Inicio Blog Página 159

FragmentosFragmentosFragments

1.103

Estamos acostumbrados a ver la arquitectura desde una visión general del volumen o el espacio. La idea de esta exposición es acercarse a los pequeños detalles de algunas de las obras más recientes realizadas en Coruña y alrededores. Momentos e instantáneas en ocasiones atemporales y en otras perecederas donde la geometría y la composición no dejan espacio al color. Roi Alonso.

Exposición de fotografía «Fragmentos»
Roi Alonso
Lugar:14!Club / San Vicente de Paul II, Montealto, Coruña, España
Fecha: Desde el 5 de noviembre hasta 7 de enero

Acostumamos a ver arquitectura dende unha visión xeral do volume ou do espacio. A idea desta exposicón e achegarse aos pequenos detalles dalgunhas das obras máis recentes realizadas na Coruña e arredores. Momentos e instantáneas en ocasións atemporais e outras perecedeiras onde a xeometría e a composición non deixan espacio á cor. Roi Alonso.

Exposición de fotografía «Fragmentos»

Roi Alonso

Lugar:14!Club / San Vicente de Paul II, Montealto, Coruña, España

datas: Dende o 5 de novembro ao 7 de xaneiro

We are accustomed to seeing the architecture from a general vision of the volume or the space. The idea of this exhibition is to approach the small details of some of the most recent works realized in Corunna and surroundings. Moments and instantaneous in occasions atemporales and in perishable others where the geometry and the composition do not leave space to the color. Roi Alonso.

Exhibition of photography «Fragments»

Roi Alonso

Location:14! Club / San Vicente of Paul II, Montealto, Corunna, Spain

Dates: From November 5 until January 7

Objetos para transformar el mundo

287

[:es]

En el mundo del siglo XX, poblado como nunca antes por artefactos técnicos y obras que aspiran al estatus de arte, diversas corrientes modernistas quisieron poner en circulación otra familia de objetos, que no pudieran ser catalogados ni como técnica ni como arte y que tuvieran como primera razón de ser la modificación radical de lo existente.

El invencionismo argentino fue una de esas corrientes. Nacido a mediados de los años cuarenta, pese a su corta existencia incubó las líneas importantes del arte argentino, como Madí, el Arte Concreto-Intervención y el Perceptismo.

Alejandro Crispiani nos presenta aquí un estudio que parte del invencionismo para reconstruir la trayectoria de su impulso radical en dos direcciones, la que lleva a la arquitectura y la que lleva al diseño industrial, y en ambos casos en un territorio distinto de aquel en que se originó, el Chile de las décadas de 1950 a 1970.

Objetos para transformar el mundo
Objetos para transformar el mundo
Objetos para transformar el mundo

Así, este libro traza por primera vez las relaciones entre el arte invencionista argentino, la Escuela de Arquitectura de Valparaíso (promotora de algunas de las más osadas iniciativas de vanguardia de la región) y las experiencias del Grupo de Diseño liderado por Gui Bonsiepe (una inmersión del diseño industrial europeo de avanzada en la realidad social y política latinoamericana plena de consecuencias); dos experiencias, estas últimas, que pasaron por un momento particularmente álgido en lo relativo a su naturaleza y aún a su propia existencia a comienzos de los años 1970, cerrando el ciclo modernizador iniciado en la posguerra.

Objetos para transformar el mundo, combina la historia de la arquitectura y el diseño, la historia del arte y la historia intelectual para poner luz en el entretejido de intenciones estéticas ambiciones filosóficas y aspiraciones políticas que constituyó la propia matriz de este fascinante episodio de contactos culturales y viajes de ideas y personas a uno y otro lado de la cordillera.

+ artículo publicado en ARQ ediciones

[:gl]

No mundo do século XX, poboado como nunca antes por artefactos técnicos e obras que aspiran ao status de arte, diversas correntes modernistas quixeron pór en circulación outra familia de obxectos, que non puidesen ser catalogados nin como técnica nin como arte e que tivesen como primeira razón de ser a modificación radical do existente. O invencionismo arxentino foi unha desas correntes. Nacido a mediados dos anos corenta, a pesar da súa curta existencia incubó as liñas importantes da arte arxentino, como Madí, a arte Concreta-Intervención e o Perceptismo. Alejandro Crispiani preséntanos aquí un estudo que parte do invencionismo para reconstruír a traxectoria do seu impulso radical en dúas direccións, a que leva á arquitectura e a que leva ao deseño industrial, e en ambos os casos nun territorio distinto daquel en que se orixinou, o Chile das décadas de 1950 a 1970.

Así, este libro traza por primeira vez as relacións entre a arte invencionista arxentino, a Escola de Arquitectura de Valparaíso (promotora dalgunhas das máis ousadas iniciativas de vangarda da rexión) e as experiencias do Grupo de Deseño liderado por Gui Bonsiepe (unha inmersión do deseño industrial europeo de avanzada na realidade social e política latinoamericana plena de consecuencias); dúas experiencias, estas últimas, que pasaron por un momento particularmente álxido no relativo á súa natureza e aínda á súa propia existencia a comezos dos anos 1970, pechando o ciclo modernizador iniciado na posguerra.

Obxectos para transformar o mundo, combina a historia da arquitectura e o deseño, a historia da arte e a historia intelectual para pór luz no entretejido de intencións estéticas ambicións filosóficas e aspiracións políticas que constituíu a propia matriz deste fascinante episodio de contactos culturais e viaxes de ideas e persoas a ambos os dous lados da cordilleira.

+ artigo publicado en ARQ ediciones

[:en]

In the world of the 20th century, settlement as before for technical appliances and works that aspire to the status of art, diverse modernist currents they never wanted to put in traffic another family of objects, which could be catalogued neither as technology nor as art and which took the radical modification of the existing thing as the first raison d’être. The Argentine invencionismo was one of these currents. Born in the middle of the forties, in spite of his short existence it incubated the important lines of the Argentine art, as Madí, the Concrete Art Intervention and the Perceptism. Alejandro Crispiani us presents here a study that departs from the invencionismo to reconstruct the path of his radical impulse in two directions, which leads to the architecture and the one that takes to the industrial design, and in both cases in a territory different from that one in which it originated, the Chile of the decades from 1950 to 1970.

This way, this book plans for the first time the relations between the art invencionista Argentinly, the School of Architecture of Valparaiso (promoter of some of the most daring initiatives of forefront of the region) and the experiences of the Group of Design led by Gui Bonsiepe (a dip of the industrial European design of advanced in the social reality and Latin-American full politics of consequences); two experiences, the above mentioned, which happened for a particularly culminating moment in the relative thing to his nature and still to his own existence at the beginning of the year 1970, closing the cycle modernizador initiated in the postwar period.

Objects to transform the world, it combines the history of the architecture and the design, the history of the art and the intellectual history to put light in the interwoven one of aesthetic intentions philosophical ambitions and political aspirations that it constituted the own counterfoil of this fascinating episode of cultural contacts and trips of ideas and persons to one and another side of the mountain chain

+ article is published in ARQ ediciones

[:]

QOTO [02]

844

QOTO, revista chiclayana de arquitectura, después de un año de haber lanzado su primera edición vuelve a retomar su base intelectual formada gracias a los aportes de la FAUIC – UDCH. Pero esta vez, orientado a la buena arquitectura que existe en Chiclayo la de la Arquitectura Moderna del Movimiento Moderno de gran arraigo internacional. Abriendo paso a una nueva etapa en la arquitectura peruana como consecuencia de la asimilación de arquitectos concientes de un cambio. Siendo uno de los más destacados Luis Miró Quesada Garland (1). El tema de la Arquitectura Moderna fue nutriéndose con el tiempo siendo sustancial los análisis elaborados por los alumnos de la FAUIC – UDCH y tomando ese mismo espíritu moderno es que expone dos piezas con valor arquitectónico y con capacidad para generar ciudad. La residencial Pascual Saco (2) y los módulos de vivienda de la urb. Federico Villarreal (3). Dejando de lado las modas QOTO propone no retomar a la Arquitectura Moderna para caer en una ridícula copia sino abstraerla para luego aplicarlo en la praxis de nuestro ejercicio proyectual. Lecciones que no deben faltar en el bagaje cultural de esta nueva generación de arquitectos. Por ello el slogan: “No se trata de Arquitectura Moderna es simplemente arquitectura”. Claro está si entendemos a la arquitectura como SOLUCIÓN.

[…]

Jorge Rojas – Editor de la revista QOTO

+ artículo publicado en la forma moderna en latinoamerica

QOTO, revista chiclayana de arquitectura, despois dun ano de lanzar a súa primeira edición volve retomar a súa base intelectual formada grazas a achéguelos da FAUIC – UDCH. Pero esta vez, orientado á boa arquitectura que existe en Chiclayo a da Arquitectura Moderna do Movemento Moderno de gran arraigamento internacional. Abrindo paso a unha nova etapa na arquitectura peruana como consecuencia da asimilación de arquitectos concientes dun cambio. Sendo un dos máis destacados Luís Mirou Quesada Garland (1). O tema da Arquitectura Moderna foi nutríndose co tempo sendo substancial as análises elaboradas polos alumnos da FAUIC – UDCH e tomando ese mesmo espírito moderno é que expón dúas pezas con valor arquitectónico e con capacidade para xerar cidade. A residencial Pascual Saco (2) e os módulos de vivenda da urb. Federico Vilarreal (3). Deixando de lado as modas QOTO propón non retomar á Arquitectura Moderna para caer nunha ridícula copia senón abstraerla para logo aplicalo na praxe do noso exercicio proyectual. Leccións que non deben faltar na bagaxe cultural desta nova xeración de arquitectos. Por iso o slogan: “Non se trata de Arquitectura Moderna é simplemente arquitectura”. Está claro se entendemos á arquitectura como SOLUCIÓN.

[…]

Jorge Rojas – Editor da revista QOTO

+ artigo publicado en la forma moderna en latinoamerica

QOTO, magazine chiclayana of architecture, after a year of thrown credit his first edition returns to take again his intellectual base formed thanks to the contributions of the FAUIC – UDCH. But this time, orientated to the good architecture that exists in Chiclayo that of the Modern Architecture of the Modern Movement of great international rooting. Opening I go on to a new stage in the Peruvian architecture as consequence of the architects’ assimilation concientes from a change. Being one of the most out-standing Luis Miro Quesada Garland (1). The topic of the Modern Architecture was nourished by the time being substantial the analyses elaborated by the pupils of the FAUIC – UDCH and taking the same modern spirit it is that it exposes two pieces with architectural value and with aptitude to generate city. Residential Pascual Saco (2) and the modules of housing of the urb. Federico Villarreal (3). Leaving of side the modes QOTO it proposes not to take again to the Modern Architecture to fall down in a ridiculous copy but to abstract it then to apply it in the practice of our exercise proyectual. Lessons that must not be absent in the cultural baggage of this new generation of architects. For it the slogan: » it is not a question of Modern Architecture it is simply an architecture «. Clear it is if we deal to the architecture as SOLUTION.

[…]

Jorge Rojas – QOTO Magazine Editor

+ article is published in la forma moderna en latinoamerica

Entre paisajesEntre paisaxesBetween landscapes

829

Ignasi me dijo «Te gustará, te lo dejo». Y pasa a menudo que un libro aparece en el momento justo…Explico. Nueva carretera injustificable. Yo intento hacerme fuerte y sentir menos. Imposible. Enfadada y doliente, como dice Joan Nogué  imagino venganzas y maldiciones. Y aparece la A-27. Esta duele mucho porque es la autovía estúpida, porque la veo crecer en paralelo a una carretera que ya existía, porque es ostentosa, ancha e invasiva, porque sigo su pista desde hace demasiado y porque hay crisis y el que debe pagar el aslfalto no debe tener dinero y la obra se alarga y se alarga y ese no acabar es tortura para el que mira. Y veo un reportaje y habla el sublime «director» de obra. Que es una obra totalmente necesaria y justificable ya que permitirá al usuario ahorrar diez minutos de recorrido. Señores ,seguimos en la era trogloditica en la que grande y rápido se asociaba a desarrollo con aplauso adjunto. Si, si, ya se que es el dinero el que manda. Que soy inocente pero no lela. La autovía Tarragona – Montblanc que, alucino, ya está en Wikipedia y si no me estoy equivocando sale en google maps un trozo que aún es tierra y vacío de olivos. ¿Marketing subliminal o tortura de jódete?

[…]

Clara  Nubiola

+ artículo publicado en los vacios urbanos

Ignasi díxome «Gustarache, déixocho». E pasa a miúdo que un libro aparece no momento xusto…Explico. Nova estrada inxustificable. Eu tento facerme forte e sentir menos. Imposible. Enfadada e doente, como di Joan Nogué imaxino vinganzas e maldicións. E aparece a A-27. Esta doe moito porque é a autovía estúpida, porque a vexo crecer en paralelo a unha estrada que xa existía, porque é ostentosa, ancha e invasiva, porque sigo a súa pista desde fai demasiado e porque hai crise e o que debe pagar o aslfalto non debe ter diñeiro e a obra alóngase e alóngase e ese non acabar é tortura para o que mira. E vexo unha reportaxe e fala o sublime «director» de obra. Que é unha obra totalmente necesaria e xustificable xa que permitirá ao usuario aforrar dez minutos de percorrido. Señores ,seguimos na era trogloditica na que grande e rápido asociábase a desenvolvemento con aplauso adxunto. Se, se, xa se que é o diñeiro o que manda. Que son inocente pero non lela. A autovía Tarragona – Montblanc que, alucino, xa está en Wikipedia e se non me estou equivocando sae en google maps un anaco que aínda é terra e baleiro de oliveiras. ¿Mercadotecnia subliminar ou tortura de fódeche?

[…]

Clara Nubiola

+ artigo publicado en los vacios urbanos

Ignasi said to me » you will like It, I leave it you «. And it happens often that a book appears in the just moment… I explain. New unjustifiable road. I try to make myself strong and to feel less. Impossible. Angry and aching, as Joan Nogué says I imagine revenges and curses. And the A-27 appears. This one hurts very much because it is the stupid highway, because I see her to grow in parallel to a road that already existed, because it is ostentatious, broad and invasive, because I follow his track for too much and because there is crisis and the fact that it must pay the aslfalto it must not have money and the work to get longer and to be lengthened and this not finishing to be a torture for the one that looks. And I see an article and the sublime «director» of work speaks. That is a totally necessary and justifiable work since it will allow to the user to save ten minutes of tour. Gentlemen, we continue in the age trogloditica in that big and rapid it was associating to development with attached plaudit. If, if, already that is the money the one that gives the orders. That I am innocent but not stupid. The highway Tarragona – Mont Blanc that, I hallucinate, already is in Wikipedia and if I am not wrong there goes out in google maps a chunk that still is a land and I empty of olive trees. Subliminal marketing or torture of get screwed up?

[…]

Clara Nubiola

+ article is published in los vacios urbanos

Roberto Burle Marx, La modernidad del PaisajeRoberto Burle Marx, A modernidade da PaisaxeRoberto Burle Marx, The modernity of the Landscape

0

La editorial Actar, ha publicado el libro “Roberto Burle Marx, La modernidad del Paisaje“, derivado de la exposición “Roberto Burle Marx, la permanencia de lo inestable”, realizada dentro del ciclo “Ville et Nature” propuesta por la Cité de l’architecture & du patrimoine, de Paris de marzo a julio de esta año 2011, derivada a su vez de la exposición conmemorativa del centenario del nacimiento de Burle Marx y realizada por Lauro Cavalcanti en Rio de Janeiro en 2009. Cavalcanti, comisario también de la exposición parisina y coordinador de la edición, escribe además un hermoso texto introductorio, seguido de fotos inéditas de las obras al momento de ejecutadas.

[…]

skfandra

+ artículo publicado en skfandra

A editorial Actar, publicou o libro “Roberto Burle Marx, A modernidade da Paisaxe“, derivado da exposición “Roberto Burle Marx, a permanencia do inestable”, realizada dentro do ciclo “Ville et Nature” proposta por Citeina de l’architecture & du patrimoine, de Paris de marzo a xullo deste ano 2011, derivada á súa vez da exposición conmemorativa do centenario do nacemento de Burle Marx e realizada por Loureiro Cavalcanti en Rio de Janeiro en 2009. Cavalcanti, comisario tamén da exposición parisiense e coordinador da edición, escribe ademais un fermoso texto introductorio, seguido de fotos inéditas das obras ao momento de executadas.

 

[…]

skfandra

+ artigo publicado en skfandra

The publishing house Actar, has published the book «Roberto Burle Marx, The modernity of the Landscape», derived from the exhibition «Roberto Burle Marx, the permanency of the unstable thing», realized inside the cycle » Ville et Nature » proposed for I her Mentioned of l’architecture and du patrimoine, of Paris from March to July of this one year 2011, derived in turn from the commemorative exhibition of the centenary of the birth of Deceive Marx and realized by Lauro Cavalcanti in Rio of Janeiro in 2009. Cavalcanti, commissioner also of the Parisian exhibition and coordinator of the edition, writes in addition a beautiful introductory text, followed by unpublished photos of the works to the moment of executed.

[…]

skfandra

+ article is published in skfandra

Visita los cementerios de Quireza, Castro y MilleradaVisita os cemiterios de Quireza, Castro e MilleradaVisiting the cemeteries of Quireza, Castro and Millerada

La asociación de Terra de Montes Verbo Xido organiza para el próximo sábado, 5 de noviembre, una ruta por los cementerios de Quireza y Castro, en Cerdedo, así como por Millerada (Forcarei) con salida a las 10 horas desde la iglesia de Cerdedo y conclusión a las 14 horas, con una comida de confraternidad a precio asequible en algún restaurante de la zona. El recorrido se efectuará en coches particulares y estará guiado por el arquitecto Luis Gil Pita, integrante de Verbo Xido y del consejo de dirección del Cetmo que tiene ya un estudio de los cementerios de A Estrada.

«A continuación se hace un acercamiento a la expresión arquitectónica de la muerte, los enterramientos y los cementerios, en especial sobre la casuística general y los ejemplos del ayuntamiento de A Estrada. Se intenta una aproximación al contagio y cercanía de dos mundos, vivos y muertos, en un sentido arquitectónico, cultural y antropológico, tan común en toda Galicia, estableciendo unos puntos de referencia básicos que estimulen el estudio profundo y la discusión sobre la valorización y protección integral de estos complejos ámbitos […]». Luis Gil

+ info

Los interesados en participar deben notificarlo al correo de la asociación, verboxido@yahoo.es, o bien llamando a los teléfonos 986 75 34 12  ó 630 03 16 05 antes del próximo viernes día 4.

A asociación de Terra de Montes Verbo Xido organiza para o vindeiro sábado, 5 de novembro, unha ruta polos cemiterios de Quireza e Castro, en Cerdedo, así como por Millerada (Forcarei) con saída ás 10 horas desde a igrexa de Cerdedo e conclusión ás 14 horas, cunha comida de confraternidade a prezo alcanzable nalgún restaurante da zona. O percorrido efectuarase en coches particulares e estará guiado polo arquitecto Luís Gil Pita, integrante de Verbo Xido e do consello de dirección do Cetmo que ten xa un estudo dos cemiterios da Estrada.

«A continuación faise un achegamento á expresión arquitectónica da morte, os enterramentos e os cemiterios, en especial sobre a casuística xeral e os exemplos do concello da Estrada. Téntase unha aproximación ao contaxio e proximidade de dous mundos, vivos e mortos, nun sentido arquitectónico, cultural e antropolóxico, tan común en toda Galicia, establecendo uns puntos de referencia básicos que estimulen o estudo profundo e a discusión sobre a valorización e protección integral destes complexos ámbitos […]». Luís Gil

+ info

Os interesados en participar deben notificalo ao correo da asociación, verboxido@yahoo.es, ou ben chamando aos teléfonos 986 75 34 12 ou 630 03 16 05 antes do próximo venres día 4.

The Terra de Montes Verbo Xido association organizes for the next Saturday, the 5th of November, a route for the cemeteries of Quireza and Castro, in Cerdedo, as well as for Millerada (Forcarei) with exit at 10 a.m. from Cerdedo’s church and conclusion at 2 p.m., with a food of confraternity to attainable price in some restaurant of the zone. The tour will be effected in particular cars and will be guided by the architect Luis Gil Pita, member of Verb Xido and of the advice of direction of the Cetmo that has already a study of the cemeteries of  A Estrada.

«Later an approximation is done to the architectural expression of the death, the burials and the cemeteries, especially on the general casuistry and the examples of the town hall of To Highway. An approximation is tried to the contagion and nearness of two worlds, alive and dead, in architectural, cultural and anthropologic, so common sense in the whole Galicia, establishing a few basic points of reference that stimulate the deep study and the discussion on the valuation and integral protection of these complex areas […] «. Luis Gil

+ info

The interested parties in taking part must notify it to the mail of the association, verboxido@yahoo.es, or calling to the telephones 986 75 34 12 ó 630 03 16 05 before next Friday, the 4th.

Retratos de Valle-InclánRetratos de Valle-InclánValle-Inclán’s portraits

1

El 3 de junio de 1895, Alfonso Pérez Nieva, corresponsal en Madrid del periódico catalán Dinastía, publicó la primera reseña sobre Valle-Inclán cuando este era todavía un recién llegado a la capital:

«Alto, sombrero ??de pintor?? de alas anchas, más propio de un hidalgo que de un naturalista (léase escritor)… Ojos vivos tras unos lentes inquietos, que amenazan siempre caerse y largos cabellos negros, tan largos que le caen hasta los hombros… Tal es el extraño personaje que hace algún tiempo se ve por los paseos». «En cuatro párrafos ya hace una descripción -explica el director del Museo de Pontevedra, Carlos Valle- del personaje y de los rasgos que le van a significar en lo sucesivo durante cuarenta años hasta su muerte en 1936: sus barbas y sus lentes. Es curioso, porque nada más llegar a Madrid, su figura ya resalta».

Esa inconfundible barba y sus gafas, en reproducción gigante, dan la bienvenida ahora a la exposición con la que el Museo de Pontevedra se suma al 75.º aniversario del fallecimiento del autor y que recopila una selección de retratos artísticos y literarios de Valle trazados por sus coetáneos. «La muestra se reduce a los retratos en vida o realizados inmediatamente después de su muerte», añadió el director del centro y también comisario de la muestra. Entre las pinturas, esculturas y dibujos hay que citar las obras que le dedicaron Castelao, Juan Echeverría, Daniel Vázquez Díaz, Ignacio Zuloaga, Victorio Macho o Carlos Maside. Mientras que en las reseñas literarias figuran no solo ediciones originales de los libros en los que los autores glosan a Valle, sino también periódicos o libros de bolsillo, con sus correspondientes reproducciones. Hay palabras y versos de Rubén Darío, Antonio Machado, Ramón Gómez de la Serna, Juan Ramón Jiménez, Azorín, Pío Baroja, Ramón Pérez de Ayala, Jesús Muruáis o Eduardo Blanco Amor.

Una barba y unas lentes gigantes introducen al visitante en la exposición | capotillo | lavozdegalicia.es

[…]

Maria Conde

+ artículo publicado en la voz de galicia

Museo de Pontevedra, hasta el 11 de diciembre.
De martes a viernes, de 18 a 21. Sábados, de 11 a 14 y de 18 a 21, y domingos, de 11 a 14.

O 3 de xuño de 1895, Alfonso Pérez Nieva, correspondente en Madrid do xornal catalán Dinastía, publicou a primeira reseña sobre Valle-Inclán cando esta era aínda un recentemente chegado á capital:

«Alto, chapeu ??de pintor?? de ás anchas, máis propio dun fidalgo que dun naturalista (léase escritor)… Ollos vivos tras unhas lentes inquietos, que ameazan sempre caerse e longos cabelos negros, tan longos que caen ata os ombreiros… Tal é o estraño personaxe que hai algún tempo vese polos paseos». «En catro parágrafos xa fai unha descrición -explica o director do Museo de Pontevedra, Carlos Vale- do personaxe e dos trazos que lle van a significar en diante durante corenta anos ata a súa morte en 1936: as súas barbas e as súas lentes. É curioso, porque nada máis chegar a Madrid, a súa figura xa resalta».

Esa inconfundible barba e as súas lentes, en reprodución xigante, dan a benvida agora á exposición coa que o Museo de Pontevedra sumar ao 75.º aniversario do falecemento do autor e que recompila unha selección de retratos artísticos e literarios de Val trazados polos seus coetáneos. «A mostra redúcese aos retratos en vida ou realizados inmediatamente despois da súa morte», engadiu o director do centro e tamén comisario da mostra. Entre as pinturas, esculturas e debuxos hai que citar as obras que lle dedicaron Castelao, Juan Echeverría, Daniel Vázquez Díaz, Ignacio Zuloaga, Victorio Macho ou Carlos Maside. Mentres que nas reseñas literarias figuran non só edicións orixinais dos libros nos que os autores glosan a Val, senón tamén periódicos ou libros de peto, coas súas correspondentes reproducións. Hai palabras e versos de Rubén Darío, Antonio Machado, Ramón Gómez da Serna, Juan Ramón Jiménez, Azorín, Pío Baroja, Ramón Pérez de Ayala, Jesús Muruáis ou Eduardo Blanco Amor.

Unha barba e unhas lentes xigantes introducen o visitante na exposición | capotillo | lavozdegalicia.es

[…]

Maria Conde

+ artigo publicado en la voz de galicia

Museo de Pontevedra, ata o 11 de dicembro.

De martes a venres, de 18 a 21. Sábados, de 11 a 14 e de 18 a 21, e domingos, de 11 a 14.

On June 3, 1895, Alfonso Perez Nieva, correspondent in Madrid of the Catalan newspaper Dynasty, published the first review on Valle-Inclán this when he was still a newcomer to the capital:

«High place, hat?? Of painter?? Of broad wings, more own of a nobleman than of a naturalist (be read writer)… Alive Eyes after a few anxious lenses, which threaten always to fall and long black hairs, so long that him fall down up to the shoulders… Such he is the strange personage that some time ago is seen by the walks». «In four paragraphs already it does a description – makes clear the director of the Museum of Pontevedra, Carlos Valle-of the personage and of the features that they him are going to mean from now on for forty years up to his death in 1936: his beards and his lenses. It is curious, because after coming to Madrid, his figure already stands out «.

This unmistakable beard and his glasses, in giant reproduction, give the welcome now to the exhibition with which the Museum of Pontevedra adds to 75. º anniversary of the death of the author and that compiles a selection of artistic and literary portraits of Valley planned by his contemporaries. » The sample diminishes to the portraits in life or realized immediately after his death «, added the director of the center and also commissioner of the sample. Between the paintings, sculptures and drawings it is necessary to mention the works that him Castelao dedicated, Juan Echeverría, Daniel Vázquez Díaz, Ignacio Zuloaga, Victorio Macho or Carlos Maside. Whereas in the literary reviews there appear not alone original editions of the books in which the authors annotate to Valley, but also newspapers or books of pocket, with his corresponding reproductions. There are words and verses of Rubén Darío, Antonio Machado, Ramon Gómez de la Serna, Juan Ramon Jiménez, Azorín, Pío Baroja, Ramon Perez de Ayala, Jesus Muruáis or Eduardo Blanco Amor.

A beard and a few giant lenses introduce the visitor in the exhibition | capotillo | lavozdegalicia.es

[…]

Maria Conde

+ article is published in la voz de galicia

Pontevedra Museum, until December 11.

From Tuesday until Friday, from 18 to 21. On Saturdays, from 11 to 14 and from 18 to 21, and Sundays, from 11 to 14.

Pecha Kucha Night Coruña [vol.5]Pecha Kucha Night Coruña [vol.5]Pecha Kucha Night Coruña [vol.5]

532

La quinta edición de Pecha Kucha Night Coruña se celebrará el próximo viernes 4 de noviembre a partir de las 23 horas en el Playa Club (Andenes de Riazor s/n).Las puertas se abrirán a las 22:30 horas, y la entrada será gratuita. El acceso será libre hasta completar aforo.

Igalia [Software]
Jorge Cao [Arquitectura]
Sansoeurs [Diseño de joyas]
Pablo Mella [Fotografía]
El Monstruo [Música]
Pablo Gallego Picard [X-Y-Z…?]
Aránzazu Moreno [Acción social]
Santiago de Molina [Arquitectura y crítica]
Agar Agar [Cocina]
Combo Dinamo [Música]

Os recordamos que las puertas se abrirán a las 22:30 horas, y la entrada será gratuita. El acceso será libre hasta completar aforo.

Organiza: lasonceymedia
Contacto: lasonceymedia@gmail.com

Igalia [Software]

Jorge Cao [Arquitectura]

Sansoeurs [Diseño de joyas]

Pablo Mella [Fotografía]

El Monstruo [Música]

Pablo Gallego Picard [X-Y-Z…?]

Aránzazu Moreno [Acción social]

Santiago de Molina [Arquitectura y crítica]

Agar Agar [Cocina]

Combo Dinamo [Música]

Os recordamos que las puertas se abrirán a las 22:30 horas, y la entrada será gratuita.

El acceso será libre hasta completar aforo.

A quinta edición de Pecha Kucha Night Coruña celebrarase o vindeiro venres 4 de novembro a partir das 23 horas na Playa Club (Andenes de Riazor s/n). As portas abriranse ás 22:30 horas, e a entrada será gratuíta. O acceso será libre ata completar aforamento.

Igalia [Software]

Jorge Cao [Arquitectura]

Sansoeurs [Deseño de xoias]

Pablo Mella [Fotografía]

El Monstruo [Música]

Pablo Gallego Picard [X-Y-Z…?]

Aránzazu Moreno [Acción social]

Santiago de Molina [Arquitectura e crítica]

Agar Agar [Cociña]

Combo Dinamo [Música]

Recordarvos que as puertasabriranse as 22:30 horas, e a entrada será gratuita. = acceso será libre ata completar aforo.

Organiza: lasonceymedia

Contacto: lasonceymedia@gmail.com

The fifth edition of Pecha Kucha Night Coruña will celebrate next Friday, the 4th of November from 11 p.m. in the Playa Club (Andenes de Riazor s/n) .Las doors will be opened at 22:30, and the entry will be free. The access will be free up to completing appraisal.

Igalia [Software]

Jorge Cao [Architecture]

Sansoeurs [Jewel Design]

Pablo Mella [Phootography]

El Monstruo [Music]

Pablo Gallego Picard [X-Y-Z…?]

Aránzazu Moreno [Social Action]

Santiago de Molina [Architecture and Critique]

Agar Agar [Cooking]

Combo Dinamo [Music]

We you remember that the doors will be opened at 22:30, and the entry will be free. The access will be free up to completing appraisal.

Organize: lasonceymedia

Contact: lasonceymedia@gmail.com

Premio Internacional VELUX 2012Premio Internacional VELUX 2012International VELUX Award 2012

1

Apertura oficial del plazo de inscripción de la quinta edición del International VELUX Award 2012. Se trata de un premio bianual, convocado por primera vez en el año 2004, y dirigido a estudiantes y profesores de Escuelas de Arquitectura de todo el mundo. El Premio quiere animar y retar a los estudiantes de arquitectura, a reflejar el papel de la luz natural en la arquitectura, no sólo como un factor o componente externo sino como eje central de la arquitectura sostenible que tiene en cuenta tanto el entorno, el ahorro energético y el equilibrio de la naturaleza, como las necesidades humanas para el bienestar y confort. El Premio Internacional VELUX no contiene categorías específicas, ni establece requisitos sobre el uso de materiales o productos VELUX. Los estudiantes pueden analizar libremente la influencia de la luz natural tanto en el diseño de edificios individuales, como en contextos urbanos e incluso como un concepto abstracto, bajo el lema “Light of Tomorrow”.

El jurado, compuesto por arquitectos de reconocido prestigio internacional entre los que destaca Álvaro Siza de Portugal, Brigitte Shim de Canadá, Peter Stutchbury de Australia o Francis Keré de Burkina Faso, evaluará los proyectos y concederá un premio de 30.000 Euros entre todos los ganadores.  Asimismo, se otorgarán premios especiales a los profesores de los proyectos ganadores. La ceremonia de entrega de premios tendrá lugar durante un evento de ámbito internacional en Octubre del año 2012. El Premio Internacional VELUX para Estudiantes de Arquitectura se organiza en colaboración con la UIA, Unión Internacional de Arquitectos y la EAAE, Asociación Europea de Educación Arquitectónica.

+ iva.velux.com

Apertura oficial do prazo de inscrición da quinta edición do International VELUX Award 2012. Trátase dun premio bianual, convocado por primeira vez no ano 2004, e dirixido a estudantes e profesores de Escolas de Arquitectura de todo o mundo. O Premio quere animar e retar aos estudantes de arquitectura, a reflectir o papel da luz natural na arquitectura, non só como un factor ou compoñente externo senón como eixo central da arquitectura sustentable que ten en conta tanto a contorna, o aforro enerxético e o equilibrio da natureza, como as necesidades humanas para o benestar e confort. O Premio Internacional VELUX non contén categorías específicas, nin establece requisitos sobre o uso de materiais ou produtos VELUX. Os estudantes poden analizar libremente a influencia da luz natural tanto no deseño de edificios individuais, como en contextos urbanos e mesmo como un concepto abstracto, baixo a lema “Lixeiro of Tomorrow”.

O xurado, composto por arquitectos de recoñecido prestixio internacional entre os que destaca Álvaro Siza de Portugal, Brigitte Shim de Canadá, Peter Stutchbury de Australia ou Francis Keré de Burkina Faso, avaliará os proxectos e concederá un premio de 30.000 Euros entre todos os gañadores. Así mesmo, outorgaranse premios especiais aos profesores dos proxectos gañadores. A cerimonia de entrega de premios terá lugar durante un evento de ámbito internacional en outubro do ano 2012. O Premio Internacional VELUX para Estudantes de Arquitectura organízase en colaboración coa UIA, Unión Internacional de Arquitectos e a EAAE, Asociación Europea de Educación Arquitectónica.

+ iva.velux.com

Official opening of the term of inscription of the fifth edition of the International VELUX Award 2012. It is a question of a prize bianual, summoned by the first time in the year 2004, and directed students and teachers of Schools of Architecture of the whole world. The Prize wants to encourage and to challenge the students of architecture, to reflecting the paper of the natural light in the architecture, not only as a factor or external component but as backbone of the sustainable architecture that has in it counts both the environment, the energetic saving and the balance of the nature, and the human needs for the well-being and comfort. The International VELUX Award neither contains specific categories, nor establishes requirements on the use of materials or products VELUX. The students can analyze freely the influence of the natural light so much in the design of individual buildings, since in urban contexts and even as an abstract concept, under the motto » Light of Tomorrow «.

The juror is composed by architects of recognized international prestige between whom stands out Álvaro Siza of Portugal, Brigitte Shim of Canada, Peter Stutchbury of Australia or Francis Keré of Burkina Faso, will evaluate the projects and will award a prize of 30.000 Euros between all the winners. Likewise, special prizes will be granted to the teachers of the winning projects. The ceremony of delivery of prizes will take place during an event of international area in October, 2012. The International Prize VELUX for Students of Architecture organizes in collaboration with the UIA, Architects’ International Union and the EAAE, European Association of Architectural Education.

+ iva.velux.com

Architecture Film Festival, Santiago ChileArchitecture Film Festival, Santiago ChileArchitecture Film Festival, Santiago Chile

31

El cine nos dará un relato, la Arquitectura nos dará un contexto. Así se presenta uno de los Festivales más esperados en esta parte del territorio sudamericano y que aterrizará exactamente en un año más, en Octubre de 2012, en Santiago de Chile. Uno que, lógicamente, ¡es muy anticipado por quienes escribimos en 35milímetros!. Nuestro sitio, como el lector sabrá de antemano (o bueno, aquí se entera), lleva algunos años publicando sobre la fascinante. Luego de varios años de poder observar, desde este espacio, iniciativas tan interesantes -pero geográficamente tan distantes- como AFFR (Architecture Film Festival Rotterdam) y su impresionante selección de filmes y actividades paralelas a sus exhibiciones (que estuvieron en desarrollo a principios de este mes de octubre de 2011) ahora es el turno de la ciudad de Santiago, que por primera vez, será el vínculo entre múltiples públicos que podrán disfrutar en una pantalla grande de las conexiones que ocurren entre el cine, la ciudad y la arquitectura.

[…]

Andrés Daly

+ artículo publicado en 35milimetros

O cinema daranos un relato, a Arquitectura daranos un contexto. Así se presenta un dos Festivais máis esperados nesta parte do territorio suramericano e que aterrará exactamente nun ano máis, en outubro de 2012, en Santiago de Chile. Un que, loxicamente, é moi anticipado por quen escribimos en 35milímetros!. O noso sitio, como o lector saberá de antemán (ou bo, aquí decátase), leva algúns anos publicando sobre a fascinante. Logo de varios anos de poder observar, desde este espazo, iniciativas tan interesantes -pero xeograficamente tan distantes- como AFFR (Architecture Filme Festival Róterdan) e a súa impresionante selección de filmes e actividades paralelas ás súas exhibicións (que estiveron en desenvolvemento a principios deste mes de outubro de 2011) agora é a quenda da cidade de Santiago, que por primeira vez, será o vínculo entre múltiples públicos que poderán gozar nunha pantalla grande das conexións que ocorren entre o cinema, a cidade e a arquitectura.

[…]

Andrés Daly

+ artigo publicado en 35milimetros

The cinema will give us a statement, the Architecture will give us a context. This way one presents one of the Festivals most waited in this part of the South American territory and that will land exactly in one more year, in October, 2012, in Santiago of Chile. One that, logically, it is very anticipated for whom we write in 35milímetros!. Our site, since the reader will know in advance (or good, here he finds out), it goes some years publishing on the fascinating one. After several years of being able to observe, from this space, so interesting initiatives – but geographically so distant – as AFFR (Architecture Film Festival Rotterdam) and his impressive selection of movies and activities parallel to his exhibitions (that they were in development at the beginning of this October of 2011) now is the shift of the city of Santiago, which for the first time, will be the link between multiple public that will be able to enjoy on a big screen of the connections that happen between the cinema, the city and the architecture.

[…]

Andrés Daly

+ article is published in 35milimetros

Kazuo Shinohara en ‘Kochuu Kazuo Shinohara en ‘Kochuu’ Kazuo Shinohara in ‘Kochuu’

38

Entre 2001 y 2002 Kazuo Shinohara participó en el rodaje de Kochuu. Japanese Architecture / Influence & Origin, un documental del director y productor sueco Jesper Wachtmeister que trata de la tradición arquitectónica japonesa. En la secuencia que presentamos vemos la Casa en Uehara y escuchamos al maestro hablar sobre su relación con las matemáticas (su primera carrera y materia de la que fue profesor hasta 1950), además de comparar las tradiciones arquitectónicas occidental y japonesa.

http://vimeo.com/30670219

Kochuu. Japanese Architecture / Influence & Origin
Director y productor: Jesper Wachtmeister
© Solaris Filmproduktion & SVT AB 2003
www.solarisfilm.se/kochuu.htm

+ artículo publicado en gustavo gili

Entre 2001 e 2002 Kazuo Shinohara participou na rodaxe de Kochuu. Japanese Architecture / Influence &Origin, un documental do director e produtor sueco Jesper Wachtmeister que trata da tradición arquitectónica xaponesa. Na secuencia que presentamos vemos a Casa en Uehara e escoitamos ao mestre falar sobre a súa relación coas matemáticas (a súa primeira carreira e materia da que foi profesor ata 1950), ademais de comparar as tradicións arquitectónicas occidental e xaponesa.

http://vimeo.com/30670219

Kochuu. Japanese Architecture / Influence & Origin

Director y productor: Jesper Wachtmeister

© Solaris Filmproduktion & SVT AB 2003

www.solarisfilm.se/kochuu.htm

+ artigo publicado en gustavo gili

Between 2001 and 2002 Kazuo Shinohara it took part in Kochuu’s filming. Japanese Architecture / Influence and Origin, a documentary of the director and producing Swedish Jesper Wachtmeister that treats of the architectural Japanese tradition. In the sequence that we sense beforehand we see the House in Uehara and listen to the teacher to speak on his relation with the mathematics (his first career and matter of the one that was a teacher until 1950), beside comparing the architectural traditions western and Japanese.

http://vimeo.com/30670219

Kochuu. Japanese Architecture / Influence & Origin
Director and productor: Jesper Wachtmeister
© Solaris Filmproduktion & SVT AB 2003
www.solarisfilm.se/kochuu.htm

+ article is publilished in gustavo gili

Pensar con tiposPensar con tiposThinking with types

664

Este no es un libro sobre fuentes. Es un libro sobre cómo utilizarlas. Este libro trata de pensar con la tipografía. La tipografía es una herramienta con la que podemos dotar al lenguaje de un cuerpo físico, dar una forma concreta al contenido y posibilitar el flujo social de mensajes. Este libro pretende hablar con los lectores y escritores, diseñadores y editores, profesores y estudiantes cuyo trabajo esté relacionado con la impredecible vida de la palabra escrita. Desde la rigidez que imponía el trabajo con los tipos de imprenta físicos, de metal o madera, hasta la flexibilidad que ofrece el medio digital, el texto ha evolucionado desde un cuerpo cerrado y estable hacia un ecosistema fluido y abierto cuyos atributos, grano, color, densidad y silueta, pueden ajustarse de maneras infinitas. Pensar con tipos aborda las cuestiones culturales y teóricas que alimentan el diseño tipográfico.

El libro está dividido en tres secciones: letra, texto y retícula. Partiendo de la unidad básica que es la letra, aborda después las particularidades de la organización de las palabras en cuerpos de texto coherentes y sistemas flexibles. Los proyectos de muestra y los ejercicios prácticos que se incluyen, explican no solo cómo se estructura la tipografía, sino por qué se hace así, con la intención de desvelar las bases funcionales y culturales que residen tras las convenciones del diseño.

Pensar con tipos es un recurso inestimable para todos aquellos que alguna vez han tenido que atravesar el territorio abismal de la página en blanco y se han visto asediados por las preguntas ¿qué tipo usar?, ¿a qué tamaño?, ¿cómo componer, alinear y espaciar todas esas letras, palabras y párrafos? Una guía que nos enseña a movernos con imaginación dentro del conjunto de normas tipográficas y nos orienta sobre cuándo es conveniente romperlas.

Ellen Lupton es diseñadora gráfica, directora del Máster en Diseño Gráfico del Maryland Institute College of Art (MICA), comisaria de Diseño Contemporáneo en el Cooper-Hewitt, National Design Museum y directora del Center for Design Thinking de Baltimore. Es también autora de numerosos artículos y libros sobre diseño, entre ellos: Mixing Messages: Graphic Design and Contemporary Culture, D.I.Y.: Design It Yourself, Indie Publishing, Design Your Life y Diseño gráfico. Nuevos fundamentos (Editorial Gustavo Gili, 2009).

Este non é un libro sobre fontes. É un libro sobre como utilizalas. Este libro trata de pensar coa tipografía. A tipografía é unha ferramenta coa que podemos dotar á linguaxe dun corpo físico, dar unha forma concreta ao contido e posibilitar o fluxo social de mensaxes. Este libro pretende falar cos lectores e escritores, deseñadores e editores, profesores e estudantes cuxo traballo estea relacionado coa impredicible vida da palabra escrita. Desde a rixidez que impuña o traballo cos tipos de imprenta físicos, de metal ou madeira, ata a flexibilidade que ofrece o medio dixital, o texto evolucionou desde un corpo pechado e estable cara a un ecosistema fluído e aberto cuxos atributos, gran, cor, densidade e silueta, poden axustarse de maneiras infinitas. Pensar con tipos aborda as cuestións culturais e teóricas que alimentan o deseño tipográfico.

O libro está dividido en tres seccións: letra, texto e retícula. Partindo da unidade básica que é a letra, aborda despois as particularidades da organización das palabras en corpos de texto coherentes e sistemas flexibles. Os proxectos de mostra e os exercicios prácticos que se inclúen, explican non só como se estrutura a tipografía, senón por que se fai así, coa intención de desvelar as bases funcionais e culturais que residen tras as convencións do deseño.

Pensar con tipos é un recurso inestimable para todos aqueles que algunha vez tiveron que atravesar o territorio abismal da páxina en branco e víronse asediados polas preguntas que tipo usar?, a que tamaño?, como compor, aliñar e espaciar todas esas letras, palabras e parágrafos? Unha guía que nos ensina a movernos con imaxinación dentro do conxunto de normas tipográficas e oriéntanos sobre cando é conveniente rompelas.

Ellen Lupton é deseñadora gráfica, directora do Máster en Deseño Gráfico do Maryland Institute College of Art (MICA), comisaria de Deseño Contemporáneo no Cooper-Hewitt, National Design Museum e directora do Center for Design Thinking de Baltimore. É tamén autora de numerosos artigos e libros sobre deseño, entre eles: Mixing Messages: Graphic Design and Contemporary Culture, D.I.E.: Design It Yourself, Indie Publishing, Design Your Life e Deseño gráfico. Novos fundamentos (Editorial Gustavo Gili, 2009).

This one is not a book on sources. It is a book on how using them. This book tries to think with the typography. The typography is a tool with which we can provide to the language of a physical body, give a concrete form to the content and make the social flow of messages possible. This book tries to speak with the readers and writers, designers and publishers, teachers and students whose work is related to the unpredictable life of the written word. From the inflexibility that was imposing the work with the physical types of press, of metal or wood, up to the flexibility that offers the digital way, the text has evolved from a closed and stable body towards a fluid and opened ecosystem which attributes, grain, color, density and silhouette, they can adjust in infinite ways. To think with types approaches the cultural and theoretical questions that feed the typographical design.

The book is divided in three sections: letter, text and reticle. Departing from the basic unit that is the letter, it approaches later the particularities of the organization of the words in coherent bodies of text and flexible systems. The projects of sample and the practical exercises that are included, explain not only how the typography is structured, but why it becomes like that, with the intention of revealing the functional and cultural bases that reside after the conventions of the design.

To think with types is an inestimable resource for all those that at some time have had to cross the abysmal territory of the blank page and to see besieged by the questions what type to use?, to what size?, how to compose, to align and to spread all these letters, words and paragraphs? A guide who teaches us to move us with imagination inside the set of typographical procedure and orientates us on when it is suitable to break them.

Ellen Lupton is graphical designer, director of the Máster in Graphical Design of the Maryland Institute College of Art (MICA), police station of Contemporary Design in the Cooper-Hewitt, National Design Museum and director of the Center for Design Thinking of Baltimore. She is also an authoress of numerous articles and books on design, between them: Mixing Messages: Graphic Design and Contemporary Culture, D.I.Y.: Design It Yourself, Indie Publishing, Design Your Life and graphical Design. New foundations (Publishing Gustavo Gili, 2009).

La nueva etapa de QuadernsA nova etapa de QuadernsQuaderns’s new stage

0

La revista, el Colegio de Arquitectos de Cataluña y los arquitectos. Quaderns d’Arquitectura i Urbanisme (Quaderns para los amigos) es la revista del Colegio de Arquitectos de Cataluña desde los años 40. No se me ocurre ninguna otra revista de arquitectura tan antigua en España, y es una de las más antiguas de Europa. La revista ha ido pasando por diversas épocas en una trayectoria errática que, con el paso de los años, enseña lo que ha sido la arquitectura de este país: qué se construía, cómo se orientaba, qué posición queríamos ocupar en el mundo. El grado de interactividad que los arquitectos han necesitado hacia el exterior. La continuidad de la revista le ha dado coherencia. La revista nace en plena autarquía. No hay información sobre qué sucede en el extranjero, y, más que crítica arquitectónica, lo que se hacía era divulgación. No hay otro modo de entender los escritos de Martinell primero y Sostres después que bajo esta perspectiva. En una segunda etapa, la revista muestra y vende arquitectura catalana. Intercambia información entre los propios arquitectos del país, abre el abanico de arquitectos publicados y consolida, da voz, fija, la Escuela de Barcelona. La democracia catalaniza la revista y, bajo la dirección de Josep Lluís Mateo, pasa a la ofensiva, marca tendencia y llega a ser una de las líderes de la escena internacional.

por jaumepratarquitecto.com

[…]

Jaume Prat

+ artículo publicado en arquitectura, entre otras soluciones

A revista, o Colexio de Arquitectos de Cataluña e os arquitectos. Quaderns d’Arquitectura i Urbanisme (Quaderns para os amigos) é a revista do Colexio de Arquitectos de Cataluña desde os anos 40. Non se me ocorre ningunha outra revista de arquitectura tan antiga en España, e é unha das máis antigas de Europa. A revista ha ido pasando por diversas épocas nunha traxectoria errática que, co paso dos anos, ensina o que foi a arquitectura deste país: que se construía, como se orientaba, que posición queriamos ocupar no mundo. O grao de interactividade que os arquitectos necesitaron cara ao exterior. A continuidade da revista deulle coherencia. A revista nace en plena autarquía. Non hai información sobre que sucede no estranxeiro, e, máis que crítica arquitectónica, o que se facía era divulgación. Non hai outro modo de entender os escritos de Martinell primeiro e Sostres despois que baixo esta perspectiva. Nunha segunda etapa, a revista mostra e vende arquitectura catalá. Intercambia información entre os propios arquitectos do país, abre o abanico de arquitectos publicados e consolida, dá voz, fixa, a Escola de Barcelona. A democracia catalaniza a revista e, baixo a dirección de Josep Lluís Mateo, pasa á ofensiva, marca tendencia e chega a ser unha das líderes da escena internacional.

por jaumepratarquitecto.com

[…]

Jaume Prat

+ artigo publicado en arquitectura, entre otras soluciones

The magazine, the Architects’ College of Catalonia and the architects. Quaderns d’Arquitectura i Urbanisme (Quaderns for the friends) is the magazine of the Architects’ College of Catalonia from the 40s. There does not happen to me any other magazine of so ancient architecture in Spain, and is one of the most ancient of Europe. The magazine has been happening in diverse epochs in an erratic path that, as the years went by, teaches what has been the architecture of this country: what was constructing himself, how it was orientated, what position we wanted to occupy in the world. The degree of interactivity that the architects have needed towards the exterior. The continuity of the magazine has given him coherence. The magazine is born in full autarchy. There is no information about what happens abroad, and, more than architectural critique, than it was doing was a spreading. There is no another way of understanding the writings of Martinell the first and Sostres later that under this perspective. In the second stage, the magazine shows and bandages Catalan architecture. He exchanges information between the own architects of the country, opens the range of published architects and consolidates, gives voice, hinge, the School of Barcelona. The democracy catalaniza the magazine and, under Josep Lluís’s direction Mateo, it goes on to the offensive, marks trend and manages to be one of the leaders of the international scene.

by jaumepratarquitecto.com

[…]

Jaume Prat

+ article is published in arquitectura, entre otras soluciones

Modificación de los ESTATUTOS del COAGModificación dos ESTATUTOS do COAGModification of the BYLAWS of the COAG

1

Como los que esteis colegiados sabréis, por la circular Nº42 del 18/10/2011. Se ha iniciado un proceso que culminará con la modificación de los actuales estatutos del COAG, a tal efecto se ha creado una comisión, a la que podréis aportar vuestras idea, consideraciones o solicitudes a través del mail: refundacionestatutaria@colexiodearquitectos.org.

De una manera complementaria, desde AXAGA, hemos considerado crear un foro en nuestra página de facebook (ojo no en el perfil personal, pues no lo permite), a fin de que podais exponer vuestra ideas y debatirlas, con la idea de posteriormente trasmitirla a la susodicha comisión. Os colgamos aquí el enlace para que lo encontreis con facilidad:
+ foro

Por supuesto está a vuestra disposición el mail general de axaga: axaga.info@gmail.com. Que siempres está abierto para esta u otras consideraciones. Os animamos a que participeis en esta modificación estatutaria que pretende no sólo adaptar al colegio a las nuevas leyes en vigor, sino a la actual situación de la profesión.

Recibid todos un cordial saludo
Junta Directiva de AXAGA

Como os que esteis colexiados saberedes, pola circular Nº42 do 18/10/2011. Iniciouse un proceso que culminará coa modificación dos actuais estatutos do COAG, para ese efecto creouse unha comisión, á que poderedes achegar a vosa idea, consideracións ou solicitudes a través do mail: refundacionestatutaria@colexiodearquitectos.org.

Dunha maneira complementaria, desde AXAGA, consideramos crear un foro na nosa páxina de facebook (ollo non no perfil persoal, pois non o permite), a fin de que podais expor as vosas ideas e debatelas, coa idea de posteriormente transmitila á devandita comisión. Colgámosvos aquí a ligazón para que o encontreis con facilidade:

+ foro

Por suposto está á vosa disposición o mail xeral de axaga: axaga.info@gmail.com. Que siempres está aberto para esta ou outras consideracións. Animámosvos a que participeis nesta modificación estatutaria que pretende non só adaptar ao colexio ás novas leis en vigor, senón á actual situación da profesión.

Recibide todos un cordial saúdo

Xunta Directiva de AXAGA

As that esteis collegiate you will know, for the circular letter Nº42 of 18/10/2011. There has begun a process that will culminate with the modification of the current bylaws of the COAG, to such an effect there has been created a commission, to which you will be able to contribute your idea, considerations or requests across the e-mail: refundacionestatutaria@colexiodearquitectos.org.

In a complementary way, from AXAGA, we have considered to create a forum in our page of facebook (eye not in the personal profile, since it does not allow it), so that podais to expose yours ideas and to debate them, with the idea of later trasmitirla to the above-mentioned commission. We you hang here the link in order that encontreis with facility:

+ forum

Certainly the general e-mail is to your disposition of axaga: axaga.info@gmail.com. That siempres is opened for this one or other considerations. We encourage you to that participeis in this statutory modification that it tries not to adapt only to the college to the new laws in effect, but to the current situation of the profession.

Receive all a cordial greeting

AXAGA’s board of directors

You are not aloneYou are not aloneYou are not alone

Coproducida entre Fundación ArtAids, Fundació Joan Miró y MARCO de Vigo, la exposición YOU ARE NOT ALONE [No estás solo] es una muestra colectiva que invita a la reflexión sobre la discriminación y estigmatización que, aún hoy en día, sufren los enfermos de sida. Aunque, al menos en determinada parte del mundo, los avances médicos han permitido aumentar su esperanza y calidad de vida, parece que estos progresos no han tenido su reflejo en una disminución del rechazo social. Las acciones sociales y colectivas pueden vencer falsas percepciones y costumbres surgidas de la ignorancia y los prejuicios. Y el arte puede contribuir a cambiar este tipo de visiones y actitudes. En YOU ARE NOT ALONE 18 artistas contemporáneos de todo el mundo contribuyen a la lucha contra la estigmatización con una mirada innovadora sobre la causa, las consecuencias y el contexto actual del VIH/sida, así como sobre las formas para combatirlo. Las obras presentan la visión sobre el sida desde la perspectiva de diferentes países en varios continentes que sufren la enfermedad con mayor o menor intensidad. Estas visiones ayudan a concienciar al publico sobre la necesidad de intercambio de conocimiento y experiencias que permitan combatir la enfermedad y los prejuicios generosamente y sin miedo.

La Fundación ArtAids ha producido obras específicamente pensadas para la exposición, de artistas internacionalmente reconocidos y que no abordan la temática del sida de modo habitual: Deimantas Narkevičius (Lituania), Latifa Echakhch (Marruecos), Danh Vo (Dinamarca/Vietnam), Christodoulos Panayiotou (Chipre), Lorena Zilleruelo (Chile), Lucy + Jorge Orta (Reino Unido /Argentina) y Elmgreen& Dragset (Dinamarca/Noruega). Estas obras se presentan junto a una selección de piezas recientemente incorporadas a la colección ArtAids. Se trata de los trabajos de David Goldblatt (Sudáfrica), Otto Berchem (Estados Unidos), Sutee Kunavichayanont (Tailandia), Araya Rasdjarmrearnsook (Tailandia), y Juul Hondius (Holanda). Por último, la exposición presenta una instalación de Matthew Darbyshire (Reino Unido), concebida como un espacio de reflexión sobre el sida. La sala recuerda el tratamiento que se dio al tema durante los años ochenta y noventa por parte de artistas como Group Material y de las campañas publicitarias de lucha contra el VIH. Como introducción, se expone la visión sobre la enfermedad del artista español Pepe Espaliú, fallecido en 1993 a causa del sida. Con este proyecto, la Fundación ArtAids, la Fundació Joan Miró y el MARCO quieren denunciar y poner de manifiesto los prejuicios hacia el sida que contribuyen al aislamiento de los enfermos, compartiendo esta visión con el público para recordar que ‘no estás solo’. En el caso del MARCO, esta exposición supone una segunda colaboración con Han Nefkens —creador de la Fundación ArtAids—, que ya participó en la exposición titulada ‘The Suspended Moment’ (2006), mostrando una selección de su colección personal.

FECHAS: 21 octubre 2011 – 22 enero 2012
LUGAR: Salas de exposición de la planta baja
HORARIO: martes a sábados (festivos incluidos) de 11.00 a 21.00 domingos, de 11.00 a 15.00
COMISARIAS: Hilde Teerlinck & Irene Aristizábal
Exposición coproducida por MARCO, Museo de Arte Contemporánea de Vigo, Fundación ArtAids y Fundació Joan Miró, con el apoyo y colaboración del Sr. Han Nefkens
MARCO, Museo de Arte Contemporánea de Vigo.
C/ Príncipe 54. 36202 Vigo.
+ marcovigo.com

Coproducida entre Fundación ArtAids, Fundació Joan Miró e MARCO, a mostra You Are Not Alone quere convidar á reflexión sobre a discriminación e estigmatización que, aínda hoxe en día, sofren os enfermos de sida. Aínda que, polo menos no primeiro mundo, os avances médicos permitiron aumentar a esperanza e a calidade de vida dos enfermos, parece que estes progresos non se reflectiron nunha diminución do rexeitamento social que suscita a sida. As accións sociais e colectivas poden vencer falsas percepcións e costumes xurdidos da ignorancia e os prexuízos. E a arte pode contribuír a cambiar este tipo de visións e actitudes. En You Are Not Alone 18 artistas contemporáneos de todo o mundo contribúen á loita contra a estigmatización cunha mirada innovadora sobre a causa, as consecuencias e o contexto actual da sida así como sobre as formas para combatela. As obras da mostra presentan a visión sobre a sida dende a perspectiva de diferentes países en varios continentes que sofren a enfermidade con maior ou menor intensidade. Estas visións contribuirán a concienciar ao espectador sobre a necesidade de intercambio de coñecemento e experiencias que permitan combater a enfermidade e os prexuízos xenerosamente e sen medo.

A Fundación ArtAids produciu obras especificamente pensadas para a exposición de nove artistas recoñecidos a nivel internacional e que non adoitan abordar a temática da sida. Os artistas seleccionados son: Deimantas Narkevičius (Lituania), Latifa Echakhch (Marrocos), Danh Vo (Dinamarca/Vietnam), Christodoulos Panayiotou (Chipre), Lorena Zilleruelo (Chile), Lucy + Jorge Orta (Reino Unido e Arxentina) e Elmgreen & Dragset (Dinamarca e Noruega). Estas obras preséntanse cunha selección de pezas recentemente incorporadas á colección ArtAids de David Goldblatt (Sudáfrica), Otto Berchem (Estados Unidos), Sutee Kunavichayanont (Tailandia), Araya Rasdjarmrearnsook (Tailandia) e Juul Hondius (Holanda). Ao final da exposición presentarase a obra de Matthew Darbyshire (Reino Unido) concibida como un espazo de reflexión sobre a sida. A sala recorda o tratamento que se deu ao tema durante os anos oitenta e noventa por parte de artistas como Group Material e das campañas publicitarias de loita contra o VIH. Como introdución, exponse a visión sobre a enfermidade de Pepe Espaliú, un artista español falecido en 1993 por mor da sida. Con este proxecto, a Fundación ArtAids, a Fundació Joan Miró e o MARCO queren denunciar e poñer de manifesto os prexuízos existentes cara á sida que contribúen ao illamento dos enfermos. Se, como di Han Nefkens, compartir evita sentirse só, agora queremos compartir esta visión co público para lembrar que «non estás só». No caso do MARCO, esta exposición supón unha segunda colaboración con Han Nefkens —creador da Fundación ArtAids—, que xa participou na mostra The Suspended Moment (2006), amosando unha selección da súa colección persoal.

DATAS: 21 outubro 2011 – 22 xaneiro 2012

LUGAR: Salas de exposición da planta baixa

HORARIO: martes a sábados (festivos incluidos) de 11.00 a 21.00 domingos, de 11.00 a 15.00

COMISARIAS: Hilde Teerlinck & Irene Aristizábal

Exposición coproducida polo MARCO, Museo de Arte Contemporánea de Vigo, Fundación ArtAids e Fundació Joan Miró, co apoio e colaboración do Sr. Han Nefkens

MARCO, Museo de Arte Contemporánea de Vigo.

C/ Príncipe 54. 36202 Vigo.

+ marcovigo.com

Co produced between Foundation ArtAids, Fundació Joan Miro and FRAME of Vigo, the exhibition YOU ARE NOT ALONE,  it is a collective sample that he invites to the reflection on the discrimination and estigmatización that, still nowadays, the AIDS patients suffer. Though, at least in certain part of the world, the medical advances have allowed to increase his hope and quality of life, it seems that these progresses have not had his reflection in a decrease of the social rejection. The social and collective actions can conquer false perceptions and customs arisen from the ignorance and the prejudices. And the art can help to change this type of visions and attitudes.  In YOU ARE NOT ALONE 18 contemporary artists of the whole world contribute to the fight against the estigmatización with an innovative look on the reason, the consequences and the current context of the HIV / AIDS, as well as on the forms to attack it. The works present the vision on the AIDS from the perspective of different countries in several continents that suffer the disease with major or minor intensity. These visions help to arouse the public on the need of exchange of knowledge and experiences that allow to attack the disease and the prejudices generously and without fear. The Foundation ArtAids has produced works specifically thought for the exhibition, of internationally recognized artists and that do not approach the subject matter of the AIDS of a habitual way: Deimantas Narkevičius (Lithuania), Latifa Echakhch (Morocco), Danh Vo (Denmark / Vietnam), Christodoulos Panayiotou (Cyprus), Lorraine Zilleruelo (Chile), Lucy + Jorge Orta (United Kingdom / Argentine) and Elmgreen and Dragset (Dinamarca/Noruega). These works appear close to a selection of pieces recently incorporated into the collection ArtAids. There treats itself about David Goldblatt’s works (South Africa), Otto Berchem (The) (United States), Sutee Kunavichayanont (Thailand), Araya Rasdjarmrearnsook (Thailand), and Juul Hondius (Holland). Finally, the exhibition presents Matthew Darbyshire’s installation (United Kingdom), concebida as a space of reflection on the AIDS. The room remembers the treatment that was given to the topic during the eighties and nineties on the part of artists as Group Material and of the advertising campaigns of fight against the VIH. As introduction, the vision is exposed on the disease of the Spanish artist Pepe Espaliú, deceased in 1993 because of the AIDS. With this project, the Foundation ArtAids, the Fundació Joan Miro and the MARCO want to denounce and to reveal the prejudices towards the AIDS that they contribute to the isolation of the patients, sharing this vision with the public to remember that ‘ you are not alone ‘. In case of the MARCO, this exhibition supposes the second collaboration with There are Nefkens – creator of the Foundation ArtAids-, who already took part in the qualified exhibition ‘ The Suspended Moment ‘ (2006), showing a selection of his personal collection.

YOU DATE: on October 21, 2011 – January 22, 2012

PLACE: Showrooms of the ground floor

SCHEDULE: on Tuesday to Saturdays (festive included) from 11.00 until 21.00 Sundays, from 11.00 to 15.00

POLICE STATIONS: Hilde Teerlinck and Irene Aristizábal

Exhibition coproducida for MARCO, Museum of Contemporary Art of Vigo, Foundation ArtAids and Fundació Joan Miro, with the support and collaboration of Mr Han Nefkens

MARCO, Museum of Contemporary Art of Vigo.

C/ Príncipe 54. 36202 Vigo.

+ marcovigo.com

Valerian Borowczyk. Arquitectos y cineastas | Jorge Gorostiza

Valerian Borowczyk

Siguiendo con la serie de textos sobre las semejanzas entre el rodaje de una película y la construcción de un edificio, ahora cito al director Walerian Borowczyk, hoy prácticamente olvidado, pero del que recuerdo su estupenda película Blanche, antes de que en los años ochenta fuera muy conocido por sus películas eróticas que me interesaron menos que la antes mencionada, aunque bien es cierto que quizás merecerían una revisión; aprovecho para recomendar una estupenda entrada del blog de Pedro Calleja sobre la filmografía de este director.

Borowczyk  encontraba las semejanzas entre Cine y Arquitectura en la fase final del proceso de creación de una película, en el montaje, donde

«hay también muchas posibilidades de reforzar la idea inicial, mediante la dosificación de algunos movimientos, por las proporciones, por el ritmo… Siempre se puede invertir o cambiar algo. Son infinitas las posibilidades de jugar todavía con los elementos prefabricados: es un juego de composición»

y terminaba diciendo:

«En la construcción de una casa prefabricada, tiene que ser apasionante para el arquitecto jugar con toda una serie de materiales ya hechos».

Montaje casi como Collage al tener una serie de elementos predeterminados que al ponerlos en otro orden se convierten en algo distinto.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, octubre 2011

Premio Cugnot Award of DistinctionPremio Cugnot Award of DistinctionCugnot Award of Distinction

2

La Sociedad de Historiadores de la Automoción de Estados Unidos ha concedido uno de sus premios anuales al libro Voiture Minimum: Le Corbusier and the Automobile, escrito por el profesor de la Escuela de Arquitectura de A Coruña Antonio Amado y publicado por el Instituto de Tecnología de Massachusetts (MIT Press). En la obra, Amado investiga y documenta exhaustivamente la génesis e historia del coche que diseñó Le Corbusier, producto de la fascinación que sentía el arquitecto suizo por los coches, su estética y el papel que debían desempeñar en el tejido urbano. Además de detallar el proyecto, su nacimiento y desarrollo, el profesor coruñés adjunta documentación como los bocetos y planos de Le Corbusier, así como las cartas en las que buscaba un fabricante para su creación. La Sociedad norteamericana le ha concedido el premio Cugnot Award of Distinction, que recibe su nombre de Nicolas-Joseph Cugnot, el ingeniero francés del siglo XVIII a quien se considera el inventor del primer coche autopropulsado de la historia.

Antonio Amado | César Quian | lavozdegalicia.es

[…]

+ artículo publicado en la voz de galicia

A Sociedade de Historiadores da Automoción de Estados Unidos concedeu un dos seus premios anuais ao libro Voiture Minimum: Lle Corbusier and the Automobile, escrito polo profesor da Escola de Arquitectura da Coruña Antonio Amado e publicado polo Instituto de Tecnoloxía de Massachusetts (MIT Press). Na obra, Amado investiga e documenta exhaustivamente a xénese e historia do coche que deseñou Lle Corbusier, produto da fascinación que sentía o arquitecto suízo polos coches, a súa estética e o papel que debían desempeñar no tecido urbano. Ademais de detallar o proxecto, o seu nacemento e desenvolvemento, o profesor coruñés adxunta documentación como os esbozos e planos de Lle Corbusier, así como as cartas nas que buscaba un fabricante para a súa creación. A Sociedade norteamericana concedeulle o premio Cugnot Award of Distinction, que recibe o seu nome de Nicolas-Joseph Cugnot, o enxeñeiro francés do século XVIII a quen se considera o inventor do primeiro coche autopropulsado da historia.

Antonio Amado | César Quian | lavozdegalicia.es

[…]

+ artigo publicado en la voz de galicia

The Historians’ Company of the Automotion of The United States has granted one of his annual prizes to the book Voiture Minimum: Him Corbusier and the Automobile, written by the teacher of the School of Architecture of To Corunna Antonio Amado and published by the Institute of Technology of Massachusetts (MIT Press). In the work, Dear it investigates and documents exhaustively the genesis and tells the history of the car that there designed Him Corbusier, product of the fascination that the Swiss architect was feeling for the cars, his aesthetics and the paper that they had to recover in the urban fabric. Beside detailing the project, his birth and development, the teacher native of Corunna attaches documentation as the sketches and planes of Him Corbusier, as well as the letters in which a manufacturer was searching for his creation. The North American Company has awarded the prize Cugnot Award of Distinction, which receives his name of Nicolas-Joseph Cugnot, the French engineer of the 18th century who is considered to be the inventor of the first self-propelled car of the history.

Antonio Amado | César Quian | lavozdegalicia.es

[…]

+ article is published in la voz de galicia

Fin a 43 años de terrorFin a 43 años de terrorEnd to 43 years of terror

2

ETA ha anunciado esta jueves el fin a 43 años de terrorismo con 829 víctimas mortales. La banda anunció a las siete de la tarde a través de un comunicado, escrito y en vídeo, que ha difundido en las ediciones digitales de los diarios Gara y Berria , el «cese definitivo de la actividad armada» sin poner condiciones. El comunicado, leído por tres encapuchados, se limita a solicitar «un diálogo directo» con el Gobierno para resolver las «consecuencias del conflicto», esto es, la situación de presos y los etarras que viven en la clandestinidad, y superar lo que llama «la confrontación armada». Con este comunicado, difundido a un mes exacto de las elecciones del 20-N, responde a la petición que el pasado lunes le hicieron seis personalidades internacionales en una conferencia en San Sebastián y el martes la izquierda abertzale.

[…]

Luis R. Aizpeolea

+ artículo publicado en el pais

ETA anunciou este xoves o fin a 43 anos de terrorismo con 829 vítimas mortais. A banda anunciou ao sete da tarde a través dun comunicado, escrito e en vídeo, que difundiu nas edicións dixitais dos diarios Gara e Berria , o «cesamento definitivo da actividade armada» sen pór condicións. O comunicado, lido por tres encapuchados, limítase a solicitar «un diálogo directo» co Goberno para resolver as «consecuencias do conflito», isto é, a situación de presos e os etarras que viven na clandestinidade, e superar o que chama «a confrontación armada». Con este comunicado, difundido a un mes exacto das eleccións do 20-N, responde á petición que o pasado luns lle fixeron seis personalidades internacionais nunha conferencia en San Sebastián e o martes a esquerda abertzale.

[…]

Luis R. Aizpeolea

+ artigo publicado en el pais

ETA has announced this one on Thursday the end to 43 years of terrorism with 829 mortal victims. The band announced at seven o’clock in the afternoon across a communiqué, writing and on video, that it has spread in the digital editions of the diaries Gara and Berria, the » definitive cessation of the armed activity » without putting conditions. The communiqué read by three capped ones, limits itself to requesting » a direct dialog » with the Government to solve the » consequences of the conflict «, this is, the prisoners’ situation and the ETA members that live in the stealthiness, and to overcome what calls » the armed confrontation «. With this communiqué spread to an exact month of the choices of 20-N, it answers to the request that last Monday him six international personalities did in a conference in San Sebastian and on Tuesday the left Basque separatist.

[…]

Luis R. Aizpeolea

+ article is published in el pais

¿A dios o al diablo? Sobre los concursos de arquitectura de proyecto y obra | Miguel Villegas

Liberdade | Fotografía MarenYumi

¿A dios o al diablo? Ese es el dilema que se nos antoja que deben sufrir los compañeros que trabajan bajo el método de proyecto y obra.

No debería ser objeto de dilema. Los arquitectos somos profesionales y debemos tener la suficiente ética laboral para saber discernir el bien y el mal, pero ¿es tan clara la línea que los separa?

Por suerte (o por desgracia) todavía no nos hemos visto en esa tesitura, pero se nos antoja difícil, y más en una situación como la actual en la que el pan de cada uno pende de un hilo y en la que el encargo por proyecto y obra se nos antoja más perverso que nunca.

¿Qué hacer cuando la constructora te pide una rebaja de calidades para entrar en precio pese a que sabes que el proyecto no puede soportarla?

¿Qué hacer cuando la propiedad te pide que aumentes las exigencias a la constructora pero son ellos los que pagan tu trabajo y no la propiedad?

En obra tenemos la misión de dirigir y controlar la ejecución de la obra, pero en este modelo perverso, o pervertible, son los músicos los que pagan el salario del director de orquesta…

Todo esto viene a cuento del reciente fallo judicial, que aún no es sentencia firme, que el COAS nos ha comunicado, por el que el Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de Sevilla nº2 ha estimado el recurso del COAS anulando el Pliego de Condiciones Base del Concurso, la adjudicación del contrato de proyecto y obra y todos los actos posteriores a dicha contratación, obligando a EPSA a retrotraerse al momento de la redacción de las bases.

En la sentencia podemos leer, en una referencia a una sentencia anterior del TSJA, en lenguaje jurídico que queda más contundente, el problema de estos contratos:

“…la del potencial riesgo de menoscabo del rigor y de la eficacia de las funciones de dirección cuando ésta se adjudica al mismo empresario que ha de ser dirigido, supervisado, controlado o vigilado; riesgo que subsiste, agravado incluso, cuando ese empresario, además de ejecutar las obras, elaboró el proyecto.”

Creo que lo hemos dejado lo suficientemente claro, y no podemos dejar de alabar la dura batalla que el COAS está librando con las administraciones públicas, en especial con la Junta de Andalucía para que los concursos nos den garantías suficientes.

Otro tema es el daño colateral, que no tenemos claro en este caso pero que sin duda puede producirse, al obligar la sentencia a retrotraer el proceso al estado inicial del mismo.

Estamos hablando de un concurso de 2006… Si ese proyecto ha seguido sus cauces lógicos, debería estar ya proyectado, construido, dirigido y abonado en justicia a los compañeros que han realizado los trabajos y que se ajustaron a unas reglas de juego, que aunque ilegales según la sentencia, estaban ahí. ¿Qué pasa con ellos?

Vuelvo a decir: la política del COAS es loable. Se están batiendo el cobre con una entidad muy grande y poderosa. Pero, y aquí tengo que mirar a las dos esquinas del ring, ¿no sería mejor para todos un acuerdo?¿sentar las bases de una vez por todas?

Creo que evitaría todos estos procesos, costosos y largos, y todos los daños colaterales que producen.

Y, sobre todo, nos ayudaría a trabajar mejor.

Miguel Villegas, arquitecto
Editor en arquitextónica
Sevilla, octubre 2011

Vivienda unifamiliar VB en Bergondo | Boedo+Vincent

Implantada en una parcela longitudinal y estrecha que tanto caracteriza la huella catastral gallega, esta vivienda unifamiliar aprovecha un desnivel importante con respecto a la calle a la que da frente para crear nuevos espacios en busca de luz y racionalidad.  Una de las principales preocupaciones fue mejorar el aprovechamiento de los recursos naturales para optimizar el sistema de calefacción y ACS geotérmico, utilizando, en la medida de lo posible, materiales naturales.

Los condicionantes del lugar pueden ser tanto ayudas como retos en el momento de proyectar la arquitectura y de lanzar los primeros trazos de lápiz.  Y en el proyecto que presentamos aquí, no se puede negar.  Primero, la configuración parcelaria longitudinal y estrecha que tanto caracteriza la huella catastral de Galicia. Fruto de la agrupación de tres unidades independientes, la parcela presenta una fachada a calle estrecha y un fondo largo. Segundo, la topografía que se ve modificada y moldeada por la mano del hombre y sus necesidades de infraestructuras. La carretera que sirve a la finca generó un talud de más de dos metros en el frente de la parcela, dejándola sin acceso, tanto rodado como peatonal.

Tercero, la climatología característica de Galicia donde uno busca la protección de la lluvia a la vez que busca aprovechar todos y cada uno de los rayos del sol. La parcela presenta una orientación este en su frente a calle, extendiéndose en sentido longitudinal hacía el oeste. Se ha buscado aprovechar cada uno de estos condicionantes para la formalización de la vivienda.

Implantación
La estrechez de la parcela combinada con las premisas de las ordenanzas municipales imponen un desarrollo longitudinal de la casa. En ese punto, la búsqueda del soleamiento nos lleva a acentuar el carácter longitudinal para liberar espacio en fachada sur, garantizando el soleamiento al margen de posibles edificaciones colindantes. Nace un volumen blanco apoyado sobre el terreno, abierto al sur y cerrado al norte. El acceso a la vivienda se quiso amplio y cómodo, aprovechando al mismo tiempo el desnivel original de la parcela con respecto a la calle. La excavación de una explanada permite la ejecución de un semi sótano que se inserta en la parte inferior del volumen principal y lo completa con la creación de un amplio porche de entrada y un patio que permite un mejor aprovechamiento solar. En contrapunto, se superpone un volumen de pizarra al volumen principal a modo de terminación, el cual alberga una suite y da acceso a las cubiertas ajardinadas con terraza.

Ambiente y medio ambiente

Desde el inicio del proyecto, se mantuvo siempre activa cierta preocupación ecológica en el diseño de este proyecto. La confluencia de arquitecto y promotor en una misma figura hizo más fácil su integración y materialización.  Para ello, se ha buscado en primer lugar un diseño que permitiera mayor aprovechamiento solar, abriendo grandes paños de vidrio que aportan a la vez luz natural y calor, y una protección de los vientos fríos.

En complemento de ello, se seleccionaron materiales naturales tanto para los cerramientos exteriores como para los acabados como las fábricas de ladrillo con mortero de cal, y posterior acabado de mortero de cal fina que permiten la respiración del elemento.

En distribuciones y revestimiento interiores, se opto por un sistema constructivo a base de yeso laminado con aislamiento. Si bien no se consigue mejorar la inercia térmica del edificio, se evitan importantes desechos originados por rozas, y se consigue un importante aislamiento acústico que permite dar intimidad a cada una de las estancias.

El otro material de acabado referente en la casa es la pizarra, que se ha empleado tanto como acabado de suelo, de pared interior y exterior, así como elementos de composición de jardines y de la explanada de entrada, la cual se conforma de pizarra machacada, aprovechando los desperfectos y residuos de una cantera. Este material, pétreo y oscuro favorece el aprovechamiento pasivo de la energía y mejora la inercia térmica de la vivienda.

El mismo material sirve para la creación de un tendedero en prolongación de la lavandería, donde, a modo de hórreo, se separan las piezas de pizarra para permitir la ventilación continua del espacio que cubren unos cristales traslúcidos, permitiendo el secado de la ropa sin que sufra las inclemencias del tiempo.

Para las cubiertas planas, se selecciono un sistema invertido ajardinado con aislamiento de corcho que, con poco espesor, mejora el comportamiento higrotérmico del edificio y presenta una superficie de acabado natural a base de sédum, el cual no necesita mantenimiento ni riego.

Las terrazas que completan la cubierta, las escaleras y los suelos de los dormitorios se han realizado de madera (de sucupira por su dureza y color), aportando calidez a estas estancias. En cuanto a las instalaciones, se optó por un sistema de calefacción a base de suelo radiante en todas las estancias de la vivienda, con producción de calor y del ACS a base de una bomba de calor geotérmica.

Obra: Vivienda unifamiliar VB en Bergondo
Autor: Emmanuel Vincent + Carmen Boedo Blanco
Colaboradores: Freire +Vincent Arquitectos S.L.P | Arat arquitectos
Constructor: Dragafón S.L.
Año: 2005-2008
Emplazamiento: Bergondo, A Coruña, Galicia, España.
Fotografías: Santiago Saiz Fouz
+ www.fiv-arquitectos.com

Implanted in a longitudinal and narrow plot that so much characterizes the property Galician fingerprint, this one-family housing takes advantage of an important difference with regard to the street to the one that gives forehead to create new spaces in search of light and rationality. One of the principal worries was to improve the utilization of the natural resources to optimize the system of heating and geothermal ACS, using, as far as possible, natural materials.

The local determining ones can be both helps and challenges in the moment to project the architecture and of throwing the first outlines of pencil. And in the project that we sense beforehand here, it is not possible to deny. First, the configuration parcelaria longitudinal and narrow that so much characterizes the property fingerprint of Galicia. Fruit of the group of three independent units, the plot presents a front to narrow street and a long bottom. I come second, the topography that meets modified and molded by the hand of the man and his needs of infrastructures. The road that serves to the estate generated a bank of more than two meters in the front of the plot, leaving her without access, both rolled and pedestrian.

Third party, the climatology typical of Galicia where one looks for the protection of the rain simultaneously that seeks to take advantage of each and every of the sunbeams. The plot this one presents an orientation in his opposite to street, spreading in longitudinal sense it was doing the west. There has sought to take advantage each of determining these for the formalization of the housing.

Implantation

The narrowness of the plot combined with the premises of the municipal ordinances they impose a longitudinal development of the house. In this point, the search of the soleamiento leads us to accentuating the longitudinal character to liberate space in south front, guaranteeing the soleamiento to the margin of possible adjacent buildings. There is born a white volume supported on the area, opened in the southern part and closed in the northern part. The access to the housing was wanted widely and comfortably, taking advantage at the same time of the original difference of the plot with regard to the street.

Environment and environment

From the beginning of the project, active certain ecological worry was kept always in the design of this project. The confluence of architect and promoter in the same figure made his integration and materialization easier. For it, there has been looked first a design that was allowing major solar utilization, opening big cloths of glass that contribute simultaneously natural light and heat, and a protection of the cold winds.

In complement of it, natural materials were selected so much for the exterior closings as for ended as the factories of brick with mortar of lime, and later end of mortar of thin lime that they allow the breathing of the element.

In distributions and coating interiors, I choose for a constructive system based on plaster laminated with isolation. Though one does not manage to improve the thermal inertia of the building, important waste originated by cleared grounds is avoided, and there is obtained an important acoustic isolation that allows to give intimacy to each of the stays.

Another material of finished modal in the house is the slate, which has been used so much like ended of soil, of interior and exterior wall, as well as elements of composition of gardens and of the esplanade of entry, which conforms of crushed slate, taking advantage of the damages and residues of a quarry. This material, stony and dark it favors the passive utilization of the energy and improves the thermal inertia of the housing.

The same material serves for the creation of a tendedero in prolongation of the laundry, where, like barn, the pieces of slate separate to allow the constant ventilation of the space that a few translucent crystals cover, allowing the dried one of the clothes without it suffers the inclemencies of the time

For the flat covers, I select a reversed system landscaped with isolation of cork that, with little thickness, improves the behavior higrotérmico of the building and presents a surface of finished native based on sédum, who needs neither maintenance nor irrigation.

The terraces that complete the cover, the stairs and the soils of the bedrooms have been realized of wood (of sucupira for his hardness and color), contributing warmth to these stays. As for the facilities, it was chosen for a system of heating based on radiant soil in all the stays of the housing, with production of heat and of the ACS based on a geothermal heat pump.

Work: VB House in Bergondo

Authors: Emmanuel Vincent + Carmen Boedo Blanco

Collaborators: Freire +Vincent Arquitectos S.L.P | Arat arquitectos

Builder: Dragafón S.L.

Year: 2005-2008

Location: Bergondo, A Coruña, Galicia, España.

Photographies: Santiago Saiz Fouz

+ www.fiv-arquitectos.com

Implantada nunha parcela longitudinal e estreita que tanto caracteriza a pegada catastral galega, esta vivenda unifamiliar aproveita un desnivel importante con respecto á rúa á que dá fronte para crear novos espazos en busca de luz e racionalidade.  Unha das principais preocupacións foi mellorar o aproveitamento dos recursos naturais para optimizar o sistema de calefacción e ACS geotérmico, utilizando, na medida do posible, materiais naturais.

Os condicionantes do lugar poden ser tanto axudas como retos no momento de proxectar a arquitectura e de lanzar os primeiros trazos de lapis.  E no proxecto que presentamos aquí, non se pode negar.  Primeiro, a configuración parcelaria longitudinal e estreita que tanto caracteriza a pegada catastral de Galicia. Froito da agrupación de tres unidades independentes, a parcela presenta unha fachada a rúa estreita e un fondo longo. Segundo, a topografía que se ve modificada e moldeada pola man do home e as súas necesidades de infraestruturas. A estrada que serve á leira xerou un noiro de máis de dous metros na fronte da parcela, deixándoa sen acceso, tanto rodado como peonil.

Terceiro, a climatoloxía característica de Galicia onde un busca a protección da choiva á vez que busca aproveitar todos e cada un dos raios do sol. A parcela presenta unha orientación este en o seu fronte a rúa, estendéndose en sentido longitudinal facía o oeste. Buscouse aproveitar cada un destes condicionantes para a formalización da vivenda.

Implantación

A estreiteza da parcela combinada coas premisas das ordenanzas municipais impoñen un desenvolvemento longitudinal da casa. Nese punto, a procura do soleamiento lévanos a acentuar o carácter longitudinal para liberar espazo en fachada sur, garantindo o soleamiento á marxe de posibles edificacións lindeiras. Nace un volume branco apoiado sobre o terreo, aberto ao sur e pechado ao norte. O acceso á vivenda quíxose amplo e cómodo, aproveitando ao mesmo tempo o desnivel orixinal da parcela con respecto á rúa. A escavación dunha chaira permite a execución dun semi soto que se insere na parte inferior do volume principal e complétao coa creación dun amplo soportal de entrada e un patio que permite un mellor aproveitamento solar. En contrapunto, se superpone un volume de lousa ao volume principal a modo de terminación, o cal alberga unha suite e dá acceso ás cubertas axardinadas con terraza.

 

Ambiente e medio ambiente

Desde o inicio do proxecto, mantívose sempre activa certa preocupación ecolóxica no deseño deste proxecto. A confluencia de arquitecto e promotor nunha mesma figura fixo máis fácil a súa integración e materialización.  Para iso, buscouse en primeiro lugar un deseño que permitise maior aproveitamento solar, abrindo grandes panos de vidro que achegan á vez luz natural e calor, e unha protección dos ventos fríos.

En complemento diso, seleccionáronse materiais naturais tanto para os cerramentos exteriores como para os acabados como as fábricas de ladrillo con morteiro de cal, e posterior acabado de morteiro de cal fino que permiten a respiración do elemento.

En distribucións e revestimento interiores, optar por un sistema construtivo a base de yeso laminado con illamento. Aínda que non se consegue mellorar a inercia térmica do edificio, evítanse importantes refugallos orixinados por rozas, e conséguese un importante illamento acústico que permite dar intimidade a cada unha das estancias.

O outro material de acabado referente na casa é a lousa, que se empregou tanto como acabado de chan, de parede interior e exterior, así como elementos de composición de xardíns e da chaira de entrada, a cal se conforma de lousa machucada, aproveitando os danos e residuos dunha canteira. Este material, pétreo e escuro favorece o aproveitamento pasivo da enerxía e mellora a inercia térmica da vivenda.

O mesmo material serve para a creación dun tendedero en prolongación da lavandaría, onde, a modo de hórreo, sepáranse as pezas de lousa para permitir a ventilación continua do espazo que cobren uns cristais traslúcidos, permitindo o secado da roupa sen que sufra as inclemencias do tempo.

Para as cubertas planas, seleccionar un sistema investido axardinado con illamento de cortiza que, con pouco espesor, mellora o comportamento higrotérmico do edificio e presenta unha superficie de acabado natural a base de sédum, o cal non necesita mantemento nin rega.

As terrazas que completan a cuberta, as escaleiras e os chans dos dormitorios realizáronse de madeira (de sucupira pola súa dureza e cor), achegando calidez a estas estancias. En canto ás instalacións, optouse por un sistema de calefacción a base de chan radiante en todas as estancias da vivenda, con produción de calor e do ACS a base dunha bomba de calor geotérmica.

Obra: Vivenda unifamiliar VB en Bergondo

Autor: Emmanuel Vincent + Carmen Boedo Blanco

Colaboradores: Freire +Vincent Arquitectos S.L.P | Arat arquitectos

Constructor: Dragafón S.L.

Ano: 2005-2008

Emplazamento: Bergondo, A Coruña, Galicia, España.

Fotografías: Santiago Saiz Fouz

+ www.fiv-arquitectos.com

Premio Juana de Vega de Arquitectura 2011. Antonio PernasPremio Juana de Vega de Arquitectura 2011. Antonio PernasJuana de Vega de Arquitectura Prize 2011. Antonio Pernas

96

Antonio Pernas ha sido galardonado hoy con el Premio «Juana de Vega» de Arquitectura por una vivienda diseñada en Aldea de Arriba (Bergondo), en A Coruña, de la que el jurado ha valorado su compacto diseño y alta eficiencia energética.

Casa en Aldea de Arriba[pernasvarela arquitectos]

Los accésit fueron para Óscar e Iván Andrés Quintela (Arrokabe Arquitectos) por una obra en las proximidades de Lavacolla (Sabugueira do Carballal), y Pablo Menéndez por una construcción en Caeira (Pontevedra). También se concedió una mención especial como finalista destacada a la obra de rehabilitación de Estefanía Vázquez Müller y Roi Feijoo Rei en el casco histórico de Ourense.

La sede de la Fundación «Juana de Vega» ha acogido hoy el acto de lectura del fallo y entrega de los premios, con los que se reconoce la labor de los profesionales que, con sus proyectos, contribuyen a la mejora de la calidad de vida en el medio rural gallego con propuestas contemporáneas que se integran en el contorno natural adaptándose a la calidad paisajística de cada zona.

Del proyecto ganador el jurado ha destacado la distribución bien organizada con alternativas de movilidad exterior e interior y el buen criterio en el empleo de los materiales (madera, losas de hormigón prefabricadas y acero galvanizado), y valora que contribuyen a una «armoniosa relación entre la casa y el jardín».

+ artículo publicado en la voz de galicia

Antonio Pernas foi galardoado hoxe co Premio «Juana de Veiga» de Arquitectura por unha vivenda deseñada en Aldea de Arriba (Bergondo), na Coruña, da que o xurado valorou o seu compacto deseño e alta eficiencia enerxética.

Casa en Aldea de Arriba[pernasvarela arquitectos]

O accésit foron para Óscar e Iván Andrés Quintela (Arrokabe Arquitectos) por unha obra nas proximidades de Lavacolla (Sabugueira do Carballal), e Pablo Menéndez por unha construción en Caeira (Pontevedra). Tamén se concedeu unha mención especial como finalista destacada á obra de rehabilitación de Estefanía Vázquez Müller e Roi Feijoo Rei no centro histórico de Ourense.

A sede da Fundación «Juana de Veiga» acolleu hoxe o acto de lectura do fallo e entrega dos premios, cos que se recoñece o labor dos profesionais que, cos seus proxectos, contribúen á mellora da calidade de vida no medio rural galego con propostas contemporáneas que se integran no contorno natural adaptándose á calidade paisaxística de cada zona.

Do proxecto gañador o xurado destacou a distribución ben organizada con alternativas de mobilidade exterior e interior e o bo criterio no emprego dos materiais (madeira, laxas de formigón prefabricadas e aceiro galvanizado), e valora que contribúen a unha «armoniosa relación entre a casa e o xardín».

+ artigo publicado en la voz de galicia

Antonio Pernas has been an award winner today with the Prize » Juana of Vega » of Architecture for a housing designed in Aldea de Arriba (Bergondo), in La Coruña, of that the juror has valued his compact design and high energy efficiency.

House in Aldea de Arriba [pernasvarela arquitectos]

The accésit were for Oscar and Iván Andrés Quintela (Arrokabe Arquitectos) for a work in Lavacolla’s proximities (Sabugueira do Carballal), and Pablo Menéndez for a construction in Caeira (Pontevedra). Also a special mention was granted as finalist emphasized to the work of Estefanía Vázquez’s rehabilitation Müller and Roi Feijoo Rei in Ourense’s historical hull.

The headquarters of the Foundation » Juana of Vega » have received today the act of reading of the failure and delivery of the prizes, with which is recognized the labor of the professionals who, with his projects, contribute to the improvement of the quality of life in the rural Galician way with contemporary offers that join the natural contour adapting to the landscape quality of every zone.

From the winning project the juror has distinguished the distribution well organized with alternatives of exterior and interior mobility and the good criterion in the employment of the materials (wood, prefabricated slabs of concrete and galvanized steel), and values that they contribute to a » harmonious relation between the house and the garden «.

+ article is published in la voz de galicia

Gerardo Salvador Molezún | Antonio S. Río Vázquez

Gerardo Salvador Molezún y José Ramón Menéndez de Luarca: Fundación del Canal de Isabel II, Madrid

Cuando me preguntan acerca de lo más valioso que he encontrado a lo largo de estos años de estudios sobre la segunda modernidad, siempre respondo: «las personas». Gracias a mi investigación he tenido la oportunidad de conversar con notables arquitectos, historiadores, delineantes, archiveros… que me han aportado su visión directa sobre todo el proceso. Muchas veces es la propia familia del autor quién ofrece su testimonio complementario, enriqueciendo todavía más los hallazgos.

Conocí a Gerardo Salvador Molezún hace poco más de un año. Antes me habían hablado mucho sobre él: Pilar Rivas en el Servicio Histórico del COAM; compañeros y amigos suyos como Rafael Baltar o Estrella Medina. Pero no fue hasta el verano del 2010 cuando nos reunimos en Oleiros para conversar sobre la obra de su tío, Ramón Vázquez Molezún y sobre sus trabajos conjuntos.

Recuerdo en detalle aquella tarde: El encuentro en Bastiagueiro, el paseo hasta Santa Cruz de Mera, la precisión y el cariño con el que recordaba sus proyectos mientras el sol caía sobre el puerto coruñés. Terminamos hablando de su familia, de lo mucho que había aprendido de su tío y de cómo su hija había continuado con la tradición familiar de dedicarse a la arquitectura.

Hace unos días, Madal —hija del pintor que compartió con él aquel pensionado doblemente gallego en la Academia de España en Roma— me informó de su fallecimiento. Coincidió con la lectura de un artículo sobre la redacción de necrológicas, dónde el autor defendía que «por su propia esencia, deben escribirse en caliente, lo que se hace despues son estudios, ensayos, homenajes, algo en todo caso diferente y que corresponde a otros géneros».

Decidí enseguida transformar su recuerdo en palabras, dejando constancia de su valiosa aportación en mi investigación. Una aportación que se suma a la de otros muchos nombres, a los cuales me gustaría homenajear con la conclusión del trabajo. Después de todo, las obras pueden sobrevivir, transformarse o desaparecer, pero las personas son irremplazables.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. octubre 2011

Arquitecturas pintadasArquitecturas pintadasIdentical architecture

274

Entre el Renacimiento y el siglo XVIII se sientan las bases de la arquitectura contemporánea. Y la pintura conformó nuevas metáforas culturales, ideológicas y políticas a través de la representación de edificios, ciudades y espacios públicos. Arquitecturas pintadas. Del Renacimiento al siglo XVIII, la exposición que desde hoy puede verse en el Museo Thyssen-Bornemisza y la Fundación Caja Madrid, descubre más de 140 pinturas -de Duccio di Buoninsegna a Canaletto, Giovanni Paolo Panini, Tintoretto, Gaspar van Wittel, Hubert Robert, Maerten van Heemskerck o Hans Vredeman de Vriesque- que muestran desde la poética de las ruinas (símbolo de la memoria y la melancolía) a no menos nostálgicas postales de los primeros grandes núcleos urbanos europeos, en los que el lenguaje del poder empezó a tomar la forma de las calles y las plazas. De la mano de Emilio Tuñón y Luis M. Mansilla, uno de los equipos más prestigiosos de la arquitectura española -con el MUSAC lograron el importante premio Mies van der Rohe de 2007-, y de Fuensanta Nieto, que en equipo con Enrique Sobejano ha firmado, entre otras, la ampliación del Museo Nacional Colegio de San Gregorio de Valladolid o la del San Telmo de San Sebastián, paseamos por una exposición que permanecerá abierta hasta el 22 de enero de 2012.

Así imaginó Lucas van Valckenborch (Lovaina, 1535-Fráncfor, 1597) que era la torre de Babel, óleo que se expone en el museo Mittelrhein de la ciudad alemana de Coblenza | elpais.com

[…]

Elsa Fernández-Santos

+ artículo publicado en el pais

Entre o Renacemento e o século XVIII sentan as bases da arquitectura contemporánea. E a pintura conformou novas metáforas culturais, ideolóxicas e políticas a través da representación de edificios, cidades e espazos públicos. Arquitecturas pintadas. Do Renacemento ao século XVIII, a exposición que desde hoxe pode verse no Museo Thyssen-Bornemisza e a Fundación Caixa Madrid, descobre máis de 140 pinturas -de Duccio dei Buoninsegna a Canaletto, Giovanni Paolo Panini, Tintoretto, Gaspar van Wittel, Hubert Robert, Maerten van Heemskerck ou Hans Vredeman de Vriesque- que mostran desde a poética das ruínas (símbolo da memoria e a melancolía) a non menos nostálxicas postais dos primeiros grandes núcleos urbanos europeos, nos que a linguaxe do poder empezou a tomar a forma das rúas e as prazas. Da man de Emilio Tuñón e Luís M. Mansilla, un dos equipos máis prestixiosos da arquitectura española -co MUSAC lograron o importante premio Mies van der Rohe de 2007-, e de Fuensanta Neto, que en equipo con Enrique Sobejano asinou, entre outras, a ampliación do Museo Nacional Colexio de San Gregorio de Valladolid ou a do San Telmo de San Sebastián, paseamos por unha exposición que permanecerá aberta ata o 22 de xaneiro de 2012.

Así imaxinou Lucas van Valckenborch (Lovaina, 1535-Fráncfor, 1597) que era a torre de Babel, óleo que se expón no museo Mittelrhein da cidade alemá de Coblenza | elpais.com

[…]

Elsa Fernández-Santos

+ artigo publicado en el pais

Between the Renaissance and the 18th century they are laid the foundations of the contemporary architecture. And the painting shaped new cultural, ideological and political metaphors across the building representation, cities and public spaces. Identical architectures. From the Renaissance to the 18th century, the exhibition that from today can turns in the Museum Thayssen-Bornemisza and the Caja Madrid Foundation, it discovers more than 140 paintings – by Duccio di Buoninsegna a Canaletto, Giovanni Paolo Panini, Tintoretto, Gaspar van Wittel, Hubert Robert, Maerten van Heemskerck or Hans Vredeman de Vriesque – that show from the poetics of the ruins (symbol of the memory and the melancholy) to not fewer nostalgic postcards of the first big urban European cores, in which the language of the power started taking the form of the streets and the squares. Of the hand of Emilio Tuñón and Luis M. Mansilla, one of the most prestigious equipments of the Spanish architecture – with the MUSAC achieved the important prize Mies van der Rohe of 2007-, and of Fuensanta Nieto, who in equipment with Enrique Sobejano has signed, between others, the extension of the National Museum Colegio de San Gregorio de Valladolid or that of the San Telmo of San Sebastian, we walk along an exhibition that will remain opened until January 22, 2012.

This way there imagined Lucas van Valckenborch (Lovaina, 1535-Fráncfor, 1597) who was the tower of Babel, oil that is exposed in the museum Mittelrhein of Coblenza’s German city | elpais.com

[…]

Elsa Fernández-Santos

+ article is published in el pais

PechaKucha Night Ferrol Vol VPechaKucha Night Ferrol Vol VPechaKucha Night Ferrol Vol V

33

El próximo viernes 28 de octubre a partir de las 22:20h se celebrará en el teatro Jofre la quinta edición de PechaKucha Night Ferrol. PechaKucha Night es un formato de presentación multidisciplinar surgido en Tokio en el año 2003. Se distingue por su formato 20 x 20, en el que cada ponente únicamente dispone de 20 imágenes y 20 segundos para comentar cada una de ellas, lo que se traduce en un total de6 minutos y 40 segundos de creatividad comprimida.

El formato PechaKucha se ha celebrado en más de 440 ciudades de todo el mundo en las que profesionales creativos de múltiples disciplinas, estudiantes y empresarios han presentado sus ideas, trabajos y proyectos en un ámbito local con un alcance global.

Ponentes quinta edición:
Antonio Hermida [Artesanía]
Abalo Alonso [Arquitectura]
Emilio López Prado [Diseño Dental]
Carmen Pérez Parapar [Arquitectura]
HiEnd Audio [Sonido]
Toni García + Yolanda Somoza [Arquitectura]
Ergosfera [Urbanismo]
Noetrainers [Deporte]
Jesús Busto [Ingeniería de Caminos]
José Antonio Souto [Ingeniería Química]
Helena Segura-Torrella [Fotografía]
The Walnut [Música]
Manuel Serrano [Coolhunting empresarial]

Reserva tus entradas a través de pechakucha@stgo.es, en el teléfono 981 944 245,  678 256 927 o en la taquilla virtual del Jofre previo registro. (Butacas numeradas, entrada gratuita)
Este evento se organiza a través de stgo.es, con la colaboración del Concello de Ferrol, 1906,  La Voz de Galicia, Coca-Cola y CESUGA-UCD School of Architecture.Horario de recogida: de martes a viernes de 11.00 a 13.00 horas y de 18.00 a 20.00 horas en la taquilla del teatro Jofre de Ferrol

O vindeiro venres 28 de outubro a partir das 22:20h celebrarase no teatro Jofre a quinta edición de PechaKucha Night Ferrol. PechaKucha Night é un formato de presentación multidisciplinar xurdido en Tokio no ano 2003. Distínguese polo seu formato 20 x 20, no que cada relator unicamente dispón de 20 imaxes e 20 segundos para comentar cada unha delas, o que se traduce nun total de6 minutos e 40 segundos de creatividade comprimida.

O formato PechaKucha celebrouse en máis de 440 cidades de todo o mundo nas que profesionais creativos de múltiples disciplinas, estudantes e empresarios presentaron as súas ideas, traballos e proxectos nun ámbito local cun alcance global.

Ponentes quinta edición:

Antonio Hermida [Artesanía]

Abalo Alonso [Arquitectura]

Emilio López Prado [Deseño Dental]

Carmen Pérez Parapar [Arquitectura]

HiEnd Audio [Son]

Toni García + Yolanda Somoza [Arquitectura]

Ergosfera [Urbanismo]

Noetrainers [Deporte]

Jesús Busto [Inxeniería de Caminos]

José Antonio Souto [Inxeniería Química]

Helena Segura-Torrella [Fotografía]

The Walnut [Música]

Manuel Serrano [Coolhunting empresarial]

Reserva as túas entradas a través de pechakucha@stgo.es, no teléfono 981 944 245, 678 256 927 ou no despacho de billetes virtual do Jofre previo rexistro. (Butacas numeradas, entrada gratuíta)

Este evento organízase a través de stgo.é, coa colaboración do Concello de Ferrol, 1906, La Voz de Galicia, Coca-Cola e CESUGA-UCD School of Architecture.Horario de recollida: de martes a venres de 11.00 a 13.00 horas e de 18.00 a 20.00 horas no despacho de billetes do teatro Jofre de Ferrol.

Next Friday, the 28th of October from them 22:20h there will be celebrated in the theatre Jofre PechaKucha Night’s fifth edition Ferrol. PechaKucha Night is a format of multidisciplinary presentation arisen in Tokyo in the year 2003. One distinguishes for his format 20 x 20, in that every referee only has 20 images and 20 seconds to comment each of them, which is translated in a total de6 minutes and 40 seconds of compressed creativity.

The format PechaKucha has been celebrated in more than 440 cities of the whole world in which creative professionals of multiple disciplines, students and businessmen have presented his ideas, works and projects in a local area with a global scope.

Referees it conscripts edition:

Antonio Hermida [Crafts]

Abalo Alonso [Architecture]

Emilio López Prado [Dental Design]

Carmen Pérez Parapar [Architecture]

HiEnd Audio [Sound]

Toni García + Yolanda Somoza [Architecture]

Ergosfera [Urbanism]

Noetrainers [Sport]

Jesús Busto [Engineering way]

José Antonio Souto [Chemical Engineering]

Helena Segura-Torrella [Photography]

The Walnut [Música]

Manuel Serrano [managerial Coolhunting]

It reserves your income across pechakucha@stgo.es, in the telephone 981 944 245, 678 256 927 or in the virtual ticket office of the previous Jofre I register. (Numbered armchairs, admission free)

This event is organized across stgo.es, with the collaboration of the Concello de Ferrol, 1906, The Voice of Galicia, Coca Cola and CESUGA-UCD School of Architecture. Schedule of withdrawal: from Tuesday until Friday from 11.00 to 13.00 hours and from 18.00 to 20.00 hours in the ticket office of the theatre Jofre de Ferrol

Premio Manuel Gómez Román 2011. FalloPremio Manuel Gómez Román 2011. FalloManuel Gómez Román 2011 Award. Fallo

42

El jurado de la II edición de los Premios Manuel Gómez Román decidio otorgar el premio de la modalidad de EDIFICACIONES TRADICIONALES REHABILITADAS O RESTAURADAS a los arquitectos Dª. Estefanía Vázquez Müller y D. Roi Feijoo Rey, por su proyecto de rehabilitación de una vivienda en la calle Libertad, 24 en Ourense, por coincidir en él una adecuada interpretación de la tradición compositiva y constructiva de la arquitectura tradicional que trae como resultado, recuperar zonas degradadas del casco histórico de la ciudad.

El segundo premio, en la modalidad de CONSTRUCCIONES ADJETIVAS REHABILITADAS O RECONSTRUIDAS fue para los arquitectos D. Oscar Andrés Quintela y Dª. Lourdes Pérez Castro “ARROKABE Arquitectos”, por su proyecto de rehabilitación de una antigua construcción de secado e industria de la madera en Sorribos-Abejera en el ayuntamiento de Muros, para uso de escuela de deportes náuticos, por lo que supone de recuperación de una construcción de ámbito pre-industrial al servicio de la sociedad civil.

La Asociación Setestrelo, que viene desarrollando una labor incesante, desde su creación, en el ámbito de la preservación del patrimonio arquitectónico gallego, concedió también la medalla de plata “Manuel Gómez Román” al doctor arquitecto D. MANUEL GALLEGO JORRETO, por su contribución a la dignificación de la cultura de Galicia desde un ámbito tan complejo como es la arquitectura, destacándose por la concepción ética de la misma.

Siendo las 12,30 horas del día 17 de septiembre de dos mil once, se reúnen en el en la sed de la Asociación de Amigos del Castelo de Maceda en Ourense los miembros del jurado de la II edición de los Premios Manuel Gómez Román: D.FRANCISCO NÓVOA RODRÍGUEZ (Presidente de la Asociación), D. XABIER OVIEDO RODRÍGUEZ (Alcalde del Ayuntamiento de Maceda), D. IAGO SEARA MORALES (Arquitecto, Medalla “Setestrelo” 2009), Dª. ÁNGELES CASTRO DAPENA (Arquitecta, Premio Manuel G. Román 2010), D. MANUEL CAAMAÑO SUÁREZ (Aparejador, Medalla “Setestrelo” 2010), D. CLODIO GONZÁLEZ PÉREZ (Etnógrafo y historiador) y D. XOSÉ GONZÁLEZ MARTÍNEZ (Presidente Foro Enrique Peinador) en su condición de vocales, y Dª. CARME PÉREZ VAQUERO, miembro de la asociación que actuó como secretario, después de deliberaren sobre las propuestas presentadas acuerdan conceder los Premios Manuel Gómez Román en esta segunda edición.

En la modalidad de EDIFICACIONES TRADICIONALES REHABILITADAS O RESTAURADAS la:

A Dª. ESTEFANÍA VÁZQUEZ MÜLLER y D. ROI FEIJOO REY, por su proyecto de rehabilitación de una vivienda en la calle Libertad, 24 de Ourense, por coincidir en él una adecuada interpretación de la tradición compositiva y constructiva de la arquitectura tradicional que trae como resultado recuperar zonas degradadas del casco histórico de la ciudad. El jurado valora que la obra se llevó a cabo teniendo en consideración a estructura original de la construcción y el empleo de materiales, sistemas y técnicas tradicionales asociadas con los oficios y el patrimonio vernáculo gallego.

En la modalidad de CONSTRUCCIONES ADJETIVAS REHABILITADAS O RECONSTRUIDAS la:

D. OSCAR ANDRÉS QUINTELA Y Dª. LOURDES PÉREZ CASTRO, por su proyecto de rehabilitación de una antigua construcción de secado e industria de madera en Sorribos – Abejera (Muros) para uso de Escuela de Deportes Náuticos, por lo que supone de recuperación de una construcción de ámbito pre-industrial al servicio de la sociedad civil.

Considera el jurado que la conservación de la estructura compositiva hueco/fábrica original fue muy acertada así como la conservación del esquema de la armadura y faldóns de la cubierta, haciendo la consideración que hubiera sido mucho mejor la utilización de materiales tradicionales. ES de destacar la sensibilidad utilizada en la reflexión de la relación del edificio con su entorno. En las valoraciones del jurado estuvo presente siempre la filosofía de D. Manuel Gómez Román en cuanto a la preservación del patrimonio arquitectónico gallego, modernizando su estructura pero siempre respetando la tradición. En este sentido, no se quiere dejar pasar la ocasión de destacar positivamente la calidad técnica y profesional de los trabajos presentados a concurso.

+ info

O xurado da II edición dos Premios Manuel Gómez Román decidíu outorgar o premio da modalidade de EDIFICACIÓNS TRADICIONAIS REHABILITADAS OU RESTAURADAS aos arquitectos Dª. Estefanía Vázquez Müller e D. Roi Feijoo Rey, polo seu proxecto de rehabilitación dunha vivenda na rúa Liberdade, 24 en Ourense, por coincidir nel unha adecuada interpretación da tradición compositiva e construtiva da arquitectura tradicional que trae como resultado, recuperar zonas degradadas do casco histórico da cidade.

O segundo premio, na modalidade de CONSTRUCIÓNS ADXECTIVAS REHABILITADAS OU RECONSTRUIDAS foi para os arquitectos D. Oscar Andrés Quintela e Dª. Lourdes Pérez Castro  “ARROKABE Arquitectos”, polo seu proxecto de rehabilitación dunha antiga construción de secado e industria da madeira en Sorribos-Abelleira no concello de Muros, para uso de escola de deportes náuticos, polo que supón de recuperación dunha construción de ámbito pre-industrial ao servizo da sociedade civil.

A Asociación Setestrelo, que vén desenvolvendo unha labor incesante, desde a súa creación, no ámbito da preservación do patrimonio arquitectónico galego,  concedeu tamén a medalla de prata “Manuel Gómez Román” ao doutor arquitecto D. MANUEL GALLEGO JORRETO, pola súa contribución á dignificación da cultura de Galicia desde un ámbito tan complexo como é a arquitectura, destacándose pola concepción ética da mesma.

Sendo as 12,30 horas do día 17 de setembro de dous mil once, reúnense no na sede da Asociación de Amigos do Castelo de Maceda en Ourense os membros do xurado da II edición dos Premios Manuel Gómez Román: D.FRANCISCO NÓVOA RODRÍGUEZ (Presidente da Asociación), D. XABIER OVIEDO RODRÍGUEZ (Alcalde do Concello de Maceda), D. IAGO SEARA MORALES (Arquitecto, Medalla “Setestrelo” 2009), Dª. ÁNGELES CASTRO DAPENA (Arquitecta, Premio Manuel G. Román 2010), D. MANUEL CAAMAÑO SUÁREZ (Aparellador, Medalla “Setestrelo” 2010), D. CLODIO GONZÁLEZ PÉREZ (Etnógrafo e historiador) e D. XOSÉ GONZÁLEZ MARTÍNEZ (Presidente Foro Enrique Peinador) na súa condición de vogais, e Dª. CARME PÉREZ VAQUERO, membro da asociación que actuou como secretario, logo de deliberaren sobre as propostas presentadas acordan conceder os Premios Manuel Gómez Román nesta segunda edición.

Na modalidade de EDIFICACIÓNS TRADICIONAIS REHABILITADAS OU RESTAURADAS a:

A Dª. ESTEFANÍA VÁZQUEZ MÜLLER e D. ROI FEIJOO REY, polo seu proxecto de rehabilitación dunha vivenda na rúa Liberdade, 24 de Ourense, por coincidir nel unha adecuada interpretación da tradición compositiva e construtiva da arquitectura tradicional que trae como resultado recuperar zonas degradadas do casco histórico da cidade. O xurado valora que a obra levouse a cabo tendo en consideración a estrutura orixinal da construción e o emprego de materiais, sistemas e técnicas tradicionais asociadas cos oficios e o patrimonio vernáculo galego.

Na modalidade de CONSTRUCIÓNS ADXECTIVAS REHABILITADAS OU RECONSTRUIDAS a:

D. OSCAR ANDRÉS QUINTELA E Dª. LOURDES PÉREZ CASTRO, polo seu proxecto de rehabilitación dunha antiga construción de secado e industria de madeira en Sorribos – Abelleira (Muros) para uso de Escola de Deportes Náuticos, polo que supón de recuperación dunha construción de ámbito pre-industrial ao servizo da sociedade civil.

Considera o xurado que a conservación da estrutura compositiva oco/fábrica orixinal foi moi acertada así como a conservación do esquema da armadura e faldóns da cuberta, facendo a consideración que tivera sido moito mellor a utilización de materiais tradicionais. É de salientar a sensibilidade utilizada na reflexión da relación do edificio coa súa contorna. Nas valoracións do xurado estivo presente sempre a filosofía de D. Manuel Gómez Román en canto á preservación do patrimonio arquitectónico galego, modernizando a súa estructura pero sempre respectando a tradición. Neste sentido, non se quere deixar pasar a ocasión de salientar positivamente a calidade técnica e profesional dos traballos presentados a concurso.

+ info

The juror of the edition II of the Prizes Manuel Gómez Roman decided to grant the prize of the modality of TRADITIONAL BUILDINGS REHABILITATED OR RESTORED to the architects D ª. Estefanía Vázquez Müller and D. Roi Feijoo Rey, for his project of rehabilitation of a housing in the street Liberate, 24 in Ourense, for a suitable interpretation of the tradition coincide with him compositiva and constructive of the traditional architecture that it brings as result, to recover zones degraded of the historical hull of the city.

The second prize, in the modality of ADJECTIVAL REHABILITATED OR RECONSTRUCTED CONSTRUCTIONS it was for the architects D. Oscar Andrés la quinte and D ª. Lourdes Perez Castro » ARROKABE Architects «, for his project of rehabilitation of a former construction of dried and industry of the wood in Sorribos-Abejera in the town hall of Walls, for use of school of nautical sports, for what he supposes of recovery of a construction of pre-industrial area to the service of the civil society.

The Association Setestrelo, which comes developing an incessant labor, from his creation, in the area of the preservation of the architectural Galician heritage, it granted also the medal of silver «Manuel Gómez Roman» to the doctor architect GALICIAN D. MANUEL JORRETO, for his contribution to the dignifying of the culture of Galicia from an area as complex as it is the architecture, being outlined for the ethical conception of the same one..

Sendo seize 12,30 hours do on the 17th of setembro of dous thousand eleven, reúnense not na headquarters give Friends’ Association do Castelo de Maceda in Ourense you membros do xurado Manuel Gómez Roman give the IInd edition two Prizes: D.FRANCISCO NÓVOA RODRÍGUEZ (President gives Association), D. XABIER OVIEDO RODRÍGUEZ (Mayor do Concello de Maceda), D. IAGO MORAL SEARA (Architect, Medal «Setestrelo» 2009), D ª. ANGELS I GELD DAPENA (Arquitecta, I Reward Manuel G. Roman 2010), D. MANUEL CAAMAÑO SUÁREZ (Aparellador, Medal «Setestrelo» 2010), D. CLODIO GONZALEZ PEREZ (Ethnographer and historian) and D. XOSÉ GONZALEZ MARTÍNEZ (President Forum Enrique Peinador) na súa condition of vogais, and D ª. CARME DENIM PEREZ, membro gives association that actuou as secretary, logo of they will discuss on ace propostas presented acordan Manuel Gómez Roman grant you Prizes nesta the second edition.

In the modality of TRADITIONAL REHABILITATED OR RESTORED BUILDINGS:

To D ª. ESTEFANÍA VÁZQUEZ MÜLLER and D. I GNAWED AT FEIJOO KING, for his project of rehabilitation of a housing in the street Liberate, 24 of Ourense, for a suitable interpretation of the tradition coincide with him compositiva and constructive of the traditional architecture that it brings as result to recover zones degraded of the historical hull of the city. The juror values that the work carried out having in consideration to original structure of the construction and the employment of materials, systems and traditional technologies associated with the trades and the vernacular Galician heritage.

In the modality of ADJECTIVAL REHABILITATED OR RECONSTRUCTED CONSTRUCTIONS:

D. OSCAR ANDREW CONSCRIPT HER AND D ª. LOURDES PEREZ I GELD, for his project of rehabilitation of a former construction of dried and industry of wood in Sorribos – Abejera (Walls) for use of School of Nautical Sports, for what he supposes of recovery of a construction of pre-industrial area to the service of the civil society.

The juror considers that the conservation of the structure compositiva hollow / original factory was very guessed right as well as the conservation of the scheme of the armor and faldóns of the cover, doing the consideration that had been much better the utilization of traditional materials. IT IS of emphasizing the sensibility used in the reflection of the relation of the building with his environment. In the valuations of the juror D. Manuel Gómez’s Roman philosophy was present always as for the preservation of the architectural Galician heritage, modernizing his structure but always respecting the tradition. In this respect, one does not want to stop to spend the occasion to emphasize positively the technical and professional quality of the works presented to contest.

+ info

Reunión AXAGAReunión AXAGAMeeting AXAGA

Estimados Compañer@s,
Han pasado ya varios meses desde la última vez que nos juntamos para charlar y compartir ideas acerca de la delicada situación de nuestra profesión. En este tiempo la Asociación ha centrado sus esfuerzos en trabajar, de manera muy intensa, dentro del Colegio para tomar contacto con todo lo referente a su situación después de la toma de posesión de nuestros vocales en la Junta de Gobierno. Además de transcurrir los días también han ido sucediendo muchas cosas y, como os imaginaréis, unas son positivas y otras no tanto. Por esto, y por la inminente reforma de los Estatutos del COAG, creemos conveniente convocar una nueva reunión para informaros de todas estas cuestiones, así como para recoger todas las aportaciones o críticas que consideréis oportuno ante el trabajo desempeñado y el que todavía queda por hacer en el futuro próximo. Por tanto os convocamos a la asamblea informativa que tendremos el jueves 20 de octubre, a las 8 de la tarde en la sede del Colegio en A Coruña. Por supuesto, a esta reunión está invitado todo aquel que esté interesado en el tema, esté colegiado o no y sea cual sea su edad. Como siempre, os animamos a que acudáis a la reunión y aviséis a todos los compañeros que puedan estar interesadas en acudir, ya sea a opinar o simplemente a escuchar.

Un saludo a todos,
AXAGA (Asociación de xóvenes arquitectos de Galicia)

Estimados Compañer@s,

Pasaron xa varios meses desde a última vez que nos xuntamos para charlar e compartir ideas acerca da delicada situación da nosa profesión. Neste tempo a Asociación centrou os seus esforzos en traballar, de maneira moi intensa, dentro do Colexio para tomar contacto con todo o referente á súa situación despois da toma de posesión dos nosos vogais na Xunta de Goberno. Ademais de transcorrer os días tamén han ido sucedendo moitas cousas e, como vos imaxinaredes, unhas son positivas e outras non tanto. Por isto, e pola inminente reforma dos Estatutos do COAG, cremos conveniente convocar unha nova reunión para informarvos de todas estas cuestións, así como para recoller todas as achegas ou críticas que consideredes oportuno ante o traballo desempeñado e o que aínda queda por facer no futuro próximo. Por tanto convocámosvos á asemblea informativa que teremos o xoves 20 de outubro, ás 8 da tarde na sede do Colexio na Coruña. Por suposto, a esta reunión está convidado todo aquel que estea interesado no tema, estea colexiado ou non e sexa cal for a súa idade. Como sempre, animámosvos a que acudades á reunión e avisedes a todos os compañeiros que poidan estar interesadas en acudir, xa sexa a opinar ou simplemente a escoitar.

Un saúdo a todos,

AXAGA (Asociación de xóvenes arquitectos de Galicia)

Estimated Compañer@s,

They have happened already several months from the last time that we join to chat and to share ideas it brings over of the delicate situation of our profession. On this time the Association has centred his efforts in working, in a very intense way, inside the College to take contact with everything relating to his situation after the capture of possession of our members in the Meeting of Government.

Beside passing the days also many things have been happening and, since you will imagine, some are positive and different not so much. For this, and for the imminent reform of the Bylaws of the COAG, we believe suitably to summon a new meeting to find out about all these questions, as well as to gather all the contributions or critiques that you consider to be opportune before the recovered work and that still it can only for doing in the near future. Therefore we summon you for the informative assembly that we will have on Thursday, the 20th of October, at 8 p.m. in the headquarters of the College in La Coruña. Certainly, to this meeting that one is invited everything that interested in the topic, be collegiate or not and be which is his age. Since always, we encourage you to that you come to the meeting and warn all the companions who could be interested in coming, already be to thinking or simply to listening.

A greeting to all,

AXAGA (Association of young architects of Galicia))

Recordando a Manuel Ángel Ganoza | Fernando Freire Forga

Manuel Ángel Ganoza

En el año 2010 se nos adelantó nuestro querido amigo y arquitecto Manuel Ángel. Un gran ejemplo de dedicación profesional en defensa de nuestra querida ciudad; quién también contribuyó al desarrollo de nuestra arquitectura con interesantes obras y proyectos modernos que observamos a diario en la urbe Trujillana.

Los que recordamos las ganas de trabajar del arquitecto Ganoza, sabemos que sus más nobles ideales se basaban en mejorar la calidad arquitectónica y el desarrollo urbano de la ciudad de Trujillo, lo cual lamentablemente no se ha visto reflejado en el crecimiento de la ciudad en estos últimos años.

Iglesia de Fátima

Si bien existe un gran crecimiento desordenado de la ciudad, este mismo hecho representa una gran oportunidad económica y de desarrollo para todos nosotros. No obstante, la falta de rigurosidad e investigación nos puede significar una muy mala jugada para los fines generales de nuestros habitantes. Una ciudad con el desorden que viene manifestándose nos conducirá a obtener grandes problemas en el futuro. Ejemplo de ello es el colapso de significativos ámbitos en nuestro equipamiento urbano. Por citar alguno de estos ejemplos, podemos observar la crisis diaria que se vive en la avenida Prolongación Cesar Vallejo, justo frente al Centro Comercial, alrededor de las 7:00 pm. El tráfico vehicular existente es producto de una deficiente proyección urbana y arquitectónica, en donde no se tuvo reparo para diseñar accesos adecuados, tanto vehiculares como peatonales. De haberse realizado una correcta investigación previa no tendríamos estos excesos que perjudican la coexistencia de nuestros ciudadanos.

¡Es lamentable!

Country Club

De igual manera se vive a diario en el Centro Histórico un caos de similar envergadura, al que ya nos “estamos acostumbrando”. Manuel Ángel Ganoza había propuesto una ordenada peatonalización de las calles que van de este a oeste y dejar el paso vehicular a las que van de Norte a Sur. En esta propuesta incluía una serie de cruces peatonales y paraderos para taxis. Actualmente se ha peatonalizado unas cuadras del Jr. Pizarro obstruyendo a diario el paso a la Plaza de Armas en la esquina entre las calles Almagro y Pizarro. Justo donde hay más espacio para que circulen los autos, justo ahí es donde cierran el paso… pareciera como si lo hicieran a propósito, pero no, estoy convencido que no es así. Básicamente este hecho es producto de una gran falta de conocimiento de planificación urbana y la deficiencia de los entes responsables y reguladores.

Country Club

Recordemos que existen mejores soluciones, recordemos a los que lucharon por lograr una ciudad mejor, recordemos las obras que nos enorgullecen como Trujillanos y sobre todo recordemos que aun nos queda mucho por hacer en nuestra ciudad y que para ello hay que ser rigurosos en nuestros actos cotidianos.

Como parte de este «recordar» de buenas ideas, proyectos y obras, dejo a continuación una miscelánea de obras y proyectos elaborados por el Arquitecto Manuel Ángel Ganoza Plaza entre los años 1960 y 1970.

Club Libertad

El arquitecto Manuel Ángel Ganoza Plaza nació en Trujillo – Perú el 01 de Octubre de 1930. Los estudios primarios y secundarios los realizó en la ciudad de Trujillo y Lima respectivamente. Entre los años de 1950 y 1954, estudió la carrera de Arquitectura en la Universidad Nacional de Ingeniería en Lima, obteniendo luego el título de Ingeniero-Arquitecto en Enero de 1955. Para ese entonces la enseñanza de arquitectura moderna estaba radicalmente establecida en las aulas de esta universidad desde 1945 y acentuada con la formación del grupo Espacio hacia el año 1947.

A mediados del año 1955 recibe una beca por parte del Gobierno Peruano para realizar estudios en Madrid, donde recibe varios diplomas por cursos de especialización en Historia del Arte y Arquitectura, Paisajismo y en Formas Recientes en la Construcción Moderna en el Instituto Técnico de la Construcción y del Cemento (hoy Instituto Torroja), donde estuvo bajo la tutela del Arquitecto Eduardo Torroja y el Ingeniero Pier Luigi Nervi en los trabajos desarrollados.

Casa Cassinnell

El arquitecto Ganoza regresa al Perú y para el año 1957 trabaja como Arquitecto en la empresa constructora Crosby – Ponce de León hasta 1958, para luego empezar a diseñar proyectos arquitectónicos de manera independiente en la ciudad de Trujillo.

La década de 1960 será por excelencia su época dorada, gracias al desarrollo económico por el que atravesaba la ciudad de Trujillo. Los grandes latifundios productores de caña de azúcar contrataron a MAG para desarrollar proyectos urbanos como el Centro Poblado de Sintuco a finales de 1960.

Casa De Orbegoso Satller

Para los últimos años de la década de 1960, se asociará con el arquitecto José Correa Orbegoso, con quién proyectará una serie de viviendas para la hacienda de Casa Grande, al norte de la ciudad de Trujillo. Compartirá la autoría de proyectos como la residencias de la familias Zarzar y Arellano, la residencia del Señor Octavio Ganoza, el Edificio de Comercio y Viviendas de 12 Pisos encargo del Señor Javier Servat para 1968 y el proyecto de la Ciudad Tecnológica de Chan Chan.

El golpe de estado militar a fines de la década de 1960 y la reforma agraria ejecutada, lo dejarían básicamente sin clientes potenciales, obligándolo a alejarse de la proyección arquitectónica para dedicarse por completo a la conservación del Centro Histórico y el Patrimonio Cultural que este comprendía.

Iglesia Espiritu Santo

A mediados de la década de los años setenta su vida como profesional dará un giro importante gracias a la beca que le otorga la UNESCO para realizar estudios de Preservación, Conservación y Restauración de Monumentos y Sitios Históricos en el ICROM (International Center For The Preservation and Restauration of Cultural Property) en Roma – Italia, orientando su trabajo profesional, a partir de junio de 1976, a la restauración de monumentos históricos en la ciudad de Trujillo.

Hasta el año 2010 tuvo a su cargo los cursos de Historia y Conservación de Centros Históricos y Patrimonio en la Universidad Privada del Norte – UPN en la ciudad de Trujillo, donde fue decano de la facultad de Arquitectura por varios años.

En la actualidad ha quedado inconcluso el libro que estaba elaborando con la Universidad Privada del Norte (UPN), sobre la evolución de la arquitectura en la ciudad de Trujillo, documentación que cuenta con dos partes de las cuales una de ellas ya estaba lista.

Fernando Freire Forga · Doctor Arquitecto
Lima · octubre 2011 · Autor del Blog La Forma Moderna en Latinoamérica

El arquitecto Manuel Ángel Ganoza Plaza nació en Trujillo – Perú el 01 de Octubre de 1930. Los estudios primarios y secundarios los realizó en la ciudad de Trujillo y Lima respectivamente. Entre los años de 1950 y 1954, estudió la carrera de Arquitectura en la Universidad Nacional de Ingeniería en Lima, obteniendo luego el título de Ingeniero-Arquitecto en Enero de 1955. Para ese entonces la enseñanza de arquitectura moderna estaba radicalmente establecida en las aulas de esta universidad desde 1945 y acentuada con la formación del grupo Espacio hacia el año 1947.

A mediados del año 1955 recibe una beca por parte del Gobierno Peruano para realizar estudios en Madrid, donde recibe varios diplomas por cursos de especialización en Historia del Arte y Arquitectura, Paisajismo y en Formas Recientes en la Construcción Moderna en el Instituto Técnico de la Construcción y del Cemento (hoy Instituto Torroja), donde estuvo bajo la tutela del Arquitecto Eduardo Torroja y el Ingeniero Pier Luigi Nervi en los trabajos desarrollados.

[:es]Exposición 2000-2010. 10 Años del Proxecto Terra [:gl]Exposición 2000-2010. 10 Anos do Proxecto Terra [:en]Exhibition 2000-2010. 10 Years of the Proxecto Terra[:]

37

[:es]

El Proxectoterra, Premio Nacional de Urbanismo 2010 del Ministerio de Fomento, es un proyecto de cooperación con el mundo de la educación del Colegio Oficial de Arquitectos de Galicia, dirigido a las distintas etapas de la Educación Obligatoria con el objetivo de contribuir a mejorar el conocimiento que los escolares deben tener de nuestra Arquitectura y de nuestra Identidad Territorial.

10Presentacion 2011 GA XUNTA con Fondo from Proxectoterra on Vimeo.

Fechas: Del 13 de octubre al 5 de noviembre
Lugar: Sala de exposicións da Deputación Provincial de Lugo na Praza de San Marcos.
Horario:  De 10:30 a 14:00 y de 16:30 a 20:30. Domingos y festivos de 11:00 a 14:00

+ info

[:gl]

O Proxectoterra, Premio Nacional de Urbanismo 2010 do Ministerio de Fomento, é un proxecto de cooperación co mundo da educación do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia, dirixido ás distintas etapas da Educación Obrigatoria co obxectivo de contribuir a mellorar o coñecemento que os escolares deben ter da nosa Arquitectura e da nosa Identidade Territorial.

10Presentacion 2011 GA XUNTA con Fondo from Proxectoterra on Vimeo.

Datas: Do 13 de outubro ao 5 de novembro

Lugar: Sala de exposicións da Deputación Provincial de Lugo na Praza de San Marcos.

Horario:  De 10:30 a 14:00 e de 16:30 a 20:30. Domingos e festivos de 11:00 a 14:00

+ info

[:en]

The Proxectoterra, National Prize of Urbanism 2010 of the Department of Promotion, is a project of cooperation with the world of the education of the Architects’ Official College of Galicia, directed the different stages of the Obligatory Education with the aim to help to improve the knowledge that the students must have of our Architecture and of our Territorial Identity.

10Presentacion 2011 GA XUNTA con Fondo from Proxectoterra on Vimeo.

Date: From October 13 to November 5

Place: Room of exposicións gives Deputación Provincial of Lugo na Praza of San Marcos.

Schedule: Of 10:30 to 14:00 and of 16:30 to 20:30. On Sundays and festive of 11:00 to 14:00

+ info

[:]

La ciudad invisible | Antonio S. Río Vázquez

Imagen del Archivo Histórico Municipal de Betanzos

Esta semana —coincidente con la celebración de la Semana de la Arquitectura en Coruña— he tenido la oportunidad de participar en el II Ciclo de conferencias sobre restauración del patrimonio arquitectónico organizado por el Departamento de Composición de la Universidade da Coruña.

Esta segunda edición tenía como tema «La ciudad histórica», y homenajeaba al profesor Fernando Chueca Goitia al cumplirse cien años de su nacimiento. Los invitados Ferdinando Maurici y Fernando Branco nos han hablado de las ciudades islámicas en Sicilia y Portugal respectivamente, mientras que Pedro Navascués y José Ramón Alonso nos han recordado la relevancia de Fernando Chueca como arquitecto, como docente y, sobre todo, como persona.

En las conferencias de inauguración y clausura, el catedrático José Ramón Soraluce y yo hemos explicado la problemática de la ciudad histórica en dos casos gallegos: Allariz y Betanzos, para completar este último con una visita en la jornada final y poder observar in situ las diferentes actuaciones.

En mi intervención he señalado que, a diferencia de otros ponentes, no he conocido personalmente a Fernando Chueca, sin embargo, me considero un discípulo suyo a través de dos vías: primero, por la influencia de sus trabajos —de los que siempre destaqué su carácter profundamente didáctico— y segundo, mediante mis profesores, que han sido a su vez discípulos directos de Chueca y así lo han querido reconocer abiertamente a lo largo de sus clases.

Durante la ponencia, presenté la ciudad histórica como un patrimonio vivo; un patrimonio al que le afectan los problemas de los ciudadanos que demandan la ciudad sobre la historia, y que, al mismo tiempo, posee sus propios conflictos, inherentes a su condición de historia y con los que los ciudadanos deben convivir diariamente.

Considerando el patrimonio como algo vivo, conviene recordar los tres tiempos en los que Séneca dividía a la vida y trasladarlos al concepto del patrimonio: Pasado, presente y futuro.

«De éstos, —decía Séneca— el presente es brevísimo; el futuro, dudoso; el pasado, cierto».

El patrimonio posee también esos tres momentos, cada uno con su problemática diferenciada pero complementaria: El pasado supone el problema de la conservación, de saber recibir adecuadamente aquello que nos legan las generaciones precedentes. El presente supone el problema del mantenimiento, del uso, de la acción inmediata. El futuro supone el problema de decidir nuestro propio legado, y también aquello que, como arquitectos, nos toca más próximos: el problema del proyecto, de prefigurar su existencia venidera.

Terminé mi intervención con la invitación a la visita del día siguiente, una invitación tomada de Las Ciudades Invisibles y, con permiso de Calvino, modificando el nombre de la protagonista. Esa invitación finalizaba con el siguiente texto:

«Para no decepcionar a los habitantes hace falta que el viajero elogie la ciudad de las postales y la prefiera a la presente, aunque cuidándose de contener dentro de límites precisos su pesadumbre ante los cambios: reconociendo que la magnificencia y prosperidad de Brigantia convertida en metrópoli, comparada con la vieja Brigantia provinciana, no compensan cierta gracia perdida, que sin embargo se puede disfrutar ahora sólo en las viejas postales, mientras que antes, con la Brigantia provinciana delante de los ojos, de gracioso no se veía realmente nada, y mucho menos se vería hoy si Brigantia hubiese permanecido igual, y que de todos modos la metrópoli tiene este atractivo más: que a través de lo que ha llegado a ser se puede evocar con nostalgia lo que fue».

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. octubre 2011

Espacio público rehabilitado | Íñigo García Odiaga

Espacio público rehabilitado | Íñigo García Odiaga
High Line, New York | James Conor, Diller Scofidio+Renfro y Piet Oudolf

El crecimiento normal de las ciudades a menudo se produce de forma concéntrica, desde el centro hacia la periferia. En este lento pero continuo movimiento de expansión la actividad más urbana del centro va absorbiendo la periferia de la ciudad. Va transformando sus usos característicos, como el industrial o el de infraestructuras de comunicaciones en otros más propios del centro ciudad como el terciario o el residencial.

Hace escasamente dos años, antes de la aparición de la tan comentada crisis económica, la actitud de todos los planes urbanísticos pasaba por la «tabula rasa», es decir por el derribo de todos los elementos preexistentes hasta generar un espacio vacío que volver a ocupar. Esta metodología además de económicamente insostenible, ya que no intenta aprovechar ni las virtudes de las estructuras existentes, borra todo vestigio de identidad, memoria o historia que el lugar, una fábrica o cualquier otro espacio previo hallan podido acumular con el paso del tiempo. Esta actitud basada en el valor de lo nuevo por encima de cualquier otra característica puede calificarse hoy de obsoleta y agotada.

Jardines de las fundición en Nantes, Francia, de Alexandre Chemetoff
Jardines de las fundición en Nantes, Francia, de Alexandre Chemetoff

Una propuesta urbanística que pone de forma rotunda en cuestión este modelo es la de los llamados «Jardines de las Fundición» ubicados en Nantes y considerado uno de los proyectos urbanos en construcción más grandes de Francia. El desarrollo se extiende en la longitud de una isla fluvial generada por el río Loira a su paso por el centro urbano de Nantes. Dirigido por Alexandre Chemetoff desde 1990, el proyecto consiste en la transformación de una fábrica de fundición y del distrito de almacenes fluviales levantados durante décadas a su alrededor en un barrio de viviendas de 350 hectáreas. El proyecto urbanístico desarrollado se basa en dos ideas fundamentales, sacar el máximo provecho de las estructuras existentes sin necesidad de demoler ningún edificio y en tener en cuenta la historia y la geografía del lugar, y por lo tanto su entorno social.

Mantener la estructura de la fábrica que dio origen y en la que trabajaron centenares de habitantes de Nantes era además de una ventaja económica dado que sus espacios podían reaprovecharse, un reto social, en el que lo que estaba en juego era la identidad y la memoria de todas esas personas cuya vida estaba ligada a esas estructuras.

El proyecto propuso mantener la estructura metálica de la fundición y aprovechar su gran cubierta para crear un jardín bajo el mismo techo de la vieja fábrica. En definitiva generar un espacio público cubierto para el uso diario que permita espacios de juego para los niños y el desarrollo de eventos sociales como cenas, exposiciones o conciertos. Con un coste mínimo de intervención como fue la limpieza y el repitando y reparación puntual de la estructura existente de la fábrica, la actividad industrial anterior se recupera, no sólo como un objeto de museo, sino también como el legado de un lugar donde muchos ciudadanos locales fueron empleados y trabajaron duro, por lo que de alguna manera la conservación de la historia del lugar es un emotivo homenaje al pasado industrial de la ciudad y su vida laboral.

Jardines de las fundición en Nantes, Francia, de Alexandre Chemetoff
Jardines de las fundición en Nantes, Francia, de Alexandre Chemetoff

La cubierta, el techo y los edificios que la rodean, protegen el lugar del viento y permite que la temperatura en el jardín sea 3 o 4 grados más alta que en el exterior, lo que junto con el sistema de recuperación de agua de lluvia instalado en la cubierta y que aprovecha los viejos tanques de agua de la fundición, permitió plantar un jardín exótico y exuberante.

Espacio público rehabilitado | Íñigo García Odiaga
Jardines de las fundición en Nantes, Francia, de Alexandre Chemetoff

Otro buen ejemplo de este tipo de reutilización de antiguos elementos industriales para la generación de espacios para la colectividad es el desarrollado por James Conor, Diller Scofidio+Renfro y Piet Oudolf en la reconversión del High Line neoyorquino.

Espacio público rehabilitado | Íñigo García Odiaga
High Line, New York | James Conor, Diller Scofidio+Renfro y Piet Oudolf

El High Line fue construido en la década de 1930, como parte de un proyecto de infraestructura masiva público-privada denominada mejoramiento del West Side. La infraestructura levantó el tráfico de carga nueve metros sobre la calle, construyendo una línea ferroviaria aérea eliminado los trenes peligrosos de las calles de los distritos industriales más habitados de Manhattan. Cuando la estructura histórica fue amenazada con la demolición surgió un colectivo denominado Amigos del High Line que como un agente social trabajó en colaboración con la municipalidad de Nueva York para preservar y mantener la estructura como un parque público elevado.

Los autores del proyecto mantuvieron la idea que socialmente mediante un proceso de participación se había impuesto, el concepto “Keep It”, en definitiva el de conservar la línea bajo la premisa de mantenerla de forma simple, salvaje, tranquila y lenta. Además la normativa urbanística del área fue modificada para que la antigua vía ferroviaria pasara ahora a tener carácter de calle o parque urbano y por lo tanto las alturas de los edificios colindantes modificaran el carácter cerrado de sus fachadas.

High Line, New York | James Conor, Diller Scofidio+Renfro y Piet Oudolf
High Line, New York | James Conor, Diller Scofidio+Renfro y Piet Oudolf

Este proyecto construido en dos fases completa un parque lineal de casi cuatro kilómetros siguiendo los raíles elevados del tren, y más allá de la atractiva estética de sus parques e instalaciones cobra mayor interés al ver el proceso participativo que lo ha generado. Si el movimiento social logró salvar la infraestructura del derribo, también consiguió mediante donaciones financiar parte de su construcción y de su mantenimiento posterior costeado a medias junto con los servicios municipales.

High Line, New York | James Conor, Diller Scofidio+Renfro y Piet Oudolf
High Line, New York | James Conor, Diller Scofidio+Renfro y Piet Oudolf

Esta iniciativa pone de manifiesto el valor de mantener la identidad y la memoria colectiva de dos generaciones de neoyorquinos que habían crecido bajo los puentes negros del ferrocarril elevado, frente a los desarrollos de una economía enriquecida que olvida tal vez lo más importante de cualquier espacio público, a sus usuarios.

High Line, New York | James Conor, Diller Scofidio+Renfro y Piet Oudolf
High Line, New York | James Conor, Diller Scofidio+Renfro y Piet Oudolf

íñigo garcía odiaga. arquitecto
san sebastián. octubre 2011

Publicado en ZAZPIKA 09.10.2011