. Historia que habría que volver a construir a partir de los relatos anónimos de los rechazados, ya que, como dice Pasolini1,

«en los desechos del mundo nace un nuevo mundo: nacen leyes nuevas allí donde ya no hay ley; nace un nuevo honor donde honor es el deshonor. Nacen potencia y nobleza, feroces, en los tugurios apiñados, en los lugares sin frontera, donde crees que la ciudad acaba y donde en cambio vuelve a empezar, enemiga, vuelve a empezar miles de veces, con puentes y laberintos, obras y zanjas, tras marejadas de rascacielos que cubren enteros horizontes.»

La administración, por su parte, ha contribuido a la solución del problema construyendo vallas de protección que impiden a las personas hacerse daño a si mismas.

Wayward Wandering
Autor del blog Perspectivas Anómalas
Barcelona, Noviembre 2015

Notas:

1 Pasolini, Pier Paolo, «La religión de mi tiempo« (1961), Nórdica, 2015

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2015 · CREUSeCARRASCO

0

La sede de la Fundación Juana de Vega acogió el pasado 13 de noviembre el acto de lectura del fallo y entrega del Premio Juana de Vega de Arquitectura 2015. Consolidado como uno de los más destacados del sector y creado por la Fundación Juana de Vega para reconocer la labor de los arquitectos que, con sus proyectos, contribuyen a la mejora de calidad paisajística de Galicia. En él se premia la mejor vivienda unifamiliar, tanto de nueva planta como de rehabilitación, terminada en el año natural anterior a la convocatoria, en este caso 2014.

Los integrantes del jurado de esta edición fueron el decano del COAG, Antonio Maroño Cal (presidente); la directora de la Escuela Gallega del Paisaje, Isabel Aguirre (secretaria) y los vocales Enrique Sáez (presidente de la Fundación Juana de Vega); Fernando Agrasar (director de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la UDC), así como Gonçalo Byrne, Salvador Fraga, Manuel Caamaño y Xavier Seoane.

El jurado concedió el Premio Juana de Vega de Arquitectura a la Casa Chao situada en el casco histórico de Corcubión (A Coruña, Galicia, España) de los arquitectos Juan Creus y Covadonga Carrasco. También se ha concedido un accésit y mención especial a otras dos viviendas. El primero de ellos para la vivienda, Choupana House, situada en la Calle Luis Vázquez Parga, nº 9 en Santiago de Compostela (Galicia, España) de 2es+_oficina de arquitectura. Mientras que la mención especial fue para casa situada en A Ferreirúa (Nogueira de Ramuín) en la Ribeira Sacra (Galicia, España) del arquitecto Quico Jorreto.

Producción: Fundación Juana de Vega
Dirección: lasonceymedia and veredes
Guión: Borja López Cotelo
Montaje: Marcos Flórez
Fotografía: Carlos Álvarez

El futuro pertenece a ÁfricaThe future belongs to AfricaO futuro pertence a África

0

Making Africa presenta una gran cantidad de obras, parte d que parten de una mirada retrospectiva a los inicios de la era postcolonial, que transitan por una amplia variedad de medios. Estas obras rompen con las definiciones convencionales de diseño, arte, fotografía, arquitectura y cine.

«Making Africa: Un continente de diseño contemporáneo arroja una nueva luz sobre África a través de las obras de 120 artistas y diseñadores contemporáneos que ilustran la manera en que el diseño acompaña e impulsa el cambio político, económico, social, cultural y tecnológico en el continente.»

La exposición muestra una evolución que está liderada por una nueva hornada de artistas africanos que proponen distintas visiones y soluciones, no solo para el continente si no para todo el mundo, al tiempo que renuevan la manera tradicional de entender el arte.

«El diseño va más allá de la resolución de problemas».

Azu Nwagbogu, director de la African Artists´Foundation

La exposición ha sido comisariada por Amelie Klein, Curadora del Vitra Design Museum, con el asesoramiento de Okwui Enwezor, Director de la Haus der Kunst de Múnich y de la 56ª Bienal de Venecia en 2015.

makingafrica

Making Africa es una exposición de Vitra Design Museum y Guggenheim Bilbao.
Guggenheim Museum Bilbao
30 de Octubre 2015 – 21 de Febrero de 2016

Making Africa  presents a great quantity of works, part d that depart from a retrospective look to the beginnings of the postcolonial age, which they pass along a wide variety of means. These works break with the conventional definitions of design, art, photography, architecture and cinema.

«Making Africa: A continent of contemporary design throws a new light on Africa across the works of 120 artists and contemporary designers who illustrate the way in which the design accompanies and stimulates the political, economic, social, cultural and technological change in the continent.»

The exhibition shows an evolution that is led by a new batch of African artists who propose different visions and solutions, not only for the continent if not for the whole world, at the time that they renew the traditional way of understanding the art.

«The design goes beyond the resolution of problems».

Azu Nwagbogu, the director of the African Artists´Foundation

The exhibition has been comisariada for Amelie Klein, curator of the Vitra Design Museum, with the advice of Okwui Enwezor, The Director of the Haus der Kunst of Munich and of 56 ª Biennial show of Venice in 2015.

makingafrica

Making Africa is Vitra Design’s exhibition Museum and Guggenheim Bilbao.
Guggenheim Museum Bilbao
On October 30, 2015 – February 21, 2016

Making Africa presenta unha gran cantidade de obras, parte d que parten dunha mirada retrospectiva aos inicios de éraa postcolonial, que transitan por unha ampla variedade de medios. Estas obras rompen coas definicións convencionais de deseño, arte, fotografía, arquitectura e cine.

«Making Africa: Un continente de deseño contemporáneo arroxa unha nova luz sobre África a través das obras de 120 artistas e diseñadores contemporáneos que ilustran o xeito en que o deseño acompaña e impulsa o cambio político, económico, social, cultural e tecnolóxico no continente.»

A mostra mostra unha evolución que está liderada por unha nova fornada de artistas africanos que propoñen distintas visións e solucións, non só para o continente si non para todo o mundo, á vez que renovan o xeito tradicional de entender a arte.

«O deseño vai máis aló da resolución de problemas».

Azu Nwagbogu, director da African Artists´Foundation

A exposición foi comisariada por Amelie Klein, curadora do Vitra Design Museum, co asesoramiento de Okwui Enwezor, Director da Haus der Kunst de Múnich e da 56ª Bienal de Venecia en 2015.

makingafrica

Making Africa é unha exposición de Vitra Design Museum e Guggenheim Bilbao.
Guggenheim Museum Bilbao
30 de Outubro 2015 – 21 de Febreiro de 2016

De la arquitectura al museo. Cofres | María González-Juanjo López de la Cruz

 

De la arquitectura al museo. Ausencias | María González-Juanjo López de la Cruz

Toda una vida de fotografías encerrada en un cobertizo de madera, un cofre decía él. Como si fueran obras robadas, en aquel lugar se escondían buena parte de las mejores imágenes de la arquitectura del siglo XX.

Julius Shulman retrató durante la segunda mitad del siglo pasado lo mejor de la arquitectura moderna de la costa oeste americana, desde que el arquitecto austríaco emigrado a California, Richard Neutra, le iniciase en la contemplación de la arquitectura, Shulman no paró de fotografiar obras de Wright, Mies, Ellwood, los Eames o Koenig; la claridad y optimismo con los que retrató cada una de las casas de Hollywood construyen icónicamente la imagen que poseemos de la arquitectura residencial de la dulce posguerra americana. Aquel año pudimos hablar con él y compartir un té helado, a nuestra espalda, en un recodo del jardín de su casa angelina diseñada por Raphael Soriano, se encontraba el cobertizo repleto de clichés, películas y placas fotográficas, un resumen de la modernidad de la arquitectura americana recluida entre tablones, la propia cabaña, hermética y de madera ajada por la intemperie, parecía en sí misma una obra de arte puesta en el jardín.

En el interior de aquel tinglado se almacenaban miles de fotografías ordenadas en cajas de plástico etiquetadas o acumuladas en montones indescifrables. Sólo la danza acompasada que Shulman comenzó a interpretar cuando entramos en él, localizando aquí y allá cada una de las imágenes que nos quería mostrar, nos convenció de que aquel era el mejor de los museos imaginables para aquel acopio de estampas. Al fin y al cabo, qué edificio podría albergar medio siglo de la mejor arquitectura americana del siglo XX sin salir mal parado en la comparación.

Aprovechando algo de luz en la oscuridad, el fotógrafo desvelaba hábilmente la imagen deseada, cuando alguna de aquellas placas era atravesada por el haz luminoso el espacio parecía inflamarse, el habitáculo se convertía entonces en el único lugar posible para aquella colección, una cámara oscura encendida por la exposición a la luz de las imágenes. Shulman nos confesó su temor a un incendio, aunque sin perder la sonrisa, sabía que su obra hacía tiempo que había escapado de aquel museo doméstico.

Tres meses después de la muerte de Shulman, el 18 de octubre de 2009, ardió un barracón con la obra de toda una vida. No fue en Los Angeles, sucedió en la zona sur de Rio de Janeiro y en este cobertizo se encontraban dos mil obras de Helio Oiticica, entre pinturas, material audiovisual, instalaciones, libros, proyectos y anotaciones del artista, todo ello valorado en unos 200 millones de dólares, según estimaciones de la familia. Como una premonición, entre las obras calcinadas se encontraban algunas de sus Bolas de Fuego o Bólides, un conjunto de objetos que Oiticica denominaba “Trans-objetos” en los que el color de aquellos estaba aparentemente “inflamado” por la luz, al decir del artista.

Estos Bólides incluían una serie de cajones o paneles que al retirarse revelaban su contenido (tierra cruda, pigmento en polvo, cáscaras…) o los diferentes colores con los que estaban pintados. No es difícil imaginar en los Bólides de Oiticica la arquitectura de un museo: un cofre hermético que al desplegarse y descubrir sus compartimentos nos permite observar texturas y colores que se inflaman bajo la luz. Como si la escala no existiera, no hay diferencia esencial entre un Bólide, el cobertizo de imágenes encendidas de Shulman y algunos de los mejores cofres de la modernidad como el Museo Whitney del arquitecto Marcel Breuer en Nueva York, los tres esconden materia teñida del aliento de la emoción que espera ser descubierta.

Acumulamos cosas en cofres porque tenemos esperanza de futuro, porque aspiramos a contemplarlas en adelante bajo una nueva luz, el museo, entendido como arca que encierra un repertorio preciado, al contrario de lo que cabría pensar, no rememora un pasado ni recrea un presente sino que se convierte en un artefacto para transportarnos al futuro, para enviar un mensaje a aquellos que nos aguardan en adelante.

Al fin y al cabo, qué pretendía Duchamp al idear la Bôite en Valise más que empaquetar el presente para que pudiera ser transportado hacia un futuro, o qué son las Cajas de Joseph Cornell sino un modo de dotar de un mañana a los recuerdos encontrados del pasado, una suerte de sonda Voyager que retornara a nosotros mismos en tiempos venideros para contarnos quiénes fuimos.

Helio Oiticica, B11 BOx Bólide 09, 1964 | Marcel Duchamp, Bôite en Valise cerrada, 1936-1941 y 1968.
Helio Oiticica, B11 BOx Bólide 09, 1964 | Marcel Duchamp, Bôite en Valise cerrada, 1936-1941 y 1968.

A unas manzanas del cofre de Marcel Breuer en Nueva York, en el Bowery, los arquitectos japoneses del estudio SANAA apilaron varios cajones donde guardan objetos. En el frágil equilibrio fingido del Museo de Arte Contemporáneo de Nueva York, unas cajas blancas se desplazan respecto a otras permitiendo la entrada de la luz y el encuentro con la ciudad.

Desde las lejanas perspectivas de la calle Prince, al fondo, se divisa el conjunto de cofres acopiados y herméticos que contradicen la escala de la ciudad y parecen guardar sus reliquias. En el lugar de trabajo de estos arquitectos se acumulan maquetas de este proyecto que se confunden con su propio almacén, son montones de cajas de cartón amontonadas que en su materialidad humilde remiten a su fin último: acoger objetos que guardar para un futuro.

El tamaño vuelve a no importar, Shulman, Oiticica, Cornell y Duchamp, junto a los arquitectos japoneses Sejima y Nishizawa, comparten fascinación por aquellos lugares opacos e impredecibles que esconden un tesoro. El origen de cada uno de los cofres aquí reunidos es dispar, el motivo que empujó a Duchamp a encerrar su obra, nunca conocido del todo, apenas tiene que ver con el de los Bólides de Oiticica o el apilamiento de cajas de SANAA, sin embargo, existe una razón arquitectónica común a todas ellas, que también residía primigenia en el menudo museo de fotografías de Shulman, es el misterio del espacio oculto e impenetrable, el lugar denso que espera ser descubierto en un mañana para inflamarse bajo la luz.

SANAA, Maquetas del Museo de Arte Contemporáneo de Nueva York, 2003 | Fotografía: Eduardo Arriaga
SANAA, Maquetas del Museo de Arte Contemporáneo de Nueva York, 2003 | Fotografía: Eduardo Arriaga

[:es]De la arquitectura al museo. Huellas | María González-Juanjo López de la Cruz[:en]From the architecture to the museum. Fingerprints | María González-Juanjo López de la Cruz[:gl]Da arquitectura o museo. Pegadas | María González-Juanjo López de la Cruz[:]

Nota: De la arquitectura al museo. Cofres, es la segunda de tres partes de un texto publicado originalmente en el nº6 de la revista de arte contemporáneo La raya verde en abril de 2013, titulado De la arquitectura al museo. Ausencias, cofres y huellas.

José María Echarte Ramos · arquitectura y crítica | N+1

José María Echarte Ramos · arquitectura y crítica | N+1

Hasta la fecha hemos recorrido de la mano de diversos arquitectos, algunas de las más diversas y variadas actividades que desempeñan, bien de forma complementaria a la actividad más tradición del arquitecto o bien como actividad principal.

Hoy nos adentramos en el amplio mundo de la “crítica”, y que mejor manera de hacerlo que de la mano de José María Echarte, uno de los editores junto a María Granados y Juan Pablo Yakubiuk, de N+1. Un blog de arquitectura y crítica cuyos autores definen como:

“un lugar, a veces divertido pero siempre serio, donde puede leerse lo que nadie contaría en un Colegio de Arquitectos.”

Podríamos presentar a José María de una forma formal, pero en esta ocasión y atendiendo al estilo que emplea en su blog, lo más apropiado es utilizar una descripción suya

“yo me dedico… en fin, la verdad, me dediqué a muchas cosas a largo de los años; algunas son más de los Lannister (Sí, trabajé con ingenieros en obras de carreteras, trasvases etc… fui arquitecto municipal) y algunas más de los Stark (Concursos, investigación, docencia) aunque creo que nunca fui de la Guardia de la Noche (Becario sufriente)”.

Sin más dilación os dejamos con la entrevista que nos concedió José María, esperamos que la disfruten, tanto como nosotros.

José María Echarte
José María Echarte
Explícanos, ¿cómo y por qué surge “N+1”?

N+1 lo inicia María Granados en 2004 cuando estaba con el fin de carrera. En parte de forma natural, los blogs estaban pegando fuerte entonces, en parte como vía de escape de esa situación un poco rara que es el PFC y en parte porque no encontraba sitios que escribieran lo que a ella le gustaba leer sobre arquitectura y que tenía mucho que ver con una aproximación diferente a la realidad profesional, a escribir para todo el mundo y que fuera… ¡Entendible!

Yo era lector y comentador y un día María me escribió para decirme que ya estaba bien de que los comentarios fueran más largos que los posts y así empecé a escribir, Juan Pablo también se unió con el tiempo. Lo curioso es que Juan y yo vivíamos en el mismo sitio, en Almería, y nos conocimos antes a través de María –que estaba en Madrid- que en analógico… cosas de internet.

Creo que el espíritu inicial de lo que María pretendía sigue ahí. Escribir de arquitectura, de lo que ocurre, analizarlo todo sin posiciones cerradas, hacerlo sin tabúes, sin servidumbres y para que lo puedan leer nuestras madres, por ejemplo, que siempre hace ilusión y desmitifica mucho. Siempre usamos una frase,

“lo contrario de divertido no es serio, es aburrido”.

Un poco es eso.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

En general no. Siempre habíamos escrito… la diferencia es guardarlo en una carpeta en el ordenador o ponerlo en común. Es mucho más enriquecedor lo segundo, evidentemente. Alguna vez ha habido algún problemilla… con un concurso de la junta de Andalucía en el que algunos concursantes nos pidieron que denunciáramos que el ganador era un plagio descaradísimo y que nos costó cambiar de alojamiento por algún comment peligroso… pero poco más. Quizá la más divertida fue la de cierto arquitecto muy mediático que pronunció (en Facebook) la famosa frase

“os llegará una carta de mis abogados”

porque no estaba de acuerdo con lo que escribimos sobre cierta oferta de trabajo suya algo… peculiar. Lo curioso es que esa noticia provenía del semanal del ABC… no sabemos aún si a ellos también les iba a llegar correo postal. Eso ya lo podemos tachar de la lista, son de esas frases que hay que decir o escuchar al menos una vez en la vida, como

“Siga a ese taxi” o “Me acojo a la quinta enmienda”.

Pero quitando estas cosas, en general no. WordPress, donde estamos ahora, nos hace la vida fácil, no tenemos una periodicidad muy clara porque N+1 sigue siendo, de alguna forma, amateur… es una elección consciente. Exige un cierto nivel de atención a lo que pasa a nuestro alrededor, pero en eso las redes sociales ayudan bastante y permiten una inmersión en un caldo de cultivo informativo que puede utilizarse muy provechosamente (O muy mal también, claro).

¿Qué referencias maneja Jose María para sus artículos?

Muchas… y muy raras imagino. Monty Python, Black Adder, The Young ones, Los Simpsons, la música de los 70, las bandas sonoras de James Bond, series de TV clásicas y nuevas con especial pasión por Los Soprano, videojuegos –desde el Spectrum ZX81 hasta la Play 4-, comics, de Neil Gaiman a Dan Motter y los Hernández Brothers o algunas cosas de Miller. Me interesa la visión política de Tafuri, la entomología de Pevsner, el entendimiento de la crítica necesaria de Panayotis Turnikiotis, el humor de Pedacicos Arquitectónicos o de Mi Mesa Cojea, de El Mundo Today y de Masters of Concrete, La Fiera Literaria por su irreverencia… evidentemente de la combatividad y claridad de Fredy Massad y Alicia Guerrero Yeste (De Alicia también sus reseñas sobre libros, espectaculares), la potencia y la estricta verdad de Antonio Miranda, la capacidad docente de mi madre, la honestidad de mi padre, la inocencia escéptica de mi hija … muchas cosas aprendidas de los profesores fantásticos que tuve y de los horrorosos también –al menos servían para algo, para dar mal ejemplo-. No recuerdo quién decía que un proyecto se hace con todo… y sospecho que para mí escribir es igual. Lo haces con todo, probablemente de forma inconsciente.

¿Qué finalidad tienen tus artículos?

Creo que siempre es la misma. Desnudar al emperador. O gritar que en realidad ya venía desnudo de casa, y que era evidente que estaba enseñando las vergüenzas e incluso bailando la conga en plan comando. Procuro hacerlo siempre justificando mis criterios –que pueden o no compartirse- y trato de acercarme a las cuestiones con cierto nivel de humor e ironía, aunque a veces es imposible no ponerse algo más serio. Hay veces que lees artículos o entrevistas a arquitectos y piensas: si esto lo leyera un muggle –o sea un no-arquitecto-, alguien sin mediatizar pero con un buen nivel educativo y que no tiene por qué saber de la arquitectura paramétrica ni del continuo diferenciado ni puñetera falta que le hace… esto acababa en carne de meme. Yo quiero hacer ese meme. Aunque por escrito. Y de forma analítica.

En realidad es lo que te decía, creo que el espíritu de N+1 está en lo que escribo. A lo mejor es una reacción a una formación que salvo excepciones era muy poco crítica y nada autocritica. A ese borreguismo cargado de fanatismo que a veces es como una losa para la profesión.

Artículo de José María en N+1
Artículo de José María en N+1
En muchas de ellos reflexionas sobre diferentes temas, ¿podríamos decir que realizas crítica de arquitectura?

No lo sé. Es una pregunta que siempre está presente, y que yo mismo me hago. Creo que Antonio Miranda diría que hago crítica paranoica… y en parte creo que llevaría razón. Siempre me acuerdo de que el tristemente desaparecido Luis Moreno Mansilla –que fue junto a Álvaro Soto uno de mis mejores profesores- decía que los proyectos se hacen con obsesiones y se convierten en piedra con la técnica. Hay algo de eso.

En el fondo creo que sí hago crítica de arquitectura… aunque no hago lo que tradicionalmente se entiende por crítica de arquitectura. No me interesa demasiado el análisis sesudo de un proyecto, por ejemplo, aunque me parece que es una labor complejísima que hay quien hace fantásticamente y me gusta mucho leerlos. Lo he hecho alguna vez, pero me interesa más el funcionamiento del sistema, del ecosistema si prefieres. Las dinámicas laborales, sociales históricas y éticas que configuran la profesión… Y me interesa la falsedad, el discurso impostado, ya sabes:

“los eventos consuetudinarios que acurrenn en la calle”

que diría Mairena… y reírme de mi mismo, que creo que es lo más sano que uno puede hacer en esta vida. Cuando te empiezas a tomar demasiado en serio o a dar conferencias en tercera persona como Emilio Ambasz, peligro.

Preguntado lo anterior, es casi ineludible plantearte la siguiente, ¿crees que la crítica de arquitectura ha muerto?

Creo que es un enfermo con una eterna mala salud de hierro. Es cierto que hay un cambio interesante, y una mejora que coincide con un cierto relevo generacional. Se resume en aquella frasecita de Iñaki Ábalos

“Antes la crítica te la hacían tus amigos y ahora no sabes quien la hace”.

No sé si hace falta añadir mucho más para imaginarse –salvo excepciones- el estado de la crítica –o de lo que se llamaba crítica- en la década prodigiosa de este país. La capacidad de autopublicación en red ha sido un revulsivo fantástico para la disciplina. Pero no todo es jauja, claro: Como resultado de la facilidad ahora la exigencia de filtrado y de selección está más en el lector… lo cual no es del todo malo. En mis tiempos todo era por el artículo 33, amén Jesús y si se publicaba debía ser que era maná de los dioses. Hoy en día esto no es así, lo que exige probablemente generar un código propio. Creo que la universidad y los años de formación tienen mucho que aportar ahí. Antes salías con la lista aprendida y hoy en día creo que deberías salir con la forma de hacerte tu lista o los criterios de tu lista, mejor. Con el conocimiento suficiente para establecer de forma analítica tus propios criterios y ordenar tus razonamientos.

Por eso me molesta especialmente cuando alguien trata de establecer que hay una crítica “buena” y una “mala”. Que la útil es la que descubre talentos y la inútil la que se hace preguntas y es en ocasiones beligerante. En ese sentido lo que me molesta es la condescendencia con el poder, o con cierto tipo de poder cuyo único objetivo es la perpetuación, ya sabes… Gehry diciendo que en realidad él era un arquitecto verde (super-verde le faltó decir, en plan “El Quinto Elemento”) o Zaha que tuvo una época en la que nos contaba que estaba interesadísima por la sostenibilidad. Gatopardismo puro y duro, como bien explica Fredy Massad en muchos artículos o como diría Miranda, algo demasiado pegado a la crítica inorgánica, positivista.

En mi opinión este resurgir de una crítica más difícil de controlar o que no se rige por los medios y las dependencias conocidas no ha pasado desapercibida para los centros de poder habituales. Cabilderos, agentes futbolístico-arquitectónicos, conseguidores de premios, jurados profesionales y un largo etcétera de figuras vampíricas. De hecho este surgimiento de la “crítica curatorial” como formato me parece una derivada por oposición. Ojo, hay fantásticos comisarios en este país, y me parece una labor encomiable… pero creo que para que algo sea “critica”, el autor no puede ser juez y parte, cosa que ocurre en este caso.

Por resumir, creo que está bien. Que supone un cambio evidente en muchos aspectos, o que debería suponerlo… y siendo optimista, por una vez, creo que puede estar mejor.

Hace unas semanas, Santiago de Molina escribía sobre “vivir sin maestros”, ¿podrías radiografiar el panorama actual de la arquitectura española? ¿E internacional?

Como decía Horst Buchwoltz en “One, two, three”…

“Es grave pero no preocupante”.

Creo que en España el problema no es la capacidad de los arquitectos, sino más bien haberse creído muchas de sus tontunas que no eran sino atavismos empobrecedores… como la de que hay el camino del Jedi y el reverso tenebroso, esto es: que una cosa era hacer arquitectura y otra era “estar en la calle” haciendo lo que fuera. Para mi esa división es una estupidez snob y clasista. Hay buena arquitectura y la hay mala y la hay en todas partes. En parte esa idiotez venia de una formación que otorgaba carnets de buen y mal arquitecto, siendo el bueno únicamente el que hacia concursos –y los ganaba, claro- y daba clase en una universidad… y los malos todos los demás. Creo que las generaciones jóvenes se han dado cuenta de esa falacia y hoy en día están mucho más abiertas a desarrollar la profesión en la infinidad de campos que puede cubrir, y eso –por fuerza- espero que sea enriquecedor. Como sabes, sostengo la teoría de que esa formación sectaria tenía su traslación a un mercado laboral absurdo y llenito de explotadores y que era (y lamentablemente es) en un altísimo porcentaje economía sumergida. Creo que ese es uno de los retos que encara la profesión en este país, el de acabar de entender de una vez por todas que si somos empresas de servicios el personal es lo más importante y que –por ejemplo- cobrar por trabajar con la excusa de la formación está MAL. Vamos, mal, que es de expulsión de la profesión, de traed la brea y las plumas e incluso de “release the Kraken”.

Si me preguntas por la parte más… ¿Creativa? No me gusta la palabra… pero a falta de otra mejor. Creo que en eso no hemos tenido nunca problemas. El arquitecto español está muy bien preparado. Tenemos no obstante aun un resquicio de acriticismo (me incluyo, ojo) que llevamos muy dentro. Me resulta curioso que se hable tanto y tan mal de la poca crítica que cuestiona algo que en general recibe parabienes por doquier. Yo creo que si JJ Abrahams se levanta el día 19 y le dicen que oye, JJ, que todo aplausos menos tres, el tío abre el champan. Pues un poco igual… nos cuesta, y con ese costarnos a veces nos tragamos unas tontunas sicalípticas. También porque creo que somos muy de dar bandazos… esto es algo tremendamente español, más que los cuñados, más que irse a la puerta de la cárcel a gritarle “guapa” a Isabel Pantoja y más que Santiago Calatrava… cuando le interesa, que cuando no es más suizo que la vaca que ríe. Por ejemplo recordarás que durante un tiempo todo tenía que ser espectacular y bigger than life… y ahora sin solución de continuidad todo tiene que ser participativo y nuevas prácticas y de adobe. Estoy generalizando y ridiculizando bastante pero creo que me entiendes. En esa velocidad por ponernos de nuevo donde el sol calienta se nos cuelan cosas que no tienen ningún valor y dejamos pasar otras que si lo tienen. A veces nos pasa esta cosa tan absurda de no pronunciarnos porque tememos quedarnos fuera de “lo último”… una postura que me parece absurdísima.

En lo internacional creo que envidio el concepto empresarial tan claro que se tiene en muchas ocasiones fuera. Aquí esta parte se nos olvida siempre y así acabamos teniendo estudios modelo sweatshop que se sustentan en una cosa absurda, entre la heroica mal entendida y lo inviable. Oye mira, todo necesita un tiempo para crecer, pero hay que tener una perspectiva de cómo hacerlo, un cierto nivel de organización, un orden laboral legal… esas cosas que son lo primero que te van a preguntar en una licitación internacional.

José María Echarte
José María Echarte
La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?

Si lo son. Y sobre todo porque estamos siempre, como profesión, defendiéndonos en formato “El Álamo”. A las últimas, rodeados y con una pared a la espalda. Al final –aparentemente- nos vamos salvando de algunas cosas –de las más graves- pero siempre dejándonos pelos en la gatera y siempre pasando más miedo del debido. Siempre tarde, siempre descoordinados, siempre como el ejército de Pancho Villa después de nacionalizar una fábrica de tequila.

Creo que es una cuestión de organización, evidentemente. No podemos seguir manteniendo una estructura que a todas luces (Y pese a la voluntad de quienes la formen, de la que en general no suelo dudar) es fallida, descoordinada y caótica. Creo que hay unos mínimos que son absolutamente incuestionables y que debemos empezar a abordarlos sin miedo y con claridad porque será la única manera de que construyamos algo sólido.

Te pongo un ejemplo: ahora parece que tenemos un supercomisario de bienales, Patxi Mangado. Sin entrar en cómo se le ha nombrado, que imagino que es a dedo… en el artículo de Scalae en que hablaba de su nombramiento, hacía hincapié de la falta de nivel industrial o de proyección profesional en los estudios españoles y como eso les dificultaba trabajar fuera, pero no nombraba en ningún momento la causa principal de esta situación: La absoluta precariedad laboral de unas empresas que quieren ser lo que no son o peor aún funcionar en economía sumergida con el consiguiente problema para los trabajadores y para el resto de profesionales. Ya sabemos de lo que hablo, esas oficinas que tienen 6 trabajadores en nómina y 30 becarios. ¿Cómo se come eso? Eso se llama competencia desleal y se llama ser un explotador. Es así de fácil. ¿Costaba mucho decirlo? Parece que sí, o que vamos a seguir con los circunloquios y con otras cuestiones que nos gustan más o que dan mejor en foto sin abordar ninguno de los problemas que hay detrás.

Yo entiendo que esta cuestión de trabajar con lo que hay para arreglarlo parece la visión lógica… pero empiezo a dudar que lo sea. El lio institucional que tenemos –y que pagamos- es como para pensar en una muy necesaria refundación. Eso exige generosidad, exige compromiso y exige capacidad de autocrítica. Que yo creo que las hay, pero que no acaban de funcionar jamás. Ojo, no quiero que parezca que esto es algo ajeno a nosotros o por señalar, a mí. Yo he sido miembro de Junta y lo habré hecho seguramente fatal. A lo que me refiero es a que los COA por ejemplo tienen asambleas. Y tienen elecciones, votos… etc. Antes de que hiciéramos esto he estado leyendo lo del Colegio de Sevilla, que lamento decir que para los que conocemos a gente de allí que se toma estas cosas en serio y nos contaban lo que veían… no es algo que nos pille de nuevas. Para empezar… ¿Tú vas y votas a un señor que se modifica los estatutos para quedarse en el cargo cuando la tendencia es a limitar los mandatos? Pues oye, ahora no te extrañes que la cosa tenga la mala pinta que tiene. Tengo un amigo que dice siempre eso, que nos quejamos mucho pero que no usamos los pocos medios de que disponemos, y no le falta razón. Ahora, si se confirma que el COAS está en quiebra y empiezan a no poder pagar… ¿Qué ocurre? Es un régimen asambleario, todos los colegiados son responsables y dueños solidarios del Colegio. No me entra en la cabeza que algo tan serio pueda pasar con “yo no voy a las asambleas porque es un rollo”. Pues nada. Ya sabes.

Lo mismo con otras cuestiones. Con la LSCP era para echarse a temblar. Había quien no sabía –después de UN AÑO- de que iba el tema. Descorazonador.

Creo que hay mínimos, repito, en los que vamos a coincidir todos al 99%, y sobre eso creo que hay que trabajar sin miedos y sin líneas rojas. Al menos hay que tener listo el plan B, porque el A ya vemos que en algunos sitios va camino del desastre.

¿Cómo ves el futuro de la arquitectura?

Pues, a pesar de la chapa que te acabo de meter… que parece muy pesimista, lo veo con cierta esperanza. Yo uso mucho en clase la definición de arquitectura de Miranda, parafraseo pero creo recordar que dice que la buena arquitectura (o la arquitectura cuando puede llamarse así) es cuando puede ponerse sin desmerecer junto al voto universal, los derechos de la mujer, el parto sin dolor, la seguridad social etc. etc… poco más se puede añadir. Ese es –creo yo- el objetivo. Espero que algo hayamos aprendido de una época tan rococó como la que hemos pasado y espero que este interés por el aspecto social de la disciplina no se pierda.

Y también que seamos como Pinky y Cerebro y hagamos lo de “take over the world”… o en otras palabras: Que aceptemos sin clasismos que esto no es una profesión “artistizada” sino que lo es en buena medida técnica (Técnicas diferentes, si prefieres) y que nos irá mucho mejor si asumimos la enorme variedad de desempeños que los arquitectos podemos tener: Desde el que -¿Por qué no?- hace concursos, al que tasa o al que calcula instalaciones o es perito.

El futuro para mi es la excelencia. Ojo, no la genialidad, que eso no es enseñable, ni estructurable. La excelencia si lo es. Peritos excelentes, calculistas excelentes, políticos excelentes (Estaría bien…). Y de ahí, empresas excelentes, contratadores excelentes… No basta con salir en las revistas ni en exposiciones que van al MoMA porque eso –estando bien- no nos va a arreglar otros problemas, por tanto no podemos usarlo como barómetro – no como el único barómetro-. A la postre, lo que entiendo es que el sector tiene que estar saneado y funcionando bien.

Por otra parte, creo que es necesario decir esto, de esa excelencia y normalización dependen muchas cosas. Entre ellas, parar la sangría de talento que estamos regalando al exterior. Pienso en Paco Casas y Bea Villanueva, en Julen Asua y Nieves Merayo, en Juan Roldán… que están todos por esos mundos, donde ir más lejos ya es dar la vuelta, y me parece siempre que tener a gente tan brillante lejos dice muy poco de cómo hemos organizado las cosas.

¿Qué opinas de los arquitectos que emprenden en nuevos campos?

Me parece fantástico. Es lo que te comentaba antes, hay muchísimas cosas que podemos hacer, y me parece fantástico que las hagamos. Ojo, también te digo que en este país usamos la etiqueta “emprendedor” con una facilidad pasmosa y a veces lo que se oculta detrás de ciertos emprendimientos es una especie de “no pienso pagar porque soy super cool y tengo un látigo pero es en colores pastel”. Eso son los mismos perros con distintos collares. Peores, si me apuras, porque encima pretenden sustituir la relación laboral normal por una especie de amistad y sentido de la pertenencia mal entendido. Y eso, evidentemente, no vale. Hay que emprender, me parece necesario, pero hay que hacerlo con la creatividad en una mano y el orden y el conocimiento en otra. Y la ética en otra (Sí, hay que tener tres brazos).

Es lo que te decía antes: planes de negocio, presupuestos, expansiones… saber que un trabajador cuesta tanto dinero y que hay que pagarle llueva nieve o haga sol… esas cosas tan básicas.

Décimo aniversario de N+1
Décimo aniversario de N+1
¿Qué proyectos de futuro le esperan a José María? ¿Y a “N+1”?

Pues estoy recopilando algunas cosas de N+1 para una próxima publicación (Os mantengo informados). Supongo que N+1 seguirá como es… quizá con algún pequeño cambio, intercalando artículos algo más cortos a veces para que no pase demasiado tiempo entre unos y otros… prometo que volverán las auténticas entrevistas falsas a arquitectos. Respecto a mí, en realidad soy poco complicado… ver Hora de Aventuras con mi hija mientras elevamos nuestras espadas al aire en el salón, jugar al lego, escribir… espero que siga habiendo algo de trabajo, no tengo un estudio enorme, me conformo con poco pero me gusta hacerlo con cuidado (espero). Seguiré concursando, imagino, porque es una gimnasia fantástica. Me gustaría seguir dando clase muchos años… estoy con el doctorado… no me puedo quejar. Mi hermano -otra persona brillantísima- está en Colombia con la familia, trabajando, y al lado de estar tan lejos… me siento un privilegiado.

Para acabar, ¿qué le aconsejas a los actuales estudiantes y futuros profesionales de arquitectura?

Pues que disfruten. Y que estén siempre atentos a todo. Que esto no es fácil, pero no tiene porque no ser divertido. Que deben cuestionarse todo, para empezar todo lo que he dicho yo aquí, y para acabar hasta a ellos mismos y desarrollar un armamento para enfrentarse a las facetas de esta profesión con orden y con honestidad. Les diría que fueran honestos, que ya sé que es una palabra algo viejuna, pero que es necesaria.

Honestos y generosos, creo que solo con eso, ya tienen la mitad del camino hecha. El resto es estar atento y ser cuidadoso. Y saber el teléfono del que sabe, claro.

José María Echarte Ramos · arquitectura y crítica | N+1
Noviembre 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a la José María su paciencia, tiempo y predisposición con este espacio.

Sorteo dos entradas presentación pública de la publicación Siza X Siza

21

cartel_post_sorteoRABASM_2015

Hoy gracias a la Fundación Caja de Arquitectos realizamos un nuevo sorteo en veredes, en esta ocasión nuestros lectores podrán optar a dos entradas para disfrutar del acto de presentación pública de la publicación Siza X Siza que tendrá lugar el próximo 20 de noviembre de 2015 a las 19.30 en la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando en Madrid (España).

“Álvaro Siza, escoge en esta publicación, 6 obras de entre más de 400 realizadas durante su vida profesional, y explica las razones de su selección. 157 fotografías componen el reportaje fotográfico de las seis obras realizadas en exclusiva para esta edición, así como la cuidadosa reproducción de 124 dibujos a mano del propio Álvaro Siza, muchos de ellos nunca antes publicados.”

El acto de presentación pública del libro se desarrollará en primer lugar y a modo introductorio, mediante una presentación institucional por parte del Presidente de la Fundación, Javier Navarro Martínez. Después, los editores del libro, Juan Rodríguez y Carlos Seoane, comentarán las singularidades de la edición y seguidamente, Álvaro Siza, ofrecerá una pequeña conferencia de 30 minutos, sobre su obra reciente. Más adelante en formato de mesa redonda, los autores de los prólogos del libro, los arquitectos de reconocido prestigio: David Cohn, Juhani Pallasmaa y Eduardo Souto de Moura, junto con el propio Álvaro Siza, intercambiarán sus opiniones respecto a esta publicación, moderados por la periodista de arquitectura Anatxu Zabalbeascoa.

El final del acto vendrá seguido de un ofrecimiento de copa de vino español, junto con el obsequio de uno de los ejemplares del libro a cada asistente.

El mecanismo es muy sencillo, simplemente debéis dejar un comentario definiendo lo que en vuestra opinión os sugiere el libro o la propia obra de Álvaro Siza. En esta ocasión el comentario lo podréis realizar tanto en la web (al final del post) y/o en la entrada del Facebook.

El plazo para participar en el sorteo es desde hoy jueves 12 de noviembre hasta el martes 17 de noviembre a las 00:00 horas.

Aquellos que no podáis asistir físicamente al evento, éste se retransmitirá online a través de streaming en cualquiera de los 3 idiomas para que todo el mundo pueda seguirlo paralelamente.

[:es]Rehabilitación y ampliación del Centro de ArcelorMittal I+D+i [insideOUT] | Baragaño Architects[:en]Refurbishment and Extension of ArcelorMittal R&D Headquarters [insideOUT] | Baragaño Architects[:gl]Rehabilitación e ampliación do Centro de ArcelorMittal I+D+i [insideOUT] | Baragaño Architects[:]

[:es]

El origen del proyecto fue la necesidad planteada por el Centro de I+D Global de ArcelorMittal en Avilés, ubicado en dicho inmueble, de contar con más espacios de trabajo. Un edificio existente, racional, de marcada simetría, con una arquitectura pesada, grandes muros de carga y acabado exterior de ladrillo, que ya había sufrido una ampliación en los años 70.

b_i+d_10_ext04
Rehabilitación y ampliación del Centro de ArcelorMittal I+D+i [insideOUT] | Baragaño Architects

El sushi roll insideOUT, también conocido como Uramaki, tiene como peculiaridad el hecho de que el arroz se encuentra fuera y el nori [el alga] en el interior, envolviendo el relleno. Por ello se le llama roll inside out. En esta intervención, se planteó jugar con estos conceptos referidos al dentro y fuera INSIDEout], del edificio, de la ciudad, de los materiales.

El acero, un material que entra y sale del edificio, recubriendo fachadas, escaleras, cubierta, que se puede entender como un continuo, referencia a los trenes de laminación en los que se produce, así como al primer productor mundial de acero y a una ciudad, Avilés, siempre referencia y con un incalculable patrimonio. Las partes metálicas de la intervención, podrán ser reutilizadas al 100% y un 70% de ellas provinieron de acero reciclado.

El proyecto tiene dos líneas de acción fundamentales: en primer lugar la recuperación de espacios, fachadas y funcionalidades del inmueble existente y en segundo lugar la construcción de dos nuevos edificios.

Revestimiento del edificio del Centro de Desarrollo Tecnológico con chapa de acero micro perforada

La fachada anterior, donde predominaba el ladrillo y el hormigón, ha pasado a tener un nuevo rostro metálico. Los colores que ahora predominan son los corporativos de ArcelorMittal: gris oscuro y naranja. Ya en el interior, se reformó el vestíbulo para relacionar verticalmente las tres plantas del antiguo inmueble, generando un nuevo Atrio que sirve de acceso al edificio.

Rehabilitación y ampliación del Centro de ArcelorMittal I+D+i [insideOUT] | Baragaño Architects
Construcción de dos edificios de planta baja junto al Centro de Desarrollo Tecnológico

Un nuevo pabellón de recepción de visitantes, denominado Open Office, el cual contiene dos salas de reuniones, una zona de descanso [cafetería] así como un área de aseos. Un segundo edificio, llamado Finger Lab, el cual dispone de un laboratorio de energía, medio ambiente y simulación de procesos, así como una sala de reuniones y aseos.

Finalmente, se rehabilitó el aparcamiento ampliando el número de plazas, acondicionando las zonas verdes, planteando una nueva forma de aparcar, más dinámica y acorde al funcionamiento del centro.

Obra: Rehabilitación y ampliación del Centro de ArcelorMittal I+D+i [insideOUT]
Situación: Avilés, Principado de Asturias, España
Año: 2010-2012
Promotor: Arcelormittal
Autor: [baragaño]
Equipo: Sergio Baragaño, Inés Suárez
Colaboradores: Dacer0 [structre ]
Fotografía: Mariela Apollonio [Fotógrafa de Arquitectura]
Dirección de obra: Sergio Baragaño [baragaño], Ignacio Bayon [dirección], Rubén Rendueles [dirección técnica]
Constructoras: Aplicamet – Modultec – Guardado – Dragados Industrial – TSKTrasfalt Isastur – Ingenieros Asesores – Bellido – Asturlan -Arcelor Construcción – Arco – Vilaboy – Siemens – Lacera – Cohega Aircontect – Satec – Sadornil
Presupuesto: 1.250.000 euros
+ barchitects.eu

[:en]

The origin of the project was the need expressed by ArcelorMittal’s Global R&D Centre at Aviles, located in this building, to have more workspace. An existing building, rational, symmetric, with a heavy architecture, heavy concrete walls and brick facades, that have been already extended in the 70´s.

b_i+d_10_ext04

The inside-out sushi roll, also known as Uramaki, has the peculiarity that the rice is on the outside and the nori (seaweed) is on the inside, surrounding the filling. This is why it is referred to as an inside-out roll. In this project, the vision was to play with these concepts with reference to the inside and outside of the building, the city and the materials.

Steel, a material that enters and exits the building, cladding facades, stairs, the roof, which can be understood to be continuous, in reference to the rolling-mills in which it is produced, as well as to the world’s leading steel producer and to a city, Aviles, always a focal point and with a priceless industrial heritage. The metal parts of the intervention, can be 100% reused and 70% of them came from recycled steel.

The project has two fundamental lines of action: firstly, the restoration of spaces, facades and functionalities in the existing building and secondly, the construction of two new buildings..

– Cladding of the Aviles Technology Development Centre building with perforated steel plate.

The front facade, where brick and concrete predominated, has acquired a new metal fascia. ArcelorMittal’s corporate colors, dark grey and orange, now predominate. Internally, the lobby has already been renovated to vertically connect the building’s three floors through the new Atrio, the new entrance of the building.

– Construction of two low-rise buildings alongside the Technology Development Centre.

The first one, named Open Office contains two meeting rooms, toilets and a rest area [bar]. The second one is the Finger Lab, has an energy, environment and process simulation laboratory, as well as meeting rooms.

Finally, the car park was refurbished, increasing the number of spaces and the green areas were rehabilitated, creating a new way of parking, more dynamic and consistent with the operation of the centre.

Work: Refurbishment and Extension of ArcelorMittal R&D Headquarters [insideOUT]
Situation: Avilés, Principado de Asturias, Spain
Date: 2010-2012
Promoter: Arcelormittal
Authors: [baragaño]
Team: Sergio Baragaño, Inés Suárez
Collaborators: Dacer0 [structre ]
Photographer: Mariela Apollonio [Fotógrafa de Arquitectura]
Construction management: Sergio Baragaño [ baragaño ], Ignacio Bayon [ Management ], Rubén Rendueles [ Technical Direction ]
Builders and companies involved: Aplicamet – Modultec – Guardado – Dragados Industrial – TSKTrasfalt Isastur – Ingenieros Asesores – Bellido – Asturlan -Arcelor Construcción – Arco – Vilaboy – Siemens – Lacera – Cohega Aircontect – Satec – Sadornil
Budget: 1.250.000 euros
+ barchitects.eu

[:gl]

A orixe do proxecto foi a necesidade suscitada polo Centro de I D Global de ArcelorMittal en Avilés, situado en devandito inmueble, de contar con máis espazos de traballo. Un edificio existente, racional, de marcada simetría, cunha arquitectura pesada, grandes muros de carga e acabado exterior de ladrillo, que xa sufrira unha ampliación nos anos 70.

b_i+d_10_ext04

O sushi roll insideOUT, tamén coñecido como Uramaki, ten como peculiaridade o feito de que o arroz atópase fóra e o nori [a alga\] no interior, envolvendo o reencho. Por iso chámaselle roll inside out. Nesta intervención, suscitouse xogar con estes conceptos referidos ao dentro e fose INSIDEout], do edificio, da cidade, dos materiais.

O aceiro, un material que entra e sae do edificio, recubrindo fachadas, escaleiras, cuberta, que se pode entender como un continuo, referencia aos trens de laminación nos que se produce, así como ao primeiro productor mundial de aceiro e a unha cidade, Avilés, sempre referencia e cun incalculable patrimonio. As partes metálicas da intervención, poderán ser reutilizadas ao 100% e un 70% delas proviñeron de aceiro reciclado.

O proxecto ten dúas liñas de acción fundamentais: en primeiro lugar a recuperación de espazos, fachadas e funcionalidades do inmueble existente e en segundo lugar a construción de dous novos edificios.

– Revestimiento do edificio do Centro de Desenvolvemento Tecnolóxico con chapa de aceiro micro perforada.

A fachada anterior, onde predominaba o ladrillo e o hormigón, pasou a ter un novo rostro metálico. As cores que agora predominan son os corporativos de ArcelorMittal: gris escuro e laranxa. Xa no interior, reformouse o vestíbulo para relacionar verticalmente as tres plantas do antigo inmueble, xerando un novo Atrio que serve de acceso ao edificio.

– Construción de dous edificios de planta baixa xunto ao Centro de Desenvolvemento Tecnolóxico.

Un novo pabellón de recepción de visitantes, denominado Open Office, o cal contén dúas salas de reunións, unha zona de descanso [cafetería] así como un área de aseos. Un segundo edificio, chamado Finger Lab, o cal dispón dun laboratorio de enerxía, medio ambiente e simulación de procesos, así como unha sala de reunións e aseos.

Finalmente, rehabilitouse o aparcamiento ampliando o número de prazas, acondicionando as zonas verdes, suscitando unha nova forma de aparcar, máis dinámica e acorde ao funcionamento do centro.

Obra: Rehabilitación e ampliación do Centro de ArcelorMittal I+D+i [insideOUT]
Emprazamento: Avilés, Principado de Asturias, España
Ano: 2010-2012
Promotor: Arcelormittal
Autor: [baragaño]
Equipo: Sergio Baragaño, Inés Suárez
Colaboradores: Dacer0 [structre ]
Fotografía: Mariela Apollonio [Fotógrafa de Arquitectura]
Dirección de obra: Sergio Baragaño [baragaño], Ignacio Bayon [dirección], Rubén Rendueles [dirección técnica]
Constructoras: Aplicamet – Modultec – Guardado – Dragados Industrial – TSKTrasfalt Isastur – Ingenieros Asesores – Bellido – Asturlan -Arcelor Construcción – Arco – Vilaboy – Siemens – Lacera – Cohega Aircontect – Satec – Sadornil
Presuposto: 1.250.000 euros
+ barchitects.eu

[:]

2º Congreso Critic|all #out-tonomy 2º Congress Critic|all #out-tonomy 2º Congreso Critic|all #out-tonomy

0

crticallforpapers+

Ya está aquí la segunda edición de Critic|all, el Congreso de crítica organizado por la Escuela de Arquitectura de Madrid, que en su primera edición en 2014 contó con una participación espectacular.

Esta iniciativa es una gran oportunidad tanto para los jóvenes investigadores como para los más veteranos de intercambiar y confrontar sus posiciones. El formato elegido para la conferencia, con exposiciones cortas y ‘mesas de trabajo’ posteriores donde todo el mundo puede participar habla del carácter decididamente abierto de este evento académico.

Además, la publicación que se ha editado recientemente no se limita a recoger los artículos presentados, sino que reúne una serie de textos generados a partir de las reflexiones suscitadas en los debates de cada una de las ocho mesas de trabajo, junto con la versión escrita y revisada de las conferencias pronunciadas por cada uno de los invitados principales: Joan Ockman, Reinhold Martin y Fernando Castro Flórez. Podéis haceros con una copia aquí.

En esta ocasión, el tema propuesto #out-tonomy pretende recoger nuevas miradas sobre el debate acerca de los límites disciplinares de la arquitectura. Con el término out-tonomy se designa una posible zona de confluencia entre dos posturas enfrentadas y se invita a dar respuesta a algunas preguntas:

¿Son el modelo global y la autonomía disciplinar auto-excluyentes? ¿Es útil o siquiera posible reconfigurar un concepto de autonomía en el contexto actual? ¿Es posible renunciar a los límites de un conocimiento disciplinar y aun así preservar su identidad y propósito?

Podéis consultar el texto completo bilingüe del Call For Papers y toda la info en la web y seguirles en twitter @criticallconfer

¡Todos a participar! Hay que enviar un resumen de 300 palabras máximo (en español o inglés) antes del 10 de Diciembre.

crticallforpapers+

Already there is here the second edition of Critic|all, Congress of critique organized by the School of Architecture of Madrid, which in his first edition in 2014 possessed a spectacular participation.

This initiative is a great opportunity so much for the investigative young persons as for the most veteran of exchanging and confronting his positions. The format chosen for the conference, with short exhibitions and later ‘desks’ where the whole world can inform speech of the character firmly opened of this academic event.

In addition, the publication that has been edited recently does not limit itself to gathering the presented articles, but there assembles a series of texts generated from the reflections provoked in the debates of each one of eight desks, together with the written version and examination of the pronounced conferences for each of the principal guests: Joan Ockman, Reinhold Martin and Fernando Castro Flórez. You can do yourselves with a copy here.

In this occasion, the proposed topic #out-tonomy tries to gather new looks on the debate brings over of the limits you will discipline of the architecture. With the term out-tonomy a possible zone of confluence is designated between two conflicting positions and one invites to give response to some questions:

 Are it the global model and the autonomy to discipline auto-exclusive? Is it useful or at least possibly to re-form a concept of autonomy in the current context? Is it possible to resign the limits of a knowledge to discipline and even this way to preserve his identity and intention?

You can consult the complete bilingual text of the Call For Papers and the whole info in the web and follow them in twitter @criticallconfer

All to taking part! It is necessary to send a summary of 300 words maximum (in Spanish or Englishman) before December 10.

crticallforpapers+

Xa está aquí a segunda edición de Critic|all, o Congreso de crítica organizado pola Escola de Arquitectura de Madrid, que na súa primeira edición en 2014 contou cunha participación espectacular.

Esta iniciativa é unha gran oportunidade tanto para os mozos investigadores como para os máis veteranos de intercambiar e confrontar as súas posicións. O formato elixido para a conferencia, con exposicións curtas e «mesas de traballo» posteriores onde todo o mundo pode participar fala do carácter decididamente aberto deste evento académico.

Ademais, a publicación que se editou recientemente non se limita a recoller os artigos presentados, senón que reúne unha serie de textos xerados a partir das reflexións suscitadas nos debates de cada unha das oito mesas de traballo, xunto coa versión escrita e revisada das conferencias pronunciadas por cada un dos invitados principais: Joan Ockman, Reinhold Martin e Fernando Castro Flórez. Podedes facervos cunha copia aquí.

Nesta ocasión, o tema proposto #out-tonomy pretende recoller novas miradas sobre o debate achega dos límites disciplinares da arquitectura. Co término out-tonomy desígnase unha posible zona de confluencia entre dúas posturas enfrontadas e invítase a dar resposta a algunhas preguntas:

Son o modelo global e a autonomía disciplinar auto-excluíntes? É útil ou sequera posible reconfigurar un concepto de autonomía no contexto actual? É posible renunciar aos límites dun coñecemento disciplinar e aínda así preservar a súa identidade e propósito?

Podedes consultar o texto completo bilingüe do Call For Papers e toda a info na web e seguiles no twitter @criticallconfer

¡Todos a participar! Hay que enviar un resumen de 300 palabras máximo (en español o inglés) antes del 10 de Diciembre.

Couples & Co. 22 Mirror Stories of Spanish Architecture

0

[:es]

Couples & Co. 22 Mirror Stories of Spanish Architecture propone una de las muchas lecturas posibles sobre la historia reciente de la arquitectura española.

A través de veintidós estudios organizados en torno a parejas, cada equipo se mira en un espejo donde descubrir cómo estos últimos dieciséis años pueden desdoblarse en dos visiones simétricas y continuas en el tiempo si bien asimétricas y discontinuas en los planteamientos y los resultados.

Couples & Co. 22 Mirror Stories of Spanish Architecture
Couples & Co. 22 Mirror Stories of Spanish Architecture

Relación de Estudios de arquitectura participantes y articulistas:

1.- ANTONIO JIMÉNEZ TORRECILLAS_ Elisa Valero
2.- Archikubik Bcn _ Jaume Prat Ortells
3.- CHURTICHAGA Y DE LA CUADRA SALCEDO Josemaría de Churtichaga + Cayetana Quadra-Salcedo _ Andrés Perea
4.- Cruz Ortiz _ Marta Pellegrín
5.- DJarquitectura _ Javier Arpa
6.- ELAP LosdelDesierto EvaluqueAlejandropascual _ José María Jose M Echarte Ramos
7.- MANSILLA & TUÑÓN_ Daniel Jiménez Ferrera
8.- EXANDOUNAMANO_ Aurora Adalid
9.- FAKE INDUSTRIES_ Francisco González y Nuria Alvarez Lombardero
10.- GAP_ Luis Moreno y Emilio Tuñón (2006)
11.- Grupo Aranea _ Miguel Ángel Díaz Camacho
12.- MEDIOMUNDO_ María González García y Juanjo López de la Cruz
13.- MI5_ Francisco González y Nuria Alvarez Lombardero
14.- Mmasa Arquitectos _ Alberto Alonso Oro
15.- NIETO SOBEJANO_ Néstor Montenegro.
16.- OAB_ Alberto Peñin
17.- SELGAS CANO_ Gonzalo Herrero
18.- SOL89. María González y Juanjo López de la Cruz _ Miguel Villegas Ballesta
19.- Taller de Casquería_ Jesús Donaire
20.- TEMPERATURAS EXTREMAS_ Raquel Martínez G e Ignacio Vicente-Sandoval González
21.- Vaumm Arquitectos_ Stepienybarno
22.- Zuloark _ Maite Borjabad

[:en]

Couples & Co. 22 Mirror Stories of Spanish Architecture proposes one of many possible readings on the recent history of the Spanish architecture. Across twenty-two studies organized concerning pairs, every equipment looks in a mirror where to discover how the latter sixteen years can be unfolded in two symmetrical and constant visions in the time though asymmetric and discontinuous in the expositions and the results.

PORTADA_COUPLESANDCO_libro

Relation of Studies of architecture participants and columnists:

1.- ANTONIO JIMÉNEZ TORRECILLAS_ Elisa Valero
2.- Archikubik Bcn _ Jaume Prat Ortells
3.- CHURTICHAGA Y DE LA CUADRA SALCEDO Josemaría de Churtichaga + Cayetana Quadra-Salcedo _ Andrés Perea
4.- Cruz Ortiz _ Marta Pellegrín
5.- DJarquitectura _ Javier Arpa
6.- ELAP LosdelDesierto EvaluqueAlejandropascual _ José María Jose M Echarte Ramos
7.- MANSILLA & TUÑÓN_ Daniel Jiménez Ferrera
8.- EXANDOUNAMANO_ Aurora Adalid
9.- FAKE INDUSTRIES_ Francisco González y Nuria Alvarez Lombardero
10.- GAP_ Luis Moreno y Emilio Tuñón (2006)
11.- Grupo Aranea _ Miguel Ángel Díaz Camacho
12.- MEDIOMUNDO_ María González García y Juanjo López de la Cruz
13.- MI5_ Francisco González y Nuria Alvarez Lombardero
14.- Mmasa Arquitectos _ Alberto Alonso Oro
15.- NIETO SOBEJANO_ Néstor Montenegro.
16.- OAB_ Alberto Peñin
17.- SELGAS CANO_ Gonzalo Herrero
18.- SOL89. María González y Juanjo López de la Cruz _ Miguel Villegas Ballesta
19.- Taller de Casquería_ Jesús Donaire
20.- TEMPERATURAS EXTREMAS_ Raquel Martínez G e Ignacio Vicente-Sandoval González
21.- Vaumm Arquitectos_ Stepienybarno
22.- Zuloark _ Maite Borjabad

[:gl]

Couples & Co. 22 Mirror Stories of Spanish Architecture propón unha das moitas lecturas posibles sobre a historia recente da arquitectura española.A través de vinte e dous estudos organizados en torno a parellas, cada equipo mírase nun espello onde descubrir como estes últimos dezaseis anos poden desdoblarse en dúas visións simétricas e continuas no tempo aínda que asimétricas e discontinuas nas formulacións e os resultados.

PORTADA_COUPLESANDCO_libro

Relación de Estudios de arquitectura participantes e articulistas:

1.- ANTONIO JIMÉNEZ TORRECILLAS_ Elisa Valero
2.- Archikubik Bcn _ Jaume Prat Ortells
3.- CHURTICHAGA Y DE LA CUADRA SALCEDO Josemaría de Churtichaga + Cayetana Quadra-Salcedo _ Andrés Perea
4.- Cruz Ortiz _ Marta Pellegrín
5.- DJarquitectura _ Javier Arpa
6.- ELAP LosdelDesierto EvaluqueAlejandropascual _ José María Jose M Echarte Ramos
7.- MANSILLA & TUÑÓN_ Daniel Jiménez Ferrera
8.- EXANDOUNAMANO_ Aurora Adalid
9.- FAKE INDUSTRIES_ Francisco González y Nuria Alvarez Lombardero
10.- GAP_ Luis Moreno y Emilio Tuñón (2006)
11.- Grupo Aranea _ Miguel Ángel Díaz Camacho
12.- MEDIOMUNDO_ María González García y Juanjo López de la Cruz
13.- MI5_ Francisco González y Nuria Alvarez Lombardero
14.- Mmasa Arquitectos _ Alberto Alonso Oro
15.- NIETO SOBEJANO_ Néstor Montenegro.
16.- OAB_ Alberto Peñin
17.- SELGAS CANO_ Gonzalo Herrero
18.- SOL89. María González y Juanjo López de la Cruz _ Miguel Villegas Ballesta
19.- Taller de Casquería_ Jesús Donaire
20.- TEMPERATURAS EXTREMAS_ Raquel Martínez G e Ignacio Vicente-Sandoval González
21.- Vaumm Arquitectos_ Stepienybarno
22.- Zuloark _ Maite Borjabad

[:]

Arquitectura y paisajes nocturnos de Juan Rivas | Luis Gil Pita

Camino, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.
Camino, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.

Escribo estas líneas con una especie de sentimiento de culpa por hablar de un artista y de su obra, la que conocí hace tiempo, y la presente a la que corresponde esta exposición, porque se acostumbra a hablar del objeto artístico y de su creador para explicarlo, algo que creo en el fondo es totalmente innecesario cuando se experimenta una intensa y honesta obra de arte.

A pesar de ese sentimiento encontrado, sin embargo, creo necesarias estas palabras para explicar, con sosiego, antes que nadie a mí mismo, ciertas características que hay en la obra plástica de Juan Rivas, y en particular en la exposición “Luz que nunca se apaga” que generan un movimiento, que funciona como una lente que altera la respiración de la mirada. Una mirada controlada, como el llenado y vaciado de una botella, atemperada por la acción del artista que nos hace ver el mundo que nos rodea de manera más compleja, y que genera una enriquecedora extrañeza en su aprehensión. Esta extrañeza, entendida como tensión añadida al conocimiento, es además doble y se produce porque Juan Rivas nos muestra por un lado, una geografía que no refleja la obviedad de la escena exterior que retrata, subvirtiendo el sentido del paisaje encontrado para convertirlo en un lugar interior, y por otro, resitúa nuestra mirada, poniéndonos mentalmente en el interior del cuadro, en un exterior que se ha vuelto del revés.

Así expresada, su acción creadora es una forma de transcribir la naturaleza como un “doméstico exterior” que hace narración desde una dialéctica contrapuesta, entre quien cree controlar la escena desde fuera, el observador, y al mismo tiempo es incomodado por sentirse resituado al interior de lo observado. Se trata, como en las obras pictóricas que aspiran de manera consciente a la imperfección, de un movimiento que llega del interior del cuadro, el ser de la pintura. Un ser que viniendo de dentro, convierte el mirar exterior en una aventura abstracta sobre lo real, en la que importa, y no, lo que hay delante, un dato fundamental que hace de Juan Rivas un verdadero artista contemporáneo.

Vao, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.
Vao, 2015, óleo/lienzo, 35 x 60 cm.

Cuando Rivas trabaja desde fuera, para que ese ser atrape más tarde nuestra mirada, demuestra un gran conocimiento de la arquitectura, no de su representación o forma (algo que quiso dejar de dominar hace años), sino de los parámetros fundacionales de ésta y de las situaciones espaciales que tienen que ver con el “dominio arquitectónico”, entendido como lo que las cosas ocupan en el mundo. Es decir el artista sabe transcribirnos pictóricamente qué es el ser y el estar, lo que significan en la raíz de la arquitectura; control del espacio a nuestro alrededor, de las cosas del entorno en la distancia creada por una función a realizar, y no solamente, marcas y referencias dadas por los usos o circunstancias practicadas en este caso desde un no lugar, la noche, a través de la luz artificial. Luz localizadora que hace de referencia y desde donde se proyecta suficiente energía hacia el exterior, para que al final nazca la forma, dándonos la dimensión del paisaje. Dominio en la arquitectura de la escena nocturna, que es también para el artificio de la luz, buscar sitio, localizarse, ubicarse y asentarse, y de igual forma distribuir, reorganizar y equilibrar la naturaleza artificializada mediante la acción de la pintura, tarea nada fácil.

El conflicto de la luz artificial en la noche es esta vez, para Juan Rivas, la propia arquitectura, la marca que señala donde terminan o empiezan otros espacios colindantes, resultando de la armonización de ese conflicto, entre lo “iluminado y lo apagado”, entre “lo que se ve y lo que queda escondido”, la naturaleza del cuadro. Un reequilibrio de fuerzas que organiza la colonización de los espacios y los intersticios que permiten los pasos y movimientos de los habitantes nocturnos que seremos nosotros.

Finalizo como empecé, gracias a la tensión del planteamiento de Juan Rivas, con ese sentimiento de cierta culpabilidad enriquecido por no saber explicarme si soy espectador o habitante, si ando por fuera o por dentro de estas geografías nocturnas que resultan de la sutil búsqueda del equilibrio al problema de lo encontrado y antitético, del llenar y vaciar el paisaje del día artificial en la noche. Algo que solo se puede producir gracias al repensar el artista los principios elementales de la naturaleza: botella vacía que comienza a llenarse por abajo y botella llena que comienza de vaciarse por arriba, para que al final, vaciando o llenando, la fuerza de la auténtica pintura permanezca inalterable.

Luis Gil Pita, arquitecto
Santiago de Compostela, noviembre 2015

Lynch y Wright | Jorge Gorostiza

David Lynch
David Lynch

No he leído el libro The Architecture of David Lynch, escrito por Richard Martin el año pasado, pero el otro día encontré una entrevista que le hizo Kathrin Spohr a Lynch en 1997, en ella le preguntó sobre su casa, una de las muchas que creó el arquitecto Lloyd Wright, y no su padre Frank Lloyd Wright, como se ha escrito erróneamente en varias ocasiones, Lynch respondía:

«Cierto. Lloyd Wright diseñó la casa donde vivo, la Beverly Johnson House, en los sesenta. El hijo de Lloyd Wright, Eric Wright, supervisó la construcción encargado por su padre. Veinticinco años después, Eric diseñó una piscina y una caseta de baño en el inmueble con el espíritu de la obra de su padre».

Por cierto, Beverly Johnson fue la primera afroamericana que apareció en la portada de Vogue y debe tener buen gusto arquitectónico si le encargó su casa a Wright.

Spohr le pregunta luego a Lynch si cree que su casa le ha influido en su trabajo y éste le responde:

«Wright es un gran arquitecto. La casa tiene un ambiente como el de la arquitectura japonesa, pero también de la modernidad americana, un poco de ambas. El espacio es sólo agradable, me da una buena sensación. Esto afecta a toda mi vida por vivir en su interior. Y entonces a veces veo cosas, formas o algo que puede estar dentro de ella y eso me inspira para el mobiliario o las películas».

La entrevistadora le sigue preguntando sobre la casa y si es la «casa de sus sueños» a lo que el cineasta responde:

«Es un bello lugar. La arquitectura es algo en lo que siempre pienso. El diseño influye en mi vida, necesito lugares agradables. A menudo mi mente deriva en esa dirección pero no soy arquitecto. Aunque realmente aprecio a los grandes arquitectos y un gran diseño puede hacer a una persona diferente».

El cineasta todavía cree que la arquitectura puede ayudar a las personas, algo en lo que desgraciadamente ya no confían muchos arquitectos.

La entrevista continúa y Spohr le pregunta por los arquitectos que más admira:

«Todos los alumnos de la Bauhaus y Pierre Chareau, él hizo la Mansión del Vidrio en París. Ludwig Mies Van der Rohe y la familia Wright, Rudolph Michael Schindler y Richard Neutra. Me gustan las cosas mínimas bellamente diseñadas».

Un gusto ecléctico y una selección, excepto Chareau, de arquitectos muy conocidos por su difusión en los medios estadounidenses.

Jorge Gorostiza, arquitecto.
Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, julio 2015

El París de Le CorbusierThe Paris of Le CorbusierO París de Le Corbusier

2

El París de Le Corbusier

‘El París de Le Corbusier’ analiza las relaciones duales entre la ciudad y el arquitecto: la dialéctica entre la ciudad real – el París donde vivía- y la ciudad ideal – el París abstracto que proyectaba-. Intenta confrontar ambos mundos para entenderlos mejor.

París es ocasión para comprender a Le Corbusier; Le Corbusier es ocasión para estudiar París. Ninguno de los dos factores quiere primar sobre el otro. Le Corbusier encarna la dinámica del siglo XX en París.

Es ahí donde vive la mayor parte de su vida, donde piensa, donde escribe, donde proyecta. La ciudad de Le Corbusier es el lugar de la realidad y el lugar de la utopía. Sus propuestas: la Villa Radieuse, la Ville Contemporaine, son a la vez un gesto profético y una imagen poética.

La confluencia de sus ideales con la realidad de París plantea un diálogo enriquecedor, cuyo desarrollo se expone en este libro a través de un discurso secuencial: Édouard, Jeanneret y Le Corbusier, atendiendo al descubrimiento de París por Édouard, a la dialéctica que París, provocador de energías, establece con Jeanneret, y al París de las propuestas de Le Corbusier, haciendo de ellas una travesía poética y un encuentro vital.

Pues Le Corbusier no sólo quiso proyectar la Ville Radieuse sino también vivir en ella.

El París de Le Corbusier

‘The Paris of Le Corbusier’ he analyzes the dual relations between the city and the architect: the dialectics between the royal city – the Paris where it was living – and the ideal city – the abstract Paris that it was projecting-. It tries to confront both worlds to understand them better.

Paris is an occasion to understand to Him Corbusier; Him Corbusier is an occasion to study Paris. None of two factors wants to occupy first place on other one. Corbusier personifies the dynamics of the 20th century in Paris.

It is there where there lives most of his life, where he thinks, where he writes, where it projects. The city of Le Corbusier is the place of the reality and the place of the Utopia. His offers: the Villa Radieuse, the Ville Contemporaine, it are simultaneously a prophetic gesture and a poetical image.

The confluence of his ideal ones with the reality of Paris raises a wealth-producing dialog, which development is exposed in this book across a sequential speech: Édouard, Jeanneret and Le Corbusier, attending to the discovery of Paris for Édouard, to the dialectics that Paris, agitator of energies, establishes with Jeanneret, and to the Paris of the offers of Le Corbusier, doing of them a poetical voyage and a vital meeting.

Since Le Corbusier not only wanted to plan the Ville Radieuse to live but also in her.

El París de Le Corbusier

‘O París de Le Corbusier’ analiza as relacións duales entre a cidade e o arquitecto: a dialéctica entre a cidade real – o Parides onde vivía- e a cidade ideal – o Parides abstracto que proxectaba-. Intenta confrontar ambos mundos para entendelos mellor.

Parides é ocasión para comprender a Le Corbusier; Le Corbusier é ocasión para estudar Parides. Ningún dos dous factores quere primar sobre o outro. Le Corbusier encarna a dinámica do século XX en París.

É aí onde vive a maior parte da súa vida, onde pensa, onde escribe, onde proxecta. A cidade de Lle Corbusier é o lugar da realidade e o lugar da utopía. As súas propostas: a Vila Radieuse, a Ville Contemporaine, son á vez un xesto profético e unha imaxe poética.

A confluencia dos seus ideais coa realidade de París suscita un diálogo enriquecedor, cuxo desenvolvemento expoñer neste libro a través dun discurso secuencial: Édouard, Jeanneret e Le Corbusier, atendendo ao descubrimento de París por Édouard, á dialéctica que París, provocador de enerxías, establece con Jeanneret, e ao Parides das propostas de Le Corbusier, facendo delas unha travesía poética e un encontro vital.

Pois Le Corbusier non só quixo proxectar a Ville Radieuse senón tamén vivir nela.

Programa de formación “ENC_17024” de Arquitasa en Vigo. Nivel I Program of formation «ENC_17024» of Arquitasa in Vigo. Level I Programa de formación “ENC_17024” de Arquitasa en Vigo. Nivel I

Puente Las Corrientes Pontevedra. Galicia. España
Puente Las Corrientes Pontevedra. Galicia. España

ARQUITASA ha diseñado y organizado el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” para FORMAR, CAPACITAR y CERTIFICAR profesionales, principalmente arquitectos, según las nuevas exigencias normativas que entrarán en vigor.

ARQUITASA seleccionará TRES PROFESIONALESpor provincia o por cada millón de habitantes, entre los alumnos que tras cursar los tres niveles del PROGRAMA DE FORMACIÓN, superen la“Prueba Evaluadora Final” y obtengan la CERTIFICACIÓN. Estos TRES PROFESIONALES pasarán a integrarse en el “Equipo Profesional Estable” de ARQUITASA. Con el resto de profesionales que logren la CERTIFICACIÓN, ARQUITASA establecerá una serie relaciones de colaboración, tanto con ella, como con el resto de las empresas del GRUPO AGIFI, en el que está integrada ARQUITASA.

Aulario Miralles en CUVI en Vigo, Galicia, España.
Aulario Miralles en CUVI en Vigo, Galicia, España | Enric Miralles y Benedetta Tagliabue

1. CURSO DE INICIACIÓN A LAS VALORACIONES INMOBILIARIAS. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS. (NIVEL I).

ARQUITASA va a impartir el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” en la ciudad de VIGO en colaboración con el COLEGIO OFICIAL DE ARQUITECTOS TÉCNICOS DE PONTEVEDRA y con el resto de las empresas del GRUPO AGIFI.

El primero de los cursos o NIVEL I, “CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS” se impartirá en AULA  DE LA SEDE DE LA DELEGACIÓN DE VIGO del COAATIEPO, Plaza de Portugal, 2 bajo, con una carga lectiva de 15 horas.

Consultar en web de ARQUITASA todo lo relativo a inscripción, programa, resto de cursos del Programa, etc…. ( )

2. ¿QUÉ ES ARQUITASA?

ARQUITASA SOCIEDAD DE TASACIÓN SA es una Sociedad de Tasación, con 30 años de existencia, HOMOLOGADA por el Banco de España, desde el año 1.992, con implantación en todo el territorio español y en varios países latinoamericanos.

ARQUITASA está integrada en el GRUPO AGIFI, grupo empresarial que engloba, entre otras empresas a INZAMAC, GINPROSA, ION INVERSIONES Y FUCTURA (C@r).

ARQUITASA fue fundada por los Colegios Oficiales de Arquitectos de España. En la actualidad algunos de los referidos Colegios, como es el caso del Colegio Oficial de Arquitectos de Murcia (COAMU), permanecen en el accionariado.

ARQUITASA ha realizado más de 50.000 tasaciones, estando especializada en “valoraciones singulares” y de “especial complejidad”. ARQUITASA colabora con diferentes Organismos Públicos y con grandes empresas, elaborando informes sobre el sector.

Centro_Deportivo_do_Pontillón_do_Castro,_Pontevedra
Complejo Lúdico deportivo La Florida, Vigo, Galicia, España | Estudio Naos Arquitectura

3. ARQUITASA CAPACITADORA Y CERTIFICADORA DE PROFESIONALES

ARQUITASA además de su actividad tasadora y valoradora, ejerce, desde hace más de 30 años, una intensa labor de FORMACIÓN, CAPACITACIÓN Y CERTIFICACIÓN de profesionales, con especial atención a los arquitectos. Recientemente ha sido contratada en COLOMBIA para preparar y acreditar, en el ámbito de las valoraciones, a los profesionales colombianos. En España ha impartido más de 500 cursos, además de haber capacitado  y dado trabajo a más de 1.000 arquitectos.

Recientemente ARQUITASA ha sido ACREDITADA ante el ENAC español y ante el Organismo Nacional de Acreditación Colombiano (ONACcomo CERTIFICADORA “de personas físicas o jurídicas en el ámbito de las tasaciones, valoraciones y avalúos, según la norma ISO 17024”.

En el mercado hipotecario y pronto en los procesos expropiatorios y en general en cualquier proceso en el que intervengan las Administraciones Públicas, sólo podrán ejercer la actividad valoradora o tasadora las “Sociedades de Tasación Homologadas por el Banco de España”. A su vez, dentro de las Sociedades de Tasación, sólo podrán tasar los profesionales que estén debidamente “CERTIFICADOS” por las Sociedades acreditadas ante el ENAC, según las determinaciones de la referida ISO 17024, como es el caso de ARQUITASA.

Centro Deportivo do Pontillón do Castro en Pontevedra, Galicia, España
Centro Deportivo do Pontillón do Castro en Pontevedra, Galicia, España | José Ramón Garitaonaindía de Vera

4. PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024”.

En el referido contexto, ARQUITASA ha diseñado y organizado el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” con tres cursos consecutivos de nivel y dificultad creciente, para capacitar y homologar o certificar a nuevos profesionales, principalmente arquitectos, aunque también ingenieros, economistas, abogados, etc….

Los profesionales que cursen los tres niveles del “Programa” y superen satisfactoriamente la “Prueba Final Evaluadora”, podrán ser CERTIFICADOS por ARQUITASA y comenzar a ejercer la actividad valoradora, sin ningún tipo de restricciones.

El referido PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” consta de los tres cursos siguientes:

1. CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS.

2. NIVEL II VALORACIÓN INMOBILIARIA. APLICACIONES PRÁCTICAS DE LOS DIFERENTES MÉTODOS. HERRAMIENTAS INFORMÁTICAS. VALORACIONES HIPOTECARIAS. OTRAS…

3. NIVEL III VALORACIÓN INMOBILIARIA. CURSO EXPERTO EN VALORACIONES DE SUELO Y VALORACIONES SINGULARES Y DE ESPECIAL COMPLEJIDAD.

Vigo. Registro Propiedad
Registro Propiedad en Vigo. Galicia. España | Jesús Irisarri y Guadalupe Piñera

5. SELECCIÓN DE PROFESIONALES PARA INCORPORARSE A ARQUITASA

ARQUITASA seleccionará a un mínimo de TRES PROFESIONALES por provincia o por cada millón de habitantes, entre los alumnos que tras cursar los tres niveles del Programa y superar la “Prueba Final Evaluadora”, hayan sido CERTIFICADOS por ARQUITASA. Estos tres profesionales seleccionados serán incorporados a los “Equipos Estables de Trabajo” de ARQUITASA.

Con independencia de los tres profesionales seleccionados por provincia, o millón de habitantes, ARQUITASA buscará otras formas de colaboración y de encargos de trabajos para el resto de profesionales que hayan obtenido la CERTIFICACIÓN.

ARQUITASA también buscará la colaboración de los PROFESIONALES CERTIFICADOS con las otras empresas del GRUPO AGIFI, en otros tipos de trabajos relacionados con el ámbito de la edificación (certificaciones energéticas, auditorías energéticas, ITEs, control  de calidad, etc…).

Programa de formación “ENC_17024” de Arquitasa en Vigo Nivel 1
19-20 Noviembre. Vigo. Galicia. España
“CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS”
AULA  DE LA SEDE DE LA DELEGACIÓN DE VIGO del COAATIEPO, Plaza de Portugal, 2 bajo.
Carga lectiva de 15 horas.

Puente Las Corrientes Pontevedra. Galicia. España
Puente Las Corrientes Pontevedra. Galicia. España

ARQUITASA ha diseñado y organizado el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” para FORMAR, CAPACITAR y CERTIFICAR profesionales, principalmente arquitectos, según las nuevas exigencias normativas que entrarán en vigor.

ARQUITASA seleccionará TRES PROFESIONALES, por provincia o por cada millón de habitantes, entre los alumnos que tras cursar los tres niveles del PROGRAMA DE FORMACIÓN, superen la“Prueba Evaluadora Final” y obtengan la CERTIFICACIÓN. Estos TRES PROFESIONALES pasarán a integrarse en el “Equipo Profesional Estable” de ARQUITASA. Con el resto de profesionales que logren la CERTIFICACIÓN, ARQUITASA establecerá una serie relaciones de colaboración, tanto con ella, como con el resto de las empresas del GRUPO AGIFI, en el que está integrada ARQUITASA.

Aulario Miralles en CUVI en Vigo, Galicia, España.
Aulario Miralles en CUVI en Vigo, Galicia, Spain | Enric Miralles and Benedetta Tagliabue

1. CURSO DE INICIACIÓN A LAS VALORACIONES INMOBILIARIAS. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS. (NIVEL I).

ARQUITASA va a impartir el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” en la ciudad de VIGO en colaboración con el COLEGIO OFICIAL DE ARQUITECTOS TÉCNICOS DE PONTEVEDRA y con el resto de las empresas del GRUPO AGIFI.

El primero de los cursos o NIVEL I, “CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS” se impartirá en AULA DE LA SEDE DE LA DELEGACIÓN DE VIGO del COAATIEPO, Plaza de Portugal, 2 bajo, con una carga lectiva de 15 horas.

Consultar en web de ARQUITASA todo lo relativo a inscripción, programa, resto de cursos del Programa, etc…. ( )

2. QUE É ARQUITASA?

ARQUITASA SOCIEDADE DE TASACIÓN SA é unha Sociedade de Tasación, con 30 anos de existencia, HOMOLOGADA polo Banco de España, desde o ano 1.992, con implantación en todo o territorio español e en varios países latinoamericanos.

ARQUITASA está integrada no GRUPO AGIFI, grupo empresarial que engloba, entre outras empresas a INZAMAC, GINPROSA, ION INVESTIMENTOS E FUCTURA (C@r).

ARQUITASA foi fundada polos Colexios Oficiais de Arquitectos de España. Na actualidade algúns dos referidos Colexios, como é o caso do Colexio Oficial de Arquitectos de Murcia (COAMU), permanecen no accionariado.

ARQUITASA realizou máis de 50.000 tasaciones, estando especializada en “valoracións singularese de “especial complejidad”. ARQUITASA colabora con diferentes Organismos Públicos e con grandes empresas, elaborando informes sobre o sector.

Centro_Deportivo_do_Pontillón_do_Castro,_Pontevedra
Complexo Lúdico deportivo A Florida, Vigo, Galicia, España | Estudio Naos Arquitectura

3. ARQUITASA CAPACITADORA E CERTIFICADORA DE PROFESIONAIS

ARQUITASA ademais da súa actividade tasadora e valoradora, exerce, desde fai máis de 30 anos, un intenso labor de FORMACIÓN, CAPACITACIÓN E CERTIFICACIÓN de profesionais, con especial atención aos arquitectos. Recientemente foi contratada en COLOMBIA para preparar e acreditar, no ámbito das valoracións, aos profesionais colombianos. En España ha impartido máis de 500 cursos, ademais de capacitar e dado traballo a máis de 1.000 arquitectos.

Recientemente ARQUITASA foi ACREDITADA ante o ENAC español e ante o Organismo Nacional de Acreditación Colombiano (ONAC) como CERTIFICADORA “de persoas físicas ou xurídicas no ámbito das tasaciones, valoracións e avalúos, segundo a norma ISO 17024”.

No mercado hipotecario e pronto nos procesos expropiatorios e en xeral en calquera proceso no que interveñan as Administracións Públicas, só poderán exercer a actividade valoradora ou tasadora as “Sociedades de Tasación Homologadas polo Banco de España”. Á súa vez, dentro das Sociedades de Tasación, só poderán taxar os profesionais que estean debidamente “CERTIFICADOS” polas Sociedades acreditadas ante o ENAC, segundo as determinaciones da referida ISO 17024, como é o caso de ARQUITASA..

Centro Deportivo do Pontillón do Castro en Pontevedra, Galicia, España
Centro Deportivo do Pontillón do Castro en Pontevedra, Galicia, España | José Ramón Garitaonaindía de Vera

4. PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024”.

No referido contexto, ARQUITASA deseñou e organizado o PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” con tres cursos consecutivos de nivel e dificultade crecente, para capacitar e homologar ou certificar a novos profesionais, principalmente arquitectos, aínda que tamén enxeñeiros, economistas, avogados, etc….

Os profesionais que cursen os tres niveles do “Programa” e superen satisfactoriamente a “Proba Final Evaluadora”, poderán ser CERTIFICADOS por ARQUITASA e comezar a exercer a actividade valoradora, sen ningún tipo de restricciones.

O referido PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” consta dos tres cursos seguintes:

1. CURSO DE INICIACIÓN Á VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS E CRITERIOS.

2. NIVEL II VALORACIÓN INMOBILIARIA. APLICACIONES PRÁCTICAS DE LOS DIFERENTES MÉTODOS. FERRAMIENTAS INFORMÁTICAS. VALORACIONES HIPOTECARIAS. OUTRAS…

3. NIVEL III VALORACIÓN INMOBILIARIA. CURSO EXPERTO EN VALORACIÓNS DE CHAN E VALORACIÓNS SINGULARES E DE ESPECIAL COMPLEXIDADE.

Vigo. Registro Propiedad
Registro Propiedad en Vigo. Galicia. España | Jesús Irisarri y Guadalupe Piñera

5. SELECCIÓN DE PROFESIONAIS PARA INCORPORARSE A ARQUITASA

ARQUITASA seleccionará a un mínimo de TRES PROFESIONAIS por provincia ou por cada millón de habitantes, entre os alumnos que tras cursar os tres niveles do Programa e superar a “Proba Final Evaluadora”, sexan CERTIFICADOS por ARQUITASA. Estes tres profesionais seleccionados serán incorporados aos “Equipos Estables de Traballo” de ARQUITASA.

Con independencia dos tres profesionais seleccionados por provincia, ou millón de habitantes, ARQUITASA buscará outras formas de colaboración e de encargos de traballos para o resto de profesionais que obteñan a CERTIFICACIÓN.

ARQUITASA tamén buscará a colaboración dos PROFESIONAIS CERTIFICADOS coas outras empresas do GRUPO AGIFI, noutros tipos de traballos relacionados co ámbito da edificación (certificaciones energéticas, auditorías energéticas, ITEs, control de calidade, etc…).

Programa de formación “ENC_17024” de Arquitasa en Vigo Nivel 1
19-20 Novembro. Vigo. Galicia. España
“CURSO DE INICIACIÓN A VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS E CRITERIOS”
AULA DA SEDE DA DELEGACIÓN DE VIGO do COAATIEPO, Praza de Portugal, 2 bajo.
Carga lectiva de 15 horas.

Puente Las Corrientes Pontevedra. Galicia. España
Ponte As Correntes Pontevedra. Galicia. España

ARQUITASA deseñou e organizado o PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” para FORMAR, CAPACITAR e CERTIFICAR profesionais, principalmente arquitectos, segundo as novas esixencias normativas que entrarán en vigor.

ARQUITASA seleccionará TRES PROFESIONAIS, por provincia ou por cada millón de habitantes, entre os alumnos que tras cursar os tres niveles do PROGRAMA DE FORMACIÓN, superen a “Proba Evaluadora Final e obteñan a CERTIFICACIÓN. Estes TRES PROFESIONAIS pasarán a integrarse no “Equipo Profesional Estable” de ARQUITASA. Co resto de profesionais que logren a CERTIFICACIÓN, ARQUITASA establecerá unha serie relaciones de colaboración, tanto con ela, como co resto das empresas do GRUPO AGIFI, no que está integrada ARQUITASA

Aulario Miralles en CUVI en Vigo, Galicia, España.
Aulario Miralles no CUVI en Vigo, Galicia, España | Enric Miralles e Benedetta Tagliabue

1. CURSO DE INICIACIÓN Ás VALORACIÓNS INMOBILIARIAS. PRINCIPIOS, MÉTODOS E CRITERIOS. (NIVEL I)

ARQUITASA vai a impartir o PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” na cidade de VIGO en colaboración co COLEXIO OFICIAL DE ARQUITECTOS TÉCNICOS DE PONTEVEDRA e co resto das empresas do GRUPO AGIFI.

O primeiro dos cursos ou NIVEL I, “CURSO DE INICIACIÓN Á VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS E CRITERIOS” se impartirá en AULA DA SÉ DA DELEGACIÓN DE VIGO do COAATIEPO, Praza de Portugal, 2 baixo, cunha carga lectiva de 15 horas.

Consultar en web de ARQUITASA todo o relativo a inscripción, programa, resto de cursos do Programa, etc…. ( )

2. ¿QUÉ ES ARQUITASA?

ARQUITASA SOCIEDAD DE TASACIÓN SA es una Sociedad de Tasación, con 30 años de existencia, HOMOLOGADA por el Banco de España, desde el año 1.992, con implantación en todo el territorio español y en varios países latinoamericanos.

ARQUITASA está integrada en el GRUPO AGIFI, grupo empresarial que engloba, entre otras empresas a INZAMAC, GINPROSA, ION INVERSIONES Y FUCTURA (C@r).

ARQUITASA fue fundada por los Colegios Oficiales de Arquitectos de España. En la actualidad algunos de los referidos Colegios, como es el caso del Colegio Oficial de Arquitectos de Murcia (COAMU), permanecen en el accionariado.

ARQUITASA ha realizado más de 50.000 tasaciones, estando especializada en “valoraciones singulares” y de “especial complejidad”. ARQUITASA colabora con diferentes Organismos Públicos y con grandes empresas, elaborando informes sobre el sector.

Centro_Deportivo_do_Pontillón_do_Castro,_Pontevedra
Complejo Lúdico deportivo La Florida, Vigo, Galicia, España | Estudio Naos Arquitectura

3. ARQUITASA CAPACITADORA Y CERTIFICADORA DE PROFESIONALES

ARQUITASA además de su actividad tasadora y valoradora, ejerce, desde hace más de 30 años, una intensa labor de FORMACIÓN, CAPACITACIÓN Y CERTIFICACIÓN de profesionales, con especial atención a los arquitectos. Recientemente ha sido contratada en COLOMBIA para preparar y acreditar, en el ámbito de las valoraciones, a los profesionales colombianos. En España ha impartido más de 500 cursos, además de haber capacitado y dado trabajo a más de 1.000 arquitectos.

Recientemente ARQUITASA ha sido ACREDITADA ante el ENAC español y ante el Organismo Nacional de Acreditación Colombiano (ONAC) como CERTIFICADORA “de personas físicas o jurídicas en el ámbito de las tasaciones, valoraciones y avalúos, según la norma ISO 17024”.

En el mercado hipotecario y pronto en los procesos expropiatorios y en general en cualquier proceso en el que intervengan las Administraciones Públicas, sólo podrán ejercer la actividad valoradora o tasadora las “Sociedades de Tasación Homologadas por el Banco de España”. A su vez, dentro de las Sociedades de Tasación, sólo podrán tasar los profesionales que estén debidamente “CERTIFICADOS” por las Sociedades acreditadas ante el ENAC, según las determinaciones de la referida ISO 17024, como es el caso de ARQUITASA.

Centro Deportivo do Pontillón do Castro en Pontevedra, Galicia, España
Centro Deportivo do Pontillón do Castro en Pontevedra, Galicia, España | José Ramón Garitaonaindía de Vera

4. PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024”.

En el referido contexto, ARQUITASA ha diseñado y organizado el PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” con tres cursos consecutivos de nivel y dificultad creciente, para capacitar y homologar o certificar a nuevos profesionales, principalmente arquitectos, aunque también ingenieros, economistas, abogados, etc….

Los profesionales que cursen los tres niveles del “Programa” y superen satisfactoriamente la “Prueba Final Evaluadora”, podrán ser CERTIFICADOS por ARQUITASA y comenzar a ejercer la actividad valoradora, sin ningún tipo de restricciones.

El referido PROGRAMA DE FORMACIÓN “ENC_17024” consta de los tres cursos siguientes:

1. CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS.

2. NIVEL II VALORACIÓN INMOBILIARIA. APLICACIONES PRÁCTICAS DE LOS DIFERENTES MÉTODOS. HERRAMIENTAS INFORMÁTICAS. VALORACIONES HIPOTECARIAS. OTRAS…

3. NIVEL III VALORACIÓN INMOBILIARIA. CURSO EXPERTO EN VALORACIONES DE SUELO Y VALORACIONES SINGULARES Y DE ESPECIAL COMPLEJIDAD.

Vigo. Registro Propiedad
Rexistro Propiedade en Vigo. Galicia. España | Jesús Irisarri y Guadalupe Piñera

5. SELECCIÓN DE PROFESIONALES PARA INCORPORARSE A ARQUITASA

ARQUITASA seleccionará a un mínimo de TRES PROFESIONALES por provincia o por cada millón de habitantes, entre los alumnos que tras cursar los tres niveles del Programa y superar la “Prueba Final Evaluadora”, hayan sido CERTIFICADOS por ARQUITASA. Estos tres profesionales seleccionados serán incorporados a los “Equipos Estables de Trabajo” de ARQUITASA.

Con independencia de los tres profesionales seleccionados por provincia, o millón de habitantes, ARQUITASA buscará otras formas de colaboración y de encargos de trabajos para el resto de profesionales que hayan obtenido la CERTIFICACIÓN.

ARQUITASA también buscará la colaboración de los PROFESIONALES CERTIFICADOS con las otras empresas del GRUPO AGIFI, en otros tipos de trabajos relacionados con el ámbito de la edificación (certificaciones energéticas, auditorías energéticas, ITEs, control de calidad, etc…).

Programa de formación “ENC_17024” de Arquitasa en Vigo Nivel 1
19-20 Noviembre. Vigo. Galicia. España
“CURSO DE INICIACIÓN A LA VALORACIÓN INMOBILIARIA. PRINCIPIOS, MÉTODOS Y CRITERIOS”
AULA DE LA SEDE DE LA DELEGACIÓN DE VIGO del COAATIEPO, Plaza de Portugal, 2 bajo.
Carga lectiva de 15 horas.

Reforma del campo de fútbol de Santa Isabel | Patricia Sabín – Enrique M. BlancoReform of the Santa Isabel soccer field | Patricia Sabín – Enrique M. BlancoReforma do campo de fútbol de Santa Isabel | Patricia Sabín – Enrique M. Blanco

Tras la inauguración del nuevo estadio de San Lázaro de Andrés Albalat, el viejo campo del “Compos” se había reconvertido a hierba sintética para acoger las escuelas deportivas municipales de fútbol. Los viejos vestuarios no daban cabida suficiente a un constante ir y venir de niños y familiares que todas las tardes del año allí se encuentran.

sbarch_CFSI_02_ext02

Evitando cualquier protagonismo, tras el muro pétreo del antiguo acceso, singularizado por la puerta elevada que una vez al año permitía entrar al circo, se oculta una pieza lineal que busca resolver el problema de modo económico, claro y riguroso. Se trataba de utilizar el único espacio libre de la parcela que permitía que el edificio facilitase el control de toda la instalación.

Una cubierta única a modo de visera-losa de hormigón se perforó cinco veces para introducir luz natural y se voló sobre los muros-respaldo de los bancos de vestuario para generar los espacios húmedos y el espacio cubierto exterior de transición hacia la zona de juego. La fragilidad y perfección de los paños de vidrio en patios, testeros y hueco corrido de duchas, contrasta con la rotundidad del hormigón estructural. Se procuró facilitar todas las operaciones de mantenimiento y conservación, cuidando el tendido y acceso a las instalaciones, que recorren longitudinalmente el edificio.

Se ejecutó en blanco y negro para que sean los usuarios quienes aporten color, haciendo suyo el edificio.

Algún día crecerá la vegetación…

Obra: Reforma del campo de fútbol de Santa Isabel
Autores: Patricia Sabín + Enrique M. Blanco
Cliente: Concello de Santiago de Compostela
Empresa constructora: 2000 Joscon Sonstrucciones SL
Emplazamiento: Santa Isabel, Santiago de Compostela, Galicia, España
Año: 2006-2008
Presupuesto de contrata: 368.290,72€ (p.e.m. 266.000,00€)
Superficie construida: 588.90 m2
Colaboradores: Marcos Álvarez, Luis Álvarez, Alba Paz, arquitecto redacción, Rebeca Blanco, arquitecto técnico, Isabel Francos, ingeniería
Dirección de obra: F. Javier Fafian, arquitecto técnico
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ sabin-blanco.com

After the inauguration of San Lázaro’s new stadium of Andrés Albalat, the old field of the «Compos» had re-turned to synthetic grass to receive the sports municipal schools of football. The old wardrobes were not giving sufficient content to a constant to be going and to come from children and relatives who every evening of the year there are.

sbarch_CFSI_02_ext02

Avoiding any protagonism, after the stony wall of the former access, distinguished by the high door that once a year was allowing to enter to the circus, there hides itself a linear piece that seeks to solve the problem of an economic, clear and rigorous way. It was a question of using the only free space of the plot that was allowing that the building should facilitate the control of the whole installation.

The only cover like visor – slab of concrete perforated five times to introduce natural light and flew away on the walls – supports of the banks of wardrobe to generate the humid spaces and the covered exterior space of transition towards the zone of game. The fragility and perfection of the glass cloths in courts, testeros and continuous hollow of showers, contrasts with the rotundity of the structural concrete. One tried to facilitate all the operations of maintenance and conservation, taking care of the laying and I access to the facilities, which cross longitudinally the building.

He executed in black and white in order that they are the users who contribute color, making the building his.

Some day will grow the vegetation …

Work: Reforma del campo de fútbol de Santa Isabel
Authors: Patricia Sabín + Enrique M. Blanco
Client: Concello de Santiago de Compostela
Construction company: 2000 Joscon Sonstrucciones SL
Location: Santa Isabel, Santiago de Compostela, Galicia, Spain
Year: 2006-2008
Budget of contract: 368.290,72€ (p.e.m. 266.000,00€)
Constructed surface: 588.90 m2
Collaborators: Marcos Álvarez, Luis Álvarez, Alba Paz, Architect draft, Rebeca Blanco, technical architect, Isabel Francos, engineering
Direction of work: F. Javier Fafian, technical architect
Phtography: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ sabin-blanco.com

Trala inauguración do novo estadio de San Lázaro de Andrés Albalat, o vello campo do ?Compos? reconverteuse a herba sintética para acoller as escolas deportivas municipais de fútbol. Os vellos vestuarios non daban cabida suficiente a un constante ir e vir de nenos e familiares que todas as tardes do ano alí atópanse.

sbarch_CFSI_02_ext02

Evitando calquera protagonismo, tralo muro pétreo do antigo acceso, singularizado pola porta elevada que unha vez ao ano permitía entrar ao circo, ocúltase unha peza lineal que busca resolver o problema de modo económico, claro e rigoroso. Tratábase de utilizar o único espazo libre da parcela que permitía que o edificio facilitase o control de toda a instalación.

Unha cuberta única a modo de visera-losa de hormigón se perforó cinco veces para introducir luz natural e voouse sobre os muros-apoio dos bancos de vestuario para xerar os espazos húmidos e o espazo cuberto exterior de transición cara á zona de xogo. A fragilidad e perfección dos panos de vidro en patios, testeros e oco corrido de duchas, contrasta coa rotundidad do hormigón estructural. Procurouse facilitar todas as operacións de mantemento e conservación, coidando o tendido e acceso ás instalacións, que percorren longitudinalmente o edificio.

Executouse en branco e negro para que sexan os usuarios quen aporten cor, facendo seu o edificio.

Algún día crecerá a vexetación…

Obra: Reforma do campo de fútbol de Santa Isabel
Autores: Patricia Sabín + Enrique M. Blanco
Cliente: Concello de Santiago de Compostela
Empresa constructora: 2000 Joscon Sonstrucciones SL
Emprazamento: Santa Isabel, Santiago de Compostela, Galicia, España
Ano: 2006-2008
Presuposto de contrata: 368.290,72€ (p.e.m. 266.000,00€)
Superficie construida: 588.90 m2
Colaboradores: Marcos Álvarez, Luis Álvarez, Alba Paz, arquitecto redacción, Rebeca Blanco, arquitecto técnico, Isabel Francos, enxeñería
Dirección de obra: F. Javier Fafian, arquitecto técnico
Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ sabin-blanco.com

Estación meteorológica KNX JungMeteorological station KNX JungEstación meteorolóxica KNX Jung

0

Estación meteorológica KNX Jung
Estación meteorológica KNX Jung

Viento, luminosidad, lluvia, presión atmosférica y temperatura: la estación meteorológica para el sistema de automatización KNX de Jung incorpora todos los sensores necesarios para registrar los datos meteorológicos más importantes en un aparato sólido y especialmente compacto. Su función y ámbito de aplicación principal es el control automático de persianas y toldos en viviendas y edificios, en función de las condiciones meteorológicas y de la posición del sol. Con una única estación, es posible el control inteligente de cerramientos en hasta ocho fachadas de una edificación.

Los sensores integrados miden con total fiabilidad la velocidad y la dirección del viento, la luminosidad en cuatro sentidos, el atardecer, la radiación global, las precipitaciones, la humedad relativa del aire y la presión atmosférica. Como complemento se calculan otros valores, como la humedad absoluta del aire y la sensación térmica. Con la medición de estos datos también se puede optimizar el control de la ventilación y el clima de la vivienda o edificio, según parámetros y diagramas de confort preestablecidos. El receptor GPS/GLONASS -para fecha y hora- y una función astronómica para determinar la altura del sol, optimizan las características de la estación meteorológica KNX. De esta manera, ya no es necesario ajustar la hora manualmente.

Estación meteorológica KNX Jung
Estación meteorológica KNX Jung

Instalación sencilla

La estación meteorológica KNX de Jung se monta en su mástil de montaje con el correspondiente brazo de fijación de acero inoxidable. Por su solidez y precisión, queda garantizado un óptimo registro y medición de los datos meteorológicos. Opcionalmente, se puede montar también directamente en la fachada mediante un brazo de montaje. Asimismo, la caja de la estación está fabricada en un policarbonato especialmente resistente a condiciones meteorológicas adversas.

Estación meteorológica KNX Jung
System of automation KNX Jung

Wind, luminosity, rain, atmospheric pressure and temperature: the meteorological station for the system of automation Jung’s KNX incorporates all the necessary sensors to register the most important meteorological information in a solid and specially compact device. His function and area of principal application is the automatic control of blinds and tents in housings and buildings, depending on the meteorological conditions and the position of the Sun. With the only station, the intelligent control of closings is possible in up to eight fronts of a building.

Viento, luminosidad, lluvia, presión atmosférica y temperatura: la estación meteorológica para el sistema de automatización KNX de Jung incorpora todos los sensores necesarios para registrar los datos meteorológicos más importantes en un aparato sólido y especialmente compacto. Su función y ámbito de aplicación principal es el control automático de persianas y toldos en viviendas y edificios, en función de las condiciones meteorológicas y de la posición del sol. Con una única estación, es posible el control inteligente de cerramientos en hasta ocho fachadas de una edificación.

The integrated sensors measure with total reliability the speed and the wind direction, the luminosity in four senses, the late afternoon, the global radiation, the rainfalls, the relative dampness of the air and the atmospheric pressure. Since complement other values are calculated, as the absolute dampness of the air and the thermal sensation. With the measurement of this information also it is possible to optimize the control of the ventilation and the climate of the housing or building, according to parameters and pre-established graphs of comfort. The recipient GPS/GLONASS – for date and hour – and an astronomic function to determine the height of the Sun, they optimize the characteristics of the meteorological station KNX. Hereby, already it is not necessary to fit the hour manually.

Estación meteorológica KNX Jung
System of automation KNX Jung

Simple installation.

The meteorological station Jung’s KNX is mounted in his mast of assembly by the corresponding arm of fixation of stainless steel. For his solidity and precision, there remains guaranteed an ideal record and measurement of the meteorological information. Optionally, it is possible to mount also directly in the front by means of an arm of assembly. Likewise, the box of the station is made of a polycarbonate specially resistant to meteorological adverse conditions.

Estación meteorológica KNX Jung
Estación meteorolóxica KNX Jung

Vento, luminosidad, choiva, presión atmosférica e temperatura: a estación meteorolóxica para o sistema de automatización KNX de Jung incorpora todos os sensores necesarios para rexistrar os datos meteorolóxicos máis importantes nun aparello sólido e especialmente compacto. A súa función e ámbito de aplicación principal é o control automático de persianas e toldos en vivendas e edificios, en función das condicións meteorolóxicas e da posición do sol. Cunha única estación, é posible o control intelixente de cerramientos en ata oito fachadas dunha edificación.

Os sensores integrados miden con total fiabilidad a velocidade e a dirección do vento, a luminosidad en catro sentidos, o atardecer, a radiación global, as precipitacións, a humidade relativa do aire e a presión atmosférica. Como complemento calcúlanse outros valores, como a humidade absoluta do aire e a sensación térmica. Coa medición destes datos tamén se pode optimizar o control da ventilación e o clima da vivenda ou edificio, segundo parámetros e diagramas de confort preestablecidos. O receptor GPS/GLONASS -para data e hora- e unha función astronómica para determinar a altura do sol, optimizan as características da estación meteorolóxica KNX. Deste xeito, xa non é necesario axustar a hora manualmente.

Estación meteorológica KNX Jung
Estación meteorolóxica KNX Jung

Instalación sinxela

A estación meteorolóxica KNX de Jung móntase na súa mástil de montaxe co correspondente brazo de fijación de aceiro inoxidable. Pola súa solidez e precisión, queda garantido un óptimo rexistro e medición dos datos meteorolóxicos. Opcionalmente, pódese montar tamén directamente na fachada mediante un brazo de montaxe. Así mesmo, a caixa da estación está fabricada nun policarbonato especialmente resistente a condicións meteorolóxicas adversas.

El testimonio duradero de Albi | Óscar Tenreiro Degwitz

albi1kahn
El dibujo de Kahn, hecho en 1959

Cada vez que veía los dibujos de Louis I. Kahn (1901-1974) el gran arquitecto estonio-americano, me llamaron siempre la atención los de la Catedral de Albi, con sus contrafuertes trazados con espirales ascendentes. Indicaban cuanto interés puso Kahn en ese edificio del siglo XIII, interés que veo ahora expresado en palabras, al tropezarme ayer con este texto del mismo Kahn, escrito en los primeros setenta:

“En la presencia de Albi pude sentir la fe en la selección de sus elementos arquitectónicos y cuanto regocijo y paciencia se combinaron para comenzarla y trabajar hasta su terminación. Dibujé Albi desde abajo hacia arriba como si la estuviera construyendo. Y sentí el regocijo. La paciencia que tomó construirla no la necesité porque la dibujé sin preocuparme de correcciones o proporciones correctas. Quería sólo captar la excitación en la mente del arquitecto…”

Las imágenes y el nombre nos llevaron a mí y a mi esposa hasta la ciudad cruzada por el río Tarn, desde cuya margen derecha se divisa el perfil de la Catedral, dedicada a una santa de quien tomó el nombre mi madre, Cecilia, razón adicional para la visita.

Lo más sorprendente del edificio es que la estructura de soporte y los paramentos externos sean de ladrillo, siendo de piedra solamente los pilares y bóvedas de crucería internas. Hay muy pocos ejemplos en Francia de gótico en ladrillo porque la piedra es abundante en ese país y su utilización experta permitió edificar allí los más altos ejemplos de esa arquitectura. Son las arcillas del Tarn, lo que llevó a usar ese material y el deseo de la región de bastarse a sí misma y en cierto modo aislarse como herencia lógica de los resentimientos dejados por la cruzada contra la secta de los cátaros, o albigenses (de Albi), emprendida por el Papa Inocencio XIII y el rey de Francia. El villano instrumental fue Simón de Monfort, quien dirigió las matanzas y degollinas de Beziers en 1209. Así que en su exterior, la presencia secuencial de los arbotantes a lo largo de la nave, fue sustituida por unos enormes cilindros de ladrillo, de gran inercia para neutralizar los esfuerzos horizontales.

El extremo oriental de la Catedral.
El extremo oriental de la Catedral | Fotografía: Óscar Tenreiro Degwitz

Aquí, como en muchos ejemplos venidos de la historia, se derrumban algunos de los mitos “modernos” que a veces constriñen las decisiones de los arquitectos; así como toman fuerza y sentido las propuestas más importantes igualmente heredadas del Movimiento Moderno.

La catedral es en realidad un recinto amurallado que repite el esquema constructivo de las fortificaciones de la ciudad adyacentes al río, o sea que un principio utilitario se adopta en un edificio simbólico, de culto, de prestigio. La huella cilíndrica de los contrafuertes, útil militarmente para facilitar visuales es aquí necesaria para aumentar el paso de la luz hacia las ventanas verticales y sus vitrales. Un vínculo claro entre necesidad y forma, principio moderno. Por otra parte, el templo es de una sola nave, buscando concentración, compacidad, atributo igualmente militar; y la entrada no es frontal sino lateral, única (hay una Norte muy pequeña, casi privada), protegida por una hermosísima portada de gótico tardío, añadido posterior. Son refutaciones al modo esquemático Bellas Artes del siglo diecinueve que persistió según otras formas en la visión “moderna” congelada.

El Palacio de Berbie evoca a Louis I. Kahn
El Palacio de Berbie evoca a Louis I. Kahn | Fotografía: Óscar Tenreiro Degwitz

Este poema de arcos y cilindros de ladrillo vino a constituir un motivo clave para Louis I. Kahn, quien abrió con ello un capítulo muy rico para el desarrollo de la arquitectura, vigente hasta hoy, que reivindica la posibilidad de utilizar antiguas herencias derivadas del modo de construir en la concepción formal de los edificios más actuales. Algo que por ejemplo Walter Gropius en los tiempos de la Bauhaus rechazó y extendió a sus experiencias docentes en los Estados Unidos. Prejuicios que Le Corbusier, por el contrario, comenzó a desmontar desde fines de los años treinta.

El Centro Gerencial de Ahmedabad, proyectado por Louis I. Kahn en 1961- 62, construído enteramente de ladrillo, y su Centro Gubernamental de la capital de Bangladesh, Dacca, de la misma época, deben mucho al universo formal de Albi, siendo particularmente el Palacio de Berbie, hoy Museo Toulouse-Lautrec, que se levanta muy cerca de la catedral, una referencia directa al lenguaje de su última arquitectura.

La escala de los cilindros de ladrillo.
La escala de los cilindros de ladrillo | Fotografía: Óscar Tenreiro Degwitz

Esta visita vino a ser para nosotros no sólo el descubrimiento personal de un edificio histórico único, que combina su austera presencia externa con una muy profusa decoración pictórica interna en las bóvedas de crucería, de factura renacentista, en intensísimo azul perfectamente conservado, un extraordinario Juicio Final a ambos lados del presbiterio y una estatuaria medieval de gran valor que bordea el coro; fue sobre todo una lección actual, viva, dinámica, recibida desde los siglos.

Óscar Tenreiro Degwitz, Arquitecto.
Venezuela, septiembre 2008,
Entre lo Cierto y lo Verdadero

De la ciudad nuclear a la Eco-ciudad | Íñigo García Odiaga

Oak Ridge en Estados Unidos
Oak Ridge en Estados Unidos

Parece que la construcción de una ciudad ex-novo, desde cero es un planteamiento que tiene que ver con la antigüedad, pero en realidad es un fenómeno que se esta llevando acabo incluso en la actualidad. Construir una ciudad nueva, donde antes no había nada conlleva un planteamiento titánico y de máxima envergadura, por lo que en general es un proceso ligado a impulsos económicos, sociales y políticos muy fuertes. Un buen ejemplo de estos impulsos políticos es el llevado a cabo por Brasil en 1956 para la construcción de su capital Brasilia en una meseta interior del país. Lucio Costa como urbanista, Oscar Niemeyer al mando de los arquitectos que edificarían los edificios y Burle Marx como arquitecto del paisaje, tardaron 41 meses en inaugurar una ciudad que les otorgaría fama mundial.

Una caso similar pero de motivación bien distinta es el de la ciudad de Oak Ridge en Estados Unidos. Oak Ridge nació en 1942 cuando Estados Unidos se apresuró a construir una bomba atómica antes de que lo hiciera la Alemania de Hitler. Dirigidos por el estudio SOM, en la actualidad uno de los mayores del mundo, los ingenieros del ejército levantaron en dos años una ciudad para 75.000 habitantes. El primer reactor nuclear de la historia fue construido en esta ciudad junto con varios complejos industriales, en el tiempo record de 30 meses. Muchas ciudades se han visto afectados por las guerras, pero Oak Ridge es una de las pocas ciudades que se han creado a causa de una guerra.

Oak Ridge en Estados Unidos en 1942
Oak Ridge en Estados Unidos en 1942

Para poder construir ha esta velocidad máxime durante la Segunda Guerra Mundial, cuando los materiales de construcción eran escasos, la oficina de SOM, Skidmore, Owings y Merrill adaptó el sistema de paneles de cemento para los diseños de unas 2.500 casas prefabricadas. Estos paneles robustos y ligeros, compuestos de un núcleo de fibra de caña de azúcar, tableros aislantes en ambos lados y forrados con asbesto y cemento, facilitaron la construcción de edificios con un lenguaje vanguardista y en sintonía con el movimiento moderno.

La ciudad albergó a cientos de ingenieros, técnicos superiores y altos cargos militares, que desarrollaban su trabajo en parcelas estancas, lo que hacía muy difícil tener una visión global del conjunto. De esta manera la gran mayoría de los residentes eran participantes involuntarios en la cosecha de uranio para la bomba «Little Boy», que devastó Hiroshima en 1945, y sólo supieron en qué habían estado trabajando exactamente cuándo leyeron los titulares que proclamaban el fin de la guerra. La ciudad secreta de Oak Ridge genero a sus habitantes una sensación similar a la del protagonista de la película el Show de Truman, en la que el personaje principal vive su vida cotidiana frente a las cámaras aún antes de nacer, aunque no es consciente de este hecho. En la era de Google, Facebook y las redes sociales cuesta imaginar cómo pudo ser posible la construcción de una ciudad secreta con una población engañada. En la actualidad y al amparo de la ilusión de un mundo mejor, que poco tiene que ver con el mundo nuclear, la ecología es el magma que rodea estos proyectos.

OakRidge03
Interiores de Oak Ridge en Estados Unidos en 1942

Masdar, diseñada por Foster&Partners, es una ciudad proyectada bajo las premisas de cero emisiones de carbono y cero residuos, en medio del desierto de los Emiratos árabes. En la primera fase de una construcción que terminará según se prevé en el 2016, pretende alojar 50,000 personas en una ciudad estudiada en sección para funcionar en tres niveles.

masdar+city+foster+01_ordenaci%C3%B3n
Masdar, diseñada por Foster& Partners. Ordenación

Frente a una ausencia absoluta de agua, temperaturas veraniegas que rebasan los 55 grados y una economía basada en el petróleo, el estudio de Norman Foster ha diseñado una ciudad en la que el transporte público, los peatones y los ciclistas dominen el panorama urbano y en la que los ciudadanos no dependan más del automóvil.

Una central de energía fotovoltaica se construida en las afueras junto con un sistema de reciclaje de basura, proporcionará la energía eléctrica, mientras que un imposible, y sofisticado sistema de reciclaje de aguas grises ayudará a la viabilidad de una ciudad verde rodeada por el desierto.

Masdar, diseñada por Foster y Partners. Instituto Árabe
Masdar, diseñada por Foster& Partners. Instituto Árabe

Aunque pueda parecer que es la ecología la que guía este impulso verde, Abu Dabi persigue ser la pionera en el desarrollo de tecnologías medioambientales y energías renovables y de esta manera transformar su economía de la riqueza de los hidrocarburos a la riqueza de la tecnología sostenible.

Para bien o para mal es curioso comprobar cómo al igual que Oak Ridge fue creada para mantener la hegemonía económica de Estados Unidos mediante la energía nuclear, Abu Dabi levanta Masdar para mantener su estatus tras la era del petróleo aprovechándose de la preocupación central actual, la ecología. Un mismo objetivo perseguido desde polos opuestos, esperemos que por lo menos lo ecológico obtenga mejores resultados que lo nuclear.

Masdar, diseñada por Foster y Partners
Masdar, diseñada por Foster&Partners. Plaza central

íñigo garcía odiaga. arquitecto
san sebastián. junio 2011

Artículo publicado 2011.06.19 _  ZAZPIKA

[:es]La mitad invisible. El Zementiri de Igualada[:en]The invisible half. Zementiri de Equalized[:gl]A mitad invisible. El Zementiri de Igualada[:]

0

[:es]

La mitad invisible. El Zementiri de Igualada. Programa que pretende conocer la mitad invisible de una obra y su autor. En este caso el Zementiri de Igualada de los arquitectos Enric Miralles y Carme Pinós.

https://www.youtube.com/watch?v=zCT1GBdPN00[:en]

The invisible half. Zementiri de Equalized. Program that tries to know the invisible half of a work and his author. In this case the Zementiri of Equalized of the architects Enric Miralles y Carme Pinós.

[:gl]

A metade invisible. O Zementiri de Igualada. Programa que pretende coñecer a metade invisible dunha obra e o seu autor. Neste caso o Zementiri de Igualada dos arquitectos Enric Miralles e Carme Pinós.

[:]

Mesa Lusi | cenlitrosmetrocadradoLusi Table | cenlitrosmetrocadradoMesa Lusi | cenlitrosmetrocadrado

clm_MesaLusi_04

Cada vez resulta más frecuente encontrar a profesionales que desarrollan su actividad de forma íntegra o parcial desde su domicilio, que además de un ahorro económico y de tiempo permite una mayor flexibilidad en la organización de las actividades.

Esta alteración en los hábitos de vida requiere también una respuesta desde otros planos como pueden ser el de los espacios y el del equipamiento doméstico, exigiendo entornos flexibles, capaces de adaptarse a las diferentes acciones que se van sucediendo a lo largo del día en un mismo lugar.

La tradicional diferenciación entre mobiliario doméstico y de oficina comienza a no estar tan clara, surgiendo piezas capaces de convivir en diferentes ambientes, tanto en el plano funcional como en los códigos más formales y expresivos.

Lusi nace con la intención de aunar la calidez y proximidad del mobiliario doméstico y la limpieza y pragmatismo de las soluciones de oficina, esta vocación por acortar distancias fue una constante en todo el proceso de diseño.

Se construye a partir de una sencilla estructura de madera maciza de cedro sobre la que se apoya un tablero contrachapado melamínico. La estructura emplea un lenguaje de culto al material y al oficio, mientras que la superficie lo hace en un tono más sobrio y contenido, vinculado a la funcionalidad y a la durabilidad.

Obra: Lusi. Diseño y desearrollo de mesa
Fecha: Septiembre 2015
Cliente: Alfonso Salgado
Diseño: Cenlitrosmetrocadrado y Alfonso Salgado
Produción: Óscar el carpintero
Materiales: Cedro brasileño y tablero  contrachapado con melamina blanca mate
Fotografía: Cenlitrosmetrocadrado
Agradecimientos: Ameneiros Rey, estudio de arquitectura
+ cenlitrosmetrocadrado.com

clm_MesaLusi_04

Every time it turns out to be more frequent to find professionals who develop his activity of complete or partial form from his domicile, that besides an economic saving and of time it allows a major flexibility in the organization of the activities.

This alteration in the habits of life needs also a response from other planes since they can be that of the spaces and that of the domestic equipment, demanding flexible environments, capable of adapting to the different actions that are happening throughout the day in the same place.

The traditional differentiation between domestic furniture and of office it begins not to be so clear, arising pieces capable of coexisting in different environments, both in the functional plane and in the most formal and expressive codes.

Lusi is born with the intention of uniting the warmth and proximity of the domestic furniture and the cleanliness and pragmatism of the office solutions, this vocation for shortening distances was a constant in the whole process of design.

It is constructed from a simple structure of massive wood of cedar on which a board rests plywood melamínico. The structure uses a language of worship to the material and to the trade, whereas the surface does it in a tone more sober and controlled, linked to the functionality and to the permanence.

Work: Lusi. I design and desearrollo of table
Date: September, 2015
Client: Alfonso Salgado
Design: Cenlitrosmetrocadrado and Alfonso Salgado
Production: Óscar The carpenter
Materials: Brazilian Cedar and board plywood with melamina white dull
Photography: Cenlitrosmetrocadrado
Gratefulnesses: Ameneiros Rey, estudio de arquitectura
+ cenlitrosmetrocadrado.com

clm_MesaLusi_04

Cada vez resulta máis habitual encontrar a profesionais que desenvolven a súa actividade de forma íntegra ou parcial dende o seu domicilio, que ademais dun aforro económico e de tempo permite unha maior flexibilidade na organización das actividades.

Esta alteración nos hábitos de vida require tamén unha resposta dende outros planos como poden ser o dos espazos e o do equipamento doméstico, esixindo entornos flexibles, capaces de adaptarse ás diferentes accións que se van sucedendo ao longo do día nun mesmo lugar.

A tradicional diferenciación entre mobiliario doméstico e de oficina comeza a non estar tan clara, xurdindo pezas capaces de convivir en diferentes ambientes, tanto no plano funcional como nos códigos máis formais e expresivos.

Lusi nace coa intención de aunar a calidez e proximidade do mobiliario doméstico e a limpeza e pragmatismo das solucións de oficina, esta vocación por acurtar distancias foi unha constante en todo o proceso de deseño.

Constrúese a partires dunha sinxela estrutura de madeira maciza de cedro sobre a que se apoia un taboleiro contrachapado melamínico. A estrutura emprega unha linguaxe de culto ao material e ao oficio, mentres que a superficie faino nun tono máis sobrio e contido, vinculado á funcionalidade e a durabilidade.

Obra: Lusi. Deseño e desenvolvemento de mesa
Data: Setembro 2015
Cliente: Alfonso Salgado
Deseño: Cenlitrosmetrocadrado e Alfonso Salgado
Produción: Óscar o carpinteiro
Materiais: Cedro brasileño e taboleiro contrachapado con melamina branca mate
Fotografía: Cenlitrosmetrocadrado
Agradecementos: Ameneiros Rey, estudio de arquitectura
+ cenlitrosmetrocadrado.com

La piel profundaThe Depth of the SkinA pel profunda

0

Se ha publicado recientemente el libro La piel profunda en Ediciones Asimétricas, obra de arquitecto Miguel Guitart, profesor en la State University of New York.

El libro, un avance de la publicación completa de su investigación doctoral de 2014, reflexiona sobre el espacio del límite y el filtro como lugar mediador de relaciones complejas entre interior y exterior.

La luz, la materia y la percepción son los temas tratados en este libro que ha salido también publicado en inglés con el título The Depth of the Skin, también en Ediciones Asimétricas.

Miguel-Guitart-Piel-Profunda

«Para una mejor orientación en el borroso panorama de la arquitectura contemporánea acaso no esté de más incidir sobre algunas cuestiones básicas que siguen constituyendo el armazón invariante de la arquitectura auténtica: la materia, la luz, el espacio, la emoción… Cuestiones que son esenciales a la arquitectura entendida como poética de la construcción y como técnica del habitar.

El objeto de estudio específico sobre el que Miguel Guitart se centra es el filtro, entendido como tensión entre geometría, estructura, mirada y luz y cuyo objetivo es activar el espacio arquitectónico de una forma profunda y reflexiva.

Los filtros de mirada y luz pueden encontrarse bajo diferentes signos y culturas pero siempre resuelven toda una serie de requerimientos y experiencias que están en función de cada región y de cada hombre.

La revisión de los filtros arquitectónicos presupone la constatación de la honda emoción espacial que determinan, las razones que hay para ello y los modos de producirse.

La propuesta del autor es redescubrir y profundizar en esas ideas de filtración, porosidad y ósmosis, porque quiere ser una invitación a recuperarlos de la arquitectura atemporal e incorporarlos tanto a la teoría como a la práctica de la arquitectura actual, como instrumentos de análisis y como mecanismos de creación inherentes al proyecto».

It has published recently the book The deep skin in Asimétricas Editions, architect’s work Michael Guitart, teacher in the State University of New York.

The book, an advance of the publication completes of his doctoral investigation of 2014, thinks about the space of the limit and the filter as mediating place of complex relations between interior and exterior.

The light, the matter and the perception are the topics treated in this book that has worked out also published in English with the title The Depth of the Skin, also in Asimétricas Editions.

Miguel-Guitart-Piel-Profunda

«For a better orientation in the blurred panorama of contemporary architecture, it may be adequate to insist on some basic issues that continue to configure the armature of authentic architecture: matter, light, structure and emotion.

These issues are essential to architecture as a poetic of construction and a technique of the inhabiting.

The specific approach on which Miguel Guitart focuses is the filter understood as tension between geometry, structure, gaze and light, and whose aim is to activate the architectural space in a profound and reflective way. Filters of gaze and light may be found in many cultures and under many guises, but they are always designed for a whole array of functions and made to measure for each region and for each person.

The review of architectural filters presupposes the experience of the deep spatial emotion that they determine, the ascertainment and registering of the aforementioned invariants.

The proposal of the author is to rediscover and deepen on these ideas of filtering, porosity and osmosis.

The text wants to be an invitation to reintegrate them from timeless architecture into theory and practice of current architecture, as an analytical tool and a creative mechanism inherent to the architectural design».

Publicouse recientemente o libro A pel profunda en Edicións Asimétricas, obra de arquitecto Miguel Guitart, profesor na State University of New York

O libro, un avance da publicación completa da súa investigación doctoral de 2014, reflexiona sobre o espazo do límite e o filtro como lugar mediador de relacións complexas entre interior e exterior.

A luz, a materia e a percepción son os temas tratados neste libro que saíu tamén publicado en inglés co título The Depth of the Skin, tamén en Edicións Asimétricas.

Miguel-Guitart-Piel-Profunda

«Para unha mellor orientación no borroso panorama da arquitectura contemporánea seica non estea de máis incidir sobre algunhas cuestións básicas que seguen constituíndo a armazón invariante da arquitectura auténtica: a materia, a luz, o espazo, a emoción… Cuestións que son esenciais á arquitectura entendida como poética da construción e como técnica do habitar..

O obxecto de estudo específico sobre o que Miguel Guitart céntrase é o filtro, entendido como tensión entre geometría, estrutura, mirada e luz e cuxo obxectivo é activar o espazo arquitectónico dunha forma profunda e reflexiva.

Os filtros de mirada e luz poden atoparse baixo diferentes signos e culturas pero sempre resolven toda unha serie de requerimientos e experiencias que están en función de cada rexión e de cada home.

A revisión dos filtros arquitectónicos presupón a constatación da fonda emoción espacial que determinan, as razóns que hai para iso e os modos de producirse.

A proposta do autor é redescubrir e profundar nesas ideas de filtración, porosidad e ósmosis, porque quere ser unha invitación a recuperalos da arquitectura atemporal e incorporalos tanto á teoría como á práctica da arquitectura actual, como instrumentos de análises e como mecanismos de creación inherentes ao proxecto».

De una pieza | Elías Cueto

La sofisticación en el diseño y construcción de las sillas ha tenido mucho que ver con el ensamblaje de diferentes materiales y formas. Sin embargo la tecnología hace posibles sillas de una sola pieza en las que el material, su forma, o sencillamente la técnica y el proceso de conformado, alcanzan una singular expresividad.

En lo que a los diseños de una sola pieza se refiere, el plástico es sin lugar a dudas el material por excelencia. Las sillas de plástico moldeado están por doquier y no faltan buenos ejemplos de las posibilidades que este material ofrece. Tal es el caso de Neiji, una silla elegante y altiva diseñada por Mukomelov Studio en 2010 emparentada quizás con el taburete WW de Phillip Starck.

Quizás el ejemplo más irreverente de cuantos diseños se han realizado en plástico sea precisamente del diseñador francés,  Louis Ghost, un diseño realizado por Phillipe Starck para Kartell en 2008. En esta pieza el genial diseñador francés logra algo aparentemente imposible: ¡Un Luis XV de metacrilato!

También de una pieza y en plástico, pero en los límites de la experimentación descubrimos Pe Pink de Tom Price. Se trata de un diseño basado en el uso de materiales con bajo punto de fusión como el polietileno. Así, calentando un molde con forma de asiento y por simple contacto con dicho material obtiene la forma exacta del asiento sobre una imprevisible maraña de plástico fundido que sirve como patas de la silla final.

También mediante el uso de plásticos con bajo punto de fusión se encuentra Original Stool un proyecto de BreadedEscalope. En este caso la forma y color del objeto queda fuera de control para los diseñadores que someten la pieza aún sin solidificar a diferentes situaciones obteniendo unas formas y mezclas de color igualmente diferentes e imprevisibles.

Definir procesos de producción orientados a la obtención de formas imprecisas, y por tanto producir objetos únicos, es un objetivo compartido por diversas propuestas. En el caso del israelí Guy Michaly destaca Blast, un taburete cuya forma se obtiene mediante una explosión controlada. Para ello previamente se da forma a un casquillo mediante el corte por laser de una chapa y posteriormente se sueldan las dos piezas. A continuación se colocan cargas explosivas de tal forma que su detonación confiera la forma final al taburete, forma que evidentemente es irrepetible.

Una propuesta similar ha sido desarrollada por Johannes Hemann. Mediante un pequeño espacio cerrado en el que simula tornados, este diseñador deja que los fragmentos de un material se agrupen caóticamente hasta formar objetos. Tal es el caso de Geoffrey, un sofá en el que los tradicionales recortes de espuma del relleno se auto-organizan para formar un asiento.

Con la misma intención de lograr objetos con formas únicas dando forma a procesos caóticos, Jólan van der Wiel utiliza la fuerza electromagnética en lugar de las turbulencias atmosféricas. Para ello un material conductor de la electricidad es depositado entre varios campos magnéticos que deforman esta sustancia dando forma a un taburete.

Con un proceso de fabricación más sencillo y un aspecto final igualmente imprevisible  destaca la silla Rememberme diseñada por Tobias Juretzek para Casamanía. Se trata de un producto fabricado a partir de ropa vieja que es introducida en un molde y prensada con resina. La forma final es repetitiva y sencilla pero el aspecto del producto terminado es siempre único debido a que en él se incorpora de forma reconocible la ropa vieja utilizada en su fabricación.

Y también con material de deshecho aunque en este caso con residuos de plástico inyectado, KOCX ha desarrollado un sencillo sofá modular de una sola pieza.

Con un planteamiento similar el holandés Dirk van der Kooij ha diseñado Endless, una silla y mecedora fabricadas de una sola pieza. Como en el caso anterior, la producción del mobiliario también se basa en material de deshecho, en este caso bolas de plástico reciclado. Aquí sin embargo el proceso de fabricación evita el uso de costosos moldes y se basa en un brazo robótico, una pieza con más de 140.000 horas de trabajo acumulado que el diseñador compró cuando iba a ser retirado de una fábrica china. Convenientemente reprogramado, ese brazo es capaz de producir sillas sin interrupción pudiendo variar su color en función de los residuos de plástico con que se alimenta la maquina. La producción continuada admite continuos cambios en la forma o escala del modelo ya que esta no depende de un molde sino que es impresión directa de un modelo CAD.

Pero no todo es plástico en lo que a la fabricación de asientos en una sola pieza se refiere. Florian Schimid () ha trabajado con el “lienzo hormigonado”, un material al que se le puede dar forma como si de una tela se tratase pero que una vez fraguado es tan rígido y resistente como el hormigón. En Stitching, este diseñador ha trabajado sobre diferentes patrones utilizando de forma desenfadada cordones de colores para dar forma al producto final mientras éste fragua.

De una pieza se forma igualmente Glacier, una exclusivísima chaise-longe diseñada por Brodie Neill a partir de 135 litros de vidrio solidificado. La pieza supera los 300Kg de peso y su fabricación precisa de un secado que se prolonga durante más de 80 días. El trabajo de Neill recurre frecuentemente a lo escultural y recuerda al bien conocido trabajo de Ron Arad, especialmente en sus diseños resueltos mediante acero inoxidable como es el caso de Reverb.

En el extremo opuesto en lo que a exclusividad se refiere se encuentra el trabajo de Dirk Winkel. Partiendo de los principales clásicos del diseño como la silla Barcelona de Mies van der Rohe o la LC2 de Le Corbusier, este diseñador produce Stacking Hommage. Se trata de copias de aquellos iconos del diseño realizadas en plástico moldeado y perfectamente apilables. Debo reconocer que siento debilidad por estas “copias baratas” y su descaro iconoclasta, singularmente provocador y auténtico.

De una pieza e informal resulta la propuesta de Kanana Kanishi. Koke-a es un ambiguo mueble para descansar en que el punto de partida no es el sofá o la chaise-long sino una “alfombra modificada”. El resultado es una pieza adaptada a la tradición japonesa de sentarse en el suelo que promueve posiciones imprevistas y ofrece un provocador color y textura de musgo.

Elías Cueto, arquitecto
Santiago de Compostela, febrero 2012

Publicado en Nº 313 [sillas…]

De la arquitectura al museo. Ausencias | María González-Juanjo López de la Cruz

“Recuerdo que había un cuadro allí, pero no podría describir lo que representaba. Recuerdo que tenía un marco de oro, muy ancho, trabajado, decorativo”.

El celador del Museo Isabella Stewart Gardner de Boston rememora así El concierto, un óleo sobre lienzo de 72.5 cm de altura por 64.7 de anchura pintado en 1664 por Johannes Vermeer. El cuadro había sido robado días antes. En la madrugada del 18 de marzo de 1990, dos hombres accedieron al museo simulando ser policías que atendían una llamada de emergencia y tras reducir a los guardias de seguridad, se llevaron el botín.

Junto al Vermeer fueron sustraídos cinco dibujos de Degas, una copa, un águila napoleónica y cinco cuadros más, esta vez de Flinck, Manet y Rembrandt. En la evocación de aquel vigilante subyace la esencia de la relación de un museo con las piezas que en él se exponen, sin ellas no queda sino un marco fantasmagórico, un límite espacial que no abarca nada, una envolvente que necesita ser ocupada como pocas para que comprendamos su razón de ser. Los distintos testimonios de aquellos que tuvieron relación con las piezas desvalijadas difieren:

“pensaba que era un objeto magnífico, pero que aquí no estaba bien colocado”

asegura uno de los trabajadores del museo sobre la copa usurpada,

“nunca me había intrigado”

dirá otro. Cada uno de aquellos objetos raptados dejó una mella en la secuencia expositiva del museo, sólo la suma de los recuerdos de los que conocieron las diferentes obras en el lugar que ocupaban podía restañar aquella ausencia. Así debió entenderlo la artista Sophie Calle cuando en 1991 decidió recopilar todos esos testimonios; conservadores, guardias, personal de administración, limpiadoras, todo aquel que mantenía una relación diaria, casi doméstica, con aquel espacio y aquellas piezas, participaría, a través del relato de su memoria, en una suerte de restitución fingida.

Las series que conforman la obra de la artista francesa La Ausencia, están compuestas cada una de ellas por una fotografía del espacio vacante, desahuciado por la pérdida de la obra expuesta, y un texto impreso sobre un fondo el que se recorta la silueta de los objetos desaparecidos, en él podemos leer, como en un atestado policial, cómo recordaban cada uno de los trabajadores del museo las obras perdidas.

Sophie Calle, La Ausencia, 1991. Los cinco dibujos robados de Degas
Sophie Calle, La Ausencia, 1991. Los cinco dibujos robados de Degas

El museo Isabella Stewart Gardner fue construido en 1903 por Willard T. Sears, el arquitecto asumió cada una de las directrices que la señora Stewart le indicó según las cuales aquel edificio debía inspirarse en los edificios renacentistas italianos; el museo, en su esfuerzo por asemejarse a un palacio toscano, es como aquel marco de oro, muy ancho, trabajado y decorativo que evocaba el celador rememorando la pieza perdida.

Sin embargo, existe en él una arquitectura cotidiana, aquella que hace del día a día una percepción muda y calmada, donde las obras robadas se habían hecho un hueco. La arquitectura y las piezas acabaron entendiéndose, así lo prueba la memoria de aquellos que presenciaron las obras situadas en aquel lugar. Casi todos los testimonios hablan de los cuadros, águilas y copas en relación con el edificio, a veces dudando de la coexistencia entre el objeto y el espacio:

“yo habría pasado por delante. Seguramente no lo habría visto si la mujer de mi vida no me hubiera hecho fijarme en él”,

otras advirtiendo el sosiego que adquieren los objetos cuando conviven sin fricción con la arquitectura:

“No era una cosa que yo mirara mucho. Quizá porque estaba a un lado… pequeño y modesto…con un marco de madera”.

El acierto de la artista Sophie Calle al afrontar su obra es retratar la ausencia a través del vacío dejado en la arquitectura y la ocupación de este lugar vacante a través del recuerdo, como si la memoria acabase adquiriendo la forma del hueco. Sus parejas de fotos y testimonios muestran la imagen del lugar mermado y el registro de la memoria, que por momentos toma la silueta de la pérdida y completa la arquitectura. El museo, así contemplado, no es sino el lugar donde los recuerdos se convierten en espacio. Las piezas robadas no han sido encontradas a día de hoy, imaginamos que ahora forman parte de otras tantas evocaciones proscritas.

Hubo una vez en la que alguien imaginó una historia inversa a la obra de Sophie Calle. Hace 70 años, el arquitecto alemán Mies van der Rohe proyectó un museo donde la arquitectura desaparecería y serían las obras expuestas las que se convertirían en espacio, objetos suspendidos en el aire, constituyendo fondos y paramentos sin arquitectura que los enmarcara.

En 1942, Mies ideó su Museo para una pequeña ciudad por encargo de la publicación americana Architectural Record, en los dibujos que conocemos de aquel proyecto nunca construido, la arquitectura no está y sólo queda su silueta, como si hubiera sido robada. Todo comenzó con el collage que Mies elaboraría en 1938 para uno de sus célebres proyectos de Casas con patio, en él la arquitectura se traza desmaterializada pero precisa, cada línea define el contorno de un elemento constructivo; acotando el espacio como un paréntesis aparecen una estatua de Maillol y un lienzo de Kandinsky que con su fidelidad fotográfica completan la recreación de aquel lugar doméstico.

Un año más tarde, Mies representa el interior de la Casa Stanley Resor con una técnica parecida pero suelo y techo ya no están dibujados. La superposición de la imagen de una suerte de cómoda de madera a la fotografía de Bunte Mahlzeit, la obra de Paul Klee de 1928, es la que genera la ilusión de la perspectiva sin necesidad de las líneas fugadas del pavimento, de fondo, el paisaje de Wyoming evidencia el límite de la arquitectura. Pero es en el proyecto del Museo para una pequeña ciudad donde el arquitecto alemán convierte una técnica de representación en el soporte conceptual del proyecto.

En él, la arquitectura ha sido sustraída y ya sólo quedan las piezas expuestas que configuran el espacio al superponerse al paisaje que da fondo al dibujo, apenas queda la huella de los pilares impresa como un recorte en el telón de reflejos y agua que cierra la escena. El marco ha desaparecido, sólo queda la obra, en este caso, las dos esculturas de Maillol y el Guernica de Picasso ya no son parte de la representación del espacio sino su propia construcción.

Las piezas expuestas desprovistas de su envoltura constructiva definen por sí mismas la escala y las relaciones espaciales, Mies parece querer decir que la arquitectura podría llegar a desaparecer y que serían las obras las que atestigüen el valor del espacio. Como si este proyecto fuera el negativo de la obra de Sophie Calle, en esta ocasión los términos se invierten y es la arquitectura la que se configura a través de su ausencia, dando a entender que para que exista un museo quizá ésta no sea del todo necesaria.

Mies van der Rohe, Proyecto de Museo para una pequeña ciudad, 1942
Mies van der Rohe, Proyecto de Museo para una pequeña ciudad, 1942

[:es]De la arquitectura al museo. Cofres | María González-Juanjo López de la Cruz[:en]From the architecture to the museum. Chests | María González-Juanjo López de la Cruz[:gl]Da arquitectura o museo. Cofres | María González-Juanjo López de la Cruz[:]

Nota: De la arquitectura al museo. Ausencias, es la primera de tres partes de un texto publicado originalmente en el nº6 de la revista de arte contemporáneo La raya verde en abril de 2013, titulado De la arquitectura al museo. Ausencias, cofres y huellas.

Luis Armas – Antonio Giráldez – Begoña Hermida – Pablo Ibáñez · publicación/revista | Bartlebooth Magazine

Después de unos meses de descanso y de búsqueda de nuevos proyectos, os presentamos Bartlebooth Magazine, un pequeño proyecto editorial a cargo de cuatro jóvenes arquitectos, Luis Armas, Antonio Giráldez, Begoña Hermida y Pablo Ibáñez.

Bartlebooth no es una publicación física al uso, es un juego, un puzzle, un proyecto que sale de la suma de diferentes inquietudes personales de estos jóvenes arquitectos y de los diferentes colaboradores.

“Bartlebooth, partiendo de un cero, llegaría a otro cero, a través de las transformaciones precisas de unos objetos acabados.”

Cada número es único ya que parten de un tema transversal y se desarrolla a partir de unas reglas de juego establecidas. Este planteamiento de inicio determina el resultado final de la publicación.

“Sin embargo, el entendimiento global del número sólo es posible a través de las lecturas de los invitados y de las conclusiones que el propio lector saque de ellas, cerrando finalmente el círculo de transformaciones precisas del tema o hilo conductor.”

Os dejamos con los autores de esta aventura, y que en esta ocasión se someten a nuestras reglas y nos descubren algunos misterios.

Luis Armas - Antonio Giráldez - Begoña Hermida - Pablo Ibáñez | Bartlebooth Magazine
Luis Armas – Antonio Giráldez – Begoña Hermida – Pablo Ibáñez | Bartlebooth Magazine
¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a “Bartlebooth Magazine”?

Profesional ninguna. El “proyecto” (si es que podemos llamarlo así) salió de una servilleta en la cafetería de la Escuela de Arquitectura y nuestra trayectoria hasta entonces había sido meramente académica.

¿Qué os llevó a abriros camino en el mundo editorial?¿Por qué una revista física en “estos tiempos”?

Por una lado, inquietudes personales y obsesiones compartidas. No sabíamos muy bien qué queríamos hacer, pero siempre habíamos tenido ganas de lanzarnos a hacer una publicación, no necesariamente de arquitectura, o al menos no explícitamente. Nos gustaba el carácter volátil de las ediciones pequeñas, de los experimentos que tienen un inicio y un fin. Por otro, amor por lo táctil, todo aquello que podemos tocar, en un tiempo en el que lo digital se ha impuesto. Y no sólo se trataría de imprimir un contenido, sino que sólo podría entenderse desde su fisicalidad. Continente y contenido debían ir estrechamente relacionados.

¿Teníais alguna experiencia previa en el mundo editorial?

Absolutamente ninguna.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades? ¿Cuáles fueron las más problemáticas?

Un desconocimiento absoluto de todos los aspectos asociados a la puesta en marcha de cualquier proyecto, por pequeño que fuese. Desde la coordinación de todo el contenido, que fue creciendo en complejidad con los números, hasta innumerables problemas de gestión con las imprentas.

¿La más problemática? No creemos que haya habido ninguna más importante, pero en conjunto todas suman. En el fondo nos dimos cuenta de la gran responsabilidad que hay detrás de cada tarea, por minúscula que sea, y del tiempo de aprendizaje que cada una de ellas requiere. Estamos tocando palos, técnicas y tareas que jamás habíamos realizado, y todo eso pasa factura.

¿Estáis contentos con los objetivos alcanzados?

Sí. Por nuestra parte contentos porque cada vez son números más ricos, más complejos y vamos aprendiendo en ciertas cosas. Y sobre todo con todos los agentes que participan de él (colaboradores y lectores) porque son los que realmente le dan sentido a los experimentos. Solemos decir que el lector es el que “cierra el círculo de transformaciones precisas”, y en realidad él tendrá la última palabra sobre sus éxitos o fracasos.

entrevista_bm_03_losinicios
Bartlebooth Magazine | Los Inicios
¿Qué expectativas y proyectos de futuro tenéis para “Bartlebooth Magazine”?

Más que expectativas, deberes, ir creciendo en rigor y seriedad, por nuestra parte, de forma paralela al crecimiento de los números y de sus contenidos. Hasta ahora los proyectos habían surgido de forma algo espontánea uno tras otro, quizás el proyecto futuro debería ser tener un proyecto verdadero, más a medio o largo plazo.

¿Son rentables este tipo de iniciativas? ¿Os sentís bien remunerados por la labor que realizáis?

En absoluto. Nunca hemos buscado la rentabilidad económica, sino básicamente hacer accesible un contenido que a nosotros nos interesaba, a gente como nosotros. Si probablemente analizásemos Bartlebooth desde un punto de vista económico sería algo absolutamente desastroso. De hecho, para poder llevar a cabo el último número tuvimos que poner en marcha una campaña de micromecenazgo para poder materializar un número mucho más ambicioso que, desde nuestra precariedad absoluta, sería impensable.

Cuando empezamos no teníamos en mente ninguna remuneración económica, sino obtener a cambio otra serie de recompensas, de satisfacciones personales que Bartlebooth nos ha dado a lo largo de estos dos años. Así que, desde ese punto de vista, nos sentimos más que realizados. Nos damos con un canto en los dientes.

¿Compagináis o complementáis esta actividad con otras labores o en otros campos?

Cada uno con sus estudios.

¿Cómo veis el futuro del mundo editorial?

Interesante, muy interesante. No sólo porque la irrupción de nuevas tecnologías haya democratizado, de una manera u otra, los medios editoriales arquitectónicos sino porque además permite poner en contacto y establecer nodos de comunicación entre diferentes agentes que, de otra forma, serían absolutamente desconocidos. Frente a modelos que desde nuestro punto de vista se han quedado obsoletos y carentes de interés, aparecen nuevas herramientas, como Tumblr, que permiten sacar a la luz a absolutos desconocidos que, sin ninguna infraestructura empresarial que los publicite o sostenga, están llevando a cabos proyectos muy interesantes y enriquecedores. Y esta misma situación la podemos aplicar al mundo editorial.

Tal vez los proyectos más interesantes con los que hemos entrado en contacto a lo largo de este tiempo se nutran de esta misma periferia o nazcan precisamente en ella. Creemos que están formándose multitud de proyectos editoriales alejados de la “revista pornográfica” de arquitectura, pero también de la “revista indexada” de textos académicos. Frente a dos modelos que sólo sirven para sostenerse a sí mismos, aparecen situaciones híbridas o exteriores a ambas que recuperan la esencia, peso e importancia de las publicaciones históricas de arquitectura.

Con lo cual vemos el futuro duro, muy duro, pero a la vez emocionante.

Bartlebooth Magazine | La virtudes
Bartlebooth Magazine | La fiesta
¿Consideráis que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a vuestro trabajo actual?

Sí. Al fin y al cabo no podríamos desligar esta labor “editorial” de nuestra práctica, intereses o formación arquitectónica.

¿Animaríais a otros arquitectos a seguir vuestros pasos? ¿Qué pasos consideráis que deberían dar? ¿Cómo completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías?

Claro. ¿Por qué no? Si alguien tiene algo que decir y ganas de decirlo, que lo haga. Que no tenga miedo a saltar al vacío pues siempre habrá alguien a quien le interese lo que tenga que decir. Respecto a los pasos, que se lo tomen como una carrera de fondo, sin prisas pero sin pausa; con unas metas más o menos definidas para no ir a salto de mata y entendiendo que todo pequeño detalle o tarea puede ser decisiva.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Tal vez el problema sea que, durante un breve lapso de tiempo, se ha asociado indisolublemente la construcción de objetos arquitectónicos a la única salida de la disciplina. Sin embargo la disciplina arquitectónica es mucho más amplia y, lo que es más importante, está en constante reconfiguración. Sólo es necesario echar la vista atrás o revisar los textos teóricos para entender el amplio abanico de posibilidades que puede englobar la práctica arquitectónica. Obviamente sin caer en los discursos triunfalistas del arquitecto omnipotente que todo lo puede, pues es un auténtico engaño que quien mucho abarca, poco aprieta.

Bartlebooth Magazine | Los opuestos
Bartlebooth Magazine | Los opuestos
¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Es un tema complicado. Por un lado, es indudable que un arquitecto recién titulado en España (con todo lo que ello le ha supuesto) debe buscar ambientes que permitan desarrollar profesionalmente sus capacidades, además de ir ofreciéndole cierta estabilidad económica, lejos de lo precario. Por otro, emigrar por sistema es peligroso, si buscamos solo construir, desde el inmovilismo, si nos olvidamos de preguntarnos el por qué de esta situación y de pensar en caminos para seguir aportando a nuestros territorios como colectivo. Es importante también poner en valor el trabajo de arquitectos, que a pesar de lo inestable de quedarse, han conseguido encontrar o crear aquí oportunidades sin escapar del oficio, a través de otros procesos, campos, y con dignidad.

La arquitectura, tiene abiertos muchos frentes de batalla (LSP, Bolonia, paro, precariedad laboral, COAs, ETSAs, emigración, comunicación, etc), ¿no serán demasiados para la polarización existente dentro de la misma?

Tal vez la incertidumbre o la crisis constante sea algo que debamos asumir como una condición de partida o inherente a la práctica profesional y no como algo excepcional. Probablemente existan múltiples campos de batalla, y sigan surgiendo más y más, sin embargo cada uno es libre de escoger aquellas que librar. No vemos posible intentar buscar posiciones unitarias o discursos únicos a día de hoy sin caer en la banalización o panfletización de cualquier tipo de discurso. El posicionamiento es inherente a cada individuo, y todo el mundo ha de tener claras sus ideas sobre cada uno de los temas mencionados en la pregunta; no obstante, pretender una opinión central o unitaria respecto a los mismos creemos que es un error.

¿Cómo veis el futuro de la profesión?

Incierto.

 | La virtudes
Bartlebooth Magazine | Las virtudes

Luis Armas – Antonio Giráldez – Begoña Hermida – Pablo Ibáñez  · publicación/revista | Bartlebooth Magazine
Octubre 2015

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a la Begoña, Luis, Pablo y Antonio su tiempo y predisposición con este espacio.

Casa Raya | vier arquitectosHouse | vier arquitectosCasa Raya | vier arquitectos

La vivienda se concibe como un diálogo entre dos volúmenes y el terreno, en el que participan activamente los materiales, los huecos, las transparencias, los espacios interiores, exteriores y los indefinidos o intermedios. Y el jardín, el agua, la luz.

vier_cr_01_ext01

Se trata de una composición sencilla, con un volumen (el más alto) que se esculpe en el terreno y, deslizándose por delante de éste, una caja liviana que se abre al mar, llena de trasparencias y reflejos, flotando sobre pilares metálicos.

Los materiales elegidos ganan con los años la expresividad de su propio envejecimiento, sin los acabados frágiles y huidizos que resultarían inoportunos, sin duda, en el húmedo clima del litoral gallego. El volumen más alto de hormigón armado queda visto al interior, pétreo, como la pizarra que cubre los suelos, revistiéndose exteriormente con una fachada trasventilada de tablas de cedros del Canadá. De la misma especie y origen son los cedros del jardín.

La caja ligera, conformada con estructura de hormigón armado visto, cede todo el protagonismo a las grandes vidrieras que permiten la aparición de todo un universo de transparencias y reflejos.

Las reflexiones alrededor de la idea de «casa para toda la vida» (para la madurez, para los hijos, para la vejez y, también, una casa para la familia) han determinado necesariamente la creación de espacios flexibles, fácilmente adaptables.

El volumen alto se presenta como un ámbito familiar unitario, con una diagonal vacía que comunica todas las plantas y que relaciona, visual y acústicamente, los espacios. Y el mismo esquema en todas las plantas, espacio unitario y núcleo de servicios.

En la «caja abierta», mediante el quiebro de la hoja de vidrio, que va serpenteando entre los dos volúmenes, se ordenan los espacios -protegidos y descubiertos, interiores y exteriores-, buscando la máxima riqueza espacial, aprovechando la orientación y las fantásticas vistas del paisaje gallego.

Obra: Vivienda unifamiliar en Perbes – Casa Raya
Autores: vier arquitectos slp (Antonio Raya de Blas, Cristóbal Crespo González, Santiago Sánchez Iglesias, Enrique Antelo Tudela)
Emplazamiento: Perbes, Miño, La Coruña (España)
Año: Diciembre 2000 – Julio 2002
Fotografía: vier arquitectos slp
+ www.vier.es

The housing is conceived as a dialog between two volumes and the area, in which they inform actively the materials, the hollows, the transparencies, the interior, exterior spaces and indefinite or intermediate. And the garden, the water, the light.

vier_cr_01_ext01

It is a question of a simple composition, with a volume (the highest) that esculpe in the area and, slipping ahead of this one, a frivolous box that is opened for the sea, flood of trasparencias and reflections, floating on metallic props.

The chosen materials gain with the years the expressiveness of his own aging, without finished fragile and fugitive that would turn out to be inopportune, undoubtedly, in the humid climate of the Galician littoral. The highest volume of reinforced concrete stays I dress to the interior, stony, as the slate that covers the soils, revistiéndose externally with a front trasventilada of tables of cedars of the Canada. Of the same species and origin they are the cedars of the garden.

The light box conformed with structure of seen reinforced concrete, yields all the protagonism to the big windows that allow the appearance of the whole universe of transparencies and reflections.

The reflections about the idea of «marries for the whole life» (for the maturity, for the children, for the oldness and, also, a house for the family) they have determined necessarily the creation of flexible, easily adaptable spaces.

The high volume appears as a familiar unitary area, with an empty diagonal that communicates all the plants and that relates, visually and acoustic, the spaces. And the same scheme in all the plants, unitary space and core of services.

In the «box opened», by means of I fail of the glass leaf, which is winding between both volumes, the spaces are ordained – protected and overdrafts, interiors and exteriors-, looking for the maximum spatial wealth, taking advantage of the orientation and fantastic conference of the Galician landscape.

Work: Vivienda unifamiliar en Perbes – Casa Raya
Authors: vier arquitectos slp (Antonio Raya de Blas, Cristóbal Crespo González, Santiago Sánchez Iglesias, Enrique Antelo Tudela)
Location: Perbes, Miño, La Coruña (Spain)
Year: December 2000 – July 2002
Photography: vier arquitectos slp
+ www.vier.es

A vivenda concíbese como un diálogo entre dous volumes e o terreo, no que participan activamente os materiais, os ocos, as transparencias, os espazos interiores, exteriores e os indefinidos ou intermedios. E o xardín, a auga, a luz.

vier_cr_01_ext01

Trátase dunha composición sinxela, cun volume (o máis alto) que se esculpe no terreo e, deslizándose por diante deste, unha caixa liviá que se abre ao mar, chea de trasparencias e reflexos, flotando sobre alicerces metálicos.

Os materiais elixidos gañan cos anos a expresividade do seu propio envejecimiento, sen os acabados fráxiles e huidizos que resultarían inoportunos, sen dúbida, no húmido clima do litoral galego. O volume máis alto de hormigón armado queda visto ao interior, pétreo, como a pizarra que cobre os chans, revestíndose exteriormente cunha fachada trasventilada de táboas de cedros do Canadá. Da mesma especie e orixe son os cedros do xardín.

A caixa lixeira, conformada con estrutura de hormigón armado visto, cede todo o protagonismo ás grandes vidrieras que permiten a aparición de todo un universo de transparencias e reflexos.

As reflexións ao redor da idea de «casa para toda a vida» (para a madurez, para os fillos, para a vellez e, tamén, unha casa para a familia) determinaron necesariamente a creación de espazos flexibles, fácilmente adaptables.

O volume alto preséntase como un ámbito familiar unitario, cunha diagonal baleira que comunica todas as plantas e que relaciona, visual e acusticamente, os espazos. E o mesmo esquema en todas as plantas, espazo unitario e núcleo de servizos.

Na «caixa aberta», mediante o crebo da folla de vidro, que vai serpenteando entre os dous volumes, ordénanse os espazos -protexidos e descubertos, interiores e exteriores-, buscando a máxima riqueza espacial, aproveitando a orientación e as fantásticas vistas da paisaxe galega.

Obra: Vivienda unifamiliar en Perbes – Casa Raya
Autores: vier arquitectos slp (Antonio Raya de Blas, Cristóbal Crespo González, Santiago Sánchez Iglesias, Enrique Antelo Tudela)
Emplazamiento: Perbes, Miño, La Coruña (España)
Año: Diciembre 2000 – Julio 2002
Fotografía: vier arquitectos slp
+ www.vier.es

Arquitecturadegalicia.eu Arquitecturadegalicia.eu Arquitecturadegalicia.eu es

0

logo-AG-veredes

Arquitecturadegalicia.eu es un proyecto que trata de albergar la arquitectura realizada en Galicia en los últimos 60 años, en un proceso de constante actualización y selección. Es un catálogo dinámico, que ficha a ficha aspira a desvelar la arquitectura gallega próxima.

Mapeamos las afueras de nuestras miradas.

Notábamos un vacío en nuestra formación académica, un total desconocimiento de la arquitectura de nuestro entorno. No sabíamos cómo eran las arquitecturas ni quiénes eran los arquitectos que habían construido nuestras ciudades, pueblos, aldeas o barrios. Una arquitectura de calidad pareja a su contemporaneidad pero que pasa desapercibida.

Señalar puede ser una acción subversiva, varía la manera de ver el objeto señalado. Clarifica la manera de vivir lo próximo. Saber cómo se llama tu vecino es el primer paso hacia crear un vecindario, de auto-construir un hábitat cohesivo. Conocer y reconocer la arquitectura vecina, convierte a la cotidianidad en una experiencia arquitectónica enriquecedora. Otra ciudad nace en ese momento.

La filosofía del proyecto es apostar por la experiencia arquitectónica ante la dictadura de la fascinación visual que estamos sometidos. Toda obra está asociada a un lugar, un punto en el territorio, que permita al navegante web poder vivir la arquitectura mostrada. Una parte indisociable del proyecto está en el fomento de esta experimentación espacial, que es fundamental en la comprensión de la obra.

No somos expertos, son mayores nuestras incertidumbres que nuestros lugares de confort. Estudiantes o recién salidos de la escuela, alzamos la mirada para encontrar lo extra-ordinario de lo ordinario. Desde fuera de la práctica profesional, tratamos de coger perspectiva de los diferentes tiempos y maneras de hacer. Y aún titubeamos al publicar algo, pero vamos encontrando un proceso de convergencia espontánea que nos reconforta en la red.

Con más de 100.000 visitas ya se ha convertido en una referencia gallega.

La aplicación permite visualizar la arquitectura moderna de Galicia clasificada en fichas. Del mismo modo se pueden consultar listados de arquitectos y de localizaciones, así como los premios concedidos a obras construidas en Galicia. Toda la información está georeferenciada en un mapa de forma que sirve de apoyo a la búsqueda.

AG | arquitecturadegalicia en Google Play

logo-AG-veredes

Arquitecturadegalicia.eu is a project that tries to shelter the architecture realized in Galicia in last 60 years, in a process of constant update and selection. It is a dynamic catalogue, which it registers to card aspires to reveal the next Galician architecture.

Mapping the suburbs of our looks.

We were noticing an emptiness in our career education, a total ignorance of the architecture of our environment. We did not know how they were neither the architectures or those who were the architects who had constructed our cities, peoples, villages or neighborhoods. An architecture of equal quality to his contemporaneousness but that happens unnoticed.

Indicating can be a subversive action, changes the way of seeing the notable object. It clarifies the way of living through the next thing. To know how he is called your neighbor is the first step towards creating a neighborhood, of auto-constructing a cohesive habitat. To know and to recognize the neighboring architecture, it turns to the commonness in an architectural wealth-producing experience. Another city is born in this moment.

The philosophy of the project is to bet for the architectural experience before the dictatorship of the visual fascination that we are submitted. Any work is associated with a place, a point in the territory, which allows to the web navigator to be able to live through the showed architecture. An undissociable part of the project is in the promotion of this spatial experimentation, which is fundamental in the comprehension of the work.

We are not expert, our uncertainties are major that our places of comfort. Students or newly gone out of the school, we lift the look to find the extraordinary thing of the ordinary thing. From out of the professional practice, we try to take perspective of the different times and ways of doing. And still we hesitate on having published something, but we are finding a process of spontaneous convergence that encourages us in the network.

With more than than 100.000 visits already it has turned into a Galician reference.

The application allows to visualize the modern architecture of Galicia classified under cards. In the same way they can consult lists of architects and of locations, as well as the prizes granted to works constructed in Galicia. All the information is georeferenciada in a map so that it uses as support to the search.

AG | arquitecturadegalicia in Google Play

logo-AG-veredes

Arquitecturadegalicia.eu é un proxecto que trata de albergar a arquitectura realizada en Galicia nos últimos 60 anos, nun proceso de constante actualización e selección. É un catálogo dinámico, que ficha a ficha aspira a desvelar a arquitectura galega próxima.

Mapeamos as aforas das nosas miradas.

Notabamos un baleiro na nosa formación académica, un total descoñecemento da arquitectura da nosa contorna. Non sabiamos como eran as arquitecturas nin quen eran os arquitectos que construíran as nosas cidades, pobos, aldeas ou barrios. Unha arquitectura de calidade parella á súa contemporaneidad pero que pasa desapercibida.

Sinalar pode ser unha acción subversiva, varía o xeito de ver o obxecto sinalado. Clarifica o xeito de vivir o próximo. Saber como se chama o teu veciño é o primeiro paso cara a crear un vecindario, de auto-construír un hábitat cohesivo. Coñecer e recoñecer a arquitectura veciña, converte á cotidianidad nunha experiencia arquitectónica enriquecedora. Outra cidade nace nese momento.

A filosofía do proxecto é apostar pola experiencia arquitectónica ante a ditadura da fascinación visual que estamos sometidos. Toda obra está asociada a un lugar, un punto no territorio, que permita ao navegante web poder vivir a arquitectura mostrada. Unha parte indisociable do proxecto está no fomento desta experimentación espacial, que é fundamental na comprensión da obra.

Non somos expertos, son maiores nosas incertezas que os nosos lugares de confort. Estudantes ou recentemente saídos da escola, alzamos a mirada para atopar o extra-ordinario do ordinario. Desde fóra da práctica profesional, tratamos de coller perspectiva dos diferentes tempos e xeitos de facer. E aínda titubeamos ao publicar algo, pero imos atopando un proceso de convergencia espontánea que nos reconforta na rede.

Con máis de 100.000 visitas xa se converteu nunha referencia galega.

A aplicación permite visualizar a arquitectura moderna de Galicia clasificada en fichas. Do mesmo xeito pódense consultar listados de arquitectos e de localizaciones, así como os premios concedidos a obras construídas en Galicia. Toda a información está georeferenciada nun mapa de forma que serve de apoio á procura.

AG | arquitecturadegalicia en Google Play

La ciudad hiper-tiempo. The Falling Man | Miquel Lacasta

The Falling Man [Richard Drew,2011]

Esta imagen representa otro salto al vacío. No hace falta explicar el momento en que la fotografía fue tomada. El fotógrafo de Associated Press, Richard Drew estuvo, como muchos otros, cubriendo el suceso, según la jerga periodística. La imagen es tan brutal que trasciende el mero hecho informativo. De hecho la imagen esta titulada, como si de una obra de arte se tratara: se llama The Falling Man.

Se calcula que al menos 200 personas saltaron del World Trade Center el 11 de Septiembre del 2001. De estas 200 personas, al menos unas 50 fueron documentadas. Esta imagen, en la que un sujeto salta al vacío ha sido una de las más impactantes. También es una imagen que cataliza un discurso propio sobre la gruesa significación de saltar al vacío. Y aquí se defiende que inaugura simbólicamente una nueva noción de ciudad. En realidad más que inaugura, que cataliza un  nuevo tiempo, un tiempo profundamente urbano. Más tarde lo veremos.

La historia de la imagen es la historia de Richard Drew, un fotógrafo de prensa veterano. Uno de los días aparentemente más tranquilos de Drew, tenía que haber sido ese 11 de septiembre. Drew debía cubrir un desfile de moda en Bryant Park para la Associated Press, la empresa donde trabajaba desde hacía 31 años. Se había desplazado al  lugar del desfile antes de que el programa comenzara, y empezó  a tomar algunas fotos de los modelos en el proceso de peinado y maquillaje. De repente un operador de cámara de la CNN escuchó en sus auriculares que había habido una explosión en el World Trade Center. Este tipo de rumores habían sido comunes desde el coche bomba en 1993, y Drew prestó poca atención hasta que el cámara de la CNN le dijo que un avión se había estrellado en una de las torres.

A su llegada a la escena, Drew no se percato que ambas torres estaban en llamas. Se mezcló con la multitud, deliberadamente no llevaba su pase de prensa, aunque se concentró en fotografiar los restos en el suelo del impacto y a la gente sorprendida, boquiabierta, muchos de ellos con cortes producidos por el  cristal que había salido despedido como consecuencia del impacto.

En un momento dado se desplazó hasta West Street porque le daría un mejor ángulo para fotografiar los hechos y también debido a que era la ubicación de las ambulancias por lo que Drew esperaba la aparición de muchos heridos.

Según el relato de ese instante del propio Drew: me quedo con la gente de los equipos de emergencia, esperando a que la gente venga, yo estaba de pie junto a un policía muy amable de la comisaría del distrito 13, y de repente dijo:

“Oh, Dios mío, ¡mira eso!” Miré hacia arriba y había gente que huía del edificio. Caían y saltaban desde el edificio. Había una mujer que empezó a señalarme la gente que saltaba, debió haber visto seis u ocho o quizás más personas arrojándose al vacío y yo los estaba fotografiando a medida que bajaban. Estábamos viendo un hombre aferrándose a la parte exterior del edificio. Iba vestido con una camisa blanca. Lo estuvimos viendo durante mucho tiempo y mientras, todas esas personas iban cayendo. Yo alternaba mis disparos entre una escena y la otra y entonces se oyó un enorme estruendo. No tenía idea de que era el edificio que caía. Pensé que tal vez era una parte de la cubierta o la fachada.1

El valor documental de la fotografía difundida masivamente, tiene que ver en este caso con su proyección como espectáculo y con su funcionalidad como noticia.

«Tanto lo uno como lo otro son condicionantes del goce. Y la posibilidad de este deleite puede llegar a ser más importante que la capacidad informativa o conmemorativa de la imagen. En estas circunstancias el documento ve disueltos sus rasgos de monumentalidad y su sentido de trascendencia en la gozosa inmediatez del consumo».2

La realidad estética de una imagen en una cultura de masas reside precisamente tanto en la proyección de un concepto como en el uso documental que potencialmente esa imagen pueda sugerir.

Se ha intentado identificar el sujeto que salta en la famosa imagen de Drew como a Norberto Hernández, si bien la familia Hernández lo ha negado. De hecho el sujeto que salta no tiene nombre porque en realidad los tiene todos. Sin quererlo, el individuo que saltó al vació el 11 de septiembre de 2001 representa a todos los que vimos las imágenes en directo, y su salto es el salto al vacío que dio toda la humanidad hacia un mundo y sobre todo un tiempo inexplicable.

La disolución del arte, el principio del instante

Aquello que dota a la imagen de una fuerza extraordinaria es precisamente la presencia de la figura humana en primer plano y la regularidad de la fachada de las torres gemelas como fondo. No se le escapa a ningún espectador la dimensión siniestra de la escena y el dramático final que le espera al hombre que fracciones de segundo antes ha tomado tal radical decisión. La composición se hace todavía más dramática si cabe, al observar la extraña posición del cuerpo del individuo. La pierna encogida haciendo un ángulo de 90 grados, las manos pegadas al cuerpo, la posición totalmente vertical, perpendicular al plano del suelo, todo indica que en el instante preciso en que la imagen fue tomada el individuo estaba vivo y presumiblemente consciente. El corazón se nos encoge de nuevo al pensar fugazmente en el dramáticamente privilegiado punto de vista que por unos instantes tuvo el personaje central de esta brutal construcción gráfica.

La composición no puede ser más sencilla, la trama regular del edificio de Minoru Yamasaki con sus carpinterías regruesadas hasta convertirse en pilares estructurales, dispuestos regularmente a la misma distancia en las cuatro caras de ambas torres, provocando el vértigo de unas líneas verticales infinitas, el leve cambio de la tonalidad de estas, como si la fotografía hubiera tomado una de las esquinas de la torre, y la falta de referencias al ocupar la fachada de la torre toda la imagen disponible, acentúan todavía más la soledad de la figura humana suspendida en el vacío en pleno descenso fatal. Fondo y figura, a  la manera clásica, perfectamente delimitados.

No hay intencionalidad posible, no hay una escenografía de la imagen. El sujeto en ese momento condensa la brutalidad de un acto execrable, el drama de cientos que como él, saltaron del edificio en una dantesca coreografía, confirma el advenimiento de un orden mundial trastocado. Una estructura basada en la implosión de la realidad sobre un espacio de tiempo infinitesimalmente pequeño que todo lo invade. Una realidad-instante que se expresa a través de un hiper-tiempo.

¿Qué hay pues de intencionalidad estética en la absurdamente loca idea de estrellar unos aviones en las torres gemelas, que hay de trascendencia temporal? Evidentemente nada.

Y sin embargo se produce, quizás debido a todo lo anterior, una genuina y extrema idea de cosificación de vacío, simbolizada en la imagen que toma el fotógrafo. A priori el impacto ético, precisamente por la dimensión antiética de la acción, y estético, también precisamente por la falta de modelo estético, es arrollador. La imagen queda grabada de por vida, la imagen va desgranando reflexiones, ideas, interpretaciones desde el primer momento en que la vemos. La imagen es simplemente una instantánea crítica a la postmodernidad que permite en su propia barbarie cotidiana que surjan barbaries planificadas como esta.

Sin embargo, contradictoriamente, la escalofriante imagen encierra una dimensión estética de primer orden. Sin llegar al frio distanciamiento crítico de Karl-Heinz Stockhausen que afirmó en el New York Times que el atentado constituía la mayor obra de arte en todo el cosmos, no puede negarse que el documento que registra la desesperación de una persona que para salvar su vida prefiere perderla, está tan extraordinariamente cercana al arte como al dolor, o en otras palabras, el impulso de crear arte transgresor y el impulso de llevar a cabo actos de violencia se encuentran peligrosamente cerca.3

Aún más, hay una cierta intromisión de lo real en lo ficticio4 en el atentado de las torres gemelas, si recordamos los patrones del desastre que ciertas películas han reproducido hasta la saciedad. Para Paul Virilio y para Slavoj Zizek la deliberada espectacularidad del planificado espectáculo del ataque del 11 de septiembre demuestran la verdad de la provocativa afirmación de Stockhausen, en la que mantiene que la imagen de los aviones estrellándose contra las torres del World Trade Center ha sido la última y definitiva obra de arte.5

En resumen podríamos leer que entre la imagen de Yves Klein como iniciática acción anti-arte, el salto del ángel Damiel en Der Himmel über Berlin que des-sacraliza y banaliza definitivamente toda concepción espiritual y la imagen de Drew, como encapsulamiento de cualquier acción (también artística) en el mínimo espacio de tiempo que abarca un instante, media un ciclo en que el arte se disuelve, se banaliza y por último pierde toda posibilidad de trascendencia. El siglo XXI es quizás el primer siglo sin la posibilidad de que el arte sea tal y como lo hemos conocido hasta ahora. Aún más, quizás el arte no ha desaparecido como en un truco de magia de salón, quizás el arte ha sido fagocitado, absorbido, aniquilado por algo mucho más poderoso y resistente. Quizás el arte, ha desaparecido, y la mano ejecutora de tal secuestro, el verdadero inductor de este hecho extremo, ha sido la ciudad.

En la ciudad hiper-tiempo el arte no puede existir en tanto que trascendente ya que todo es instante, todo es ahora, todo es ciudad. En la ciudad hiper-tiempo el principio de trascendencia queda abolido.

El colapso del arte como objeto paradójicamente proviene del hecho de que la producción artística se ha automatizado a manos de lo instantáneo. En tanto que las cosas son, y son ahora, automáticamente son susceptibles de ser arte y solamente es necesario convocar la mirada de alguno de los múltiples actores culturales, para que estos registren esa realidad en cualquiera de los formatos al uso, para que un producto sea considerado arte. El arte en fin, ya no está en las cosas, está en las acciones y en las actitudes. Paradójicamente también, el arte se ha disuelto no por desaparición, sino porque todo es arte, en vez de disolverse en el vacío, como Klein pretendía, se ha disuelto en el todo.

El arte, como en un principio zen, desaparece en el preciso instante en que “todo es arte”, en el instante en que se diluye en lo instantáneo.

Desde este punto de vista,  aquel espacio que sea capaz de convocar mayor congestión de acciones, que favorezca la máxima condensación de actitudes, será el centro de producción de toda obra de arte/instante posible, y ese lugar no es otro que la ciudad. La ciudad es soporte natural del hiper-tiempo, y por tanto soporte de lo instantáneo.

Hacia una ciudad hiper-tiempo

En la fotografía de Drew, el lugar donde definitivamente el arte quedará disuelto en el todo/aire y cataliza el surgimiento de una nueva era, fue el centro simbólico del mundo occidental. Si hay algún lugar que durante años  representó simbólicamente la idea de lugar central, capaz de codificar la máxima expresión de la condición urbana, y también porque no decirlo de la codicia urbana, este fue el complejo del World Trade Center formado por una plaza y 7 edificios con código postal propio, el 10048.

Esta coincidencia, tiempo/ciudad es un indicio a tomar en cuenta

La era de la ciudad hiper-tiempo ejemplifica una nueva naturaleza específica de lo temporal. Esta re-naturalización del tiempo estructura un nuevo ámbito de relaciones y paradigmas que fundan una manera de concebir la realidad (que ya solamente puede ser urbana). Este nuevo tiempo hereda y supera tanto la modernidad como la postmodernidad, en tanto que no viene estructurado ni identificado en relación a un espacio de tiempo concreto.

La nueva era ya nos es post-

Este tiempo se funda en la condición del instante, del ahora. Es más, este tiempo ha sufrido una considerable hipertrofia al asumir tanto el tiempo pasado, que colapsó sobre el presente de la mano de la postmodernidad, como del tiempo futuro, igualmente colapsado sobre el presente de la mano de los avances tecnológicos. En otras palabras el tiempo ahora, el hiper-presente es el producto de asumir en el instante, tanto el tiempo pasado como el tiempo futuro, de forma que ya no hace falta moverse de un lugar a otro del tiempo. Todo está en el ahora.

Además este tiempo se basa en una sucesión de acontecimientos irreductibles, absolutamente superlativos e instantáneos. Sin capacidad para repetirse, y por tanto sin la posibilidad de acumular una tradición, sin capacidad para el relato. Anhelamos el relato, como no, pero nos hemos quedado sin su materia prima, la tradición.

La condición superlativa de la naturaleza interna del tiempo contemporáneo ha remplazado definitivamente la posibilidad de toda comparación. Por definición pura lo superlativo es simplemente incomparable. Esto implica, como subraya Richard Scoffier6, la aparición de un universo fragmentario, caleidoscópico. El acontecimiento, expresión física de la ciudad tiempo, se corresponde con un acto singular, si es posible nunca antes aparecido, un acto estéril, sin genealogía ni premeditación. Un acto en definitiva incondicional.

Parece difícil de entender que a la vez que todo transcurre en términos de instantaneidad des-referenciada, podamos ni tan siquiera pensar en una gestión armónica o cuanto menos estructurada de nuestra realidad. Y es allí donde encontramos refugio en lo urbano.

La ilusión maquínica de la modernidad donde una ciudad era capaz de fraguar un tiempo lineal, ha dejado paso a una especie de Urbs ex machina, algo así como que la ciudad lo planea todo, una especie de organismo de rango superior al humano, con una inteligencia distribuida que lo hace inconmensurablemente complejo y que a su vez nos provee de cobijo, alimento, relaciones y sobre todo, tiempo.

Este tiempo viene envuelto con la complejidad como paradigma central para la definición de prácticamente todas las lógicas asociadas al individuo y la colectividad, un tiempo durante el cual, se cimienta más que en ninguna otra época de la humanidad un sentido de pertenencia en relación a lo urbano, entendido este como

«un espacio-tiempo diferenciado para un tipo especial de reunión humana, la urbana, en que se registra un intercambio generalizado y constante de información y que se vertebra por la movilidad».7

Un tiempo en definitiva sustentado por todo aquello que la ciudad puede proveer, movimiento, congestión y condensación. Esto abre la era de una ciudad hiper-tiempo.

Miquel Lacasta. Doctor arquitecto
Barcelona, mayo 2012

Notas:

1 HOWE, Peter, Richard Drew, The Digital Journalist, núm 110,

2 MOLINA, José Antonio, en zonezero.com

3 Esta observación es de Frank Lentricchia y Jody McAuliffe acerca de la obra de Don DeLillo en BARTLETT, Jen, Cultivated Tragedy: Art, Aesthetics, and Terrorism in Don DeLillo’s Falling Man, seminario Turning on Rights: Politics, Performance, and the Text, 16-17 de Abril, 2010, organizado por la Universidad de Albany.

4 Slavoj Zizek presenta la cobertura de los atentados del 11 de septiembre como un momento de horror a la menare de Hichcock que ocurre en ese preciso instante, una intrusión de lo real en la ficción, según los autores SKRADOL, Natalia, SICHER, Efraim A World Neither Brave Nor New: Reading Dystopian Fiction after 9/11, Partial Answers: Journal of Literarure and the History of Ideas, Vol. 4, nº 1, Jerusalem, 2006, p. 151.

5 Idem p. 170.

6 SCOFFIER, Richard, Les Quatre Concepts Fondamentaux de l’Architecture Contemporaine, Norma Editions, París 2011.

7 DELGADO, Manuel, El espacio público como ideología, Catarata, Madrid, 2011, p.17.

El movimiento continuo | Sergio de Miguel

Paul Scheerbart, Perpetuum mobile (1910)

La búsqueda del mito del movimiento continuo, representada con insistencia a través del secular diseño de la máquina del «móvil perpetuo», la máquina que pudiera realizar trabajo de forma ininterrumpida (perpetuum mobile) sin necesidad de aporte energético del exterior, resulta tan feliz como conmovedora.

Numerosos artefactos han sido propuestos a lo largo de la historia. Todos ellos realmente ingeniosos. Libres y descarados, no renuncian a su carácter hipotético aunque la experiencia de la primera ley de la termodinámica, la de la conservación de la energía, y la segunda ley de la termodinámica, aquella de la irreversibilidad y el incremento constante de la entropía, los anule por defecto.

Pero el espíritu humano se alimenta de la utopía.

No en vano, el curioso aparato del dibujo no fue concebido por un científico, sino por un poeta. Por un eficiente promotor de nuevos horizontes fantásticos. Elocuente y seductor, fue capaz de pellizcar las conciencias y protagonizar intelectualmente el comienzo latente de la revolución moderna.

Su autor fue Paul Scheerbart, el ideólogo del expresionismo alemán que en 1914 escribiera La arquitectura de cristal. Bruno Taut y sus contemporáneos, entre los que destacaron Gropius y Mies Van der Rohe, vieron en su verbo mucho más que un sueño. Vieron un camino. Una oportunidad.

Al igual que el «móvil perpetuo» la «arquitectura de cristal», en su literalidad, resulta físicamente imposible. Pero su carga propositiva es además de fértil muy esclarecedora. El espiritual y fascinante expresionismo alemán apenas sobrevivió a la primera guerra mundial, pero sus protagonistas supieron reconducirse con habilidad e inteligencia a través de la «nueva objetividad» y, de ese modo, plantaron una de las más fructíferas semillas del futuro de la arquitectura.

Luminosas arquitecturas de «cristal» pueblan el planeta.

Es obvio que la máquina del movimiento continuo no se puede fabricar pero es hora de darse cuenta de que, en realidad, tal cuestión resulta irrelevante. Lo que importa es que nuestra naturaleza humana, su virtuosa capacidad de crear, nos permite soñar en lo imposible para inventar lo real.

La brillantez mueve el mundo.

Sergio de Miguel, arquitecto
Madrid, junio 2010

9ª Festival de arquitectura Eme3 9th eme3 International Architecture Festival 9ª Festival de arquitectura Eme3

cartel-eme3_2015

Del 22 al 25 de Octubre, el barrio de Gracia de Barcelona acogerá la novena edición del festival de arquitectura Eme3 cuyo objetivo es descubrir, entender y compartir nuevas formas de arquitectura y urbanismo vinculadas a las realidades de las sociedades actuales, a través de la reflexión y los intercambios entre los profesionales que participan y el público asistente.

En esta 9ª edición, continuando al hilo de lo que Eme3 ha ido presentando anteriormente, se plantea la pregunta ¿la arquitectura está funcionando para ti? como punto de reflexión y debate sobre las nuevas formas de hacer arquitectura y su respuesta a la realidad actual.

De esta manera poner de manifiesto proyectos que funcionan tanto para el arquitecto como para el usuario y cuestionar los limites de une practica que ha vivido una mutación importante en los últimos años.

Se preguntará donde está lo útil y funcional, pensando en adecuación para el usuario, y donde empieza el efecto de moda, donde se deja de lado los intereses del usuario por los del creador.

El festival acogerá una exposición, unos talleres, debates y talks dinámicos en torno a la arquitectura y la sociedad con la participación de reconocidos profesionales del ámbito de la arquitectura y el arte. Como novedad este año, en el marco de eme3 tendrá lugar el 1er encuentro FABCITY, reuniendo FAB LABs nacionales e internacionales para reflexionar sobre la fabricación digital distribuida como estrategia de renovación urbana. Las actividades tendrán lugar en el IED y en Betahaus.

Sobre Eme3

Cuando Eme3 arrancó en 1999 su idea era convertirse en un espacio en el que arquitectos, urbanistas y creativos de diferentes disciplinas pudieran encontrarse y mostrar sus proyectos: trabajos innovadores, poco convencionales y que de alguna manera se escapaban de las tendencias mayoritarias en la construcción y la planificación urbana.

Hoy, 16 años después de la primera edición, Eme3 ya se ha posicionado como una plataforma de oportunidad para la expresión y presentación de propuestas e ideas arquitectónicas. Un espacio de exposición, debate y experimentación que actúa como foro de interacción y lanzadera de propuestas que conjugan la arquitectura, el arte y el diseño. Eme3 genera ideas que se materializan en diferentes formatos: instalaciones, proyectos urbanos, talleres, conferencias, debates y proyecciones audiovisuales y se desarrolla en varias localizaciones a través de su programación continua eme3_on y su cita anual de referencia, festival Eme3, que en sus ocho ediciones ha recibido un total de 90.000 visitantes.

cartel-eme3_2015

From October 22 to October 25, the neighborhood of Grace of Barcelona will receive the ninth edition of the festival of architecture Eme3 which aim is to discover, to deal and to share new forms of architecture and urbanism linked to the realities of the current companies, across the reflection and the exchanges between the professionals who take part and the public assistant.

In this one 9th edition, continuing to the thread of what Eme3 has been presenting previously, appears the question is architecture working for you? As point of reflection and debate on the new ways of doing architecture and his response to the current reality.

Hereby to reveal projects that work both for the architect and for the user and to question the limits of joins practice that has lived through an important mutation in the last years.

He will wonder where the useful and functional thing is, thinking about adequacy for the user, and where it begins the fashionable effect, where the interests of the user are left of side by those of the creator.

The festival will receive an exhibition, a few workshops, debates and talks dynamic concerning the architecture and the company with the participation of recognized professionals of the area of the architecture and the art. As innovation this year, in the frame of eme3 there will take place 1er meeting FABCITY, assembling FAB national and international LABs to think about the digital manufacture distributed as strategy of urban renovation. The activities will take place in the IED and in Betahaus.

About Eme3

When Eme3 started in 1999 his idea it was to turn into a space into the one that architects, town planners and creative of different disciplines they could find and show his projects: innovative, slightly conventional works and that somehow were escaping of the majority trends in the construction and the town planning.

Today, 16 years after the first edition, Eme3 already it has been positioned as a platform of opportunity for the expression and presentation of offers and architectural ideas. A space of exhibition, debate and experimentation that acts as forum of interaction and shuttle of offers that bring together the architecture, the art and the design. Eme3 generates ideas that materialize in different formats: facilities, urban projects, workshops, conferences, debates and audio-visual projections and it develops in several locations across his constant programming eme3_on and his annual appointment of reference, festival Eme3, which in his eight editions has received a total of 90.000 visitors.

cartel-eme3_2015

Do 22 ao 25 de Outubro, o barrio de Gracia de Barcelona acollerá a novena edición do festival de arquitectura Eme3 cuxo obxectivo é descubrir, entender e compartir novas formas de arquitectura e urbanismo vinculadas ás realidades das sociedades actuais, a través da reflexión e os intercambios entre os profesionais que participan e o público asistente.

Nesta 9ª edición, continuando ao fío do que Eme3 ha ir presentando anteriormente, suscítase a pregunta a arquitectura está funcionando para ti? como punto de reflexión e debate sobre as novas formas de facer arquitectura e a súa resposta á realidade actual.

Deste xeito poñer de manifesto proxectos que funcionan tanto para o arquitecto como para o usuario e cuestionar limítelos de une practica que viviu unha mutación importante nos últimos anos.

Preguntarase onde está o útil e funcional, pensando en adecuación para o usuario, e onde empeza o efecto de moda, onde se deixa de lado os intereses do usuario polos do creador.

O festival acollerá unha exposición, uns talleres, debates e talks dinámicos en torno á arquitectura e a sociedade coa participación de recoñecidos profesionais do ámbito da arquitectura e a arte. Como novidade este ano, no marco de eme3 terá lugar o 1er encontro FABCITY, reunindo FAB LABs nacionais e internacionais para reflexionar sobre a fabricación digital distribuída como estratexia de renovación urbana. As actividades terán lugar no IED e en Betahaus

Sobre Eme3

Cando Eme3 arrincou en 1999 a súa idea era converterse nun espazo no que arquitectos, urbanistas e creativos de diferentes disciplinas puidesen atoparse e mostrar os seus proxectos: traballos innovadores, pouco convencionais e que dalgún xeito escapábanse das tendencias maioritarias na construción e a planificación urbana.

Hoxe, 16 anos logo da primeira edición, Eme3 xa se situou como unha plataforma de oportunidade para a expresión e presentación de propostas e ideas arquitectónicas. Un espazo de exposición, debate e experimentación que actúa como foro de interacción e lanzadera de propostas que conxugan a arquitectura, a arte e o deseño. Eme3 xera ideas que se materializan en diferentes formatos: instalacións, proxectos urbanos, talleres, conferencias, debates e proxeccións audiovisuales e desenvólvese en varias localizaciones a través da súa programación continua eme3_on e a súa cita anual de referencia, festival Eme3, que nos seus oito edicións recibiu un total de 90.000 visitantes.