Iniciofaro¿Se puede llamar vivienda a la vivienda actual? | Cristina García-Rosales¿Pódese chamar...

[:es]¿Se puede llamar vivienda a la vivienda actual? | Cristina García-Rosales[:gl]¿Pódese chamar vivenda á vivenda actual? | Cristina García-Rosales[:en]Can call house to the current house? | Cristina García-Rosales[:]

[:es]

Parece una perogrullada esta pregunta, pero veremos que no lo es tanto. La vivienda, morada o habitación, es aquel espacio físico, generalmente un edificio, cuya principal razón de ser será la de ofrecer refugio y descanso, gracias a las habitaciones que ostenta en su interior, a las personas y a todo lo que ellas traerán consigo, como son sus enseres y propiedades personales. Esta definición, encontrada en Internet, me ha proporcionado muchas claves.

La primera: la casa es un espacio físico.

Está dentro de un edificio (generalmente). También podría estar dentro de una tienda, de una cabaña, de una cueva, o incluso bajo tierra.

Ofrece refugio, es decir cobija y acoge a las personas y a sus objetos.

Joke Vos. Viviendas Periscopio

Evidentemente la vivienda es mucho más. Y ya lo he comentado en algún otro post. Es aquel lugar intangible que forma parte del ser humano como una extensión de sí. Que sirve para muchas cosas: Para descansar, para pensar, para recibir, (algunos, para ostentar), para charlar, para leer, para crear, para amar, para mirar (por la ventana a veces), para estudiar, educar, sentirse cómodo, gandulear, lavarse y acicalarse, decorar, cocinar, ordenar, desordenar, escuchar música o el canto de los pájaros, no hacer nada, hacer de tu capa un sayo, lamerse las heridas, llorar, reír, telefonear, estar ausente, estar activo, almacenar… y tantos  infinitivos que se relacionan con el hecho de SER.

Planta tipo

Por eso -y sin querer entrar en la historia de las viviendas a lo largo de los siglos en diferentes culturas- me cuestiono la pregunta arriba esbozada. Y me digo ¿no será qué en general estamos copiando tipos (léase tipologías) de otros momentos que no del actual? ¿no será qué por mucha experimentación  (nunca es demasiada) que se haga, seguimos construyendo cómo los sumerios, a base de LADRILLOS; cómo los vanguardistas del movimiento moderno después de las guerras mundiales, a base de MÍNIMOS; cómo los individuos del siglo XIX que diseñaban enormes palacios llenos de ESTANCIAS, o cómo en la época del franquismo con la distribución al uso: salón-estar frente a la TV (para aborregarse mejor), cocina diminuta, terraza poco utilizable en climas como el de Madrid, y habitaciones donde no cabe un alfiler si se le tira (según me sugirió un “estupendo” promotor)?

¿Y las nuevas familias emergentes? ¿qué pasa con los mayores que viven solos y no pueden valerse por sí mismos? ¿y con los “nuevos abuelos” (como tantos de mi generación)? ¿y con los jóvenes, parejas sin hijos, hijos sin uno de sus progenitores, amigos que comparten piso? ¿y cómo compaginar el trabajo desde casa? ¿y cómo compartir “independencia e intimidad” (Humboldt dixit) en las nuevas relaciones, en 45 m2? ¿por qué vivimos tan lejos del nivel de tierra? ¿por qué no participamos en las decisiones de diseño de nuestra propia casa? ¿por qué no  se saludan a los vecinos, no se comparten espacios comunitarios,  no se intentan hacer comunes ciertos trabajos domésticos como lavar la ropa, tender o cuidar a los retoños? ¿por qué un edificio residencial a veces parece todo menos eso? ¿una cárcel, un diplodocus, un agujereado donuts, una colmena, una escultura, un rompecabezas o una simple horterada en la mayor parte de los casos? ¿por qué una casa no puede hacerse a base de buena arquitectura y tener  además imagen de «casa»? ¿por qué no podemos urbanizar las terrazas superiores? ¿por qué no podemos aspirar a una vivienda digna en el s. XXI?

Vista de la fachada interior de Kowloon City en Hong Kong | Fotografía: Michael Wolf/

¿Por qué una casa lo ha de ser para toda la vida?

Tantas preguntas sin responder que me planteo sin obtener demasiadas respuestas posibles. Y todo ello por pensar en la primera que se me ocurrió a raíz de un post de Santiago de Molina en La Ciudad Viva, ¿se puede llamar vivienda a la vivienda social? Y una última ¿qué tal diseñársela en un árbol?

La casa en el árbol | urbanarbolismo.es

Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. enero 2011

[:en]

It seems a perogrullada this question, but will see that it is not it so much. The house, purple or room, is that physical space, generally a building, whose main reason to be will be the one to offer shelter and rest, thanks to the rooms that has in his interior, to the people and to all what they will bring achieve, as they are his utensils and personal properties. This definition, found in Internet, has provided me a lot of keys.

The first: the house is a fisic space

It´s inside a building (generally). Also it could be inside a shop, of a cabin, of a cave, or even under earth.

It offers shelter, that is to say receives and receives to the people and to his objects.

Joke Vos. Periscope house

Evidently the housing is great more. And already I have commented on it in some another post. It is that intangible place that forms a part of the human being as an extension of yes. That serves for many things: to rest, to think, to receive, (some, to show), to chat, to read, to create, to love, to look (for the window sometimes), to study, to educate, to feel comfortable, to idle, to wash and to make up, to decorate, to cook, to order, to disorder, to listen to music or the singing of the birds, not to do anything, to do of your cap a sayo, to be licked the wounds, to cry, to laugh, to telephone, to be absent, to be active, to store … and so many infinitives that relate to the fact of BEING.

Type floor

Because of it – and accidentally to enter the history of the housings throughout the centuries different cultures – I question the question above outlined. And I say to myself will not it be what in general we are copying types (be read tipologías) of other moments that not of the current one? Will not it be what for many experimentation (it is never too much) that is done, we continue constructing how the Sumerian, based on BRICKS; how the avant-gardists of the modern movement after the world wars, based on MINIMUMS; how the individuals of the 19th century who were designing enormous palaces full of STAYS, or how in the epoch of the Franco’s regime with the distribution to the use: lounge to be opposite to the TV (to get silly better), tiny kitchen, slightly usable terrace in climates as that of Madrid, and rooms where a pin does not fit if one throws him (a «marvellous» promoter suggested me)?

And the new emergent families? What does happen with the major ones that live alone and cannot use for yes same? And with the » new grandparents » (as so many people of my generation)? And with the young persons, pairs without children, children without one of his progenitors, friends who share floor? And how to arrange the work from house? And how to share » independence and intimacy » (Humboldt dixit) in the new relations, in 45 m2? Why do we live so far away of the level of land? Why do not we take part in the decisions of design of our own house? Why are not ythey greeted to the neighbors, community spaces are not shared, are not tried to make common certain housekeeping wash as the clothes, to tend or to take care to the shoots? For what residential building sometimes do it look like quite less it? A jail, a diplodocus, the pierced one donuts, a beehive, a sculpture, a puzzle or a simple act in bad taste in most of the cases? By what house cannot it be made based on good architecture and have in addition image of «house»? Why cannot we urbanize the top terraces? Why we cannot aspire to a worthy housing in s. The XXIst?

Sight of Kowloon City’s interior front in Hong Kong

Why house has it it to be for the whole life?

You ask so many people without answering that I appear without obtaining too many possible answers. And all this for thinking about the first one that it happened to me immediately after a post of Molina’s Santiago in The Alive City, is it possible to be call a housing to the social housing? And the last one such what be she to designed in a tree?

The house in the tree | urbanarbolismo.es

Cristina García-Rosales. architect

madrid. january 2011

[:gl]

Parece unha perogrullada esta pregunta, pero veremos que non o é tanto. A vivenda, morada ou habitación, é aquel espazo físico, xeralmente un edificio, cuxa principal razón de ser será a de ofrecer refuxio e descanso, grazas ás habitacións que ostenta no seu interior, ás persoas e a todo o que elas traerán consigo, como son os seus aveños e propiedades persoais. Esta definición, atopada en Internet, proporcionoume moitas claves.

A primeira: a casa é un espazo físico

Está dentro dun edificio (xeralmente). Tamén podería estar dentro dunha tenda, dunha cabana, dunha cova, ou mesmo baixo terra. Ofrece refuxio, é dicir acubilla e acolle ás persoas e aos seus obxectos.

Joke Vos. Vivendas Periscopio

Evidentemente a vivenda é moito máis. E xa o comentei nalgún outro post. É aquel lugar intanxible que forma parte do ser humano como unha extensión de si. Que serve para moitas cousas: Para descansar, para pensar, para recibir, (algúns, para ostentar), para charlar, para ler, para crear, para amar, para mirar (pola ventá ás veces), para estudar, educar, sentirse cómodo, gandulear, lavarse e acicalarse, decorar, cociñar, ordenar, desordenar, escoitar música ou o canto dos paxaros, non facer nada, facer da túa capa un sayo, lamberse as feridas, chorar, rir, telefonar, estar ausente, estar activo, almacenar… e tantos infinitivos que se relacionan co feito de SER.

Pranta tipo

Por iso -e sen querer entrar na historia das vivendas ao longo dos séculos en diferentes culturas- cuestiónome a pregunta arriba esbozada. E dígome ¿non será que en xeral estamos a copiar tipos (léase tipoloxías) doutros momentos que non do actual? ¿non será que por moita experimentación (nunca é demasiada) que se faga, seguimos construíndo como os sumerios, a base de LADRILLOS; como os vangardistas do movemento moderno despois das guerras mundiais, a base de MÍNIMOS; como os individuos do século XIX que deseñaban enormes pazos cheos de ESTANZAS, ou como na época do franquismo coa distribución ao uso: salón-estar fronte á TV (para aborregar se mellor), cociña diminuta, terraza pouco utilizable en climas como o de Madrid, e cuartos onde non cabe un alfinete se se lle tira (segundo me suxeriu un «estupendo» promotor)?

¿E as novas familias emerxentes? ¿que pasa cos maiores que viven sós e non poden valerse por si mesmos? e cos «novos avós» (como tantos da miña xeración)? ¿e cos mozos, parellas sen fillos, fillos sen un dos seus proxenitores, amigos que comparten piso? ¿e como compaxinar o traballo dende casa? ¿e como compartir «independencia e intimidade» (Humboldt dixit) nas novas relacións, en 45 m2?¿ por que vivimos tan lonxe do nivel de terra? ¿por que non participamos nas decisións de deseño da nosa propia casa? ¿por que non se saúdan os veciños, non se comparten espazos comunitarios, non se intentan facer comúns certos traballos domésticos como lavar a roupa, tender ou coidar aos xermolos? ¿por que un edificio residencial ás veces parece todo menos iso? ¿un cárcere, un diplodocus, un perforado donuts, unha colmea, unha escultura, un crebacabezas ou unha simple horterada na maior parte dos casos? ¿por que unha casa non pode facerse a base de boa arquitectura e ter ademais imaxe de «casa»? ¿por que non podemos urbanizar as terrazas superiores? ¿por que non podemos aspirar a unha vivenda digna no s. XXI?

Vista da fachada interior de Kowloon City en Hong Kong

¿Por que unha casa o ha de ser para toda a vida?

Tantas preguntas sen responder que me formulo sen obter demasiadas respostas posibles. E todo iso por pensar na primeira que se me ocorreu a raíz dun post de Santiago de Molina en La Ciudad Viva, ¿pódese chamar vivenda á vivenda social? E unha última ¿que tal deseñarlla nunha árbore?

La casa en el árbol | urbanarbolismo.es

Cristina García-Rosales. arquitecta

madrid. xaneiro 2011

[:]

Cristina García-Rosales
Cristina García-Rosaleshttps://arquiplaneo.wixsite.com/arquiplaneo
Soy arquitecta (1980). Mis proyectos son muy diversos. En 1995 fundo el grupo La Mujer Construye, en el que ocupo la Presidencia. Con LMC he realizado diversas actividades, entre ellas la coordinación de Encuentros en Alcalá y Madrid y la edición de libros y catálogos de las exposiciones. He participado en más de 250 conferencias, debates, seminarios y congresos, tanto nacionales como internacionales y he comisariado y diseñado la exposición "Construir desde el Interior”, 75 obras realizadas por mujeres. Estoy escribiendo mi tesis doctoral "Aino Marsio Aalto, arquitecta finlandesa".
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

35 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
35 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS