
Estoy seguro que Jean Renoir es uno de los grandes maestros de la historia del cine, basta con ver grandes películas como La gran ilusión, La Marsellesa, La regla del juego, Esta tierra es mía y El río, para comprobarlo. Además sus memorias son estupendas y cada vez que he leído algo que había dicho me pareció interesante, ahora he encontrado una entrevista que le hicieron Michel Delahaye y Jean-André Fieschi en Cahiers du cinema, en ella dice lo siguiente sobre la arquitectura:
«Desconfío terriblemente de los planes. Y creo, creo firmemente, que lo peor de nuestra civilización -que, por supuesto, tiene aspectos superiores, gran belleza- creo que todo lo inferior, todo lo que es feo en la civilización del siglo XX, viene de los planes. Los planes son feos. Planos. Planos de arquitectos. Es por eso que no hay arquitectura, porque hay planos.
Creo que la gran arquitectura consiste en construir un edificio y después decir: ¿Qué vamos a hacer aquí? Aquí, bueno, podríamos poner la cocina, esto realmente parece una cocina, y entonces podemos poner el dormitorio en otro lugar… pero todo es ya del constructor, y todo se adapta. La materia se adapta al espíritu; se fusiona con ella después del hecho. ¡En otras palabras, viva Sartre, y larga vida a la idea que la existencia precede a la esencia!…
Oh, sí, realmente lo creo. Porque en definitiva, hoy en día todo, absolutamente cada cosa, se ha planeado. Imagínense esto. Conozco algunas personas que tienen una casa que se construirá pronto, cuyos planos están todos acabados, y que tienen un dibujo preparado con antelación que indica el lugar donde irán el sofá y la mesa y las sillas ¡Es realmente increíble! Es como la creación de un marco para uno mismo en la vida, pero ¿Cómo puede entrar la vida en este marco? Es un marco destructivo. Pero demasiadas cosas hoy se hacen de esta manera; empiezan con un plano».
Comencé alabando a Renoir con razón, pero no puedo estar de acuerdo con lo que declaró sobre la arquitectura y los planos -aunque pudiera aceptar lo que dice con respecto a los planes-, un proyecto arquitectónico es esencial para lograr un edificio digno y la prueba es que la mayoría de los edificios construidos sin proyecto son espantosos e invivibles. Este desacuerdo no impide que siga admirando la obra de Renoir, quizás porque pienso que siempre se puede separar lo que se dice de quién lo dice.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, noviembre 2014

I am sure that Jean Renoir is one of the big teachers of the history of the cinema, it is enough to see big movies as Le Grande Illusion, La Marseillaise, La regle du jeu, This lind is mine and Leflueve, to verify it. In addition his memories are marvellous and whenever I have read something that he had said it seemed to me to be interesting, now I have found an interview that they did to him Michel Delahaye and Jean-André Fieschi in Cahiers du cinema, in her he says the following thing on the architecture:
«I distrust terribly the plans. And I believe, think firmly, that the worse of our civilization – that, certainly, it has top aspects, great beauty – I think that everything low, everything what is ugly in the civilization of the 20th century, comes from the plans. The plans are ugly. Planes. Architects’ planes. It is because of it that there is no architecture, because there are planes.
I think that the great architecture consists of constructing a building and later to say: what are we going to do here? Here, good, we might put the kitchen, this really looks like a kitchen, and then we can put the bedroom in another place … but everything belongs already to the builder, and everything adapts. The matter adapts to the spirit; it fuses with her after the fact. In other words, alive Sartre, and long life to the idea that the existence precedes the essence!…
Oh, yes, really I believe it. Because definitively, nowadays quite, absolutely every thing, it has been planned. Imagine this. I know some persons who have a house that will be constructed soon, whose planes are all finished, and that they have a prepared drawing in advance that indicates the place where there will go the sofa and the table and the chairs it is really incredible! It is like the creation of a frame for one same in the life, but how can it enter the life in this frame? It is a destructive frame. But too many things today are done hereby; they begin with a plane».
I started by praising Renoir deservedly, but I cannot agree with what he declared on the architecture and the planes – though it could accept what he says with regard to the plans-, an architectural project is essential to achieve a worthy building and the test is that the majority of the buildings constructed without project are frightful and invivibles. This disagreement does not prevent that it continues admiring Renoir’s work, probably because I think that always it is possible to separate what is said of whom he says it.
Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, november 2014

Estou seguro que Jean Renoir é un dos grandes mestres da historia do cine, basta con ver grandes películas como A gran ilusión, A Marsellesa, A regla do xogo, Esta terra é miña e O río, para comprobalo. Ademais as súas memorias son estupendas e cada vez que lin algo que dixera me pareceu interesante, agora encontrei unha entrevista que lle fixeron Michel Delahaye e Jean-André Fieschi en Cahiers du cinema, nela din o seguinte sobre a arquitectura:
«Desconfío terriblemente dos plans. E creo, creo firmemente, que o peor da nosa civilización -que, por suposto, ten aspectos superiores, gran beleza- creo que todo o inferior, todo o que é feo na civilización do século XX, vén dos plans. Os plans son feos. Planos. Planos de arquitectos. É por iso que non hai arquitectura, porque hai planos.
Creo que a grande arquitectura consiste en construír un edificio e despois dicir: ¿Que imos facer aquí? Aquí, ben, poderiamos poñer a cociña, isto realmente parece unha cociña, e entón podemos poñer o dormitorio noutro lugar… pero todo é xa do construtor, e todo se adapta. A materia adáptase ao espírito; fusiónase con ela despois do feito. ¡Noutras palabras, viva Sartre, e longa vida á idea que a existencia precede á esencia!…
Oh, si, realmente créoo. Porque en definitiva, hoxe en día todo, absolutamente cada cousa, se planeou. Imaxínense isto. Coñezo algunhas persoas que teñen unha casa que se construirá pronto, cuxos planos están todos acabados, e que teñen un debuxo preparado con antelación que indica o lugar onde irán o sofá e a mesa e as cadeiras ¡É realmente incrible! É como a creación dun marco para un mesmo na vida, pero ¿Como pode entrar a vida neste marco? É un marco destrutivo. Pero demasiadas cousas hoxe fanse deste xeito; empezan cun plano».
Comecei gabando a Renoir con razón, pero non podo estar de acordo co que declarou sobre a arquitectura e os planos -aínda que puidese aceptar o que di con respecto aos plans-, un proxecto arquitectónico é esencial para lograr un edificio digno e a proba é que a maioría dos edificios construídos sen proxecto son espantosos e invivibles. Este desacordo non impide que siga admirando a obra de Renoir, quizais porque penso que sempre se pode separar o que se di de quen o di.
Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, novembro 2014




