Inicio Blog Página 163

Centro de estética y salud Eva de Rey | terceroderecha arquitectosCentro de estética y salud Eva de Rey | terceroderecha arquitectosCentro de estética y salud Eva de Rey | terceroderecha arquitectos

La recuperación del patio, situado al fondo del local, atrae el programa hacia él. La solución por tanto consiste en envolver mediante tres curvas equipadas los lugares de trabajo, liberando un espacio continuo, que fluye desde el exterior hasta el corazón del local.

Se trabaja sobre un bajo destinado a almacén para convertirlo en un centro de estética y salud. Las dimensiones del local existente son excesivas para las necesidades del nuevo programa, por lo que la solución adoptada plantea una zona deshabilitada para su posterior uso. La recuperación del patio, situado al fondo del local, atrae el programa hacia él. La solución por tanto consiste en envolver los lugares de trabajo y liberar un espacio continuo, que fluye desde el exterior hasta el corazón del local.

Acceso
Desaparece la alineación del acceso con la fachada existente en estado previo, generando un espacio de transición que permite insinuar las curvas que envuelven los espacios interiores mostrándose al exterior.

Interior
La longitudinalidad del local invita a pensar en una propuesta de espacio continuo, abstracto, sin límites claros, un espacio no convencional, acotado por las curvas que nos introducen hacia el interior.

Ambigú
La continuidad del espacio conduce hasta el recinto de espera, su configuración se realiza por medio de las tres curvas que envuelven el resto del programa. El barrotillo de madera con el que se viste este ámbito pretende aportarle la calidez propia del material, la profundidad del despiece y su vibración como suma de elementos ligeramente distintos que se disponen con un cierto ritmo.

Patio
La recuperación del patio posibilita la entrada de luz natural y ventilación directa a las áreas de trabajo, a la vez que abre el espacio acotado en las cabinas hacia esa zona exterior, un espacio de relajación asociado a su actividad. El patio se cubre con una celosía de madera que aporta la privacidad y la protección solar necesarias.

Cabinas
Las curvas envuelven las cabinas de tratamientos, que se abren al patio y participan de el. Complementariamente, se resuelven sus necesidades integrando armarios y estanterías construidos con tableros lacados en blanco.

Puertas
Se opta por enrasar las puertas con las curvas potenciando la fluidez del espacio. Se desdibuja su situación en los paramentos curvos de manera que la lectura clara de las curvas quede enfatizada. Un juego visual que permite descubrir los espacios interiores envueltos.

Obra: Centro de estética y salud Eva de Rey
Autores: Jorge Álvarez Rúa+Laura Arias Pardo+Jose C. Álvarez Rodríguez [tercero derecha arquitectos]
Colaborador: Daniel Harth Ninou [arquitecto]
Año: 2008
Emplazamiento: r/ Emilia Pardo Bazán 7, baixo. Ourense
Fotografías: terceroderecha
Promotor: Eva Domínguez
Contratista: StudioQuattro, S.L.
+ www.terceroderecha.com

+ premios
Finalista en la categoria de “Arquitectura de Bajo Coste”. XIV Premio COAG de Arquitectura [2011]

+ publicaciones
– Revista Albura. Revista del Cluster de Madeira de Galicia (CMG). Segundo Semestre del 2010. Reportaxe: Rehabilitación en madera (pag.16-17)
– Elsemillerourbano / Madera e Interior [lignumfacile]

The recovery of the playground, situated at the end of the venue, attracts the program to him. The solution therefore consists in wrapping by means of three curves instrumented the places of work, freeing a continuous space, that flows from the outside until the heart of the venue.

It works  on a low allocated to warehouse to turn into it a centre of aesthetics and health. The dimensions of the existent venue are excessive for the needs of the new program, by what the solution adopted poses a zone deshabilitada for his back use. The recovery of the playground, situated at the end of the venue, attracts the program to him. The solution therefore consists in wrapping the places of work and free a continuous space, that flows from the outside until the heart of the venue.

Access

Disappears the alineación of the access with the existent façade in previous state, generating a space of transition that allows to insinuate the curves that wrap the inner spaces showing to the outside.

Inner

The longitudinalidad of the venue invites to think in a proposal of continuous space, abstract, without clear limits, a no conventional space, limited by the curves that enter us to the interior.

Ambigú

The continuity of the space drives until the enclosure of wait, his configuration realises  by means of the three curves that wrap the rest of the program. The barrotillo wooden with which saw  this field pretends to contribute him the calidez own of the material, the depth of the despiece and his vibration like sum of elements slightly distinct that have  with a true rhythm.

Playground

The recovery of the playground makes possible the entrance of natural sunlight and direct ventilation to the areas of work, at the same time that opens the bounded space in the cabins to this external zone, a space of relaxation associated to his activity. The playground covers  with a celosía wooden that contributes the privacy and the necessary solar protection.

Cabins

The curves wrap the cabins of treatments, that open  to the playground and participate of the. Complementariamente, resolve  his needs integrating cupboards and shelvings built with boards lacados in white.

Doors

opts  by enrasar the doors with the curves improving the fluidity of the space.  desdibuja His situation in the paramentos curvos so that the clear reading of the curves remain enfatizada. A visual game that allows to discover the inner spaces wrapped.

Work: Eva de ReyAesthetics and health Centre

Authors: Jorge Álvarez Rúa Laura Arias Pardo+Jose C. Álvarez Rodríguez [tercero derecha architects]

Collaborator: Daniel Harth Ninou [architect]

Year: 2008

Location: r/ Emilia Pardo Bazán 7, baixo. Ourense

Photographies: terceroderecha

Promoter: Eva Domínguez

Contractor: StudioQuattro, S.L.Obra

+ www.terceroderecha.com

+ prizes

Finalist in the categoria of “Low Cost Architecture”. XIV Architecture COAG Award  [2011]

+ publications

– Magazine Albura. Cluster de Madeira de Galicia (CMG) Magazine. Second Semester of the 2010. Report: Rehabilitation in wood (pag.16-17)

– Elsemillerourbano / Madera e Interior [lignumfacile]

A recuperación do patio, situado ao fondo do local, atrae o programa cara a el. A solución por tanto consiste en envolver mediante tres curvas equipadas os lugares de traballo, liberando un espazo continuo, que flúe desde o exterior até o corazón do local.

Trabállase sobre un baixo destinado a almacén para convertelo nun centro de estética e saúde. As dimensións do local existente son excesivas para as necesidades do novo programa, polo que a solución adoptada expón unha zona deshabilitada para o seu posterior uso. A recuperación do patio, situado ao fondo do local, atrae o programa cara a el. A solución por tanto consiste en envolver os lugares de traballo e liberar un espazo continuo, que flúe desde o exterior até o corazón do local.

Acceso

Desaparece a aliñación do acceso coa fachada existente en estado previo, xerando un espazo de transición que permite insinuar as curvas que envolven os espazos interiores mostrándose ao exterior.

Interior

A longitudinalidad do local convida a pensar nunha proposta de espazo continuo, abstracto, sen límites claros, un espazo non convencional, acoutado polas curvas que nos introducen cara ao interior.

Ambigú

A continuidade do espazo conduce até o recinto de espera, a súa configuración realízase por medio do tres curvas que envolven o resto do programa. O barrotillo de madeira co que vístese este ámbito pretende achegarlle a calidez propia do material, a profundidade do despezamento e a súa vibración como suma de elementos lixeiramente distintos que se dispoñen cun certo ritmo.

Patio

A recuperación do patio posibilita a entrada de luz natural e ventilación directa ás áreas de traballo, á vez que abre o espazo acoutado nas cabinas cara a esa zona exterior, un espazo de relaxación asociado á súa actividade. O patio cóbrese cunha celosía de madeira que achega a privacidade e a protección solar necesarias.

Cabinas

As curvas envolven as cabinas de tratamentos, que se abren ao patio e participan do. Complementariamente, resólvense as súas necesidades integrando armarios e andeis construídos con taboleiros lacados en branco.

Puertas

Óptase por enrasar as portas coas curvas potenciando a fluidez do espazo. Se desdibuja a súa situación nos paramentos curvos de maneira que a lectura clara das curvas quede salientada. Un xogo visual que permite descubrir os espazos interiores envoltos.

Obra: Centro de estética e saude Eva de Rey

Autores: Jorge Álvarez Rúa+Laura Arias Pardo+Jose C. Álvarez Rodríguez [tercero derecha arquitectos]

Colaborador: Daniel Harth Ninou [arquitecto]

Ano: 2008

Emplazamento: r/ Emilia Pardo Bazán 7, baixo. Ourense

Fotografías: terceroderecha

Promotor: Eva Domínguez

Contratista: StudioQuattro, S.L.

+ www.terceroderecha.com

+ premios

Finalista en la categoria de “Arquitectura de Bajo Coste”. XIV Premio COAG de Arquitectura [2011]

+ publicaciones

– Revista Albura. Revista do Cluster de Madeira de Galicia (CMG). Segundo Semestre do 2010. Reportaxe: Rehabilitación en madeira (pax.16-17)

– Elsemillerourbano / Madera e Interior [lignumfacile]

Oh Verde Todopoderoso | Beatriz Ramo

0. Introducción

Actualmente la ‘sostenibilidad’ comparte muchas atributos divinos con Dios: ser supremo,  omnipotente, omnipresente, y omnisciente; creador y juez, protector, y (…) salvador del universo y de la humanidad. Y al igual que Dios, cuenta con millones de creyentes. Como nosotros, los humanos, somos seres simples y desconfiados y necesitamos de imágenes para poder afirmar nuestras creencias, el Verde (lo Eco, lo Green), se nos ha aparecido para personificar la sostenibilidad, para convertirse en su encarnación en el mundo real. Pero puede que la sostenibilidad, al igual que Dios, no tenga una forma concreta, ni siquiera un color…

1. Emancipación

1.1 La palabra ‘sostenibilidad’ ha sido maltratada, insultada y sometida a todo tipo de vejaciones por parte de arquitectos, políticos, publicistas… en general, por todo el mundo. La musical armonía de este trío perfecto – ambiental, económico y social – ha sido eclipsada por una actuación en solitario de lo ambiental dedicada a lo Verde.

Eco-Panteón, Roma 126 dC | st-ar.nl
Eco-Panteón, Roma 126 dC | st-ar.nl

1.2 En este intento desesperado de dar forma a toda una ideología lo Verde ha resultado ser la representación más rápida y simple de la sostenibilidad. Lo Verde es el único símbolo capaz de mantener el ritmo frenético, la impaciencia y la sed por imágenes de la sociedad actual; una sostenibilidad a lo Lady Gaga: efectista, indiscreta, gráfica, sensacionalista… En este duro esfuerzo por alegorizar a la sostenibilidad, lo Verde se ha emancipado como su caricatura.

Cenotafio Sostenible para Isaac Newton – Boullée, 1784 | st-ar.nl
Cenotafio Sostenible para Isaac Newton – Boullée, 1784 | st-ar.nl

1.3 La simplificación del concepto inicial es tan extrema que lo Verde ni siquiera necesita ser naturaleza, o natural; puede ser plástico o pintado. Mira alrededor… fachadas verdes, McDonald’s verdes, miles de productos, Eco, particiones verdes, publicidad verde, páginas Web Eco, escaparate verdes… La ciudad Verde ya está aquí.

2. Función

2.1 Si los edificios icónicos simplemente tenían que ser icónicos, los edificios verdes simplemente han de ser Verdes. No puede ser más superficial: el Verde como función. El Verde permite que la sostenibilidad pueda comprarse por metro cuadrado, pueda pintarse en una pared, o pegarse a un muro. La sostenibilidad se añadirá  a los filtros de Photoshop para la siguiente versión CS6: Ctrl+Green.

Al igual que la arquitectura icónica, la arquitectura Verde también proporciona la muy codiciada identidad; identidad genérica.

Villa Ecológica La Rotonda, Vicenza – Palladio 1566 | st-ar.nl
Villa Ecológica La Rotonda, Vicenza – Palladio 1566 | st-ar.nl

2.2 Aunque inicialmente fuera pensada con la mejor de las intenciones, cualquier buena idea en la sociedad actual, necesita ser simplificada a una décima parte y vaciada de todo contenido para poder ser comercializada con éxito entre las masas. Hasta podría entenderse como un proceso accesible, democrático…; al igual que una imitación de un bolso de Prada permite a muchas mas mujeres acercarse a la sensación Prada y llevar su estatus.

2.3 El archirepetido pretexto excusando la sobredosis de Verdes, Ecos y Nature-friendly’s alegando que ‘por lo menos la gente se conciencia de la sostenibilidad’ ha hecho efecto, si el efecto se considera sacar tajada del asunto: la productos Verdes suben en índice de ventas, los jurados de concursos se emocionan al leer las historias Eco-épicas de los proyectos, y los políticos saben que apostando por el Verde obtendrán mas simpatizantes. Pero el Verde ha conseguido desviar la atención de lo que realmente importa. Eco-demagogia impecable.

2.4 Si todas las propuestas y visiones para el futuro de la ciudad y los concursos de arquitectura ganado bajo los efectos del Verde se ejecutaran, la ciudad se transformaría en una versión sofisticada del estado actual de la Zona muerta de Chernóbil. (Véase Pripyat en primavera).

Villa Ecológica Saboya, Poissy – Le Corbusier, 1929 | st-ar.nl
3. Estilo

3.1 Movimiento Moderno, Postmodernismo, Deconstructivismo… Definitivamente nos encontramos ahora en el Sostenibilismo. A diferencia de los estilos anteriores, todos los arquitectos puedes ser Sostenibilistas: los vanguardistas, los comerciales, los jóvenes, los establecidos… Además el Sostenibilismo no es un estilo exclusivo y puede ser combinado con los otros estilos: Eco-Deconstructivismo, Green-Postmodernismo… Es EL estilo democrático. Las revistas de arquitectura y los folletos comerciales han encontrado por fin un lenguaje común: el Verde. El Verde es también el punto común entre el arquitecto, el cliente, el promotor, y el usuario. El Verde elimina las discrepancias. Es fantástico, es el salvador de la Torre de Babel. Finalmente podremos alcanzar los Cielos. Por primera vez nos encontramos ante un verdadero Estilo Internacional; desde Madrid, a Copenhague, pasando por Dallas o Estambul. El Sostenibilismo es tan superior que funciona en cualquier lugar; es el estilo ganador, el campeón global, -aunque precisamente este hecho le hace terriblemente insostenible. A diferencia de los otros estilos –imagina una ciudad diseñada totalmente desde el Deconstructivismo…- es posible construir una ciudad entera a lo Sostenibilista. Puede existir en cualquier sitio y a cualquier escala: desde un rascacielos, hasta una vivienda individual, o un interior; todo vale. Y puede acomodar cualquier gusto: al Verde se le moldea como a un peinado: largo y mullido, compacto a lo afro, parcialmente afeitado creando ornamentos…

3.2 Los edificios Verdes pueden ser Tinglados Decorados o Edificios Pato, y hay ejemplos peculiares que pueden ser simultáneamente ambos dando lugar al Pato Decorado.

3.3 El Verde deberá incorporarse como el sexto principio dentro de los cinco puntos de la arquitectura de Le Corbusier, y como cuarto pilar a la terna de Vitruvio: Venustas, Utilitas, Firmitas + Sustenabilitas.

Il Monumento Continuo e Sostenibile, NewYork [© Original Superstudio, cortesía de Adolfo Natalini] | st-ar.nl
Il Monumento Continuo e Sostenibile, NewYork [© Original Superstudio, cortesía de Adolfo Natalini] | st-ar.nl

3.4 El producto construido (…) de la Sostenibilidad no es la arquitectura sostenible, sino lo Verde.

Lo Verde es lo que queda después que la sostenibilidad haya seguido su curso o, más concretamente, lo que se coagula mientras la Sostenibilidad esta ocurriendo: su secuela.  (1)

3.5 Green is the New Black.

4. Religión

4.1 El Verde funciona como la fe. La Iglesia católica pronto añadirá San Verde (o San Eco) a su santoral. San Verde protege a los arquitectos verdes y les guía en la dirección sostenible. Si le rezamos todos los días San Verde recompensará nuestras plegarias: los políticos obtendrán más votos, los arquitectos ganarán más concursos y las compañías venderán más productos.

Campo de Concentración Sostenible Auschwitz I, 1940 | st-ar.nl
Campo de Concentración Sostenible Auschwitz I, 1940 | st-ar.nl

4.2 El Verde actúa de maneras misteriosas… Los arquitectos no-sostenibles se hacen llamar Verdes, sin embargo los que actúan consecuentemente con la sostenibilidad, no están cómodos con el apodo.

4.3 Oh Señor, bendice a los daltónicos que ven más Verde que los otros  y da esperanza a los que por el contrario lo verán en rojo.

4.4 El Verde ha adquirido carácter confesional. Cuanto mas culpables seamos, mas Verde lo intentamos. La apariencia Eco/Verde es indirectamente proporcional a sus logros sostenibles. El Verde ha conseguido reducir todo lo que importa a un solo problema, y a una sola solución: Verde. El Verde es capaz de absolver todos nuestros pecados.

4.5 El Verde es doblemente milagroso. Como si pretendiéramos curar el cáncer con aspirinas, el Verde funciona como fórmula prodigiosa que convierte en sostenible todo lo que toca. Además puede camuflar los diseños más desafortunados. ‘De noche todos los gatos son pardos’. Una fachada Verde fea será siempre mejor aceptada que un edificio feo.

4.6 El Verde es capaz de iluminarnos retroactivamente. Los arquitectos reescribimos nuestra historia de acuerdo a la sostenibilidad; lo que hicimos una vez con sentido común, le podemos llamar ahora sostenible; de manera inconsciente ya estaban bajo los efectos del Verde… como verdaderos visionarios.

5. Ambigüedad

5.1 Sin embargo el Verde esconde una dimensión perversa… Como en una película de David Lynch, todo parece estar en perfecta calma, pero hay algo inquietante… pudriéndose… Lo Verde es la mentira compartida, el consenso secreto, el crimen perfecto. Todos sabemos que no puede ser tan bueno, ni tan fácil, pero ¿qué mas da? El Verde vende, y hay suficiente para todos. Una nueva clase de intimidación amistosa: Eco-terrorismo.

Eco-Muro de Berlin, 1989 | st-ar.nl
Eco-Muro de Berlin, 1989 | st-ar.nl

5.2 El Verde sufre de trastorno de personalidad múltiple; los Gurús del Green, los Eco-Salvadores, los seguidores de lo Verde…. predican los mas variopintos argumentos totalmente contradictorios e incompatibles entre sí. Pero esto parece no suponer un problema, siempre que el argumento sea Verde, porque a todo el mundo le gusta –o ha de gustar- el Verde, y si no es así, es que son seres humanos aberrantes. La necesidad exponencial de aceptación popular hace del Verde el instrumento excelente. Green: I Like

5.3 El diccionario de Microsoft para Word en castellano indica los siguientes sinónimos para Verde: obsceno, picante, indecente, indecoroso, impúdico, deshonesto, escabroso y libre. En inglés, aparte de los referentes a su color ofrece: inmaduro e inexperto.

5.4 Here we are now, entertainers.

6. Apéndice

La relación entre los arquitectos y el Verde recuerda al “Descubrimiento” de América; no sólo el “Nuevo Mundo” ya estaba ahí, sino que la mayoría se quedan como Colón… convencidos de que habían llegado a las Indias.

Parábola

La crisis económica y el hambre creciente de identidad aceleraron la creación de la Ciudad Verde. En la Ciudad Verde todas las empresas cambiaron sus logotipos al color verde, sólo vendían Eco-productos y ofrecían servicios Eco-friendly. Sus habitantes vivían en una saludable lucha por ser el más verde. En la Ciudad Verde las centrales nucleares eran sostenibles. Las películas en blanco y negro eran verdes también. En la Ciudad Verde los poderes del Verde eran tan heroicos que podían remendar las vergüenzas del pasado: los campos de concentración, el muro de Berlín…, cualquier momento de la historia podía volverse sostenible de manera retroactiva. El Verde adquirió estatus confesional y podía absolver cualquier pecado.

En la Ciudad Verde los uniformes de soldados eran la última moda, Hulk era el hombre del año y la Zona de Chernóbil el eco-destino vacacional más solicitado. Los arquitectos estaban súper excitados con el Verde. Fachadas verdes, cubiertas verdes, particiones verdes… Todo lo que se podía cubrir de Verde se cubría de Verde. Pero detrás de las cámaras la burbuja Verde crecía y crecía desmesuradamente… Nadie se atrevía a hablar de ello y en un ataque de avaricia, temiendo el final de esta gallina de los huevos de oro, los arquitectos empezaron  usar el Verde frenética e incontroladamente.

La Ciudad Verde se transformó en un continuo campo de golf. La confusión era colosal, reinaba el descontrol y en un ataque cual Saturno, la Ciudad Verde comenzó a devorar a sus habitantes. Pero entonces, y justo en ese momento, una segunda ilustración empezó a florecer… Los supervivientes empezaron a razonar, a ver más claro, a no necesitar ver el Verde para creer en la sostenibilidad, al igual que tampoco necesitaban ver columnas para creer en la estabilidad estructural –y la Ciudad Verde se fue extinguiendo lentamente… Esta mucosa fue limpiada, los partidos verdes ya no eran necesarios y McDonlad’s volvía a ser rojo.

Central Nuclear Ecológica, Dukovany | st-ar.nl
Central Nuclear Ecológica, Dukovany | st-ar.nl

El Sueño de la Razón Produce Monstruos, Verdes y Peludos Monstruos.

Beatriz Ramo – STAR strategies + architecture

(1) Tomado de Junkspace-Espacio Basura de Rem Koolhaas: Substituyendo Espacio Basura por Verde y Modernidad por Sostenibilidad.

[:es]Mundos Digitales[:gl]Mundos Dixitais[:en]Digital Worlds[:]

[:es]

«La gente del sector va la cuatro o cinco sitios del mundo cada año y con la situación actual piensa mucho donde ir; si nos eligen a nosotros por algo será». Esto comentaba, tras lana presentación oficial, Manuel Meijide, director de él encuentro Mundos Digitales, que tendrá lugar en A Coruña entre él 6 y él 9 de julio. En uno intenso programa, «case extenuante», según Meijide, durante esos días podrán verse los últimos avances en arquitectura digital, cine de animación, videojuegos y efectos especiales. En este último apartado, una de lanas estrellas será Astrid Busser, de él estudio londinense Double Negative, y que supervisó todos los efectos visuales de Origen, lana película protagonizada por Leonardo di Caprio y ganadora de un óscar.

Arquitectura digital, efectos especiales, animación y videojuegos son los pilares de Mundos Digitales | lavozdegalicia.es

[…]

Rodri García

+ artículo publicado en lavozdegalicia.es

[:gl]

«A xente do sector vai o catro ou cinco sitios do mundo cada ano e coa situación actual pensa moito onde ir; se nos elixen a nós por algo será». Isto comentaba, tras la presentación oficial, Manuel Meijide, director del atopo Mundos Dixitais, que terá lugar na Coruña entre el 6 e el 9 de xullo. Nun intenso programa, «case extenuante», segundo Meijide, durante eses días poderán verse os últimos avances en arquitectura dixital, cinema de animación, videoxogos e efectos especiais. Neste último apartado, unha de las estrelas será Astrid Busser, del estudo londiniense Double Negative, e que supervisou todos os efectos visuais de Orixe, la película protagonizada por Leonardo di Caprio e gañadora dun óscar.

Arquitectura dixital, efectos especiais, animación e videoxogos son os alicerces de Mundos Dixitais | lavozdegalicia.es

[…]

Rodri García

+ artigo publicado en lavozdegalicia.es

[:en]

» The people of the sector go four or five sites of the world every year and with the current situation he thinks very much where to go; if they choose theirs us for something it will be «. This was commenting, after wool official presentation, Manuel Meijide, the director of him I find Digital Worlds, which 6 and he will take place in To Corunna between him on July 9. In one intense program, » marry gruelling «, according to Meijide, during these days they will be able turn the last advances in digital architecture, cinema of animation, video games and special effects. In the latter paragraph, you star one of wools it will be Astrid Busser, of him London study Double Negative, and that supervised all the visual effects of Origin, wool movie led by Leonardo di Caprio and winner of an Oscar.

Digital architecture, special effects, animation and video games are the props of Digital Worlds | lavozdegalicia.es

[…]

Rodri García

+ article is published in lavozdegalicia.es

[:]

Bruce Goff [1904-1982] Bruce Goff [1904-1982] Bruce Goff [1904-1982]

36

Hablando de obras que no se relacionan con su contexto, me vino a la memoria un arquitecto norteamericano, no demasiado conocido por estos lares, a quién se le atribuyó el mismo pecado arquitectónico a mediados del siglo XX, el niño prodigio: Bruce Goff, al que ( se cuenta en el mundo de los mitos ) Frank Lloyd Wrigth habría aconsejado no estudiar en una escuela de arquitectura, para no limitar su talento e imaginación. Este controvertido arquitecto, que en su época fue considerado como uno de los artistas mas creativos y brillantes de su generación, no le temía a las críticas de sus colegas. Experimentó con la expresión de toda clase de formas, materiales y estructuras, abriendo el camino para la aparición de arquitecturas contemporáneas como la de Frank Ghery o Peter Eisenman.

Todo esto viene a cuento, con motivo de que en verdad lo que recordé fué un film sobre las obras de Goff, el del cineasta alemán Heinz Emigholz titulado: “Goff in the desert” (2002), a propósito del cual, el realizador se refiere a la arquitectura de Goff diciendo: “ …..sus espacios me vuelven loco, envidio totalmente su capacidad de diseñarlos…puede hasta conmoverme”.

http://www.youtube.com/watch?v=qP-yPOEh_zw
[…]

perrachoca

+ artículo publicado en arquicine.blogspot.com

Falando de obras que non se relacionan co seu contexto, veume á memoria un arquitecto norteamericano, non demasiado coñecido por estas lareiras, a quen se lle atribuíu o mesmo pecado arquitectónico a mediados do século XX, o neno prodixio: Bruce Goff, ao que (cóntase no mundo dos mitos) Frank Lloyd Wrigth aconsellaría non estudar nunha escola de arquitectura, para non limitar o seu talento e imaxinación. Este controvertido arquitecto, que na súa época foi considerado como un dos artistas mais creativos e brillantes da súa xeración, non lle temía ás críticas dos seus colegas. Experimentou coa expresión de toda clase de formas, materiais e estruturas, abrindo o camiño para a aparición de arquitecturas contemporáneas como a de Frank Ghery ou Peter Eisenman.

Todo isto vén a conto, con motivo de que en verdade o que lembrei fué un filme sobre as obras de Goff, o do cineasta alemán Heinz Emigholz titulado: “Goff in the desert” (2002), á mantenta do cal, o realizador refírese á arquitectura de Goff dicindo: “ …..os seus espazos vólvenme tolo, envexo totalmente a súa capacidade de deseñalos…pode ata conmoverme”.

http://www.youtube.com/watch?v=qP-yPOEh_zw

[…]

perrachoca

+ artigo publicado en arquicine.blogspot.com

Speaking about works that do not relate to his context, me there came to the memory a North American architect not too much known by these homes, to the one who assumed the same architectural sin to him in the middle of the 20th century, the child prodigy: Bruce Goff, whom (one counts in the world of the myths) Frank Lloyd Wrigth would have advised not to study in a school of architecture, not to limit his talent and imagination. This controversial architect, who in his epoch was considered to be one of the artists mas creative and brilliant of his generation, was not afraid of him to the critiques of his colleagues. It experimented with the expression of all kinds of forms, materials and structures, opening the way for the appearance of contemporary architectures as that of Frank Ghery or Peter Eisenman.

All that comes to story, on the occasion of which really what I remembered was a film on Goff’s works, that of the German filmmaker qualified Heinz Emigholz: «Goff in the desert » (2002), about which, the producer refers to Goff’s architecture saying:» … .. his spaces turn me madman, I envy totally his aptitude to design them … it can up to shaking».

http://www.youtube.com/watch?v=qP-yPOEh_zw

[…]

perrachoca

+ article is published in arquicine.blogspot.com

[:es]Festival Internacional de Arquitectura eme3_2011 [6edición][:gl]Festival Internacional de Arquitectura eme3_2011 [6edición][:en]International festival of Architecture eme3_2011 [6edition][:]

[:es]

El Festival Internacional de Arquitectura eme3_2011 cumple su 6ª edición. Bajo el lema WORK IN PROCESS: GLOBAL PROBLEMS, LOCAL SOLUTIONS, se celebrará en Barcelona del 30 de junio al 3 de julio de 2011 en distintas sedes expositivas del centro de la ciudad: COAC (Col·legi d’Arquitectes de Catalunya) en la plaza de la Catedral, l’ARTS SANTA MÒNICA y la escuela de diseño ELISAVA en las Ramblas, y Disseny HUB en el carrer Montcada (frente al Museu Picasso). Más de 40 participantes provenientes de 17 países presentarán sus proyectos de forma transversal en las diferentes secciones que conforman el Festival: mercado (exposición), escala 1:1 (intervenciones urbanas y prototipos), debates y conferencias, proyecciones audiovisuales y workshops. FARE Studio, Philippe Rahm, Berger & Berger, Stephane Malka, Al Borde, Encore heureux, Buró de Intervenciones Públicas, Zoohaus, External Reference, Space & Matter y Agency son algunos de los invitados a exponer sus proyectos en el marco del Festival.

Se hablará sobre el alcance de la arquitectura frente a una realidad cada vez más cambiante, que pretende aunar progreso y desarrollo sostenible, topándose a menudo con la contradicción del “greenwashing” y la dicotomía, necesaria o no, entre avance tecnológico y utilización de recursos “low cost”. Lugar para la discusión, la interacción y el ensayo, el Festival emerge como laboratorio de ideas y prácticas arquitectónicas, dando pie al debate y la exploración en el ámbito de la transformación urbana y la reapropiación de lo público por parte del ciudadano. Con más de 10 años de recorrido, EME3 se postula como punto de encuentro en Barcelona en el que arquitectos, diseñadores, artistas y todo ciudadano de a pie interesado, puede acceder a un espacio en el que, fuera de las convenciones y de los dogmas, las ideas se exponen y contrastan para que cada uno pueda formarse su propia opinión sobre cuál ha de ser el papel de la arquitectura hoy en día.

+ eme3.org
Persona de contacto: Elena López Werner
prensa@eme3.org
+34 930 021 761
+34 669 987 142[:gl]O Festival Internacional de Arquitectura eme3_2011 cumpre a súa 6ª edición. Baixo a lema WORK IN PROCESS: GLOBAL PROBLEMS, LOCAL SOLUTIONS, celebrarase en Barcelona do 30 de xuño ao 3 de xullo de 2011 en distintas sedes expositivas do centro da cidade: COAC (Col·legi d’Arquitectes de Catalunya) na praza da Catedral, l’ARTS SANTA MÒNICA e a escola de deseño ELISAVA nas Ramblas, e Disseny HUB no carrer Montcada (fronte ao Museu Picasso). Máis de 40 participantes provenientes de 17 países presentarán os seus proxectos de forma transversal nas diferentes seccións que conforman o Festival: mercado (exposición), escala 1:1 (intervencións urbanas e prototipos), debates e conferencias, proxeccións audiovisuais e workshops. FARE Studio, Philippe Rahm, Berger & Berger, Stephane Malka, Ao Bordo, Encore heureux, Buró de Intervencións Públicas, Zoohaus, External Reference, Space  Matter e Agency son algúns dos invitados a expor os seus proxectos no marco do Festival.

Falarase sobre o alcance da arquitectura fronte a unha realidade cada vez máis cambiante, que pretende axuntar progreso e desenvolvemento sustentable, topándose a miúdo coa contradición do “greenwashing” e a dicotomía, necesaria ou non, entre avance tecnolóxico e utilización de recursos “low cost”. Lugar para a discusión, a interacción e o ensaio, o Festival emerxe como laboratorio de ideas e prácticas arquitectónicas, dando pé ao debate e a exploración no ámbito da transformación urbana e a reapropiación do público por parte do cidadán. Con máis de 10 anos de percorrido, EME3 postúlase como punto de encontro en Barcelona no que arquitectos, deseñadores, artistas e todo cidadán do montón interesado, pode acceder a un espazo no que, fóra das convencións e das dogmas, as ideas exponse e contrastan para que cada un poida formarse a súa propia opinión sobre cal ha de ser o papel da arquitectura hoxe en día.

+ eme3.org
Persona de contacto: Elena López Werner
prensa@eme3.org
+34 930 021 761
+34 669 987 142[:en]

The International Festival of Architecture eme3_2011 fulfills his 6 ª edition. Under the motto WORK IN PROCESS: GLOBAL PROBLEMS, PLACE SOLUTIONS, will be celebrated in Barcelona from June 30 to July 3, 2011 in different explanatory headquarters of the downtown: COAC (Cabbage · legi d’Arquitectes of Catalonia) in the square of the Cathedral, HOLY l’ARTS MÒNICA and the school of design ELISAVA in the Ravines, and Disseny HUB in the carrer Montcada (opposite to the Museu Picasso). More than 40 participants from 17 countries will present his projects of transverse form in the different sections that shape the Festival: bought (exhibition), scale 1:1 (urban interventions and prototypes), you debate and conferences, audio-visual projections and workshops. FARE Studio, Philippe Rahm, Berger and Berger, Stephane Malka, Al Borde, Encore heureux, Bureau of Public Interventions, Zoohaus, External Reference, Space and Matter and Agency are some of the guests to exposing his projects in the frame of the Festival.

One will speak on the scope of the architecture opposite to a reality increasingly changeable, that tries to unite progress and sustainable development, running up often with the contradiction of the «greenwashing» and the dichotomy, necessary or not, between technological advance and utilization of resources » low cost «. Place for the discussion, the interaction and the test, the Festival emerges as laboratory of ideas and architectural practices, giving course for the debate and the exploration in the area of the urban transformation and the reappropriation of the public thing on the part of the citizen. With more than 10 years of tour, EME3 it is postulated as point of meeting in Barcelona in which architects, designers, artists and every citizen of afoot interested, can accede to a space in which, out of the conventions and the dogmas, the ideas are exposed and confirm in order that each one could form his own opinion about which has to be the paper of the architecture nowadays.

+ eme3.org
Persona de contacto: Elena López Werner
prensa@eme3.org
+34 930 021 761
+34 669 987 142[:]

No son genios los que necesitamos ahora. José Antonio Coderch

Escrito por el arquitecto José Antonio Coderch y publicado por primera vez en la revista italiana Domus, dirigida entonces por Gio Ponti, en el número de noviembre de 1961. Para esta publicación me he tomado la libertad de extraer algunos parrafos, invitandoles a revisar el texto completo en la siguiente dirección web:

«Al escribir esto no es mi intención ni mi deseo sumarme a los que gustan de hablar y teorizar sobre Arquitectura. Pero después de veinte años de oficio, circunstancias imprevisibles me han obligado a concretar mis puntos de vista ya escribir modestamente lo que sigue:

Un viejo y famoso arquitecto americano, si no recuerdo mal, le decía a otro mucho más joven que le pedía consejo: «Abre bien los ojos, mira, es mucho más sencillo de lo que imaginas.» También le decía: «Detrás de cada edificio que ves hay un hombre que no ves». Un hombre; no decía ni siquiera un arquitecto.

No, no creo que sean genios lo que necesitamos ahora. Creo que los genios son acontecimientos, no metas o multas. Tampoco creo que necesitemos pontífices de la Arquitectura, ni grandes doctrinarios, ni profetas, siempre dudosos. Algo de viva viva está todavía a nuestro alcance, y muchas viejas doctrinas morales en relación con nosotros mismos y con nuestro oficio tradición o profesión de arquitectos (y empleo estos términos en su mejor sentido tradicional). Necesitamos aprovechar lo poco que de tradición constructiva y, sobre todo, moral ha permanecido en esta época en que las más hermosas palabras han perdido prácticamente su real y verdadera significación.

Necesitamos que miles y miles de arquitectos que andan por el mundo piensen menos en Arquitectura (en mayúscula), en dinero o en las ciudades del año 2000, y más en su oficio de arquitecto. Que trabajen con una cuerda atada al pie, para que no puedan ir demasiado lejos de la tierra en la que tienen raíces, y de los hombres que mejor conocen, siempre apoyándose en una base firme de dedicación, de buena voluntad y de honradez (honor ).

Tengo el convencimiento de que cualquier arquitecto de nuestros días, medianamente dotado, preparado o formado, si puede entender esto también puede realizar fácilmente una obra verdaderamente viva. Esto es para mí lo más importante, mucho más que cualquier otra consideración o finalidad, sólo en apariencia de orden superior.

Creo que nacerá una auténtica y nueva tradición viva de obras que pueden ser diversas en muchos aspectos, pero que habrán sido llevadas a cabo con un profundo conocimiento de lo fundamental y con una gran conciencia, sin preocuparse del resultado final que, afortunadamente, en cada caso se nos escapa y no es un fin en sí, sino una consecuencia.

Creo que para conseguir estas cosas hay que desprenderse antes de muchas falsas ideas claras, de muchas palabras e ideas huecas y trabajar de uno en uno, con la buena voluntad que se traduce en acción propia y enseñanza, más que en doctrinarismo. Creo que la mejor enseñanza es el ejemplo; trabajar vigilando continuamente para no confundir la flaqueza humana, el derecho a equivocarse -capa que cubre tantas cosas-, con la voluntaria ligereza, la inmoralidad o el frío cálculo del trepador.

Imagino a la sociedad como una especie de pirámide, en cuya cúspide estuvieran los mejores y menos numerosos, y en la amplia base las masas. Hay una zona intermedia en la que existen gentes de toda condición que tienen conciencia de algunos valores de orden superior y están decididos a obrar en consecuencia. Estas gentes son aristócratas y de ellos depende todo. Ellos enriquecen la sociedad hacia la cúspide con obras y palabras, y hacia la base con el ejemplo, ya que las masas sólo se enriquecen por respeto o mimetismo. Esta aristocracia, hoy, prácticamente no existe, ahogada en su mayor parte por el materialismo y la filosofía del éxito. Solían decirme mis padres que un caballero, un aristócrata es la persona que no hace ciertas cosas, aun cuando la Ley, la Iglesia y la mayoría de las aprueben o las formar. Cada uno de nosotros, si tenemos conciencia de ello, debemos individualmente constituir una nueva aristocracia. Este es un problema urgente, tan apremiante que debe ser acometido en seguida. Debemos empezar pronto y después ir avanzando despacio sin desánimo. Lo principal es empezar a trabajar y entonces, sólo entonces, podremos hablar de ello.

Al dinero, al éxito, al exceso de propiedad o de ganancias, a la ligereza, la prisa, la falta de vida espiritual o de conciencia hay que enfrentar la dedicación, el oficio, la buena voluntad, el tiempo, el pan de cada día y, sobre todo , el amor, que es aceptación y entrega, no posesión y dominio. A esto hay que aferrarse.

Se considera que cultura o formación arquitectónica es ver, enseñar o conocer más o menos profundamente las realizaciones, los signos exteriores de riqueza espiritual de los grandes maestros. Se aplican a nuestro oficio los mismos procedimientos de clasificación que se emplean (signos exteriores de riqueza económica) en nuestra sociedad capitalista. Luego nos lamentamos de que ya no hay grandes arquitectos menores de sesenta años, de que la mayoría de los arquitectos son malos, de que las nuevas urbanizaciones resultan antihumanas casi sin excepción en todo el mundo, de que se destrozan nuestras viejas ciudades y se construyen casas y pueblos como decorados de cine a lo largo de nuestras hermosas costas mediterráneas.

Es por lo menos curioso que se hable y se publique tanto acerca de los signos exteriores de los grandes maestros (signos muy valiosos en verdad), y no se hable apenas de su valor moral. ¿No es extraño que se hable o escriba de sus flaquezas como cosas curiosas o equívocas y se oculte como tema prohibido o anecdótico su posición ante la vida y ante su trabajo?

¿No es curioso también que tengamos aquí, muy cerca, a Gaudí (yo mismo conozco a personas que han trabajado con él) y se hable tanto de su obra y tan poco de su posición moral y de su dedicación?

Es más curioso todavía el contraste entre lo mucho que se valora la obra de Gaudí, que no está a nuestro alcance, y el silencio o ignorancia de la moral o la posición ante el problema de Gaudí, que esto sí está al alcance de todos nosotros .

Con grandes maestros de nuestra época pasa prácticamente lo mismo. Se admiran sus obras, o, mejor dicho, las formas de sus obras y nada más, sin profundizar para buscar en ellas lo que tienen dentro, lo más valioso, que es precisamente lo que está a nuestro alcance. Claro está que esto supone aceptar nuestro propio techo o límite, y esto no se hace así porque casi todos los arquitectos quieren ganar mucho dinero o ser Le Corbusier; y esto el mismo año en que acaban sus estudios. Hay aquí un arquitecto, recién salido de la Escuela, que ha publicado ya una especie de manifiesto impreso en papel valioso después de haber diseñado una silla, si podemos llamarla así.

La verdadera cultura espiritual de nuestra profesión siempre ha sido patrimonio de unos pocos. La postura que permite el acceso a esta cultura es patrimonio de casi todos, y esto no lo aceptamos, como no aceptamos tampoco el comportamiento cultural, que debería ser obligatorio y estar en la conciencia de todos.

Antiguamente el arquitecto tenía firmes puntos de apoyo. Existían muchas cosas que no eran aceptadas por mayoría como buenas o, en todo caso, como inevitables, y la organización de la sociedad, tanto en sus problemas sociales como económicos, religiosos, políticos, etc., evolucionaba lentamente. Existía, por otra parte, más dedicación, menos orgullo y una tradición viva en la que apoyarse. Con todos sus defectos, las clases elevadas tenían un concepto más claro de su misión, y rara vez se equivocaban en la elección de los arquitectos de valía; así, la cultura espiritual se propagaba naturalmente. Las pequeñas ciudades crecían como plantas, en formas diferentes, pero con lentitud y colmándose de vida colectiva. Rara vez existía ligereza, improvisación o irresponsabilidad. Se realizaban obras de todas las clases que tenían un valor humano que se da hoy muy excepcionalmente. A veces, pero no con frecuencia, se planteaban problemas de crecimiento, pero afortunadamente sin esa sensación, que hoy no podemos evitar, de que la evolución de la sociedad es muy difícil de prever como no sea a muy corto plazo.

Hoy día las clases dirigentes han perdido el sentido de su misión, y tanto la aristocracia de la sangre como la del dinero, pasando sobre todo por la de la inteligencia, la de la política y la de la Iglesia o iglesias, salvo rarísimas y personales excepciones de destino decisivamente, por su inutilidad, espíritu de lucro, ambición de poder y falta de conciencia de sus responsabilidades al desconcierto arquitectónico actual.

Por otra parte, las condiciones sobre las cuales tenemos que basar nuestro trabajo variación constante. Existen problemas religiosos, morales, sociales, económicos, de enseñanza, de familia, de fuentes de energía, etcétera, que pueden modificar de forma imprevisible la faz y la estructura de nuestra sociedad (son posibles cambios brutales cuyo sentido se nos escapa) y que impiden hacer previsiones honradas a largo plazo.

Como he dicho ya en líneas anteriores, no tenemos la clara tradición viva que es imprescindible para la mayoría de nosotros. Las experiencias llevadas a cabo hasta ahora y que indudablemente en ciertos casos han representado una gran aportación, no son suficientes para que de ellas se desprenda el camino imprescindible que haya de seguir la gran mayoría de los arquitectos que ejerce su oficio en todo el mundo. A falta de esta clara tradición viva, y en el mejor de los casos, se busca la solución en formalismos, en la aplicación rigurosa del método o la rutina y en los tópicos de gloriosos y viejos maestros de la arquitectura actual, prescindiendo de su espíritu , de su circunstancia y, sobre todo, ocultando cuidadosamente con grandes y magníficas palabras nuestra gran irresponsabilidad (que a menudo sólo es falta de pensar), nuestra ambición y nuestra ligereza. Es ingenuo, como se cree, que el ideal y la práctica de nuestra profesión creer pueden condensarse en slogans como el del sol, la luz, el aire, el verde, lo social y tantos otros. Una base formalista y dogmática, sobre todo si es parcial, es mala en sí, salvo en muy raras y catastróficas ocasiones. De todo esto se deduce, a mi juicio, que en los caminos diversos que sigue cada arquitecto consciente tiene que haber algo común, algo que debe estar en todos nosotros. Y aquí vuelvo al principio de esto que he escrito, sin salvo en muy raras y catastróficas ocasiones. De todo esto se deduce, a mi juicio, que en los caminos diversos que sigue cada arquitecto consciente tiene que haber algo común, algo que debe estar en todos nosotros. Y aquí vuelvo al principio de esto que he escrito, sin salvo en muy raras y catastróficas ocasiones. De todo esto se deduce, a mi juicio, que en los caminos diversos que sigue cada arquitecto consciente tiene que haber algo común, algo que debe estar en todos nosotros. Y aquí vuelvo al principio de esto que he escrito, sin ánimo de dar lecciones a nadie, con una profunda y sincera convicción.»

José Antonio Coderch, 1960

Coderch | habitar-arq.blogspot.com.es

[…]

José Antonio Coderch
Publicado en la revista Domus, noviembre 1961

[:es]Andres fernandez-Albalat Lois academico de honra en la Real Academia Galega de Belas Artes[:gl]Andres fernandez-Albalat Lois academico de honra na Real Academia Galega de Belas Artes[:en]Andrew fernandez-Albalat Lois academician of honor in the Royal Academy Galega de Belas Arts[:]

46

[:es]

El próximo sábado día 25 de junio, a las 19:00 horas, en el Salón de Actos del Museo de Bellas Artes de A Coruña, se celebrará Sesión Pública Extraordinaria, para la recepción del Académico Honorario Excmo. Sr. D. Andrés Fernández-Albalat Lois.

Andres fernandez-Albalat Lois academico de honra en la Real Academia Galega de Belas Artes
Andres fernandez-Albalat Lois academico de honra en la Real Academia Galega de Belas Artes

Andrés Fernández-Albalat Lois es Doctor Arquitecto de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Profesor Emérito de la Universidad de la Coruña. Fue decano del Colegio de Arquitectos de León, Asturias y Galicia y decano fundador del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia.

Académico de número de la Real Academia Gallega y académico de número de la Real Academia de Doctores. También académico correspondiente de la Real Academia de Bellas Artes de San Fernando.

[:gl]

O vindeiro sábado día 25 de xuño, ás 19:00 horas, no Salón de Actos do Museo de Belas Artes da Coruña, celebrarase Sesión Pública Extraordinaria, para a recepción do Académico Honorario Excmo. Sr. D. Andrés Fernández-Albalat Lois.

ThumbnailServer2

Andrés Fernández-Albalat Lois é Doutor Arquitecto da Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid. Profesor Emérito da Universidade da Coruña. Foi decano do Colexio de Arquitectos de León, Asturias e Galicia e decano fundador do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia.

Académico de número da Real Academia Galega e académico de número da Real Academia de Doutores. Tamén académico correspondente da Real Academia de Belas Artes de San Fernando.

Opina4. Andrés Fernández-Albalat from edicions espontaneas on Vimeo.

[:en]

Next Saturday, the 25th of June, at 19:00, in the Assembly hall of the Museum of Fine arts of To Corunna, there will be celebrated Public Extraordinary Session, for the receipt of the Honorary Academician Excmo. Mr. D. Andrés Fernandez-Albalat Lois.

ThumbnailServer2

Andrés Fernandez-Albalat Lois is A Doctor Architect of the Technical Top School of Architecture of Madrid. Teacher Emérito de la Universidad of the Corunna. He was a dean of the Architects’ College of León, Asturias and Galicia and founding dean of the Architects’ Official College of Galicia.

Academician of number and academic of the Royal Galician Academy of number of the Doctors’ Royal Academy. Also corresponding academician of the Royal Academy of San Fernando’s Fine arts.

Opina4. Andrés Fernández-Albalat from edicions espontaneas on Vimeo.

[:]

[:es]Máster en Urbanismo: Planes y Proyectos. Del Territorio a la Ciudad[:gl]Máster en Urbanismo: Plans e Proxectos. Do Territorio á Cidade[:en]Máster in Urbanism: Plans and Projects. From the Territory to the City[:]

[:es]

Los temas relacionados con el urbanismo, la ordenación del territorio y la sostenibilidad territorial tienen una gran trascendencia social en la actualidad. Esta situación produce una demanda cada vez mayor de titulados con formación específica en los campos urbanísticos, tanto en el sector público como en el privado. Por esta razón se presenta un programa Máster que, desde la especialización en los ámbitos propios de la Arquitectura y la Ingeniería, recoja las aportacións de las Ciencias Sociales y de otras disciplinas que permitan enriquecer el bagaje interdisciplinar de estas actuaciones.

[…]

Organiza:Departamento de Proxectos Arquitectónicos e Urbanismo.
E.T.S. Arquitectura.
Universidade da Coruña.
Contacto:Maite Gallego Salgado
e-mail: masterurbanismo@udc.es
Teléfono: 981 16 70 00 ext. 5210 / 5305

+ info

[:gl]

Os temas relacionados co urbanismo, a ordenación do territorio e a sostibilidade territorial teñen unha gran transcendencia social na actualidade. Esta situación produce unha demanda cada vez maior de titulados con formación específica nos campos urbanísticos, tanto no sector público coma no privado. Por esta razón preséntase un programa Máster que, dende a especialización nos ámbitos propios da Arquitectura e a Enxeñaría, recolla as aportacións das Ciencias Sociais e doutras disciplinas que permitan enriquecer a bagaxe interdisciplinar destas actuacións.

[…]

Organiza:Departamento de Proxectos Arquitectónicos e Urbanismo.
E.T.S. Arquitectura.
Universidade da Coruña.
Contacto:Maite Gallego Salgado
e-mail: masterurbanismo@udc.es
Teléfono: 981 16 70 00 ext. 5210 / 5305

+ info

[:en]

The topics related to the urbanism, the land management and the territorial sustainability have a great social transcendency at present. This situation produces a demand every time major of graduates with specific formation in the urban development fields, both in the public sector and in the private one. For this reason one presents a program Máster that, from the specialization in the own areas of the Architecture and the Engineering, he gathers the aportacións of the Social Sciences and of other disciplines that allow to enrich the baggage to interdiscipline of these actions.

[…]

Organize: Department of Architectural Projects and Urbanism.
E.T.S. Architecture.
Universidade gives Corunna.
Contact: Maite Gallego Salgado
E-mail: masterurbanismo@udc.es
Telephone: 981 16 70 00 ext. 5210 / 5305

+ info

[:]

La Conquista del HorizonteA Conquista del HorizonteThe Conquest of the Horizon

31

Tras la aprobación de la expansión urbana de Santiago, se ha suscitado una ardua polémica por distintas visiones en torno al crecimiento urbano de la ciudad. El gesto del PRMS 100 de cambiar el uso de suelo de hectáreas agrícolas en terrenos periféricos, evidencia el desplazamiento de los límites construidos y reafirma un modelo de crecimiento potencialmente horizontal. En ocasión de los 150 años de la república italiana, la exposición Stazione Futuro en Turín invita a presentar visiones para el futuro, en el intento por levantar una corriente de pensamiento creativa en torno al desarrollo y crecimiento de las ciudades.

La siguiente investigación impulsada por Laboratorio Permanente (Nicola Russi, Angelica Sylos Labini) con Pietro Ferrario y Andrea Botta, representa una propuesta de reciclaje urbano para revertir la tendencia expansiva de la oferta de viviendas periféricas. Con alto impacto, el trabajo de apertura y perforación de la fachada, la relación de la vivienda con el entorno y una mayor comprensión del paisaje construido y natural presenta la Conquista del Horizonte.

http://youtu.be/cRAOUL82rAk

Tras la aprobación de la expansión urbana de Santiago, se ha suscitado una ardua polémica por distintas visiones en torno al crecimiento urbano de la ciudad. El gesto del PRMS 100 de cambiar el uso de suelo de hectáreas agrícolas en terrenos periféricos, evidencia el desplazamiento de los límites construidos y reafirma un modelo de crecimiento potencialmente horizontal. En ocasión de los 150 años de la república italiana, la exposición Stazione Futuro en Turín invita a presentar visiones para el futuro, en el intento por levantar una corriente de pensamiento creativa en torno al desarrollo y crecimiento de las ciudades.

La siguiente investigación impulsada por Laboratorio Permanente (Nicola Russi, Angelica Sylos Labini) con Pietro Ferrario y Andrea Botta, representa una propuesta de reciclaje urbano para revertir la tendencia expansiva de la oferta de viviendas periféricas. Con alto impacto, el trabajo de apertura y perforación de la fachada, la relación de la vivienda con el entorno y una mayor comprensión del paisaje construido y natural presenta la Conquista del Horizonte.

After the approval of the urban expansion of Santiago, an arduous polemic has been provoked by different visions concerning the urban growth of the city. The gesture of the PRMS 100 of changing the use of soil of agricultural hectares into peripheral areas, demonstrates the displacement of the constructed limits and there reaffirms a model of potentially horizontal growth. In occasion of 150 years of the Italian republic, the exhibition Stazione Futuro in Turin invites to present visions for the future, in the attempt for raising a creative current of thought concerning the development and growth of the cities.

After the approval of the urban expansion of Santiago, an arduous polemic has been provoked by different visions concerning the urban growth of the city. The gesture of the PRMS 100 of changing the use of soil of agricultural hectares into peripheral areas, demonstrates the displacement of the constructed limits and there reaffirms a model of potentially horizontal growth. In occasion of 150 years of the Italian republic, the exhibition Stazione Futuro in Turin invites to present visions for the future, in the attempt for raising a creative current of thought concerning the development and growth of the cities.

[:es]La historia escrita a máquina. Colección Sirvent[:gl]A historia escrita á máquina. Colección Sirvent[:en]History written with a Machine. Sirvent Collection[:]

53

[:es]

En plena era digital, las máquinas de escribir han pasado a ser casi reliquias que nos retrotraen a épocas más románticas en las que literatos, guionistas, periodistas u oficinistas se manejaban con carretes de cinta, los dedos manchados de tinta, el líquido corrector y el entrañable sonido al teclear en sus inseparables máquinas. Ahora, os invitamos a reflexionar sobre cuál ha sido el papel de la máquina de escribir en la configuración de nuestra historia contemporánea y de cómo su evolución ha sido consecuencia de la necesidad del ser humano para comunicarse.

Esta exposición es un homenaje a la radicalidad y eficiencia que tuvo la máquina de escribir a la hora de acelerar el ritmo de las comunicaciones y las relaciones sociales, suponiendo una revolución para el mundo gráfico y profesional en general.  La Colección Sirvent, de donde proviene este significativo legado que exponemos, dispone de unas 3.500 máquinas de escribir, de las cuales 2.500 están preparadas para su normal funcionamiento a partir de una restauración muy rigurosa. Para esta exposición se han seleccionado más de 120 unidades que representan lo más destacado de la historia universal de las máquinas de escribir, complementando la muestra con algunas intervenciones site-specific de artistas contemporáneos, una significativa selección de carteles publicitarios, cajas originales de cintas de escritura y otros instrumentos, como los protectores de cheques, afilalápices, fotografías y curiosos métodos de mecanografía.

Propomos un percorrido cronolóxico que comeza coa Proponemos un recorrido cronológico que comienza con la emblemática Sholes & Glidden (1873), conocida mundialmente como The Typewriter. Fue la primera máquina de escribir producida comercialmente y que trabajaba únicamente con mayúsculas, una herramienta que se suministraba con una mesa que nos recuerda a las de las máquinas de coser, así como su primera decoración.Otras como la Crandall-New Modell (1884) nos descubren decoraciones en oro y madre perla y utilizan un cilindro impresor en vertical. También nos encontramos con teclados, anagramas y máquinas americanas con marca y teclado ruso, como la clásica Underwood nº5 (1901).

Curiosas son también otras máquinas como la alemana Thürey (1909), que se asemeja a un instrumento musical y de la que solo se conocen cinco en todo el mundo, porque fue de escasa fabricación; la Brooks (1887), que imprime de atrás hacia delante; la Polygraph (1903), una de las más buscadas por coleccionistas de todo el mundo y que en teclado curvo sólo se fabricó el modelo aquí presentado; la ODELL (1888), de base redonda -este primer modelo es el único que se fabricó con cuatro pies con forma de garra; o la Columbia (1885), que utilizó un sistema de espaciado proporcional que daba el espacio según el tamaño de la letra.

Aquí encontramos máquinas de escribir normales, de escribir música, de taquigrafía (estenotipias), de escritura en braille, de escribir sobre superficies planas, de juguete, de escritura encriptada para espías, de abecedario japonés, árabe, máquinas con símbolos de la S.S., etc. Todo para entender, ilustrar y contextualizar históricamente la evolución del procedimiento mecánico de la escritura, asumiendo que la máquina de escribir otorgó un carácter más oficial y riguroso a los escritos, al tiempo que también supuso un paso importante para el ingreso masivo de la mujer al mundo laboral como dactilógrafa.

La exposición se completa con la intervención de cuatro artistas contemporáneos: tres epañoles, Misha Bies Golas, Jorge Perianes e Ignacio Uriarte, y el portugués José Lourenço.

Typewriter. La historia escrita a máquina es, en definitiva, una fascinante historia sobre la evolución del procedimiento mecánico de la escritura. 24 jun – 9 oct Archivo de galicia
Comisarios: David Barro e Alfredo Sirvent
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

+ artículo publicado en cidadedacultura.org

Comisarios: David Barro e Alfredo Sirvent
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

[:gl]

En plena era dixital, as máquinas de escribir pasaron a ser case reliquias que nos retrotraen a épocas máis románticas nas que literatos, guionistas, xornalistas ou oficinistas traballaban entre carretes de cinta, líquido corrector e o entrañable son que se producía ao teclear nas súas inseparables máquinas, cos dedos manchados de tinta. Agora, convidámosvos a reflexionar sobre cal foi o papel da máquina de escribir na configuración da nosa historia contemporánea e de como a súa evolución naceu da necesidade de comunicación do ser humano.

Esta exposición é unha homenaxe á radicalidade e eficiencia que achegou a máquina de escribir na aceleración do ritmo das comunicacións e as relacións sociais e que supuxo unha revolución para o mundo gráfico e profesional en xeral. A Colección Sirvent, de onde provén este significativo legado que expomos, dispón dunhas 3.500 máquinas de escribir, das cales 2.500 están preparadas para o seu normal funcionamento grazas a unha restauración moi rigorosa. Para esta exposición seleccionáronse máis de 120 unidades que representan o máis destacado da historia universal das máquinas de escribir. A mostra complétase con algunhas intervencións site-specific de artistas contemporáneos, unha significativa selección de carteis publicitarios, caixas orixinais de cintas de escritura e outros instrumentos, tales como protectores de cheques, afialapis, fotografías e métodos curiosos de mecanografía.

Propomos un percorrido cronolóxico que comeza coa emblemática Sholes & Glidden (1873), coñecida mundialmente como The Typewriter. Foi a primeira máquina de escribir producida comercialmente e que traballaba unicamente con maiúsculas, unha ferramenta que se subministraba cunha mesa que nos lembra as das máquinas de coser, así como a súa primeira decoración. Outras como a Crandall-New Modell (1884) descóbrennos decoracións en ouro e nácara, e empregan un cilindro impresor en vertical.Tamén atopamos teclados, anagramas e máquinas americanas con marca e teclado ruso, como a clásica Underwood n.º 5 (1901).

Curiosas son tamén outras máquinas como a alemá Thürey (1909), que se asemella a un instrumento musical e da que só se coñecen cinco en todo o mundo, porque foi de escasa fabricación; a Brooks (1887), que imprime de atrás cara a adiante; a Polygraph (1903), unha das máis buscadas por coleccionistas de todo o mundo e que en teclado curvo só se fabricou no modelo aquí presentado; a ODELL (1888), de base redonda, cuxo primeiro modelo que presentamos é o único que se fabricou con catro pés con forma de garra ou a Columbia (1885), que utilizou un sistema de espazado proporcional que establecía o espazo segundo o tamaño da letra.

Aquí encontramos máquinas de escribir normais, de escribir música, de taquigrafía (estenotipias), de escritura en braille, de escribir sobre superficies planas, de xoguete, de escritura encriptada para espías, de abecedario xaponés ou árabe, máquinas con símbolos da S.S. etc. Todo para entender, ilustrar e contextualizar a evolución do procedemento mecánico da escritura, partindo de que a máquina de escribir lles outorgou un carácter máis oficial e rigoroso aos escritos, ao tempo que supuxo tamén un paso importante para o ingreso masivo da muller no mundo laboral, como dactilógrafa.

A exposición complétase coa intervención de catro artistas contemporáneos: tres españois, Misha Bies Golas, Jorge Perianes e Ignacio Uriarte, e o portugués José Lourenço.

Typewriter. A historia escrita á máquina é, en definitiva, unha fascinante historia sobre a evolución do procedemento mecánico da escritura. 24 jun – 9 oct Arquivo de galicia
Comisarios: David Barro e Alfredo Sirvent
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

+ artigo publicado en cidadedacultura.org

Comisarios: David Barro e Alfredo Sirvent
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

[:en]

In a full-blown digital age, typewriters have become almost relics that take us back to a more romantic era when writers, playwrights, journalists and clerks handled ribbons, stained their hands with ink, used correction fluid and played the quaint sound of fingers typing into their inseparable machines. We now invite you to reflect upon the history of typewriters in configuring our own, contemporary history and how the evolution of these machines has been a consequence of the need of human beings to communicate with one another.

This exhibition pays homage to the radical efficiency that typewriters have had in accelerating the pace of communication and social relations, entailing a revolution for the world of graphics and professional in general. The Sirvent Collection, to which this significant legacy that we are exhibiting belongs, contains some 3,500 typewriters, 2,500 of which are prepared to operate normally after having been carefully restored. For this exhibition, 120 of them have been selected, they represent the highlights of the universal history of typewriters, and the exhibition is complemented with some site-specific interventions by contemporary artists, a significant selection of advertising posters, original cases of reels, ribbons and other instruments, such as protectors for checks, pencil sharpeners, photographs and curious typing methods.

We propose a chronological itinerary starting with the emblematic Sholes & Glidden (1873), known all over the World as The Typewriter. It was the first to be manufactured commercially and only used capital letters, the implement was supplied with a table that reminds us of those used with sewing machines, together with its original decoration. Others such as the Crandall-New Modell (1884) display decorations in gold and mother-of-pearl, and they used a vertical printing cylinder.

We may also see keyboards, anagrams and American machines with Russian brands and keyboards, such as the classic Underwood nº5 (1901).

Other curios are the German-built Thürey (1909), that looks like a musical instrument and of which only five are known to exist in the World, given that its production was very limited; the Brooks (1887), which prints back to front; the Polygraph (1903), one of the most sought after by collectors all over the World, and whose curved keyboard was only manufactured for the model exhibited here; the ODELL (1888), with a rounded base -this first model was the only one manufactured with four claw-like legs; or the Columbia (1885), which used a proportional spacing system according to the size of the letter.

Here we may also find normal typewriters, music score typewriters, stenotypes, Braille typing machines, typewriters for flat surfaces, toy typewriters, encryption typewriters used by spies, machines using Japanese or Arabic characters, machines displaying the symbols of the SS, etc. All in order to understand, illustrate and contextualize historically the evolution of mechanical writing, assuming that typewriters bestowed a more official, rigorous nature to written documents, while at the same time being an important step forward towards the mass incorporation of women into the world of labor, working as typists.

Four contemporary artists round off the exhibition: three from Spain, Misha Bies Golas, Jorge Perianes and Ignacio Uriarte, and José Lourenço from Portugal.

Typewriter. History written with a Machine is, after all, a fascinating story on the evolution of mechanized writing procedures. Jun 24 – oct 9 Archive of galicia
Comissioners: David Barro e Alfredo Sirvent
Organizer: Cidade da Cultura de Galicia

+ article is published in cidadedacultura.org

Comisarios: David Barro e Alfredo Sirvent
Organiza: Cidade da Cultura de Galicia

[:]

3Concepts 1e-IDEA

1.399

[:es]

HP en colaboración con Autodesk han lanzado el concurso 3Concepts 1e-IDEA, con la finalidad de investigar y diseñar una propuesta que relacione e investigue en torno a la importaccia de los «conceptos» y las «ideas» en el ámbito arquitectónico. Los concursantes desarrollarán el proyecto en este display debiendo realizar parte de la lamina con un producto de Autodesk, la otra mitad con técnica libre y enviarla a través de la herramienta HP ePrint&Share. El equipo del concurso cuenta con un Tumblr donde serán exhibidas todas las propuestas recibidas y se utilizarán redes sociales como Facebook y Twitter para generar diálogo y debate entre las propuestas.

Las seis propuestas finalistas serán publicadas en un libro editado por dpr-barcelona. El ganador al primer lugar adicionalmente recibira los siguientes premios:

  • Una impresora HP Designjet T790
  • Acceso a la Universidad Autodesk
  • Un viaje a Barcelona
  • Acceso a la Galería Vallery en Barcelona
+ info
– Twitter
– Tumblr

[:gl]

HP en colaboración con Autodesk lanzaron o concurso 3Concepts 1e-IDEA, coa finalidade de investigar e deseñar unha proposta que relacione e investigue ao redor da importaccia dos «conceptos» e as «ideas» no ámbito arquitectónico. Os concursantes desenvolverán o proxecto neste display debendo realizar parte da lamina cun produto de Autodesk, a outra metade con técnica libre e enviala a través da ferramenta HP ePrint&Share. O equipo do concurso conta cun Tumblr onde serán exhibidas todas as propostas recibidas e utilizaranse redes sociais como Facebook e Twitter para xerar diálogo e debate entre as propostas.

O seis propostas finalistas serán publicadas nun libro editado por dpr-barcelona. O gañador ao primeiro lugar adicionalmente recibira os seguintes premios:

  • Unha impresora HP Designjet T790
  • Acceso a Universidade Autodesk
  • Unha viaje a Barcelona
  • Acceso a Galería Vallery en Barcelona
+ info
– Twitter
– Tumblr

[:en]

We’re contributing with HP and Autodesk to launch this competition called 3Concepts 1e-IDEA. Attached you can find all the info and material related with the competition. Hope you’re interested in participating. The concept of the competition is: Where do ideas come from? The metaphor that can respond to this question can be an utopic project,a small-scale proposal, a big-scale urban design, a sketch that can contain an innovative solution for climate change. It can be whatever your imagination is able to draw. If we simply think on how we can use the potential that lies in our capacity to dream, we can enjoy participating in the challenge, where there are no limits… just 3 concepts to choose and start drawing!

Our Experts: Miralles-Tagliabue + Span + Patterns LA + Rojkind + AGENT Design. They have each chosen one of their projects and identified 3 concepts that can define it.  Participants must select 3 of these concepts—taking no more than one from each architect—and develop a new architectural design proposal based on these 3 selected concepts. Then they must share their design proposal via HP ePrint & Share directly with our experts! Both the Experts’ favorite and the people’s favorite will win!!

The winner will win a prize consisting of a publication that will include the selected proposal plus additional work by the winner, edited by dpr-barcelona. Additionally:
– A trip to the exhibition’s Premiere in Barcelona
– An exhibition in Vallery gallery in Barcelona.
– An HP Designjet T790 ePrinter.

– A Full entrance to Autodesk University.

+ info
– Twitter
– Tumblr

[:]

Le Corbusier: Vers une architecture, 1923

[:es]

Le Corbusier: Vers une architecture, 1923

Durante cierto tiempo los intereses de Le Corbusier oscilaron entre la arquitectura y la pintura, tras su traslado a París en 1917. Junto a Amédée Ozenfant fundó el movimiento denominado purismo, creando bodegones en los que combinaba el carácter científico del cubismo con un sentido clásico de la armonía. Esta asociación de modernidad y clasicismo se convirtió en una constante de toda la obra de Le Corbusier.

En los años veinte Le Corbusier escribía en «Hacia una Arquitectura» (conjunto de textos considerados básicos para el Movimiento Moderno), dice en el, que el Gran Premio de Roma y la Villa Médici eran el cáncer de la arquitectura.

La revista ‘L’Esprit Nouveau’

El libro publicado por primera vez en 1923 es una recopilación de artículos que el autor escribiera para la revista ‘L’Esprit Nouveau’ que él mismo fundara junto con Amadée Ozenfant. En su libro reclamaba para la arquitectura el rigor compositivo de los templos clásicos al mismo tiempo que la generalización de un nuevo lenguaje basado en la estética de las máquinas.

En el citado libro, Le Corbusier yuxtapone con brillantez fotografías de templos clásicos con otras de automóviles, afirmando que esos objetos fueron los que expresaron con mayor autenticidad sus respectivas épocas. El desafío para los arquitectos modernos radicaba, según él, en construir edificios de acuerdo con los nuevos modelos tecnológicos.

Le Corbusier: Vers une architecture, 1923
Le Corbusier: Vers une architecture, 1923

[…]

jpv

[:gl]

Durante certo tempo os intereses de Le Corbusier oscilaron entre a arquitectura e a pintura, tras o seu traslado a París en 1917. Xunto a Amédée Ozenfant fundou o movemento denominado purismo, creando bodegóns nos que combinaba o carácter científico do cubismo cun sentido clásico da harmonía. Esta asociación de modernidade e clasicismo converteuse nunha constante de toda a obra de Lle Corbusier. Nos anos vinte Le Corbusier escribía en «Cara a unha Arquitectura» (conxunto de textos considerados básicos para o Movemento Moderno), di no, que o Gran Premio de Roma e a Vila Médici eran o cancro da arquitectura. O libro publicado por primeira vez en 1923 é unha recompilación de artigos que o autor escribise para a revista ‘L’Esprit Nouveau’ que el mesmo fundase xunto con Amadée Ozenfant. No seu libro reclamaba para a arquitectura o rigor compositivo dos templos clásicos ao mesmo tempo que a generalización dunha nova linguaxe baseada na estética das máquinas. No citado libro, Le Corbusier yuxtapone con brillantez fotografas de templos clásicos con outras de automóbiles, afirmando que eses obxectos foron os que expresaron con maior autenticidade as súas respectivas épocas. O desafío para os arquitectos modernos radicaba, segundo el, en construír edificios de acordo cos novos modelos tecnolóxicos.

[…]

jpv

+ artigo publicado en visionesdevanguardia.com

[:en]

During certain time the interests of Le Corbusier ranged between the architecture and the painting, after his movement to Paris in 1917. Together with Amédée Ozenfant it founded the movement named purism, creating taverns in which it was combining the scientific character of the cubism with a classic sense of the harmony. This association of modernity and classicism turned into a constant of the whole work of Le Corbusier. In the twenties Le Corbusier was writing in » Towards an Architecture » (set of considered basic texts for the Modern Movement), he says in, that the Great Prize of Rome and the Villa Médici they were the cancer of the architecture. The book published by the first time in 1923 is a summary of articles that the author was writing for the magazine ‘L’Esprit Nouveau’ that he itself was founding together with Amadée Ozenfant. In his book he was claiming for the architecture the rigor compositivo of the classic temples at the same time as the generalization of a new language based on the aesthetics of the machines. In the mentioned book, Him Corbusier juxtaposes with brilliancy photographies of classic temples with others of cars, affirming that these objects were those that expressed with major genuineness his respective epochs. The challenge for the modern architects he was taking root, according to, in constructing buildings of agreement with the new technological models.

[…]

jpv

+ article is published in visionesdevanguardia.com

[:]

Guest House | paratelier

HABITAR LAS DUNAS

Lugar. En la reserva natural del pinar de Comporta,  característica del hábitat costero de las dunas del océano Atlántico, un increíble elemento sorpresa hace este lugar un rincón especial del universo. EL AGUA. Próximo a la obra, un pequeño lago artificial, intensifica el color BLANCO de la arena, los VERDES y el MARRON de los pinos y  el AZUL del cielo. El sonido de la luz del sol llena toda el área de una atmósfera  de paz, tranquilidad y de un tranquilo disfrute. El contacto espiritual con la naturaleza es inevitable. LA SOLEDAD.

Programa. La función primaria del objeto es la de vivienda temporal para invitados. También, la de APARCAMIENTO y zona usada como ALMACÉN para las actividades agrícolas, completan el simple programa requerido por el cliente.

Concepto. Un volumen, situado paralelamente al lago, esta dividido en tres partes para tres funciones diferentes –el habitar, el almacenar y el aparcar. La estructura, en su interior realizada de MADERA, se basa en el diseño de un elemento base, que multiplicada crea una construcción ligera, que apoyándose en las dunas no se impone al lugar, pero se integra delicadamente respetando el ambiente. EL MÓDULO BASE, que constituye todo el objeto, recuerda las entradas típicas de los edificios pombalinos portugueses tanto en el dibujo y como en sus proporciones. Para resaltar los colores vivos de la naturaleza local, el volumen se hace transparente, semi-transparente u opaco, siendo capaz de responder con FLEXIBILIDAD  a los agentes atmosféricos externos. Las sombras oscuras sobre la arena blanca  fotografían el dialogo entre edificio y ambiente, la imagen posee un CONTRASTE intenso. Las paredes y el techo ventilan aislando térmicamente la casa, los materiales exprimen la importancia dada a la naturaleza y su elección esta basada en el concepto de SOSTENIBILIDAD ambiental. Así la construcción constituida de la madera al corcho y los materiales orgánicos empleados como los barnices y tratamientos ecológicos utilizados, hacen esta arquitectura altamente adaptable, sostenible y en fin, reciclable.

Obra: Guest House
Autores: Monica Ravazzolo+Leonardo Paiella [paratelier]
Emplazamiento: Carvalhal_Portugal
Promotor: Rucha A
Programa: Casa de invitados y depósito agrícola
Colaboradores: Leonardo Paiella (Jefe de grupo), Ilaria La Corte, Hugo Amaro (Colaboradores), Gobal – João Gomes da Silva, Catarina Raposo (Arquitectura paisajistica), Saneamiento+ Fontanería+Estructura (Tropimaloca, lda)
Constructor: Tropimaloca, lda
Año: 2009-2011
Fotografia: Leonardo Finotti
+ paratelier.com

LIVING IN THE DUNES

Place. In the natural reservation of the pinegrove of It Endures, characteristic of the coastal habitat of the dunes of the Atlantic Ocean, an incredible surprise element does this place a special corner of the universe. THE WATER. Near the work, a small artificial lake, it intensifies the WHITE color of the sand, GREEN and the QUOIT of the pines and the BLUE of the sky. The sound of the light of the Sun fills the whole area of an atmosphere of peace, tranquility and of a calm enjoyment. The spiritual contact with the nature is inevitable. THE LONELINESS.

Programmes. The primary function of the object is that of temporary housing for guests. Also, that of PARKING and zone used as STORE for the agricultural activities, they complete the simple program needed by the client.

Concept. A volume, placed parallel to the lake, this one divided in three parts for three different functions – to live, to store and to park. The structure, in his interior realized of WOOD, is based on the design of an element base, that multiplied creates a light construction, which resting on the dunes is not imposed to the place, but it joins delicately respecting the environment. THE MODULE BASED, that constitutes the whole object, he remembers the typical income of the buildings pombalinos Portuguese so much in the drawing and as in his proportions. To highlight the alive colors of the local nature, the volume becomes transparent, semi-transparent or opaque, being capable of answering with FLEXIBILITY to the atmospheric external agents. The dark shades on the white sand photograph the dialog between building and environment, the image possesses an intense CONTRAST. The walls and the ceiling ventilate isolating térmicamente the house, the materials squeeze the importance started to the nature and his choice these stocks in the concept of environmental SUSTAINABILITY. This way the construction constituted from the wood to the cork and the organic materials used as the glazes and ecological used treatments, they do this highly adaptable, sustainable architecture and in end, recyclable.

Work: Guest House

Authors: Monica Ravazzolo+Leonardo Paiella [paratelier]

Location: Carvalhal_Portugal

Promoter: Rucha A

Program: Guests House and agricultural warehouse

Collaborators:Leonardo Paiella (Chief of group)), Ilaria La Corte, Hugo Amaro (Collaborators), Gobal – João Gomes da Silva, Catarina Raposo (landscape Architecture), Drainage+plumbing+Structure (Tropimaloca, lda)

Builder: Tropimaloca, lda

Year: 2009-2011

Photography: Leonardo Finotti

+ paratelier.com

HABITAR As DUNAS

Lugar. Na reserva natural do piñeiral de Comporta, característica do hábitat costeiro das dunas do océano Atlántico, un incrible elemento sorpresa fai este lugar un recuncho especial do universo. A auga. Próximo á obra, un pequeno lago artificial, intensifica a cor BRANCA da area, os VERDES e o MARRON dos piñeiros e o AZUL do ceo. O son da luz do sol enche toda a área dunha atmosfera de paz, tranquilidade e dun tranquilo goce. O contacto espiritual coa natureza é inevitable. A SOIDADE.

Programa. A función primaria do obxecto é a de vivenda temporal para convidados. Tamén, a de APARCADOIRO e zona usada como ALMACÉN para as actividades agrícolas, completan o simple programa requirido polo cliente.

Concepto. Un volume, situado paralelamente ao lago, esta dividido en tres partes para tres funciones diferentes –o habitar, o almacenar e o aparcar. A estrutura, no seu interior realizada de MADEIRA, baséase no deseño dun elemento basee, que multiplicada crea unha construción lixeira, que apoiándose nas dunas non se impón ao lugar, pero intégrase delicadamente respectando o ambiente. O MÓDULO BASEE, que constitúe todo o obxecto, lembra as entradas típicas dos edificios pombalinos portugueses tanto no debuxo e como nas súas proporcións. Para resaltar as cores vivas da natureza local, o volume faise transparente, semi-transparente ou opaco, sendo capaz de responder con FLEXIBILIDADE aos axentes atmosféricos externos. As sombras escuras sobre a area branca fotografan o dialogo entre edificio e ambiente, a imaxe posúe un CONTRASTE intenso. As paredes e o teito ventilan illando térmicamente a casa, os materiais espremen a importancia dada á natureza e a súa elección esta baseada no concepto de SUSTENTABILIDADE ambiental. Así a construción constituída da madeira á cortiza e os materiais orgánicos empregados como as vernices e tratamentos ecolóxicos utilizados, fan esta arquitectura altamente adaptable, sustentable e en fin, reciclable.

Obra: Guest House

Autores: Monica Ravazzolo+Leonardo Paiella [paratelier]

Emplazamento: Carvalhal_Portugal

Promotor: Rucha A

Programa: Casa de invitados e depósito agrícola

Colaboradores: Leonardo Paiella (Jefe de grupo), Ilaria La Corte, Hugo Amaro (Colaboradores), Gobal – João Gomes da Silva, Catarina Raposo (Arquitectura paisajistica), Saneamento+ Fontanería+Estructura (Tropimaloca, lda)

Constructor: Tropimaloca, lda

Ano: 2009-2011

Fotografia: Leonardo Finotti

+ paratelier.com

[:es]Seminario Versus Le Corbusier, en la ETSA de Madrid[:gl]Seminario Versus Le Corbusier, na ETSA de Madrid[:en]Seminar Versus Le Corbusier, in the ETSA of Madrid[:]

[:es]

Versus Le Corbusier toma prestado en el título la preposición latina versus, palabra tomada de la jurisprudencia inglesa en el sentido siempre de confrontación, pero cuyo significado real es “hacia a”, “ir hacia”. De esta manera, Hacia Le Corbusier o Ir hacia Le Corbusier, podría rememorar en el título el manifiesto escrito en 1923 por el maestro, Vers une Architecture, en el que se prendía mostrar las claves de una arquitectura aún por llegar, y en la que hoy estamos completamente inmersos.

En esta tercera edición de Versus Le Corbusier trataremos de establecer las claves para entender la arquitectura de nuestro tiempo, mediante el análisis, comparación e influencia del pensamiento y la obra de Le Corbusier, en relación con otros maestros del Movimiento Moderno o con los arquitectos más representativos de la contemporaneidad. Pretendemos hacer una reflexión sobre los principios que rigen la arquitectura mediante un análisis y estudio entre los arquitectos y las obras más significativas de la historia de la arquitectura en general o de la modernidad y arquitectura contemporánea en particular. Y todos ellos, seleccionados por los propios alumnos en función de sus intereses de investigación: el seminario se adapta a las inquietudes de los alumnos sin perder los objetivos del mismo. Se trata pues de un seminario abierto y flexible, siempre condicionado por los arquitectos y temas seleccionados en cada ocasión por el alumnado. Se trata de una oportunidad de revisar la figura y obra de Le Corbusier en relación a otros grandes arquitectos.

Paralelamente, intentaremos transmitir al alumno los mecanismos y las claves para abordar su futura Tesis Doctoral con eficacia: enfrentar al alumno con la redacción de un texto que bien podría entenderse como un capítulo de su Tesis (citas, bibliografía, capítulos, referencias a imágenes, etc.) o realizar una exposición pública de los trabajos que bien podría entenderse como un ensayo de su lectura y defensa. Una publicación con registro ISSN recogerá los resultados obtenidos.

El Seminario se estructurará en tres partes. La primera, con una serie de clases de apoyo y contexto a la figura de Le Corbusier; la segunda, con una serie de clases en formato conferencia-coloquio impartidas por profesores invitados; la tercera parte consistirá en las clases impartidas por Raúl del Valle, director del Seminario. Este conjunto de clases de los profesores quieren ser además referencias para los alumnos a la hora de realizar sus trabajos: los alumnos podrán ver de mano de los profesores lo que ellos mismos tendrán que hacer al final del curso con las exposiciones públicas de sus trabajos. En la segunda semana de curso, el alumno seleccionará el arquitecto escogido para relacionar con Le Corbusier. La calificación constará de dos partes: la exposición pública que se realizará a finales de diciembre y un trabajo escrito que se entregará a lo largo del mes de enero.

Universidad Politécnica de Madrid
Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Madrid
Departamento de Proyectos Arquitectónicos.

MASTER EN PROYECTOS ARQUITECTONICOS AVANZADOS 2011/2012
SEMINARIO VERSUS LE CORBUSIER
PROFESOR, RAÚL DEL VALLE GONZÁLEZ

OCTUBRE 2011-ENERO 2012
AULA 1N5, MIÉRCOLES y JUEVES de 12:30h a 14:30h.
COMIENZO DEL SEMINARIO: 5 DE OCTUBRE

RAÚL DEL VALLE GONZÁLEZ. DOCTOR ARQUITECTO.
PLAZA DOS DE MAYO 7, 2º DCHA. MADRID 28004, ESPAÑA T/F: +34 914464405
www.rauldelvalle.es[:gl]

Versus Le Corbusier toma prestado no título a preposición latina versus, palabra tomada da xurisprudencia inglesa no sentido sempre de confrontación, pero cuxo significado real é “cara a a”, “ir cara a”. Desta maneira, Cara a Lle Corbusier ou Ir cara a Lle Corbusier, podería rememorar no título o manifesto escrito en 1923 polo mestre, Vers une Architecture, no que se prendía mostrar as claves dunha arquitectura aínda por chegar, e na que hoxe estamos completamente inmersos.

Nesta terceira edición de Versus Lle Corbusier trataremos de establecer as claves para entender a arquitectura do noso tempo, mediante a análise, comparación e influencia do pensamento e a obra de Lle Corbusier, en relación con outros mestres do Movemento Moderno ou cos arquitectos máis representativos da contemporaneidad. Pretendemos facer unha reflexión sobre os principios que rexen a arquitectura mediante unha análise e estudo entre os arquitectos e as obras máis significativas da historia da arquitectura en xeral ou da modernidade e arquitectura contemporánea en particular. E todos eles, seleccionados polos propios alumnos en función dos seus intereses de investigación: o seminario adáptase ás inquietudes dos alumnos sen perder os obxectivos do mesmo. Trátase pois dun seminario aberto e flexible, sempre condicionado polos arquitectos e temas seleccionados en cada ocasión polo alumnado. Trátase dunha oportunidade de revisar a figura e obra de Lle Corbusier en relación a outros grandes arquitectos.

Paralelamente, tentaremos transmitir ao alumno os mecanismos e as claves para abordar a súa futura Tese Doutoral con eficacia: enfrontar ao alumno coa redacción dun texto que ben podería entenderse como un capítulo da súa Tese (citas, bibliografía, capítulos, referencias a imaxes, etc.) ou realizar unha exposición pública dos traballos que ben podería entenderse como un ensaio da súa lectura e defensa. Unha publicación con rexistro ISSN recollerá os resultados obtidos.

O Seminario estruturarase en tres partes. A primeira, cunha serie de clases de apoio e contexto á figura de Lle Corbusier; a segunda, cunha serie de clases en formato conferencia-coloquio impartidas por profesores invitados; a terceira parte consistirá nas clases impartidas por Raúl do Val, director do Seminario. Este conxunto de clases dos profesores queren ser ademais referencias para os alumnos á hora de realizar os seus traballos: os alumnos poderán ver de man dos profesores o que eles mesmos terán que facer ao final do curso coas exposicións públicas dos seus traballos. Na segunda semana de curso, o alumno seleccionará o arquitecto escollido para relacionar con Lle Corbusier. A cualificación constará de dous partes: a exposición pública que se realizará a finais de decembro e un traballo escrito que se entregará ao longo do mes de xaneiro.

Universidade Politécnica de Madrid
Escola Técnica Superior de Arquitectura de Madrid
Departamento de Proxectos Arquitectónicos.

MASTER EN PROXECTOS ARQUITECTONICOS AVANZADOS 2011/2012
SEMINARIO VERSUS LLE CORBUSIER
PROFESOR, RAÚL DO VAL GONZÁLEZ

OUTUBRO 2011-XANEIRO 2012
AULA 1N5, MÉRCORES e XOVES de 12:30h a 14:30h.
COMEZO DO SEMINARIO: 5 DE OUTUBRO

RAÚL DEL VALLE GONZÁLEZ. DOCTOR ARQUITECTO.
PLAZA DOS DE MAYO 7, 2º DCHA. MADRID 28004, ESPAÑA T/F: +34 914464405
www.rauldelvalle.es[:en]

Versus Corbusier takes given in the title the Latin preposition versus, word taken of the English jurisprudence in the sense always of confrontation, but whose royal meaning is » towards to «, » to go towards «. Hereby, Towards Corbusier or Corbusier Goes towards Him, might recall in the title the manifest written in 1923 by the teacher, Vers joins Architecture, on which it was catching fire to show the keys of an architecture still for coming, and on that today we are completely immersed.

In this Versus Le Corbusier’s third edition we will try to establish the keys to understand the architecture of our time, by means of the analysis, comparison and influence of the thought and the work of Le Corbusier, in relation with other teachers of the Modern Movement or with the most representative architects of the contemporaneousness. We try to do a reflection by the beginning that govern the architecture by means of an analysis and study between the architects and the most significant works of the history of the architecture in general or of the modernity and contemporary architecture especially. And all of them, selected by the own pupils depending on his interests of investigation: the seminar adapts to the worries of the pupils without losing the aims of the same one. It is a question so of an opened and flexible seminar, always determined by the architects and topics selected in every occasion by the student body. Corbusier is a question itself of an opportunity to check the figure and work of Him in relation to other big architects.

Parallel, we will try to transmit to the pupil the mechanisms and the keys to approach his future Doctoral Thesis with efficiency: to face the pupil with the draft of a text that well might be understood as a chapter of his Thesis (appointments, bibliography, chapters, references to images, etc.) or to realize a public exhibition of the works that well might be understood as a test of his reading and defense. A publication with record ISSN will gather the obtained results.

The Seminar will be structured in three parts. The first one, with a series of classes of support and context to the figure of Le Corbusier; the second one, with a series of classes in format conference – colloquium given by invited teachers; the third part will consist of the classes given by Raúl of the Valley, the director of the Seminar. This set of classes of the teachers want to be in addition references to the pupils at the moment of realizing his works: the pupils will be able to see of hand of the teachers what they themselves will have to do at the end of the course with the public exhibitions of his works. In the second week of course, the pupil will select the architect chosen to relate with Le Corbusier. The qualification will consist of two parts: the public exhibition that will be realized at the end of December and a written work that will submit throughout January.

Technical university of Madrid
Technical Top school of Architecture of Madrid
Department of Architectural Projects.

MASTER IN ARCHITECTURAL ADVANCED PROJECTS 2011/2012
SEMINAR VERSUS HIM CORBUSIER
TEACHER, PROFESOR, RAÚL DEL VALLE GONZÁLEZ

OCTOBER 2011-ENERO 2012
CLASSROOM 1N5, ON WEDNESDAY and THURSDAY of 12:30h to 14:30h.
BEGINNING OF THE SEMINAR: 5 GIVE OCTOBER

RAÚL DEL VALLE GONZÁLEZ. DOCTOR ARQUITECTO.
PLAZA DOS DE MAYO 7, 2º DCHA. MADRID 28004, ESPAÑA T/F: +34 914464405
www.rauldelvalle.es[:]

[:es]A veces veo esto[:gl]Ás veces vexo isto[:en]Sometimes I see this[:]

56

[:es]

Moret Art inauguracioná el próximo viernes,   día 17 de junio, a las 20.00 horas, la exposición “A veces veo esto…”, que reunirá hasta el 20 de agosto el trabajo más reciente del pintor coruñés Héctor Francesch. Casi tres años después de su última exposición individual en la ciudad, Francesch (A Coruña, 1977) mostrará en este espacio un conjunto de obras en las que sobresale una pintura ágil y fresca donde algunas de las obras de arte más significativas de maestros como Velázquez o Picasso conviven en extraña armonía con otras referencias de la cultura popular, como dibujantes de grafitis, Chaplin o Homer Simpson, entre muchos otros. Para Nuria Blanco, directora de Moret Art “en esta ocasión Francesch sintetiza su visión de la sociedad actual a través de una galería  de personas anónimas (con problemas reales) que comparten espacio con celebridades como Lola Flores o personajes de ficción como Bob Esponja.”  El propio artista aclara: “en esta muestra que presento en Moret Art Espacio, todas mis obras tienen una historia en común, una continuidad narrativa. Aparte del componente estético, he querido tejer una reflexión sobre la sociedad en la que vivimos“, ha asegurado el artista.

En las obras seleccionadas para esta exposición, que se podrá visitar hasta el 20 de agosto, Francesch sorprende por su solidez, por su impresionante riqueza de medios técnicos y  “por ser capaz de mantener a través de su obra un diálogo fluido con el público”, en palabras de Nuria Blanco. “Héctor  aborda de frente, con altas dosis  de humor e ironía, temas que durante el último año han sido portada de los periódicos.”  Héctor Francesch sobresale por su firme y coherente trayectoria en la que destaca su presencia en algunas de las mejores salas de exposiciones nacionales e internacionales, así como la presencia en las ferias de arte contemporáneo más prestigiosas. La obra del artista está presente en las más destacadas colecciones gallegas y estatales, así como en los más prestigiosos centros de Arte.

Las imágenes de la exposición “A veces veo esto…” de Héctor Francesch estarán disponibles coincidiendo con la inauguración, el viernes, 17 de junio, a partir de las 20.00h.

Moret Art Consultores
C/ Olmos  12, 1º C
15003 A Coruña

+ info[:gl]

Moret Art inauguracioná o vindeiro venres, día 17 de xuño, ás 20.00 horas, a exposición “Ás veces vexo isto…”, que reunirá ata o 20 de agosto o traballo máis recente do pintor coruñés Héctor Francesch. Case tres anos despois da súa última exposición individual na cidade, Francesch (A Coruña, 1977) mostrará neste espazo un conxunto de obras nas que sobresae unha pintura áxil e fresca onde algunhas das obras de arte máis significativas de mestres como Velázquez ou Picasso conviven en estraña harmonía con outras referencias da cultura popular, como debuxantes de grafitis, Chaplin ou Homer Simpson, entre moitos outros. Para Nuria Branco, directora de Moret Art “nesta ocasión Francesch sintetiza a súa visión da sociedade actual a través dunha galería de persoas anónimas (con problemas reais) que comparten espazo con celebridades como Lola Flores ou personaxes de ficción como Bob Esponxa.” O propio artista aclara: “nesta mostra que presento en Moret Art Espazo, todas as miñas obras teñen unha historia en común, unha continuidade narrativa. Á parte do compoñente estético, quixen tecer unha reflexión sobre a sociedade na que vivimos“, asegurou o artista.

Nas obras seleccionadas para esta exposición, que se poderá visitar ata o 20 de agosto, Francesch sorprende pola súa solidez, pola súa impresionante riqueza de medios técnicos e “por ser capaz de manter a través da súa obra un diálogo fluído co público”, en palabras de Nuria Branco. “Héctor aborda de fronte, con altas doses de humor e ironía, temas que durante o último ano foron portada dos xornais.” Héctor Francesch sobresae polo seu firme e coherente traxectoria na que destaca a súa presenza nalgunhas das mellores salas de exposicións nacionais e internacionais, así como a presenza nas feiras de arte contemporánea máis prestixiosas. A obra do artista está presente nas máis destacadas coleccións galegas e estatais, así como nos máis prestixiosos centros de Arte.

As imaxes da exposición “Ás veces vexo isto…” de Héctor Francesch estarán dispoñibles coincidindo coa inauguración, o venres, 17 de xuño, a partir das 20.00h.

Moret Art Consultores
C/ Olmos 12, 1º C
15003 A Coruña

+ info[:en]

Moret Art inauguracioná next Friday, the 17th of June, at 20.00 hours, the exhibition » Sometimes I see this … «, that will assemble until August 20 the most recent work of the painter native of Corunna Héctor Francesch. Almost three years after his last individual exhibition in the city, Francesch (To Corunna, 1977) will show in this space a set of works in which there stands out an agile and fresh painting where some of the more significant works of teachers’ art like Velázquez or Picasso coexist in strange harmony with other references of the popular culture, as draftsmen of grafitis, Chaplin or Homer Simpson, between different many. For Nuria Blanco, director of Moret Art » in this occasion Francesch there synthesizes his vision of the current company across a gallery of anonymous persons (with royal problems) that share space with celebrities as Lola Flores or prominent figures of fiction as Bob Esponja. » The own artist clarifies: » in this sample that I present in Moret Art Space, all my works have a history jointly, a narrative continuity. Apart from the aesthetic component, I have wanted to weave a reflection on the company in which we live «, has assured the artist.

In the works selected for this exhibition, which it will be possible visit until August 20, Francesch it surprises for his solidity, for his impressive wealth of technical means and » for being capable of supporting across his work a fluid dialog with the public «, in Nuria Blanco’s words. » Héctor approaches abreast, with high doses of humor and irony, topics that during the last year have been carried of the newspapers. » Héctor Francesch stands out for his firm and coherent path in which his presence stands out in some of the best rooms of national and international exhibitions, as well as the presence in the most prestigious fairs of contemporary art. The work of the artist is present in the most out-standing Galician and state collections, as well as in the most prestigious centers of Art.

The images of the exhibition » Sometimes I see this … » of Héctor Francesch they will be available coinciding with the inauguration, Friday, the 17th of June, from them 20.00h.

Moret Art Consultores
C/ Olmos 12, 1º C
15003 A Coruña

+ info[:]

Ciruxía urbana

[:es]

Exposición de proyectos fin de carrera de la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña con los temas de «Museo del Vino y Museo de la Ciudad» o «Teatro y Centro Cultural» que se propusieron en el casco histórico de Ribadavia, recinto declarado Bien de Interés Cultural. La inauguración de la exposición se celebrará el jueves 16 a las 20:00 en él Museo Etnolóxico de Ribadavia y contará con la presencia de D. Roberto Fariña Varela, Consejero de Cultura y Turismo, y D. José Manuel Casabella López, director de la E.T.S.A.C.

La Asociación de Amigos del Museo Etnolóxico y del Casco Histórico de Ribadavia los ofrecerán un vino el día de la inauguración

Tuesday, on June 14, 2011 – September 30, 2011
Museo Etnolóxico,
Rúa de Santiago, 10
Ribadavia, Ourense

+ info

[:gl]

Exposición de proxectos fin de carreira da Escola Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña cos temas de «Museo do Viño e Museo da Cidade» ou «Teatro e Centro Cultural» que se propuxeron no casco histórico de Ribadavia, recinto declarado Ben de Interese Cultural. A inauguración da exposición  celebrarase o jueves 16 a las 20:00 en el Museo Etnolóxico de Ribadavia e contará coa presencia de D. Roberto Fariña Varela, Conselleiro de Cultura e Turismo, e  D. José Manuel Casabella López, director da E.T.S.A.C.

A Asociación de Amigos do Museo Etnolóxico e do Casco Histórico de Ribadavia ofreceranos un viño o día da inauguración.

Martes, 14 de xuño de  2011 – 30 de septiembre de 2011
Museo Etnolóxico,
Rúa de Santiago, 10
Ribadavia, Ourense

+ info

[:en]

Exhibition of proxectos end of carreira gives Top Escola Técnica of Architecture of To Corunna cos topics of » Museum do Viño and Museum gives Cidade » ou » Theatre and Cultural Center » that propuxeron do not crack historically of Ribadavia, enclosure declared Ben of Is interested Culturally. To inauguration it gives exhibition celebrarase or on Thursday, the 16th at 20:00 in the Museum Etnolóxico de Ribadavia and it will count spade he attends D. Roberto Fariña Varela, Conselleiro of Culture and Tourism, and D. Jose Manuel Casabella Lopez, the E.T.S.A.C. director.

La Asociación de Amigos del Museo Etnolóxico and Casco Histórico de Ribadavia they them will offer a wine the day of the inauguration.

Tuesday, on June 14, 2011 – September 30, 2011
Museo Etnolóxico,
Rúa de Santiago, 10
Ribadavia, Ourense

+ info

[:]

[:es]Rem Koolhaas. Sobre el trabajo de OMA[:gl]Rem Koolhaas. Sobre o traballo de OMA[:en]Rem Koolhaas. Lecture on OMA’s Work [:]

1.311

[:es]http://youtu.be/TQdjKR8hYxI

La Serie de Arquitectura Areen en el Departamento de Arquitectura y Diseño sostuvo una conferencia titulada: «Sobre el Trabajo de OMA» por Rem Koolhaas.

El Rem Koolhaas es un arquitecto internacionalmente aclamado y el urbanista. Él fundó la Oficina para la Arquitectura Metropolitana en 1975 juntos con Elia y Zoe Zenghelis y Madelon Vriesendorp. Koolhaas se graduó de la Asociación Arquitectónica en Londres y en 1978 publicó Nueva York Delirante, un Manifiesto Retroactivo para Manhattan. En 1995, su libro la S, M, L, XL resumió el trabajo de OMA y estableció conexiones entre la sociedad contemporánea y la arquitectura. En este Rem de momento Koolhaas encabeza sobre el trabajo de OMA así como AMO ¬ la rama conceptual de OMA, un grupo de reflexión enfocó publicaciones sociales, económicas, y tecnológicas.

El Rem Koolhaas es un profesor en el Harvard University donde él conduce el Proyecto sobre la Ciudad, una investigación de programa de investigación que cambia condiciones urbanas en el mundo entero. Los proyectos incluyen un análisis del papel de venta al por menor y consumo en la sociedad contemporánea (la Guía de Harvard a Compras, 2001), un estudio sobre el Delta de Río de Perla de China (publicado como el Gran salto en adelante, 2002), y estudios sobre Roma, Lagos, Moscú, y Beijing. OMA ha completado Países Bajos la Embajada en Berlín (2003), un centro de campus en el Instituto de Illinois de Tecnología en Chicago (2003), el Epicentro Prada en Los Angeles (2004) y la Biblioteca pública en Seattle (2004).

La Biblioteca de Seattle fue escogida por la Revista ESTAFADA agarran la Mejor Arquitectura hacia 2004 y fue descrito por New York Times agarre:

«Es una hora oscura: La nueva Biblioteca Central de Seattle es una araña de luces ardiente para balancear sus sueños sobre. Si una ciudad americana puede erigir un proyecto cívico tan valiente como éste, el sol no se ha puesto sobre el Oeste»

(16 de Mayo de 2004).

En abril de 2005 el Casa da Musica la sala de concierto en Porto fue completado y ya fue votado como una de las salas de concierto más importantes en el mundo por New York Times (el 10 de abril de 2005). Proyectos de AMO recientes incluyen un estudio para la Comisión Europea sobre la identidad visual de Unión Europea, la reestructuración de imagen para Condé Nast revistas Afortunadas y De alambre, un estudio sobre el futuro del coche para el Volkswagen, y un estudio que concierne la preservación para la ciudad de Beijing. Por combinando AMO y el Rem OMA Koolhaas es visto como uno de los pensadores más importantes de las décadas pasadas. El trabajo de OMA y Rem Koolhaas ha sido celebrado también por varios premios internacionales, incluyendo el Premio de Arquitectura Pritzker (2000) y la Medalla de oro RIBA (2004). En 2005 rems Koolhaas recibió la furgoneta Mies der Rohe el Premio para Países Bajos la Embajada, Berlín. Este premio es presentado cada dos años por Unión Europea y el Fundació Mies la furgoneta der Rohe (Barcelona) para reconocer y recompensar la calidad la producción arquitectónica en Europa.

[:gl]http://youtu.be/TQdjKR8hYxI

A Serie de Arquitectura Areen no Departamento de Arquitectura e Deseño sostivo unha conferencia titulada: «Sobre o Traballo de OMA» por Rem Koolhaas.

O Rem Koolhaas é un arquitecto internacionalmente aclamado e o urbanista. El fundou a Oficina para a Arquitectura Metropolitana en 1975 xuntos con Elia e Zoe Zenghelis e Madelon Vriesendorp. Koolhaas graduouse da Asociación Arquitectónica en Londres e en 1978 publicou Nova York Delirante, un Manifesto Retroactivo para Manhattan. En 1995, o seu libro a S, M, L, XL resumiu o traballo de OMA e estableceu conexións entre a sociedade contemporánea e a arquitectura. Neste Rem de momento Koolhaas encabeza sobre o traballo de OMA así como AMO ¬ a rama conceptual de OMA, un grupo de reflexión enfocou publicacións sociais, económicas, e tecnolóxicas.

O Rem Koolhaas é un profesor no Harvard University onde el conduce o Proxecto sobre a Cidade, unha investigación de programa de investigación que cambia condicións urbanas no mundo enteiro. Os proxectos inclúen unha análise do papel de venda ao por menor e consumo na sociedade contemporánea (a Guía de Harvard a Compras, 2001), un estudo sobre o Delta de Río de Perla de China (publicado como o Grande salto en diante, 2002), e estudos sobre Roma, Lagos, Moscú, e Beijing. OMA completou Países Baixos a Embaixada en Berlín (2003), un centro de campus no Instituto de Illinois de Tecnoloxía en Chicago (2003), o Epicentro Prada en Los Angeles (2004) e a Biblioteca pública en Seattle (2004).

A Biblioteca de Seattle foi escollida pola Revista ESTAFADA agarran a Mellor Arquitectura cara a 2004 e foi descrito por New York Times agarre:

«É unha hora escura: A nova Biblioteca Central de Seattle é unha araña de luces ardente para balancear os seus sonos sobre. Se unha cidade americana pode erixir un proxecto cívico tan valente como este, o sol non se puxo sobre o Oeste»

(16 de Maio de 2004).

En abril de 2005 o Casa dá Musica a sala de concerto en Porto foi completado e xa foi votado como unha das salas de concerto máis importantes no mundo por New York Times (o 10 de abril de 2005). Proxectos de AMO recentes inclúen un estudo para a Comisión Europea sobre a identidade visual de Unión Europea, a reestruturación de imaxe para Condé Nast revistas Afortunadas e De arame, un estudo sobre o futuro do coche para o Volkswagen, e un estudo que concirne a preservación para a cidade de Beijing. Por combinando AMO e o Rem OMA Koolhaas é visto como un dos pensadores máis importantes das décadas pasadas. O traballo de OMA e Rem Koolhaas foi celebrado tamén por varios premios internacionais, incluíndo o Premio de Arquitectura Pritzker (2000) e a Medalla de ouro RIBA (2004). En 2005 rems Koolhaas recibiu a furgoneta Cereal der Rohe el Premio para Países Baixos a Embaixada, Berlín. Este premio é presentado cada dous anos por Unión Europea e o Fundació Mies a furgoneta der Rohe (Barcelona) para recoñecer e recompensar a calidade a produción arquitectónica en Europa.

[:en]http://youtu.be/TQdjKR8hYxI

The Areen Architecture Series at the Department of Architecture and Design held a lecture entitled: «On OMA’s Work» by Rem Koolhaas.

Rem Koolhaas is an internationally acclaimed architect and urbanist. He founded the Office for Metropolitan Architecture in 1975 together with Elia and Zoe Zenghelis and Madelon Vriesendorp. Koolhaas graduated from the Architectural Association in London and in 1978 published Delirious New York, a Retroactive Manifesto for Manhattan. In 1995, his book S,M,L,XL summarized the work of OMA and established connections between contemporary society and architecture. At this moment Rem Koolhaas is heading the work of OMA as well as AMO¬the conceptual branch of OMA, a think tank focused on social, economic, and technological issues.

Rem Koolhaas is a professor at Harvard University where he conducts the Project on the City, a research program investigating changing urban conditions around the world. The projects include an analysis of the role of retail and consumption in contemporary society (The Harvard Guide to Shopping, 2001), a study on China’s Pearl River Delta (published as Great Leap Forward, 2002), and studies on Rome, Lagos, Moscow, and Beijing. OMA has completed the Netherlands Embassy in Berlin (2003), a campus center at the Illinois Institute of Technology in Chicago (2003), the Prada Epicenter in Los Angeles (2004) and the Public Library in Seattle (2004).

The Seattle Library was chosen by TIME Magazine as The Best Architecture for 2004 and was described by the New York Times as:

«It a dark hour: Seattle’s new Central Library is a blazing chandelier to swing your dreams upon. If an American city can erect a civic project as brave as this one, the sun hasn’t set on the West»

(May 16th 2004).

In April 2005 the Casa da Musica concert hall in Porto was completed and was already voted as one of the most important concert halls in the world by the New York Times (April 10th 2005). Recent AMO projects include a study for the European Commission on the visual identity of the EU, image restructuring for Condé Nast magazines Lucky and Wired, a study on the future of the automobile for Volkswagen, and a study concerning preservation for the city of Beijing. By combining AMO and OMA Rem Koolhaas is seen as one of the most important thinkers of the last decades. The work of OMA and Rem Koolhaas has been celebrated as well by several international awards, including the Pritzker Architecture Prize (2000) and the RIBA Gold Medal (2004). In 2005 Rem Koolhaas received the Mies van der Rohe Award for the Netherlands Embassy, Berlin. This award is presented every two years by the European Union and the Fundació Mies van der Rohe (Barcelona) to acknowledge and reward quality architectural production in Europe.

[:]

Campus Ultzama Internacional 2011: «Llegadas/ Partidas»

[:es]

El Campus Internacional Ultzama 2011 se ha concebido como un encuentro entre arquitectos jóvenes y estudiantes de postgrado de escuelas de arquitectura de todo el mundo con arquitectos prestigiosos y experimentados en la edificación y en la docencia, para, durante tres días, dar vida a un debate que permita contrastar e intercambiar ideas y puntos de vista sobre la orientación que hoy se debería dar al ejercicio y aprendizaje de la arquitectura, a fin de que ésta pueda seguir contribuyendo de modo efectivo a la mejora de la sociedad a la que sirve. Al encuentro asistirán representantes de  ocho estudios de jóvenes arquitectos españoles con obra construida de calidad reconocida, y otros tantos arquitectos también jóvenes, provenientes de todos los continentes, con o sin obra propia; junto a ellos integran el Campus seis arquitectos ‘seniors’ o ‘maestros’, y varios representantes de importantes medios editoriales y periodísticos del ámbito de la arquitectura.

Campus Ultzama Internaciona 2011: «Llegadas/ Partidas»
Dirigido por José Manuel Pozo
Del 23 al 26 de junio de 2011 en el Centro Hípico de Alto Rendimiento Ultzama.

+ info[:gl]

O Campus Internacional Ultzama 2011 concibiuse como un encontro entre arquitectos novos e estudantes de posgrao de escolas de arquitectura de todo o mundo con arquitectos prestixiosos e experimentados na edificación e na docencia, para, durante tres días, dar vida a un debate que permita contrastar e intercambiar ideas e puntos de vista sobre a orientación que hoxe se debería dar ao exercicio e aprendizaxe da arquitectura, a fin de que esta poida seguir contribuíndo de modo efectivo á mellora da sociedade á que serve. Ao encontro asistirán representantes de oito estudos de novos arquitectos españois con obra construída de calidade recoñecida, e outros tantos arquitectos tamén novos, provenientes de todos os continentes, con ou sen obra propia; xunto a eles integran o Campus seis arquitectos ‘seniors’ ou ‘mestres’, e varios representantes de importantes medios editoriais e xornalísticos do ámbito da arquitectura.

Campus Ultzama Internaciona 2011: «Llegadas/ Partidas»
Dirixido por José Manuel Pozo
Do 23 o 26 dexunio de 2011 no Centro Hípico de Alto Rendimiento Ultzama.

+ info[:en]

The International Campus Ultzama 2011 has been conceived as a meeting between young architects and students of postdegree of schools of architecture of the whole world by architects prestigious and experienced on the building and on the teaching, for, for three days, to give life to a debate that allows to confirm and to exchange ideas and points of view on the orientation that today should be given to the exercise and learning of the architecture, so that this one could continue contributing in an effective way to the improvement of the company to the one that serves. At the meeting there will be present representatives of eight studies of young Spanish architects with work constructed of recognized quality, and some other architects also young, from all the continents, with or without own work; together with them they integrate the Campus six architects ‘seniors’ or ‘teachers’, and several representatives of important publishing and journalistic means of the area of the architecture.

Campus Ultzama Internaciona 2011: «Llegadas/Partidas»
Directed by Jose Manuel Pozo
From June 23 to June 26, 2011 in the Equine Center of High Performance Ultzama.

+ info[:]

revista ARQ [77] URGENCIA Y MATERIArevista ARQ [77] URGENCIA Y MATERIAmagazine ARQ [77] URGENCIA Y MATERIA

A un año del terremoto del 27 de febrero en Chile y a un mes del tsunami de Miyagi, el tema de la primera revista de 2011 intenta estimular una reflexión en el cruce entre devastación y arquitectura. Partiendo con una revisión de los debates generados en la obra de la catedral de Santiago en el s. XVIII –marcados por la diferencia entre la aspiración a una forma construida y lo que la realidad sísmica hace posible– ARQ 77 presenta ocho obras de arquitectura contemporánea en que los materiales son puestos a prueba para satisfacer una variedad de demandas opuestas, comunes ante la emergencia: liviandad, velocidad, economía o máxima contención. En todas ellas opera el desapego a la convención, en el mismo espíritu de la casa de Frank Gehry en Santa Mónica; como recuerda el artículo que cierra el número, la urgencia puede ser un buen empuje hacia lo nuevo o lo subversivo. La obra del artista chileno Juan Martínez de Galería AFA, la columna de Opinión, el dossier técnico ARQ con productos innovadores de la industria de la construcción y reseñas de libros a cargo de Tomás Browne y Fernando Pérez completan la edición.

[…]

+ artículo publicado en edicionesarq.cl

A un ano do terremoto do 27 de febreiro en Chile e a un mes do tsunami de Miyagi, o tema da primeira revista de 2011 tenta estimular unha reflexión no cruzamento entre devastación e arquitectura. Partindo cunha revisión dos debates xerados na obra da catedral de Santiago no s. XVIII –marcados pola diferenza entre a aspiración a unha forma construída e o que a realidade sísmica fai posible– ARQ 77 presenta oito obras de arquitectura contemporánea en que os materiais son postos a proba para satisfacer unha variedade de demandas opostas, comúns ante a emerxencia: liviandad, velocidade, economía ou máxima contención. En todas elas opera o desapego á convención, no mesmo espírito da casa de Frank Gehry en Santa Mónica; como lembra o artigo que pecha o número, a urxencia pode ser un bo pulo cara ao novo ou o subversivo. A obra do artista chileno Juan Martínez de Galería AFA, a columna de Opinión, o dossier técnico ARQ con produtos innovadores da industria da construción e reseñas de libros a cargo de Tomás Browne e Fernando Pérez completan a edición.

[…]

+ artigo publicado en edicionesarq.cl

To a year of the earthquake of February 27 in Chile and to a month of Miyagi’s tsunami, the topic of the first magazine of 2011 tries to stimulate a reflection in the crossing between devastation and architecture. Dividing with a review of the debates generated in the work of the cathedral of Santiago in s. The XVIIIth – marked by the difference between the aspiration to a constructed form and what the seismic reality makes possible – ARQ 77 presents eight works of contemporary architecture in which the materials are tested to satisfy a variety of opposite, common demands before the emergency: looseness, speed, economy or maximum containment.  In all of them it produces the indifference to the convention, in the same spirit of Frank Gehry’s house in Santa Monica; since he remembers the article that closes the number, the urgency can be a good push towards the new thing or the subversive thing. The work of the Chilean artist Juan Martínez of Gallery AFA, the column of Opinion, the technical dossier ARQ with innovative products of the industry of the construction and reviews of books at the expense of Tomás Browne and Fernando Perez they complete the edition.

[…]

+ article is published in edicionesarq.cl

Voiture Minimum. Le Corbusier and the Automobile

1

[:es]

El arquitecto Antonio Amado describe el proyecto en detalle, relacionándolo con la obra arquitectónica de Le Corbusier, las utópicas visiones urbanísticas del Movimiento Moderno, y los diseños de automóviles de otros arquitectos como Walter Gropius o Frank Lloyd Wright. Aporta abundantes imágenes, incluyendo muchas páginas con bocetos y planos de Le Corbusier para el Voiture Minimum, y reproduce las cartas que Le Corbusier envió para buscar algún fabricante. Con frecuencia se ha citado que en el diseño de Le Corbusier estuvo la inspiración del popular y eterno “Escarabajo” de Volkswagen; el propio arquitecto se implicó mucho en esta cuestión, alegando que su diseño para el concurso de 1936 se originó en 1928, antes que el “Escarabajo”. Amado, después de consultar en profundidad archivos y fuentes originales, discrepa de esto, manteniendo que la influencia pudo haber sido precisamente la contraria.

Aunque muchos críticos consideraron que el Voiture Minimum no fue más que una anécdota en la carrera de Le Corbusier, para él no lo fue en absoluto. Este libro, profusamente ilustrado y exhaustivamente documentado, devuelve el automóvil de Le Corbusier a su lugar central.

Susan Clark – The MIT Press

Voiture Minimum. Le Corbusier and the Automobile
Antonio Amado Lorenzo
Edición inglesa: The MIT Press – Massachusetts Institute of Technology
Cambridge, Massachussets – EEUU, Marzo 2011
Prólogo de Alberto Campo Baeza

[:gl]

O arquitecto Antonio Amado describe o proxecto en detalle, relacionándoo coa obra arquitectónica de Lle Corbusier, as utópicas visións urbanísticas do Movemento Moderno, e os deseños de automóbiles doutros arquitectos como Walter Gropius ou Frank Lloyd Wright. Achega abundantes imaxes, incluíndo moitas páxinas con esbozos e planos de Lle Corbusier para o Voiture Minimum, e reproduce as cartas que Lle Corbusier enviou para buscar algún fabricante. Con frecuencia citouse que no deseño de Lle Corbusier estivo a inspiración do popular e eterno “Escaravello” de Volkswagen; o propio arquitecto implicouse moito nesta cuestión, alegando que o seu deseño para o concurso de 1936 orixinouse en 1928, antes que o “Escaravello”. Amado, despois de consultar en profundidade arquivos e fontes orixinais, discrepa disto, mantendo que a influencia puido ser precisamente a contraria.

Aínda que moitos críticos consideraron que o Voiture Minimum non foi máis que unha anécdota na carreira de Lle Corbusier, para el non o foi en absoluto. Este libro, profusamente ilustrado e exhaustivamente documentado, devolve o automóbil de Lle Corbusier ao seu lugar central.

Susan Clark – The MIT Press

Voiture Minimum. Le Corbusier and the Automobile

Antonio Amado Lorenzo

Edición inglesa: The MIT Press – Massachusetts Institute of Technology

Cambridge, Massachussets – EEUU, Marzo 2011

Prólogo de Alberto Campo Baeza

[:en]

The architect Antonio Amado describes the project in detail, it relating to the architectural work of Him Corbusier, the Utopian urban development visions of the Modern Movement, and the designs of cars of other architects as Walter Gropius or Frank Lloyd Wright. It contributes abundant images, including many pages with sketches and planes of Him Corbusier for the Voiture Minimum, and reproduces the letters that Him Corbusier sent to search some manufacturer. Often there has been mentioned that in the design of Him Corbusier was the inspiration of Volkswagen’s popular and eternal «Beetle»; the own architect was involved very much in this question, invoking that his design for the contest of 1936 originated in 1928, before that the «Beetle». Amado, after consulting in depth files and original sources, it differs of this, supporting that the influence could have been precisely the opposite one.

Though many critics thought that the Voiture Minimum was not any more than an anecdote in the career of Him Corbusier, for him it it was not by no means. This book, profusely illustrated and exhaustively documented, Corbusier returns the car from Him to his central place.

Susan Clark – The MIT Press

Voiture Minimum. Le Corbusier and the Automobile

Antonio Amado Lorenzo

Edición inglesa: The MIT Press – Massachusetts Institute of Technology

Cambridge, Massachussets – EEUU, Marzo 2011

Prólogo de Alberto Campo Baeza

[:]

[:es]Conferencias FETSAC11[:gl]Conferencias FETSAC11[:en]Conferences FETSAC11[:]

[:es]

Desde el Colectivo FETSAC11, organizador del III Festival de Arquitectura y Arquitectura de Interiores de la ETSAC, nos complace invitarle a los actos que se celebrarán en la escuela durante los días 13, 14, 15 y 16 de Junio de 2011.

LUNES 13
11:00 – Presentación
11:30 – Elisa Valero «Reciclaje de Barriadas»
13:00 – Leon11 y ERGOSFERA – «Inteligencias colectivas»
Presentación del taller

MARTES 14
10:30 – José Ballesteros y Carmen Mazaira «Arquitectura paramétrica»
MIÉRCOLES 15
11:00 – «Profesor, tengo una pregunta para usted»
JUEVES 16
10:00 – Conclusiones del taller

+ info

[:gl]

Desde o Colectivo FETSAC11, organizador do III Festival de Arquitectura e Arquitectura de Interiores da ETSAC, comprácenos convidarlle aos actos que se celebrarán na escola durante os días 13, 14, 15 e 16 de Xuño de 2011.

LUNS 13
11:00 – Presentación
11:30 – Elisa Valero «Reciclaxe de Barriadas»
13:00 – Leon11 e ERGOSFERA – «Intelixencias colectivas»
Presentación do taller
MARTES 14
10:30 – José Ballesteros e Carmen Mazaira «Arquitectura paramétrica»
MÉRCORES 15
11:00 – «Profesor, teño unha pregunta para vostede»
XOVES 16
10:00 – Conclusións do taller

+ info

[:en]

From the Group FETSAC11, organizing of the Festival III of Architecture and Architecture of Interiors of the ETSAC, it us takes pleasure to invite him to the acts that will be celebrated in the school during the 13th, June 14, 15 and 16, 2011.

ON MONDAY, THE 13TH
11:00 – Presentation
11:30 – Elisa Valero » Recycling slum «
13:00 – Leon11 and ERGOSFERA – » Collective intelligences «
Presentation of the workshop
ON TUESDAY, THE 14TH
10:30 – Jose Ballesteros and Carmen Mazaira » Architecture paramétrica «
ON WEDNESDAY, THE 15TH
11:00 – » Teacher, I have a question for you «
ON THURSDAY, THE 16TH
10:00 – Conclusions of the workshop

+ info

[:]

[:es]Ciclo de conferencias Plan Director de la Catedral de Santiago[:gl]Ciclo de conferencias Plan Director de la Catedral de Santiago[:en]Cycle of conferences Plan The Director of the Cathedral of Santiago[:]

70

[:es]

Con el objetivo de dar a conocer el Plan Director de la Catedral de Santiago, desde el Consorcio de Santiago se programó un ciclo de conferencias y una exposición divulgativa que va a poner en valor a importancia de este documento, que servirá de base para la puesta en marcha de una estructura estable de restauración y mantenimiento para la Catedral de Santiago. Así, coincidiendo con octavo centenario de la consagración de la Catedral de Santiago, se iniciará el más completo plan de obras de conservación a lo que se verá sometida la basílica jacobea. Ciclo de conferencias: PLAN DIRECTOR DE La CATEDRAL DE SANTIAGO. Iniciativas para la gestión y la puesta en marcha de una estructura estable de restauración y mantenimiento.

Parador Hostal de los Reis Católicos
Santiago de Compostela
13-16 de junio de 2011
Entrada libre hasta completar aforo

+ artículo publicado en consorcio-santiago.org

[:gl]

Co obxectivo de dar a coñecer o Plan Director da Catedral de Santiago, dende o Consorcio de Santiago programouse un ciclo de conferencias e unha exposición divulgativa que vai poñer en valor a importancia deste documento, que servirá de base para a posta en marcha dunha estrutura estable de restauración e mantemento para a Catedral de Santiago. Así, coincidindo con oitavo centenario da consagración da Catedral de Santiago, iniciarase o máis completo plan de obras de conservación ao que se verá sometida a basílica xacobea. Ciclo de conferencias: PLAN DIRECTOR DA CATEDRAL DE SANTIAGO. Iniciativas para a xestión e a posta en marcha dunha estrutura estable de restauración e mantemento.

Parador Hostal dos Reis Católicos

Santiago de Compostela

13-16 de xuño de 2011

Entrada libre ata completar aforo

+ artigo publicado en consorcio-santiago.org

[:en]

With the aim to announce the Plan The Director of the Cathedral of Santiago, from the Consortium of Santiago there was programmed a cycle of conferences and a divulgative exhibition that it is going to put in value to importance of this document, which will use as base for the putting in march of a stable structure of restoration and maintenance for the Cathedral of Santiago. This way, coinciding with eighth centenary of the consecration of the Cathedral of Santiago, there will begin the most complete plan of works of conservation to what the basilica will meet submitted jacobea. Cycle of conferences: PLAN THE DIRECTOR GIVES The CATHEDRAL OF SANTIAGO. Initiatives for the management and the putting in march of a stable structure of restoration and maintenance.

Parador Hostal de los Reis Católicos
Santiago de Compostela
On June 13-16, 2011
Free entry up to completing appraisal

+ artigo publicado en consorcio-santiago.org

[:]

Lugar y sociedad en la Red Lugar e sociedade na Rede Place and company in the Network

23

Lugar y Sociedad reflexiona sobre las relaciones que existen entre las múltiples comunidades que conforman una sociedad y los lugares en los que viven.

Cómo estas comunidades modifican los espacios que habitan, precisamente en su proceso de adaptación a éstos, y cómo los espacios modificados por ellas las condicionan, son los ejes de este documental, grabado en un Madrid en plena crisis financiera global, tras el estallido de la burbuja inmobiliaria, que ha provocado la suspensión de pagos en cientos de inmobiliarias y constructoras, y ha dejado sin casa y sin empleos a miles de familias.

http://youtu.be/eChX54NjFyU

Lugar e Sociedade reflexiona sobre as relacións que existen entre as múltiples comunidades que conforman unha sociedade e os lugares nos que viven.

Como estas comunidades modifican os espazos que habitan, precisamente no seu proceso de adaptación a estes, e como os espazos modificados por elas condiciónanas, son os eixos deste documental, gravado nun Madrid en plena crise financeira global, tras o estalido da burbulla inmobiliaria, que provocou a suspensión de pagos en centos de inmobiliarias e construtoras, e deixou sen casa e sen empregos a miles de familias.

http://youtu.be/eChX54NjFyU

Place and Company thinks about the relations that exist between the multiple communities that shape a company and the places in which they live.

How these communities modify the spaces that they live, precisely in his process of adjustment to these, and how the spaces modified by them determine them, are the axes of this documentary, recorded in Madrid in full financial global crisis, after the snap of the real-estate bubble, which has provoked the suspension of payments in hundreds of real estate agencies and construction, and it has stopped without house and without employments to thousands of families.

http://youtu.be/eChX54NjFyU

Based in Berlin

[:es]

«Based in Berlin» mostrará a partir de mañana en cinco salas de exposiciones diferentes de Berlín las obras de 80 artistas contemporáneos de todo el mundo con un punto en común: residir y trabajar en la capital alemana. La muestra abrirá sus puertas al público hasta el 24 de julio. La mayoría de las obras, que abarcan todas las expresiones del arte contemporáneo (pintura, dibujo, escultura, fotografía, películas, texto, representaciones e instalaciones), se exponen en el taller del céntrico parque Monbijou, un edificio ya vacío cedido para la muestra antes de su demolición prevista para agosto. Esta sede, que permanecerá abierta diariamente entre el mediodía y la medianoche de forma gratuita, permite un «encuentro casual» con el arte contemporáneo, ya que la gente «se topará de forma inconsciente» con las obras expuestas, subrayó el alcalde de la ciudad, Klaus Wowereit. El resto de obras pueden verse en el Instituto de Arte Contemporáneo KW, en la Galería Nacional en la Estación de Ferrocarriles de Hamburgo (Museo de Arte Contemporáneo), en la Nueva Asociación de Arte de Berlín (nbk) y en la Galería Berlinesa (Museo Regional de Arte Moderno, Fotografía y Arquitectura).

Fourhundredthirtythree Libraries | TOBIAS KLEINSCHMIDT | EFE | lavozdegalicia.es

[…]

EFE

+ artículo publicado en lavozdegalicia.es

[:gl]

«Based in Berlin» mostrará a partir de mañá en cinco salgas de exposicións diferentes de Berlín as obras de 80 artistas contemporáneos de todo o mundo cun punto en común: residir e traballar na capital alemá. A mostra abrirá as súas portas ao público ata o 24 de xullo. A maioría das obras, que abarcan todas as expresións da arte contemporáneo (pintura, debuxo, escultura, fotografía, películas, texto, representacións e instalacións), exponse no taller do céntrico parque Monbijou, un edificio xa baleiro cedido para a mostra antes da súa demolición prevista para agosto. Esta sede, que permanecerá aberta diariamente entre o mediodía e a medianoite de forma gratuíta, permite un «encontro casual» coa arte contemporánea, xa que a xente «toparase de forma inconsciente» coas obras expostas, subliñou o alcalde da cidade, Klaus Wowereit. O resto de obras poden verse no Instituto de Arte Contemporánea KW, na Galería Nacional na Estación de Ferrocarrís de Hamburgo (Museo de Arte Contemporánea), na Nova Asociación de Arte de Berlín (nbk) e na Galería Berlinesa (Museo Rexional de Arte Moderna, Fotografía e Arquitectura).

Fourhundredthirtythree Libraries | TOBIAS KLEINSCHMIDT | EFE | lavozdegalicia.es

[…]

EFE

+ artigo publicado en lavozdegalicia.es

[:en]

» Based in Berlin » it will show from tomorrow in five rooms of exhibitions different from Berlin the works of 80 contemporary artists of the whole world with a point jointly: to reside and to be employed at the German capital. The sample will open his doors the public until July 24. The majority of the works, which include all the expressions of the contemporary art (painting, drawing, sculpture, photography, movies, text, representations and facilities), are exposed in the workshop of the central park Monbijou, an already empty building yielded for the sample before his demolition foreseen for August. These headquarters, which will remain opened every day between the midday and the midnight of free form, allow a » chance meeting » with the contemporary art, since the people » it will run up of unconscious form » with the exposed works, underlined the mayor of the city, Klaus Wowereit. The rest of works can turn in the Institute of Contemporary Art KW, in the National Gallery on the Railroad station of Hamburg (Museum of Contemporary Art), in the New Association of Art of Berlin (nbk) and in the Berlin Gallery (Regional Museum of Modern Art, Photography and Architecture).

Fourhundredthirtythree Libraries | TOBIAS KLEINSCHMIDT | EFE | lavozdegalicia.es

[…]

EFE

+ article is published i en lavozdegalicia.es

[:]

[:es]Conferencia de Jordi Bellmunt, «Especies de espacios verdes» [:gl]Conferencia «ESPECIES dos ESPACIOS VERDES» [Jordi Bellmunt][:en]Conference «SPECIES of GREEN SPACES » [Jordi Bellmunt][:]

[:es]

La conferencia tendrá lugar el miércoles, 15 de junio · 12:00 – 15:00, en el Salón de Grados de la E.T.S.A.C [Escola Técnica Superior Arquitectura A Coruña], en el Campus da Zapateira.

Jordi Bellmut es arquitecto superior por la ‘E.T.S. de Arquitectura de Barcelonal’ en el año 1980; desde el año 1982, es profesor del Departamento de ‘Urbanismo y Ordenación del Territorio (UPC). Desde el «año 1987, es profesor del Máster de Arquitectura del Paisaje (UPC) de la Universitat Politècnica de Catalunya y desde el ‘año 2000, es el Director. Desde el ‘año 1997 hasta 2006 fue subdirector de la ‘E.T.S. de Arquitectura de Barcelona y, de 2000 a 2006 director del Graduado Superior en Paisajismo de la UPC. Jordi Bellmunt forma parte del comité científico de las revistas especializadas Architettura del Paesaggio, Paisea, PaiseaDos, Paysage, Kore y Paisajismo. Es miembro del comité científico de EURAU’08 (Congreso Europeo de Investigación Arquitectónica y Urbana), ‘Paisajes 08’ y Expopaisaje 2014. Asesor del ‘Ayuntamiento de Barcelona (Comité Natura Montjuic), miembro del Consejo Rector de l ‘Observatorio del Paisaje de Cataluña y asesor de la ‘Oficina de Paisaje del COAC. Jordi Bellmunt organizó las cinco Bienales Europeas del Paisaje de Barcelona (1999, 2001, 2003, 2006, 2008). Desde el ‘año 1980, profesor invitado en diferentes sedes universitarias y culturales de todo el mundo. Forma parte del comité científico de los Másteres de Paisaje de Reggio Calabria y Catania. Ejerce como arquitecto y paisajista. Obtiene el premio FAD el 1991, el premio Alejandro de la Bajo el 2005, el premio Torsanlorenzo el 2006, el Prix méditerranéen lleva Paysage el 2007 y el premio Hipolito Pizzetti el 2008. Expone y publica su obra en diferentes medios especializados así como escritos, libros y artículos disciplinares.

+ jordibellmunt.com

+ info

[:gl]

A conferencia terá lugar o mércores, 15 de xuño · 12:00 – 15:00, no Salón de Graos da E.T.S.A.C [Escola Técnica Superior Arquitectura A Coruña], no Campus dá Zapateira.

Jordi Bellmut é arquitecto superior pola ‘E.T.S. de Arquitectura de Barcelona’ no ano 1980; desde o ano 1982, é profesor do Departamento de ‘Urbanismo e Ordenación do Territorio (UPC). Desde o «ano 1987, é profesor do Máster de Arquitectura da Paisaxe (UPC) da Universitat Politècnica de Catalunya e desde o ‘ano 2000, é o Director. Desde o ‘ano 1997 ata 2006 foi subdirector da ‘E.T.S. de Arquitectura de Barcelona e, de 2000 a 2006 director do Graduado Superior en Paisajismo da UPC. Jordi Bellmunt forma parte do comité científico das revistas especializadas Architettura do Paesaggio, Paisea, PaiseaDos, Paysage, Kore e Paisajismo. É membro do comité científico de EURAU’08 (Congreso Europeo de Investigación Arquitectónica e Urbana), ‘Paisaxes 08’ e Expopaisaje 2014. Asesor do ‘Concello de Barcelona (Comité Natura Montjuic), membro do Consello Reitor del ‘Observatorio da Paisaxe de Cataluña e asesor da ‘Oficina de Paisaxe do COAC. Jordi Bellmunt organizou o cinco Bienais Europeas da Paisaxe de Barcelona (1999, 2001, 2003, 2006, 2008). Desde o ‘ano 1980, profesor convidado en diferentes sedes universitarias e culturais de todo o mundo. Forma parte do comité científico dos Másteres de Paisaxe de Reggio Calabria e Catania. Exerce como arquitecto e paisajista. Obtén o premio FAD o 1991, o premio Alejandro da Baixo o 2005, o premio Torsanlorenzo o 2006, o Prix méditerranéen leva Paysage o 2007 e o premio Hipolito Pizzetti o 2008. Expón e publica a súa obra en diferentes medios especializados así como escritos, libros e artigos disciplinares.

+ jordibellmunt.com

+ info

[:en]

The conference will take place on Wednesday, the 15th of June · 12:00 – 15:00, in the Salón de Grados in E.T.S.A.C [Escola Técnica Superior Arquitectura A Coruña], in the Zapateira Campus.

Jordi Bellmut is a top architect for the ‘ E.T.S. of Barcelonal’s Architecture ‘ in the year 1980; from the year 1982, he is a teacher of the Department of ‘ Urbanism and Land management (UPC). From the » year 1987, he is a teacher of the Máster of Architecture of the Landscape (UPC) of the Universitat Politècnica of Catalonia and from the ‘ year 2000, is the Director. From the ‘ year 1997 up to 2006 he was an assistant director of the ‘ E.T.S. of Architecture of Barcelona and, from 2000 to 2006 the director of the Top Graduate in Landscape painting of the UPC. Jordi Bellmunt forms a part of the scientific committee of the specialized magazines Architettura del Paesaggio, Paisea, PaiseaDos, Paysage, Kore and Landscape painting. He is a member of EURAU’s scientific committee ‘ 08 (European Congress of Architectural and Urban Investigation), ‘ Landscapes 08 ‘ and Expopaisaje 2014. Adviser of the ‘ Town hall of Barcelona (Committee Nature Montjuic), member of the Governing Advice of l ‘ Observatory of the Landscape of Catalonia and adviser of the ‘ Office of Landscape of the COAC. Jordi Bellmunt organized five European Biennial shows of the Landscape of Barcelona (1999, 2001, 2003, 2006, 2008). From the ‘ year 1980, teacher invited in different university and cultural headquarters of the whole world. It forms a part of the scientific committee of the Másteres of Landscape of Reggio Calabria and Catania. He practises as architect and landscape painter. It obtains the prize FAD 1991, the prize Alejandro de la Bajo 2005, the prize Torsanlorenzo 2006, the Prix méditerranéen takes Paysage 2007 and the prize Hipolito Pizzetti 2008. It exposes and publishes his work in different specialized as well as written means, books and articles you will discipline.

+ jordibellmunt.com

+ info

[:]

MassiliaMassiliaMassilia

Massilia fue el nombre del paquebote con el que Le Corbusier viajó por primera vez al nuevo mundo, en 1929. Ahora es el escogido para reunir, en un anual viaje de regreso, escritos y trabajos diversos, de procedencias heterogéneas, pero todos ellos con un mismo objetivo y estilo. El objetivo de Massilia es el de tratar de comprender la obra de Le Corbusier, quizás el arquitecto que mejor ha presentado el esfuerzo individual, el estar a la altura de las circunstancias, el enfrentarse a los tiempos en los que toca vivir, como condición, estímulo y objetivo de la existencia humana. Voz personal de un ambiente colectivo. Tratar de comprender a Le Corbusier significa, de algún modo, tratar de comprender lo que puede ser, debe llegar a ser un arquitecto. El estilo de Massilia es el de un análisis donde la precisión, el rigor y la minuciosidad quieren ser aplicados a la mirada específica de quien practica un oficio, la arquitectura, netamente diferenciada de la erudición retórica y del preciosismo literario de un historietador, de un ensayista, de un culto. Se trata de escapar de la producción de escritos que vienen de escritos y que no son capaces de producir sino otros escritos, para llegar a usar nuestra palabra como puente ‑sólido, discreto y simple que lleva desde unos proyectos de arquitectura a otros: desde los proyectos de Le Corbusier hasta los potenciales nuevos proyectos surgidos de su estímulo.

Massilia es un anuario editado por la sociedad de estudios lecorbusierianos que, en esta ocasión, presenta tres publicaciones de bajo precio, dos de ellas relacionadas con Le Corbusier y la tercera con Frank Lloyd Wright. La primera publicación versa sobre los dibujos que Enric Miralles y Elias Torres realizaron en su viaje a la India en 1992. Los recopila y los comenta. La segunda y la tercera son facsímiles de la revista Vidas Ilustres, creados expresamente para la ocasión, con sendas biografías de Frank Lloyd Wright y Le Corbusier. Las dos revistas se editan en formato TBO.

+ annuairemassilia.wordpress.com

[…]

Jaume Prat

+ artículo publicado en scalae.net

Massilia foi o nome do paquebote co que Lle Corbusier viaxou por primeira vez ao novo mundo, en 1929. Agora é o escollido para reunir, nunha anual viaxe de regreso, escritos e traballos diversos, de procedencias heteroxéneas, pero todos eles cun mesmo obxectivo e estilo. O obxectivo de Massilia é o de tratar de comprender a obra de Lle Corbusier, quizais o arquitecto que mellor presentou o esforzo individual, o estar á altura das circunstancias, o enfrontarse aos tempos nos que toca vivir, como condición, estímulo e obxectivo da existencia humana. Voz persoal dun ambiente colectivo. Tratar de comprender a Lle Corbusier significa, dalgún modo, tratar de comprender o que pode ser, debe chegar a ser un arquitecto. O estilo de Massilia é o dunha análise onde a precisión, o rigor e a minuciosidade queren ser aplicados á mirada específica de quen practica un oficio, a arquitectura, netamente diferenciada da erudición retórica e do preciosismo literario dun historietador, dun ensaísta, dun culto. Trátase de escapar da produción de escritos que veñen de escritos e que non son capaces de producir senón outros escritos, para chegar a usar a nosa palabra como ponte ‑sólida, discreto e simple que leva desde uns proxectos de arquitectura a outros: desde os proxectos de Lle Corbusier ata os potenciais novos proxectos xurdidos do seu estímulo.

Massilia é un anuario editado pola sociedade de estudos lecorbusierianos que, nesta ocasión, presenta tres publicacións de baixo prezo, dous delas relacionadas con Lle Corbusier e a terceira con Frank Lloyd Wright. A primeira publicación versa sobre os debuxos que Enric Miralles e Elias Torres realizaron na súa viaxe á India en 1992. Recompílaos e coméntaos. A segunda e a terceira son facsímiles de revístaa Vidas Ilustres, creados expresamente para a ocasión, con senllas biografías de Frank Lloyd Wright e Le Corbusier. As dúas revistas edítanse en formato TBO.

+ annuairemassilia.wordpress.com

[…]

Jaume Prat

+ artigo publicado en scalae.net

Massilia was the name of the paquebot in which Le Corbusier travelled for the first time to the New World in 1929.It is now the name chosen to collect, in a yearly return journey, writings and other pieces of heterogeneous origin, but all sharing the same aim and style. The aim of Massilia is to try to understand Le Corbusier’s work, probably the architect that has best presented individual effort, rising to the occasion, confronting the times that one has to live in, as the condition, incentive and goal of human existence. Personal voice of a collective atmosphere. To try to understand Le Corbusier means, somehow, to try to understand what an architect could be, what an architect should be. The style of Massilia is that of someone who practises a craft, architecture, which is clearly different from the rhetorical erudition and the literary floweriness. We attempt to escape from the production of writings that come from writings and that are unable to produce anything other than writings, and try to use words as the bridge –solid, discreet and simple– that goes from certain architectural projects to other ones, from Le Corbusier’s projects to the potential new projects that will spring from their stimulus.

Massilia is a yearbook edited by the company of studies lecorbusierianos that, in this occasion, presents three publications of low price, two of them related to Him Corbusier and the third one with Frank Lloyd Wright. The first publication turns on the drawings that Enric Miralles and Elias Torres realized in his trip to the India in 1992. It compiles them and comments on them. The second one and the third one are facsimiles of the magazine Illustrious Lives, created expressly for the occasion, with paths Frank Lloyd Wright’s biographies and Le Corbusier. Both magazines are edited in format TBO.

+ annuairemassilia.wordpress.com

[…]

Jaume Prat

+ article is published in scalae.net

[:es]La morada del hombre. Fotografías de la colección Martin Z.Margulies[:gl]A Morada do home. Colección Martin Margulies[:en]The Home of Mankind. Photographs of the Martin Z. Margulies Collection[:]

[:es]

La Fundación Barrié presenta, en exclusiva para Europa y en coproducción con la Fundació Foto Colectania de Barcelona, la exposición La Morada del hombre. Fotografías de la Colección Martin Z. Margulies. A través de más de 150 fotografías y 5 audiovisuales procedentes de los fondos de la Colección Martin Margulies (Miami), la muestra, comisariada por Régis Durand y organizada en torno a tres bloques temáticos (Construir, habitar: cartografiar territorios, Estar en el mundo, y Flujos, signos y símbolos) explora la cuestión de cómo el hombre habita el mundo, interactúa con él, lo modifica y, en definitiva, deja su huella en nuestro planeta a través de la realidad cotidiana de las emociones, de la vida, del trabajo y de la naturaleza. 47 autores, entre los que se encuentran Bernd and Hilla Becher, James Casebere, Ed Ruscha, Lee Friedlander, Thomas Ruff, Olafur Eliasson o Thomas Struth, plantean al espectador una íntima exploración inestable, condicionada por las continuas transformaciones a las que ha de enfrentarse el ser humano, en torno a una pregunta: ¿qué es lo que significa estar en el mundo, qué relación establecemos con el mundo que nos rodea?

3 junio – 25 septiembre
Fundación Pedro Barrie de la Maza
A Coruña
Cantón Grande, 9
15003 A Coruña. España

+ info

[:gl]

A Fundación Barrié presenta, en exclusiva para Europa e en coprodución coa Fundació Foto Colectania de Barcelona, a exposición A Morada do home. Colección Martin Margulies. A través de máis de 150 fotografías e 5 audiovisuais procedentes dos fondos da Colección Martin Margulies (Miami), a mostra, comisariada por Régis Durand e organizada arredor de tres bloques temáticos (Construír, habitar: cartografar os territorios, Estar no mundo e Fluxos, signos e símbolos) explora a cuestión de como o home habita o mundo, interactúa con el, modifícao e, en definitiva, deixa a súa pegada no noso planeta a través da realidade cotiá das emocións, da vida, do traballo e da natureza. 47 autores, entre os cales se encontran Bernd and Hilla Becher, James Casebere, Ed Ruscha, Lee Friedlander, Thomas Ruff, Olafur Eliasson ou Thomas Struth, propoñen ao espectador unha íntima exploración inestable, condicionada polas continuas transformacións ás que se ten de enfrentar o ser humano, arredor dunha pregunta: ¿que é o que significa estar no mundo, que relación establecemos co mundo que nos rodea?

3 xuño – 25 setembro
Fundación Pedro Barrie de la Maza
A Coruña
Cantón Grande, 9
15003 A Coruña. España

+ info

[:en]

The Fundación Barrié presents the only showing in Europe of the exhibition The Home of Mankind. Photographs of the Martin Z. Margulies Collection, produced in collaboration with the Barcelona-based Fundació Foto Colectania. The exhibition, which contains more than 150 photographs and 5 audio-visual productions from the Martin Margulies Collection (Miami), is curated by Regis Durand and organised into three thematic areas: Building, inhabiting: creating a territorial cartography, Being in the world and Flows, signs and symbols. It explores the subject of how human beings inhabit the world, interact with it, change it and, in short, leave their mark on our planet through the daily reality of emotions, life, work and nature. Forty-seven artists, including Bernd and Hilla Becher, James Casebere, Ed Ruscha, Lee Friedlander, Thomas Ruff, Olafur Eliasson and Thomas Struth, amongst others, suggest an intimate and shifting exploration, conditioned by the endless transformations that we as human beings have to contend with, of the myriad possible answers to the following questions: What does it mean to be in this world? What relationship do we establish with the world that surrounds us?

3 June – 25 September
Fundación Pedro Barrie de la Maza
A Coruña
Cantón Grande, 9
15003 A Coruña. España

+ info

[:]

[:es]Museos del Siglo XXI: Conceptos, Proyectos, Edificios[:gl]Museos do Século XXI: Conceptos, Proxectos, Edificios[:en]Museums in the 21st Century: Concepts, Projects, Buildings [:]

[:es]

En los últimos tiempos, numerosos museos en todo el mundo han llevado a cabo renovaciones o ampliaciones de sus edificios. Muchas instituciones intentan integrar la arquitectura contemporánea en su planificación, ya existente o de nueva creación, se plantean de nuevo la pregunta sobre el continente y la función de un museo, y al mismo tiempo abordan la cuestión de la relación entre la arquitectura (espacio) y el arte (la exposición). El continuo y dinámico desarrollo de los nuevos edificios de museos y las cuestiones anteriormente mencionadas, suscitaron el interés de Suzanne Greub, directora del Centro de Arte de Basilea impulsándola a crear la exposición: Museos para un Nuevo Milenio: Conceptos Proyectos Edificios que se inauguró en febrero de 2000 en Hessenhuis, Amberes (Bélgica) y que se mostró en 17 museos de todo el mundo hasta el verano de 2005. Como reacción a la constante y positiva retroalimentación de esta exposición y debido al éxito de los nuevos desarrollos de la arquitectura contemporánea, Suzanne Greub comenzó a planear un segundo proyecto sobre la arquitectura museística internacional con el título Museos en el siglo XXI: Conceptos Proyectos Edificios en 2003.

La muestra Museos en el siglo XXI: Conceptos Proyectos Edificios presenta 27 proyectos, como si de una sección transversal se tratase de algunos de los más interesantes e importantes planes de construcción de museos, acabados o en progreso entre  2000 y 2010. Los proyectos seleccionados son representativos tanto de nuevas tendencias como de tipos arquitectónicos ya establecidos. El Shimane Museum of Ancient Izu, Shimane (Japón) de Fumihiko Maki, por ejemplo, construido en los alrededores del lugar santo más antiguo de Japón, exhibe objetos de los inicios de la historia japonesa. El museo es en este caso un lugar para recuerdo y examen de la historia y el presente. Annette Gigon y Miguel Guyer se suman a este tipo de museo con su Varusschlacht im Osnabrücker Land GmbH – Museum und Park Kalkriese, Bramsche – Kalkriese (Alemania). Mediante la centralización de los hallazgos arqueológicos y la ubicación histórica de la batalla de Varus de la época romana (S.IX d.c.), el museo es un ejemplo de los acontecimientos históricos mediante el uso únicamente del entorno y la confrontación con el escuchar, mirar y pensar en tres pabellones construidos.

Planificación de la Isla de los Museos de Berlín. Isla de los Museos de Berlin, Alemania. Plan Maestro. Vista aérea © Planungsgruppe Masterplan Berlin | cdan.es

La revalorización de un lugar por un edificio nuevo se ha convertido en un nuevo tipo de museo desde que se construyera el Museo Guggenheim en Bilbao de Frank Gehry. La arquitectura como un factor de relaciones públicas o como la señal de identidad de una ciudad está siendo propagada una y otra vez desde entonces. El espectacular edificio para el Musée des Confluences de  Coop Himmelb(l)au en la confluencia de los ríos Rhône y Saône en Lyon (Francia), se orienta en esta misma dirección ya que ciertamente tiene como objetivo la revalorización del olvidado barrio de Lyon en el que está situado. El discurso relacionado con el predominio de la arquitectura sobre el arte expuesto también puede ser visto en el contexto de la relación entre la arquitectura y el paisaje circundante. Fruto del respeto hacia el paisaje, el entorno y la naturaleza, Denton Corker Marshall ha reducido drásticamente la arquitectura del Stonehenge Visitor Centre y el Interpretive Museum Wiltshire (Reino Unido),  adaptándola al paisaje. Incluso Tadao Ando ha enterrado totalmente su Chichu Art Museum en Naoshima, Kagawa (Japón) por respeto al pintoresco panorama de la Isla Naoshima. Anamorphosis Architects se han distanciado totalmente del museo en el sentido tradicional, con su Museo del Mundo Helénico en Atenas (Grecia), mostrando épocas históricas por medio exclusivamente de la arquitectura, sin mostrar ningún otro objeto de la época representada.

Especial atención en la exposición hay que darle al gran proyecto de Museumsinsel Berlin, donde un equipo completo de arquitectos y diseñadores – David Chipperfield Architects, H.G. Merz, Heinz Tesar, Büro Prof. O. M. Ungers, Hilmer & Sattler und Albrecht, Levin Monsigny and Polyform –  trabajan en la restauración y la reorganización de la isla de los museos. El rediseño de la isla está estrechamente relacionada con la historia particular de cada edificio. Aunque cada uno de los museos mantendrá su entrada individual, la Isla de los Museos será accesible a través de un “paseo arqueológico», por lo que se experimentará como una unidad. El nuevo edificio de entrada se convertirá, al menos de forma inicial, en el punto central de acceso y contendrá  toda la infraestructura de la que carecen cada uno de los museos individualmente.

Estos pocos ejemplos pueden servir sólo como una breve introducción en la diversidad de los proyectos incluidos.
Los 27 proyectos presentes en la exposición se presentan por maquetas cuidadosamente seleccionadas, fotografías, interpretaciones digitales, proyectos, bocetos así como animaciones y videos en DVD. El Art Centre Basel ha realizado la presentación de cada proyecto en colaboración con cada uno de los arquitectos representados. La exposición, por tanto, lleva la señal de cada arquitecto pero es, sin embargo, un conjunto coherente con las directrices diseñadas por el Art Centre Basel.

Las nuevas tendencias y la construcción tradicional están parcialmente en contradicción por convertirse en los abanderados de los diferentes contextos arquitectónicos. Sin embargo, la exposición no sólo intenta la discusión en cuanto al continente sino que también busca la discusión sobre las diferentes planificaciones elegidas por los museos para satisfacer a sus visitantes. El catálogo de la exposición, a su vez, destaca las diversas estrategias seguidas por museos que actúan como centros culturales, centros de encuentro o foros urbanos.

El catálogo de la exposición Museos en el siglo XXI: Conceptos Proyectos Edificios esta editado por el Art Centre Basel y publicado por Prestel Publishing. Describe los proyectos representados mediante magníficas ilustraciones, artículos científicos y críticos escritos por expertos. La introducción contiene un ensayo del catedrático Werner Oechslin, así como cuatro artículos sobre arquitectura de museos en cada uno de los cuatro continentes representados – Asia, Australia, Europa y Norteamérica – que presenta a los lectores, en algunos casos por primera vez, la historia y la situación de los museos en los respectivos países.

27 de mayo – 25 de septiembre
Centro de Arte y Naturaleza.
FUNDACIÓN BEULAS GOBIERNO DE ARAGÓN I DIPUTACIÓN DE HUESCA I AYUNTAMIENTO DE  HUESCA
C/ Doctor Artero, s/n
Huesca 22004

Museos en el siglo XXI es una exposición del ART CENTRE BASEL
www.artcentrebasel.com
Idea y Concepto: Suzanne Greub, Art Centre Basel
Dirección de Exposición: Felizitas Diering, Art Centre Basel

+ info

[:gl]

Nos últimos tempos, numerosos museos en todo o mundo levaron a cabo renovacións ou ampliacións dos seus edificios. Moitas institucións tentan integrar a arquitectura contemporánea na súa planificación, xa existente ou de nova creación, exponse de novo a pregunta sobre o continente e a función dun museo, e ao mesmo tempo abordan a cuestión da relación entre a arquitectura (espazo) e a arte (a exposición). O continuo e dinámico desenvolvemento dos novos edificios de museos e as cuestións anteriormente mencionadas, suscitaron o interese de Suzanne Greub, directora do Centro de Arte de Basilea impulsándoa a crear a exposición: Museos para un Novo Milenio: Conceptos Proxectos Edificios que se inaugurou en febreiro de 2000 en Hessenhuis, Anveres (Bélxica) e que se mostrou en 17 museos de todo o mundo ata o verán de 2005. Como reacción á constante e positiva retroalimentación desta exposición e debido ao éxito dos novos desenvolvementos da arquitectura contemporánea, Suzanne Greub comezou a planear un segundo proxecto sobre a arquitectura museística internacional co título Museos no século XXI: Conceptos Proxectos Edificios en 2003.

Móstraa Museos no século XXI: Conceptos Proxectos Edificios presenta 27 proxectos, coma se dunha sección transversal tratásese dalgúns dos máis interesantes e importantes plans de construción de museos, acabados ou en progreso entre 2000 e 2010. Os proxectos seleccionados son representativos tanto de novas tendencias como de tipos arquitectónicos xa establecidos. O Shimane Museum of Ancient Izu, Shimane (Xapón) de Fumihiko Maki, por exemplo, construído nos arredores do lugar santo máis antigo de Xapón, exhibe obxectos dos inicios da historia xaponesa. O museo é neste caso un lugar para recordo e exame da historia e o presente. Annette Gigon e Miguel Guyer súmanse a este tipo de museo co seu Varusschlacht im Osnabrücker Land GmbH – Museum und Park Kalkriese, Bramsche – Kalkriese (Alemaña). Mediante a centralización dos achados arqueolóxicos e a localización histórica da batalla de Varus da época romana (S.IX d.c.), o museo é un exemplo dos acontecementos históricos mediante o uso unicamente da contorna e a confrontación co escoitar, mirar e pensar en tres pavillóns construídos.

Planificación da Illa dos Museos de Berlín. Illa dos Museos de Berlin, Alemania. Plan Mestre. Vista aérea © Planungsgruppe Masterplan Berlin | cdan.es

A revalorización dun lugar por un edificio novo converteuse nun novo tipo de museo desde que se construíse o Museo Guggenheim en Bilbao de Frank Gehry. A arquitectura como un factor de relacións públicas ou como o sinal de identidade dunha cidade está a ser propagada unha e outra vez desde entón. O espectacular edificio para o Musée deas Confluences de Coop Himmelb(l)au na confluencia dos ríos Rhône e Saône en Lyon (Francia), oriéntase nesta mesma dirección xa que certamente ten como obxectivo a revalorización do esquecido barrio de Lyon no que está situado. O discurso relacionado co predominio da arquitectura sobre a arte exposta tamén pode ser visto no contexto da relación entre a arquitectura e a paisaxe circundante. Froito do respecto cara á paisaxe, a contorna e a natureza, Denton Corker Marshall reduciu drasticamente a arquitectura do Stonehenge Visitor Centre e o Interpretive Museum Wiltshire (Reino Unido), adaptándoa á paisaxe. Mesmo Tadao Ando enterrou totalmente o seu Chichu Art Museum en Naoshima, Kagawa (Xapón) por respecto ao pintoresco panorama da Illa Naoshima. Anamorphosis Architects distanciáronse totalmente do museo no sentido tradicional, co seu Museo do Mundo Helénico en Atenas (Grecia), mostrando épocas históricas por medio exclusivamente da arquitectura, sen mostrar ningún outro obxecto da época representada.

Especial atención na exposición hai que darlle ao gran proxecto de Museumsinsel Berlin, onde un equipo completo de arquitectos e deseñadores – David Chipperfield Architects, H.G. Merz, Heinz Tesar, Büro Prof. Ou. M. Ungers, Hilmer Sattler und Albrecht, Levin Monsigny and Polyform – traballan na restauración e a reorganización da illa dos museos. O redeseño da illa está estreitamente relacionada coa historia particular de cada edificio. Aínda que cada un dos museos manterá a súa entrada individual, a Illa dos Museos será accesible a través dun “paseo arqueolóxico\», polo que se experimentará como unha unidade. O novo edificio de entrada converterase, polo menos de forma inicial, no punto central de acceso e conterá toda a infraestrutura da que carecen cada un dos museos individualmente.

Estes poucos exemplos poden servir só como unha breve introdución na diversidade dos proxectos incluídos.
Os 27 proxectos presentes na exposición preséntanse por maquetas coidadosamente seleccionadas, fotografías, interpretacións dixitais, proxectos, esbozos así como animacións e vídeos en DVD. O Art Centre Basel realizou a presentación de cada proxecto en colaboración con cada un dos arquitectos representados. A exposición, por tanto, leva o sinal de cada arquitecto pero é, con todo, un conxunto coherente coas directrices deseñadas polo Art Centre Basel.

As novas tendencias e a construción tradicional están parcialmente en contradición por converterse nos abanderados dos diferentes contextos arquitectónicos. Con todo, a exposición non só tenta a discusión en canto ao continente senón que tamén busca a discusión sobre as diferentes planificacións elixidas polos museos para satisfacer aos seus visitantes. O catálogo da exposición, á súa vez, destaca as diversas estratexias seguidas por museos que actúan como centros culturais, centros de encontro ou foros urbanos.

O catálogo da exposición Museos no século XXI: Conceptos Proxectos Edificios esta editado polo Art Centre Basel e publicado por Prestel Publishing. Describe os proxectos representados mediante magníficas ilustracións, artigos científicos e críticos escritos por expertos. A introdución contén un ensaio do catedrático Werner Oechslin, así como catro artigos sobre arquitectura de museos en cada un do catro continentes representados – Asia, Australia, Europa e Norteamérica – que presenta aos lectores, nalgúns casos por primeira vez, a historia e a situación dos museos nos respectivos países.

27 de maio – 25 de setembro
Centro de Arte y Naturaleza.
FUNDACIÓN BEULAS GOBIERNO DE ARAGÓN I DIPUTACIÓN DE HUESCA I AYUNTAMIENTO DE HUESCA
C/ Doctor Artero, s/n
Huesca 22004

Museos en el siglo XXI es una exposición del ART CENTRE BASEL
www.artcentrebasel.com
Idea y Concepto: Suzanne Greub, Art Centre Basel
Dirección de Exposición: Felizitas Diering, Art Centre Basel

+ info

[:en]

In recent times, numerous museum buildings, renovations or expansions have been carried out all over the world. Many institutions’ attempts to integrate contemporary architecture into their existing or newly created museum programme again raise the question about the look and the function of a museum, and simultaneously broach the issue of the relationship between architecture (space) and art (exhibit). The continued dynamic development of new museum buildings and the issues mentioned above have raised the interest of Suzanne Greub, director of the Art Centre Basel and have prompted her to create the exhibition Museums for a New Millennium: Concepts Projects Buildings which was inaugurated in February 2000 in the Hessenhuis, Antwerp, Belgium and which was shown in 17 museum venues the world over until summer 2005. As a reaction to the consistently positive feedback to this exhibition and to the new developments of contemporary architecture, Suzanne Greub started planning a second project on international museum architecture with the title Museums in the 21st Century: Concepts Projects Buildings in 2003.

Museums in the 21st Century: Concepts Projects Buildings presents 27 projects as a cross section of the most interesting and seminal museum building projects planned, finished or in progress between the years 2000 and 2010. The selected projects are representatives for new and/or established architectural tendencies or types:The Shimane Museum of Ancient Izumo, Shimane, Japan by Fumihiko Maki, for example, was created in the immediate vicinity of Japan’s oldest shrine and shows exhibits from the beginnings of Japanese history. The museum is in this case also a place of remembrance and examination of history and the present. Annette Gigon and Mike Guyer augment this type of museum with their Varusschlacht im Osnabrücker Land GmbH – Museum und Park Kalkriese, Bramsche – Kalkriese, Germany. By centralising archaeologic finds and the historic location of the Varus battle of Roman times (9th c. AD), the museum exemplifies the historic events only by use of the surroundings and the confrontation with hearing, looking and questioning in three pavilion constructions.

Planning of the Island of the Museums of Berlin. Island of the Museums of Berlin, Germany. Master plan. Aerial sight © Planungsgruppe Masterplan Berlin | cdan.es

The upvaluation of a locale by a new building with a lot of public attention has become a new museum type since the building of the Guggenheim Museum in Bilbao by Frank Gehry. Architecture as a factor of public relations or as a town’s landmark is being propagated again and again since. The spectacular new building for the Musée des Confluences by Coop Himmelb(l)au at the confluence of the rivers Rhône and Saône in Lyon, France, has to be characterized in this vein, as it certainly aims to upvaluate the neglected quarter of Lyon on that particular headland. The discourse related to the dominance of architecture over the exhibited art can also be seen in context of the relation between architecture and surrounding landscape. Out of respect for the landscape, surroundings and nature, Denton Corker Marshall have drastically reduced the architecture for their Stonehenge Visitor Centre and Interpretive Museum, Wiltshire, UK and adapted it to the landscape.

Tadao Ando has even totally buried his Chichu Art Museum, Naoshima, Kagawa in the earth, out of respect for the picturesque panorama of the Naoshima Island. Anamorphosis Architects have distanced themselves completely from the museum in the traditional sense with their Museum of the Hellenic World, Athens, Greece by displaying historic epochs exclusively by means of architecture, without even showing any exhibits at all from the represented era.

Special attention in the exhibition is given to the major project of the Museumsinsel Berlin. A whole group of architects and designers – David Chipperfield Architects, H.G. Merz, Heinz Tesar, Büro Prof. O. M. Ungers, Hilmer & Sattler und Albrecht, Levin Monsigny and Polyform – is working on the restoration and reorganisation of the museum island. The redesign of the museum island is closely connected with the history of each individual building. Although each of the museums will keep its individual entrance, the museum island is made accessible by an «archeologoical promenade», and is therefore experienced as a unit. The preliminary, new entrance building will become the central entry point and contains the whole infrastructure that is lacking in the individual museums.

These few examples may serve only as a short insight into the diversity of the included projects. All 27 projects are presented by carefully selected models, photographs, computer renderings, plans, sketches as well as animations and DVD videos. The Art Centre Basel has designed each project presentation in close collaboration with each represented architect. The exhibition therefore bears the mark of each of the diverse architects but is nevertheless, as a whole, consistent to the guidelines designed by the Art Centre Basel.

New tendencies and traditional buildings are partially in contradiction with each other and become the bearers for different architectural tenors. However, the exhibition not only aims at discussing the exterior shape of the museums, but also wants to point at the different programmes used by the institutions to satisfy the audiences of today. The exhibition catalogue highlights the diverse strategies followed by individual museums to act as cultural centres, meeting points or urban forums. The catalogue for Museums in the 21st Century: Concepts Projects Buildings is edited by the Art Centre Basel and published by Prestel Publishing, Munich. The catalogue describes the represented projects by means of richly illustrated and scientifically sound, critical articles written by experts.The introduction contains a seminal essay by Prof. Werner Oechslin, as well as four articles on the architecture of museums in each of the represented four continents – Asia, Australia, Europe and North America – which introduce the readers, in some cases for the first time, to the history and situation of museums in the respective countries.

27th  March to 25th September
Centro de Arte y Naturaleza.
FUNDACIÓN BEULAS GOBIERNO DE ARAGÓN I DIPUTACIÓN DE HUESCA I AYUNTAMIENTO DE  HUESCA
C/ Doctor Artero, s/n
Huesca 22004

An ART CENTRE BASEL exhibition
www.artcentrebasel.com
Idea and Concept: Suzanne Greub, Art Centre Basel
Exhibition Management: Felizitas Diering, Art Centre Basel

+ info[:]

[:es]Programación Jornadas de Puertas Abiertas. Proxecto Cárcere [:gl]Programación Xornadas de Portas Abertas [Proxecto Cárcere][:en]Programming Open days [Proxecto Cárcere][:]

[:es]

Ya están aquí! Estáis todos y todas convidados a participar. De la Plataforma Proyecto Cárcel os invitamos a participar de las Jornadas de Puertas Abiertas en la Antigua Cárcel Provincial de A Coruña que tendrán lugar del miércoles 8 al sábado 11 de Junio. La inauguración de las jornadas está prevista para el miércoles 8 de Junio a las 18h30. Durante las jornadas se realizarán actividades sociales, culturales y de la memoria organizadas por diversas personas y colectivos de nuestra ciudad con el fin de mostrar el grande potencial que tiene este edificio, noutroras símbolo de la represión, como espacio de encuentro y libertad desde donde la ciudadanía podamos participar activamente en la construcción de nuestra comunidad.

Las jornadas son un paso mas en un proceso que comenzó la finales del 2010 cuando un grupo de aproximadamente 40 personas y colectivos decidimos constituir la Plataforma Proyecto Cárcel y trabajar conjuntamente hacia recuperación de la antigua cárcel como centro sociocultural y de la memoria. Por eso, al otro lado de visibilizar in situ esta iniciativa llenando la cárcel de actividades y personas, y de promover el apoyo y participación de la sociedad coruñesa, pensamos las jornadas como una oportunidad de debatir y reflexionar sobre la construcción del proyecto ya hacia presentación futura de una propuesta firme y consensuada desde la participación y gestión ciudadana. Con este fin tendremos debates abiertos a la participación de todas las personas y colectivos interesados en temas como: modelos de xestion y financiación, titularidad del espacio, participación ciudadana, construcción de comunidad, creación y producción artistica, tejido asociativo de la ciudad, etc.

Al otro lado de la programación de actividades (programa disponibel en breve) también se podrá visitar en la incluso cárcel de forma abierta durante los 4 días de jornadas a exposición LIBERDAD.ES . Esta exposición es el resultado de un llamamiento abierto para producir obras que exploraran el concepto de Libertad como símbolo de ruptura con el espacio que la cárcel ha representado históricamente en nuestro imaginario. En esta exposición participan por vuelta de 20 artistas con esculturas, videoarte, fotografia, pintura, instalaciones, etc. A inauguración de LIBERDAD.ES tendrá lugar el miércoles 8 de junio a las 19h15 después de la leitura del manifiesto de la Plataforma Proyecto Cárcel.

ACTIVIDADES PERMANENTES
Recepción: Punto de información con dípticos, camisetas, chapas
Ordenador con web cam para “fichar al público y participantes” (foto de frente y perfil)
Paneles temáticos participativos donde la gente poda participar activamente en el proceso.
Espacio de proyecciones: Lugar donde se proyecten en bucle venidlos
Bar: Estará abierto durante todas las jornadas. Serviremos cañas, agua, refrescos y algún pincho.
Radio: Cuac FM
Cobertura fotográfica: Ojo de vidrio / Lomo colectivo

+ info

[:gl]

Xa están aquí! Estades todos e todas convidados a participar. Da Plataforma Proxecto Cárcere convidámosvos a participar das Xornadas de Portas Abertas no Antigo Cárcere Provincial da Coruña que terán lugar do mércores 8 ao sábado 11 de Xuño. A inauguración das xornadas está prevista para o mércores 8 de Xuño ás 18h30. Durante as xornadas realizaranse actividades sociais, culturais e da memoria organizadas por diversas persoas e colectivos da nosa cidade co fin de mostrar o grande potencial que ten este edificio, noutroras símbolo da represión, como espazo de encontro e liberdade dende onde a cidadanía podamos participar activamente na construcción da nosa comunidade.

As xornadas son un paso mais nun proceso que comezou a finais do 2010 cando un grupo de aproximadamente 40 persoas e colectivos decidimos constituir a Plataforma Proxecto Cárcere e traballar conxuntamente cara a recuperación do antigo cárcere como centro sociocultural e da memoria. Por iso, alén de visibilizar in situ esta iniciativa enchendo o cárcere de actividades e persoas, e de promover o apoio e participación da sociedade coruñesa, pensamos as xornadas como unha oportunidade de debatir e reflexionar sobre a construcción do proxecto xa cara a presentación futura dunha proposta firme e consensuada desde a participación e xestión cidadá. Con este fin teremos debates abertos á participación de tódalas persoas e colectivos interesados en temas como: modelos de xestion e financiamento, titularidade do espazo, participación cidadá, construcción de comunidade, creación e producción artistica, tecido asociativo da cidade, etc.

Alén da programación de actividades (programa disponibel en breve) tamén se poderá visitar no mesmo cárcere de forma aberta durante os 4 días de xornadas a exposición LIBERDAD.É . Esta exposición é o resultado dun chamamento aberto para producir obras que explorasen o concepto de Liberdade como símbolo de ruptura co espazo que o cárcere ten representado historicamente no noso imaxinario. Nesta exposición participan por volta de 20 artistas con esculturas, videoarte, fotografia, pintura, instalacións, etc. A inauguración de LIBERDAD.É terá lugar o mércores 8 de xuño ás 19h15 despois da leitura do manifesto da Plataforma Proxecto Cárcere.

ACTIVIDADES PERMANENTES

Recepción: Punto de información con dípticos, camisetas, chapas
Ordenador con web cam para “fichar ao público e participantes” (foto de frente e perfil)
Paneis temáticos participativos onde a xente poda participar activamente no proceso.

Espazo de proxeccións: Lugar onde se proxecten en bucle vídeos

Bar: Estará aberto durante todas as xornadas. Serviremos cañas, auga, refrescos e algúnpincho.

Radio: Cuac FM

Cobertura fotográfica: Ollo de vidro / Lomo colectivo

+ info

[:en]

Already they are here! Are you all and all invited to take part. Of the Platform I Project Jail we invite you to inform of the Open days in the Old Provincial Jail of To Corunna that they will take place from Wednesday, the 8th until Saturday, the 11th of June. The inauguration of the days is foreseen for Wednesday, the 8th from June to 18:30. During the days there will be realized social, cultural activities and of the memory organized by diverse persons and groups of our city in order to show the big potential that takes this building, noutroras symbol of the repression, as a space of meeting and freedom from where the citizenship we could take part actively in the construction of our community.

The days are a step mas in a process that began the finales of 2010 when a group of approximately 40 persons and groups we decide to constitute the Platform I plan Jail and to work together towards recovery of the former jail as sociocultural center and of the memory. Because of it, to another side of visibilizar in situ this initiative filling the jail of activities and persons, and of promoting the support and participation of the company coruñesa, we think the days as an opportunity to debate and think about the construction of the project already towards future presentation of an offer firm and agreed from the participation and civil management. With this end we will have debates opened for the participation of all the persons and groups been interested in topics as: models of xestion and financing, ownership of the space, civil participation, construction of community, creation and artistic production, associative fabric of the city, etc.

To another side of the programming activity (he programmes disponibel shortly) also it will be possible visit in her enclosedly jail of form opened during 4 days of days to exhibition LIBERDAD.ES. This exhibition is the result of a call opened to produce works that were exploring Libertad’s concept as symbol of break with the space that the jail has represented historically in our imaginary one. In this exhibition they take part for return of 20 artists with sculptures, videoarte, photography, painting, facilities, etc. To LIBERDAD.ES’s inauguration it will take place on Wednesday, the 8th from June to 19:15 after the leitura of the manifest of the Platform Proxecto Cárcere.

PERMANENT ACTIVITIES
Receipt: Point of information with diptyches, vests, sheets
Computer with web cam » to register the public and participants » (photo abreast and profile)
Thematic participative panels where the people prune to take part actively in the process.
Projection space: Place where they are projected in curl them come
Bar: It will be opened during all the days. We will serve canes, water, refreshments and some thorn.
Radio: Cuac FM
Photographic coverage: Ollo de vidro / Lomo colectivo

+ info

[:]

[:es]Taller de Arquitectura Paramétrica[:gl]Obradoiro de Arquitectura Paramétrica[:en]Parametric Architecture Workshop[:]

[:es]

José Ballesteros dirige un seminario, que se impartirá en Galicia, orientado a la construcción de un pabellón temporal. El objetivo del Taller de Arquitectura Paramétrica es proyectar y construir un pabellón de madera temporal, que optimice diseño y fabricación, mediante la aplicación de técnicas de Diseño Paramétrico y corte CNC (Control Numérico Computarizado). Durante el Taller de Arquitectura Paramétrica los alumnos se formarán en el uso de herramientas de software paramétrico y elaboraran con ellas sus proyectos en equipos. Entre los proyectos desarrollados en el Taller de Proyectos se seleccionará, mediante concurso y jurado, la propuesta que será construida a escala 1:1. La primera ubicación del pabellón será en las instalaciones del Parque Tecnolóxico de Galicia – TECNÓPOLE- donde tiene su sede el CIS-Madeira y posteriormente se trasladará a un espacio público de una ciudad gallega. CONDICIÓN: Usar la madera como elemento constructivo y estructural, explorar la creación de espacios arquitectónicos experimentales, ensayar geometrías complejas y perseguir soluciones creativas dentro del marco de la innovación.

DIRECCIÓN Y COORDINACIÓN
José Ballesteros. UPM – ETSAM. Dirección
Pablo Ferreiro. CIS-Madeira. Coordinación
Carmen Mazaira. Coordinación
PROFESORADO TALLER DE PROYECTOS
José Ballesteros
Carmen Mazaira
Miguel Paredes
Rodrigo Rubio
Paula Montoya
GRASSHOPPER
Miguel Paredes
GRASSHOPPER AVANZADO
Roberto Molinos
PROCESSING
Carlos Molinero
CNC- CORTE POR CONTROL NUMÉRICO
Rodrigo Rubio
PROFESORES INVITADOS
Manuel García Barbero
Kiyanshid Hedjri
+ info

[:gl]

José Ballesteros dirixe un seminario, que se impartirá en Galicia, orientado á construción dun pavillón temporal. O obxectivo do Taller de Arquitectura Paramétrica é proxectar e construír un pavillón de madeira temporal, que optimice deseño e fabricación, mediante a aplicación de técnicas de Deseño Paramétrico e corte CNC (Control Numérico Computarizado). Durante o Taller de Arquitectura Paramétrica os alumnos formaranse no uso de ferramentas de software paramétrico e elaborasen con elas os seus proxectos en equipos. Entre os proxectos desenvolvidos no Taller de Proxectos seleccionarase, mediante concurso e xurado, a proposta que será construída a escala 1:1. A primeira localización do pavillón será nas instalacións do Parque Tecnolóxico de Galicia – TECNÓPOLE- onde ten a súa sede o CIS-Madeira e posteriormente trasladarase a un espazo público dunha cidade galega. CONDICIÓN: Usar a madeira como elemento construtivo e estrutural, explorar a creación de espazos arquitectónicos experimentais, ensaiar xeometrías complexas e perseguir solucións creativas dentro do marco da innovación.

DIRECCIÓN E COORDINACIÓN
José Ballesteros. UPM – ETSAM. Dirección
Pablo Ferreiro. CIS-Madeira. Coordinación
Carmen Mazaira. Coordinación
PROFESORADO OBRADOIRO DE PROXECTOS
José Ballesteros
Carmen Mazaira
Miguel Paredes
Rodrigo Rubio
Paula Montoya
GRASSHOPPER
Miguel Paredes
GRASSHOPPER AVANZADO
Roberto Molinos
PROCESSING
Carlos Molinero
CNC- CORTE POR CONTROL NUMÉRICO
Rodrigo Rubio
PROFESORES INVITADOS
Manuel García Barbero
Kiyanshid Hedjri
+ info

[:en]

Jose Ballesteros directs a seminar, which will be given in Galicia, orientated to the construction of a temporary pavilion. The aim of the Workshop of Architecture Paramétrica is to plan and to construct a pavilion of temporary wood, which optimizes design and manufacture, by means of the application of technologies of Design Paramétrico and court CNC (Numerical Control Computarizado). During the Workshop of Architecture Paramétrica the pupils will be formed in the use of tools of software paramétrico and they were elaborating with them his projects in equipments. Between the projects developed in the Project workshop there will be selected, by means of contest and juror, the offer that will be constructed to scale 1:1. The first location of the pavilion will be in the facilities of the Park Tecnolóxico of Galicia – TECNÓPOLE – where it has his headquarters the CIS-Madeira and later it will move to a public space of a Galician city. CONDITION: To use the wood as constructive and structural element, to explore the creation of architectural experimental spaces, to test complex geometries and to chase creative solutions inside the frame of the innovation.

DIRECTION AND COORDINATION
Jose Ballesteros. UPM – ETSAM. Direction
Paul Ferreiro. CIS-Madeira. Coordination
Carmen Mazaira. Coordination
PROFESSORSHIP PROJECT WORKSHOP
Jose Ballesteros
Carmen Mazaira
Michael Paredes
Rodrigo Rubio
Paula Montoya
GRASSHOPPER
Michael Paredes
ADVANCED GRASSHOPPER
Roberto Molinos
PROCESSING
Carlos Molinero
CNC – COURT FOR NUMERICAL CONTROL
Rodrigo Rubio
INVITED TEACHERS
Manuel García Barbero
Kiyanshid Hedjri

+ info

[:]