[:es]
Conocí a Lorenzo y Agnieszka en un curso de verano en La Carolina de la Universidad de Jaén en 2010. Desde entonces les he seguido la pista hasta acabar siendo su alumna en el fantástico Curso Online de Identidad Digital para arquitectos. Ya les dije que, creo que la búsqueda de la excelencia en su vida les ha hecho llegar donde están. Ahí van sus respuestas.
El Blog de StepienyBarnó, Haiki, Sinergia Sostenible, La Ciudad Viva, mama nido…¿Engancha lo 2.0?
Pues debe ser que sí; pero como todo buen enganche sucede casi sin darte cuenta. La verdad es que la red tiene algo de adictivo y para nosotros es nuestro hábitat natural. Eso sí, las ganas de compartir vienen del mundo 1.0; siempre hemos pensado que la mejor manera de aprender es ir enseñando lo poco o mucho que sabemos. Además, la red es muy agradecida y siempre te da mucho más de lo que tú le das a ella.
¿Hubierais imaginado en vuestra etapa universitaria que estarías trabando tan de lleno en estos temas? ¿Cómo han influido las redes sociales en vuestro trabajo?
Aunque todavía nos consideramos arquitectos jóvenes, nuestro aprendizaje fue totalmente analógico. Como bien apunta Quetglás, siempre hemos pensado que en la biblioteca estaban los mejores maestros; es más, ahora también, en contra de lo que pudiera parecer, seguimos siendo muy de libros, no tanto de revistas.
Así, el estudio de arquitectura lo montamos hace 10 años y durante los 5 primeros, hasta la llegada de la crisis, fuimos un estudio tradicional que usaba el correo electrónico y poco más. Eso sí, los cinco siguientes años han sido de una intensidad digital muy grande.
Las redes sociales llegaron un poco más tarde; no fuimos arquitectos pioneros en ellas. Lo que sí que vimos claro, es que los arquitectos, en general, no estaban haciendo un uso profesional de ellas, y nos parecía que había mucha tarea por hacer en ese sentido.
Así, las redes y la red en general, han sido una maravilla que nos ha permitido poder vivir tranquilamente en un pueblito de Navarra, Estella, arropados por la familia y cerquita de muchos buenos amigos y, a la vez, estar conectado con una infinidad de gente que jamás hubiéramos soñado.
Hacéis una labor de difusión de blogs de arquitectura muy importante. ¿Vuestros preferidos?
¡Ahhhhh! ¡Esta pregunta no se hace!jajaja
Bueno…Ahí vamos y a riesgo de que se enfade con nosotros algún blogger amigo; nos quedamos con Múltiples Estrategias de arquitectura de Santi de Molina, Párrafos de arquitectura de Miguel Ángel Díaz Camacho y el blog de José Fariña.
¿Qué es lo que más os ha marcado de vuestra etapa universitaria?
Los amigos que conocimos entonces y que, por suerte, en muchos casos aún continúan siéndolo. Por suerte o por desgracia, aunque tenemos en mente algún buen profesor, no fue la relación con ninguno de ellos lo que nos marcó.
Ambos veníamos de estudiar previamente aparejadores (Lorenzo) e ingeniería civil (Agnieszka) y eso hizo que disfrutásemos de la carrera con otra perspectiva. La arquitectura nos pilló de lleno y, a día de hoy, a pesar de todos nuestros coqueteos con otras disciplinas, nos sigue enamorando igual o más que el primer día.
Además, en nuestros caso, esta etapa fue especialmente importante pues fue el momento en que nos conocimos, nos enamoramos y decidimos compartir nuestra vida juntos. Así que más no podemos pedir!!
¿Cuáles son vuestros arquitectos referentes? ¿Alguna obra en concreto?
¡¡Aquí vamos a ser muy clasicotes!!jajaj
A pesar de que nos sentimos fascinados por muchas de las cosas que se hacen ahora, incluso en la periferia de la arquitectura como puede ser el maravilloso proceso de Campo de Cebada, si tenemos que elegir, nos quedamos con Aalto y Siza.
Recordamos con gran cariño nuestro viaje por Finlandia. Alvar Aalto es un arquitecto que tiene la virtud de escapar a la razón y darte de lleno en el corazón.
A su vez, nuestro arquitecto vivo de cabecera siempre ha sido Álvaro Siza. Nunca hemos aprendido tanta arquitectura como visitando sus edificios. Cada uno de ellos es una lección de arquitectura en sí mismo.
¡Fans totales de los dos Álvaros!
Contadnos de qué proyecto os sentís más orgullosos de todos los que habéis hecho.
Por suerte, como comentábamos al principio, pudimos disfrutar de 5 años de estudio, en condiciones que hoy parecen un sueño. En ellos, pudimos hacer alguna casita interesante y tuvimos suerte de ganar dos o tres concursos.
En esa etapa, nos interesaban mucho los edificios de enseñanza y tuvimos la suerte de hacer una pequeña escuela en colaboración con nuestros amigos Javier Barrera y José Manuel Etayo, que quedó muy potente. Es un proyecto donde todo salió a pedir de boca y, a pesar de no tener mucha experiencia en obra, pudimos disfrutar de lo lindo de todo el proceso. (Ver proyecto aquí)
¡Ah!! Y por supuesto, aunque no es un proyecto al uso, para nosotros nuestro propio blog de Stepienybarno no deja de ser un proyecto; de hecho, nuestro proyecto más mimado!
Pregunta obligada: ¿qué es para vosotros la arquitectura?
La arquitectura, la auténtica arquitectura, es como la felicidad o la verdad, puedes intentar atraparlas, pero siempre se acaban escapando! De todas formas, nos quedamos con la definición de Elizabeth Dieller & Ricardo Scofidio:
“Arquitectura es lo que existe entre la piel de un hombre y el otro”.
¿Qué cambios os gustaría que sucedieran en las Escuelas de arquitectura?
Las escuelas de arquitectura con como grandes paquidermos, soñando con que el pasado volverá un día de estos a llamar a nuestras puertas. Pero el pasado, nuestro pasado de burbuja inmobiliaria y encargos sin mover el culo, ya no volverá. Los tiempos han cambiado y la escuela que primero se dé cuenta de ello y lo integre en su formación se llevará el gato al agua.
Para nosotros hay tres puntos clave sobre los que actuar:
1. Facilitar la llegada de los chavales al mundo real, hablándoles con claridad de lo que les espera fuera, y dotándoles de herramientas para minimizar el trompazo del desembarco en el mundo real.
2. Comprender que una Nueva era digital llegó hace tiempo y que sus alumnos son nativos digitales a los que no pueden tratar como si nada hubiera cambiado. Pensamos que lo que ahora ocurre es una falta de respeto tremendo hacia ellos.
3. Nuevos tiempos han llegado y además de las posibilidades de la educación expandida, llegan nuevos modelos de enseñanza más centrados en enseñar a aprender que en sentar cátedra. Pero bueno… con la iglesia hemos topado.
¿Creéis que los colegios de arquitectos se están adaptando a “lo 2.0”?
A los colegios de arquitectos les pasa algo parecido a lo que hemos comentado sobre las escuelas.Han sido demasiados años de sacar brillo al sello del visado y, ahora, no hay cintura para ofrecer unos servicios diferentes que les hagan realmente necesarios. O dan un cambio radical y se convierten en el representante de tod@s los arquitect@s, no solo de los que hacen proyectos, lo cual no es fácil, o caerán por su propio peso.
¿Tenéis metas a largo plazo?
En realidad, no somos muy de metas. No es que no nos guste soñar, lo que pasa es que estamos convencidos de que el destino sabe lo que nos conviene mucho mejor que nosotros mismos. Se trata de confiar, y sobre todo aceptar lo que va viniendo. En ese sentido, somos más de estar de acuerdo y, desde ahí, vivir con intensidad lo que toque en cada momento.
La autora de la entrevista es Sheila Palomares. Arquitecta. PhD. Reutilización del Patrimonio Industrial / www.plazasdelmercado.com
[:en]
I knew Lorenzo and Agnieszka in a summer course in The Carolina of the University of Jaen in 2010. Since then I they have followed the track up to ending up by being his pupil in the fantastic Course Online of Digital Identity for architects. Already I said to them that, I think that the search of the excellence in his life has made them come where they are. There his answers go.
The Blog of StepienyBarnó, Haiki, Sustainable Synergy, The Alive City, sucks nest … does it hook 2.0?
Since it must be that yes; but as any good hooking it happens almost without realizing. The truth is that the network has something of addictive and for us it is our natural habitat. It yes, the desires of sharing come from the world 1.0; always we have thought that the best way of learning is to be teaching the little or much that we know. In addition, the network is very grateful and always it gives you much more than you give him her.
Had you imagined in your university stage that you would be uniting so squarely in these topics? How have they influenced the social networks in your work?
Though still we consider ourselves to be young architects, our learning was totally analogical. Since good aims At Quetglás, always we have thought that in the library the best teachers were; it is more, now also, in opposition to what it could seem, we continue being very of books, not so much of magazines.
This way, the study of architecture we mount it 10 years ago and during the 5 first ones, up to the arrival of the crisis, we were a traditional study that was using the e-mail and little more. It yes, five following years have been of a digital very big intensity.
The social networks came a bit later; we were not pioneering architects in them. What yes that we saw clear, is that the architects, in general, were not doing a professional use of them, and it seemed to us that there was many task for doing in this sense.
This way, the networks and the network in general, they have been a marvel that has allowed us to be able to live calmly in a hamlet of Navarre, Estella, covered by the family and quite close of many good friends and, simultaneously, to be connected by an infinity of people that we had never dreamed.
You do a labor of diffusion of blogs of very important architecture. Which your favorite ones?
Ahhhhh! This question is not done! Jajaja
Good … There we go and at the risk of that friend gets angry with us some blogger; we remain with Múltiples Estrategias de arquitectura by Santi de Molina, Párrafos de arquitectura by Miguel Ángel Díaz Camacho and the blog de José Fariña.
What is that more has marked you with your university stage?
The friends that we knew then and who, thankfully, in many cases still continue it being. Thankfully or unfortunately, though we have in mind some good teacher, it was not the relation with any of them what marked us.
Both we were coming of studying before riggers (Lorenzo) and civil engineering (Agnieszka) and it did that we were enjoying the career another perspective. The architecture plundered us squarely and, a today, in spite of all our flirtings with other disciplines, he continues inspiring love in us equally or more than the first day.
In addition, in our case, this stage was specially important since it was the moment in which we knew ourselves, we fall in love and decide to share our life together. So any more we cannot ask!!
Which are your relating architects? Someone acts in I make concrete?
Here we are going to be very clasicotes!! Jajaj
In spite of the fact that we feel fascinated by many of the things that are done now, even in the periphery of the architecture since it can be the wonderful process of Campo de Cebada, if we have to choose, we remain with Aalto and Siza.
We remember with great fondness our trip for Finland. Alvar Aalto is an architect who has the virtue of escaping to the reason and to give itself squarely in the heart.
In turn, our alive architect of head-board always has been Álvaro Siza. We have never learned so many architecture as visiting his buildings. Each of them is a lesson of architecture in yes same.
Total fans of two Álvaros!
Tell us of what project you feel prouder of all that you have made.
Thankfully, as we were commenting initially, we could enjoy of 5 years of study, in conditions that today they look like a dream. In them, we could do some interesting little house and were lucky to gain two or three contests.
In this stage, we were interested very much in the buildings of education and we were lucky to do a small school in collaboration with our friends Javier Barrera and Jose Manuel Etayo, who remained very powerful. It is a project where everything went out to ask of mouth and, in spite of not having a lot of experience in work, we could enjoy the pretty of the whole process. (To see project here)
Ah!! And certainly, though it is not a project to the use, for us our Stepienybarno´s blog does not stop being a project; of fact, our more pampered project!
Obliged question: what is for you the architecture?
The architecture, the authentic architecture, is like the happiness or the truth, you can try to catch them, but always they end up by escaping! Of all forms, we remain with the definition of Elizabeth Dieller and Ricardo Scofidio:
“Architecture is what exists between the skin of a man and other one”.
¿Qué cambios os gustaría que sucedieran en las Escuelas de arquitectura?
The schools of architecture with since big pachyderms, dreaming that the past will return one day of to call these to our doors. But the past, our past of real-estate bubble and orders without moving the anus, already will not return. The times have changed and the school that first realizes it and integrates it in his formation will take the cat to itself to the water.
For us there are three key points on which to act:
1. Facilitatting the arrival of the lads to the real world, speaking to them with clarity what expects for them out, and providing them with tools to minimize the bump of the disembarkation in the real world.
2. Facilitatting the arrival of the lads to the real world, speaking to them with clarity what expects for them out, and providing them with tools to minimize the bump of the disembarkation in the real world.
3. New times have come and besides the possibilities of the expanded education, new models of education come more centred in teaching to learn that in sitting chair. But good … against the church we have run.
Do you think that the architects’ colleges are adapting to “ 2.0”?
To the architects’ colleges they something similar goes on to on what we have commented on the schools. They have been too many years of extracting sheen to the stamp of the visa and, now, there is no waist to offer a few different services that make them really necessary. Or they give a radical change and they turn into the representative of all them architects, not only of those who do projects, which is not easy, or they will fall down for his own weight.
Have you long-term goals?
Actually, we are not very of goals. It is not that we do not like to dream, which happens is that we are sure of the fact that the destination knows what is convenient for us much better than we themselves. It is a question of trusting, and especially accepting what is coming. In this sense, we are more of agreeing and, from there, living with intensity what touches in every moment.
The authoress of the interview is Sheila Palomares. Architect. PhD. Reutilization of the Industrial Heritage / www.plazasdelmercado.com
[:gl]
Coñecín a Lorenzo e Agnieszka nun curso de verán en La Carolina de la Universidad de Xaén en 2010. Dende entón seguínlles a pista ata acabar sendo a súa alumna no fantástico Curso Online de Identidade Dixital para arquitectos. Xa lles dixen que, creo que a busca da excelencia na súa vida os fixo chegar onde están. Aí van as súas respostas.
O Blog de StepienyBarnó, Haiki, Sinerxía Sostible, La Ciudad Viva, mama niño… ¿Engancha o 2.0?
Pois debe ser que si; pero como todo bo enganche sucede case sen decatarte. A verdade é que a rede ten algo de aditivo e para nós é noso hábitat natural. Iso si, as ganas de compartir veñen do mundo 1.0; sempre pensamos que o mellor xeito de aprender é ir ensinando o pouco ou moito que sabemos. Ademais, a rede é moi agradecida e sempre te dá moito máis do que ti lle dás a ela.
¿Teriades imaxinado na vosa etapa universitaria que estarías a trabar tan de cheo nestes temas? Como influíron as redes sociais no voso traballo?
Aínda que aínda nos consideramos arquitectos novos, a nosa aprendizaxe foi totalmente analóxica. Como ben apunta Quetglás, sempre pensamos que na biblioteca estaban os mellores mestres; é máis, agora, tamén en contra do que puidese parecer, seguimos sendo moi de libros, non tanto de revistas.
Así, o estudo de arquitectura montámolo hai 10 anos e durante os 5 primeiros, ata a chegada da crise, fomos un estudo tradicional que usaba o correo electrónico e pouco máis. Iso si, os cinco seguintes anos foron dunha intensidade dixital moi grande.
As redes sociais chegaron un pouco máis tarde; non fomos arquitectos pioneiros nelas. O que si que vimos claro, é que os arquitectos, en xeral, non estaban a facer un uso profesional delas, e nos parecía que había moita tarefa por facer nese sentido.
Así, as redes e a rede en xeral, foron unha marabilla que nos permitiu poder vivir tranquilamente nun pueblito de Navarra, Estella, arroupados pola familia e cerquita de moitos bos amigos e, á vez, estar conectado cunha infinidade de xente que xamais tivésemos soñado.
Facedes un labor de difusión de blogs de arquitectura moi importante. ¿Os vosos preferidos?
Ahhhhh! ¡Esta pregunta non se fai! jajaja
Bueno…Ahí imos e a risco de que se enfade connosco algún blogger amigo; quedamos Múltiples Estrategias de arquitectura de Santiago de Molina, Párrafos de arquitectura de Miguel Ángel Díaz Camacho e o blogue de José Fariña.
¿Que é o que máis vos marcou da vosa etapa universitaria?
Os amigos que coñecemos entón e que, por sorte, en moitos casos aínda continúan séndoo. Por sorte ou por desgracia, aínda que temos en mente algún bo profesor, non foi a relación con ningún deles o que nos marcou.
Ambos os dous viñamos de estudar previamente aparelladores (Lorenzo) e enxeñaría civil (Agnieszka) e iso fixo que gozásemos da carreira con outra perspectiva. A arquitectura pillounos de cheo e, a día de hoxe, a pesar de todos os nosos coqueteos con outras disciplinas, nos segue namorando igual ou máis que o primeiro día.
Ademais, nos nosos caso, esta etapa foi especialmente importante pois foi o momento en que nos coñecemos, nos namoramos e decidimos compartir a nosa vida xuntos. ¡¡Así que máis non podemos pedir!!
¿Cales son os vosos arquitectos referentes? ¿Algunha obra en concreto?
¡ Aquí imos ser moi clasicotes!! jajaj
A pesar de que nos sentimos fascinados por moitas das cousas que se fan agora, mesmo na periferia da arquitectura como pode ser o marabilloso proceso de Campo de Cebada, se temos que elixir, quedamos con Aalto e Siza
Recordamos con gran cariño a nosa viaxe por Finlandia. Alvar Aalto é un arquitecto que ten a virtude de escapar á razón e darse de cheo no corazón.
Á súa vez, o noso arquitecto vivo de cabeceira sempre foi Álvaro Siza. Nunca aprendemos tanta arquitectura como visitando os seus edificios. Cada un deles é unha lección de arquitectura en si mesmo.
¡Fans totais dos dous Álvaros!
Contádenos de que proxecto vos sentides máis orgullosos de todos os que fixestes.
Por sorte, como comentabamos ao principio, puidemos gozar de 5 anos de estudo, en condicións que hoxe parecen un sono. Neles, puidemos facer algunha casiña interesante e tivemos sorte de gañar dous ou tres concursos.
Nesa etapa, interesábannos moito os edificios de ensino e tivemos a sorte de facer unha pequena escola en colaboración cos nosos amigos Javier Barrera e José Manuel Etayo, que quedou moi potente. É un proxecto onde todo saíu a pedir de boca e, a pesar de non ter moita experiencia en obra, puidemos gozar do lindo de todo o proceso. (Ver proxecto aquí)
¡Ah!! ¡E por suposto, aínda que non é un proxecto ao uso, para nós o noso propio blogue de Stepienybarno deixa de ser un proxecto; de feito, o noso proxecto máis mimado!
Pregunta obrigada: ¿que é para vós a arquitectura?
A arquitectura, a auténtica arquitectura, é como a felicidade ou a verdade, podes intentar atrapalas, pero sempre se acaban escapando! De todos os xeitos, quedamos coa definición de Elizabeth Dieller & Ricardo Scofidio:
“Arquitectura é o que existe entre a pel dun home e o outro”.
¿Que cambios vos gustaría que sucedesen nas Escolas de arquitectura?
As escolas de arquitectura con como grandes paquidermos, soñando con que o pasado volverá un día destes a chamar ás nosas portas. Pero o pasado, o noso pasado de burbulla inmobiliaria e encargos sen mover o cu, xa non volverá. Os tempos cambiaron e a escola que primeiro se decate diso e o integre na súa formación levarase o gato á auga.
Para nós hai tres puntos clave sobre os que actuar:
1. Facilitar a chegada dos rapaces ao mundo real, falándolles con claridade do que lles espera fóra, e dotándoos de ferramentas para minimizar o trompazo do desembarco no mundo real.
2. Comprender que unha Nueva era dixital chegou hai tempo e que os seus alumnos son nativos dixitais aos que non poden tratar coma se nada tivese cambiado. Pensamos que o que agora acontece é unha falta de respecto tremendo cara a eles.
3. Novos tempos chegaron e ademais das posibilidades da educación expandida, chegan novos modelos de ensino máis centrados en ensinar a aprender que en sentar cátedra. Pero bo… coa igrexa topamos.
¿Credes que os colexios de arquitectos se están a adaptar a “lo 2.0”?
Aos colexios de arquitectos pásalles algo parecido ao que comentamos sobre as escuelas.Han sido demasiados anos de sacar brillo ao selo do visado e, agora, non hai cintura para ofrecer uns servizos diferentes que os fagan realmente necesarios. O dan un cambio radical e convértense no representante de tod@s os arquitect@s, non só dos que fan proxectos, o cal non é doado, ou caerán polo seu propio peso.
¿Tedes metas a longo prazo?
En realidade, non somos moi de metas. Non é que non nos guste soñar, o que pasa é que estamos convencidos de que o destino sabe o que nos convén moito mellor ca nós mesmos. Trátase de confiar, e sobre todo aceptar o que vai vindo. Nese sentido, somos máis de estar de acordo e, dende aí, vivir con intensidade o que toque en cada momento.
A autora da entrevista é Sheila Palomares. Arquitecta. PhD. Reutilización do Patrimonio Industrial / www.plazasdelmercado.com
[:]




