Inicio Blog Página 167

[:es]Premio Pritzker 2011. Eduardo Souto de Moura[:gl]Premio Pritzker 2011. Eduardo Souto de Moura[:en]Pritzker Architecture Prize 2011. Eduardo Souto de Moura[:]

2

[:es]

El jurado del Premio Pritzker de esta edición está formado por los miembros siguientes, Lord Peter Palumbo, Alejandro Aravena, Carlos Jimenez, Glenn Murcutt, Juhani Pallasmaa, Renzo Piano, Karen Stein y Martha Thorne,  tras las deliberaciones pertinentes otorga el  galardón al arquitecto portugués Eduardo Souto de Moura.

+ pritzkerprize.com

[:gl]

O xurado do Premio Pritzker desta edición está formado polos membros seguintes, Lord Peter Palumbo, Alejandro Aravena, Carlos Jimenez, Glenn Murcutt, Juhani Pallasmaa, Renzo Piano, Karen Stein e Martha Thorne, tras as deliberacións pertinentes outorga o galardón ao arquitecto portugués Eduardo Souto de Moura.

+ pritzkerprize.com

[:en]

The jury of the Prize Pritzker of this edition is formed by the following members, Lord Peter Palumbo, Alejandro Aravena, Carlos Jimenez, Glenn Murcutt, Juhani Pallasmaa, Renzo Piano, Karen Stein and Martha Thorne, after the pertinent deliberations awards the galardón to the Portuguese architect Eduardo Souto of Moura.

+ pritzkerprize.com

[:]

[:es]Derecho a la ciudad: agresiones al territorio y cambio climático[:gl]Dereito á cidade: agresións ao territorio e cambio climático[:en]Right to the city: assaults to the territory and climatic change[:]

29

[:es]

Cuando hablamos de Derecho la Ciudad pensamos en un marco social igualitario dentro de un ecosistema urbano habitable. Sin embargo, el plano de actuación del modo de explotación capitalista está modificando de forma radical y (a veces) irremediablemente el entorno que nos rodea. ¿Pero, están las modificaciones del clima y el territorio poniendo en peligro real nuestro futuro colectivo? ¿Hasta que punto, una ciudad con un tejido costero tan marcado, puede estar en riesgo ante las modificaciones del clima y el calentamiento global? ¿Cómo influyen las actuaciones de origen artificial (construcciones y viviendas en línea de costa, rellenos, infraestructuras, alteraciones de cursos y corrientes…) en el escenario natural que habitamos?

Abriremos un hilo de relato y debate con Juan Ramón Vidal Romaní qué vaya desde lo general (el marco global) a lo concreto (el caso de Coruña).Juan Ramón Vidal Romaní é Catedrático de Xeoloxía na Universidade da Coruña e colaborador con diversos estudos relativos as incidencias do cambio climático e a súa relación co medio físico no planeta e na Galiza.

Xoves 31 as 20:30 horas
Lugar: CS Atreu! Travesia San Xosé 2, baixo. Monte Alto.
Organiza RDS (Rede Dereitos Sociais)

+ rede.blogaliza.org

via: ASF Grupo Trabajo Comunicación Galicia [galicia.asfes.org]

[:gl]

Cando falamos de Dereito a Cidade pensamos nun marco social igualitario dentro de un ecosistema urbano habitábel. Poren, o plano de actuación do modo de explotación capitalista está a modificar de forma radical e (as veces) irremediábel o entorno que nos rodea.
Pero, están as modificacións do clima e o territorio poñendo en perígo real o noso futuro colectivo? Até que ponto, unha cidade con un tecido costeiro tan marcado, pode estar en risco ante as modificacións do clima e o quencemento global? Como influén as actuacións de orixe artificial (construccións e vivendas en liña costeira, recheos, infraestructuras, alteracións de cursos e correntes,…) no escenario natural que habitamos?

Abriremos un fio de relato e debate con Juan Ramón Vidal Romaní que vaia dende o xeral (o marco global) ao concreto (o caso de Coruña). Juan Ramón Vidal Romaní es Catedrático de Geología en la Universidad de A Coruña y colaborador con diversos estudios relativos a las incidencias del cambio climático y su relación con el medio físico en el planeta y en Galicia.

Jueves 31 a las 20:30 horas
Lugar: CS Atreu! Travesia San José 2, bajo. Monte Alto.
Organiza RDS (Rede Dereitos Sociais) + rede.blogaliza.org

via: ASF Grupo Trabajo Comunicación Galicia [galicia.asfes.org]

[:en]

When we speak of Right the City think in an egalitarian social frame inside an urban ecosystem habitable. However, the plane of performance of the way of capitalist exploitation is modifying of radical form and (sometimes) irremediablemente the surroundings that surrounds us. But, they are the modifications of the climate and the territory putting in danger real our collective future? Until point, a city with a coastal fabric so marked, can be in risk in front of the modifications of the climate and the global warming? How they influence the performances of artificial origin (constructions and houses on line of coast, fillings, infrastructures, alterations of courses and currents…) In the natural stage that inhabit?

We will open a thread of relate and debate with Juan Ramón Vidal Romaní what go from the general (the global frame) to the concrete (the case of Coruña).Juan Ramón Vidal Romaní is Chair of Geology in the University of A Coruña and collaborator with diverse relative studies to the incidences of the climatic change and his relation with the half physicist in the planet and in Galicia.

Thursday 31 to the 20:30 hours
Place: CS Atreu! Travesia Saint José 2, low. High mountain.
It organises RDS (Rede Dereitos Sociais) + rede.blogaliza.org

via: ASF Grupo Trabajo Comunicación Galicia [galicia.asfes.org]

[:]

Duchamp Même [2]

[:es]

Jornada sobre Duchamp el miércoles, 30 de marzo · 10:00 – 14:00, en la E.T.S.A.C

10:00 Duchamp en cuatro movimientos. Fernando Agrasar
10:50 Proxección Entr’acte. René Clair e Francis Picabia. 1924
11:30 El espacio expositivo postaurático. Luz Paz Agras
12:30 Proxección Anémic Cinéma. Rrose Sélavy. 1926
13:00 Sobre Étant doneés. La escala 1:1 de la crítica internacional. Manuel Segade

Salón de Actos da ETS de Arquitectura da Coruña
Campus da Zapateira, Castro de Elviña s/n
A Coruña, Spain
+ info

[:gl]

Xornada sobre Duchamp o mércores, 30 de marzo · 10:00 – 14:00, na E.T.S.A.C

10:00 Duchamp en catro movementos. Fernando Agrasar
10:50 Proxección Entr\’acte. René Clair e Francis Picabia. 1924
11:30 O espazo expositivo postaurático. Luz Paz Agras
12:30 Proxección Anémic Cinéma. Rrose Sélavy. 1926
13:00 Sobre Étant doneés. A escala 1:1 da crítica internacional. Manuel Segade

Salón de Actos dá ETS de Arquitectura dá Coruña
Campus dá Zapateira, Castro de Elviña s/n
A Coruña, Spain

+ info

[:en]

Day on Duchamp the Wednesday, 30 March · 10:00 – 14:00, in the And.T.S.To.C

10:00 Duchamp en cuatro movimientos. Fernando Agrasar
10:00 Duchamp in four movements. Fernando Agrasar
10:50 Proxección Entr\’acte. René Clair and Francis Picabia. 1924
11:30 The space expositivo postaurático. Luz Paz Agras
12:30 Proxección Anémic Cinéma. Rrose Sélavy. 1926
13:00 On Étant doneés. The scale 1:1 of the international critic. Manuel Segade

Living room of Acts gives ETS of Architecture gives Coruña
Campus gives Zapateira, Castro of Elviña s/n
A Coruña, Spain

+ info

[:]

Paradigmas | Jorge Gorostiza

Navegando por la Red he encontrado una vieja página de la Fundación Telefónica donde están todas las conferencias que se impartieron en el curso Proyecciones y Utopías de la Vanguardia, El desarrollo de la modernidad arquitectónica visto a través de la historia del cine, entre el 9 de octubre y el 13 de noviembre de 2007, desarrollado en la sede de la Telefónica en la Gran Vía madrileña. El curso lo dirigió con mano férrea David Rivera y los ponentes fuimos por orden de intervención, el perpetrador de este blog, Vicente Sánchez-Biosca, José Manuel García Roig, Andrés Hispano, el propio David Rivera Gámez e Iñaki Ábalos.

Les recuerdo que se publicó un libro, cuya cubierta reproduzco, con las conferencias.

Por supuesto que no me he visto, porque me da una vergüenza espantosa, pero sí he aprovechado para ver a los otros ponentes y les aseguro que hay intervenciones estupendas. Si quieren ver y oír las ponencias, basta con pinchar aquí.

Reproduzco a continuación el principio de mi artículo «Proyecciones y utopías de la vanguardia: La arquitectura moderna en el cine fantástico (1920 – 1950)», publicado en el libro antes mencionado:

«El famoso arquitecto vienés Hjalmar Poelzig se incorpora lentamente en su lecho, es de noche y sólo se intuye su fisonomía gracias a su negra silueta, recortada sobre una mampara traslúcida iluminada por detrás. Poelzig en realidad es una de las personificaciones del inglés William Henry Pratt, más conocido por el seudónimo Karloff, y uno de los protagonistas de la película titulada en España Satanás, aunque su título original fuera The Black Cat, dirigida en 1934 por Edgar George Ulmer.

I.- 1920, Alemania
Catorce años atrás, Berlín verano de 1919, un joven de veintinueve años, que trabaja como decorador en la compañía teatral de Max Reinhardt, va a estar dos meses en paro; por casualidad se encuentra a un amigo, al escenógrafo Rochus Gliese, que le propone: ¿Por qué no vienes conmigo y trabajas en una película? Él le responde: ¿Qué clase de trabajo, si ya tienen un escenógrafo en la película, el profesor Poelzig? Pero termina dejándose convencer por Gliese, el trabajo al principio consiste en recortar siluetas para ponerlas delante de la cámara. La película se titularía El Golem y el joven se llamaba Edgar G. Ulmer. Muchos años después el propio Ulmer le contaba a Peter Bogdanovich que tras trabajar dos semanas en la película «estaba construyendo decorados, porque a Poelzig no le importaba» .

1920 fue un año decisivo para un arte cuyos espectadores ya llevaban un cuarto de siglo pagando por verlo. Ese año se estrenaron en Alemania El gabinete del Dr. Caligari (Das Cabinet des Doktor Caligari, Robert Wiene), Genuine (Robert Wiene), El Golem (Der Golem, wie er in die Welt kam, Paul Wegener) y Algol (Hans Werckmeister). Todas ellas pertenecen al género fantástico y por el aspecto de sus espacios se han considerado dentro del expresionismo.

No es este el lugar para definir el género fantástico, basta con la noción intuitiva y sencilla que se tiene sobre las películas que pueden agruparse en este género. Tampoco se va a incidir en las relaciones entre la arquitectura y el llamado cine expresionista, que ya se han tratado en otras ocasiones, sí hay que repetir las enormes diferencias que hay entre la amplísima relación de películas incluidas por algunos autores en este movimiento, cuyas características tienen poco en común entre sí, como asimismo le sucede a muchas obras y proyectos de la arquitectura también denominada expresionista. Más realista es la tesis de Jürgen Kasten, que considera sólo siete cintas expresionistas.

Sin duda la más famosa de ellas es El gabinete del Dr. Caligari, que incluso generó el adjetivo «caligarismo», sus extraños espacios se justifican porque son parte del sueño del protagonista, pero en Genuine, siguiente película de Wiene, no hay justificación alguna para unos espacios, como los de El gabinete del Dr. Caligari, donde los personajes deambulan entre planos inclinados, llenos de líneas y figuras geométricas, muchas veces comparados despectivamente con telones pintados, restándoles importancia por ser una imitación del teatro, cuando en realidad son más avanzados que otros de películas coetáneas, unos espacios creados por el pintor, escenógrafo y decorador de interiores Cesar Klein.

El título completo de esta película es Genuine, die Tragödie eines seltsamen Hauses (Genuine la tragedia de una casa extraña) porque la mayoría de su metraje discurre en la casa donde está confinada la protagonista, que domina a los hombres de su entorno gracias a sus poderes esotéricos. Esta casa tiene varios interiores asombrosos, dos dormitorios con paredes llenas de líneas quebradas y un extraño aposento, donde por fin asesinan a la protagonista, con ruedas dentadas en movimiento y otros artilugios; para acceder a su interior hay que atravesar un jardín bastante convencional, pero tiene una extraordinaria fachada, construida en tres dimensiones, difícil de encuadrar dentro del expresionismo y que se anticipa muchos años a las de edificios de profesionales como por ejemplo Robert Stern y otros de la denominada arquitectura posmoderna de los ochenta, confirmando que las analogías formales, tantas veces empleadas por varios autores, que demuestran sus alardes manejando información visual, no tienen más fundamento que remotas semejanzas en sus morfologías, sin poder ahondar en otros aspectos teóricos»…

Como siempre, si quieren seguir leyéndolo habrán de adquirir el libro que, según creo, aún no se ha agotado y está editado por La Fábrica.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, marzo 2011

Boletín Académico. Revista de investigación y arquitectura contemporáneaBoletín Académico. Revista de investigación e arquitectura contemporáneaAcademic bulletin. Magazine of investigation and contemporary architecture

La revista Boletín Académico, que desde 1985 publica la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universidade da Coruña, comienza una nueva etapa. La progresiva implantación de los sistemas de evaluación de la calidad del profesorado universitario que se ha venido produciendo en los últimos años en España, nos obliga a difundir la investigación arquitectónica a través de unos cauces normalizados. En este contexto surge la transformación de nuestra revista. Boletín Académico. Revista de investigación y arquitectura contemporánea es una publicación científi ca, digital y anual que sigue el procedimiento de revisión anónima por pares, cumpliendo todos los criterios Latindex para revistas electrónicas (http://resh.cindoc.csic.es/criterios_latindex_electronicas.php). Se edita con el formato normalizado Open Journal Systems (OJS) y trabaja con el horizonte de una próxima indexación. La revista recoge en cada número artículos de investigación originales, inéditos y especializados dedicados a la arquitectura contemporánea, pudiendo contar eventualmente con colaboraciones especiales, según el criterio del Consejo Editorial. Obviamente, la participación en la revista es libre y está abierta a todos los estudiosos de la arquitectura contemporánea, sin más restricciones que las defi nidas por su temática y su formato. La temática abarca todas las áreas de conocimiento que están presentes en las escuelas de arquitectura españolas (Composición Arquitectónica, Construcciones Arquitectónicas, Expresión Gráfi ca Arquitectónica, Mecánica de Medios Continuos y Teoría de Estructuras, Matemática Aplicada, Proyectos Arquitectónicos, y Urbanística y Ordenación del Territorio), si bien los artículos publicados deben referenciar sus aportaciones teóricas a ejemplos de arquitectura contemporánea, incidiendo de manera especial en aquellos aspectos que hayan supuesto investigación, desarrollo tecnológico e innovación.

Editorial

+ boletinacademico.com

A Revísta Boletín Académico, que desde 1985 publica a Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universidade dá Coruña, comeza unha nova etapa. A progresiva implantación dos sistemas de avaliación da calidade do profesorado universitario que se veu producindo nos últimos anos en España, obríganos a difundir a investigación arquitectónica a través dunhas canles normalizadas. Neste contexto xorde a transformación da nosa revista. Boletín Académico. Revista de investigación e arquitectura contemporánea é unha publicación científi ca, dixital e anual que segue o procedemento de revisión anónima por pares, cumprindo todos os criterios Latindex para revistas electrónicas (http://resh.cindoc.csic.es/criterios_latindex_electronicas.php). Edítase co formato normalizado Open Journal Systems (OJS) e traballa co horizonte dunha próxima indexación. A revista recolle en cada número artigos de investigación orixinais, inéditos e especializados dedicados á arquitectura contemporánea, podendo contar eventualmente con colaboracións especiais, segundo o criterio do Consello Editorial. Obviamente, a participación na revista é libre e está aberta a todos os estudiosos da arquitectura contemporánea, sen máis restricións que as defi nidas pola súa temática e o seu formato. A temática abarca todas as áreas de coñecemento que están presentes nas escolas de arquitectura españolas (Composición Arquitectónica, Construcións Arquitectónicas, Expresión Gráfi ca Arquitectónica, Mecánica de Medios Continuos e Teoría de Estruturas, Matemática Aplicada, Proxectos Arquitectónicos, e Urbanística e Ordenación do Territorio), aínda que os artigos publicados deben referenciar as súas achegas teóricas a exemplos de arquitectura contemporánea, incidindo de maneira especial naqueles aspectos que supuxesen investigación, desenvolvemento tecnolóxico e innovación.

Editorial

+ boletinacademico.com

The magazine Academic Bulletin, that from 1985 publishes the Upper Technical School of Architecture of the Universidade gives Coruña, begins a new stage. The progressive implantation of the systems of evaluation of the quality of the profesorado university that has come  producing in the last years in Spain, forces us to spread the architectural investigation through some courses normalised. In this context arises the transformation of our magazine. Academic bulletin. Magazine of investigation and contemporary architecture is a publication científi ca, digital and annual that follows the procedure of anonymous review by pairs, fulfilling all the criteria Latindex for electronic magazines (http://resh.cindoc.csic.es/criterios_latindex_electronicas.php). It edits  with the format normalised Open Journal Systems (OJS) and works with the horizon of a next indexing. The magazine collects in each number articles of original investigation, inéditos and skilled devoted to the contemporary architecture, being able to explain eventualmente with special collaborations, according to the criterion of the Publishing Council. Obviously, the participation in the magazine is free and is opened to all the studious of the contemporary architecture, without more restrictions that the defi nidas by his thematic and his format. The thematic cover all the areas of knowledge that are presents in the schools of Spanish architecture (Architectural Composition, Architectural Constructions, Expression Gráfi ca Architectural, Mechanics of Continuous Means and Theory of Structures, Mathematical Applied, Architectural Projects, and Urbanística and Ordenación of the Territory), although the articles published have to referenciar his theoretical contributions to examples of contemporary architecture, incidiendo of special way in those appearances that have supposed investigation, technological development and innovation.

Editorial

+ boletinacademico.com

Casa A5 | Carlos Seoane

Casa A5 | Carlos Seoane

La casa A5, está situada en una urbanización residencial próxima a Coruña. La parcela está condicionada por la ordenanza municipal que limita la altura de cornisa a 3,5 mts sobre la rasante del suelo y por el ámbito del Dominio de Costas que restringe la ocupación de la parcela a únicamente una franja en contacto con la calle superior.

Casa A5 | Carlos Seoane © Hector Santos-Diez

Con estos condicionantes, la volumetría exterior es un resultado de cumplir con ambas limitaciones, y da como resultado una construcción escalonada con la pendiente hacia el mar. Por esos condicionantes topográficos y de normativos, la vivienda se desarrolla en su mayor parte como una casa semi-enterrada y  para lograr iluminación natural en el semisótano, el volumen se orada con 2 patios que permiten tener iluminación natural en sus espacios enterrados.

Casa A5 | Carlos Seoane © Hector Santos-Diez

El entorno físico, es una ladera orientada al norte con unas vistas privilegiadas sobre la ría de la Coruña. En respuesta a ese entorno, la casa nace con vocación de no alterar el lugar, y por ello la casa intenta ser más un conjunto de vacíos que un objeto, incluso se podría decir que nace con la aspiración de diluirse.

Casa A5 | Carlos Seoane © Hector Santos-Diez

En cierta medida, la casa juega con el recuerdo de esos lugares de la infancia, propios de la arquitectura popular gallega que se caracterizan por la ambigüedad.

Casa A5 | Carlos Seoane © Hector Santos-Diez

Espacios que se mueven entre el interior y el exterior, entre lo público y lo privado y donde no está muy claro donde empieza una casa y acaba la otra, incluso donde es casa, donde calle o donde de repente comienza el espacio de las cuadras o el cobertizo que protege un tractor o un coche.

Casa A5 | Carlos Seoane © Hector Santos-Diez

En ese sentido la casa pretende apropiarse de esos conceptos tradicionales y lograr un no-objeto, ambiguo en sus límites, y en su definición formal que permite por otra parte distintas formas de habitar ese lugar.

Obra: Casa A5
Autor: Carlos Seoane
Colaboradores: Myriam Ochoa, Santiago Cotón, José García Varela, Oscar Fuertes (arquitectos), Luis Romero (aparejador), Javier Castro CEBECATRO (project managment),
Emplazamiento: Oleiros, A Coruña,
Año 2008-2010
Fotografía: Hector Santos-Diez.
+ www.cseoane.com

+ premios
Premio Juana de Vega de Arquitectura 2010

+ publicaciones
OnDiseño316: Family houses

Enlared. Capítulo 04Enlared. Capítulo 04Enlared. Capítulo 04

67

Del mismo modo que se visitó Aula Abierta durante el transcurso de Eutopía’07 en Córdoba, también se visitó trincheras. Otro espacio auto-construido por recetas urbanas y alumnos de la facultad de bellas artes de Málaga.

http://vimeo.com/19538555

Córdoba II, visita a las Trincheras en Málaga Duración 3’24’’
Dirección: Guillermo Cruz
Montaje: Miriam Martínez
Montaje de sonido: Enrique G. Bermejo
Música: Jose Arce & Sara Perkins
Archivo Audiovisual: Guillaume Meigneux

Do mesmo xeito que se visitou Aula Aberta durante o transcurso de Eutopía’07 en Córdoba, tamén se visitou trincheiras. Outro espazo auto-construído por receitas urbanas e alumnos da facultade de belas artes de Málaga.

http://vimeo.com/19538555
Córdoba II, visita as Trincheiras en Málaga Duración 3’24’’

Dirección: Guillermo Cruz

Montaxe: Miriam Martínez

Montaxe de son: Enrique G. Bermejo

Música: Jose Arce & Sara Perkins

Arquivo Audiovisual: Guillaume Meigneux

Of the same way that visited  Open Classroom during the transcurso of Eutopía’07 in Córdoba, also visited  trenches. Another space car-built by urban recipes and students of the faculty of beautiful arts of Málaga.

http://vimeo.com/19538555

Córdoba II, vCórdoba II, visit to the Trenches in Málaga Length 3’24»

Direction: Guillermo Cruz

Setting: Miriam Martínez

Setting of sound: Enrique G. Bermejo

Music:  Jose Arce & Sara Perkins

Audiovisual Archive: Guillaume Meigneux

[:es]Concurso para del Centro de Colecciones de Museos Estatales y la subsede del Archivo Histórico Nacional (AHN) [:gl]Concurso para do Centro de Coleccións de Museos Estatais e a subsede do Arquivo Histórico Nacional (AHN) | hoyesarte[:en]Contest for of the Centre of Collections of State Museums and the subsede of the National Historical Archive (AHN) | hoyesarte[:]

32

[:es]

La subsecretaria de Cultura, Mercedes del Palacio, acompañada del presidente del Consejo Superior de Colegios de Arquitectos de España, Jordi Ludevid i Anglada, ha presentado hoy en San Fernando de Henares (Madrid) la convocatoria del concurso para la redacción del proyecto arquitectónico de recuperación, rehabilitación y reforma de la futura sede del Centro de Colecciones de Museos Estatales y la subsede del Archivo Histórico Nacional (AHN). El edificio, unas antiguas naves industriales de Galerías Preciados de 120.000 metros cuadrados por las que Cultura pagó 28 millones en diciembre de 2008, permitirá liberar el actual Archivo Histórico Nacional, saturado desde hace años, multiplicando por diez su superficie actual, hasta alcanzar los 400 kilómetros. El 75% del edificio irá destinado a este propósito y el resto, al Centro de Colecciones de Museos Estatales.

por hoyesarte.com

[…]

+ artículo publicado en hoyesarte.com

via: paco casas  [brijuni arquitectos][:gl]

A subsecretaria de Cultura, Mercedes do Palacio, acompañada do presidente do Consello Superior de Colexios de Arquitectos de España, Jordi Ludevid i Anglada, presentou hoxe en San Fernando de Henares (Madrid) a convocatoria do concurso para a redacción do proxecto arquitectónico de recuperación, rehabilitación e reforma da futura sede do Centro de Coleccións de Museos Estatais e a subsede do Arquivo Histórico Nacional (AHN). O edificio, unhas antigas naves industriais de Galerías Prezados de 120.000 metros cadrados polas que Cultura pagou 28 millóns en decembro de 2008, permitirá liberar o actual Arquivo Histórico Nacional, saturado desde hai anos, multiplicando por dez a súa superficie actual, até alcanzar os 400 quilómetros. O 75% do edificio irá destinado a este propósito e o resto, ao Centro de Coleccións de Museos Estatais.

por hoyesarte.com

[…]

+ artigo publicado en hoyesarte.com

via: paco casas [brijuni arquitectos][:en]

The subsecretaria of Culture, Mercedes of the Palace, accompanied of the president of the Upper Council of Schools of Architects of Spain, Jordi Ludevid i Anglada, has presented today in Saint Fernando of Henares (Madrid) the announcement of the contest for the editorial of the architectural project of recovery, rehabilitation and reform of the future headquarters of the Centre of Collections of State Museums and the subsede of the National Historical Archive (AHN). The building, some ancient industrial ships of Esteemed Galleries of 120.000 square metres by which Culture paid 28 millions in December of 2008, will allow to free the current Historical Archive National, saturated from does years, multiplying by ten his current surface, until achieving the 400 kilometres. 75% of the building will go allocated to this purpose and the rest, to the Centre of Collections of State Museums.

by hoyesarte.com

[…]

+ article ispublished in hoyesarte.com

via: paco casas [brijuni arquitectos][:]

[:es]Finalistas del premio de arquitectura contemporánea Premio Mies Van Der Rohe 2011[:gl]Finalistas do premio de arquitectura contemporánea Premio Mies Van Der Rohe 2011[:en]Finalists of the prize of contemporary architecture Prize Mies Go Der Rohe 201[:]

30

[:es]

La Comisión Europea y la Fundación Mies van der Rohe han anunciado los seis finalistas que competirán por el Premio de Arquitectura Contemporánea de la Unión Europea – Premio Mies van der Rohe 2011, seleccionados a partir de 343 obras en 33 países europeos. La ceremonia del premio se celebrará el 20 de junio en el Pabellón Mies van der Rohe de Barcelona, España. “Nuestros finalistas tienen dos cosas en común: son europeos y se encuentran entre los arquitectos más visionarios del mundo entero. El Premio de arquitectura contemporánea de la Unión Europea celebra su talento y exhibe la importancia económica, social y cultural de nuestros sectores creativos”, afirmó Androulla Vassiliou, Comisaria europea para Educación, Cultura, Multilingüismo y Juventud.

Los seis finalistas son:
1. Neues Museum Berlín, Alemania [David Chipperfield Architects / David Chipperfield]
2. Teatro Bronks, Bruselas, Bélgica [MDMA – Martine De Maeseneer Architecten / Martine De Maeseneer, Dirk Van den Brande]
3. MAXXI: Museo Nacional de Arte del Siglo XXI, Roma, Italia [Zaha Hadid Architects / Zaha Hadid, Patrick Schumacher, Gianluca Racana]
4. Concert House Danish Radio Copenhagen, Dinamarca [Ateliers Jean Nouvel / Jean Nouvel]
5. Museo de la Acrópolis, Atenas, Grecia [Bernard Tschumi Architects / Bernard Tschumi]
6. Centro de rehabilitación Groot Klimmendaal, Arnhem, Países Bajos [Architectenbureau Koen van Velsen / Koen van Velsen]

+ info

[:gl]

A Comisión Europea e a Fundación Mies van der Rohe anunciaron o seis finalistas que competirán polo Premio de Arquitectura Contemporánea da Unión Europea – Premio Mies van der Rohe 2011, seleccionados a partir de 343 obras en 33 países europeos. A cerimonia do premio celebrarase o 20 de xuño no Pavillón Mies van der Rohe de Barcelona, España. “Os nosos finalistas teñen dúas cousas en común: son europeos e atópanse entre os arquitectos máis visionarios do mundo enteiro. O Premio de arquitectura contemporánea da Unión Europea celebra o seu talento e exhibe a importancia económica, social e cultural dos nosos sectores creativos”, afirmou Androulla Vassiliou, Comisaria europea para Educación, Cultura, Multilingüismo e Mocidade.

O seis finalistas son:

1. Neues Museum Berlín, Alemaña [David Chipperfield Architects / David Chipperfield]

2. Teatro Bronks, Bruxelas, Bélxica [MDMA – Martine De Maeseneer Architecten / Martine De Maeseneer, Dirk Van den Brande]

3. MAXXI: Museo Nacional de Arte do Século XXI, Roma, Italia [Zaha Hadid Architects / Zaha Hadid, Patrick Schumacher, Gianluca Racana]

4. Concert House Danish Radio Copenhagen, Dinamarca [Ateliers Jean Nouvel / Jean Nouvel]

5. Museo da Acrópole, Atenas, Grecia [Bernard Tschumi Architects / Bernard Tschumi]

6. Centro de rehabilitación Groot Klimmendaal, Arnhem, Países Baixos [Architectenbureau Koen van Velsen / Koen van Velsen]

+ info

[:en]

The European Commission and the Foundation Mies go der Rohe have announced the six finalists that will compete by the Prize of Contemporary Architecture of the European Union – Prize Mies go der Rohe 2011, selected from 343 works in 33 European countries. The ceremony of the prize will celebrate  on 20 June in the Pavilion Mies go der Rohe of Barcelona, Spain. “Our finalists have two things in common: they are European and find  between the architects more visionarios of the whole world. The Prize of contemporary architecture of the European Union celebrates his talent and exhibits the economic importance, social and cultural of our creative sectors”, affirmed Androulla Vassiliou, European Commissioner for Education, Culture, Multilingualism and Youth.

The six finalists are:

1. Neues Museum Berlin, Germany [David Chipperfield Architects / David Chipperfield]

2. Theatre Bronks, Brussels, Belgium [MDMA – Martine Of Maeseneer Architecten / Martine Of Maeseneer, Dirk Van den Brande]

3. MAXXI: National museum of Art of the 21st century, Rome, Italy [Zaha Hadid Architects / Zaha Hadid, Patrick Schumacher, Gianluca Racana]

4. Concert House Danish Irradiate Copenhagen, Denmark [Ateliers Jean Nouvel / Jean Nouvel]

5. Museum of the Acrópolis, Athens, Greece [Bernard Tschumi Architects / Bernard Tschumi]

6. Centre of rehabilitation Groot Klimmendaal, Arnhem, Low Countries [Architectenbureau Koen van Velsen / Koen van Velsen]

+ info

[:]

[:es]Jornadas Técnicas de Arquitectura Sanitaria y Asistencial[:gl]Xornadas Técnicas de Arquitectura Sanitaria e Asistencial[:en]Technical days of Sanitary Architecture and Asistencial[:]

[:es]

Las Jornadas Técnicas de Arquitectura Sanitaria y Asistencial que se desarrollarán en la ETS de Arquitectura de A Coruña entre el 31 de marzo y el 2 de abril, con la visita al recién inaugurado Hospital Universitario Lucus Augusti (HULA) en Lugo, tienen como uno de sus objetivos introducir el nuevo Máster Universitario en Arquitectura Hospitalaria y Asistencial (MASA) que se implantará en la Escuela de Arquitectura de A Coruña el próximo curso.

+ info

[:gl]

As Xornadas Técnicas de Arquitectura Sanitaria e Asistencial que se desenvolverán na ETS de Arquitectura da Coruña entre o 31 de marzo e o 2 de abril, coa visita ao recentemente inaugurado Hospital Universitario Lucus Augusti (HULA) en Lugo, teñen como un dos seus obxectivos introducir o novo Máster Universitario en Arquitectura Hospitalaria e Asistencial (MASA) que se implantará na Escola de Arquitectura da Coruña o próximo curso.

+ info

[:en]

The Technical Days of Sanitary Architecture and Asistencial that will develop  in the ETS of Architecture of A Coruña between 31 March and on 2 April, with the visit to the recently inaugurated University Hospital Lucus Augusti (HULA) in Lugo, have like one of his aims enter the new Máster University in Hospitable Architecture and Asistencial (MASS) that will implant  in the School of Architecture of A Coruña the next course.

+ info

[:]

Manuel Gallego. A Cidade Intuída Manuel Gallego. A Cidade IntuídaManuel Gallego. A Cidade Intuída

41

Conferencia de Manuel Gallego el día 2 de febrero de 2011 en el Teatro Principal de Santiago de Compostela. Manuel Gallego fue uno de los asesores convidados a exponer y compartir sus conocimientos en el taller de espacio público La Ciudad Intuida.

presentación: Carlos Quintáns
diseño: desescribir
equipo técnico: Kachet. Human Pro

+ acidadeintuida.org

Conferencia de Manuel Gallego o día 2 de febreiro de 2011 no Teatro Principal de Santiago de Compostela. Manuel Gallego foi un dos asesores convidados a expoñer e compartir os seus coñecementos no obradoiro de espazo público A Cidade Intuída.

presentación: Carlos Quintáns

deseño: desescribir

equipo técnico: Kachet. Human Pro

+ acidadeintuida.org

Conference of Manuel Galician the day 2 February 2011 in the Main Theatre of Santiago de Compostela. Manuel Galician was one of the aides convidados to expose and share his knowledges in the workshop of public space A Cidade Intuida.

Presentation: Carlos Quintáns

design: desescribir

technical team: Kachet. Human Pro

+ acidadeintuida.org

[:es]Arquitectura vertida. Una nueva manera de construir [:gl]Arquitectura vertida. Unha nova maneira de construir [:en]Architecture poured. A new way to build[:]

37

[:es]

En Arquitectura vertida. Una nueva manera de construir la productora ELR explica a través de este vídeo el sistema constructivo de la casa GZ/10.

«Se plantea un caso práctico real que servirá como campo de pruebas para analizar las posibilidades y limitaciones del sistema.

La metodología y conclusiones permiten ver en conjunto, la evolución del pensamiento de Miguel Fisac y al tiempo establecer un recorrido por la tradición constructiva española más reciente y su estrecha relación con la realidad actual».

[:gl]

A productora elr explica a través deste vídeo o sistema constructivo da casa GZ/10. GZ/10. Arquitectura vertida. Unha nova maneira de construir.

[:en]

The producing elr explains through this video the constructive system of the GZ/10. ARCHITECTURE POURED A NEW WAY TO BUILD/ To NEW WAY TO BUILD.

[:]

Prípiat PrípiatPrípiat

1.762

Prípiat (ucraniano: При́п’ять, Príp”iat’; ruso: При́пять, Prípiat) es una ciudad fantasma en la zona de alienación al norte de Ucrania en la región de Kiev, cercana a la frontera con Bielorrusia. Debe su nombre al río que atraviesa la ciudad. Esta ciudad es conocida porque sufrió los efectos del peor accidente de la historia de la energía nuclear el 26 de abril de 1986, cuando se produjo el sobrecalentamiento y explosión del reactor número 4 de la Central Nuclear de Chernóbil, el cual emitió 500 veces más radiación que la bomba atómica que cayó sobre Hiroshima en 1945. La ciudad se vio afectada por gran cantidad de radiación y debió ser evacuada. Fue fundada el 4 de febrero de 1970 para dar hogar a los trabajadores de la Central Nuclear V.I. Lenin de Chernóbil y a sus familias.

Debido a su estratégica posición geográfica en un clima relativamente templado y un suelo muy fértil, cerca de una estación de tren, una autopista y, por supuesto, el río Prípiat la ciudad comenzó a desarrollarse, convirtiéndose en una de las zonas más agradables para vivir de la antigua URSS. Debido a eso la población en sólo 16 años creció hasta más de 40.000 personas. Prípiat estaba compuesta por varios microdistritos (vecindarios), con un radial atravesando el centro de la ciudad. En la ciudad, los constructores añadieron numerosas señales y paneles luminosos, que fueron acompañados de también decoraciones de cerámica en las fachadas de los edificios. La belleza de la ciudad tenía que ser fundamental para los trabajadores de la central, y por eso se contrataron arquitectos soviéticos progresistas que pudiesen visualizarlo. Uno de los sitios más hermosos de la ciudad eran la entrada a la ciudad, el Centro Cultural Energetik, el Edificio de Administración, el Café Prípiat (que se encontraba cerca del río), y en el centro de la ciudad el Bulevar Lenin. La creatividad era aprovechada por los arquitectos ciudadanos que la incorporaban en el paisaje de la ciudad.

+ info

Prípiat (ucraíno: При́п’ять, Príp”iat’; ruso: При́пять, Prípiat) é unha cidade fantasma na zona de alienación ao norte de Ucraína na rexión de Kiev, próxima á fronteira con Bielorrusia. Debe o seu nome ao río que atravesa a cidade. Esta cidade é coñecida porque sufriu os efectos do peor accidente da historia da enerxía nuclear o 26 de abril de 1986, cando se produciu o sobrecalentamiento e explosión do reactor número 4 da Central Nuclear de Chernóbil, o cal emitiu 500 veces máis radiación que a bomba atómica que caeu sobre Hiroshima en 1945. A cidade viuse afectada por gran cantidade de radiación e debeu ser evacuada. Foi fundada o 4 de febreiro de 1970 para dar fogar aos traballadores da Central Nuclear V.I. Lenin de Chernóbil e ás súas familias.

Debido á súa estratéxica posición xeográfica nun clima relativamente tépedo e un chan moi fértil, preto dunha estación de tren, unha autoestrada e, por suposto, o río Prípiat a cidade comezou a desenvolverse, converténdose nunha das zonas máis agradables para vivir da antiga URSS. Debido a iso a poboación en só 16 anos creceu até máis de 40.000 persoas. Prípiat estaba composta por varios microdistritos (veciñanzas), cun radial atravesando o centro da cidade. Na cidade, os construtores engadiron numerosos sinais e paneis luminosos, que foron acompañados de tamén decoracións de cerámica nas fachadas dos edificios. A beleza da cidade tiña que ser fundamental para os traballadores da central, e por iso contratáronse arquitectos soviéticos progresistas que puidesen visualizalo. Un dos sitios máis fermosos da cidade eran a entrada á cidade, o Centro Cultural Energetik, o Edificio de Administración, o Café Prípiat (que se atopaba preto do río), e no centro da cidade o Bulevar Lenin. A creatividade era aproveitada polos arquitectos cidadáns que a incorporaban na paisaxe da cidade.

+ info

Prípiat (Ukrainian: При́п’ять, Príp”iat’; Russian: При́пять, Prípiat) is a city ghost in the zone of alienation north of Ukraine in the region of Kiev, near to the border with Byelorussia. Owe his name to the river that crosses the city. This city is known because it suffered the effects of the worst accident of the history of the nuclear energy on 26 April 1986, when it produced  the sobrecalentamiento and explosion of the reactor number 4 of the Nuclear Head office of Chernóbil, which issued 500 times more radiation that the atomic bomb that fell on Hiroshima in 1945. The city saw  affected by big quantity of radiation and had to be evacuated. It was founded on 4 February 1970 to give home to the workers of the Nuclear Head office V.I. Lenin of Chernóbil and to his families.

Because of his strategic geographic position in a relatively temperate climate and a very fertile soil, near of a station of train, a highway and, of course, the river Prípiat the city began to develop , turning into one of the most pleasant zones to live of the ancient USSR. Because of this the population in only 16 years grew until more than 40.000 people. Prípiat Was composed by several microdistritos (vecindarios), with a radial crossing the centre of the city. In the city, the constructors added numerous signals and luminous signposts, that were accompanied of also decorations of ceramic in the façades of the buildings. The beauty of the city had to be fundamental for the workers of the head office, and therefore they hired  progressive Soviet architects that could visualise it. One of the most beautiful places of the city were the entrance to the city, the Cultural Centre Energetik, the Building of Administration, the Coffee Prípiat (that it found  near of the river), and in the centre of the city the Boulevard Lenin. The creativity was taken advantage of by the citizen architects that incorporated it in the landscape of the city.

+ info

[:es]Día Mundial del Agua 2011 [DMA 2011][:gl]Día Mundial da Agua 2011 [DMA 2011][:en]World-wide day of the Water 2011 [DMA 2011][:]

43

[:es]

El Día Mundial del Agua se origina en la Conferencia de las Naciones Unidas para el Medio Ambiente y el Desarrollo en Río de Janeiro, Brasil del 3-14 Junio de 2010, después de la cual, La Asamblea General de las Naciones Unidas adoptó el 22 de diciembre de 1992 la resolución por la que el 22 de marzo de cada año, fue declarado Día Mundial del Agua. Se invitó a las naciones a realizar actividades relacionadas con la conservación y el desarrollo de los recursos hídricos, apelando a la puesta en práctica de las recomendaciones de la Conferencia de las Naciones Unidas sobre Medio Ambiente y Desarrollo contenidas en el Capítulo 18 (Recursos de Agua Dulce) de la Agenda 21. Cada año una Agencia de las ONU diferente ha producido una serie de comunicados de prensa alrededor del Día Mundial del Agua, que han sido distribuidos a través de la red de contactos de cada agencia. La celebración de este día tiene por objeto fomentar la comprensión de la medida en que el desarrollo de los recursos hídricos contribuyen a la productividad económica y al bienestar social. Además de los países miembros de la ONU, varias ONG que promueven el agua limpia y hábitats acuáticos sustentables han utilizado el Día Mundial del Agua para llamar la atención del público hacia el crítico tema del agua en nuestra era.

El objetivo del Día Mundial del Agua 2011 (DMA 2011) es centrar la atención internacional sobre el impacto del rápido crecimiento de la población urbana, la industrialización y la incertidumbre causada por el cambio climático, los conflictos y los desastres naturales sobre los sistemas urbanos de abastecimiento de agua. El tema de este año, Agua para las ciudades: respondiendo al desafío urbano, tiene por objeto poner de relieve y alentar a los gobiernos, las organizaciones, comunidades y personas a participar activamente para responder al desafío de la gestión  del agua urbana.

[…]

+ artículo publicado en wikipedia.org
+ unwater.org
[:gl]

O Día Mundial da auga orixínase na Conferencia das Nacións Unidas para o Medio Ambiente e o Desenvolvemento en Río de Janeiro, Brasil do 3-14 Xuño de 2010, despois da cal, A Asemblea Xeral das Nacións Unidas adoptou o 22 de decembro de 1992 a resolución pola que o 22 de marzo de cada ano, foi declarado Día Mundial da auga. Convidouse as nacións a realizar actividades relacionadas coa conservación e o desenvolvemento dos recursos hídricos, apelando á posta en práctica das recomendacións da Conferencia das Nacións Unidas sobre Medio Ambiente e Desenvolvemento contidas no Capítulo 18 (Recursos de Auga Doce) da Axenda 21. Cada ano unha Axencia das ONU diferente ha producido unha serie de comunicados de prensa ao redor do Día Mundial da auga, que foron distribuídos a través da rede de contactos de cada axencia. A celebración deste día ten por obxecto fomentar a comprensión da medida en que o desenvolvemento dos recursos hídricos contribúen á produtividade económica e ao benestar social. Ademais dos países membros da ONU, varios ONG que promoven a auga limpa e hábitats acuáticos sustentables utilizaron o Día Mundial da auga para chamar a atención do público cara ao crítico tema da auga na nosa era.

O obxectivo do Día Mundial da auga 2011 (DMA 2011) é centrar a atención internacional sobre o impacto do rápido crecemento da poboación urbana, a industrialización e a incerteza causada polo cambio climático, os conflitos e os desastres naturais sobre os sistemas urbanos de abastecemento de auga. O tema deste ano, Auga para as cidades: respondendo o desafío urbano, ten por obxecto pór de relevo e alentar aos gobernos, as organizacións, comunidades e persoas a participar activamente para responder o desafío da xestión da auga urbana.

[…]

+ artigo publicado en wikipedia.org
+ unwater.org

[:en]

The World-wide Day of the Water originates  in the Conference of the United Nations for the Environment and the Development in Rio de Janeiro, Brazil of the 3-14 June of 2010, after which, The General Assembly of the United Nations adopted on 22 December 1992 the resolution by which on 22 March of every year, was declared World-wide Day of the Water. It invited  to the nations to realise activities related with the conservation and the development of the resources hídricos, appealing to the put in practice of the recommendations of the Conference of the United Nations on Environment and Development contained in the Chapter 18 (freshwater Resources) of the Diary 21. Every year an Agency of the different UN has produced a series of press releases around the World-wide Day of the Water, that have been distributed through the network of contacts of each agency. The celebration of this day has by object boost the understanding of the measure in that the development of the resources hídricos contribute to the economic productivity and to the social welfare. In addition to the countries members of the UN, several NGO that promote the clean water and aquatic habitats sustentables have used the World-wide Day of the Water to call the attention of the public to the critical subject of the water in our era.

The aim of the World-wide Day of the Water 2011 (DMA 2011) is to centre the international attention on the impact of the fast growth of the urban population, the industrialisation and the uncertainty caused by the climatic change, the conflicts and the natural disasters on the urban systems of supply of water. The subject of this year, Water for the cities: answering to the urban challenge, has by object put of relief and encourage to the governments, the organisations, communities and people to participate actively to answer to the challenge of the management of the urban water.

[…]

+ article is published in wikipedia.org
+ unwater.org

[:]

[:es]Expanded Landscapes. Marcos Miguelez[:gl]EXPANDED LANDSCAPES [Marcos Miguelez][:en]EXPANDED LANDSCAPES [Marcos Miguelez][:]

41

[:es]

Marcos Miguélez presenta en la sala ARTLinavalero de Barcelona su exposición Expanded Landscapes. En ella maquetas, esculturas, una pieza de video y por supuesto un atractivo conjunto de pinturas construyen un paisaje codificado en claves geométricas. Marcos Miguélez parte de una posición con respecto a la arquitectura comparable a la de escultores, como Gordon Matta Clark, Dan Graham o más recientemente Rachel Whiteread, en el sentido de mostrar a través de sus pinturas, vídeos e instalaciones aquellas posibilidades plásticas y narrativas que la arquitectura, como disciplina aparentemente autónoma, no consideraba.

La inauguración de Expanded Landscapes es el próximo Jueves 17 de marzo a las 19:30h. Expanded Landscapes estará expuesto hasta el próximo 16 de Abril. Entrada gratuita.

ARTlinavalero
Calle Vallfogona, 29 (al lado del Cine Verdi) Barcelona
Horario: De Martes a Viernes de 18 a 21hs
Contacto para entrevistas: Lina Valero +34 606 417 809
comunicacio@linavalero.com
+ larc.es
+ artlinavalero.blogspot.com

[:gl]

Marcos Miguélez presenta na sala ARTLinavalero de Barcelona a súa exposición Expanded Landscapes. Nela maquetas, esculturas, unha peza de vídeo e por suposto un atractivo conxunto de pinturas constrúen unha paisaxe codificado en claves xeométricas. Marcos Miguélez parte dunha posición con respecto á arquitectura comparable á de escultores, como Gordon Matta Clark, Dan Graham ou máis recentemente Rachel Whiteread, no sentido de mostrar a través das súas pinturas, vídeos e instalacións aquelas posibilidades plásticas e narrativas que a arquitectura, como disciplina aparentemente autónoma, non consideraba.

A inauguración de Expanded Landscapes é o vindeiro xoves 17 de marzo ás 19:30h. Expanded Landscapes estará exposto até o próximo 16 de Abril. Entrada gratuíta.

ARTlinavalero

Calle Vallfogona, 29 (al lado del Cine Verdi) Barcelona

Horario: De Martes a Viernes de 18 a 21hs

Contacto para entrevistas: Lina Valero +34 606 417 809

comunicacio@linavalero.com

+ larc.es

+ artlinavalero.blogspot.com

[:en]

Marcos Miguélez presents in the room ARTLinavalero of Barcelona his exhibition Expanded Landscapes. In her maquetas, sculptures, a piece of video and of course a conjoint appeal of paintings build a landscape encoded in geometrical keys. Marcos Miguélez splits of a position regarding the comparable architecture to the one of sculptors, as Gordon Matta Clark, Dan Graham or more recently Rachel Whiteread, in the sense to show through his paintings, videos and installations those plastic and narrative possibilities that the architecture, as it disciplines apparently autonomous, did not consider.

The inauguration of Expanded Landscapes is next Thursday 17 March at 19:30h. Expanded Landscapes Will be exposed until the next 16 of Abril. Free entrance.

ARTlinavalero

Calle Vallfogona, 29 (al lado del Cine Verdi) Barcelona

Horario: De Martes a Viernes de 18 a 21hs

Contacto para entrevistas: Lina Valero +34 606 417 809

comunicacio@linavalero.com

+ larc.es

+ artlinavalero.blogspot.com

[:]

Enlared. Capítulo 03Enlared. Capítulo 03Enlared. Capítulo 03

24

Después de la cesión de los contenedores, varios colectivos receptores y no receptores de módulos se reúnen en Córdoba para reflexionar sobre el uso de esos equipamientos y sobre espacio público en general. En ese encuentro los colectivos tuvieron la posibilidad de visitar Aula Abierta, un proyecto de autoconstrucción que se hizo entre recetas urbanas y alumnos de bellas artes y arquitectura de la facultad de Granada.

http://vimeo.com/19540692

Córdoba I, visita a Aula Abierta Duración 5’55’’
Dirección: Guillermo Cruz
Montaje: Miriam Martínez
Montaje de sonido: Enrique G. Bermejo
Música: Jose Arce & Sara Perkins
Archivo Audiovisual: Guillaume Meigneu

After the cession of the containers, several collective receptors and no receptors of modules gather  in Córdoba for reflexionar on the use of these equipments and on public space in general. In this meeting the communities had the possibility to visit Open Classroom, a project of autoconstrucción that did  between urban recipes and students of beautiful arts and architecture of the faculty of Granada.

http://vimeo.com/19540692

Córdoba I, visita a Aula Abierta Duración 5’55’’

Dirección: Guillermo Cruz

Montaxe: Miriam Martínez

Montaxe de son: Enrique G. Bermejo

Música: Jose Arce & Sara Perkins

Arquivo Audiovisual: Guillaume Meigneu

After the cession of the containers, several collective receptors and no receptors of modules gather  in Córdoba for reflexionar on the use of these equipments and on public space in general. In this meeting the communities had the possibility to visit Open Classroom, a project of autoconstrucción that did  between urban recipes and students of beautiful arts and architecture of the faculty of Granada.

http://vimeo.com/19540692

Córdoba I, visit to Open Classroom Length 5’55»

Direction: Guillermo Cruz

Setting: Miriam Martínez

Setting of sound: Enrique G. Bermejo

Music: Jose Arce & Sara Perkins

Audiovisual Archive: Guillaume Meigneu

[:es]Ménage à trois:PARADOJAS DE LA COMPLEJIDAD, ESPACIOS DE LA CREATIVIDAD[:gl]Ménage à trois:PARADOXOS DA COMPLEXIDADE, ESPAZOS DA CREATIVIDADE[:en]Ménage à trois:PARADOJAS OF THE COMPLEXITY, SPACES OF THE CREATIVITY[:]

50

[:es]

Con el fin de que un arquitecto comparta un momento íntimo, en la medida que desee, con otras dos  personas, ante una audiencia heterogénea, de tal forma que la arquitectura se contamine de elementos inesperados ante un público incierto, la Fundación Arquitectura COAM y Matadero de Madrid organizan Ménage à trois.

Ménage à trois funciona bajo las siguientes reglas.

Uno
La Fundación Arquitectura COAM invita a un arquitecto.

Dos
El arquitecto invitado por la Fundación Arquitectura COAM invita a una persona de su interés, bien porque la conoce y entiende que comparten intereses comunes, bien porque no la conoce y desea hacerlo. La única condición para la persona invitada es que no debe ser arquitecto y que desea participar libremente en Ménage à trois.

Tres
La persona invitada por el arquitecto invita a una tercera persona de su interés, por las mismas razones anteriores u otras diferentes. La única condición para esta tercera persona es que no sea arquitecto y que su actividad profesional no coincida tampoco con la de la persona que lo invita.

Cuatro
Las tres personas invitadas, de mutuo acuerdo, anunciarán con la antelación suficiente el tema central desde el cual arrancará su Ménage à trois, sin que ello suponga en ningún momento el compromiso de ceñirse a él durante el desarrollo del mismo.

Cinco
Se respetará en lo posible la ley de paridad de género de tal forma que las tres personas no necesariamente serán del mismo sexo.

Ménage à trois se celebra una vez al mes desde octubre de 2010 en un único acto sin descanso, con cerveza y la participación del público asistente.

Ménage à trois: PARADOJAS DE LA COMPLEJIDAD, ESPACIOS DE LA CREATIVIDAD

Andrés Perea
Arquitecto. Profesor proyectos. Socio de ASA.

Nicolás Caparrós
Doctor en Medicina, Psiquiatra y Psicoanalista. Profesor de Psicopatología.

Emilio Luque
Profesor de Medio Ambiente y Sociedad, antropólogo de arquitectos.

Mise en scène
bRijUNi ARQUITECTOS + Eduardo Rega + Borja Ojeda + Ana Fernando.

Comisarios:Beatriz Villanueva Cajide y Francisco Javier Casas Cobo
Organiza: Fundación Arquitectura COAM y Matadero de Madrid
Comentarios, sugerencias, invitados, información, próximo
menageatrois@brijuniarquitectos.com

[:gl]

Co fin de que un arquitecto comparta un momento íntimo, na medida que desexe, con outras dúas persoas, ante unha audiencia heteroxénea, de tal forma que a arquitectura se contamine de elementos inesperados ante un público incerto, a Fundación Arquitectura COAM e Matadoiro de Madrid organizan Ménage à trois.

Ménage à trois funciona baixo as seguintes regras.

Uno

A Fundación Arquitectura COAM convida a un arquitecto.

Dous

O arquitecto convidado pola Fundación Arquitectura COAM convida a unha persoa do seu interese, ben porque a coñece e entende que comparten intereses comúns, ben porque non a coñece e desexa facelo. A única condición para a persoa convidada é que non debe ser arquitecto e que desexa participar libremente en Ménage à trois.

Tres

A persoa convidada polo arquitecto convida a unha terceira persoa do seu interese, polas mesmas razóns anteriores ou outras diferentes. A única condición para esta terceira persoa é que non sexa arquitecto e que a súa actividade profesional non coincida tampouco coa da persoa que o convida.

Catro

O tres acodes convidadas, de mutuo acordo, anunciarán coa antelación suficiente o tema central desde o cal arrincará o seu Ménage à trois, sen que iso supoña en ningún momento o compromiso de cinguirse a el durante o desenvolvemento do mesmo.

Cinco

Respectarase no posible a lei de paridade de xénero de tal forma que o tres acodes non necesariamente serán do mesmo sexo.

Ménage à trois celébrase unha vez ao mes desde outubro de 2010 nun único acto sen descanso, con cervexa e a participación do público asistente.

Ménage à trois: PARADOXOS DA COMPLEXIDADE, ESPAZOS DA CREATIVIDADE

Andrés Perea

Arquitecto. Profesor proxectos. Socio de ASA.

Nicolás Caparrós

Doutor en Medicamento, Psiquiatra e Psicanalista. Profesor de Psicopatología.

Emilio Luque

Profesor de Medio Ambiente e Sociedade, antropólogo de arquitectos.

Mise en scène

bRijUNi ARQUITECTOS   Eduardo Rega   Borja Ojeda   Ana Fernando.

Comisarios:Beatriz Villanueva Cajide e Francisco Javier Casas Cobo

Organiza: Fundación Arquitectura COAM e Matadoiro de Madrid

Comentarios, suxestións, convidados, información, próximo

menageatrois@brijuniarquitectos.com[:en]

With the end that an architect share a moment intimate, in the measure that wish, with other two people, in front of a heterogeneous audience, of such form that the architecture contaminate  of unexpected elements in front of an uncertain public, the Foundation Architecture COAM and Slaughterhouse of Madrid organise Ménage à trois.

Ménage à trois Works under the following rules.

One

The Foundation Architecture COAM invites to an architect.

Two

The architect invited by the Foundation Architecture COAM invites to a person of his interest, well because it knows it and understands that they share common interests, well because it does not know it and wishes to do it. The only condition for the person invited is that it does not have to be architect and that wishes to participate freely in Ménage à trois.

Three

The person invited by the architect invites to a third person of his interest, by the same previous reasons or other different. The only condition for this third person is that it was not architect and that his professional activity do not coincide neither with the one of the person that invites it.

Four

The three people invited, with one accord, will announce with the antelación sufficient the central subject from which will start his Ménage à trois, without that this suppose in any moment the commitment to encircle  to him during the development of the same.

Five

It will respect  in the possible the law of parity of gender of such form that the three people no necessarily will be of the same sex.

Ménage à trois Celebrates  once a month from October of 2010 in an only act no rest, with beer and the participation of the public assistant.

Ménage à trois: PARADOJAS OF THE COMPLEXITY, SPACES OF THE CREATIVITY

Andrés Perea

Architect. Professor projects. Partner of ASA.

Nicolás Caparrós

Doctor in Medicine, Psychiatrist and Psicoanalista. Professor of Psicopatología.

Emilio Luque

Professor of Environment and Society, anthropologist of architects.

Mise In scène

bRijUNi ARCHITECTS   Eduardo Rega   Borja Ojeda   Ana Fernando.

Commissioners:Beatriz Villanueva Cajide and Francisco Javier Marry Cobo

Organises: Foundation Architecture COAM and Slaughterhouse of Madrid

Comments, suggestions, invited, information, next

menageatrois@brijuniarquitectos.com[:]

Al-andaluz Photofest

54

[:es]

La primera edición del Al-andaluz Photofest comenzó ayer con el acierto de las circunstancias pero también con sus dificultades. En un momento en el que el periodismo gráfico está de absoluta actualidad con la demanda de imágenes sobre sucesos como el terremoto de Japón, la guerra en Libia o las revueltas en el mundo árabe, el ciclo llamado a analizar la profesión es un foro apasionado en el que se cruzan opiniones con anécdotas. Sin embargo, esa tensión informativa ha provocado que dos de los principales invitados no hayan podido estar en Granada. Es el caso de Sergio Caro, que ayer se encontraba camino de Japón para incorporarse al equipo de Antena 3 en la zona. Caro, que fue enviado especial en Bagdad, ha recibido diferentes galardones como el European Newspaper o el José Ortega y Gasset.

Obra de Carlos Román, incluida en la muestra del colectivo Noctámbulos | elpais.com

[…]

FernandoValverde

+ artículo publicado en elpais.com

[:gl]

A primeira edición do Al-andaluz Photofest comezou onte co acerto das circunstancias pero tamén coas súas dificultades. Nun momento no que o xornalismo gráfico está de absoluta actualidade coa demanda de imaxes sobre sucesos como o terremoto de Xapón, a guerra en Libia ou as revoltas no mundo árabe, o ciclo chamado a analizar a profesión é un foro apaixonado no que se cruzan opinións con anécdotas. Con todo, esa tensión informativa ha provocado que dúas dos principais convidados non puidesen estar en Granada. É o caso de Sergio Caro, que onte se atopaba camiño de Xapón para incorporarse ao equipo de Antena 3 na zona. Caro, que foi enviado especial en Bagdad, recibiu diferentes galardóns como o European Newspaper ou o José Ortega e Gasset.

Obra de Carlos Román, incluída na mostra do colectivo Noctámbulos | elpais.com

[…]

FernandoValverde

+ artigo publicado en elpais.com

[:en]

The first edition of the Al-andaluz Photofest began yesterday with the tarpaulin of the circumstances but also with his difficulties. In a moment in which the graphic journalism is of absolute actuality with the demand of images on events like the earthquake of Japan, the war in Libya or the uprisings in the Arab world, the cycle called to analyse the profession is a passionate forum in which they cross  opinions with anecdotes. However, this informative tension has caused that two of the main invited have not been able to be in Granada. It is the case of Sergio Expensive, that yesterday found  way of Japan to incorporate  to the team of Antenna 3 in the zone. Expensive, that was sent special in Baghdad, has received different award like the European Newspaper or José Ortega and Gasset.

Work of Carlos Román, included in the sample of the community Noctámbulos | elpais.com

[…]

FernandoValverde

+ article is published in elpais.com

[:]

[:es]XXXIV Feria Antigüidades de A Estrada [Galicia][:gl]XXXIV Feira Antigüidades da Estrada [Galicia][:en]XXXIV Fair Antigüidades of To Estrada [Galicia][:]

62

[:es]

EXPOSICIÓN DE LAS SILLAS WINDSOR Y THONET DE LA COLECCIÓN DE MOBILIARIO DE CRISTINA NIETO Y LUIS GIL PITA. ARQUITECTOS

Los muebles siempre han acompañado a la arquitectura, son la arquitectura dentro de la arquitectura, y muy en especial la mesa y la silla. Una arquitectura menor a la manera del escritorio de San Jerónimo que seintroduce dentro de otra previa, para volver a crear un lugar y una función menor, pero claramente definida, en el universo mayor de la arquitectura. Un fractal que juega con las escalas y con nuestro oficio para que adaptemos el trabajo y la reflexión del arquitecto, de la ciudad a la casa, a la manera de Aldo van Eyck y aún más hacia dentro.En esta ocasión mostramos dos series de sillas que anticipan el movimiento moderno del siglo XX en el mobiliario, tanto por ser los primeros en entender la producción seriada, las sillas y derivados del nº 14 de Thonet, como por la interpretación de los modelos vernáculos y tradicionales como punto de partida a la modernidad, las sillas Windsor en sus más diversas interpretaciones y especialmente las de Ilmari Tapiovaara. Os avanzamos que a finales de Abril inauguramos un espacio de encuentro como galería y tienda en A Coruña en torno al tema del mobiliario y la reflexión arquitectónica y del diseño contemporáneo actual y del pasado SXX.

Viernes, 18 Marzo 2011 – 16:00-20:00
Sábado, 19 Marzo 2011 – 10:00-20:00
Domingo, 20 Marzo 2011 – 10:00-20:00

Luis Gil Pita – Cristina Nieto Peñamaría

[:gl]

EXPOSICIÓN DAS CADEIRAS WINDSOR E THONET DA COLECCIÓN DE MOBILIARIO DE CRISTINA NETO E LUÍS GIL PITA. ARQUITECTOS
Os mobles sempre acompañaron á arquitectura, son a arquitectura dentro da arquitectura, e moi en especial a mesa e a cadeira. Unha arquitectura menor á maneira do escritorio de San Jerónimo que seintroduce dentro doutra previa, para volver crear un lugar e unha función menor, pero claramente definida, no universo maior da arquitectura. Un fractal que xoga coas escalas e co noso oficio para que adaptemos o traballo e a reflexión do arquitecto, da cidade á casa, á maneira de Aldo van Eyck e aínda máis cara a dentro.Nesta ocasión mostramos dúas series de cadeiras que anticipan o movemento moderno do século XX no mobiliario, tanto por ser os primeiros en entender a produción seriada, as cadeiras e derivados do nº 14 de Thonet, como pola interpretación dos modelos vernáculos e tradicionais como punto de partida á modernidade, as cadeiras Windsor nas súas máis diversas interpretacións e especialmente as de Ilmari Tapiovaara. Avanzámosvos que a finais de Abril inauguramos un espazo de encontro como galería e tenda na Coruña en torno ao tema do mobiliario e a reflexión arquitectónica e do deseño contemporáneo actual e do pasado SXX.

Venres, 18 Marzo 2011 – 16:00-20:00
Sábado, 19 Marzo 2011 – 10:00-20:00
Domingo, 20 Marzo 2011 – 10:00-20:00

Luis Gil Pita – Cristina Nieto Peñamaría

[:en]

EXHIBITION OF THE CHAIRS WINDSOR And THONET OF THE COLLECTION OF FURNITURE OF CRISTINA GRANDSON And LUIS GIL PITA. ARCHITECTS

The pieces of furniture always have accompanied to the architecture, are the architecture inside the architecture, and very especially the table and the chair. A lower architecture to the way of the desk of Saint Jerónimo that seintroduce inside another previous, to go back to create a place and a lower function, but clearly clear-cut, in the main universe of the architecture. A fractal that plays with the scales and with our job so that we adapt the work and the reflection of the architect, of the city to the house, to the way of Aldo go Eyck and still more to dentro.en this occasion are two series of chairs that anticipate the modern movement of the 20th century in the furniture, so much for being the first in understanding the production seriada, the chairs and derivatives of the number 14 of Thonet, as by the interpretation of the vernacular and traditional models like starting point to the modernity, the chairs Windsor in his more diverse interpretations and especially the ones of Ilmari Tapiovaara. We advance you that to finals of Abril inaugurate a space of meeting like gallery and shop in A Coruña around the subject of the furniture and the architectural reflection and of the current contemporary design and of the past SXX.

Friday, 18 March 2011 – 16:00-20:00
Saturday, 19 March 2011 – 10:00-20:00
Sunday, 20 March 2011 – 10:00-20:00

Luis Gil Pita – Cristina Nieto Peñamaría

[:]

Profundidade

60

[:es]

Desde lo 14! te queremos invitar a la inauguración de la tercera exposición colectiva de fotografía del grupo 14!PHOTOCLUB, que en esta ocasión tiene como hilo conductor el tema PROFUNDIDAD. Contaremos con la actuación en directo del grupo coruñés NOUVELLE CUISINE, a las 23H00. La sesión posterior correrá a cargo de NOUVELLE CUISINE DJs y JJ, a partir de las 00H30.

14!CLUB
San Vicente de Paúl 11
MonteAlto
A Coruña
facebook: 14!
+ info

[:gl]

Dende o 14! querémoste convidar á inauguración da terceira exposición colectiva de fotografía do grupo 14!PHOTOCLUB, que nesta ocasión ten como fío conductor o tema PROFUNDIDADE. Contaremos coa actuación en directo do grupo coruñés NOUVELLE CUISINE, ás 23H00. A sesión posterior correrá a cargo de NOUVELLE CUISINE DJs e JJ, a partir das 00H30.

14!CLUB
San Vicente de Paúl 11
MonteAlto
A Coruña
facebook: 14!
+ info

[:en]

From the 14! Want to invite you to the inauguration of the third collective exhibition of photography of the group 14!PHOTOCLUB, that in this occasion has like conductive thread the subject DEPTH. We will have the performance in direct of the group coruñés NOUVELLE CUISINE, to the 23H00. The back session will run to charge of NOUVELLE CUISINE DJs and JJ, from the 00H30.

14!CLUB
San Vicente de Paúl 11
MonteAlto
A Coruña
facebook: 14!
+ info

[:]

[:es]Conferencia de Anatxu Zabalbeascoa en la ETSAC[:gl]Conferencia:ANATXU ZABALBEASCOA [ETSAC][:en]Conference:ANATXU ZABALBEASCOA [ETSAC][:]

[:es]

La ensayista y crítica de arquitectura, ANATXU ZABALBEASCOA impartirá la conferencia: ¿QUÉ PUEDE SER LA ARQUITECTURA DE HOY? Será una magnífica oportunidad para, tan extraordinariamente bien acompañados, reflexionar sobre el nosotros.

Lugar: Salón de actos de la ETSAC [La Coruña]
Fecha: Jueves 17 de Marzo.
Hora: 11:00h

+ info

[:gl]

A ensaísta e crítica de arquitectura, ANATXU ZABALBEASCOA impartirá a conferencia: QUE PODE SER A ARQUITECTURA DE HOXE? Será unha magnífica oportunidade para, tan extraordinariamente ben acompañados, reflexionar sobre o nós.

Lugar: Salón de actos de la ETSAC [La Coruña]
Data: Jueves 17 de Marzo.
Hora: 11:00h

+ info

[:en]

The essayist and critical of architecture, ANATXU ZABALBEASCOA will give the conference: WHAT CAN BE THE ARCHITECTURE OF TODAY? It will be a glorious opportunity for, so extraordinarily very accompanied, to think about on the we.

Place: Salón de actos de la ETSAC [La Coruña]
Date: Jueves 17 de Marzo.
Hour: 11:00h

+ info

[:]

[:es]Conferencia de rvr arquitectos[:gl]Conferencia: rvr arquitectos[:en]Conference: rvr arquitectos[:]

[:es]

Hoy jueves 17 de marzo de 2011, a la 16:00 h, en la E.T.S.A.C. y bajo el tema «Intervenciones en el paisaje», el estudio de arquitetura rvr arquitectos, formado por Alberto Redondo, José Balladares y Marcial Rodríguez realizarán una pequecha charla-coloquío en donde expondrán algunos de sus proyectos. El acto se realizará en el Aula Especial de la ETSAC.

+ info[:gl]

Hoxe xoves 17 de marzo de 2011, á 16:00 h, na E.T.S.A.C. e baixo o tema \»Intervencións na paisaxe\», o estudo de arquitetura rvr arquitectos, formado por Alberto Redondo, José Balladares e Marcial Rodríguez realizarán unha pequecha charla-coloquío onde exporán algúns dos seus proxectos. O acto realizarase na aula Especial da ETSAC.

+ info

[:en]

Today Thursday 17 March 2011, to the 16:00 h, in the And.T.S.To.C. And under the subject «Interventions in the landscape», the study of arquitetura rvr architects, formed by Alberto Round, José Balladares and Marcial Rodríguez will realise a pequecha chats-coloquío in where they will expose some of his projects. The act will realise  in the Special Classroom of the ETSAC.

+ info

[:]

[:es]intemcion. Espacio dotacional [:gl]intemcion. Espazo dotacional [:en]intemcion. Dotacional spacio[:]

32

[:es]

Hoy miercoles 16 de Marzo a las 19:45 se realizará la 5ª Conferencia del ciclo intemcion, organizada por Trespés Arquitectos y Felipe Trillo y que se desarrollará como es habitual en la libreria Formatos . En esta ocación y bajo el título de Espazo dotacional participarán Gil Lago Fidalgo Arquitectos, Cerreda y Lorenzo Arquitectos, Muiños+Otero Arquitectos y Estudio MMAS.

Rua Fernandez Latorre 5 Bajo
La Coruña [España]

+ info

[:gl]

Hoxe mércores 16 de Marzo ás 19:45 realizarase a 5ª Conferencia do ciclo intemcion, organizada por Trespés Arquitectos e Felipe Trillo e que se desenvolverá como é habitual na libreria Formatos . Nesta ocación e baixo o título de Espazo dotacional participarán Gil Lago Fidalgo Arquitectos, Cerreda e Lorenzo Arquitectos, Muiños Otero Arquitectos e Estudo MMAS.

Rua Fernandez Latorre 5 Bajo
La Coruña [España]

+ info

[:en]

Today Wednesday 16 March to the 19:45 it will realise  the 5ª Conference of the cycle intemcion, organised by Trespés Architects and Felipe Trillo and that will develop  as it is usual in the libreria Formatos . In this ocación and under the title of Espazo dotacional will participate Gil Lago Fidalgo Architects, Cerreda and Lorenzo Architects, Muiños Otero Architects and Study MMAS.

Fernandez Latorre Streat 5 Bajo
La Coruña [España]

+ info

[:]

[:es]Caminos de la autoficción[:gl]Camiños da autoficción[:en]Ways of the autofiction[:]

34

[:es]

La visita a la exposición de Loreto Martínez Troncoso (Vigo, 1978) se convierte en un ejercicio de invitación, de presentación en suspenso, con el objetivo de comprender e identificar al público, irremediablemente, como parte activa de su discurso. El mensaje se dirige a una muestra alimentada en el recorrido, donde el espectador debe participar, recomponer y releer fragmentos, en definitiva, expandir la palabra de la artista. Todo narrado en un presente continuo, un aquí y ahora exteriorizado en la primera planta del MARCO a modo de proyecto pensado desde la reflexión expositiva, a modo de estado de la cuestión de lo que significa ser público. De esta forma, su trabajo se encamina siempre a un nosotros próximo del que solicita su atención y complicidad, como viene siendo habitual en su trayectoria, donde los transcursos y las acciones, el tiempo y el proceso, poseen más importancia que los resultados.

Instalación de Loreto Martínez Troncoso en el MARCO, de Vigo | elpais.com

[…]

XoseManuelLens

+ articulo publicado en elpais.com

[:gl]

A visita á exposición de Loreto Martínez Troncoso (Vigo, 1978) convértese nun exercicio de invitación, de presentación en suspenso, co obxectivo de comprender e identificar ao público, irremediablemente, como parte activa do seu discurso. A mensaxe diríxese a unha mostra alimentada no percorrido, onde o espectador debe participar, recompor e reler fragmentos, en definitiva, expandir a palabra da artista. Todo narrado nun presente continuo, un aquí e agora exteriorizado na primeira planta do MARCO a modo de proxecto pensado desde a reflexión expositiva, a modo de estado da cuestión do que significa ser público. Desta forma, o seu traballo encamíñase sempre a un nós próximo do que solicita a súa atención e complicidade, como vén sendo habitual na súa traxectoria, onde os transcursos e as accións, o tempo e o proceso, posúen máis importancia que os resultados.

Instalación de Loreto Martínez Troncoso en el MARCO, de Vigo | elpais.com

[…]

XoseManuelLens

+ artigo publicado en elpais.com

[:en]

The visit to the exhibition of Loreto Martínez Troncoso (Vigo, 1978) turns into an exercise of invitation, of presentation in suspense, with the aim to comprise and identify to the public, irremediablemente, like active part of his speech. The message heads to a sample fed in the route, where the viewer has to participate, recomponer and reread fragments, in definite, expand the word of the artist. All told in a continuous present, a here and now exteriorizado in the first plant of the FRAME to way of project thought from the reflection expositiva, to way of state of the question of what means to be public. Of this form, his work directs  always to a we next of the that requests his attention and complicity, as it comes being usual in his path, where the transcursos and the actions, the time and the process, possess more importance that the results.

Installation of Loreto Martínez Troncoso in the Marco, in Vigo | elpais.com

[…]

XoseManuelLens

+ article is published in elpais.com

[:]

Europan 11

380

[:es]

EUROPAN es la denominación de un concurso periódico de ideas con un tema, un reglamento y un calendario común a todos los países que lo organizan. Los participantes son arquitectos europeos menores de 40 años que estén en el ejercicio profesional en cualquier país de Europa.Los arquitectos, solos o en equipo, pueden presentar proyectos de ideas para cualquiera de los emplazamientos de todo el continente ofrecidos por los países involucrados en EUROPAN. Cada uno de los países miembros de EUROPAN posee una organización nacional cuyos representantes a nivel europeo constituyen la Asamblea General que coordina, reglamenta y difunde los resultados de cada convocatoria.  El Comité Nacional de EUROPAN/España, presidido por el Ministerio de Fomento, está dotado de un Secretariado Ejecutivo que se ocupa de la organización del concurso y de la coordinación con los demás países participantes. El Consejo Superior de Colegios de Arquitectos de España alberga su Sede.

Fecha de apertura del plazo de inscripción a través de la página Web europea y de descarga de la información completa de concurso.
Lunes 28 febrero 2011
Fecha límite para formalizar la inscripción al concurso
Viernes 10 junio 2011

+ articulo publicado en europan-esp.es

[:gl]

EUROPAN é a denominación dun concurso periódico de ideas cun tema, un regulamento e un calendario común a todos os países que o organizan. Os participantes son arquitectos europeos menores de 40 anos que estean no exercicio profesional en calquera país de Europa.Os arquitectos, sós ou en equipo, poden presentar proxectos de ideas para calquera dos emprazamentos de todo o continente ofrecidos polos países involucrados en EUROPAN. Cada un dos países membros de EUROPAN posúe unha organización nacional cuxos representantes a nivel europeo constitúen a Asemblea Xeral que coordina, reglamenta e difunde os resultados de cada convocatoria. O Comité Nacional de EUROPAN/España, presidido polo Ministerio de Fomento, está dotado dun Secretariado Executivo que se ocupa da organización do concurso e da coordinación cos demais países participantes. O Consello Superior de Colexios de Arquitectos de España alberga a súa Sede.

Data de apertura do prazo de inscrición a través da páxina Web europea e de descarga da información completa de concurso.
Luns 28 febreiro 2011
Data límite para formalizar a inscrición ao concurso
Venres 10 xuño 2011

+ artigo publicado en europan-esp.es

[:en]

EUROPAN Is the denomination of a periodic contest of ideas with a subject, a regulation and a common calendar to all the countries that organise it. The participants are lower European architects of 40 years that are in the professional exercise in any country of Europe.The architects, solos or in team, can present projects of ideas for any one of the emplazamientos of all the continent offered by the countries involucrados in EUROPAN. Each one of the countries members of EUROPAN possesses a national organisation whose representatives to European level constitute the General Assembly that coordinates, reglamenta and spreads the results of each announcement. The National Committee of EUROPAN/Spain, chaired by the Ministry responsible for public works, is endowed of an Executive Secretariat that occupies  of the organisation of the contest and of the coordination with the other countries participants. The Upper Council of Schools of Architects of Spain houses his Headquarters.

Opening date of the term of registration through the page European Web and of download of the complete information of contest.
Monday 28 February 2011
Deadline to formalise the registration to the contest
Friday 10 June 2011

+ article is published in europan-esp.es

[:]

Enlared. Capítulo 02Enlared. Capítulo 02Enlared. Capítulo 02

31

Tras dar una conferencia en el colegio de Arquitectos de Zaragoza, un arquitecto del Ayuntamiento propone a Santiago Cirugeda la cesión de unos módulos prefabricados provenientes de un poblado gitano.

http://vimeo.com/19536320

Primera parada Zaragoza… Duración 4’38’’
Dirección: Guillermo Cruz
Montaje: Miriam Martínez
Montaje de sonido: Enrique G. Bermejo
Música: Jose Arce & Sara Perkins
Animación: tururut Art Infogràfic & Lucía Joglar

+ articulo publicado en colectivosenlared.org

Tras dar unha conferencia no colexio de Arquitectos de Zaragoza, un arquitecto do Concello propón a Santiago Cirugeda a cesión duns módulos prefabricados provenientes dun poboado xitano.

http://vimeo.com/19536320

Primera parada Zaragoza… Duración 4’38’’

Dirección: Guillermo Cruz

Montaje: Miriam Martínez

Montaje de sonido: Enrique G. Bermejo

Música: Jose Arce & Sara Perkins

Animación: tururut Art Infogràfic & Lucía Joglar

+ articgo publicado en colectivosenlared.org

After giving a conference in the school of Architects of Saragossa, an architect of the City council proposes to Santiago Cirugeda the cession of some modules prefabricated from a populated gipsy.

http://vimeo.com/19536320

Primera parada Zaragoza… Duración 4’38’’

Direction: Guillermo Cruz

Setting: Miriam Martínez

Setting of sound: Enrique G. Bermejo

Music: Jose Arce & Sara Perkins

Animation: tururut Art Infogràfic & Lucía Joglar

+ article is published in colectivosenlared.org

Centro de Salud Agualada | Cerreda+Lorenzo

[:es]

La posición del edificio en la parcela es la clave del proyecto. Dos volúmenes que se deslizan generando espacios con los edificios que lo rodean.

El solar donde se emplaza el centro de salud tiene de una geometría complicada, rodeada de edificios de distinto carácter. La posición del edificio en la parcela es la clave del proyecto.

Se opta por crear un elemento que genere distintos espacios de relación y que al mismo tiempo, se integre en la trama urbana. Dos volúmenes que se  deslizan en una única dirección, generan espacios con los edificios que lo rodean.

Un espacio de uso público se relaciona con el volumen que resuelve la asistencia sanitaria, permitiendo vistas a la iglesia. Entre la biblioteca, el centro de salud y la nave industrial se crea un espacio común en el que se dispone de  aparcamiento. Las dos piezas que componen el edificio se materializan de forma distinta enfatizando las funciones diferenciadas que tienen.

Las zonas de espera y consultas se encuentran en el volumen que destaca debido a la diferencia de escala y se relaciona con el espacio público a través de superficies vidriadas,  con protecciones solares móviles.

Mientras las zonas de servicio están en una discreta caja resuelta con una fachada de paneles estratificados de resina.

Obra: Centro de Salud en Agualada-Coristanco
Promotor: Servicio Galego de Saúde (Xunta de Galicia)
Emplazamiento: Rúa Manuel Abelenda nº16, Agualada, La Coruña, España
Arquitectos: Martín Cerreda Álvarez+Natalia Lorenzo Mena
Colaboradores: Jesús Damiá (presupuesto y dirección de ejecución), Maria Llamazares García (estructura), Juan Pablo Lorenzo Mena (instalaciones)
Año: Proyecto 2007, Fin de obra 2010
Constructora: CPS
Fotografia: Hector Santos-Diez
+ www. cerredaylorenzoarquitectos.es

[:gl]

A posición do edificio na parcela é a clave do proxecto. Dous volumes que se deslizan xerando espazos cos edificios que o rodean.

O solar onde se empraza o centro de saúde ten dunha xeometría complicada, rodeada de edificios de distinto carácter. A posición do edificio na parcela é a clave do proxecto.

Óptase por crear un elemento que xere distintos espazos de relación e que ao mesmo tempo, intégrese na trama urbana. Dous volumes que se deslizan nunha única dirección, xeran espazos cos edificios que o rodean.

Un espazo de uso público relaciónase co volume que resolve a asistencia sanitaria, permitindo vistas á igrexa. Entre a biblioteca, o centro de saúde e a nave industrial créase un espazo común no que se dispón de aparcadoiro.

As dúas pezas que compoñen o edificio materialízanse de forma distinta salientando as funcións diferenciadas que teñen. As zonas de espera e consultas atópanse no volume que destaca debido á diferenza de escala e relaciónase co espazo público a través de superficies vidriadas, con proteccións solares móbiles.

Mentres as zonas de servizo están nunha discreta caixa resolta cunha fachada de paneis estratificados de resina.

Obra: Centro de Saude en Agualada-Coristanco

Promotor: Servicio Galego de Saúde (Xunta de Galicia)

Emplazamento: Rúa Manuel Abelenda nº16, Agualada, A Coruña, España

Arquitectos: Martín Cerreda Álvarez+Natalia Lorenzo Mena

Colaboradores: Jesús Damiá (presuposto e dirección de execución), Maria Llamazares García (estructura), Juan Pablo Lorenzo Mena (instalaciones)

Ano: Proxecto 2007, Fin de obra 2010

Constructora: CPS

Fotografia: Hector Santos-Diez

+ www. cerredaylorenzoarquitectos.es

[:en]

The position of the building in the plot is the key of the project. Two volumes that glide  generating spaces with the buildings that surround it.

The solar where  emplaza the centre of health has of a geometry complicated, surrounded of buildings of distinct character. The position of the building in the plot is the key of the project.

It opts  for creating an element that generate distinct spaces of relation and that at the same time, integrate  in the urban plot. Two volumes that glide  in an only direction, generate spaces with the buildings that surround it.

A space of public use relates  with the volume that resolves the sanitary assistance, allowing seen to the church. Between the library, the centre of health and the industrial ship creates  a common space in which it has  of parking. The two pieces that compose the building materialise  of distinct form enfatizando the functions differentiated that have.

The zones of wait and queries find  in the volume that stands out because of the difference of scale and relates  with the public space through surfaces vidriadas, with solar protections mobiles.

While the zones of service are in a discreet box resolved with a façade of signposts stratified of resin.

Work: Centre of Health in Agualada-Coristanco

Promoter: Service Galego of Saúde (Xunta de Galicia)

Emplazamiento: Rúa Manuel Abelenda number16, Agualada, The Coruña, Spain

Architects: Martín Cerreda Álvarez+Natalia Lorenzo Ore

Collaborators: Jesús Damiá (budget and direction of execution), Maria Llamazares García (structure), Juan Pablo Lorenzo Ore (installations)

Year: Project 2007, End of work 2010

Constructor: CPS

Photographies: Hector Santos-Diez

+ www. cerredaylorenzoarquitectos.es

[:]

Arquitectas que no me enseñaron en la escuela: Jacoba Mulder | Pedro Hernández

Aldo van Eyck’s playground in Amsterdam | lexmens.org

Arquitectas que no me enseñaron en la escuela: Jakoba Helena Mulder

«La idea [de los Playgrounds para Amsterdam] fue de la arquitecta Jacoba Mulder, jefa del Departamento de Planificación Urbana. Según cuenta Liane Lefaivre en el libro Ground-up city play as a design tool (2007), al ver Jacoba Mulder desde su ventana a una niña jugando en un rincón de la calle sin más recursos que imaginación, tierra y una lata, se le ocurrió que era posible crear un espacio económico y lleno de posibilidades, para cuyo diseño se ofreció voluntario Aldo van Eyck.»

Texto: A la altura de niños y niñas  (de Josep Maria Montaner y Zaida Muxí)

Resulta increíble como se pierde la figura femenina de esta historia en las explicaciones y libros de arquitectura. Suya fue la idea de la re-utilización de los vacíos urbanos. Aldo van Eyck se ocupo del diseño de piezas donde jugarían los niños. El funcionamiento, al parecer era el siguiente: cuando un barrio veía que un solar (con sus escombros) era susceptible de ser utilizado como área de juego, se lo comunicaba al ayuntamiento que determinaba si el solar era optimo o no. Después, si era así, este se encargaba de retirar los escombros y convertirlos en patios de juego.

Pedro Hernández · arquitecto
ciudad de méxico. marzo 2011

Beyond Modernist Masters: Contemporary Architecture in Latin AmericaBeyond Modernist Masters: Contemporary Architecture in Latin AmericaBeyond Modernist Masters: Contemporary Architecture in Latin America

La mayor parte de los libros publicados sobre la arquitectura latinoamericana tratan de la Arquitectura Moderna de las décadas comprendidas entre 1920 y 1960. Es indudable la fuerza y el carácter de los protagonistas de aquella producción, uno de los legados de Arquitectura Moderna más interesantes por sus connotaciones de libertad y experimentación en un entorno mucho más libre de prejuicios que el viejo continente. Pero el colombiano Felipe Hernández, arquitecto y profesor de la Universidad de Cambridge, ha querido centrarse en la arquitectura que se hace ahora en América Latina, en gran medida antagónica a la de los maestros del Movimiento Moderno, reflejo de una situación política y social muy determinada a la que además hay que añadir las condiciones físicas y geográficas diversas de una ámbito tan extenso como es América Latina. Por ello frente a la homogeneidad de la Arquitectura Moderna, este libro ofrece un panorama heterogéneo y vital. De todos modos Felipe Hernández aclara en la introducción que esta obra no ofrece un estudio global de la arquitectura latinoamericana, porque hay regiones de las que hay muy poca información, si no que su intención es la de señalar cómo se enfrentan una serie de arquitectos lationamericanos a las circunstancias y condiciones actuales de un continente en proceso de cambio y de autoafirmación.

Beyond Modernist Masters: Contemporary Architecture in Latin America
Felipe Hernández, Birkhäuser Verlag AG, 2010
Idioma: inglés. Tapa dura, 152 págs.

A maior parte dos libros publicados sobre a arquitectura latinoamericana tratan da Arquitectura Moderna das décadas comprendidas entre 1920 e 1960. É indubidable a forza e o carácter dos protagonistas daquela produción, un dos legados de Arquitectura Moderna máis interesantes polas súas connotacións de liberdade e experimentación nunha contorna moito máis libre de prexuízos que o vello continente. Pero o colombiano Felipe Hernández, arquitecto e profesor da Universidade de Cambridge, quixo centrarse na arquitectura que se fai agora en América Latina, en gran medida antagónica á dos mestres do Movemento Moderno, reflexo dunha situación política e social moi determinada á que ademais hai que engadir as condicións físicas e xeográficas diversas dun ámbito tan extenso como é América Latina. Por iso fronte á homoxeneidade da Arquitectura Moderna, este libro ofrece un panorama heteroxéneo e vital. De todos os xeitos Felipe Hernández aclara na introdución que esta obra non ofrece un estudo global da arquitectura latinoamericana, porque hai rexións das que hai moi pouca información, se non que a súa intención é a de sinalar como se enfrontan unha serie de arquitectos lationamericanos ás circunstancias e condicións actuais dun continente en proceso de cambio e de autoafirmación.

Beyond Modernist Masters: Contemporary Architecture in Latin America

Felipe Hernández, Birkhäuser Verlag AG, 2010

Idioma: inglés. Tapa dura, 152 págs.

The main part of the books published on the Latin American architecture treat of the Modern Architecture of the decades comprised between 1920 and 1960. It is undoubted the strength and the character of the protagonists of that production, one of the bequeathed of Modern Architecture more interesting by his connotations of freedom and experimentation in some much freer surroundings of prejudices that the old continent. But the Colombian Felipe Hernández, architect and professor of the University of Cambridge, has wanted to centre in the architecture that does  now in Latin America, to a large extent antagónica to the one of the teachers of the Modern Movement, reflection of a political and social situation very determined to which besides is necessary to add the physical and geographic conditions diverse of a so extensive field as it is Latin America. Thus in front of the homogeneity of the Modern Architecture, this book offers a heterogeneous and vital panorama. Anyway Felipe Hernández clears in the introduction that this work does not offer a global study of the Latin American architecture, because there are regions of which there is very little information, if no that his intention is the one to signal how  enfrentan a series of architects lationamericanos to the circumstances and current conditions of a continent in process of change and of autoafirmación.

Beyond Modernist Masters: Contemporary Architecture in Latin America

Felipe Hernández, Birkhäuser Verlag AG, 2010

Language: English. It covers hard, 152 págs.

PAAR–Parque Arqueológico del arte Rupestre de Campo Lameiro PAAR–Parque Arqueológico del arte Rupestre de Campo Lameiro PAAR–Parque Arqueológico del arte Rupestre de Campo Lameiro

“Llegar a Campo Lameiro supone experimentar en unos pocos kilómetros un importante cambio en el paisaje, abandonar las zonas densamente pobladas de la franja costera o del entorno de las carreteras principales para adentrarse en un paisaje montañoso de asentamientos dispersos separados por grandes masas forestales, de valles profundos en los que el verdor de los terrenos  cultivados contrasta fuertemente con el arbolado o el monte bajo de las zonas más altas.”

rvr arquitectos

La publicación es un monográfico dedicado al “Parque Arqueológico del arte Rupestre de Campo Lameiro”, obra del estudio de arquitectura rvr arquitectos [Alberto Redondo+Marcial Rodríguez+José Valladares]. El libro, con un cuidado y sencillo diseño realizado por José Villacé en colaboración con los propios arquitectos, aloja una arquitectura delicada y respetuosa con el lugar.  En su interior recoge un reportaje fotográfico y planimétrico claro y conciso, acorde con la arquitectura que buscan los autores, que se apoyan tanto en sus propias palabras, como en dos pequeños escritos de Manuel Rey [El Parque arqueológico de Arte Rupestre] y de Carlos Pita [Mirando desde O Outeiro Dos Cogoludos].

Esta publicación ha sido posible gracias al apoyo de Acciona Infraestructuras SA y la Conselleria de Cultura e Turismo.

Editado por: Nuria Carballo

Concepto: rvr arquitectos, José Villacé

Coordinación: Nuria Carballo

Diseño gráfico: José Villacé

Fotografia: Tono Mejuto, Marcial Rodríguez [p.89 y 93]

Traducción al gallego: Secretaria Xeral de Política Lingüística

Traducción al inglés: A.T.I.agencia de traductores e Intérpretes

Impresión y fotomecánica: Graficas Anduriña

Distribución:librería Formatos

ISBN: 978 84 614 6176 9

Artículo escrito por alberto alonso oro

“Chegar a Campo Lameiro supón experimentar nuns poucos quilómetros un importante cambio na paisaxe, abandonar as zonas densamente poboadas da franxa costeira ou da contorna das estradas principais para penetrarse nunha paisaxe montañosa de asentamentos dispersos separados por grandes masas forestais, de vales profundos nos que o verdor dos terreos cultivados contrasta fortemente co arboledo ou o monte baixo das zonas máis altas.”

rvr arquitectos

A publicación é un monográfico dedicado ao “Parque Arqueolóxico da arte Rupestre de Campo Lameiro”, obra do estudo de arquitectura rvr arquitectos [Alberto Redondo Marcial Rodríguez José Valladares]. O libro, cun coidado e sinxelo deseño realizado polos propios arquitectos, aloxa unha arquitectura delicada e respectuosa co lugar. No seu interior recolle unha reportaxe fotográfica e planimétrica clara e concisa, acorde coa arquitectura que buscan os autores, que se apoia tanto nas palabras dos propios autores, así como en dous pequenos artigos de Manuel Rey [O Parque arqueolóxico de Arte Rupestre] e de Carlos Pita [Mirando desde Ou Outeiro Dúas Cogoludos].

Esta publicación foi posible grazas ao apoio de Acciona Infraestruturas SA e a Conselleria de Cultura e Turismo.

Editado por: Nuria Carballo

Concepto: rvr arquitectos, José Villacé

Coordinación: Nuria Carballo

Deseño gráfico: José Villacé

Fotografia: Ton Mejuto, Marcial Rodríguez [p.89 e 93]

Tradución ao galego: Secretaria Xeral de Política Lingüística

Tradución ao inglés: A.T.I.agencia de traductores e Intérpretes

Impresión e fotomecánica: Graficas Anduriña

Distribución: libraría Formatos

ISBN: 978 84 614 6176 9

Artigo escrito por alberto alonso oro

“Arrive to Campo Lameiro supposes to experience in some kilometres an important change in the landscape, abandon the densely populated zones of the coastal band or of the surroundings of the main roads for adentrarse in a mountainous landscape of settlements dispersos separated by big forest masses, of deep valleys in which the verdor of the cultured terrains contrasts strongly with the arbolado or the low mountain of the highest zones.”

rvr arquitectos

The publication is a monograph devoted to the “Archaeologic Park of the Rupestrian art of Field Lameiro”, work of the study of architecture rvr architects [Alberto Round Marcial+Rodríguez+José Valladares]. The book, with a care and simple design realised by José Villacé in collaboration with the own architects, lodges a delicate and respectful architecture with the place.  In his interior collects a photographic and planimetric report clear and concise, in accordance with the architecture that look for the authors, that support  so much in his own words, as in two small writings of Manuel Rey [El Parque arqueológico de Arte Rupestre] y de Carlos Pita [Mirando desde O Outeiro Dos Cogoludos].

This publication has been possible thanks to the support of Acciona Infrastructures SA and the Conselleria of Culture and Tourism.

Edited by: Nuria Carballo

Concept: rvr architects, José Villacé

Coordination: Nuria Carballo

Design graphic: José Villacé

Fotografia: Tone Mejuto, Marcial Rodríguez [p.89 and 93]

Translation to the Galician: Secretaria Xeral de Política Lingüística

Translation to the English: A.T.I.agencia de traductores e Intérpretes

Impression and photomecanic: Graficas Anduriña

Distribution: bookshop Formatos

ISBN: 978 84 614 6176 9

The articulate is written by alberto alonso oro