Inside job, el documental que ahora llena los cines, es un típico producto norteamericano hecho para los norteamericanos. Trata de explicar las causas de esta Gran Crisis desde la quiebra de Lehman Brothers en 2008, el conchabamiento entre banqueros, reguladores, comisionistas y agencias de rating, ante la condescendiente y cómplice colaboración de autoridades políticas y organizaciones económicas internacionales. El dinero les sale a estos delincuentes por las orejas y aún necesitarían otros orificios de desagüe para poder metabolizar los miles de millones de dólares que se metieron en el cuerpo o convirtieron en centenares de helicópteros, yates, lamborghinis y kilogramos de cocaína, consumida en la oficina o en prostíbulos de lujo. Vista así, la Gran Crisis es el thriller del año y un thriller de argumento tan complejo como la composición de los productos tóxicos ofrecidos a la inversión y consustanciales a la burbuja. Esta cinta de éxito es, sin embargo, tan pesada como cargante, tan monótona como perezosa, tan teatralmente insolente como fallida en sus intentos de acorralar a las cabezas fundamentales de la debacle.
[…]
VicenteVerdú
+ artículo publicado en elpais.com
[:gl]
Inside job, o documental que agora enche os cinemas, é un típico produto norteamericano feito para os norteamericanos. Trata de explicar as causas desta Gran Crise desde a quebra de Lehman Brothers en 2008, o conchabamiento entre banqueiros, reguladores, comisionistas e axencias de rating, ante a condescendiente e cómplice colaboración de autoridades políticas e organizacións económicas internacionais. O diñeiro sáelles a estes delincuentes polas orellas e aínda necesitarían outros orificios de desaugadoiro para poder metabolizar os miles de millóns de dólares que se meteron no corpo ou converteron en centenares de helicópteros, iates, lamborghinis e quilogramos de cocaína, consumida na oficina ou en prostíbulos de luxo. Vista así, a Gran Crise é o thriller do ano e un thriller de argumento tan complexo como a composición dos produtos tóxicos ofrecidos ao investimento e consustanciales á burbulla. Esta cinta de éxito é, con todo, tan pesada como cargante, tan monótona como perezosa, tan teatralmente insolente como errada nos seus intentos de acurralar ás cabezas fundamentais do desastre.
[…]
VicenteVerdú
+ artigo publicado en elpais.com
[:en]
Inside job, the documentary that now full the cinemas, is a typical North American product fact for the North American. It treats to explain the causes of this Big Crisis from the failure of Lehman Brothers in 2008, the conchabamiento between bankers, regulators, comisionistas and agencies of rating, in front of the condescendiente and accomplice collaboration of political authorities and international economic organisations. The money goes out them to these criminals by the ears and still would need other orifices of drain to be able to metabolizar the thousands of million dollars that put in the body or turned into hundreds of helicopters, yachts, lamborghinis and kilograms of cocaine, consumed in the office or in prostíbulos of luxury. Sight like this, the Big Crisis is the thriller of the year and a thriller of argument so complex like the composition of the toxic products offered to the investment and consustanciales to the bubble. This strip of success is, however, so weighed like cargante, so monotone like lazy, so teatralmente insolent like fallida in his attempts to corner to the fundamental heads of the disaster.
Mañana viernes 15 de abril, en conmemoración del Día Internacional del Libro que se celebra el 23 de abril, un total de 31 museos y centros de arte contemporáneo españoles compartirán una experiencia de bookcrossing o campaña de liberación de libros, en la que “inundarán” las ciudades con libros de arte procedentes de la bolsa de duplicados de sus respectivas bibliotecas. Los participantes prevén poner en circulación más de 2.000 “libros libres” con la intención de que quienes los recojan, disfruten de su lectura y vuelvan a liberarlos en otro punto distinto del mundo. En el caso del MARCO, se liberará un total de 65 catálogos en distintos puntos de la ciudad de Vigo, en una iniciativa promovida por la Biblioteca-Centro de Documentación del museo.
Todos los libros liberados están acreditados con sus correspondientes etiquetas, contienen las instrucciones necesarias para facilitar al lector su participación en la campaña, y estarán registrados en la página web www.bookcrossing-spain.com, donde los lectores podrán indicar el lugar donde encontraron cada ejemplar y el lugar donde lo liberaron. El objetivo de esta iniciativa es unir a las bibliotecas de los museos de arte en un esfuerzo para el fomento de la lectura y, más en concreto, en la difusión del conocimiento de las distintas disciplinas artísticas.
Desde su aparición a nivel internacional en 2001, el bookcrossing no ha hecho sino multiplicar el número de participantes en este tipo de iniciativas. El bookcrossing se define como un “club de libros global”, regido por tres sencillas reglas, conocidas como “las tres erres”: read (lee), register (registra), release (libera). Los libros se “liberan” normalmente en lugares públicos y de tránsito de personas, desde la Universidad a los medios de transporte o polideportivos, y si cada usuario sigue las instrucciones es fácil conocer, a través de la página www.bookcrossing–spain.com, el trayecto realizado por un libro desde su punto de origen al de recogida. En ocasiones anteriores, libros de arte liberados con motivo de esta campaña han sido localizados en ciudades tan distantes como París, Nueva York, Roma o El Cairo.
Esta iniciativa surge de la celebración en el centro-museo ARTIUM de Vitoria-Gasteiz de los Encuentros de Bibliotecas y Centros de documentación de Arte Contemporáneo, en los que con carácter bienal se comparte información, se analizan las nuevas líneas de trabajo y se estudia la posibilidad de establecer vías de colaboración entre centros. Fruto de ello ha sido la puesta en marcha de un foro especializado en documentación de arte contemporáneo y una primera vía de trabajo de difusión de la labor de estas entidades mediante esta iniciativa de bookcrossing.
Todos los libros liberados contienen cuatro pegatinas. La primera, en el lomo, es el símbolo internacional del bookcrossing, el dibujo de un libro con brazos y piernas en actitud de correr, personalizado con el logotipo de cada centro o museo. Un texto aclara que se trata de un libro bookcrossing. La segunda etiqueta va colocada sobre la cubierta del libro y en ella se dan más detalles: “pásale este libro a alguien o déjalo libre en su aventura” y “no me he perdido, soy parte de un club de libros global”, al tiempo que remite a más detalles en el interior del libro.
Una vez dentro, la tercera pegatina instruye a la persona que ha recogido el libro sobre el objeto de la liberación de libros y sobre la conveniencia de participar en esta experiencia internacional a través de la página web www.bookcrossing-spain.com, que permite conocer dónde ha estado la publicación y quién la ha leído, así como incorporar al nuevo lector a su diario de viaje. Alternativamente, el lector puede escribir su nombre y el lugar donde encontró el libro antes de liberarlo de nuevo en un diario de viaje, la cuarta pegatina, que también incorpora el libro.
El bookcrossing permite no sólo compartir e intercambiar gratuitamente libros sino también seguir la pista de cualquiera de ellos una vez que ha sido “liberado”, así como saber quién lo ha leído y en que lugar. Cualquier persona puede participar en esta experiencia, no sólo recogiendo libros sino también poniendo en circulación otros de su propiedad, registrándolos en la página web de bookcrossing y liberándolos después en un lugar público.
[:gl]
Mañá viernes 15 de abril, en conmemoración do Día Internacional do Libro que se celebra o 23 de abril, un total de 31 museos e centros de arte contemporánea de España compartirán unha experiencia de bookcrossing ou campaña de liberación de libros, na que “inundarán” as cidades con libros de arte procedentes da bolsa de duplicados das súas respectivas bibliotecas. Os participantes prevén poñer en circulación máis de 2.000 “libros libres” coa intención de que os que os recollan, gocen da súa lectura e volvan liberalos noutro punto distinto do mundo. No caso do MARCO, liberaranse un total de 65 catálogos en distintos puntos da cidade de Vigo, nunha iniciativa promovida pola Biblioteca-Centro de Documentación do museo.
Todos os libros liberados están acreditados coas súas correspondentes etiquetas, conteñen as instrucións necesarias para facilitar ao lector a súa participación na campaña, e estarán rexistrados na páxina web www.bookcrossing-spain.com, onde os lectores poderán indicar o lugar onde atoparon cada exemplar e o lugar onde o liberaron. O obxectivo desta iniciativa é unir ás bibliotecas dos museos de arte nun esforzo para o fomento da lectura e, máis en concreto, na difusión do coñecemento das distintas disciplinas artísticas.
Dende a súa aparición a nivel internacional en 2001, o bookcrossing non fixo senón multiplicar o número de participantes neste tipo de iniciativas. O bookcrossing defínese como un “club de libros global”, rexido por tres sinxelas regras, coñecidas como “as tres erres”: read (le), register (rexistra), release (libera). Os libros “libéranse” normalmente en lugares públicos e de tránsito de persoas, dende a Universidade aos medios de transporte ou polideportivos, e se cada usuario segue as instrucións é doado coñecer, a través da páxina www.bookcrossing-spain.com, o traxecto realizado por un libro dende o seu punto de orixe ao de recollida. En ocasións anteriores, libros de arte liberados con motivo desta campaña foron localizados en cidades tan distantes como París, Nova York, Roma ou O Cairo.
Esta iniciativa xorde da celebración no centro-museo ARTIUM de Vitoria-Gasteiz dos Encontros de Bibliotecas e Centros de documentación de Arte Contemporánea, nos que con carácter bienal se comparte información, se analizan as novas liñas de traballo e se estuda a posibilidade de establecer vías de colaboración entre centros. Froito diso foi a posta en marcha dun foro especializado en documentación de arte contemporánea e unha primeira vía de traballo de difusión do labor destas entidades mediante esta iniciativa de bookcrossing.
Todos os libros liberados conteñen catro adhesivos. O primeiro, no lombo, é o símbolo internacional do bookcrossing, o debuxo dun libro con brazos e pernas en actitude de correr, personalizado co logotipo de cada centro ou museo. Un texto aclara que se trata dun libro bookcrossing. A segunda etiqueta vai colocada sobre a cuberta do libro e nela danse máis detalles: “pásalle este libro a alguén ou déixao libre na súa aventura” e “non me perdín, son parte dun club de libros global”, ao tempo que remite a máis detalles no interior do libro.
Unha vez dentro, o terceiro adhesivo instrúe a persoa que recolleu o libro sobre o obxecto da liberación de libros e sobre a conveniencia de participar nesta experiencia internacional a través da páxina web www.bookcrossing-spain.com, que permite coñecer onde estivo a publicación e quen a leu, así como incorporar o novo lector ao seu diario de viaxe. Alternativamente, o lector pode escribir o seu nome e o lugar onde atopou o libro antes de liberalo de novo nun diario de viaxe, o cuarto adhesivo, que tamén incorpora o libro.
O bookcrossing permite non só compartir e intercambiar gratuitamente libros senón tamén seguir a pista de calquera deles unha vez que “foi liberado”, así como saber quen o leu e en que lugar. Calquera persoa pode participar nesta experiencia, non só recollendo libros senón tamén poñendo en circulación outros da súa propiedade, rexistrándoos na páxina web de bookcrossing e liberándoos despois nun lugar público.
[:en]
Tomorrow Friday 15 April, in commemoration of the International Day of the Book that celebrates on 23 April, a total of 31 museums and contemporary arts centres Spaniards will share an experience of bookcrossing or campaign of release of books, in which “they will flood” the cities with books of pertinent art of the stock exchange of duplicates of his respective libraries. The participants foresee to put in circulation more than 2.000 “free books” with the intention that those who collect them, enjoy of his reading and go back to free them in another distinct point of the world. In the case of the MARCO, will free a total of 65 catalogues in distinct points of the city of Vigo, in an initiative promoted by the Library-Centre of Documentation of the museum.
All the books freed are accredited with his corresponding labels, contain the necessary instructions to facilitate to the reader his participation in the campaign, and will be registered in the page web www.bookcrossing-spain.com where the readers will be able to indicate the place where found each copy and the place where freed it. The aim of this initiative is to join to the libraries of the museums of art in an effort for the promotion of the reading and, more in concrete, in the diffusion of the knowledge of the distinct artistic disciplines.
From his apparition to international level in 2001, the bookcrossing has not done but multiply the number of participants in this type of initiatives. The bookcrossing defines like a “club of global books”, governed by three simple rules, known like “the three erres”: read (read), register (register), release (free). The books free “” usually in public places and of traffic of people, from the University to the means of transport or polideportivos, and if each user follows the instructions is easy to know, through the page www.bookcrossing–spain.com, the distance realised by a book from his point of origin to the of collected. In previous occasions, books of art freed with reason of this campaign have been located in cities so distant like Paris, New York, Rome or The Cairo.
This initiative arises of the celebration in the centre-museum ARTIUM of Vitoria-Gasteiz of the Meetings of Libraries and Centres of documentation of Contemporary Art, in which with biennial character shares information, analyse the new lines of work and studies the possibility to establish roads of collaboration between centres. Fruit of this has been the set up of a skilled forum in documentation of contemporary art and a first road of work of diffusion of the work of these entities by means of this initiative of bookcrossing.
All the books freed contain four stickers. The first, in the lomo, is the international symbol of the bookcrossing, the drawing of a book with arms and legs in attitude to run, customised with the logo of each centre or museum. A text clears that it treats of a book bookcrossing. The second label goes placed on the cover of the book and in her give more details: “happen him this book to somebody or leave it free in his adventure” and “have not lost me, am part of a club of global books”, to the time that remits to more details in the interior of the book.
Once inside, the third sticker instructs to the person that has collected the book on the object of the release of books and on the suitability to participate in this international experience through the page web www.bookcrossing-spain.com, that allows to know where has been the publication and who has read it, as well as incorporate to the new reader to his newspaper of trip. Alternatively, the reader can write his name and the place where found the book before freeing it again in a newspaper of trip, the fourth sticker, that also incorporates the book.
The bookcrossing allows no only share and exchange gratuitamente books but also follow the track of any one of them once that has been “freed”, as well as know who has read it and in that place. Any person can participate in this experience, no only collecting books but also putting in circulation others of his property, registering them in the page web of bookcrossing and freeing them afterwards in a public place.
SÍNTESIS DEL PROYECTO EXPOSITIVO. El Espazo Anexo es una construcción independiente del edificio principal del MARCO, situada en la plaza peatonal posterior, con una superficie total de unos 100m2. Fue inaugurado en 2004 como sala de proyectos, y desde entonces ha acogido multitud de exposiciones y proyectos, en su mayoría propuestas individuales, pensadas específicamente para este espacio, y que en muchos de los casos estaban íntimamente relacionadas con las características peculiares del Anexo, con su situación fronteriza y de transición entre la calle y el espacio expositivo, jugando con la dualidad interior-exterior que es característica de este lugar.
Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño
A partir del mes de abril de 2011, se inicia un nuevo período con la inauguración del ‘Hotel MARCO’, del artista Michael Lin y rvr arquitectos, un proyecto innovador que consiste en transformar el Espazo Anexo en una habitación de hotel con distintos usos, y que toma como punto de partida la propia estructura del Anexo, sus connotaciones, y ese fructífero diálogo entre espacio público y privado.
Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño
Michael Lin (Toquio, 1964) es reconocido internacionalmente por sus monumentales instalaciones de diseños florales, realizadas sobre todo tipo de superficies, y que concibe como procesos arquitectónicos, donde propone una forma diferente de experimentar el espacio a través de la pintura. rvr arquitectos es un estudio formado por los arquitectos José Valladares Durán, Alberto Redondo Porto y Marcial Rodríguez Rodríguez, que desarrollan su trabajo en Santiago de Compostela desde el año 2002.
Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño
La idea del proyecto surge de la oportunidad de reformar un lugar ya existente y de dotar al museo de un espacio habitable concebido como proyecto artístico, para poder invitar a comisarios, artistas e investigadores a conocer nuestro contexto, dentro de un programa de residencias. Además, cualquier persona interesada podrá utilizarlo como habitación de hotel propiamente dicha, previa reserva y pago de tarifa, y disfrutar de la experiencia de albergarse dentro de un espacio expositivo pensado como obra de arte, y situado a la vez dentro y fuera de las instalaciones del Museo.
Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño
La estética relacional —ideada por el teórico francés Nicolas Bourriaud para nombrar un tipo de instalaciones en las que la experiencia entre las personas, la obra y la realidad conviven y definen el significado— facilita la lectura de este espacio como pieza de arte, y se comprende a partir de los trabajos de muchos creadores de finales de los años ochenta y principios de los noventa. El proyecto ‘Hotel MARCO’ se entiende como lugar de intercambio social y como una suerte de “práctica artística que toma como punto teórico y práctico el todo de las relaciones humanas y su contexto social”, como diría Bourriaud.
Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño
Desde la inauguración del 8 de abril, hasta el 18 de mayo, Día Internacional del Museo, el lugar estará abierto al público en el horario habitual, como espacio expositivo. A partir de dicha fecha comenzará su uso como habitación de hotel, sea dentro del programa de residencias o para reservas de particulares.
En – un espacio para transacciones climáticas, visuales y sociales [por Michael Lin]
“En la cultura japonesa, el término en significa transacción, en tres contextos diferentes: en la moral budista se refiere a la ley del Karma, al puente causa-efecto en la cadena de las acciones humanas (por ej., in-en = Karma); en las relaciones sociales, a los vínculos entre diferentes individuos (por ej., en-musubi = lazos afectivos); y en arquitectura, a la transición entre interior y exterior, entre edificio y naturaleza, entre lo privado y lo público (por ej., en-gawa = veranda).
En cualquiera de estos tres contextos, en implica conexión y/o separación, y ni uno ni otro por separado, sino ambos simultáneamente. En última instancia, el uso de en sugiere una interpretación profundamente ambivalente del ser humano, de sus estructuras sociales y productos arquitectónicos, no como algo simplemente independiente o no dependiente, sino como interdependientes entre sí, es decir como parte los unos de los otros.
En el caso de este proyecto, mi interés reside en la creación de un espacio transaccional, un espacio in-between que está conectado y/o separado del espacio privado de la habitación de hotel, y el espacio público de la calle. La pintura que cubre las paredes exteriores de la habitación, una apropiación de estampados textiles tradicionales de Taiwán —cultura extranjera pero que a la vez mantiene sus domésticos orígenes pre-modernos— se utiliza aquí para transformar la dureza de la caja arquitectónica en una suave membrana táctil que de inmediato señala la habitación de hotel como un objeto separado del espacio expositivo, y que actúa sobre ese espacio con sus colores y su apariencia foránea. Este espacio in-between, que es accesible al público desde la calle, da la bienvenida y seduce al viandante, invitándole a entrar en esta transacción y/o no-transacción de arte y/o no-arte”.
La visión de los arquitectos [por rvr arquitectos]
“Vemos nuestro trabajo para el Hotel MARCO como una reflexión sobre el espacio público y el espacio privado. O mejor aún sobre el lugar de encuentro entre ambos. El espacio público es aquí la calle, un ámbito múltiple y social, resistente a las jerarquías. El espacio privado es el de la habitación de hotel, que pertenece al cuerpo y a sus acciones: el descanso, el aseo, la contemplación, quizás el sexo. En la forma de conseguir que la vida que transcurre en la calle no interfiera en la vida privada y personal que pueda transcurrir en la habitación, y en la manera en que este espacio privado se ofrece al exterior, es en lo que hemos insistido tanto nosotros desde la arquitectura, como —creemos— Michael Lin desde su trabajo artístico.
La separación física entre la calle y la habitación será muy delgada, apenas unos centímetros de tablero y aislamiento, lo suficiente para conferir al espacio interior la autonomía necesaria para hacerlo habitable: su independencia visual, acústica y climática del espacio de la calle. Así, la habitación del Hotel MARCO no se concibe como una parte del edificio del Museo, sino más bien como un pequeño edificio dentro de otro más grande, como una habitación dentro de otra habitación. Su interior es como un traje a medida, a la medida de quien lo va a habitar durante un tiempo corto, en ocasiones solo una noche, pero que buscará la calidez y la comodidad de un buen paño. Hacia la calle, esa membrana es representación pura, sus paredes exteriores pertenecen ya a la ciudad, y se presentan a ella a través del trabajo de Michael Lin.
Hay en el habitar de una habitación de hotel la contradicción de intentar sentirnos como en casa, al tiempo que buscamos también alcanzar, o que se nos ofrezca, lo que en nuestra vivienda nos falta. Apreciamos encontrar algo de la proximidad de lo que ya tenemos, pero también aquello de lo que en casa carecemos o que nos falta tiempo para disfrutar: horas de sueño en una cama grande y bien cómoda —sin molestos ruidos del vecino— sábanas recién planchadas, control exacto y a conveniencia de la iluminación y la temperatura, una butaca confortable, un baño amplio, presión de agua, toallas suaves… todo aquello que hace que el cuerpo se sienta bien y que tantas veces no podemos o no tenemos tiempo de disfrutar. Nuestra propuesta para la habitación no hace sino insistir en que todas esas acciones sean posibles, en crear una estancia donde se pueda vivir esa experiencia de lujo sencillo, de bienestar, de la que hablamos. Así, la habitación no se entiende como un espacio referencial o representativo, sino simplemente destinado al cuerpo, a su disfrute; y todas las cosas que la ocupan —cama, muebles, baño, luces, tejidos— están concebidos para favorecer esa sensación de comodidad.
La habitación es una única sala que sin discontinuidades acoge lo fundamental de un cuarto de hotel: el área de descanso o trabajo, el lugar de la cama, y el espacio del baño. Solo un mueble de armario- bañera fragmenta de forma leve la sala para proporcionar algo más de privacidad a la zona del baño. Todo el equipamiento se lleva a la pared opuesta a la entrada, con un mueble continuo de madera lacada que acoge el escritorio, la cama, el mueble-bar, los lavabos, la iluminación, etc.
Desde las caras exteriores de la habitación se proyectan, como cañones hacia afuera, el pasaje de acceso de los huéspedes —atravesarlo supone unos segundos de frontera entre el exterior de la calle y el interior de la habitación— y dos entradas de luz natural: una que pone en relación la estancia con un fragmento acotado del pequeño jardín cercano, y otra que acerca la luz del cielo de Vigo a la zona de aseo, mirando hacia el reloj que culmina la fachada del MARCO, como metáfora del paso del tiempo y del destino histórico del edificio”.
+ artículo cedido por marcovigo.es
COLABORACIONES. El proyecto ‘Hotel MARCO’ ha sido posible gracias a la colaboración en el proceso de producción de ocho estudiantes de la Facultad de Bellas Artesde la Universidad de Vigo, previa convocatoria de prácticas de montaje y apoyo a la producción por parte de la Fundación MARCO: Iris Margarita Alcaina Patiño, Laura Ilona Arha, Marta Fariña Rodríguez, Cristina Luna Ávila, Sara Martínez Soutiño, Lorena Alexandra Méndez González, Santiago Novas Otero, Yukawa Quione López Otero, con la coordinación de Frédéric Matagne, asistente del artista. Empresas colaboradoras:
[:gl]
SÍNTESE DO PROXECTO EXPOSITIVO. O Espazo Anexo é unha construción independente do edificio principal do MARCO, situada na praza peonil posterior, cunha superficie total duns 100 m2. Foi inaugurado en 2004 como sala de proxectos, e dende entón acolleu multitude de exposicións e proxectos, na súa maioría propostas individuais, pensadas especificamente para este espazo, e que en moitos dos casos estaban intimamente relacionadas coas características peculiares do Anexo, coa súa situación fronteiriza e de transición entre a rúa e o espazo expositivo, xogando coa dualidade interior-exterior que é característica deste lugar.
Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño
A partir do mes de abril de 2011, iníciase un novo período coa inauguración do ‘Hotel MARCO’, do artista MichaelLin e rvr arquitectos, un proxecto innovador que consiste en transformar o Espazo Anexo nun cuarto de hotel con distintos usos, e que toma como punto de partida a propia estrutura do Anexo, as súas connotacións, e ese frutífero diálogo entre espazo público e privado.
Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño
Michael Lin (Tokyo, 1964) é recoñecido internacionalmente polas súas monumentais instalacións de deseños florais, realizadas sobre todo tipo de superficies, e que concibe como procesos arquitectónicos, onde propón unha forma diferente de experimentar o espazo a través da pintura. rvr arquitectos é un estudio formado polos arquitectos José Valladares Durán, Alberto Redondo Porto e Marcial Rodríguez Rodríguez, que desenvolven o seu traballo en Santiago de Compostela dende o ano 2002.
Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño
A idea do proxecto xorde da oportunidade de reformar un lugar xa existente e de dotar ao museo dun espazo habitable concibido como proxecto artístico, para poder invitar a comisarios, artistas e investigadores a coñecer o noso contexto, dentro dun programa de residencias. Ademais, calquera persoa interesada poderá utilizalo como cuarto de hotel propiamente dito, logo de reserva e pagamento de tarifa, e gozar da experiencia de albergarse dentro dun espazo expositivo pensado como obra de arte, e situado á vez dentro e fóra das instalacións do Museo.
Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño
A estética relacional —ideada polo teórico francés Nicolas Bourriaud para nomear un tipo de instalacións nas que a experiencia entre as persoas, a obra e a realidade conviven e definen o significado— facilita a lectura deste espazo como peza de arte, e compréndese a partir dos traballos de moitos creadores de finais dos anos oitenta e principios dos noventa. O proxecto ‘Hotel MARCO’ enténdese como lugar de intercambio social e como unha sorte de “práctica artística que toma como punto teórico e práctico o todo das relacións humanas e o seu contexto social”, como diría Bourriaud.
Hotel Marco | Fotografía: EnriqueTouriño
Desde la inauguración del 8 de abril, hasta el 18 de mayo, Día Internacional del Museo, el lugar estará abierto al público en el horario habitual, como espacio expositivo. A partir de dicha fecha comenzará su uso como habitación de hotel, sea dentro del programa de residencias o para reservas de particulares.
En – un espazo para transaccións climáticas, visuais e sociais [por Michael Lin]
“Na cultura xaponesa, o termo en significa transacción, en tres contextos diferentes: na moral budista refírese á lei do Karma, á ponte causa-efecto na cadea das accións humanas (por ex., in-en = Karma); nas relacións sociais, aos vínculos entre diferentes individuos (por ex., en-musubi = lazos afectivos); e en arquitectura, á transición entre interior e exterior, entre edificio e natureza, entre o privado e o público (por ex., en-gawa = varanda).
En calquera destes tres contextos, en implica conexión e/ou separación, e nin un nin outro por separado, senón ambos os dous simultaneamente. En última instancia, o uso de en suxire unha interpretación profundamente ambivalente do ser humano, das súas estruturas sociais e produtos arquitectónicos, non como algo simplemente independente ou non dependente, senón como interdependentes entre si, é dicir como parte os uns dos outros.
No caso deste proxecto, o meu interese reside na creación dun espazo transaccional, un espazo in-between que está conectado e/ou separado do espazo privado do cuarto de hotel, e o espazo público da rúa. A pintura que cobre as paredes exteriores do cuarto, unha apropiación de estampados téxtiles tradicionais de Taiwán —cultura estranxeira pero que á vez mantén os seus domésticos orixes pre modernas— utilízase aquí para transformar a dureza da caixa arquitectónica nunha suave membrana táctil que de inmediato sinala o cuarto de hotel como un obxecto separado do espazo expositivo, e que actúa sobre ese espazo coas súas cores e a súa aparencia foránea. Este espazo in-between, que é accesible ao público dende a rúa, dá a benvida e seduce ao viandante, invitándoo a entrar nesta transacción e/ou non-transacción de arte e/ou non-arte”.
A visión d0s arquitectos [por rvr arquitectos]
“Vemos o noso traballo para o Hotel MARCO como unha reflexión sobre o espazo público e o espazo privado. Ou mellor aínda sobre o lugar de encontro entre ambos os dous. O espazo público é aquí a rúa, un ámbito múltiple e social, resistente ás xerarquías. O espazo privado é o do cuarto de hotel, que pertence ao corpo e ás súas accións: o descanso, o aseo, a contemplación, quizais o sexo. Na forma de conseguir que a vida que transcorre na rúa non interfira na vida privada e persoal que poida transcorrer no cuarto, e no xeito en que este espazo privado se ofrece ao exterior, é no que insistimos tanto nós dende a arquitectura, como —cremos— Michael Lin dende o seu traballo artístico.
A separación física entre a rúa e o cuarto será moi delgada, apenas uns centímetros de taboleiro e illamento, o suficiente para conferir ao espazo interior a autonomía necesaria para facelo habitable: a súa independencia visual, acústica e climática do espazo da rúa. Así, o cuarto do Hotel MARCO non se concibe como unha parte do edificio do Museo, senón máis ben como un pequeno edificio dentro doutro máis grande, como un cuarto dentro doutro cuarto. O seu interior é como un traxe á medida, á medida de quen o vai habitar durante un tempo curto, en ocasións só unha noite, pero que buscará a calidez e a comodidade dun bo pano. Cara á rúa, esa membrana é representación pura, as súas paredes exteriores pertencen xa á cidade, e preséntanse a ela a través do traballo de Michael Lin.
Hai no habitar dun cuarto de hotel a contradición de intentar sentirnos como na casa, ao tempo que buscamos tamén alcanzar, ou que se nos ofreza, o que na nosa vivenda nos falta. Apreciamos atopar algo da proximidade do que xa temos, pero tamén aquilo do que na casa carecemos ou que nos falta tempo para gozar: horas de sono nunha cama grande e ben cómoda —sen molestos ruídos do veciño— sabas pasadas polo ferro, control exacto e a conveniencia da iluminación e a temperatura, unha butaca confortable, un baño amplo, presión de auga, toallas suaves… todo aquilo que fai que o corpo se sinta ben e que tantas veces non podemos ou non temos tempo de gozar. A nosa proposta para o cuarto non fai senón insistir en que todas esas accións sexan posibles, en crear unha estanza onde se poida vivir esa experiencia de luxo sinxelo, de benestar, da que falamos. Así, o cuarto non se entende como un espazo referencial ou representativo, senón simplemente destinado ao corpo, ao seu goce; e todas as cousas que a ocupan —cama, mobles, baño, luces, tecidos— están concibidos para favorecer esa sensación de comodidade.
O cuarto é unha única sala que sen descontinuidades acolle o fundamental dun cuarto de hotel: a área de descanso ou traballo, o lugar da cama, e o espazo do baño. Só un moble de armario-bañeira fragmenta de forma leve a sala para proporcionar algo máis de privacidade á zona do baño. Todo o equipamento lévase á parede oposta á entrada, cun moble continuo de madeira lacada que acolle o escritorio, a cama, o moble-bar, os lavabos, a iluminación, etc.
Dende as caras exteriores do cuarto proxéctanse, como canóns cara a fóra, a pasaxe de acceso dos hóspedes —atravesalo supón uns segundos de fronteira entre o exterior da rúa e o interior do cuarto— e dúas entradas de luz natural: unha que pon en relación a estanza cun fragmento acoutado do pequeno xardín próximo, e outra que achega a luz do ceo de Vigo á zona de aseo, mirando cara ao reloxo que culmina a fachada do MARCO, como metáfora do paso do tempo e do destino histórico do edificio”.
+ artigo cedido por marcovigo.es
COLABORACIÓNS. O proxecto ‘Hotel MARCO» foi posible grazas á colaboración no proceso de produción de oito estudantes da Facultade de Belas Artes da Universidade de Vigo, logo de convocatoria de prácticas de montaxe e apoio a produción por parte de Fundación MARCO: Iris Margarita Alcaina Patiño, Laura Ilona Arha, Marta Fariña Rodríguez, Cristina Luna Ávila, Sara Martínez Soutiño, Lorena Alexandra Méndez González, Santiago Novas Otero, Yukawa Quione López Otero, coa coordinación de Frédéric Matagne, asistente do artista. Empresas colaboradoras:
[:en]
SYNTHESIS OF THE PROJECT EXPOSITIVO. The Espazo Annex is an independent construction of the main building of the MARCO, situated in the square peatonal back, with a total surface of some 100m2. It was inaugurated in 2004 like room of projects, and since has received crowd of exhibitions and projects, in his majority proposed individual, thought specifically for this space, and that in many of the cases were intimately related with the peculiar characteristics of the Annex, with his border situation and of transition between the street and the space expositivo, playing with the inner duality-external that is characteristic of this place.
Marco Hotel | Photography: EnriqueTouriño
From the month of April of 2011, initiates a new period with the inauguration of the ‘Hotel MARCO‘, of the artist Michael Lin and rvr architects, an innovative project that consists in transforming the Espazo Annex in a room of hotel with distinct uses, and that takes like starting point the own structure of the Annex, his connotations, and this fruitful dialogue between public and private space.
Marco Hotel | Photography: EnriqueTouriño
Michael Lin (Tokio, 1964) is recognised internationally by his monumental installations of floral designs, realised especially type of surfaces, and that conceives like architectural processes, where proposes a different form to experience the space through the painting. rvr Architects is a study formed by the architects José Valladares Durán, Alberto Redondo Porto and Marcial Rodríguez Rodríguez, that develop his work in Santiago de Compostela from the year 2002.
Marco Hotel | Photography: EnriqueTouriño
The idea of the project arises of the opportunity to reform an already existent place and to endow to the museum of a space habitable conceived like artistic project, to be able to invite to commissioners, artists and researchers to know our context, inside a program of residences. Besides, any person interested will be able to use it like room of hotel properly said, previous reservation and payment of price, and enjoy of the experience to house inside a space expositivo thought like work of art, and situated at the same time inside and out of the installations of the Museum.
Marco Hotel | Photography: EnriqueTouriño
The relational aesthetics —contrived by the French theorist Nicolas Bourriaud to appoint a type of installations in which the experience between the people, the work and the reality conviven and define the meaning— facilitates the reading of this space like piece of art, and comprises from the works of a lot of creators of finals of the years eighty and principles of the ninety. The project ‘Hotel MARCO’ understands like place of social exchange and like a luck of “artistic practice that takes like theoretical and practical point the all of the human relations and his social context”, as it would say Bourriaud.
Marco Hotel | Photography: EnriqueTouriño
From the inauguration of 8 April, until 18 May, International Day of the Museum, the place will be opened to the public in the usual schedule, like space expositivo. From said date will begin his use like room of hotel, was inside the program of residences or for reservations of individuals.
En – a space for climatic transactions, visual and social [by Michael Lin]
“In the Japanese culture, the term en means transaction, in three different contexts: in the Buddhist morals refers to the law of the Karma, to the bridge causes-effect in the chain of the human actions (by ej., in-in = Karma); in the social relations, to the bonds between different individuals (by ej., in-musubi = affective bows); and in architecture, to the transition between interior and external, between building and nature, between the private and the public (by ej., in-gawa = veranda).
In any one of these three contexts, en involves connection and/or separation, and neither one neither another separately, but both simultaneously. In the last resort, the use of en suggests a deeply ambivalent interpretation of the human being, of his social structures and architectural products, no like something simply independent or no dependent, but as interdependent between yes, that is to say as it splits the ones of the others.
In the case of this project, my interest resides in the creation of a transactional space, a space in-between that is connected and/or separate of the private space of the room of hotel, and the public space of the street. The painting that covers the external walls of the room, an appropriation of stamped textile traditional of Taiwan —foreign culture but that at the same time keeps his domestic origins pre-modern— uses here to transform the hardness of the architectural box in a soft tactile membrane that immediately signals the room of hotel like a separate object of the space expositivo, and that acts on this space with his colours and his appearance foránea. This space in-between, that is accessible to the public from the street, gives the welcome and seduces to the pedestrian, inviting him to go in in this transaction and/or no-transaction of art and/or no-art”.
+ article is transfered by marcovigo.es
The vision of the architects [by rvr architects]
“We see our work for the Hotel MARCO like a reflection on the public space and the private space. Or better still on the place of meeting between both. The public space is here the street, a multiple and social field, resistant to the hierarchies. The private space is the one of the room of hotel, that belongs to the body and to his actions: the rest, the aseo, the contemplation, perhaps the sex. In the form to achieve that the life that passes in the street do not interfere in the private and personal life that can pass in the room, and in the way in that this private space offers to the outside, is in what we have insisted so much we from the architecture, as —we believe— Michael Lin from his artistic work.
The physical separation between the street and the room will be very thin, hardly some centimetres of board and isolation, the sufficient to confer to the inner space the necessary autonomy to do it habitable: his visual independence, acoustic and climatic of the space of the street. Like this, the room of the Hotel MARCO does not conceive like a part of the building of the Museum, but rather like a small building inside another bigger, like a room inside another room. His interior is like a suit to measure, to the measure of the one who goes it to inhabit during a short time, in occasions only a night, but that will look for the calidez and the comfort of a good cloth. To the street, this membrane is pure representation, his external walls belong already to the city, and present to her through the work of Michael Lin.
There is in the inhabit of a room of hotel the contradiction to try feel us as home, to the time that look for also achieve, or that offer us , what in our house is missing us. We appreciate to find something of the vicinity of what already have, but also that of what home carecemos or that is missing us time to enjoy: hours of dream in a big bed and very comfortable —without annoying noises of the neighbour— sábanas recently ironed, exact control and to suitability of the illumination and the temperature, a seat confortable, a wide bathroom, pressure of water, soft towels… All that that does that the body seats well and that so many times can not or do not have time to enjoy. Our proposal for the room does not do but insist in that all these actions are possible, in creating a stay where can live this experience of simple luxury, of welfare, of which speak. Like this, the room does not understand like a referential or representative space, but simply allocated to the body, to his enjoy; and all the things that occupy it —bed, pieces of furniture, bathroom, lights, fabrics— are conceived to favour this feeling of comfort.
The room is an only room that without discontinuidades receives the fundamental of a chamber of hotel: the area of rest or work, the place of the bed, and the space of the bathroom. Only a piece of furniture of cupboard- bath fragmenta of slight form the room to provide something more than privacy to the zone of the bathroom. All the equipment carries to the opposite wall to the entrance, with a wooden continuous piece of furniture lacada that receives the desk, the bed, the piece of furniture-bar, the toilets, the illumination, etc.
From the external faces of the room project , like cannons to outside, the passage of access of the guests —cross it supposes some seconds of border between the outside of the street and the interior of the room— and two entrances of natural sunlight: one that puts in relation the stay with a bounded fragment of the small near garden, and another that approaches the light of the sky of Vigo to the zone of aseo, looking to the clock that culminates the façade of the MARCO, like metaphor of the step of the time and of the historical destination of the building”.
COLLABORATIONS. The project ‘Hotel MARK’ has been possible thanks to the collaboration in the process of production of eight students of the Faculty of Beautiful Arts of the University of Vigo, previous announcement of practices of setting and support to the production by part of the Foundation MARCO: Iris Margarita Alcaina Patiño, Laura Ilona Arha, Marta Fariña Rodríguez, Cristina Moon Ávila, Sara Martínez Soutiño, Lorena Alexandra Méndez González, Santiago Novas Otero, Yukawa Quione López Otero, with the coordination of Frédéric Matagne, assistant of the artist. Companies collaborators:
La Comisión Europea (CE) ha premiado a España por su idea de convocar una competición de edificios de viviendas con paneles solares. Este proyecto, Solar Decathlon Europe (SDE), ha sido organizado por el Ministerio de Fomento en colaboración con la Universidad Politécnica de Madrid. El galardón se engloba dentro de la categoría de «comunicación» de los Premios Europeos a la Energía Sostenible, por los que compiten 309 proyectos, que Bruselas concede con motivo de la «Semana Europea de la Energía Sostenible». Esta iniciativa española consiste en una competición universitaria internacional con sede en España que consiste en la evaluación de prototipos de viviendas solares autosuficientes que han de superar diez pruebas.
Lumenhaus, la casa ganadora del Solar Decathlon Europe 2010 | elmundo.es
A Comisión Europea (CE) premiou a España pola súa idea de convocar unha competición de edificios de vivendas con paneis solares. Este proxecto, Solar Decathlon Europe (SDE), foi organizado polo Ministerio de Fomento en colaboración coa Universidade Politécnica de Madrid. O galardón englóbase dentro da categoría de «comunicación» dos Premios Europeos á Enerxía Sustentable, polos que compiten 309 proxectos, que Bruxelas concede con motivo da «Semana Europea da Enerxía Sustentable». Esta iniciativa española consiste nunha competición universitaria internacional con sede en España que consiste na avaliación de prototipos de vivendas solares autosuficientes que han de superar dez probas.
Lumenhaus, a casa gañadora do Solar Decathlon Europe 2010 | elmundo.es
The European Commission (CE) has rewarded to Spain by his idea to summon a competition of buildings of houses with solar signposts. This project, Solar Decathlon Europe (SDE), has been organised by the Ministry responsible for public works in collaboration with the Polytechnical University of Madrid. The galardón engloba inside the category of «communication» of the European Prizes to the Sustainable Energy, by which compete 309 projects, that Brussels concedes with reason of the «European Week of the Sustainable Energy». This Spanish initiative consists in an international university competition with headquarters in Spain that consists in the evaluation of prototypes of solar houses autosuficientes that have to surpass ten proofs.
Lumenhaus, the winning house of theSolar Decathlon Europe 2010 | elmundo.es
La compleja intervención en el Neues Museum de Belín, llevada a cabo por David Chipperfield [www.davidchipperfield.com], ha ganado el premio de arquitectura Mies van der Rohe 2011, que concede la Unión Europea. Esa rehabilitación contemporánea sobre un edificio ya existente ha sido calificada como «un logro extraordinario», por el presidente del jurado Mohsen Mostafavi, que ha valorado también el buen entendimiento entre arquitecto y cliente lo que ha posibilitado una solución de éxito en un edificio de mucha importancia histórica. El premio está dotado con 60.000 euros.
Neues Museum de Belín | miesarch.com
La mención especial Arquitecto Emergente de estos premios, que se conceden cada dos años, ha sido para los arquitectos Ramón Bosch y Bet Capdeferro [www.boschcapdeferro.net] por la Casa Collage, en Girona, con una dotación de 20.000 euros.
Casa Collage | miesarch.com
[…]
M.JoséDíazdeTuesta
+ artículo publicado en elpais.com
+ premio
[:gl]
A complexa intervención no Neues Museum de Belín, levada a cabo por David Chipperfield [www.davidchipperfield.com], gañou o premio de arquitectura Mies van der Rohe 2011, que concede a Unión Europea. Esa rehabilitación contemporánea sobre un edificio xa existente foi cualificada como «un logro extraordinario», polo presidente do xurado Mohsen Mostafavi, que valorou tamén o bo entendemento entre arquitecto e cliente o que posibilitou unha solución de éxito nun edificio de moita importancia histórica. O premio está dotado con 60.000 euros.
Neues Museum de Belín | miesarch.com
A mención especial Arquitecto Emerxente destes premios, que se conceden cada dous anos, foi para os arquitectos Ramón Bosch e Bet Capdeferro [www.boschcapdeferro.net] pola Casa Collage, en Xirona, cunha dotación de 20.000 euros.
Casa Collage | miesarch.com
[…]
M.JoséDíazdeTuesta
+ artigo publicado en elpais.com
+ premio
[:en]
The complex intervention in the Neues Museum of Belín, carried out by David Chipperfield [www.davidchipperfield.com], has won the prize of architecture Mies go der Rohe 2011, that concedes the European Union. This contemporary rehabilitation on an already existent building has been described like «an extraordinary attainment», by the president of the jury Mohsen Mostafavi, that has valued also the good understanding between architect and client what has made possible a solution of success in a building of a lot of historical importance. The prize is endowed with 60.000 euros.
Neues Museum in Belín | miesarch.com
The special quotation Emergent Architect of these prizes, that concede each two years, has been for the architects Ramón Bosch and Bet Capdeferro [www.boschcapdeferro.net] by Collage House, in Girona, with an endowment of 20.000 euros.
Uno de los objetivos de la exposición es dar a conocer y sensibilizar sobre el Patrimonio Industrial en España y los pocos vestigios que se conservan, muchos de ellos amenazados con desaparecer por la falta de conocimiento de la importancia que atesora su supervivencia como vestigio y testimonio de nuestra historia común. Nunca mejor expresada la frase: «Con la suma de todos». La sociedad actual además de disfrutar de la visita a las ruinas arqueológicas y a las grandes catedrales, ha descubierto la existencia de otro tipo de patrimonio: el industrial. Éste ha dejado de ser el gran desconocido para protagonizar acciones de intervención desde las administraciones públicas e integrarse en las rutas turísticas siendo visitado por un número cada día creciente de turistas. En este contexto de revalorización, TICCIH España presenta esta exposición titulada 100 Elementos del Patrimonio Industrial en España para acercar este patrimonio al conjunto de la sociedad y mostrar su riqueza, al mismo tiempo que edita un libro-catálogo donde se recogen los contenidos de la exposición acompañados de una serie de estudios introductorios a la variedad de temas que el mismo plantea. El patrimonio industrial es el conjunto de elementos de explotación industrial, generado por las actividades económicas de la sociedad capitalista y vinculado a un determinado proceso de producción caracterizado por la mecanización. Está compuesto por los restos de la cultura industrial que poseen un valor histórico, tecnológico, social, arquitectónico o científico.
Estos restos son: los edificios y la maquinaria, los talleres, los molinos y las fábricas, las minas y los sitios para procesar y refinar, los almacenes y los depósitos, los lugares donde se genera, se transmite y se usa energía, los medios de transporte y toda su infraestructura, así como los sitios donde se desarrollan las actividades sociales relacionadas con la industria, tales como la vivienda, el culto religioso o la educación. A todos ellos, se deben añadir el legado inmaterial de la industria que se concreta en la memoria de los protagonistas que trabajaron y vivieron en estos lugares. Estos individuos son tanto los obreros y sus familias como los patronos y los cuadros técnicos de las industrias.
La inauguración de la exposición itinerante se realizará el próximo 22 de marzo a las 11:30 horas en la Real Fábrica de Tapices. c/Fuenterrabía, 2. Madrid. Metro Atocha Renfe/Menéndez Pelayo. Permanecerá en esta sede hasta el 27 de abril. Iremos informando de la itinerancia una vez que queden definidas las fechas en otras Comunidades Autónomas.
Un dos obxectivos da exposición é dar a coñecer e sensibilizar sobre o Patrimonio Industrial en España e os poucos vestixios que se conservan, moitos deles ameazados con desaparecer pola falta de coñecemento da importancia que atesoura a súa supervivencia como vestixio e testemuño da nosa historia común. Nunca mellor expresada a frase: \»Coa suma de todos\». A sociedade actual ademais de gozar da visita ás ruínas arqueolóxicas e ás grandes catedrais, descubriu a existencia doutro tipo de patrimonio: o industrial. Este deixou de ser o gran descoñecido para protagonizar accións de intervención desde as administracións públicas e integrarse nas rutas turísticas sendo visitado por un número cada día crecente de turistas. Neste contexto de revalorización, TICCIH España presenta esta exposición titulada 100 Elementos do Patrimonio Industrial en España para achegar este patrimonio ao conxunto da sociedade e mostrar a súa riqueza, ao mesmo tempo que edita un libro-catálogo onde se recollen os contidos da exposición acompañados dunha serie de estudos introductorios á variedade de temas que o mesmo expón. O patrimonio industrial é o conxunto de elementos de explotación industrial, xerado polas actividades económicas da sociedade capitalista e vinculado a un determinado proceso de produción caracterizado pola mecanización. Está composto polos restos da cultura industrial que posúen un valor histórico, tecnolóxico, social, arquitectónico ou científico.
Estes restos son: os edificios e a maquinaria, os talleres, os muíños e as fábricas, as minas e os sitios para procesar e refinar, os almacéns e os depósitos, os lugares onde se xera, transmítese e úsase enerxía, os medios de transporte e toda a súa infraestrutura, así como os sitios onde se desenvolven as actividades sociais relacionadas coa industria, tales como a vivenda, o culto relixioso ou a educación. A todos eles, débense engadir o legado inmaterial da industria que se concreta na memoria dos protagonistas que traballaron e viviron nestes lugares. Estes individuos son tanto os obreiros e as súas familias como os patróns e os cadros técnicos das industrias.
A inauguración da exposición itinerante realizarase o próximo 22 de marzo ás 11:30 horas na Real Fábrica de Tapices. c/Fuenterrabía, 2. Madrid. Metro Atocha Renfe/Menéndez Pelayo. Permanecerá nesta sede até o 27 de abril. Iremos informando da itinerancia unha vez que queden definidas as datas noutras Comunidades Autónomas.
One of the aims of the exhibition is to give to know and sensitise on the Industrial Heritage in Spain and the few traces that conserve , many of them loomed with disappearing by the fault of knowledge of the importance that treasures his survival like trace and evidence of our common history. Never better expressed the sentence: \»With the sum of all\». The current society in addition to enjoying of the visit to the archaeologic ruins and to the big cathedrals, has discovered the existence of another type of heritage: the industrial. This has left to be the big stranger to star actions of intervention from the public administrations and integrate in the tourist routes being visited by a number each increasing day of tourists. In this context of revalorización, TICCIH Spain presents this exhibition titled 100 Elements of the Industrial Heritage in Spain to approach this heritage to the group of the society and show his wealth, at the same time that edits a book-catalogue where collect the contents of the exhibition accompanied of a series of introductory studies to the variety of subjects that the same poses. The industrial heritage is the group of elements of industrial exploitation, generated by the economic activities of the capitalist society and linked to a determinate process of production characterised by the mechanisation. It is composed by the rests of the industrial culture that possess a historical value, technological, social, architectural or scientist.
These rests are: the buildings and the machinery, the workshops, the mills and the factories, the mines and the places to process and refinar, the warehouses and the tanks, the places where generates , transmits and uses energy, the means of transport and all his infrastructure, as well as the places where develop the social activities related with the industry, such as the house, the religious cult or the education. To all they, have to add the immaterial legacy of the industry that concrete in the memory of the protagonists that worked and lived in these places. These individuals are so much the workers and his families like the masters and the technical pictures of the industries.
The inauguration of the itinerant exhibition will realise the next 22 March to the 11:30 hours in the Real Fábrica de Tapices. c/Fuenterrabía, 2. Madrid. Metro Atocha Renfe/Menéndez Pelayo. PIt will remain in this headquarters until 27 April. We will go informing of the itinerancia once that they remain defined the dates in other Autonomous Communities.
‘Desayuno con viandantes’ propone una forma original de conocer Valencia. No se trata de una ruta turística, aunque algo se aprenda de la ciudad. Esta original propuesta que juega con el nombre de la traducción española de la famosa película de Blake Edwards es, en palabras de David Estal, uno de sus promotores, “una celebración”. Para el grupo de amigos –así es como se definen- que convoca estos peculiares desayunos se trata de “celebrar el espacio público, no con una reivindicación sino mediante su apropiación, su uso cotidiano y su disfrute sin otras pretensiones”. Con estos sencillos propósitos convocan un sábado al mes desde hace ya más de dos años un desayuno en un espacio público de la ciudad. Ellos solo hacen la convocatoria y ponen las mesas. Los propios comensales son quienes han de contribuir con la comida y las ganas de relacionarse. No hay programa, ni actividad ni tan siquiera una guía por la zona escogida. Solo gente comiendo y charlando en la calle como se ha hecho siempre, solo que ahora se convocan por internet.
trae tu taza,
desayuno para compartir,
cosas y/o ropa de playa
AAVV NATZARET [Desayuno con viandantes]
viernes 16 abril
C/Alta del Mar
Natzaret [Valencia]
[…]
JoanCanela
+ articulo publicado en VALENCIA express.es
+ desayunoconviandantes.com
[:gl]
‘Desayuno con viandantes’ propón unha forma orixinal de coñecer Valencia. Non se trata dunha ruta turística, aínda que algo se aprenda da cidade. Esta orixinal proposta que xoga co nome da tradución española da famosa película de Blake Edwards é, en palabras de David Estal, un dos seus promotores, “unha celebración”. Para o grupo de amigos –así é como se definen- que convoca estes peculiares almorzos trátase de “celebrar o espazo público, non cunha reivindicación senón mediante a súa apropiación, o seu uso cotián e o seu goce sen outras pretensións”. Con estes sinxelos propósitos convocan un sábado ao mes desde fai xa máis de dous anos un almorzo nun espazo público da cidade. Eles só fan a convocatoria e pon as mesas. Os propios comensais son quen han de contribuír coa comida e as ganas de relacionarse. Non hai programa, nin actividade nin tan sequera unha guía pola zona escollida. Só xente comendo e charlando na rúa como se fixo sempre, só que agora se convocan por internet.
trae a túa cunca,
almorzo para compartir,
cousas e/ou roupa de praia
AAVV NATZARET [Desayuno con viandantes]
viernes 16 abril
C/Alta del Mar
Natzaret [Valencia]
[…]
JoanCanela
+ artigo publicado en VALENCIA express.es
+ desayunoconviandantes.com
[:en]
‘Desayuno con viandantes’ proposes an original form to know Valency. It does not treat of a tourist route, although something learn of the city. This original proposal that plays with the name of the Spanish translation of the famous film of Blake Edwards is, in words of David Estal, one of his promoters, “a celebration”. For the group of friends –like this is as they define – that summons these peculiar desayunos treats to “celebrate the public space, no with a claim but by means of his appropriation, his daily use and his enjoy without other pretences”. With these simple purposes summon a Saturday to the month from does already more than two years a desayuno in a public space of the city. They only do the announcement and put the tables. The own commensals are those who have to contribute with the food and win them to relate . There is not program, neither activity neither so at least a guide by the zone chosen. Only people eating and chatting in the street as it has done always, only that now they summon by internet.
It brings your cup,
desayuno To share,
Things and/or clothes of beach
AAVV NATZARET [Desayuno con viandantes]
viernes 16 abril
C/Alta del Mar
Natzaret [Valencia]
Los contenedores espaciales del arte han dejado de ser hábitats inocuos para convertirse en los protagonistas del reclamo social, en lugares de interacciones políticas diferenciadas y de hechos culturales diversos. Capaces de generar una fuerte cohesión social, en un contexto determinado, estos contenedores de los espacios culturales se han transformado en su aspecto exterior pero su estructura interna aún no contempla un arte incontinente.
En esta sesión participarán: Jesús Donaire [arquitecto y profesor de proyectos de la ETSAM] + Guillermo Espinosa [redactor jefe de Marie Claire y comisario independiente de arte]+Iván López+Munera [comisario y crítico independiente de arte contemporáneo]. Como siempre al finalizar se degustarán unas bebidas.
Jueves 14 de Abril 20:00h
Matadero de Madrid. Nave 8b. Paseo de la Chopera
Madrid
Comisarios:Beatriz Villanueva Cajide y Francisco Javier Casas Cobo
Organiza: Fundación Arquitectura COAM y Matadero de Madrid
Comentarios, sugerencias, invitados, información, próximo
menageatrois@brijuniarquitectos.com
+ info
[:gl]
Os colectores espaciais da arte deixaron de ser hábitats inocuos para converterse nos protagonistas do reclamo social, en lugares de interaccións políticas diferenciadas e de feitos culturais diversos. Capaces de xerar unha forte cohesión social, nun contexto determinado, estes colectores dos espazos culturais transformáronse no seu aspecto exterior pero a súa estrutura interna aínda non contempla unha arte incontinente.
Nesta sesión participarán: Jesús Donaire [arquitecto e profesor de proxectos da ETSAM] Guillermo Espinosa [redactor xefe de Marie Claire e comisario independente de arte] Iván López Munera [comisario e crítico independente de arte contemporánea]. Como sempre ao finalizar degustaranse unhas bebidas.
Xoves 14 de Abril 20:00h
Matadero de Madrid. Nave 8b. Paseo de la Chopera
Madrid
Comisarios:Beatriz Villanueva Cajide e Francisco Javier Casas Cobo
Organiza: Fundación Arquitectura COAM y Matadero de Madrid
Comments, suggestions, invited, information, next
menageatrois@brijuniarquitectos.com
+ info
[:en]
The space containers of the art have left to be innocuous habitats to turn into the protagonists of the social catchword, in places of political interactions differentiated and of diverse cultural facts. Able to generate a strong social cohesion, in a determinate context, these containers of the cultural spaces have transformed in his external appearance but his internal structure still does not contemplate an art incontinente.
In this session will participate: Jesús Donaire [architect and professor of projects of the ETSAM] Guillermo Espinosa [redactor boss of Marie Claire and independent commissioner of art] Iván López Munera [commissioner and independent critic of contemporary art]. As always when finalising will taste some drinks.
Thursday 14 of Abril 20:00h
Matadero de Madrid. Nave 8b. Paseo de la Chopera
Madrid
Commissioners:Beatriz Villanueva Cajide y Francisco Javier Casas Cobo
Organises:Fundación Arquitectura COAM y Matadero de Madrid
Comentarios, sugerencias, invitados, información, próximo
menageatrois@brijuniarquitectos.com
Como su nombre sugiere, la exposición Puertas adentro pretende mostrar las posibilidades que los interiores de nuestras viviendas ofrecen, y cuáles son los mecanismos que les permiten ser reutilizados de maneras distintas a las que convencionalmente estamos acostumbrados.
Esta optimización del interior de nuestras casas conlleva el cuestionamiento de la tradicional dicotomía espacio servidor/espacio servido, que tan alienante ha resultado para la arquitectura moderna y contemporánea. Si dejamos de lado esta rígida clasificación, llegamos a la conclusión que estos espacios servidores (recibidores, distribuidores, pasillos, cocinas, baños, estancias de servicio o trasteros) mediante reformas de mayor o menor envergadura, pueden llegar a convertirse en espacios servidos y alcanzar unas prestaciones incluso mejores que las que pueden ofrecernos el salón-comedor o las habitaciones.
Uno de los objetivos de la exposición Rehabitar 5+6 es, pues, elevar estos espacios servidores a otra categoría; desvincularlos de su mera función de tránsito o de servicio para que sus usos sean cuanto menos equivalentes o similares a los que tradicionalmente se otorgarían a dormitorios, salas de estar o comedores
Exposición Rehabitar 5+6 Puertas
Exposición Rehabitar 5+6 Puertas adentro en la sala Arquerías de los Nuevos Ministerios (Madrid).
eme3 tiene el placer de anunciar la apertura del plazo para la presentación de proyectos que serán seleccionados y expuestos dentro de la 6ª edición del festival eme3, que se celebrará los días 1,2 y 3 del próximo mes de Julio en el COAC, ARTS_SANTA_MONICA y DHUB de Barcelona (CCCB).
Descripción
La directriz de eme3, que se distingue por ser un festival que cuestiona y enfrenta diferentes puntos de vista sobre la arquitectura y su… relación con la sociedad, se mantendrá, queriendo aportar este año respuestas concretas a las soluciones globales presentadas y debatidas en la pasada edición 2010. Así, entre otros temas, se cuestionará sobre las contradicciones entre el desarrollo sostenible y el “greenwashing”, sobre la pertinencia del uso de las tecnologías frente a los recursos “low cost”, sobre los impases urbanos de las ciudades, o sobre las micro-políticas urbanas que afectan al ciudadanos en su día a día.
¿A quién va dirigido?
Se asume generalmente que la práctica arquitectónica parte de un encargo para desarrollar sus propuestas y, además, que las cuestiones espaciales y del entorno construido son estrictamente asunto de arquitectos. Frente a esta concepción tradicional (reactiva) de la función y los límites de la arquitectura, eme3 busca arquitectos, diseñadores, colectivos pluridisciplinares, artistas y cualquier otro profesional o persona que esté adoptando una actitud pro-activa ante las problemáticas inherentes a la ciudad contemporánea y a la arquitectura, actitud que no necesariamente tiene como resultado la construcción de edificios.
eme3 ten o pracer de anunciar a apertura do prazo para a presentación de proxectos que serán seleccionados e expostos dentro da 6ª edición do festival eme3, que se celebrará os días 1,2 e 3 do próximo mes de Xullo no COAC, ARTS_SANTA_MONICA e DHUB de Barcelona (CCCB).
Descrición
A directriz de eme3, que se distingue por ser un festival que cuestiona e enfronta diferentes puntos de vista sobre a arquitectura e a súa… relación coa sociedade, manterase, querendo achegar este ano respostas concretas ás solucións globais presentadas e debatidas na pasada edición 2010. Así, entre outros temas, cuestionarase sobre as contradicións entre o desenvolvemento sustentable e o “greenwashing”, sobre a pertinencia do uso das tecnoloxías fronte aos recursos “low cost”, sobre os impases urbanos das cidades, ou sobre o micro-políticas urbanas que afectan o cidadáns no seu día a día.
¿A quen vai dirixido?
Asúmese xeralmente que a práctica arquitectónica parte dun encargo para desenvolver as súas propostas e, ademais, que as cuestións espaciais e da contorna construída son estritamente asunto de arquitectos. Fronte a esta concepción tradicional (reactiva) da función e os límites da arquitectura, eme3 busca arquitectos, deseñadores, colectivos pluridisciplinares, artistas e calquera outro profesional ou persoa que estea a adoptar unha actitude prol-activa ante as problemáticas inherentes á cidade contemporánea e á arquitectura, actitude que non necesariamente ten como resultado a construción de edificios.
Eme3 is pleased to announce the the deadlines to present projects to be selected and exhibited in the 6th edition of the eme3 International Architecture Festival, which will take place form 1 to 3 of July in the COAC, ARTS_SANTA_MONICA, and DHUB of Barcelona.
Description of the Festival
The eme3 guideline, a festival that questions and confronts differents points of view on architecture and its relationship to society, will be maintained this year wanting to provide concrete answers to global solutions presented and discussed in the last edition 2010. Thus, among other topics, the questionings will turn around the contradictions between sustainable development and «greenwashing», around the appropriateness of the use of technology resources compared to «low cost», aroud the urban gridlock in cities, or the micro -urban policies that affect citizens in their daily lives.
To whom it is addressed?
It is generally assumed that the architectural practice is solicited, and also, that questions concerning the environment are a matter of architects. Facing this traditional (reactive) attitude towards architecture, eme3 looks for architects, designers, and multidisciplinary groups, as well as artists and any professional having a pro-active attitude towards architecture, that is, that being an architect not necessarily means building.
A partir del mes de abril de 2011, el Espazo Anexo del MARCO se reinventa y vive su mayor transformación desde su apertura en el año 2004 como sala de proyectos, dando inicio a un nuevo período con la propuesta ‘Hotel MARCO’, del artista Michael Lin y rvr arquitectos, que consiste en transformar el lugar en una habitación de hotel con distintos usos.
La idea de este proyecto surge de la oportunidad de reformar un lugar ya existente y de dotar al museo de un espacio habitable concebido como proyecto artístico, para poder invitar a comisarios, artistas e investigadores a conocer nuestro contexto, dentro de un programa de residencias. Además, cualquier persona interesada podrá utilizarlo como habitación de hotel propiamente dicha, previa reserva y pago de tarifa, y disfrutar de la experiencia de albergarse dentro de un espacio expositivo concebido como obra de arte, situado a la vez dentro y fuera de las instalaciones del Museo.
La estética relacional —ideada por el teórico francés Nicolas Bourriaud para nombrar un tipo de instalaciones en las que la experiencia entre las personas, la obra y la realidad conviven y definen el significado— facilita la lectura de este espacio como pieza de arte, y se comprende a partir de los trabajos de muchos creadores de finales de los años ochenta y principios de los noventa. El proyecto ‘Hotel MARCO’ se entiende como lugar de intercambio social y como una suerte de ‘práctica artística que toma como punto teórico y práctico el todo de las relaciones humanas y su contexto social’, como diría Bourriaud.
8 abril 2011 – octubro 2013
Comisario: Iñaki Martínez Antelo
Producción: MARCO, Museo de Arte Contemporánea de Vigo
Con la colaboración de: Iris Margarita Alcaina Patiño, Laura Ilona Arha, Marta Fariña Rodríguez, Cristina Luna Ávila, Sara Martínez Soutiño, Lorena Alexandra Méndez González, Santiago Novas Otero, Yukawa Quione López Otero, Frédéric Matagne
A partir do mes de abril de 2011, o Espazo Anexo do MARCO reinvéntase e vive a súa maior transformación dende a súa apertura no ano 2004 como sala de proxectos, dando inicio a un novo período coa proposta ‘Hotel MARCO’, do artista Michael Lin e rvr arquitectos, que consiste en transformar o lugar nun cuarto de hotel con distintos usos.
A idea deste proxecto xorde da oportunidade de reformar un lugar xa existente e de dotar ao museo dun espazo habitable concibido como proxecto artístico, para poder invitar a comisarios, artistas e investigadores a coñecer o noso contexto, dentro dun programa de residencias. Ademais, calquera persoa interesada poderá utilizalo como cuarto de hotel propiamente dito, logo de reserva e pagamento de tarifa, e gozar da experiencia de albergarse dentro dun espazo expositivo pensado como obra de arte, situado á vez dentro e fóra das instalacións do Museo.
A estética relacional —ideada polo teórico francés Nicolas Bourriaud para nomear un tipo de instalacións nas que a experiencia entre as persoas, a obra e a realidade conviven e definen o significado— facilita a lectura deste espazo como peza de arte, e compréndese a partir dos traballos de moitos creadores de finais dos anos oitenta e principios dos noventa. O ‘Hotel MARCO’ enténdese como lugar de intercambio social e como unha sorte de ‘práctica artística que toma como punto teórico e práctico o todo das relacións humanas e o seu contexto social’, como diría Bourriaud.
8 abril 2011 – outubro 2013
Comisario: Iñaki Martínez Antelo
Produción: MARCO, Museo de Arte Contemporánea de Vigo
Coa colaboración de: Iris Margarita Alcaina Patiño, Laura Ilona Arha, Marta Fariña Rodríguez, Cristina Luna Ávila, Sara Martínez Soutiño, Lorena Alexandra Méndez González, Santiago Novas Otero, Yukawa Quione López Otero, Frédéric Matagne
As from April 2011, the MARCO’s Espazo Anexo is to reshape itself and undergo its greatest transformation since its aperture in 2004 as a project room, beginning a new period with the proposal Hotel MARCO’, by the artist Michael Lin and rvr arquitectos, which involves transforming the site into a hotel room with a range of uses.
The idea of this project arose from the opportunity of reforming an existing site and of endowing the museum with an inhabitable space conceived as an artistic project, with the aim of inviting curators, artists and researchers to explore our particular context as part of a programme of residencies. In addition, anyone interested would be able to use it as a hotel room, after reservation and payment, and enjoy the experience of lodging in an exhibition space conceived as an art work and located both inside and outside the Museum’s premises.
The rational aesthetic behind it – which draws on the idea expounded by the French theorist Nicolas Bourriaud to designate a type of installation in which the experience shared among persons, the work, and reality defines the meaning – facilitates the reading of the space as a work of art, and is understood through the prism of a number of creators of the late eighties and early nineties. The project ‘Hotel MARCO’ is to be understood as a place for social exchange and as ‘a set of artistic practices which take as their theoretical and practical point of departure the whole of human relations and their social context’, as Bourriaud would say.
8 April 2011 – octubro 2013
Commissioner: Iñaki Martínez Antelo
Production: MARCO, Museum of Contemporary Art of Vigo
With the collaboration of:Iris Margarita Alcaina Patiño, Laura Ilona Arha, Marta Fariña Rodríguez, Cristina Luna Ávila, Sara Martínez Soutiño, Lorena Alexandra Méndez González, Santiago Novas Otero, Yukawa Quione López Otero, Frédéric Matagne
Viene de ser publicado por la ETSAC una nueva entrega de los Cuadernos PFC de la ETSAC. Este número incluye el proyecto del Hotel en Pantín, Centro de Interpretación en Borneiro, Biblioteca en Mesoiro, Aulario en Elviña y Vivienda en el Parrote así como una antología de temas diversos. Se acompaña de diversos artículos analíticos realizados por profesores relacionados con el PFC. Los estudiantes a los que se les publicó el PFC pueden retirar un ejemplar dispuesto a su nombre en la portería de la ETSAC.
Venta y distribución en Librería Formatos [www.libreriaformatos.com]
+ artículo publicado en E.T.S.A.C
Ven de ser publicado pola ETSAC a nova entrega dos Cadernos PFC da ETSAC. Este número inclúe o proxecto do Hotel en Pantín, centro de Interpretación en Borneiro, Biblioteca en Mesoiro, Aulario en Elviña e Vivenda no Parrote así como unha escolma de temas diversos. Acompáñase de diversos artigos analíticos realizados por profesores relacionados co PFC. Os estudantes aos que se lles publicou o PFC poden retirar un exemplar disposto ao seu nome na portería da ETSAC.
Venda e distribución en Librería Formatos [www.libreriaformatos.com]
+ artigo publicado en E.T.S.A.C
It comes to be published by the ETSAC a new delivery of the Fascicles PFC of the ETSAC. This number includes the project of the Hotel in Pantín, Centre of Interpretation in Borneiro, Library in Mesoiro, Aulario in Elviña and House in the Parrote as well as an anthology of diverse subjects. It accompanies of diverse analytical articles realised by professors related with the PFC. The students to which published them the PFC can withdraw a willing copy to his name in the goal of the ETSAC.
Sale and distribution in Bookshop Formats [www.libreriaformatos.com]
La exposición de Wilfredo Prieto es la segunda del ciclo ‘ENTRAR EN LA OBRA’, que se desarrollará a lo largo de varios meses en las salas de la primera planta, y cuyo título está tomado de la célebre pieza de Giovanni Anselmo Entrare nell’opera (1971). La paradoja que rodea el concepto de espectador y que lo sitúa entre la pasividad y la acción es el punto de partida de esta serie de proyectos, que analizan al público, al visitante, al espectador, a la audiencia, como un elemento inherente a la obra.
WILFREDO PRIETO (Sancti-Spiritus, Cuba, 1978) construye su obra a partir de materiales y objetos cotidianos de los que se apropia, sin apenas manipularlos, para alterar su naturaleza dotándolos de nuevos significados. El absurdo y el humor se unen a la descontextualización duchampiana como estrategias que le permiten construir un discurso ambiguo —por la sencillez de la forma y la complejidad de significado— cuyo punto de partida es el espectador. Su comportamiento añade nuevas lecturas a las piezas, superando la autorreferencialidad minimalista y abriéndolas a múltiples interpretaciones.
De carácter conceptual y formalmente mínimas, aunque narrativas, las ‘intervenciones’ de Wilfredo Prieto se comportan como poemas visuales, fruto de la reducción máxima de la idea primera y de la aplicación de juegos de escala o conceptos básicos del minimalismo como ‘lugar’ y ‘presencia’. El crítico Gerardo Mosquera resume su proceso de trabajo con la siguiente fórmula: idea neta (+) obra sencilla (=) significado máximo.
8 abril – 5 junio 2011
Comisarios: Agar Ledo Arias e Iñaki Martínez Antelo
Produción: MARCO, Museo de Arte Contemporánea de Vigo
[:gl]
A exposición de Wilfredo Prieto é a segunda do ciclo ‘ENTRAR NA OBRA’, que se desenvolverá ao longo de varios meses nas salas do primeiro andar, e cuxo título está tomado da célebre peza de Giovanni Anselmo Entrare nell’opera (1971). O paradoxo que rodea o concepto de espectador e que o sitúa entre a pasividade e a acción é o punto de partida desta serie de proxectos, que analizan ao público, ao visitante, ao espectador, á audiencia, como un elemento inherente á obra.
WILFREDO PRIETO (Sancti-Spiritus, Cuba, 1978) constrúe a súa obra a partir de materiais e obxectos cotiáns dos que se apropia, sen apenas manipulalos, para alterar a súa natureza dotándoos de novos significados. O absurdo e o humor únense á descontextualización duchampiana como estratexias que lle permiten construír un discurso ambiguo —pola sinxeleza da forma e a complexidade de significado— que ten como punto de partida o espectador. O seu comportamento engade novas lecturas ás pezas, superando a autorreferencialidade minimalista e abríndoas a múltiples interpretacións.
De carácter conceptual e formalmente mínimas, aínda que narrativas, as ‘intervencións’ de Wilfredo Prieto compórtanse como poemas visuais, froito da redución máxima da idea primeira e da aplicación de xogos de escala ou conceptos básicos do minimalismo como ‘lugar’ e ‘presencia’. O crítico Gerardo Mosquera resume o seu proceso de traballo coa seguinte fórmula: idea neta (+) obra sinxela (=) significado máximo.
8 abril – 5 xuño 2011
Comisarios: Agar Ledo Arias e Iñaki Martínez Antelo
Produción: MARCO, Museo de Arte Contemporánea de Vigo
[:en]
Wilfredo Prieto’s is the second project of a cycle of exhibitions, titled ‘ENTERING THE WORK’, which will run for several months in the galleries of the first floor and whose title is borrowed from the celebrated piece by Giovanni Anselmo, Entrare nell’opera (1971). The paradox that surrounds the concept of spectator and which situates the latter somewhere between passivity and action is the departure point of this series of projects, which analyses the public, the visitor, the viewer, and the audience as an integral part of the work.
WILFREDO PRIETO (Sancti-Spiritus, Cuba, 1978) creates his works from everyday materials and objects, which he alters only minimally while nonetheless investing them with new meanings. Humour and the absurd merge with Duchampian decontextualisation as strategies that allow him to build an ambiguous discourse – thanks to simplicity of form and complexity of meaning – the starting point of which is the spectator. This endows the pieces with new readings while overcoming minimalist self-referentialism and opening them up to multiple interpretations.
Conceptual in character and minimal, though narrative, in form, Wilfredo Prieto’s ‘interventions’ come across as visual poems, the fruit of the maximum reduction of the primary idea and of an interplay of scales (juegos de escala) and basic minimalist concepts such as ‘place’ and ‘presence’. The art critic Gerardo Mosquera sums up his work process with the following formula: a net idea (+) a simple work (=) maximum meaning.
8 abril – 5 xuño 2011
Comisarios: Agar Ledo Arias e Iñaki Martínez Antelo
Produción: MARCO, Museo de Arte Contemporánea de Vigo
Bruno Morassutti, durante casi diez años, compartió estudio con Angelo Mangiarotti y desarrollaron proyectos de urbanismo, diseño y arquitectura, prestando especial atención al problema de la estandarización y del montaje de componentes.
El rascacielos cilíndrico de Génova (1955) y la iglesia Milano Baranzate (1957), así como diversas viviendas en Padua y Milán (1962-63) son algunas de sus obras más destacadas
Bruno Morassutti. Arquitectura y construcción (1920-2008)
Mesa redonda – Acto de clausura
Jueves 7 de abril, 19:30 h.
Rafael Moneo
Francesco dal Co
Giulio Barazzetta
Fco. Javier Sáenz Guerra
Modera: Carmen Díez Medina
Fundación Arquitectura COAM
Salón de actos
c/ Piamonte, 23 -28004, Madrid
[:gl]
Durante case dez anos, compartiu estudo con Angelo Mangiarotti e desenvolveron proxectos de urbanismo, deseño e arquitectura, prestando especial atención ao problema da estandarización e da montaxe de compoñentes. O rañaceos cilíndrico de Xénova (1955) e a igrexa Milano Baranzate (1957), así como diversas vivendas en Padua e Milán (1962-63) son algunhas das súas obras máis destacadas.
Mesa redonda – Acto de clausura
Xoves 7 de abril, 19:30 h.
Rafael Moneo
Francesco dal Co
Giulio Barazzetta
Fco. Javier Sáenz Guerra
Modera: Carmen Díez Medina
During almost ten years, shared study with Angelo Mangiarotti and developed projects of urbanismo, design and architecture, loaning special attention to the problem of the standardisation and of the setting of components. The cylindrical skyscraper of Génova (1955) and the church Milano Baranzate (1957), as well as diverse houses in Padua and Milan (1962-63) are some of his more stood out works
Round table – Act of closure
Thursday 7 April, 19:30 h.
Rafael Moneo
Francesco dal Co
Giulio Barazzetta
Fco. Javier Sáenz War
Moderates: Carmen Díez Medina
Foundation Architecture COAM
Living room of acts
c/ Piamonte, 23 -28004, Madrid[:]
El orden del día de la reunión, es pprimero comentar los recientemente aprobados estatutos, en los que se fijan los objetivos de la asociación. Básicamente estos objetivos son ser un altavoz de las preocupaciones de los jóvenes arquitectos, y tratar de mejorar las oportunidades para ellos en un mercado que no permite una inclusión laboral de jóvenes. Para ello, hay como unos cuantos frentes abiertos, desde los concursos, pasando por los contratos basura, etc… formación, alternativas, nichos de mercado, actualización de los estamentos colegiales…. En definitiva muchas cosas. Además, en esta reunión, ante las inminentes elecciones al Coag y a sus delegaciones, consideramos que es un buen momento para intentar que las candidaturas que se presenten, cuenten con nuestras inquietudes en sus programas, ya que actualmente, los jóvenes arquitectos, entendiendo estos como menores de 40 años o 15 años de profesión, somos más del 60% de los colegiados. Por ello, consideramos de importancia poder contar con un elevado número de gente para poder tener más fuerza y tratar de cambiar el panorama actual. La asociación está abierta a no colegiados, y a estudiantes de últimos cursos, ya que entendemos que hay mucho arquitecto no colegiado que no tiene ningún órgano que los represente, y la asociación intentará ser un puente entre la escuela y la realidad laboral. En este sentido, entran en el saco tanto los colegiados como los que no lo están.
La reunión se celebrará el próximo VIERNES 8 de ABRIL, a las 20.00 horas, en la sede de COAG de Coruña.
AXAGA [Asociación de jóvenes arquitectos de Galicia]
A orde do día da reunión, é pprimero comentar os recentemente aprobados estatutos, nos que se fixan os obxectivos da asociación. Basicamente estes obxectivos son ser un altofalante das preocupacións dos novos arquitectos, e tratar de mellorar as oportunidades para eles nun mercado que non permite unha inclusión laboral de mozas. Para iso, hai como uns cuantos frontes abertas, desde os concursos, pasando polos contratos lixo, etc… formación, alternativas, nichos de mercado, actualización dos estamentos colexiais…. En definitiva moitas cousas. Ademais, nesta reunión, ante as inminentes eleccións ao Coag e ás súas delegacións, consideramos que é un bo momento para tentar que as candidaturas que se presenten, conten coas nosas inquietudes nos seus programas, xa que actualmente, os novos arquitectos, entendendo estes como menores de 40 anos ou 15 anos de profesión, somos máis do 60% dos colexiados. Por iso, consideramos de importancia poder contar cun elevado número de xente para poder ter máis forza e tratar de cambiar o panorama actual. A asociación está aberta a non colexiados, e a estudantes de últimos cursos, xa que entendemos que hai moito arquitecto non colexiado que non ten ningún órgano que os represente, e a asociación tentará ser unha ponte entre a escola e a realidade laboral. Neste sentido, entran no saco tanto os colexiados como os que non o están.
A reunión celebrarase o vindeiro venres 8 de ABRIL, ás 20.00 horas, na sede de COAG de Coruña.
AXAGA [Asociación de xóvenes arquitectos de Galicia]
The agenda of the meeting, is pprimero comment the recently approved statutes, in which they fix the aims of the association. Basically these aims are to be a speaker of the worries of the young architects, and treat to improve the opportunities for them in a market that does not allow a labour inclusion of youngsters. For this, there is like a few open fronts, from the contests, going through the agreements rubbish, etc… Training, alternative, niches of market, update of the estamentos school…. In definite a lot of things. Besides, in this meeting, in front of the imminent elections to the Coag and to his delegations, consider that it is a good moment to try that the candidatures that present , have our interests in his programs, since at present, the young architects, understanding these like minors of 40 years or 15 years of profession, are more than 60% of the referees. Thus, we consider of importance can have a high number of people to be able to have more strength and treat to change the current panorama. The association is opened to no collegiate, and to students of last courses, since we understand that there is a lot of no collegiate architect that does not have any organ that represent them, and the association will try to be a bridge between the school and the labour reality. In this sense, go in in the sack so much the referees like which are not it.
The meeting will celebrate next Friday 8 of ABRIL, to the 20.00 hours, in the headquarters of COAG of Coruña.
«Medio milenio después, nuestras ciudades se han vuelto monstruosas. Interminables, imposibles de representar, incomprensibles y, enn gran medida, disfuncionales». Así escribe Rem Koolhaas, el gran arqitecto de nuestro tiempo, en la introducción de ‘Ciudades del mundo’, el libro que la editorial Taschen ha elaborado a partir de la colección ‘Civitates Orbis Terrarum’, elaborada en 1575. «Es imposible leer y mirar este libro sin sentir una profunda envidia por un pequeño equipo de editores, grabadores y testigos, por su habilidad para sintetizar una increíble cantidad de conocimiento e información concerniente a más de 450 ciudades, incluyendo sus planos, su historia, su razón de ser, sus puntos de referencia y costumbres… para crear un retrato completo del mundo en sólo seis volúmenes», escribe Koolhaas.
«Medio milenio despois, as nosas cidades volvéronse monstruosas. Interminables, imposibles de representar, incomprensibles e, enn gran medida, disfuncionais». Así escribe Rem Koolhaas, o gran arqitecto do noso tempo, na introdución de ‘Cidades do mundo’, ellibro que a editorial Taschen elaborou a partir da colección ‘Civitates Orbis Terrarum’, elaborada en 1575. «É imposible ler e mirar este libro sen sentir unha profunda envexa por un pequeno equipo de editores, gravadores e testemuñas, pola súa habilidade para sintetizar unha incrible cantidade de coñecemento e información concernente a máis de 450 cidades, incluíndo os seus planos, a súa historia, a súa razón de ser, os seus puntos de referencia e costumes… para crear un retrato completo do mundo en só seis volumes», escribe Koolhaas.
«Half millennium afterwards, our cities have gone back monstrous. Interminable, impossible to represent, incomprehensible and, enn big measure, disfuncionales». Like this it writes Rem Koolhaas, the big arqitecto of our time, in the introduction of ‘Cities of the world’, ellibro that the publisher Taschen has elaborated from the collection ‘Civitates Orbis Terrarum’, elaborated in 1575. «It is impossible to read and look this book without feeling a deep envy by a small team of editors, grabadores and witnesses, by his skill for sintetizar an incredible quantity of knowledge and information concerning more than 450 cities, including his planes, his history, his reason to be, his points of reference and habits… To create a complete portrait of the world in only six volumes», writes Koolhaas.
La parcela se encuentra situada dentro de un medio rural de edificación residencial dispersa marcada por el eje de la carretera comarcal AC-234. Forma parte de la zona ocupada por una antigua tejería y su área de influencia. El nuevo edificio se sitúa en la parte más alta, en una zona de la que se extraía la arcilla que servía como materia prima y que posteriormente sirvió como vertedero.
Está concebido para albergar una propuesta que compagina la formación laboral con la exposición y divulgación de las actividades de una empresa de la comarca integrada dentro de un grupo cuya primera finalidad es el fomento de la integración laboral de personas con discapacidad.
Se proponen cómo una construcción de planta baja y planta semisótano que, en sección longitudinal, se encuentran «desplazadas»; adaptándose, así, a la orografía de la parcela.
La edificación se presenta como un zócalo pesado, que incorporará vegetación en toda su superficie, sobre lo que se coloca una estructura ligera de pilares y vigas de madera laminada que resuelve la cubierta, a un agua, de la planta baja.
El sistema estructural modulado admite una serie de variaciones en planta que resuelven la distribución y que permitieron asumir modificaciones en el programa durante el desarrollo de la obra.
Al norte presenta una fachada continua y acristalada aprovechando la luz uniforme y abriéndose a las vistas en las zonas de trabajo. Al sur, dentro de los límites marcados por la estructura del edificio, se disponen una serie de zonas exteriores a cubierto que permiten controlar el soleamiento, resuelven la comunicación vertical y sirven como espacios intermedios que favorecen la continuidad con el contorno inmediato.
Durante el transcurso de la obra se produjeron modificaciones en el programa que obligaron a una readaptación completa del edificio. Se mantiene el uso principal pero se hace necesaria una redistribución de espacios en la planta alta con la que, de alguna forma se suprimen las zonas que podrían considerarse de pública concurrencia, enfatizando el carácter docente-asistencial del centro.
En proyecto se trataba de un centro de formación dirigido a personas con discapacidad y centrado en temas de medioambiente pero una vez en obra, teniendo en cuenta el perfil de usuario al que va dirigido, con personas que precisan una formación que le obliga a permanecer a diario en el centro durante varias horas, se consideró que era necesario prescindir de los espacios más abiertos, (exposición, venta, etc…) y habilitar zonas con un carácter más asistencial en planta alta: sala de curas, sala de rehabilitación, un área acotada de comedor, que funcionará con servicio de «catering», y una modificación en los aseos para hacerlos todos adaptados e incluir una ducha.
En planta semisótano, en la zona del almacén original, se acomodan unas «cajas» para talleres. Estos cambios en la distribución de los espacios y en el nombre y el uso de ciertos locales no suponen una modificación del uso principal del edificio, pero ponen a prueba, incluso antes de ser usado, su flexibilidad.
Asimismo es muy probable que las previsiones por parte del promotor de equipamientos de estas características en la zona, permitan devolver al edificio su carácter original por lo que una parte de la tabiquería ejecutada se ha proyectado como reversible.
Obra: Centro de Recursos para personas con discapacidad
Autores: Lourdes Pérez Castro+Oscar Andrés Quintela+Iván Andrés Quintela [ARKB – arrokabe arquitectos]
Colaboradores: Manuel Pombo Nartallo,
Emplazamiento: Boimorto, A Coruña, Galicia, España
Año: Proyecto 2006. Fin de Obra 2009
Fotografía: Bernardo Diéguez + www.arrokabe.com
+ premios
Finalista en la categoria de «Nueva Planta». XIV Premio COAG de Arquitectura [2011]
+ publicaciones
«Seis Olladas de preto. Cuarta panorámica da arquitectura construida na proximidade» Abril-Mayo 2010. ETSA A CORUÑA. UNIVERSIDADE DA CORUÑA
The plot finds situated inside a half rural of edificación residential disperses marked by the axis of the local road AC-234. It forms part of the busy zone by an ancient would knit and his area of influence. The new building situates in the highest part, in a zone of which extracted the clay that served like prime matter and that later served like dump.
It is conceived to house a proposal that paginates the labour training with the exhibition and divulging of the activities of a company of the integrated region inside a group whose first purpose is the promotion of the labour integration of people with disability.
They propose how a construction of low plant and plant semisótano that, in longitudinal section, find «displaced»; adapting, like this, to the orography of the plot.
The building presents like a zócalo heavy, that will incorporate vegetation in all his surface, on what places a light structure of pillars and wooden beams laminada that resolves the cover, to a water, of the low plant.
The structural system modulated admits a series of variations in plant that resolve the distribution and that allowed to assume modifications in the program during the development of the work. North it presents a continuous façade and glazed taking advantage of the uniform light and opening to the seen in the zones of work.
South, inside the marked limits by the structure of the building, have a series of external zones to covered that allow to control the soleamiento, resolve the vertical communication and serve like intermediate spaces that favour the continuity with the immediate outline.
During the transcurso of the work produced modifications in the program that forced to a readaptación complete of the building. It keeps the main use but does necessary a redistribution of spaces in the high plant with which, of some form suppress the zones that could consider of public concurrencia, enfatizando the educational character-asistencial of the centre.
In project treated of a centre of training headed to people with disability and centred in subjects of environment but once in work, taking into account the profile of user to the that goes directed, with people that require a training that forces him to remain daily in the centre during several hours, considered that it was necessary prescindir of the most open spaces, (exhibition, sale, etc…) and enable zones with a character more asistencial in high plant: room of priests, room of rehabilitation, a bounded area of canteen, that will work with service of «catering», and a modification in the aseos to do them all adapted and include a shower.
In plant semisótano, in the zone of the original warehouse, accommodate some «boxes» for workshops. These changes in the distribution of the spaces and in the name and the use of some venues do not suppose a modification of the main use of the building, but put to proof, even before being used, his flexibility.
Likewise it is very likely that the forecasts by part of the promoter of equipments of these characteristics in the zone, allow to give back to the building his original character by what a part of the tabiquería executed has projected like reversible.
Finalist in the categoria of «New Plant». XIV COAG of Architecture Prize [2011]
+ publications
«Seis Olladas de preto. Cuarta panorámica da arquitectura construida na proximidade» Abril-Mayo 2010. ETSA A CORUÑA. UNIVERSIDADE DA CORUÑA
A parcela atópase situada dentro dun medio rural de edificación residencial dispersa marcada polo eixo da estrada comarcal AC-234. Forma parte da zona ocupada por unha antiga tecería e a súa área de influencia. O novo edificio sitúase na parte máis alta, nunha zona da que se extraía a arxila que servía como materia prima e que posteriormente serviu como vertedoiro.
Está concibido para albergar unha proposta que compaxina a formación laboral coa exposición e divulgación das actividades dunha empresa da comarca integrada dentro dun grupo cuxa primeira finalidade é o fomento da integración laboral de persoas con discapacidade.
Proponse como unha construción de planta baixa e planta semisótano que, en sección longitudinal, atópanse «desprazadas»; adaptándose, así, á orografía da parcela.
A edificación preséntase como un zócalo pesado, que incorporará vexetación en toda a súa superficie, sobre o que se coloca unha estrutura lixeira de alicerces e vigas de madeira laminada que resolve a cuberta, a unha auga, da planta baixa.
O sistema estrutural modulado admite unha serie de variacións en planta que resolven a distribución e que permitiron asumir modificacións no programa durante o desenvolvemento da obra.
Ao norte presenta unha fachada continua e acristalada aproveitando a luz uniforme e abríndose ás vistas nas zonas de traballo. Ao sur, dentro dos límites marcados pola estrutura do edificio, disponse unha serie de zonas exteriores a cuberto que permiten controlar o soleamiento, resolven a comunicación vertical e serven como espazos intermedios que favorecen a continuidade co contorno inmediato.
Durante o transcurso da obra producíronse modificacións no programa que obrigaron a unha readaptación completa do edificio. Mantense o uso principal pero faise necesaria unha redistribución de espazos na planta alta coa que, dalgunha forma suprímense as zonas que poderían considerarse de pública concorrencia, salientando o carácter docente-asistencial do centro.
En proxecto tratábase dun centro de formación dirixido a persoas con discapacidade e centrado en temas de medioambiente pero unha vez en obra, tendo en conta o perfil de usuario ao que vai dirixido, con persoas que precisan unha formación que lle obriga a permanecer a diario no centro durante varias horas, considerouse que era necesario prescindir dos espazos máis abertos, (exposición, venda, etc…) e habilitar zonas cun carácter máis asistencial en planta alta: sala de curas, sala de rehabilitación, unha área acoutada de comedor, que funcionará con servizo de «catering», e unha modificación nos aseos para facelos todos adaptados e incluír unha ducha.
En planta semisótano, na zona do almacén orixinal, acomódanse unhas «caixas» para talleres. Estes cambios na distribución dos espazos e no nome e o uso de certos locais non supoñen unha modificación do uso principal do edificio, pero pon a proba, mesmo antes de ser usado, a súa flexibilidade.
Así mesmo é moi probable que as previsións por parte do promotor de equipamentos destas características na zona, permitan devolver ao edificio o seu carácter orixinal polo que unha parte da tabiquería executada proxectouse como reversible.
Obra: Centro de Recursos para persoas con discapacidade
El potencial de la quinta fachada. Las cubiertas ofrecen un amplísimo abanico de usos y posibilidades que se ha materializado en distintas formas dependiendo de cada momento y lugar, respondiendo de manera eficaz a las condiciones climatológicas a las que se tenía que enfrentar. Las cubiertas también han sido un espacio propicio para desarrollar estructuras magníficas que, al hilo de la ejecución de pendientes para evacuar las aguas, acababa resolviendo grandes luces y geometrías difíciles, bien por necesidad o bien por la búsqueda de una expresividad asociada al remate del edificio. Frente a la cubierta concebida únicamente para alejar las aguas, estaba la cubierta que podía utilizarse, pisarse, y que recuperaba para nuestro uso el espacio que el edificio ocupa en el terreno. Una vez sistematizada la posibilidad de pisar la cubierta, ya no iba a ponerse un límite a su uso, y aparecen parques (Gaudí en el parque Güell), instalaciones deportivas, (De la Sota en el colegio Maravillas), pistas de prueba para automóviles (fábrica Lingotto de FIAT), auditorios al aire libre, piscinas, cultivos… El uso determinará una solución específica y un espesor con el que resolver las complejidades constructivas propias de cada solución.
O potencial da quinta fachada. As cubertas ofrecen un amplísimo abanico de usos e posibilidades que se materializou en distintas formas dependendo de cada momento e lugar, respondendo de maneira eficaz ás condicións climatolóxicas ás que se tiña que enfrontar. As cubertas tamén foron un espazo propicio para desenvolver estruturas magníficas que, ao fío da execución de pendentes para evacuar as augas, acababa resolvendo grandes luces e xeometrías difíciles, ben por necesidade ou ben pola procura dunha expresividade asociada ao remate do edificio. Fronte á cuberta concibida unicamente para afastar as augas, estaba a cuberta que podía utilizarse, pisarse, e que recuperaba para o noso uso o espazo que o edificio ocupa no terreo. Unha vez sistematizada a posibilidade de pisar a cuberta, xa non ía porse un límite ao seu uso, e aparecen parques (Gaudí no parque Güell), instalacións deportivas, (Da Sota no colexio Marabillas), pistas de proba para automóbiles (fábrica Lingotto de FIAT), auditorios ao aire libre, piscinas, cultivos… O uso determinará unha solución específica e un espesor co que resolver as complexidades construtivas propias de cada solución.
The potential of the fifth façade. The covers offer a very wide fan of uses and possibilities that has materialised in distinct forms depending of each moment and place, answering of effective way to the climatological conditions to which had to enfrentar. The covers also have been a favourable space to develop glorious structures that, to the thread of the execution of slopes to evacuate the waters, finished resolving big lights and difficult geometries, well by need or by the research of an expresividad associated to the finish of the building. In front of the cover conceived only to move away the waters, was the cover that could use, step, and that recovered for our use the space that the building occupies in the terrain. Once systematised the possibility to step the cover, no longer went to put a limit to his use, and appear parks (Gaudí in the park Güell), sportive installations, (Of the Sota in the school Maravillas), tracks of proof for cars (factory Lingotto of FIAT), auditoriums in the open air, swimming pools, crops… The use will determine a specific solution and a thickness with which resolve the own constructive complexities of each solution.
A partir del próximo mes de mayo, la Fundación Alejandro de la Sota ofrecerá visitas guiadas por arquitectos a los edificios de Alejandro de la Sota en Madrid. Se podrán visitar el Gimnasio Maravillas, la Central Lechera Clesa, el Centro Nacional de Investigaciones Metalúrgicas (CENIM), el Colegio Mayor César Carlos, la Casa Varela y la Casa Guzmán. Como parte del recorrido, en la sede de la Fundación -antiguo estudio de Alejandro de la Sota y archivo documental- se tendrá la oportunidad de acceder a los croquis, planos, fotografías, acuarelas, prototipos de mobiliario, mobiliario y maquetas del arquitecto. Se entregará una documentación de referencia antes de visitar los edificios y un Certificado de Asistencia al finalizar la actividad.
Gimnasio Maravillas | alejandrodelasota.org
Si está interesado en esta nueva iniciativa de la Fundación, puede contactar con nosotros en info@alejandrodelasota.org y acceder a más información en el siguiente documento: [descargar]
+ artículo publicado en alejandrodelasota.org
[:gl]
A partir do próximo mes de maio, a Fundación Alejandro da Sota ofrecerá visitas guiadas por arquitectos aos edificios de Alejandro da Sota en Madrid. Poderanse visitar o Ximnasio Marabillas, a Central Leiteira Clesa, o Centro Nacional de Investigacións Metalúrxicas (CENIM), o Colexio Maior César Carlos, a Casa Varela e a Casa Guzmán. Como parte do percorrido, na sede da Fundación -antigo estudo de Alejandro da Sota e arquivo documental- terase a oportunidade de acceder aos esbozos, planos, fotografías, acuarelas, prototipos de mobiliario, mobiliario e maquetas do arquitecto. Entregarase unha documentación de referencia antes de visitar os edificios e un Certificado de Asistencia ao finalizar a actividade.
Ximnasio Maravillas | alejandrodelasota.org
Se está interesado nesta nova iniciativa da Fundación, pode contactar connosco en info@alejandrodelasota.org e acceder a máis información no seguinte documento: [descargar]
+ artigo publicado en alejandrodelasota.org
[:en]
From the next month of May, the Foundation Alejandro of the Sota will offer visits guided by architects to the buildings of Alejandro of the Sota in Madrid. Will be able to visit the Gymnasium Maravillas, the Head office Lechera Clesa, the National Centre of Metallurgical Investigations (CENIM), the School Mayor César Carlos, the House Varela and the House Guzmán. Like part of the route, in the headquarters of the Foundation -ancient study of Alejandro of the Sota and documentary archive- will have the opportunity to access to the croquis, planes, photographies, watercolours, prototypes of furniture, furniture and maquetas of the architect. It will deliver a documentation of reference before visiting the buildings and a Certificate of Assistance when finalising the activity.
Maravillas Gymnasium | alejandrodelasota.org
If it is interested in this new initiative of the Foundation, can contact with us in info@alejandrodelasota.org and access to more information in the following document: [download]
Dentro del contexto descrito y de acuerdo con lo establecido en las bases de la convocatoria, el jurado, escogió como SELECCIONADOS, mediante un sistema combinado de votaciones, defensas y censuras, los siguientes 231 proyectos, trabajos y obras de entre las 734 candidaturas presentadas.
Se considera necesario remarcar que, de no mediar la obligación legal, explícita en las bases, de identificar para cada una de las categorías un premio y, como máximo, dos menciones, excepto para el caso del premio de investigación, hubiese sido voluntad de la comisión técnica del jurado detener su actividad en la catalogación de finalistas, considerando que todos ellos son merecedores de premio y, por ello, proponiendo como premio de la BEAU a todos los finalistas.
Premios XI BEAU
El motivo para ello es que, tras una lógica de catalogación de proyectos, trabajos y obras diversos, dado el enorme número de candidaturas presentadas y, sobre todo, la muy excepcional calidad y diversidad, difícil de comparar entre sí, que presentan las candidaturas finalistas, resulta para la comisión técnica accesorio y superfluo discriminar en base a una supuesta mejor calidad a ninguna respecto de las demás. No obstante, de manera consensuada y por sentido de responsabilidad, la comisión técnica del jurado prosigue sus trabajos con la finalidad de dar estricta respuesta a las reglas establecidas y, con ello, a las posibles expectativas de las personas que han presentado candidaturas, asumiendo su compromiso de presentar al jurado en pleno una propuesta de premios coherente con las bases actualmente establecidas.
01 # PREMIO de ARQUITECTURA
El premio de arquitectura a un Edificio de 131 Viviendas Protegidas en Mieres, de los arquitectos Bernardo Angelini y David Casino (zigzag arquitectura) que tiene a su vez la destacable particularidad de poder encuadrarse dentro de la categoría de arquitectos jóvenes. Lo propone por los diversos valores que atesora este proyecto. En primer lugar su atenta inserción en un entorno urbano, con un paisaje que se percibe desde las aperturas de la manzana; cuyo interior se convierte en un espacio de relación, al que se vuelcan accesos y viviendas. El tratamiento de las pieles del edificio resulta inteligente y sensible, al rememorar con paneles de acero la memoria industrial de la villa y con celosías de madera y la envolvente curvilínea de la planta baja, los prados y montes que la rodean. Resulta destacable la madurez con que se resuelven las viviendas pasantes, las discretas soluciones ambientales, la disposición de los accesos en el interior de manzana y el juego de orientación y alturas para conseguir su adecuado asoleo.
Edificio de 131 Viviendas Protegidas en Mieres | sepes.es
El jurado acordó conceder dos menciones, al conjunto residencial en Caramoñina, en Santiago de Compostela, del arquitecto Víctor López Cotelo, y a la Casa en Paderne, en Lugo, del arquitecto Carlos Quintáns Eiras. Ambas coinciden en la sobriedad, elegancia y sensibilidad con que resuelven su implantación en un contexto delicado y en cada uno de sus detalles.
Conjunto residencial en Caramoñina | cocinaintegral.net
En Caramoñina el diálogo con las preexistencias, en particular con el cercano parque de Bonaval; la cuidada transición entre ciudad histórica y su extensión; la construcción de un recorrido público desde lo privado; el dominio de la escala y de lo material, constituyen valores destacados. En Paderne lo son la sabia transformación de un antiguo palleiro, manteniendo los gruesos muros de piedra y sustituyendo los añadidos por una ligera envolvente de madera que se ajusta sutilmente a aquellos y se abre al paisaje.
Casa en Paderne | unarte.wordpress.com
El jurado consideró que debía reconocer asimismo de manera especial, mediante este comentario, a tres proyectos que destacan en el conjunto de finalistas y coinciden en su tipología como museos. Se trata de un reconocimiento obligado en la medida en que son tres intervenciones magistrales de arquitectura institucional para la cultura planteadas desde una óptica próxima y necesaria, claramente, en la lógica que ha conducido las decisiones de inversión pública y privada hasta muy recientemente.
El primer reconocimiento es para el edificio del Museo Arqueológico de Álava, en Vitoria-Gasteiz, del arquitecto Francisco Mangado, que aborda en su configuración una brillante lección en cuanto al encaje de una arquitectura nueva, que no renuncia a su propio tiempo siendo capaz, simultáneamente, de entrar en un diálogo franco con una trama urbana medieval. Tiempo, en este caso, explicado y materializado mediante una edificación, cofre aparente, que hace de sus muros envolventes espacios de varias capas, en un juego arquitectónico en el que la aparente oferta de un material único, el bronce, permite calibrar y ecualizar -por ser vibración- el espacio exterior como el interior, urbano, que realmente es.
Museo Arqueológico de Álava | construible.es
El Museo Can Framis, en Barcelona, del arquitecto Jordi Badía obtiene también el reconocimiento del jurado por cuanto constituye una inteligente utilización de dos viejas naves industriales, de las que se mantiene esencialmente su volumetría y el recuerdo de sus fachadas, que se completa con un nuevo brazo que las une y configura un contenido espacio público. Destaca la calidad poética de los acabados, pero muy fundamentalmente la radical actitud frente a un patrimonio que se respeta, pero que no se reproduce miméticamente. La preservación desde una creativa transformación sería el principio básico de la intervención.
Museo Can Framis | directorioarco.blogspot.com
Finalmente, se establece un tercer reconocimiento para el Museo del Agua, en Lanjarón (Granada), del arquitecto Juan Domingo Santos, donde se resuelve con recursos económicos limitados, contención expresiva y dejando a la vista las soluciones constructivas tradicionales, la adaptación de unas viejas naves del matadero municipal como museo del agua. El reciclaje de lo existente y la sobriedad de las soluciones espaciales, basada en la limpieza de las divisiones interiores, cede todo su protagonismo al objeto de exposición, que se refuerza con la utilización de una acequia, así como con una construcción de madera que evoca la cubrición del Manantial de la Capuchina, que albergaba en su interior el primer nacimiento de agua.
Museo del Agua | badaje.com
02 # PREMIO de URBANISMO
Por su especial calidad se propone conceder el premio de Urbanismo al Plan de Ordenación Urbanística Municipal de Montmeló (Barcelona), de los arquitectos Jornet, Llop y Pastor. El Plan se inscribe en la mejor tradición del urbanismo municipal atento a la morfología y a la dimensión estratégica, que supuso un amplio reconocimiento del urbanismo español de los años ochenta. Pero además aborda en profundidad y con especial maestría problemas bien relevantes, como coser y articular desarrollos urbanos fragmentados e inconexos; integrar y dotar de urbanidad un conjunto bien complejo de infraestructuras; optimizar las oportunidades disponibles, completando y renovando tejidos urbanos y planteando intervenciones clave; completar los espacios libres, reestructurando la movilidad y definiendo el nuevo “borde” de la ciudad; preservando e integrando los recursos patrimoniales en el proyecto de ciudad.
Plan de Ordenación Urbanística Municipal de Montmeló | montmelo.cat
El jurado propone dos menciones: a la propuesta de remodelación del puerto de Malpica, en A Coruña, de los arquitectos Juan Creus y Covadonga Carrasco y al plan de ordenación The Munch Area en Oslo, Noruega, de Juan Herreros Arquitectos.
Remodelación del puerto de Malpica | elcorreogallego.esPlan de ordenación The Munch Area en Oslo | coagpontevedra.es
Como ocurriera en el premio de arquitectura, para el caso del premio de urbanismo el jurado plantea un reconocimiento expreso para el Paseo marítimo de la playa de poniente de Benidorm (Alicante), de OAB (arquitectos Carlos Ferrater y Xavier Martí Galí).
Paseo marítimo de la playa de poniente de Benidorm | canalpatrimonio.com
03 # PREMIO de INVESTIGACIÓN
El jurado propuso conceder ex-aequo el premio de investigación al Edificio Media-TIC de Cloud 9 (arquitecto Enric Ruíz Geli) y al Plan Territorial de Vivienda de Cataluña, dirigido por los arquitectos Josep Maria Vilanova y Ricard Pie. El Edificio Media-TIC, en Barcelona, del arquitecto Enric Ruiz Geli plantea sin ambages un manifiesto formal en el que técnica, energía, conectividad, medioambiente, información y nuevas patentes de sistemas son los ingredientes materiales de una arquitectura que se asume como plataforma tecnológica para una sociedad que ya no es sólo industrial, sino también digital.
Este planteamiento, que por si sólo no es determinante de una arquitectura de excelencia, se materializa con solvencia y brillantez en el edificio referido con una tónica, necesaria, que entiende los espacios y los modos de habitar como atentos a las personas y a los usos previstos.
Su planteamiento estructural, voluntariamente reduccionista, evidencia con la impronta brutalista de su figuración una arquitectura basada en valores intangibles, que en la actualidad son considerados como necesarios, por económicos, y como el futuro inmediato, por inevitables. Se trata de una arquitectura, una investigación a la vista, basada entonces en valores propios de la arquitectura y de la técnica, capaz de conectar y ofrecer una imagen de los valores cotidianos y actuales de la ciudadanía.
Plan Territorial de Vivienda de Cataluña | arquitecturaenbarcelona.blogspot.com
El jurado propone dos menciones: al programa «Esto no es un solar», en Zaragoza, de los arquitectos Patrizia di Monte e Ignacio Grávalos, y al arquitecto Alfonso Soldevila, por la biblioteca Font de la Mina en Sant Adrià del Besós (Barcelona).
Programa «Esto no es un solar» | intrusiones.net
Biblioteca Font de la Mina | bibliotequera.blogspot.com
04 # PREMIO de VPO
El jurado propuso conceder el premio de VPO al proyecto de 22 viviendas sociales para jóvenes en el barrio de El Rastro, Vara de Rey (Madrid) de los arquitectos Mónica Alberola, Luis Díaz-Mauriño y Consuelo Martorell. Se valoró muy positivamente la inserción en un pequeño solar entre medianeras de un programa diverso y complejo, así como el esfuerzo por recuperar los valores de las tradicionales corralas, los patios de vecindad rodeados de corredores, y de abrirlos puntualmente a actividades colectivas, entre ellas las del cercano Rastro. El patio interior que «ensancha» la plaza del General Vara del Rey, al que se vuelcan viviendas y espacios vecinales, y muy particularmente la calidad de la sección, que reinterpreta libremente con su doble membrana el balcón tradicional, constituyen asimismo, a juicio del jurado méritos destacables.
22 viviendas sociales para jóvenes en el barrio de El Rastro | coagpontevedra.es
El jurado acordó conceder dos menciones: al proyecto de viviendas de protección oficial en Salou (Tarragona) del arquitecto Toni Gironés, y al de viviendas para estudiantes en el campus de Bellaterra de la Universidad Autónoma de Barcelona, de Eduard Bru.
80 viviendas de protección oficial en Salou | J.Hevia | tectonica.es
05 # PREMIO de PROYECTO JOVEN
El jurado acordó conceder el premio al Centro de Remo en Alange (Badajoz) del arquitecto José María Sánchez García, valorando especialmente la voluntad del proyecto, afirmada por su construcción, de plantearse como “fuera de tiempo”. Los recursos proyectuales desplegados en la organización de los espacios, en la resolución estructural asociada, en la elección de los -escasos- materiales necesarios, en la disposición de su intención de transparencia en el paisaje, y en el modo de entender la relación del visitante casual tanto como del habitante habitual con esta arquitectura, hacen de esta construcción un lugar capaz, magistral entonces, de ser asumido como simultáneamente eterno y actual.
Centro de Remo | josemariasanchezgarcia.blogspot.com
El jurado acordó conceder dos menciones: al Centro cívico “Mercat de Ferreríes” en Tortosa (Tarragona) de Josep Camps y Olga Felip, y a la sede del Servicio Municipal de Medio Ambiente, en Zaragoza, de Jaime Magén y Francisco Javier Magén.
Centro cívico “Mercat de Ferreríes” | arquitecturia.netSede del Servicio Municipal de Medio Ambiente | Jesús Granada | plataformaarquitectura.cl
Dentro do contexto descrito e de acordo co establecido nas bases da convocatoria, o xurado, escolleu como SELECCIONADOS, mediante un sistema combinado de votacións, defensas e censuras, os seguintes 231 proxectos, traballos e obras de entre as 734 candidaturas presentadas. Considérase necesario remarcar que, de non mediar a obrigación legal, explícita nas bases, de identificar para cada unha das categorías un premio e, como máximo, dúas mencións, excepto para o caso do premio de investigación, fose vontade da comisión técnica do xurado deter a súa actividade na catalogación de finalistas, considerando que todos eles son merecedores de premio e, por iso, propondo como premio da BEAU a todos os finalistas.
O motivo para iso é que, tras unha lóxica de catalogación de proxectos, traballos e obras diversos, dado o enorme número de candidaturas presentadas e, sobre todo, a moi excepcional calidade e diversidade, difícil de comparar entre si, que presentan as candidaturas finalistas, resulta para a comisión técnica accesorio e superfluo discriminar en base a unha suposta mellor calidade a ningún respecto das demais. No entanto, de maneira consensuada e por sentido de responsabilidade, a comisión técnica do xurado prosegue os seus traballos coa finalidade de dar estrita resposta ás regras establecidas e, con iso, ás posibles expectativas das persoas que presentaron candidaturas, asumindo o seu compromiso de presentar ao xurado en pleno unha proposta de premios coherente coas bases actualmente establecidas.
01 # PREMIO de ARQUITECTURA
O premio de arquitectura a un Edificio de 131 Vivendas Protexidas en Mieres, dos arquitectos Bernardo Angelini e David Casino (zigzag arquitectura) que ten á súa vez a destacable particularidade de poder encadrarse dentro da categoría de arquitectos novos. Propono polos diversos valores que atesoura este proxecto. En primeiro lugar a súa atenta inserción nunha contorna urbana, cunha paisaxe que se percibe desde as aperturas da mazá; cuxo interior se converte nun espazo de relación, ao que se envorcan accesos e vivendas. O tratamento das peles do edificio resulta intelixente e sensible, ao rememorar con paneis de aceiro a memoria industrial da vila e con celosías de madeira e a envolvente curvilínea da planta baixa, os prados e montes que a rodean. Resulta destacable a madurez con que se resolven as vivendas pasantes, as discretas solucións ambientais, a disposición dos accesos no interior de mazá e o xogo de orientación e alturas para conseguir o seu adecuado asoleo.
Edificio de 131 Vivendas Protegidas en Mieres | sepes.es
O xurado acordou conceder dúas mencións, ao conxunto residencial en Caramoñina, en Santiago de Compostela, do arquitecto Víctor López Cotelo, e á Casa en Paderne, en Lugo, do arquitecto Carlos Quintáns Eiras. Ambas coinciden na sobriedade, elegancia e sensibilidade con que resolven a súa implantación nun contexto delicado e en cada un dos seus detalles. En Caramoñina o diálogo coas preexistencias, en particular co próximo parque de Bonaval; a coidada transición entre cidade histórica e a súa extensión; a construción dun percorrido público desde o privado; o dominio da escala e do material, constitúen valores destacados. En Paderne o son a sabia transformación dun antigo palleiro, mantendo os grosos muros de pedra e substituíndo os engadidos por unha lixeira envolvente de madeira que se axusta sutilmente a aqueles e ábrese á paisaxe.
Conxunto residencial en Caramoñina |cocinaintegral.net
Casa en Paderne | unarte.wordpress.com
O xurado considerou que debía recoñecer así mesmo de maneira especial, mediante este comentario, a tres proxectos que destacan no conxunto de finalistas e coinciden na súa tipoloxía como museos. Trátase dun recoñecemento obrigado na medida en que son tres intervencións maxistrais de arquitectura institucional para a cultura expostas desde unha óptica próxima e necesaria, claramente, na lóxica que conduciu as decisións de investimento público e privado até moi recentemente.
O primeiro recoñecemento é para o edificio do Museo Arqueolóxico de Áraba, en Vitoria-Gasteiz, do arquitecto Francisco Mangado, que aborda na súa configuración unha brillante lección en canto ao encaixe dunha arquitectura nova, que non renuncia ao seu propio tempo sendo capaz, simultaneamente, de entrar nun diálogo franco cunha trama urbana medieval. Tempo, neste caso, explicado e materializado mediante unha edificación, cofre aparente, que fai dos seus muros envolventes espazos de varias capas, nun xogo arquitectónico no que a aparente oferta dun material único, o bronce, permite calibrar e ecualizar -por ser vibración- o espazo exterior como o interior, urbano, que realmente é.
Museo Arqueolóxico de Álava | construible.es
O Museo Can Framis, en Barcelona, do arquitecto Jordi Badía obtén tamén o recoñecemento do xurado por canto constitúe unha intelixente utilización de dúas vellas naves industriais, das que se mantén esencialmente a súa volumetría e o recordo das súas fachadas, que se completa cun novo brazo que as une e configura un contido espazo público. Destaca a calidade poética dos acabados, pero moi fundamentalmente a radical actitude fronte a un patrimonio que se respecta, pero que non se reproduce miméticamente. A preservación desde unha creativa transformación sería o principio básico da intervención.
Museo Can Framis | directorioarco.blogspot.com
Finalmente, establécese un terceiro recoñecemento para o Museo da auga, en Lanjarón (Selecta), do arquitecto Juan Domingo Santos, onde se resolve con recursos económicos limitados, contención expresiva e deixando á vista as solucións construtivas tradicionais, a adaptación dunhas vellas naves do matadoiro municipal como museo da auga. A reciclaxe do existente e a sobriedade das solucións espaciais, baseada na limpeza das divisións interiores, cede todo o seu protagonismo ao obxecto de exposición, que se reforza coa utilización dunha acequia, así como cunha construción de madeira que evoca a cubrición do Manancial da Capuchina, que albergaba no seu interior o primeiro nacemento de auga.
Museo da Auga | badaje.com
02 # PREMIO de URBANISMO
Pola súa especial calidade proponse conceder o premio de Urbanismo ao Plan de Ordenación Urbanística Municipal de Montmeló (Barcelona), dos arquitectos Jornet, Llop e Pastor. O Plan inscríbese na mellor tradición do urbanismo municipal atento á morfoloxía e á dimensión estratéxica, que supuxo un amplo recoñecemento do urbanismo español dos anos oitenta. Pero ademais aborda en profundidade e con especial mestría problemas ben relevantes, como coser e articular desenvolvementos urbanos fragmentados e inconexos; integrar e dotar de urbanidade un conxunto ben complexo de infraestruturas; optimizar as oportunidades dispoñibles, completando e renovando tecidos urbanos e expondo intervencións crave; completar os espazos libres, reestruturando a mobilidade e definindo o novo “bordo” da cidade; preservando e integrando os recursos patrimoniais no proxecto de cidade.
Plan de Ordenación Urbanística Municipal de Montmeló | montmelo.cat
O xurado propón dúas mencións: á proposta de remodelación do porto de Malpica, na Coruña, dos arquitectos Juan Creus e Covadonga Carrasco e ao plan de ordenación The Munch Area en Oslo, Noruega, de Juan Ferreiros Arquitectos.
Remodelación do porto de Malpica | elcorreogallego.es
Plan de ordenación The Munch Area en Oslo | coagpontevedra.es
Como ocorrese no premio de arquitectura, para o caso do premio de urbanismo o xurado expón un recoñecemento expreso para o Paseo marítimo da praia de poñente de Benidorm (Alacante), de OAB (arquitectos Carlos Ferrater e Xavier Martí Galí).
Paseo marítimo da praia de ponente de Benidorm | canalpatrimonio.com
03 # PREMIO de INVESTIGACIÓN
O xurado propuxo conceder ex-aequo o premio de investigación ao Edificio Media-TIC de Cloud 9 (arquitecto Enric Ruíz Geli) e ao Plan Territorial de Vivenda de Cataluña, dirixido polos arquitectos Josep Maria Vilanova e Ricard Pé. O Edificio Media-TIC, en Barcelona, do arquitecto Enric Ruiz Geli expón sen ambaxes un manifesto formal no que técnica, enerxía, conectividad, medioambiente, información e novas patentes de sistemas son os ingredientes materiais dunha arquitectura que se asume como plataforma tecnolóxica para unha sociedade que xa non é só industrial, senón tamén dixital. Esta formulación, que por se só non é determinante dunha arquitectura de excelencia, materialízase con solvencia e brillantez no edificio referido cunha tónica, necesaria, que entende os espazos e os modos de habitar como atentos ás persoas e aos usos previstos. A súa formulación estrutural, voluntariamente reduccionista, evidencia co sinal brutalista da súa figuración unha arquitectura baseada en valores intangibles, que na actualidade son considerados como necesarios, por económicos, e como o futuro inmediato, por inevitables. Trátase dunha arquitectura, unha investigación á vista, baseada entón en valores propios da arquitectura e da técnica, capaz de conectar e ofrecer unha imaxe dos valores cotiáns e actuais da cidadanía.
Plan Territorial de Vivenda de Cataluña | arquitecturaenbarcelona.blogspot.com
O xurado propón dúas mencións: ao programa «Esto non es un solar», en Zaragoza, dos arquitectos Patrizia dei Monte e Ignacio Grávaos, e ao arquitecto Alfonso Soldevila, pola biblioteca Font da Mina en Sant Adrià do Besós (Barcelona).
Programa «Esto no es un solar» | intrusiones.net
Biblioteca Font de la Mina | bibliotequera.blogspot.com
04 # PREMIO de VPO
O xurado propuxo conceder o premio de VPO ao proxecto de 22 vivendas sociais para mozas no barrio do Rastro, Vara de Rei (Madrid) dos arquitectos Mónica Alberola, Luís Díaz-Mauriño e Consolo Martorell. Valorouse moi positivamente a inserción nun pequeno solar entre medianeiras dun programa diverso e complexo, así como o esforzo por recuperar os valores das tradicionais corralas, os patios de veciñanza rodeados de corredores, e de abrilos puntualmente a actividades colectivas, entre elas as do próximo Rastro. O patio interior que \»ensancha\» a praza do Xeneral Vara del Rey, ao que se envorcan vivendas e espazos veciñais, e moi particularmente a calidade da sección, que reinterpreta libremente coa súa dobre membrana o balcón tradicional, constitúen así mesmo, a xuízo dos xurado méritos destacables.
22 vivendas sociais para xoves no barrio de El Rastro | coagpontevedra.es
O xurado acordou conceder dúas mencións: ao proxecto de vivendas de protección oficial en Salou (Tarragona) do arquitecto Toni Gironés, e ao de vivendas para estudantes no campus de Bellaterra da Universidade Autónoma de Barcelona, de Eduard Bru.
80 vivendas de protección oficial en Salou | J.Hevia | tectonica.es
05 # PREMIO de PROXECTO NOVO
O xurado acordou conceder o premio ao Centro de Remo en Alange (Badaxoz) do arquitecto José María Sánchez García, valorando especialmente a vontade do proxecto, afirmada pola súa construción, de exporse como “fóra de tempo”. Os recursos proyectuales despregados na organización dos espazos, na resolución estrutural asociada, na elección dos -escasos- materiais necesarios, na disposición da súa intención de transparencia na paisaxe, e no modo de entender a relación do visitante casual tanto como do habitante habitual con esta arquitectura, fan desta construción un lugar capaz, maxistral entón, de ser asumido como simultaneamente eterno e actual.
Centro de Remo | josemariasanchezgarcia.blogspot.com
O xurado acordou conceder dúas mencións: ao Centro cívico “Mercat de Ferreríes” en Tortosa (Tarragona) de Josep Camps e Olga Felip, e á sede do Servizo Municipal de Medio Ambiente, en Zaragoza, de Jaime Magén e Francisco Javier Magén
Centro cívico “Mercat de Ferreríes” | arquitecturia.net
Sede do Servicio Municipal de Medio Ambente | Jesús Granada | plataformaarquitectura.cl
Inside the context described and in accordance with the established in the bases of the announcement, the jury, chose as SELECTED, by means of a system combined of votes, defences and censorships, the following 231 projects, works and works of between the 734 candidatures presented. It considers necessary remark that, of not mediating the legal obligation, explicit in the bases, to identify for each one of the categories a prize and, at most, two quotations, except for the case of the prize of investigation, had been will of the technical commission of the jury detain his activity in the cataloging of finalists, considering that all they are merecedores of prize and, thus, proposing like prize of BEAU to all the finalists.
The reason for this is that, after a logic of cataloging of projects, works and diverse works, given the enormous number of candidatures presented and, especially, the very exceptional quality and diversity, difficult to compare between yes, that present the candidatures finalists, results for the technical commission accessory and superfluo discriminate in base to a supposed better quality to any concerning the other. Nevertheless, of way consensuada and by sense of responsibility, the technical commission of the jury continues his works with the purpose to give strict answer to the rules established and, with this, to the possible expectations of the people that have presented candidatures, assuming his commitment to present to the jury in plenary a proposal of coherent prizes with the at present established bases.
01 # PRIZE of ARCHITECTURE
The prize of architecture to a Building of 131 Houses Protected in Mieres, of the architects Bernardo Angelini and David Casino (zigzag architecture) that has to his time the destacable peculiarity to be able to place inside the category of young architects. It proposes it by the diverse values that treasures this project. In the first place his attentive insertion in some urban surroundings, with a landscape that perceives from the openings of the apple; whose interior turns into a space of relation, to the that dump accesses and houses. The treatment of the skins of the building results intelligent and sensitive, to the rememorar with signposts of steel the industrial memory of the villa and with celosías wooden and the envolvente curvilinear of the low plant, the meadows and mountains that surround it. It results destacable the maturity with that resolve the houses pasantes, the discreet environmental solutions, the disposal of the accesses in the interior of apple and the game of orientation and heights to achieve his suitable asoleo.
Building of 131 Houses Protected in Mieres | sepes.es
The jury agreed to concede two quotations, to the residential group in Caramoñina, in Santiago de Compostela, of the architect Víctor López Cotelo, and to the House in Paderne, in Lugo, of the architect Carlos Quintáns Eiras. Both coincide in the abstemiousness, elegance and sensitivity with that resolve his implantation in a delicate context and in each one of his details. In Caramoñina the dialogue with the preexistencias, in particular with the near park of Bonaval; the taken care transition between historical city and his extension; the construction of a public route from the private; the command of the scale and of the material, constitute values stood out. In Paderne are it the wise transformation of an ancient palleiro, keeping the thick walls of stone and substituting the additions by a light envolvente wooden that adjusts subtly to those and opens to the landscape.
Residential group in Caramoñina | cocinaintegral.net
House in Paderne | unarte.wordpress.com
The jury considered that it had to recognise likewise of special way, by means of this comment, to three projects that stand out in the group of finalists and coincide in his typology like museums. It treats of a recognition forced in the measure in that they are three interventions magistrales of institutional architecture for the culture posed from a next and necessary optics, clearly, in the logic that has driven the decisions of public investment and deprived until very recently.
The first recognition is for the building of the Archaeologic Museum of Álava, in Vitoria-Gasteiz, of the architect Francisco Mangado, that tackles in his configuration a brilliant lesson regarding the lace of a new architecture, that does not renounce to his own time being able, simultaneously, to go in in a frank dialogue with a mediaeval urban plot. Time, in this case, explained and materialised by means of an edificación, cofre apparent, that does of his walls envolventes spaces of several layers, in an architectural game in which the apparent offer of an only material, the bronze, allows to calibrate and ecualizar -for being vibration- the external space like the interior, urban, that really is.
Archaeologic museum of Álava| construible.es
The Museum Can Framis, in Barcelona, of the architect Jordi Badía obtains also the recognition of the jury by what constitutes an intelligent utilisation of two old industrial ships, of which keeps essentially his volumetry and the remember of his façades, that complete with a new arm that joins them and configures a contained public space. It stands out the poetic quality of the finishings, but very fundamentally the radical attitude in front of a heritage that respects , but that does not reproduce miméticamente. The preservation from a creative transformation would be the basic principle of the intervention.
Museum Can Framis | directorioarco.blogspot.com
Finally, it establishes a third recognition for the Museum of the Water, in Lanjarón (Granada), of the architect Juan Saint Sunday, where resolves with economic resources limited, expressive containment and leaving in sight the traditional constructive solutions, the adaptation of some old ships of the municipal slaughterhouse like museum of the water. The recycling of the existent and the abstemiousness of the space solutions, based in the cleaning of the inner divisions, yields all his leadership so as to exhibition, that reinforces with the utilisation of an acequia, as well as with a wooden construction that evokes the cubrición of the Manantial of the Capuchina, that housed in his interior the first birth of water.
Water Museum| badaje.com
02 # PRIZE of MASTERPLAN
By his special quality proposes concede the prize of Urbanismo to the Plan of Ordenación Urbanística Municipal of Montmeló (Barcelona), of the architects Jornet, Llop and Pastor. The Plan inscribes in the best tradition of the urbanismo municipal attentive to the morphology and to the strategic dimension, that supposed a wide recognition of the urbanismo Spanish of the years eighty. But besides it tackles in depth and with special mastery problems very notable, like sewing and articulate urban developments fragmentados and unconnected; integrate and endow of urbanity a very complex group of infrastructures; optimise the available opportunities, completing and renewing urban fabrics and posing key interventions; complete the free spaces, restructuring the mobility and defining the new “edge” of the city; preserving and integrating the resources patrimoniales in the project of city.
Montmeló Masterplan | montmelo.cat
The jury proposes two quotations: to the proposal of remodelación of the port of Malpica, in A Coruña, of the architects Juan Creus and Covadonga Carrasco and to the plan of ordenación The Munch Area in Oslo, Norway, of Juan Smiths Architects.
Tranformation of Malpica Port | elcorreogallego.es
The Munch Area MasterPlan in Oslo | coagpontevedra.es
As it occurred in the prize of architecture, for the case of the prize of urbanismo the jury poses a recognition express for the maritime Walk of the beach of poniente of Benidorm (Alicante), of OAB (architects Carlos Ferrater and Xavier Martí Galí).
Maritime walk of the beach of poniente of Benidorm | canalpatrimonio.com
03 # PRIZE of INVESTIGATION
The jury proposed to concede ex-aequo the prize of investigation to the Half Building-TIC of Cloud 9 (architect Enric Ruíz Geli) and to the Territorial Plan of House of Catalonia, directed by the architects Josep Maria Vilanova and Ricard Foot. The Half Building-TIC, in Barcelona, of the architect Enric Ruiz Geli poses without ambages a self-evident formal in which technical, energy, connectivity, environment, information and new patents of systems are the material ingredients of an architecture that assumes like technological platform for a society that no longer is only industrial, but also digital. This approach, that in case it only is not determinante of an architecture of excellence, materialises with solvencia and brilliance in the building referred with a tonic, necessary, that understands the spaces and the ways to inhabit as attentive to the people and to the planned uses. His structural approach, voluntarily reductionist, evidence with the print brutalista of his figuración an architecture based in intangible values, that in the actuality are considered like necessary, by economic, and like the immediate future, by unavoidable. It treats of an architecture, an investigation in sight, based then in own values of the architecture and of the technician, able to connect and offer an image of the daily and current values of the citizenship.
Cataluña Building Territorial Masterplan | arquitecturaenbarcelona.blogspot.com
The jury proposes two quotations: to the program «Esto no es un solar», in Saragossa, of the architects Patrizia gave Mountain and Ignacio Tax them, and to the architect Alfonso Soldevila, by the library Font of the Mine in Sant Adrià of the Besós (Barcelona).
Program «Esto no es un solar» | intrusiones.net
Font de la Mina Library | bibliotequera.blogspot.com
04 # PREMIO de VPO
04 # PRIZE of VPO
The jury proposed to concede the prize of VPO to the project of 22 social houses for youngsters in the neighbourhood of The Trace, Vara of Rey (Madrid) of the architects Mónica Alberola, Luis Díaz-Mauriño and Consuelo Martorell. It valued very positively the insertion in a small solar between medianeras of a diverse program and complex, as well as the effort for recovering the values of the traditional corralas, the playgrounds of vecindad surrounded of runners, and to open them on time to collective activities, between them the ones of the near Trace. The inner playground that «widens» the square of the General Vara of Rey, to the that dump houses and spaces vecinales, and very particularly the quality of the section, that reinterpreta freely with his double membrane the traditional balcony, constitute likewise, to trial of the sworn merits destacables.
22 social houses for youngsters in the El Rastro neighbourhood | coagpontevedra.es
The jury agreed to concede two quotations: to the project of houses of official protection in Salou (Tarragona) of the architect Toni Gironés, and to the of houses for students in the campus of Bellaterra of the Autonomous University of Barcelona, of Eduard Bru.
80 houses of official protection in Salou| J.Hevia | tectonica.es
05 # PRIZE of YOUNG PROJECT
The jury agreed to concede the prize to the Centre of Oar in Alange (Badajoz) of the architect José María Sánchez García, valuing especially the will of the project, affirmed by his construction, to pose as “out of time”. The resources proyectuales deployed in the organisation of the spaces, in the structural resolution associated, in the election of the -scarce- necessary materials, in the disposal of his intention of transparency in the landscape, and in the way to understand the relation of the casual visitor as much as of the usual inhabitant with this architecture, do of this construction an able place, magistral then, to be assumed as simultaneously eternal and current.
Remo Centro | josemariasanchezgarcia.blogspot.com
The jury agreed to concede two quotations: to the civic Centre “Mercat of Ferreríes” in Tortosa (Tarragona) of Josep Camps and Olga Felip, and to the headquarters of the Municipal Service of Environment, in Saragossa, of Jaime Magén and Francisco Javier Magén.
“Mercat de Ferreríes” civic center | arquitecturia.net
Headquarters of the Municipal Service of Environment | Jesús Granada | plataformaarquitectura.cl
La Galería Michel Soskine en Madrid fusiona arte y arquitectura en una muestra, del jueves 7 de abril al sábado 21 de mayo de 2011, donde expone 10 maquetas contemporáneas de arquitectos españoles. Estas obras expresan el vínculo vivo entre ambas materias por su fuerte expresión plástica como por su capacidad de síntesis y análisis del proyecto en su estado más puro, al margen de los impedimentos arquitectónicos que conlleva un edificio real. Los arquitectos participantes comparten la proyección internacional y una fuerte faceta plástica en complemento a la práctica arquitectónica. Así, estas maquetas llevarán las firmas de Cristina Díaz Moreno y Efrén García Grinda (AMID cero9), Andrés Jaque Arquitectos, Blanca Lleó, Enric Miralles y Benedetta Tagliabue (EMBT), Mansilla + Tuñón Arquitectos, Nieto Sobejano Arquitectos, Eduardo Arroyo (NOMAD Arquitectos) y Picado de Blas Arquitectos. La maqueta es un ensayo a pequeña escala de una realidad por construir. Esta realidad no mediatizada aún por las normativas e instalaciones que sí requerirá el edificio real, dota a la maqueta de una libertad que la convierte en el perfecto campo de estudio, experimentación, juego y ensoñación. Con estas obras se materializa la idea como proyección primera y se establece a través de ésta una relación física, intelectual y emocional con el proyecto. Las nuevas tecnologías y gráficos tridimensionales, aunque utilísimos, no han hecho sino confirmarla como un poderoso instrumento plástico donde se recoge la esencia del proyecto.
A Galería Michel Soskine en Madrid fusiona arte e arquitectura nunha mostra, do xoves 7 de abril ao sábado 21 de maio de 2011, onde expón 10 maquetas contemporáneas de arquitectos españois. Estas obras expresan o vínculo vivo entre ambas as materias pola súa forte expresión plástica como pola súa capacidade de síntese e análise do proxecto no seu estado máis puro, á marxe dos impedimentos arquitectónicos que leva un edificio real. Os arquitectos participantes comparten a proxección internacional e unha forte faceta plástica en complemento á práctica arquitectónica. Así, estas maquetas levarán as firmas de Cristina Díaz Moreno e Efrén García Grinda (AMID cero9), Andrés Xaque Arquitectos, Branca Lleó, Enric Miralles e Benedetta Tagliabue (EMBT), Mansilla Tuñón Arquitectos, Neto Sobejano Arquitectos, Eduardo Arroio (NOMAD Arquitectos) e Picado de Blas Arquitectos. A maqueta é un ensaio a pequena escala dunha realidade por construír. Esta realidade non mediatizada aínda polas normativas e instalacións que si requirirá o edificio real, dota á maqueta dunha liberdade que a converte no perfecto campo de estudo, experimentación, xogo e fantasía. Con estas obras materialízase a idea como proxección primeira e establécese a través desta unha relación física, intelectual e emocional co proxecto. As novas tecnoloxías e gráficos tridimensionales, aínda que utilísimos, non fixeron senón confirmala como un poderoso instrumento plástico onde se recolle a esencia do proxecto.
The Gallery Michel Soskine in Madrid merges art and architecture in a sample, of the Thursday 7 April to the Saturday 21 May 2011, where exposes 10 maquetas contemporary of Spanish architects. These works express the alive bond between both matters by his strong plastic expression as by his capacity of synthesis and analysis of the project in his purer state, to the margin of the impedimentos architectural that comports a real building. The architects participants share the international projection and a strong plastic facet in complement to the architectural practice. Like this, these maquetas will carry the signatures of Cristina Díaz Moreno and Efrén García Grinda (AMID zero9), Andrés Check Architects, Blanca Lleó, Enric Miralles and Benedetta Tagliabue (EMBT), Mansilla Tuñón Architects, Grandson Sobejano Architects, Eduardo Brook (NOMAD Architects) and Hammered of Blas Architects. The maqueta is an essay in a small way of a reality for building. This reality no mediatizada still by the rules and installations that yes will require the real building, endows to the maqueta of a freedom that turns it into the perfect field of study, experimentation, game and ensoñación. With these works materialises the idea like first projection and establishes through this a physical relation, intellectual and emotional with the project. The new technologies and three-dimensional charts, although utilísimos, have not done but confirm it like a powerful plastic instrument where collects the essence of the project.
Según Francesco Kjellberg, la corrupción es una quiebra en las normas legales o éticas no escritas relativas a cómo se debe ejercer el servicio público. Esta disfuncionalidad tiene el claro objetivo de proporcionar servicios o beneficios a ciertos grupos de poder de forma oculta, con voluntad de ganancia directa o indirecta. Sin embargo, la quiebra de estas normas cuenta con un apoyo social amplio, a veces generalizado. Tomando como punto de partida esta definición, Xosé Santiago Allegue Fernández profundiza en las consecuencias de este tipo de prácticas en el marco del estado español y de Galicia: la destrucción del territorio y el patrimonio arquitectónico y natural; la mala gestión de los bienes públicos; la devaluación democrática o la pérdida de calidad de vida de la ciudadanía. Abordar el urbanismo desde el paradigma comúm del Derecho a la Ciudad precisa afrontar colectivamente el extendido problema de la corrupción dotándonos de herramientas para articularnos en contra del expolio de lo corriente. Xosé Santiago Allegue Fernández, Arquitecto, colabora con Verdegaia, SOS Courel, y con la Plataforma Galicia Nom se Vende, en iniciativas por la defensa del território, el património arquitectónico y el urbanismo y contra la especulación imobiliária y la corrupción.
Miércoles 6 Abril ás 19.30h
Lugar AVV Atochas Monte Alto, A Coruña
Organiza: RDS (Rede Dereitos Sociais)
+ artículo publicado en rede.blogaliza.org[:gl]
Segundo Francesco Kjellberg, a corrupción é unha quebra nas normas legais ou éticas non escritas relativas a como se debe exercer o servicio público. Esta disfuncionalidade ten o claro obxectivo de proporcionar servicios ou beneficios a certos grupos de poder de forma oculta, con vontade de ganancia directa ou indirecta. Sen embargo, a quebra destas normas conta cun apoio social amplo, as veces xeneralizado. Tomando como punto de partida esta definición, Xosé Santiago Allegue Fernández profundiza nas consecuencias deste tipo de prácticas no marco do estado español e da Galiza: a destrución do territorio e o patrimonio arquitectónico e natural; a mala xestión dos bens públicos; a devaluación democrática ou a perda de calidade de vida da cidadanía. Abordar o urbanismo desde o paradigma comúm do Direito a Cidade precisa afrontar colectivamente o extendido problema da corrupción dotándonos de ferramentas para articularnos en contra do expolio do común. Xosé Santiago Allegue Fernández, Arquitecto, colabora con Verdegaia, SOS Courel, e coa Plataforma Galiza Nom se Vende, en iniciativas pola defensa do território, o património arquitectónico e o urbanismo e contra a especulación imobiliária e a corrupción.
Mércores 6 Abril ás 19.30h
Lugar AVV Atochas Monte Alto, A Coruña
Organiza: RDS (Rede Dereitos Sociais)
+ artigo publicado en rede.blogaliza.org[:en]
According to Francesco Kjellberg, the corruption is a failure in the legal or ethical norms no written relative to how has to exert the public service. This disfuncionalidad has the clear aim to provide services or profits to some groups of power of unseen form, with will of direct or indirect gain. However, the failure of these norms has a wide social support, sometimes generalised. Taking like starting point this definition, Xosé Santiago Gather Fernández deepens in the consequences of this type of practices in the frame of the Spanish state and of Galicia: the destruction of the territory and the architectural and natural heritage; the bad management of the public goods; the democratic devaluation or the loss of quality of life of the citizenship. Tackle the urbanismo from the paradigm comúm of the Right to the precise City face collectively the widespread problem of the corruption endowing us of tools to articulate us against of the expolio of the common. Xosé Santiago Gather Fernández, Architect, collaborates with Verdegaia, SOS Courel, and with the Platform Galicia Nom Sells , in initiatives by the defence of the território, the património architectural and the urbanismo and against the speculation imobiliária and the corruption.
Wednesday 6 April ás 19.30h
Place AVV Atochas High Mountain, A Coruña
Organises: RDS (Rede Dereitos Sociais)
El próximo viernes 8 de abril, a las 19.15 h Takk Arquitectura [Mireia Luzárraga+ Alejandro Muiño] estará en las Arquerias de los Nuevos Ministerios en Madrid [Paseo de la Castellana 67], hablando sobre su último proyecto «The walls are coming down» en el marco de la Exposición Efímeras_Alternativas Habitables.
“The walls are coming down” es una doble piel de 5 553 piezas de foam blanco hechas mediante más de 33 000 cortes y 35 000 puntos de unión que favorecen la aireación colonizadas por 3 variedades de flores diferentes: 350 margaritas, 60 liliums y 150 claveles tejidos mediante 50m de hilo de nailon y cosidos alrededor de una estructura de 48 piezas de DM lacadas en blanco ensambladas en 6 secciones verticales y 5 horizontales.
O vindeiro venres 8 de abril as 19.15 h, Takk Arquitectura [Mireia Luzárraga +Alejandro Muiño] estará nas Arquerias dos Novos Ministerios en Madrid [Paseo da Castellana 67], falando sobre o seu último proxecto «The walls are coming down» no marco da Exposición Efémeras_Alternativas Habitables.
“The walls are coming down” é unha dobre pel de 5 553 pezas de foam branco feitas mediante máis de 33 000 cortes e 35 000 puntos de unión que favorecen a aireación colonizadas por 3 variedades de flores diferentes: 350 margaridas, 60 liliums e 150 caraveis tecidos mediante 50m de fío de nailon e cosidos ao redor dunha estrutura de 48 pezas de DM lacadas en branco ensambladas en 6 seccións verticais e 5 horizontais.
Next Friday 8 April, at 19.15h, Takk Architecture [Mireia Luzárraga +Alejandro Muiño] will be in the Arquerias of the Nuevos Ministerios in Madrid [Paseo de la Castellana 67], speaking on his last project «The walls walls are coming down» in the frame of the Alternative Ephemeral_Exhibition Habitables.
“The walls are coming down” is a double skin of 5 553 pieces of foam white done by means of more than 33 000 courts and 35 000 points of union that favour the aireación colonised by 3 varieties of different flowers: 350 margaritas, 60 liliums and 150 carnations knitted by means of 50m of thread of nailon and sewed around a structure of 48 pieces of DM lacadas in white assembled in 6 vertical sections and 5 horizontals.
Este martes 29 de marzo, a las 19.30h, se inaugura la exposición Paisajes después de la batalla del proyecto 6000km.org. Estará abierta hasta el 3 de julio en el Centro Huarte, al lado de Pamplona. Estáis todos invitados a pasar por allí. 6.000km invita a reflexionar sobre el metabolismo de las ciudades, haciendo visibles ciertos paisajes-territorios relacionados con la producción, consumo y desecho de materiales y energía. A través de fotografías panorámicas, textos y documentos se muestran los lugares donde se crea, gestiona, manipula y negocia con basura, entendida en su concepto más amplio. Además de los más obvios —vertederos y montañas de chatarra—, se exploran otros como son las infraestructuras de transporte o los desarrollos residenciales. La última época de expansión económica vivida en España ha supuesto un aumento considerable del consumo de territorio. La exploración de estos “paisajes después de la batalla”, investiga la herencia del periodo de euforia inmobiliaria, económica y productiva: desde los efectos causados por la urbanización hasta los desechos y lugares olvidados que ha dejado tras de sí.
Parte del material de la exposición puede consultarse online en 6000km.org
Este martes 29 de marzo, ás 19.30h, inaugúrase a exposición Paisaxes despois da batalla do proxecto 6000km.org. Estará aberta até o 3 de xullo no Centro Huarte, á beira de Pamplona. Estades todos convidados a pasar por alí. 6.000km convida a reflexionar sobre o metabolismo das cidades, facendo visibles certas paisaxes-territorios relacionados coa produción, consumo e refugallo de materiais e enerxía. A través de fotografías panorámicas, textos e documentos móstranse os lugares onde se crea, xestiona, manipula e negocia con lixo, entendida no seu concepto máis amplo. Ademais dos máis obvios —vertedoiros e montañas de chatarra—, explóranse outros como son as infraestruturas de transporte ou os desenvolvementos residenciais. A última época de expansión económica vivida en España supuxo un aumento considerable do consumo de territorio. A exploración destas “paisaxes despois da batalla”, investiga a herdanza do período de euforia inmobiliaria, económica e produtiva: desde os efectos causados pola urbanización até os refugallos e lugares esquecidos que deixou tras de si.
Parte do material da exposición pode consultarse online en 6000km.org
This Tuesday 29 March, at 19.30h, inaugurates the exhibition Landscapes after the battle of the project 6000km.org. It will be opened until 3 July in the Centre Huarte, at the side of Pamplona. You are all invited to go through there. 6.000km invites to reflexionar on the metabolism of the cities, doing visible some landscapes-territories related with the production, consumption and waste of materials and energy. Through panoramic photographies, texts and documents show the places where creates , manages, manipulates and negotiates with rubbish, understood in his wider concept. In addition to the most obvious —dumps and mountains of scrap—, explore others as they are the infrastructures of transport or the residential developments. The last period of economic expansion lived in Spain has supposed a considerable increase of the consumption of territory. The exploration of these “landscapes after the battle”, investigates the inheritance of the period of euphoria real estate, economic and productive: from the effects caused by the urbanisation until the wastes and places forgotten that has left after himself.
Part of the material of the exhibition can consult on-line in 6000km.org
David Heras Verde presenta en la Escuela Técnica Superior de Minas, desde el miércoles 6 al 13 de abril en la calle Ríos Rosas 21 de Madrid, su exposición Variaciones y paisajes encontrados: de lo analógico a lo digital, en la que presenta una serie de acrílicos y piezas digitales .Hace un recorrido conceptual por las posibilidades plásticas y narrativas de lo analógico y lo digital, presentando de manera natural el paso de uno a otro y evidenciando más si cabe la innecesaria discusión de lo tecnológico.
La inauguración de Variaciones y paisajes encontrados: de lo analógico a lo digital es el próximo Jueves 7 de abril a las 19:00h. Variaciones y paisajes encontrados: de lo analógico a lo digital estará expuesto hasta el próximo 13 de Abril. Entrada libre. Escuela Técnica Superior de Ingenieros de Minas de Madrid
Calle de Ríos Rosas 21, 28003 Madrid,
Horario: Lunes a Viernes de 10 a 20 horas.
David Heras Verde presenta na Escola Técnica Superior de Minas, desde o mércores 6 ao 13 de abril en cálea Ríos Rosas 21 de Madrid, a súa exposición Variacións e paisaxes atopadas: do analóxico ao dixital, na que presenta unha serie de acrílicos e pezas dixitais .Fai un percorrido conceptual polas posibilidades plásticas e narrativas do analóxico e o dixital, presentando de maneira natural o paso dun a outro e evidenciando máis se cabe a innecesaria discusión do tecnolóxico.
A inauguración de Variacións e paisaxes atopadas: do analóxico ao dixital é o vindeiro xoves 7 de abril ás 19:00h. Variacións e paisaxes atopadas: do analóxico ao dixital estará exposto até o próximo 13 de Abril. Entrada libre. Escola Técnica Superior de Enxeñeiros de Minas de Madrid
Rúa de Ríos Rosas 21, 28003 Madrid,
Horario: Luns a Venres de 10 a 20 horas.
David Heras Verde presents in the Upper Technical School of Mines, from the Wednesday 6 to 13 April in the street Pink Rivers 21 of Madrid, his exhibition Variations and landscapes found: of the analog to the digital, in which it presents a series of acrylics and digital pieces .It does a conceptual route by the plastic and narrative possibilities of the analog and the digital, presenting of natural way the step of one to another and evidenciando more if it fits the unnecessary discussion of the technological.
The inauguration of Variations and landscapes found: of the analog to the digital is next Thursday 7 April at 19:00h. Variations and landscapes found: of the analog to the digital will be exposed until the next 13 of Abril. Free entrance. Upper Technical school of Engineers of Mines of Madrid
Street of Pink Rivers 21, 28003 Madrid,
Schedule: Monday to Friday of 10 to 20 hours.
Del 7 al 10 de abril se celebrará en el IFEVI (Instituto Ferial de Vigo) la segunda edición de Espacio Atlántico, la Feria Internacional de Arte Contemporáneo de Vigo, una nueva referencia ferial del arte contemporáneo de la Península Ibérica. Manteniendo los mismos criterios de calidad y profesionalidad de su pasada edición y con objetivo consolidar sus buenos resultados, más de cuarenta prestigiosas galerías españolas y portuguesas integran este año Espacio Atlántico, que cuenta actualmente con la nueva Dirección Artística de Pilar Ribal y la presentación de un atractivo Programa de Coleccionistas organizado por Around Art. Entre otras novedades, hay que destacar la apertura de una línea de difusión de programas y contenidos de otras ferias, bienales, eventos e instituciones artísticas y culturales, lo que convierte a Espacio Atlántico en una excepcional plataforma para el intercambio y la colaboración profesional. Esta iniciativa, se concreta en 2011 con la participación de la Feria Loop de Barcelona –que expondrá una selección de los vídeos depositados en los fondos del Macba–, así como de La Ciudad de la Cultura de Galicia, uno de los proyectos culturales más relevantes de la comunidad anfitriona. Además de las mesas de debate sobre coleccionismo y de la exposición-homenaje al artista gallego Manolo Paz, cabe destacar la puesta en marcha de una nueva sección dedicada al dibujo contemporáneo. «Expanding Drawing», la exposición comisariada por Pilar Ribal, inaugura este nuevo apartado artístico al que la feria dedicará una atención especial en los próximos años, con el doble objetivo de impulsar este coleccionismo específico y ampliar la capacidad de atracción de la feria a nuevas galerías emergentes y especializadas del ámbito internacional. Nuevos alicientes todos ellos para una feria que ya en 2010 constituyó una verdadera revelación.
[…]
+ espacioatlantico.com
[:gl]
Do 7 ao 10 de abril celebrarase no IFEVI (Instituto Feiral de Vigo) a segunda edición de Espazo Atlántico, a Feira Internacional de Arte Contemporánea de Vigo, unha nova referencia feiral da arte contemporáneo da Península Ibérica. Mantendo os mesmos criterios de calidade e profesionalidade da súa pasada edición e con obxectivo consolidar os seus bos resultados, máis de corenta prestixiosas galerías españolas e portuguesas integran este ano Espazo Atlántico, que conta actualmente coa nova Dirección Artística de Pilar Ribal e a presentación dun atractivo Programa de Coleccionistas organizado por Around Art. Entre outras novidades, hai que destacar a apertura dunha liña de difusión de programas e contidos doutras feiras, bienales, eventos e institucións artísticas e culturais, o que converte a Espazo Atlántico nunha excepcional plataforma para o intercambio e a colaboración profesional. Esta iniciativa, concrétase en 2011 coa participación da Feira Loop de Barcelona –que exporá unha selección dos vídeos depositados nos fondos do Macba–, así como da Cidade da Cultura de Galicia, un dos proxectos culturais máis relevantes da comunidade anfitrioa. Ademais das mesas de debate sobre coleccionismo e da exposición-homenaxe ao artista galego Manolo Paz, cabe destacar a posta en marcha dunha nova sección dedicada ao debuxo contemporáneo. \»Expanding Drawing\», a exposición comisariada por Pilar Ribal, inaugura este novo apartado artístico ao que a feira dedicará unha atención especial nos próximos anos, co dobre obxectivo de impulsar este coleccionismo específico e ampliar a capacidade de atracción da feira a novas galerías emerxentes e especializadas do ámbito internacional. Novos alicientes todos eles para unha feira que xa en 2010 constituíu unha verdadeira revelación.
[…]
+ espacioatlantico.com
[:en]
At 7 to 10 April will celebrate in the IFEVI (Institute Ferial of Vigo) the second edition of Atlantic Space, the International Fair of Contemporary Art of Vigo, a new reference ferial of the contemporary art of the Iberian Peninsula. Keeping the same criteria of quality and professionalism of his past edition and with aim consolidate his good results, more than forty prestigious Spanish and Portuguese galleries integrate this year Atlantic Space, that explains at present with the new Artistic Direction of Pilar Ribal and the presentation of an attractive Program of Collectors organised by Around Art. Between other novelties, it is necessary to stand out the opening of a line of diffusion of programs and contents of other fairs, biennial, events and artistic and cultural institutions, what converts to Atlantic Space in an exceptional platform for the exchange and the professional collaboration. This initiative, concrete in 2011 with the participation of the Fair Loop of Barcelona –that will expose a selection of the videos deposited in the bottoms of the Macba–, as well as of The City of the Culture of Galicia, one of the cultural projects more notable of the host community. In addition to the tables of debate on coleccionismo and of the exhibition-homage to the Galician artist Manolo Paz, fits to stand out the set up of a new section devoted to the contemporary drawing. \»Expanding Drawing\», the exhibition curated by Pilar Ribal, inaugurates this new artistic section to the that the fair will devote a particular attention in the next years, with the double aim to promote this coleccionismo specific and expand the capacity of attraction of the fair to new emergent and skilled galleries of the international field. New inducements all they for a fair that already in 2010 constituted a true disclosure.
Hace unas semanas Ricardo Vergés dio una conferencia en Sevilla “¿Es posible una recuperación?”. A la conferencia asistieron principalmente arquitectos Sevillanos, ya que fue organizada por el colegio de Sevilla. La cuestión era reflexionar sobre el estado de la profesión, la cual está contribuyendo debido a la caída de la burbuja inmobiliaria a engrosar la subida en los índices del INEM.
El colectivo de arquitectos es uno de los mayores responsables del auge que tuvo la burbuja inmobiliaria durante los primeros años del euro y por ello, junto con los constructores, promotores y proveedores de materiales de construcción son los mayores damnificados, por no hablar de los Ayuntamientos (la mayoría arruinados).Pero el problema más grave no es que un gran número de arquitectos estén en el paro, o que el negocio inmobiliario haya dejado de ser la gallina de los huevos de oro de algunos y/o que los Ayuntamientos empiecen a hacer recortes presupuestarios y veamos en un futuro no muy lejano calles más sucias, menos iluminadas, jardines sin arreglar… Es lo que toca.
http://vimeo.com/21569222
[…]
GuillermoCruz
+ artículo publicado en colectivosenlared.org
Hai unhas semanas Ricardo Vergés deu unha conferencia en Sevilla “É posible unha recuperación?”. Á conferencia asistiron principalmente arquitectos Sevillanos, xa que foi organizada polo colexio de Sevilla. A cuestión era reflexionar sobre o estado da profesión, a cal está a contribuír debido á caída da burbulla inmobiliaria a engrosar a subida nos índices do INEM.
O colectivo de arquitectos é un dos maiores responsables do auxe que tivo a burbulla inmobiliaria durante os primeiros anos do euro e por iso, xunto cos construtores, promotores e provedores de materiais de construción son os maiores damnificados, por non falar dos Concellos (a maioría arruinados).Pero o problema máis grave non é que un gran número de arquitectos estean no paro, ou que o negocio inmobiliario haxa deixado de ser a galiña dos ovos de ouro dalgúns e/ou que os Concellos empecen a facer recortes orzamentarios e vexamos nun futuro non moi afastado rúas máis sucias, menos iluminadas, xardíns sen arranxar… É o que toca.
http://vimeo.com/21569222
[…]
GuillermoCruz
+ artigo publicado en colectivosenlared.org
It does some weeks Ricardo Vergés gave a conference in Seville “Is possible a recovery?”. To the conference assisted mainly architects Sevillanos, since it was organised by the school of Seville. The question was reflexionar on the state of the profession, which is contributing because of the fall of the bubble real estate to engrosar the rise in the indexes of the INEM.
The community of architects is one of the main managers of the peak that had the bubble real estate during the first years of the euro and thus, together with the constructors, promoters and providers of materials of construction are the main victims, by not speaking of the City councils (the majority ruined).But the gravest problem is not that a big number of architects are in the unemployment, or that the business inmobiliario have left to be the hen of the eggs of gold of some and/or that the City councils begin to do budgetary cuts and see in a future no very far streets dirtier, less lit, gardens without fixing… Is what touches.
Reunido en Santiago de Compostela, el 14 de Marzo de 2011, el jurado deliberó el Jurado del XIV Premio COAG de Arquitectura., formado por los seguientes miembros:Celestino García Braña, Emilio Tuñón Álvarez, Lluis Clotet, Xosé Manuel Casabella, Alfredo Díaz Grande y Pedro Taboada de Zúñiga Campos, en la calidad de secretario, fallaron el anual del COAG. Se estudiaron 169 trabajos que, dada la cantidad, y la alta calidad media de los trabajos presentados, el Xurado decide hacer un sistema de rondas eliminatorias siendo un total 38 de ellos, los trabajos seleccionados y premiados.
1. Edificio de nueva planta
1ª PREMIO
CASA MERCEDES EN La CIUDAD JARDÍN [Creus+Carrasco]
Localización: Ayuntamiento de A CORUÑA [A Coruña]
ACCESIT
CASA A5 URBANIZACIÓN AS GALERAS [Carlos Seoane]
Localización: Concello de OLEIROS [A Coruña]
ACCESIT
CENTRO de SALUD de OLEIROS [Abalo+Alonso]
Localización: Ayuntamiento de OLEIROS [A Coruña]
ACCESIT
DELEGACIÓN de VIGO do COAG [Irisarri+Piñeira]
Localización: Ayuntamiento de VIGO [Pontevedra]
ACCESIT
384 VIVENDAS VPP [Fraga+Portoles+Quijada]
Localización: Ayuntamiento de VIGO [Pontevedra]
ACCESIT
CENTRO de INTERPRETACIÓN de la CULTURA CASTRENSE [Carlos Martínez+Angeles Santos+Carmen Ruiz]
Localización: Ayuntamiento de SAN AMARO [Ourense]
FINALISTA
JUZGADOS de VALDEORRAS [Mmasa]
Localización: Ayuntamiento do BARCO de VALDEORRAS.
FINALISTA
CASA en a PERDIGOTEIRA [Salgado+Liñares]
Localización: Ayuntamiento de RIBEIRA [A Coruña]
FINALISTA
CENTRO de INTERPRETACIÓN de la MARINA LUCENSE [Francisco Novoa Rodríguez]
Localización: Ayuntamiento de FOZ [Lugo]
FINALISTA
GIMNASIO en el IES SOFIA CASANOVA [Antonio Taboada López]
Localización: Ayuntamiento de FERROL [A Coruña]
FINALISTA
COLEGIO de EDUCACIÓN INFANTIL y PRIMARIA [Valentín Souto+Gonzalo Souto]
Localización: Ayuntamiento de ARTEIXO [A Coruña]
FINALISTA
CENTRO de FORMACIÓN de la NATURALEZA y MEDIOAMBIENTE [Arrokabe Arquitectos]
Localización: Ayuntamiento de BOIMORTO [A Coruña]
2. Rehabilitación
1ª PREMIO
REHABILITACIÓN de INMUEBLE [Alfredo Sirvent Silveira]
Localización: Ayuntamiento de VIGO [Pontevedra]
FINALISTA
HOTEL ALTAMIRA [Creus+Carrasco]
Localización: Ayuntamiento de SANTIAGO [A Coruña]
FINALISTA
SEDE REGISTRO CIVIL de A CORUÑA [Romero+Mihura]
Localización: Ayuntamiento de A CORUÑA [A Coruña]
FINALISTA
CENTRO de EDUCACIÓN MEDIOAMBIENTAL “EIRA da XOANA” [Angeles Castro Dapena]
Localización: Ayuntamiento de A GOLADA [Pontevedra]
FINALISTA
REHABILITACIÓN de VIVENDA UNIFAMILIAR [Pablo Menendez Paz]
Localización: Ayuntamiento de PONTEVEDRA [Pontevedra]
3. Planeamento, intervenciones y desenvolvimientos urbanos
1ª PREMIO
CONJUNTO RESIDENCIAL “MANZANA MASSO” [Jerónimo Junquera+Liliana Obal+Teodoro de Francisco Antes]
Localización: Ayuntamiento de BUEU [Pontevedra]
4. Premio de Decoración e Interiorismo
1ª PREMIO
CENTRO CULTURAL de la UDC [Gabriel Santos Zas+Mario de Felice]
Localización: Ayuntamiento de A CORUÑA [A Coruña]
ACCESIT
HOTEL MOURE [Abalo+Alonso]
Localización: Ayuntamiento de SANTIAGO [A Coruña]
1ª PREMIO
REMODELACIÓN do PUERTO de MALPICA
Localización: Ayuntamiento de MALPICA. [A Coruña]
ACCESIT
PLAZA de SAN FRUCTUOSO [Ansede+Quintans]
Localización: Ayuntamiento de SANTIAGO [A Coruña]
FINALISTA
CONEXIÓN ENTRE el CASCO HISTÓRICO y el BORDE LITORAL [Abalo+Alonso]
Localización: Ayuntamiento de RIBADEO [Lugo]
FINALISTA
REURBANIZACIÓN del ENTORNO de las VIVIENDAS VIRXE do CARME [Francisco Rosell+Roi Salgueiro]
Localización: Ayuntamiento de A CORUÑA [A Coruña]
5. Arquitecturas Efímeras
1ª PREMIO
ACTO de IMPOSICIÓN de MANOS. PROYECTO de URBANIZACIÓN [Patricia Alonso Alonso+Francisco Javier López Rivadulla]
Localización: Ayuntamiento de BAIONA [Pontevedra]
ACCESIT
CHILLIDA LUPO [Fermín González Blanco]
FINALISTA
“ENTRE la RAZÓN y la PIEL” [Ana Belén Amado+Jose Felipe Trillo]
6. Menciones arquitectura de bajo coste
1ª PREMIO
INSTITUTO DEL CAMPO [Barge+Bouza]
Localización: Ayuntamiento de XINZO de LIMIA [Ourense]
ACCESIT
CONSTRUCIÓN AUXILIAR en la ESCUELA HABANERA [Luz Paz Agras]
Localización: Ayuntamiento de XERMADE [A Coruña]
FINALISTA
CENTRO de ESTETICA y SALUD [Jorge Alvarez+Laura Arias+José C. Alvarez]
Localización: Ayuntamiento de OURENSE [Ourense]
FINALISTA
30 VPP [Yago Lenguas+Iago López+José María Navarro]
Localización: Ayuntamiento de RIBADEO [A Coruña]
7. Obra primera, Obra de arquitectos en el comienzo de su carrera profesional
1ª PREMIO
FARMACIA [Faustino Patiño+Juan Ignacio Prieto]
Localización: Ayuntamiento de SALVATERRA de MIÑO [Pontevedra]
Este miércoles día 30 de marzo, en la Libreria Formatos [La Coruña] el programa intemción, promovido por la Libreria Formatosm y organizado por Trespés Arquitectoscontará con la presencia del Arquitecto Doctor y Editor Ricardo S. Lampreave que nos hablará de su experiencia como editor de arquitectura y arte. Podéis conocer más sobre la Editorial Lampreave en su página + lampreave.es
Rúa Fernández Latorre 5 Baixo 4
T/F +34 981 255 210
A Coruña, Galicia
formatos@libreriaformatos.com
www.libreriaformatos.com
Este mércores día 30 de marzo, na Libreria Formatos [A Coruña] o programa intemción, promovido pola Libreria Formatosm e organizado por Trespés Arquitectoscontará coa presenza do Arquitecto Doutor e Editor Ricardo S. Lampreave que nos falará da súa experiencia como editor de arquitectura e arte. Podedes coñecer máis sobre a Editorial Lampreave na súa páxina + lampreave.es
Rúa Fernández Latorre 5 Baixo 4
T/F +34 981 255 210
A Coruña, Galicia
formatos@libreriaformatos.com
www.libreriaformatos.com
This Wednesday day 30 March, in the Libreria Formats [La Coruña] the program intemción, promoted by the Libreria Formatosm and organised by Trespés Arquitectoscontará with the presence of the Architect Doctor and Editor Ricardo S. Lampreave That will speak us of his experience like editor of architecture and art. You can know more on the Publisher Lampreave in his page + lampreave.es
Rúa Fernández Latorre 5 Baixo 4
T/F +34 981 255 210
A Coruña, Galicia
formatos@libreriaformatos.com
www.libreriaformatos.com
La relación de los escritores, filósofos y artistas con sus espacios de creación siempre ha fascinado a los estudiosos de la literatura y la estética, sobre todo si tenemos en cuenta que el lugar donde se escribe una obra influye significativamente en el ritmo, la estructura y el contenido de la misma. Partiendo de esta base nace la exposición Cabañas para pensar, un proyecto de Eduardo Outeiro comisariado por Alfredo Olmedo y Alberto Ruiz de Samaniego.
A través de las cabañas de once creadores fundamentales de la modernidad, se desarrolla una investigación que profundiza y pone de manifiesto la importancia de la organización del espacio de pensamiento en el acto de creación. En este caso, el entorno escogido por todos ellos se reduce (en apariencia solamente) a la mínima expresión arquitectónica, inmersa en la mayoría de los casos en una naturaleza, a veces exhuberante, otras agreste y minimalista.
Cabañas para pensar
Cabañas para pensar analiza una serie de ejemplos de arquitecturas íntimas y esenciales a través de un conjunto de fotografías realizadas en los lugares en los que están emplazadas estas construcciones, además de sus planos arquitectónicos correspondientes, maquetas y documentación diversa como, por ejemplo, una selección de herbarios de cada uno de los lugares en los que están situadas la cabañas.
La exposición plantea un estudio de la relación existente entre la intimidad escogida conscientemente y el proceso creativo por parte de los filósofos Ludwig Wittgenstein y Martin Heidegger, los compositores Edvard Grieg y Gustav Mahler, el dramaturgo August Strindberg, los escritores Knut Hamsun, George Bernard Shaw y Virginia Woolf, el poeta Dylan Thomas, el cineasta Derek Jarman, y, por último, el explorador y escritor Thomas Edward Lawrence, más conocido como Lawrence de Arabia.
Fechas:1 Abril 2011 – 10 Julio 2011
Comisario: Alfredo Olmedo, Alberto Ruiz de Samaniego
Dirección: Eduardo Outeiro
Lugar: Fundacion Seoane [La Coruña, España]
A relación dos escritores, filósofos e artistas cos seus espazos de creación sempre fascinou aos estudosos da literatura e a estética, sobre todo se temos en conta que o lugar onde se escribe unha obra influe significativamente no ritmo, a estrutura e o contido da mesma. Partindo desta base nace a exposición Cabanas para pensar, un proxecto de Eduardo Outeiro comisariado por Alfredo Olmedo e Alberto Ruiz de Samaniego. A través das cabanas de once creadores fundamentais da modernidade, desenvólvese unha investigación que afonda e pon de manifesto a importancia da organización do espazo de pensamento no acto de creación. Neste caso, o contorno en cuestión escollido por todos eles redúcese (en apariencia solamente) á mínima expresión arquitectónica, inmersa na maioría dos casos nunha natureza, ás veces exhuberante, outras agreste e minimalista.
Cabanas para pensar analiza unha serie de exemplos de arquitecturas íntimas e esenciais a través dun conxunto de fotografías realizadas nos lugares nos que están emplazadas estas construccións, ademáis dos seus planos arquitectónicos correspondentes, maquetas e documentación diversa como, por exemplo, unha escolla de herbarios de cada un dos lugares nos que están situadas as cabanas. A exposición plantexa un estudo da relación existente entre a intimidade escollida conscientemente e o proceso creativo por parte dos filósofos Ludwig Wittgenstein e Martin Heidegger, os compositores Edvard Grieg e Gustav Mahler, o dramaturgo August Strindberg, os escritores Knut Hamsun, George Bernard Shaw e Virginia Woolf, o poeta Dylan Thomas, o cineasta Derek Jarman, e, por último, o explorador e escritor Thomas Edward Lawrence, máis coñecido como Lawrence de Arabia.
Fechas:1 Abril 2011 – 10 Xulio 2011
Comisario:Alfredo Olmedo, Alberto Ruiz de Samaniego
Dirección:Eduardo Outeiro
Lugar:Fundacion Seoane [A Coruña]
+ artigo publicado en luisseoanefund.org
[:en]
The relation of the writers, philosophers and artists with his spaces of creation always has fascinado to the studious of the literature and the aesthetics, especially if we take into account that the place where writes a work influences significantly in the rhythm, the structure and the content of the same. Splitting of this base is born the exhibition Cabins to think, a project of Eduardo Outeiro curated by Alfredo Olmedo and Alberto Ruiz of Samaniego. Through the cabins of eleven fundamental creators of the modernity, develops an investigation that deepens and puts of self-evident the importance of the organisation of the space of thought in the act of creation. In this case, the surroundings chosen by all they reduces (in appearance only) to the minimum architectural expression, immersed in the majority of the cases in a nature, sometimes exhuberante, other agreste and minimalist.
Cabins to think analyses a series of examples of intimate and essential architectures through a group of photographies realised in the places in which they are emplazadas these constructions, in addition to his corresponding architectural planes, maquetas and diverse documentation as, for example, a selection of herbarios of each one of the places in which they are situated the cabins. The exhibition poses a study of the existent relation between the privacy chosen consciously and the creative process by part of the philosophers Ludwig Wittgenstein and Martin Heidegger, the composers Edvard Grieg and Gustav Mahler, the dramatist August Strindberg, the writers Knut Hamsun, George Bernard Shaw and Virginia Woolf, the poet Dylan Thomas, the cineasta Derek Jarman, and, finally, the navigator and writer Thomas Edward Lawrence, more known like Lawrence of Arabia.
Dates:1 April 2011 – 10 July 2011
Commissioner:Alfredo Olmedo, Alberto Ruiz of Samaniego
Direction:Eduardo Outeiro
Place:Fundacion Seoane [A Coruña]