Inicio Blog Página 158

Arquitecturas CerámicasArquitecturas CerámicasCeramic architectures

1

La Fundación Arquitectura y Sociedad y ASCER (Asociación Española de Fabricantes de Azulejos y Pavimentos Cerámicos) organizan el viernes 25 de noviembre de 2011, en el Círculo de Bellas Artes de Madrid, la mesa redonda “Arquitecturas Cerámicas”.

Paseo marítimo de la playa de Poniente de Benidorm [Carlos Ferrater]

El debate, que contará con las intervenciones de los prestigiosos arquitectos Carlos Ferrater, Ángela García de Paredes, Patxi Mangado y Benedetta Taglibue, estará moderado por el director de la Cátedra Cerámica ASCER de Valencia, Eduardo de Miguel. El objetivo de la sesión es analizar las experiencias de estos arquitectos con las nuevas aplicaciones de la cerámica, cuyas técnicas actuales suponen un ejemplo de innovación y colaboración entre la industria y la arquitectura.

Pabellón de España en la Expo de Zaragoza [Patxi Mangado]

La mesa redonda se organiza en el contexto del décimo aniversario de los Premios Cerámica de Arquitectura e Interiorismo, promovidos por ASCER (todos los intervinientes han recibido este premio en ediciones anteriores). Dicho contexto, avala la idea de unir, en un debate de expertos, arquitectura y materiales cerámicos, azulejos y pavimentos, ya que estos últimos orientan sus esfuerzos a la generación de soluciones para el hábitat, sostenibles y respetuosas con el entorno.

Carlos Ferrater, premio Arquitectura ASCER 2009 por el Paseo marítimo de la playa de Poniente de Benidorm (reciente Premio de Arquitectura Española 2011), asegura en su ensayo Cerámica. Variaciones que “la cerámica ha vuelto a convertirse en un material capaz de protagonizar de nuevo la mejor arquitectura”, y destaca de ella su maleabilidad, su  buen precio y el carácter no agresivo con el medio ambiente.

Ángela García de Paredes, premio Arquitectura ASCER 2004 junto con Ignacio García Pedrosa por el Palau de Peñíscola, señala por su parte que, “uno de los objetivos fundamentales de este proyecto fue la recuperación del uso en arquitectura de la cerámica tridimensional, olvidada por los grandes productores”.

Patxi Mangado, premio Arquitectura ASCER 2008 con el Pabellón de España en la Expo de Zaragoza, ha destacado en diversas ocasiones la importancia constructiva de la cerámica, “un material expresivo y que facilita las aplicaciones inteligentes”.

Benedetta Tagliabue, premio Arquitectura ASCER 2004 junto a Enric Miralles por el Mercado de Santa Caterina de Barcelona, ha explicado con frecuencia que la cerámica “es un material muy antiguo que sin embargo admite cambios”, y “esa tradición que representa la cerámica”, añade, “puede coexistir en el momento actual con las nuevas tecnologías”.

La entrada a la mesa de debate es libre hasta completar el aforo. Al finalizar el acto se ofrecerá un cocktail a todos los asistentes.

+ arquitecturaysociedad.com

A Fundación Arquitectura e Sociedade e ASCER (Asociación Española de Fabricantes de Azulexos e Pavimentos Cerámicos) organizan o venres 25 de novembro de 2011, no Círculo de Belas Artes de Madrid, a mesa redonda “Arquitecturas Cerámicas”.

Paseo marítimo de la playa de Poniente de Benidorm [Carlos Ferrater]

El debate, que contará con las intervenciones de los prestigiosos arquitectos Carlos Ferrater, Ángela García de Paredes, Patxi Mangado y Benedetta Taglibue, estará moderado por el director de la Cátedra Cerámica ASCER de Valencia, Eduardo de Miguel. El objetivo de la sesión es analizar las experiencias de estos arquitectos con las nuevas aplicaciones de la cerámica, cuyas técnicas actuales suponen un ejemplo de innovación y colaboración entre la industria y la arquitectura.

Pabellón de España en la Expo de Zaragoza [Patxi Mangado]

La mesa redonda se organiza en el contexto del décimo aniversario de los Premios Cerámica de Arquitectura e Interiorismo, promovidos por ASCER (todos los intervinientes han recibido este premio en ediciones anteriores). Dicho contexto, avala la idea de unir, en un debate de expertos, arquitectura y materiales cerámicos, azulejos y pavimentos, ya que estos últimos orientan sus esfuerzos a la generación de soluciones para el hábitat, sostenibles y respetuosas con el entorno.

Carlos Ferrater, premio Arquitectura ASCER 2009 por el Paseo marítimo de la playa de Poniente de Benidorm (reciente Premio de Arquitectura Española 2011), asegura en su ensayo Cerámica. Variaciones que “la cerámica ha vuelto a convertirse en un material capaz de protagonizar de nuevo la mejor arquitectura”, y destaca de ella su maleabilidad, su buen precio y el carácter no agresivo con el medio ambiente.

Ángela García de Paredes, premio Arquitectura ASCER 2004 junto con Ignacio García Pedrosa por el Palau de Peñíscola, señala por su parte que, “uno de los objetivos fundamentales de este proyecto fue la recuperación del uso en arquitectura de la cerámica tridimensional, olvidada por los grandes productores”.

Patxi Mangado, premio Arquitectura ASCER 2008 con el Pabellón de España en la Expo de Zaragoza, ha destacado en diversas ocasiones la importancia constructiva de la cerámica, “un material expresivo y que facilita las aplicaciones inteligentes”.

Benedetta Tagliabue, premio Arquitectura ASCER 2004 junto a Enric Miralles por el Mercado de Santa Caterina de Barcelona, ha explicado con frecuencia que la cerámica “es un material muy antiguo que sin embargo admite cambios”, y “esa tradición que representa la cerámica”, añade, “puede coexistir en el momento actual con las nuevas tecnologías”.

La entrada a la mesa de debate es libre hasta completar el aforo. Al finalizar el acto se ofrecerá un cocktail a todos los asistentes.

+ arquitecturaysociedad.com

The Foundation Architecture and Company and ASCER (Manufacturers’ Spanish Association of Blue rollers and Ceramic Pavements) organize on Friday, the 25th of November, 2011, in the Circle of Fine arts of Madrid, the round table » Ceramic Architectures «.

Maritime Walk of the beach of West of Benidorm [Carlos Ferrater]

The debate, which will possess the interventions of the prestigious architects Carlos Ferrater, Ángela García of Walls, Patxi Mangado and Benedetta Taglibue, will be moderated by the director of the Ceramic Chair ASCER of Valencia, Eduardo de Michael. The aim of the session is to analyze the experiences of these architects with the new applications of the ceramics, which current technologies suppose an example of innovation and collaboration between the industry and the architecture.

Pabellón de España en la Expo de Zaragoza [Patxi Mangado]

The round table organizes in the context of the tenth anniversary of the Prizes Ceramics of Architecture and Interiorismo promoted by ASCER (all the interveners have received this prize in previous editions). The above mentioned context, it supports the idea of joining, in an experts’ debate, architecture and ceramic materials, blue rollers and pavements, since the above mentioned orientate his efforts to the generation of solutions for the habitat, sustainable and respectful with the environment.

Carlos Ferrater, I reward Architecture ASCER 2009 for the maritime Walk of the beach of West of Benidorm (recent Prize of Spanish Architecture 2011), he assures in his test Ceramics. Variations that » the ceramics have returned to turn into a material capable of leading again the best architecture «, and distinguishes from her his malleability, his good price and the not aggressive character with the environment.

Ángela García de Paredes, reward Architecture ASCER 2004 together with Ignacio García Pedrosa for the Palau de Peñíscola, it indicates for your part that, » one of the fundamental aims of this project was the recovery of the use in architecture of the three-dimensional ceramics, forgotten by the big producers «.

Patxi Mangado, reward Architecture ASCER 2008 with the Pavilion of Spain in the Expo of Saragossa, has stood out in diverse occasions the constructive importance of the ceramics, » an expressive material and that facilitates the intelligent applications «.

Benedetta Tagliabue, I reward Architecture ASCER 2004 together with Enric Miralles for the Market of Holy Caterina of Barcelona, it has made clear often that the ceramics » are a very ancient material that nevertheless admits changes «, and » this tradition that represents the ceramics «, adds, » it can coexist in the current moment with the new technologies «.

The entry to the table of debate is free up to completing the appraisal. On having finished the act one will offer a cocktail to all the assistants.

+ arquitecturaysociedad.com

Paris vs New YorkParis vs New YorkParis vs New York

2

París, frente a Nueva York, un recuento de las dos ciudades. Un partido amistoso visual entre las dos ciudades es la mirada de un enamorado de, paseando por New York. Detalles, clichés y contradicciones: seguir la guía. Muratyan presenta la iconografía de cada ciudad en la yuxtaposición de duelo que se convierte en un comentario sobre la diferencia transcontinental.

Autor-  Vahram Muratyan
Editor – 10/18
Fecha de publicación-  11.2011
Colección- 10/18, numero 4508
Formato –  14cm x 19cm
ISBN – 2264056304
EAN – 978-2264056306
Ilustraciones  –  negro y blanco + color
Nº de pag. –  224

[…]

Paula Cuervo

+ artículo publicado en the ARQhunter

París, fronte a Nova York, un reconto das dúas cidades. Un partido amistoso visual entre as dúas cidades é a mirada dun namorado de, paseando por New York. Detalles, clichés e contradicións: seguir a guía. Muratyan presenta a iconografía de cada cidade na yuxtaposición de duelo que se converte nun comentario sobre a diferenza transcontinental.

Autor- Vahram Muratyan

Editor – 10/18

Data de publicación- 11.2011

Colección- 10/18, numero 4508

Formato – 14cm x 19cm

ISBN – 2264056304

EAN – 978-2264056306

Ilustracións – negro e branco + color

Nº de pag. – 224

[…]

Paula Cuervo

+ artigo publicado en the ARQhunter

You give birth, opposite to New York, to an inventory of both cities. A visual friendly match between both cities is the look of a lover of, walking along New York. Details, cliches and contradictions: she is still the guide. Muratyan presents the iconography of every city in the juxtaposition of duel that turns into a comment on the transcontinental difference.

Author-  Vahram Muratyan

Editor- 10/18

Date of publication-  11.2011

Collection – 10/18, numero 4508

Format –  14cm x 19cm

ISBN – 2264056304

EAN – 978-2264056306

Illustrations-  b&w + color

Number of pages –  224

[…]

Paula Cuervo

+ article is published in the ARQhunter

Sostenibilidad afectiva | Cristina García-Rosales

Han pasado ya algunos años, desde que la arquitecta Adriana Bisquert acuñó el término “sostenibilidad afectiva”. Término ligado “al urbanismo de los afectos” y a la visión de las mujeres, depositarias de estos sentires y conocedoras de la sabiduría implícita de la ciudad, gracias a su relación próxima y cotidiana con el espacio. Fue un enfoque nuevo y ciertamente revolucionario en la planificación urbana basado, en parte, en la Carta de las Mujeres y la Ciudad promocionada por la Comunidad Europea en 1997. Sin embargo, todavía falta poner este término verdaderamente en práctica. Contar con él y con lo que significa, para intervenir participativamente en el diseño de nuestras urbes actuales.

Para llevar una vida sana, feliz, activa e igualitaria necesitamos lugares que nos acojan afectivamente, con los que podamos sentirnos identificados y que, al habitarlos, los podamos incorporar a nuestro ser mas íntimo. Y nos referenciemos con ellos de manera individual o colectiva, considerando a la ciudad como “la casa común”.

Foto: Julieta Pellicer

Habiendo comprendido el mensaje del párrafo anterior, ahora es cuando entramos a explicar lo que significa el término “urbanismo de los afectos”.

Este término quiere decir que se hace imprescindible humanizar la ciudad. Quiere decir que no solamente se han de utilizar parámetros arquitectónicos, económicos, sociológicos, técnicos o estadísticos para llevar a cabo un planeamiento urbano nuevo o la revisión de uno ya existente. Quiere decir que también es necesario contar con esa pulsión de “vida” que requiere la ciudadanía, con la poesía de lo cotidiano, con la belleza o con el alma de la ciudad, su espíritu acogedor.

Y ahora es cuando entran los grupos de mujeres. Con su “sostenibilidad afectiva” a cuestas.

Imagen de la WEB, gentileza de Julián Ruesga

La sostenibilidad afectiva sostiene y traslada toda la riqueza de lo femenino al diseño de las ciudades. También valora “sus saberes” como necesarios, porque pueden abrir de par en par las puertas de lo que hasta ahora no se había incorporado al urbanismo moderno. Trata también de encontrar un nuevo modelo con sus mecanismos que equilibren la vida laboral, la familiar y la personal, repartiendo derechos y deberes,  espacios y  tiempos. Y finalmente entiende el diseño de la ciudad como expresión de un sentimiento de amor a la vida. Avanzando, investigando, progresando y engarzando ideas, pensamientos y acciones para lograr, con la participación de todos los colectivos que lo deseen, el diseño de una nueva ciudad donde se valore el afecto, la relación entre las personas, lo lúdico y lo participativo.

Para que así sea, es necesario repensar y humanizar la ciudad utilizando las nuevas tecnologías como herramientas de apoyo y las redes como plataformas sociales. Con una planificación que fluya horizontal, ágil y transparente.

Porque somos muchos los que aspiramos a ciudades flexibles tanto en la forma como en el fondo. Ciudades abiertas en sus inter-relaciones, igualitarias en sus derechos y oportunidades, humanistas en su concepción y transparentes en su gestión.

La sostenibilidad afectiva, involucrando a la ciudadanía y utilizada como parámetro universal, esencial y poético es nuestra aportación al hermoso mundo del urbanismo sostenible.

Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. noviembre 2011

Reintegración urbana del patrimonio cultural de la Ribeira da Traba | Salgado+LiñaresReintegración urbán do patrimonio cultural da Ribeira da Traba | Salgado+LiñaresUrban reimbursement of the cultural heritage of the Ribeira da Traba | Salgado+Liñares

La Pedrachán. Acotación al margen. Una niña almuerza mientras contempla como una nutria se sumerge. Está en la casa de su abuela… La Pedrachán parece, a primera vista, en una situación incómoda, periférica…, pero es una falsa impresión. Esta condición, literalmente orillada y de espaldas al núcleo, ofrece, si prestamos la debida atención, evidentes ventajas y mínimos inconvenientes. Más allá de estos últimos, se trata de una condición singular que es necesario respetar y aun fortalecer, pues hay en ella una cierta atmósfera que reconforta y sosiega, como de lugar mágico y fuera del tiempo.

Don alejandro de la Sota, gallego, afirmaba: “La arquitectura es la construcción de ambientes”; don Eduardo Souto de Moura, portugués, añade: “La Arquitectura es, antes que nada, adecuación al lugar y a sus condiciones”.

Dos palabras y dos intenciones que son complementarias: ambiente y adecuación. Con todo, la segunda de ellas introduce un matiz que conviene tener presente: en la vieja disyuntiva entre Civilización y Cultura, en la vieja controversia entre el simple progreso material y el más amplio y humano progreso espiritual, en la larga problemática, en fin, entre la maquinaria pesada y las pequeñas herramientas, entre esos dos polos, la Pedrachán se decanta e impone sus propias condiciones: en la Pedrachán hay que “ir con cuidado”.

Así pues, de la mano de estos dos maestros, y con el Estudio etnográfico como hilo conductor de la propuesta, las premisas de partida estaban claras: en primer lugar, el ambiente, que está dado y que no debe violentarse; en segundo, la “adecuación” a sus propias condiciones, por ver de ser franco y humilde, por ver, en definitiva, que después de nuestro paso a la Pedrachán no se le quede “cara de domingo.”

Estas intenciones, estos objetivos, se resumen en tres pautas o reglas de conducta, en tres eslabones de una cadena con principio y fin, con dirección y sentido: primero, “Valorar”, para después “Conservar” y, llegado el caso y allí donde procede, “Reactivar”.

De ser así, de seguir estos pasos y en este orden, evitamos –más un deseo que una certeza- el más evidente riesgo de este tipo de actuaciones: evitamos embalsamar y acartonar, evitamos el botox y la cirugía plástica, evitamos el traje incómodo y mal cortado de un día forzado de fiesta, evitamos, en definitiva, la banal y necia “cara de domingo”.

En la Pedrachán, una niña almuerza mientras observa como una nutria se sumerge. Está en la casa de su abuela… Qué bello lugar.

ESTADO ANTERIOR

La Villa de Noia se localiza en la costa occidental de Galicia, en el vértice de la ría que lleva su nombre. Su población se aproxima a los 15.000 habitantes, de los cuales un tercio se concentran en su casco histórico, recinto intramuros regulado por un Plan especial de protección.

La Pedrachán constituye un ámbito específico en el borde este del núcleo histórico. Con una extensión cercana a los 1700m2, está confinada entre aquel y el río Traba. Los muros de granito que la perfilan hacen inviable el paso de coches. Así pues, su condición es estrictamente peatonal, aunque residencial, y su vocación está en sintonía con el río y con las actividades hidráulicas que sobre él se desarrollan.

Varios son los elementos específicos que la prefiguran: entre ellos, tres molinos de agua –aún en uso-, una fuente y un lavadero. Por tanto, se trata de un espacio social ligado a una larga tradición cultural,  con significados plurales, y de evidente riqueza sociológica.

En estas circunstancias, el primer paso del proyecto fue la realización de un Estudio etnográfico, como vehículo de conocimiento de las particularidades más íntimas de la Pedrachán. Bajo la dirección de la antropóloga Ana Filgueiras, y a través del estudio de su riquísima toponimia, de sus usos, costumbres y actividades, en él se consignó la intrahistoria del lugar, o, por así decirlo, su yo más íntimo.

OBJETIVO

El presente trabajo, Acondicionamento xeral e recuperación do entorno dos Muíños da Pedrachán e do seu lavadoiro, es la primera fase de un proyecto general de intervención en la ribera del río Traba, Reintegración Urbana do patrimonio Cultural da Ribeira do Traba, que tendrá por objeto la extensión de esta inicial intervención a los restantes elementos de valor patrimonial presentes en la desembocadura del río Traba: Molinos de la Pedrachán, la propia ribera fluvial, la Fabrica de Curtidos de Couto, el Puente de Traba, etcétera.

En primer lugar, queremos clarificar cuales son las esencias del lugar en el que intervenimos; contemplar sus valores y discriminarlos; comprender cuál es lo decisivo que debe permanecer, aquel hilo conductor que le da sentido. En suma, valorar el pasado para ser fieles al futuro.

María Moliner, en su Diccionario del Uso del Español, establece la siguiente distinción entre Civilización y Cultura:

“En lenguaje corriente suelen usarse indistintamente los términos civilización y cultura, pero se ha intentado diferenciarlos, designando con el primero el progreso científico y material y con el segundo el mejoramiento espiritual, que facilita las relaciones humanas.”

DESCRIPCIÓN DE LA INTERVENCIÓN

Así las cosas, al proyecto le compete intervenir en todo el ámbito público del sector: en sus instalaciones urbanas, que se sustituyen o se reparan y que en la mayor parte de los casos se ocultan o entierran; en los materiales de acabado, con una presencia casi constante del granito silvestre del país en distintos acabados para pavimentos, escaleras, puentes y pasarelas; en las fachadas de las construcciones y en sus canalones y bajantes, con la limpieza y repintado de las primeras y la substitución casi total de los segundos; en las vallas y muros de separación entre los ámbitos público y privado, que se reparan y/o substituyen; en los elementos singulares del ámbito, lavadero, fuente, puentes y pasarelas, que se redefinen en su totalidad; en los tendales vinculados al lavadero, con nuevas propuestas que mantienen el uso; y en la iluminación, que se reformula en su conjunto.

Fases del Proyecto.

Análisis etnográfico dirigido por la antropóloga Ana Filgueiras.

  1. Levantamiento topográfico.
  2. Valoración arquitectónica del lugar y de las intervenciones precedentes.
  3. Valoración de las instalaciones urbanas.
  4. Reconocimiento de la flora y la fauna.
  5. Desarrollo del proyecto arquitectónico.
  6. Proyecto de señalización.
  7. Fase de obra.

VALORACIÓN

En Galicia,  los actuales procesos recuperadores –principalmente el planeamiento-, por lo general imponen significados nuevos y abstractos que no atienden a las claves concretas del lugar. Se desprecian, por desconocimiento, los significados preexistentes, y las consecuencias son demoledoras: las referencias culturales se borran, y se borran para siempre. De esta manera el territorio deviene territorio civilizado, domesticado, pero que, sin rastro de pasado ni anclaje en el tiempo, desemboca en un territorio despersonalizado y a-culturizado.

“Las intervenciones urbanísticas desafortunadas, y por tanto el factor humano, se manifiestan en este caso como el elemento más pernicioso y activo en el proceso de degradación de un hábitat y de pérdida de su identidad, para adquirir otra nueva enteramente aséptica y ajena a la realidad cultural preservada durante siglos.”

Las huellas que el proceso humanizador ha fijado sobre el territorio a lo largo del tiempo suponen una caligrafía continua y homogénea de capas superpuestas que se entretejen, que han permanecido y que deben contemplarse: para corregirlas, tal vez para difuminarlas; rara vez para eliminarlas. Lo contrario llevará a un estado de inconsciencia colectiva que más pronto que tarde supondrá la instalación en un permanente estado de error, esto es, en una falsificación.

Para nosotros era una inquietud manifiesta el papel del lugar como espacio público de relación;  evidente en el papel desarrollado por el lavadero y también presente en la función desempeñada por los molinos. Esto, en parte,  ya no era así, y el lugar, por causa de las deficientes intervenciones de los últimos años, vivía de espaldas al casco histórico y por extensión al resto de la villa. Así pues, recuperar tal papel fue una de las prioridades de la intervención y el termómetro del éxito o fracaso del proyecto… Y esto , según parece, se ha conseguido.

Obra: Reintegración urbana do patrimonio cultural de la Ribera da Traba
Arquitectos redactores: Alfonso Salgado Suárez+ Francisco X. Liñares Túñez
Arquitecto colaborador: Santiago Rey
Dirección de la obra: Alfonso Salgado, Francisco Liñares y Santiago Rey
Estructuras: Manuel Liñares
Instalaciones: Manuel Liñares y Miguel Raposo
Dibujo: Santiago Rey y Sergio Sánchez
Promotores: Concello de Noia
Emplazamiento: Ribera da Traba. Noia. A Coruña. España.
Fotografías: Javier Ramos, Alfonso Salgado.
Empresa constructora: DICONSA Diseño Y Construcción, S.A.
Superficie del ámbito de intervención: 1.705 m2
Año: Septiembre 2009
+ www.salgadoeliñares.com

+ premios
-I PREMIOS MANUEL GÓMEZ ROMÁN (año 2010)
PRIMER PREMIO en la modalidad de Construcciones Adjetivas rehabilitadas o reconstruidas.
-V PREMIOS DE ARQUITECTURA ASCENSORES ENOR (año 2011)
Finalistas

La Pedrachán. Annotation to the margin. A girl has lunch while he meditates as an otter submerges. It is in the house of his grandmother… The Pedrachán seems, to the first sight, in an inconvinient, peripheral situation …, but it is a false impression. This condition, literally edged and of backs to the core, offers, if we give the due attention, evident advantages and inconvenient minimums. Beyond the above mentioned, it is a question of a singular condition that it is necessary to respect and even to strengthen, since there is in her a certain atmosphere that encourages and rests, since of magic place and out of the time.

Don Alejandro de la Sota, Galician, was affirming: » The architecture is the construction of environments «; don Eduardo Souto de Moura, Portuguese, adds: » The Architecture is, first of all, adequacy to the place and to his conditions «.

Two words and two intentions that are complementary: environment and adequacy. With everything, the second one of them introduces a shade that is convenient to have present: in the disjunctive old woman between Civilization and Culture, in the old controversy between the simple material progress and the most wide and human spiritual progress, in the problematic long billiard cue, in end, between the heavy machinery and the small tools, between these two poles, the Pedrachán praises and imposes his own conditions on itself: in the Pedrachán it is that » to go carefully «.

This way so, of the hand of these two teachers, and with the ethnographic Study as conductive thread of the offer, the premises of item were clear: first, the environment, which is given and which must not be forced; in second, the «adequacy» to his own conditions, for seeing of being a Franc and humbly, for seeing, definitively, that after our step to the Pedrachán him does not remain » on Sunday face. «

These intentions, these aims, they are summarized in three guidelines or rules of conduct, in three links of a chain by beginning and end, by direction and sense: first, «To «value», later «To «preserve» and, come the case and there where it proceeds, «Reactivate».

Of being like that, of following these steps and in this order, we avoid – more a desire than a certainty – the most evident risk of this type of actions: we avoid to embalm and to become shrivelled, avoid the botox and the plastic surgery, avoid the inconvinient suit and cut evil of a forced day of holiday, avoid, definitively, banal and on stupid » Sunday face «.

In the Pedrachán, a girl has lunch while it observes as an otter submerges. It is in the house of his grandmother… What beautiful place.

PREVIOUS CONDITION

Noia’s Villa is located on the western coast of Galicia, in the vertex of her laugh that it takes his name. His population comes closer 15.000 inhabitants, of which a third they center in his historical hull, enclosure within the walls regulated by a special Plan of protection.

The Pedrachán constitutes a specific area in the this edge of the historical core. With an extension near to them 1700m2, it is confined between that one and the river Unites. The walls of granite that outline it make the step of cars unviable. This way so, his condition is strictly pedestrian, though residential, and his vocation is in tuning in with the river and with the hydraulic activities that on him develop.

Several are the specific elements that prefigure her: between them, three water mills – still in use-, a source and a washer. Therefore, it is a question of a social space tied to a long cultural tradition, with plural meanings, and of evident sociological wealth.

In these circumstances, the first step of the project was the accomplishment of an ethnographic Study, as vehicle of knowledge of the most intimate particularities of the Pedrachán. Under the direction of the anthropologist Ana Filgueiras, and across the study of his richest toponymy, of his uses, customs and activities, in him the local intrahistoria was recorded, or, for this way saying it, his more intimate I.

AIM

The present work, Acondicionamento xeral and recovery do half-close two Muíños da Pedrachán and do seu lavadoiro, it is the first phase of a general project of intervention in the bank of the river Hobble, Urban Reimbursement do Cultural heritage gives Ribeira do Unites, that will take as an object the extension of this initial intervention to the remaining present elements of patrimonial value in the river mouth of the river Unites: Mills of the Pedrachán, the own fluvial bank, the Factory of Couto’s Tanning, the Bridge of Hobble, etc.

First, we want to clarify which are the local essences in that we intervene; to contemplate his values and to discriminate against them; to understand which is the decisive thing that it must remain, that conductive thread that gives him sense. In sum, to value the past to be public inspectors to the future.

Maria Moliner, in his Dictionary of the Use of the Spanish, establishes the following distinction between Civilization and Culture:

» In current language the terms are in the habit of using indistinctly civilization and culture, but one has tried to differentiate them, designating with the first one the scientific and material progress and with second the spiritual improvement, which facilitates the human relations. «

DESCRIPTION OF THE INTERVENTION

This way the things, to the project him compete to intervene in the whole public area of the sector: in his urban facilities, which are replaced or are repaired and that in most of the cases they hide themselves or bury; in the materials of ended, with an almost constant presence of the wild granite of the country in different ended for pavements, stairs, bridges and gangplanks; in the fronts of the constructions and in his canalones and bajantes, with the cleanliness and repainted of the first ones and the almost total substitution of the second ones; in the fences and cross walls between the areas public and private, that are repaired and / or replace; in the singular elements of the area, washer, source, bridges and gangplanks, which are re-defined in its entirety; in the tendales linked to the washer, with new offers that support the use; and in the lighting, which is re-formulated in his set.

Phases of the Project.

Ethnographic analysis directed by the anthropologist Ana Filgueiras.

  1. Topographic raising.
  2. Architectural local valuation and of the previous interventions.
  3. Valuation of the urban facilities.
  4. Recognition of the flora and the fauna.
  5. Development of the architectural project.
  6. Project of signposting.
  7. Phase of work.

VALUATION

In Galicia, the current processes recuperadores – principally the planning-, in general they impose new and abstract meanings that do not attend to the concrete local keys. The preexisting meanings are despised, for ignorance, and the consequences are devastating: the cultural references resign, and resign forever. Hereby the territory develops civilized, domesticated territory, but that, without track of past or anchorage in the time, ends in a territory despersonalizado and to – culturizado.

» The urban development unfortunate interventions, and therefore the human factor, demonstrate in this case as the most pernicious and active element in the process of degradation of a habitat and of loss of his identity, to acquire new other one entirely aseptic and foreign to the cultural reality preserved for centuries. «

The fingerprints that the process humanizador has fixed on the territory throughout the time suppose a constant and homogeneous calligraphy of superposed caps that are interwoven, that they have remained and that must be contemplated: to correct them, maybe to blur them; rarely to eliminate them. The opposite will lead to a condition of unconsciousness collective that more prompt that it is late will suppose the installation in a permanent condition of mistake, this is, in a falsification.

For us it was a worry it demonstrates the local paper as public space of relation; evident in the paper developed by the washer and also present in the function recovered by the mills. This, partly, already was not like that, and the place, because of the deficient interventions of last years, was living of backs to the historical hull and for extension to the rest of the villa. This way so, to recover such a paper was one of the priorities of the intervention and the thermometer of the success or failure of the project… And this, as it seems, has been obtained.

Work: Urban Reimbursement do cultural heritage of Ribera da Traba

Arquitects redactores: Alfonso Salgado Suárez+ Francisco X. Liñares Túñez

Architect collaborator: Santiago Rey

Direction of the built: Alfonso Salgado, Francisco Liñares and Santiago Rey

Structure: Manuel Liñares

Facilities: Manuel Liñares and Miguel Raposo

Draw: Santiago Rey and Sergio Sánchez

Promotors: Concello de Noia

Location: Ribera da Traba. Noia. A Coruña. Spain.

Photographies: Javier Ramos, Alfonso Salgado.

Construction Company: DICONSA Diseño Y Construcción, S.A.

Surface of the area of intervention: 1.705 m2

Year: September 2009

+ www.salgadoeliñares.com

+ prize

-I PREMIOS MANUEL GÓMEZ ROMÁN [year 2010]

1st Prize in the modality of adjectival rehabilitated or reconstructed Constructions.

-V PREMIOS DE ARQUITECTURA ASCENSORES ENOR [año 2011]

Finalist

La Pedrachán. Acotación da marxe. Unha nena xanta mentres contempla como unha nutria mergúllase. Está na casa da súa avoa… A Pedrachán parece, a primeira vista, nunha situación incómoda, periférica…, pero é unha falsa impresión. Esta condición, literalmente orillada e de costas ao núcleo, ofrece, se prestamos a debida atención, evidentes vantaxes e mínimos inconvenientes. Máis aló destes últimos, trátase dunha condición singular que é necesario respectar e aínda fortalecer, pois hai nela una certa atmosfera que reconforta e sosiega, como de lugar máxico e fóra do tempo.

Don alejandro da Sota, galego, afirmaba: “A arquitectura é a construción de ambientes”; don Eduardo Souto de Moura, portugués, engade: “A Arquitectura é, primeiro de nada, adecuación ao lugar e ás súas condicións”.

Dúas palabras e dúas intencións que son complementarias: ambiente e adecuación. Con todo, a segunda delas introduce un matiz que convén ter presente: na vella disxuntiva entre Civilización e Cultura, na vella controversia entre o simple progreso material e o máis amplo e humano progreso espiritual, na longa problemática, en fin, entre a maquinaria pesada e as pequenas ferramentas, entre eses dous polos, a Pedrachán decántase e impón as súas propias condicións: na Pedrachán hai que “ir con coidado”.

Así pois, da man destes dous mestres, e co Estudo etnográfico como fío condutor da proposta, as premisas de partida estaban claras: en primeiro lugar, o ambiente, que está dado e que non debe violentarse; en segundo, a “adecuación” ás súas propias condicións, por ver de ser franco e humilde, por ver, en definitiva, que despois do noso paso á Pedrachán non se lle quede “cara de domingo.”

Estas intencións, estes obxectivos, resúmense en tres pautas ou regras de conduta, en tres elos dunha cadea con principio e fin, con dirección e sentido: primeiro, “Valorar”, para despois “Conservar” e, chegado o caso e alí onde procede, “Reactivar”.

De ser así, de seguir estes pasos e nesta orde, evitamos –máis un desexo que unha certeza- o máis evidente risco deste tipo de actuacións: evitamos embalsamar e acartonar, evitamos o botox e a cirurxía plástica, evitamos o traxe incómodo e mal cortado dun día forzado de festa, evitamos, en definitiva, a banal e necia “cara de domingo”.

Na Pedrachán, unha nena xanta mentres observa como unha nutria mergúllase. Está na casa da súa avoa… Que belo lugar.

ESTADO ANTERIOR

A Vila de Noia localízase na costa occidental de Galicia, no vértice da ría que leva o seu nome. A súa poboación aproxímase aos 15.000 habitantes, dos cales un terzo se concentran no seu centro histórico, recinto intramuros regulado por un Plan especial de protección.

A Pedrachán constitúe un ámbito específico no bordo este de o núcleo histórico. Cunha extensión próxima aos 1700m2, está confinada entre aquel e o río Traba. Os muros de granito que a perfilan fan inviable o paso de coches. Así pois, a súa condición é estritamente peonil, aínda que residencial, e a súa vocación está en sintonía co río e coas actividades hidráulicas que sobre el se desenvolven.

Varios son os elementos específicos que a prefiguran: entre eles, tres muíños de auga –aínda en uso-, unha fonte e un lavadoiro. Por tanto, trátase dun espazo social ligado a unha longa tradición cultural, con significados plurais, e de evidente riqueza sociolóxica.

Nestas circunstancias, o primeiro paso do proxecto foi a realización dun Estudo etnográfico, como vehículo de coñecemento das particularidades máis íntimas da Pedrachán. Baixo a dirección da antropóloga Ana Filgueiras, e a través do estudo do seu riquísima toponimia, dos seus usos, costumes e actividades, nel consignouse a intrahistoria do lugar, ou, por así dicilo, o seu eu máis íntimo.

OBXECTIVO

O presente traballo, Acondicionamento xeral e recuperación do contorna dúas Muíños dá Pedrachán e do seu lavadoiro, é a primeira fase dun proxecto xeral de intervención na ribeira do río Traba, Reintegración Urbana do patrimonio Cultural dá Ribeira do Traba, que terá por obxecto a extensión desta inicial intervención aos restantes elementos de valor patrimonial presentes na desembocadura do río Traba: Muíños da Pedrachán, a propia ribeira fluvial, fabrícaa de Curtidos de Couto, a Ponte de Traba, etcétera.

En primeiro lugar, queremos clarificar cales son as esencias do lugar no que intervimos; contemplar os seus valores e discriminalos; comprender cal é o decisivo que debe permanecer, aquel fío condutor que lle dá sentido. En suma, valorar o pasado para ser fieis lle ao futuro.

María Moliner, no seu Dicionario do Uso do Español, establece a seguinte distinción entre Civilización e Cultura:

“En linguaxe corrente adoitan usarse indistintamente os termos civilización e cultura, pero tentouse diferencialos, designando co primeiro o progreso científico e material e co segundo o mejoramiento espiritual, que facilita as relacións humanas.”

DESCRICIÓN DA INTERVENCIÓN

Así as cousas, ao proxecto compételle intervir en todo o ámbito público do sector: nas súas instalacións urbanas, que se substitúen ou se reparan e que na maior parte dos casos ocúltanse ou enterran; nos materiais de acabado, cunha presenza case constante do granito silvestre do país en distintos acabados para pavimentos, escaleiras, pontes e pasarelas; nas fachadas das construcións e nos seus canlóns e bajantes, coa limpeza e repintado das primeiras e a substitución case total dos segundos; nos valos e muros de separación entre os ámbitos público e privado, que se reparan e/ou substituyen; nos elementos singulares do ámbito, lavadoiro, fonte, pontes e pasarelas, que se redefinen na súa totalidade; nos tendales vinculados ao lavadoiro, con novas propostas que manteñen o uso; e na iluminación, que se reformula no seu conxunto.

Fases do Proxecto.

Análisis etnográfico dirigido por la antropóloga Ana Filgueiras.

  1. Levantamento topográfico.
  2. Valoración arquitectónica do lugar e das intervencións precedentes.
  3. Valoración das instalaciones urbáns.
  4. Recoñecemento da flora e a fauna.
  5. Desarrollo do proxecto arquitectónico.
  6. Proxecto de sinalización.
  7. Fase de obra.

VALORACIÓN

En Galicia, os actuais procesos recuperadores –principalmente o plan-, polo xeral impoñen significados novos e abstractos que non atenden ás claves concretas do lugar. Desprézanse, por descoñecemento, os significados preexistentes, e as consecuencias son demoledoras: as referencias culturais bórranse, e bórranse para sempre. Desta maneira o territorio devén territorio civilizado, domesticado, pero que, sen rastro de pasado nin ancoraxe no tempo, desemboca nun territorio despersonalizado e a-culturizado.

“As intervencións urbanísticas desafortunadas, e por tanto o factor humano, maniféstanse neste caso como o elemento máis pernicioso e activo no proceso de degradación dun hábitat e de perda da súa identidade, para adquirir outra nova enteiramente aséptica e allea á realidade cultural preservada durante séculos.”

As pegadas que o proceso humanizador fixou sobre o territorio ao longo do tempo supoñen unha caligrafía continua e homoxénea de capas superpuestas que se entretejen, que permaneceron e que deben contemplarse: para corrixilas, talvez para difuminarlas; de cando en cando para eliminalas. O contrario levará a un estado de inconsciencia colectiva que máis pronto que tarde suporá a instalación nun permanente estado de erro, isto é, nunha falsificación.

Para nós era unha inquietude manifesta o papel do lugar como espazo público de relación; evidente no papel desenvolvido polo lavadoiro e tamén presente na función desempeñada polos muíños. Isto, en parte, xa non era así, e o lugar, por causa das deficientes intervencións dos últimos anos, vivía de costas ao centro histórico e por extensión ao resto da vila. Así pois, recuperar tal papel foi unha das prioridades da intervención e o termómetro do éxito ou fracaso do proxecto… E isto , segundo parece, conseguiuse.

Obra: Reintegración urbana do patrimonio cultural da Ribera da Traba

Arquitectos redactores: Alfonso Salgado Suárez+ Francisco X. Liñares Túñez

Arquitecto colaborador: Santiago Rey

Dirección da obra: Alfonso Salgado, Francisco Liñares y Santiago Rey

Estructuras: Manuel Liñares

Instalacións: Manuel Liñares e Miguel Raposo

Debuxo: Santiago Rey e Sergio Sánchez

Promotores: Concello de Noia

Emplazamento: Ribera da Traba. Noia. A Coruña. España.

Fotografías: Javier Ramos, Alfonso Salgado.

Empresa constructora: DICONSA Diseño Y Construcción, S.A.

Superficie do ámbito de intervención: 1.705 m2

Ano: Septiembre 2009

+ www.salgadoeliñares.com

+ premios

-I PREMIOS MANUEL GÓMEZ ROMÁN (año 2010)

PRIMER PREMIO na modalidade de Construccións Adxetivas rehabilitadas ou reconstruidas.

-V PREMIOS DE ARQUITECTURA ASCENSORES ENOR (ano 2011)

Finalistas

2013 World Landscape Art Exposition Jinzhou China2013 World Landscape Art Exposition Jinzhou China2013 World Landscape Art Exposition Jinzhou China

Un jardín gallego inspirado en los castros dispersos por la geografía gallega ha resultado vencedor de un concurso internacional de ideas promovido por la ciudad de Jinzhou, al noroeste de China y organizado por la Federación internacional de arquitectura del paisaje (IFLA). El jardín, diseñado por el lalinense Martín Toimil, del estudio de paisajismo Land30, será ejecutado en los próximos meses junto a otras 19 obras de distintos arquitectos paisajistas de todo el mundo y formarán parte de un impresionante parque público de 176 hectáreas que albergará en el 2013 una gran exposición mundial de arte del paisaje, «2013 World Landscape Art Exposition Jinzhou China». El tema del concurso buscaba unir las diferentes culturas del mundo a través del arte del paisaje. Cada concursante estaba invitado a proponer un jardín inspirado en elementos característicos del paisaje de donde es originario. «En mi caso, me inspiré en los castros porque son un elemento que marca mucho el paisaje de Galicia y su geometría me permitía jugar bastante con las formas», explica Toimil.

Recreación del jardín diseñado por Martín Toimil que se construirá en Jinzhou | Land30 | farodevigo.es

[…]

Amaia Mauleón

+ artículo publicado en faro de vigo

+ land30.com

Un xardín galego inspirado nos castros dispersos pola xeografía galega resultou vencedor dun concurso internacional de ideas promovido pola cidade de Jinzhou, ao noroeste de Chinesa e organizado pola Federación internacional de arquitectura da paisaxe (IFLA). O xardín, deseñado polo lalinense Martín Toimil, do estudo de paisajismo Land30, será executado nos próximos meses xunto a outras 19 obras de distintos arquitectos paisajistas de todo o mundo e formarán parte dun impresionante parque público de 176 hectáreas que albergará no 2013 unha gran exposición mundial de arte da paisaxe, 2013 World Landscape Art Exposition Jinzhou Chinesa. O tema do concurso buscaba unir as diferentes culturas do mundo a través da arte da paisaxe. Cada concursante estaba invitado a propoñer un xardín inspirado en elementos característicos da paisaxe de onde é orixinario. «No meu caso, inspireime nos castros porque son un elemento que marca moito a paisaxe de Galicia e a súa geometría permitíame xogar bastante coas formas», explica Toimil.

Recreación do xardín deseñado por Martín Toimil que se construirá en Jinzhou | Land30 | farodevigo.es

[…]

Amaia Mauleón

+ artigo publicado en faro de vigo

+ land30.com

A Galician garden inspired by the dispersed hopscotches for the Galician geography he has turned out to be a victor of an international contest of ideas promoted by Jinzhou’s city, to the northwest of China and organized by the international Federation of architecture of the landscape (IFLA). The garden designed by the lalinense Martin Toimil, of the study of landscape painting Land30, will be executed in the next months close to other 19 works of different architects landscape painters of the whole world and they will form a part of an impressive public park of 176 hectares that will shelter in 2013 a great world exhibition of art of the landscape, » 2013 World Landscape Art Exposition Jinzhou China «. The topic of the contest was seeking to join the different cultures of the world across the art of the landscape. Every competitor was invited to propose a garden inspired by elements typical of the landscape wherefrom it is original. » In my case, I inspired by the hopscotches because they are an element that marks very much the landscape of Galicia and his geometry was allowing myself to play enough with the forms «, makes clear Toimil.

Recreation of the garden designed by Martin Toimil who will be constructed in Jinzhou | Land30 | farodevigo.es

[…]

Amaia Mauleón

+ article is published in faro de vigo

+ land30.com

Metagénesix. ETSACMetagénesix. ETSACMetagénesix. ETSAC

205

Metagénesix visita la ETSAC del 17 de Noviembre al 15 de Diciembre. Las actividades incluyen la presencia de la exposición itinerante, la presentación del libro y una jornada de conferencias y debate.

Metagénesix= Metagénesis + x
Nueva Arquitectura de Galicia= Biol. f. Alteración de generaciones o generación alternante de las especies vivas + Sociol. f. Generación X, nacidos en los 70`s.

Bajo el título de Metagénesix se presenta una muestra de la Nueva Arquitectura que se realiza en Galicia. En este tiempo de temores e inestabilidades, aparece una nueva generación “alterada” y “alternante”, formada mayoritariamente en Galicia, que genera un gran optimismo por la calidad y cantidad de sus trabajos. La exposición recoge 20 trabajos de 10 arquitectos/equipos seleccionados a partir de una convocatoria abierta a la que se presentaron más de 200 obras.

+ info

Metagénesix visita a ETSAC do 17 de Novembro ao 15 de Decembro. As actividades inclúen a presenza da exposición itinerante, a presentación do libro e unha xornada de conferencias e debate.

Metagénesix= Metagénesis + x

Nueva Arquitectura de Galicia= Biol. f. Alteracións de xeneracións ou xeneración alternante das especies vivas + Sociol. f. Generación X, nados nos 70`s.

Baixo o título de Metagénesix preséntase unha mostra da Nova Arquitectura que se realiza en Galicia. Neste tempo de temores e inestabilidades, aparece unha nova xeración “alterada” e “alternante”, formada maioritariamente en Galicia, que xera un gran optimismo pola calidade e cantidade dos seus traballos. A exposición recolle 20 traballos de 10 arquitectos/equipos seleccionados a partir dunha convocatoria aberta á que se presentaron máis de 200 obras.

+ info

Metagénesix visits the ETSAC from November 17 to December 15. The activities include the presence of the itinerant exhibition, the presentation of the book and a day of conferences and debate.

Metagénesix= Metagénesis + x

New Architecture of Galicia = Biol. f. Alteration of generations or generation alternante of the alive species + Sociol. f. Generation X, born in them 70`s.

Under Metagénesix’s title one presents a sample of the New Architecture that is realized in Galicia. In this time of dreads and instabilities, a new “upset” generation appears and “alternante”, formed for the most part in Galicia, which generates a great optimism for the quality and quantity of his works. The exhibition gathers 20 works of 10 architects / equipments selected from a summons opened the one that more than 200 works appeared.

+ info

Zuecos NuevosZocas NovasNew clogs

682

Los tradicionales zuecos gallegos (calzado de madera que se utilizaba para trabajar en el campo) se convierten en un original «lienzo» para que los profesionales del diseño y la publicidad de Galicia den rienda suelta a su imaginación. La sede del Colegio de Arquitectos de Vigo acoge desde mañana y hasta el 23 de este mes «Zocas Novas. Creatividade Galega de pés a cabeza», un original proyecto itinerante en el que exhiben algunas de las mejores campañas publicitarias realizadas por las empresas gallegas.  Junto a las campañas, los organizadores solicitaron a las agencias que «tuneasen» una zoca de madera a su gusto. El resultado son 60 pares de estos calzados reinterpretados por los publicitarios que se incluyen también en la exposición. Entre ellos hay modelos divertidos y originales que son un guiño del sector publicitario que demuestra su buen humor a pesar de ser uno de los más vilipendiados por la crisis económica.

El próximo día 17 de Noviembre a las 19:00 horas, se inaugurará en la Sala de Exposiciones de la Delegación de Vigo del COAG, la exposición «Zocas Novas», en la que también expondrán sus propuestas 6 colegiados.
Comisariada: Creatividade Galega,
17 – 23 Noviembre 2011

+ artículo publicado en faro de vigo

Os tradicionais zuecos galegos (calzado de madeira que se utilizaba para traballar no campo) convértense nun orixinal lenzo para que os profesionais do deseño e a publicidade de Galicia dean renda solta á súa imaxinación. A sé do Colexio de Arquitectos de Vigo acolle desde mañá e ata o 23 deste mes Zocas Novas. Creatividade Galega de pés a cabeza, un orixinal proxecto itinerante no que exhiben algunhas das mellores campañas publicitarias realizadas polas empresas galegas. Xunto ás campañas, os organizadores solicitaron ás axencias que tuneasen unha zoca de madeira ao seu gusto. O resultado son 60 pares destes calzados reinterpretados polos publicitarios que se inclúen tamén na exposición. Entre eles hai modelos divertidos e orixinais que son un guiño do sector publicitario que demostra o seu bo humor malia ser un dos máis vilipendiados pola crise económica.

O próximo día 17 de Novembro ás 19:00 horas, inaugurarase na Sala de Exposicións da Delegación de Vigo do COAG, a exposición «Zocas Novas», na que tamén expoñerán as súas propostas 6 colegiados.

Comisariada: Creatividade Galega

17 – 23 Novembro 2011

+ artigo publicado en faro de vigo

The traditional Galician clogs (footwear of wood that was in use for working in the field) turn into an original «linen» in order that the professionals of the design and the advertising of Galicia give free rein to his imagination. The headquarters of the Architects’ College of Vigo receive from morning and up to 23 of this month » Zocas Novas. Creatividade Galega of pés to head «, an original itinerant project in which they exhibit some of the best advertising campaigns realized by the Galician companies. Close to the campaigns, the organizers requested to the agencies that «tuneasen» a zoca of wood to his taste. The result they are 60 couples of these footwears reinterpreted by the advertising ones that are included also in the exhibition. Between them there are enterteining and original models who are a wink of the advertising sector that demonstrates his good humor in spite of being one of more vilipendiados for the economic crisis.

Next November 17 at 19:00, it will be inaugurated in the Room of Exhibitions of the Delegation of Vigo of the COAG, the exhibition «Zocas Novas», in which also 6 become a member of association ones will expose his offers.

Comisariada: Creatividade Galega,

17 – On November 23, 2011

+ article is published in faro de vigo

Convocatoria Premios Hispania NostraConvocatoria Premios Hispania NostraSummons Hispania Nostra Award

0

Estos Premios, de nueva creación, están organizados conjuntamente por la Asociación Hispania Nostra y la Fundación Banco Santander. El objeto de los mismos es el reconocimiento de las buenas prácticas en el ámbito del Patrimonio Cultural de España, llevadas a cabo por personas físicas o jurídicas que hayan contribuido de esta forma a su conservación y enriquecimiento, constituyendo su obra un aporte al desarrollo cultural, social o económico de nuestro país.

Los Premios Hispania Nostra constan de tres categorías:
– Premio a la intervención en el territorio o el paisaje
– Premio a la conservación del Patrimonio como factor de desarrollo económico y social
– Premio a la señalización del Patrimonio cultural

Las bases de la convocatoria así como toda la información relativa a la misma se encuentran disponibles en:  www.hispanianostra.es.
Para cualquier información complementaria, pueden ponerse en contacto con la Secretaría de Hispania Nostra, tlf: 91 5424135, e.mail: secretaria@hispanianostra.org

Estes Premios, de nova creación, están organizados conjuntamente pola Asociación Hispania Nostra e a Fundación Banco Santander. O obxecto dos mesmos é o recoñecemento das boas prácticas no ámbito do Patrimonio Cultural de España, levadas a cabo por persoas físicas ou xurídicas que contribúan desta forma á súa conservación e enriquecimiento, constituíndo a súa obra un aporte ao desenvolvemento cultural, social ou económico do noso país.

Os Premios Hispania Nostra constan de tres categorías:

– Premio á intervención no territorio ou a paisaxe

– Premio á conservación do Patrimonio como factor de desenvolvemento económico e social

– Premio á señalización do Patrimonio cultural

As bases da convocatoria así como toda a información relativa á mesma atópanse dispoñibles en: www.hispanianostra.es.

Para calquera información complementaria, poden poñerse en contacto coa Secretaría de Hispania Nostra, tlf: 91 5424135, e.mail: secretaria@hispanianostra.org

These Prizes, of new creation, are organized together by the Association Roman Spain Nostra and the Foundation Banco Santander. The object of the same ones is the recognition of the good practices in the area of the Cultural Heritage of Spain, carried out by natural or juridical persons who have contributed from this form to his conservation and enrichment, constituting his work a contribution to the cultural, social or economic development of our country.

The Prizes Roman Spain Nostra consist of three categories:

– I reward to the intervention in the territory or the landscape

– I reward to the conservation of the Heritage as factor of economic and social development

– I reward to the signposting of the cultural Heritage

The bases of the summons as well as all the information relative to the same one are available in: www.hispanianostra.es.

For any complementary information, they can put in touch with the Secretariat of Roman Spain Nostra, tlf: 91 5424135, e.mail: secretaria@hispanianostra.org

Procedimientos diagramáticos, indagatoria sobre las metodologías proyectuales contemporáneasProcedementos diagramáticos, indagatoria sobre as metodoloxías proyectuales contemporáneasProcedures diagramáticos, inquest on the methodologies proyectuales contemporary

763

La indagatoria cuyo resultado se muestra en este sitio ha pretendido encontrar y develar un marco teórico común en torno a las metodologías proyectuales basadas en la utilización de diagramas como forma de graficar procedimientos de diseño. Ha buscado ese marco teórico a través del análisis tanto de las obras como de los contenidos teóricos que sustentan las prácticas proyectuales referidas. Además, esta indagatoria se complementa a través de la puesta en acción de estos procedimientos en una práctica docente concreta que ha permitido sacar conclusiones acerca de su viabilidad como estrategia didáctica. Para hacerlo se ha analizado la producción teórica de los diversos arquitectos que llevan a la práctica estas experiencias, y además –a través de los conceptos analizadores que más adelante se especifican- las obras en los que estos procedimientos se han aplicado. Este trabajo ha sido realizado en paralelo con otras experiencias docentes en las que han participado sus autores y que alimentan de manera a veces directa y a veces indirecta las conclusiones que acá se expresan. En particular es de destacar las vinculaciones con este trabajo del curso de Anteproyectos iii del Taller Perdomo, y la asignatura opcional Procedimientos Diagramáticos, dicatada en los años 2009 y 2008.

Este es el libro, en versión digital, producto de la investigación «Procedimientos diagramáticos, indagatoria sobre las metodologías proyectuales contemporáneas», realizada por Raúl Velázquez, Luciana Echevarría y Lucio De Souza.

+ info

A indagatoria cuxo resultado se mostra neste sitio pretendeu atopar e develar un marco teórico común ao redor das metodoloxías proyectuales baseadas na utilización de diagramas como forma de graficar procedementos de deseño. Buscou ese marco teórico a través da análise tanto das obras como dos contidos teóricos que sustentan as prácticas proyectuales referidas. Ademais, esta indagatoria compleméntase a través da posta en acción destes procedementos nunha práctica docente concreta que permitiu sacar conclusións acerca da súa viabilidade como estratexia didáctica. Para facelo analizouse a produción teórica dos diversos arquitectos que levan á práctica estas experiencias, e ademais –a través dos conceptos analizadores que máis adiante se especifican- as obras nos que estes procedementos se aplicaron. Este traballo foi realizado en paralelo con outras experiencias docentes nas que participaron os seus autores e que alimentan de maneira ás veces directa e ás veces indirecta as conclusións que acá se expresan. En particular é de destacar as vinculacións con este traballo do curso de Anteproxectos iii do Taller Perdomo, e a materia opcional Procedementos Diagramáticos, dicatada nos anos 2009 e 2008.

Este é o libro, en versión dixital, produto da investigación «Procedementos diagramáticos, indagatoria sobre as metodoloxías proyectuales contemporáneas», realizada por Raúl Velázquez, Luciana Echevarría e Lucio De Souza.

+ info

The inquest which result appears in this site has tried to find and develar a theoretical common frame concerning the methodologies proyectuales based on the utilization of graphs as form of graficar procedures of design. It has looked for this theoretical frame across the analysis both of the works and of the theoretical contents that sustain the practices proyectuales above-mentioned. In addition, this inquest complements itself across the putting in action of these procedures in an educational concrete practice that has allowed to extract conclusions brings over of his viability as didactic strategy. To do it there has been analyzed the theoretical production of the diverse architects who take to the practice these experiences, and in addition – across slant of the concepts analyzers that hereinafter specify – the works in that these procedures have been applied. This work has been realized in parallel by other educational experiences in which his authors have taken part and which feed in a sometimes direct and sometimes indirect way the conclusions that here express. Especially it is of distinguishing the entails with this work of the course of Preliminary designs iii from the Workshop Perdomo, and the optional subject Procedures Diagramáticos, dicatada in the year 2009 and 2008.

This one is the book, in digital version, product of the investigation » Procedures diagramáticos, inquest on the methodologies proyectuales contemporary «, realized by Raúl Velázquez, Luciana Echevarría and Lucio De Souza.

+ info

Fallo de la V edición de los Premios de Arquitectura Ascensores EnorFaio de la V edición de los Premios de Arquitectura Ascensores EnorFailure of the V edition of the Architecture Elevators Enor Prizes

1

El arquitecto andaluz Juan Domingo Santos fue el ganador del Gran Premio en la V edición de los Premios Ascensores Enor de Arquitectura. El jurado consideró que su Museo del Agua en Lanjarón por “La sensibilidad con la que se recuperan construcciones carentes de valor con un recuerdo colectivo lastrado por su uso anterior  y se consiguen  unos valores que amplifican las resonancias que el contenido del museo pueda mostrar.” Su obra se encuentra en Lanjarón, a orillas del río del mismo nombre. Juan Domingo recibió el galardón de manos del ganador de la edición anterior, Víctor López Cotelo.

Museo del Agua en Lanjarón de Juan Domingo | Santos Fernando Alda | enor.es

El nombre de Juan Domingo fue el último que se desveló en una noche que previamente fueron mostrándose al público los trabajos de los finalistas y de los ganadores en las otras modalidades. El premio para el mejor proyecto de Galicia recayó en el Parque Arqueológico del Arte Rupestre de Campo Lameiro, una intervención de la que fueron autores José Valladares Durán Alberto Redondo Porto  y Marcial Rodríguez Rodríguez, del estudio RVR Arquitectos, de Santiago.

Parque Arqueológico del Arte Rupestre de Campo Lameiro, de RVR Arquitectos | Tono Mejuto | enor.es

El premio Ascensores Enor de Castilla León fue para  el Aulario de la Facultad de Biología y Ciencias Ambientales de la  Universidad de León, en el Campus de Vegazana, de los arquitectos Belén Martín Granizo y Daniel Díaz Font. El proyecto desarrollado para otra universidad fue el ganador del Premio Ascensores Enor de Madrid, en este caso la obra  fue el edificio de laboratorios y almacenes químicos de la Universidad de Alcalá de Henares del arquitecto Héctor  Fernández-Elorza.

Aulario de la Facultad de Biología y Ciencias Ambientales de la Universidad de León |, de Belén Martín Granizo y Daniel Díaz Font | Daniel Díaz | enor.es
Universidad de Alcalá de Henares de Héctor Fernández-Elorza | Roland Halbe | enor.es

Premio de Portugal

El Bar jardín 9 de abril de Lisboa fue el proyecto elegido por el jurado para el Premio Ascensores Enor de Portugal, por “la relación que se establece a través de la transparencia  que permite la conexión con el parque y como atalaya sobre la ciudad, construyendo visiones que se puedan establecer a su través con la ciudad y el río”, tal como lo valoró el jurado en su deliberación. El autor de este proyecto es el arquitecto José María Cumbre.

Bar jardín 9 de abril de Lisboa de ASPAS arquitectos | Fernando Guerra | enor.es

Tras los premios territoriales, se dio a conocer el ganador del Premio Ascensores Enor de Arquitectura Joven que en esta V edición fue para GIMNASIO 704, en Barberà del Vallès, obra de David Lorente, Josep Ricart, Xavier Ros y Roger Tudo, del estudio  Harquitectes. El jurado valoró sobre todo, “la racionalidad a través de un uso inteligente y sensible de los medios, usando con naturalidad sistemas constructivos de serie cuya superposición muestra una frescura que sabe enfocar el problema para conseguir un edificio con una belleza desprejuiciada y sin retórica”.

GIMNASIO 704 de Harquitectes | Adrià Goula | enor.es

Souto de Moura

La gala tuvo lugar en el teatro del centro cultural de Novacaixagalicia, y en el transcurso de la misma se fueron revelando los nombres de los finalistas, primero y de los ganadores después. Pero antes, hubo un momento de especial emoción, al rendírsele homenaje al arquitecto portugués Eduardo Souto de Moura, presente en el acto, quien había participado en los Premios de Arquitectura Ascensores Enor en la segunda y tercera edición, como ganador y como miembro del jurado, respectivamente.


El presidente del consejo de administración del grupo  Ascensores Enor, Ángel Santorio, se refirió a Souto de Moura señalando que ejemplifica los rasgos de lo que debe ser la arquitectura como respuesta a las necesidades humanas. “El jurado que le concedió el Pritzker destacó en ella que tras su apariencia simple está imbuida de inteligencia, seriedad y rigor”, recordó Santorio, quien asimismo señaló que “el profesor Souto Moura nos lega la maestría de sus obras, expresión de su vocación, de su talento, pero, sobre todo, de su sensibilidad, por eso, no solo queremos aplaudir su trayectoria, su participación en la historia, sino también la ilusión que brota precisamente de esa sensibilidad”.

Alrededor de un millar de personas siguieron la gala de la V edición de los Premios de Arquitectura Ascensores Enor en el Teatro del Centro Cultural Novacaixagalicia, de Vigo. Un marco en el que ya se habían celebrado las ediciones anteriores y que en esta V puso la banda sonora el contrabajista uruguayo Diego Zecharies.

+ finalistas

O arquitecto andaluz Juan Domingo Santos foi o ganador do Gran Premio na V edición dos Premios Ascensores Enor de Arquitectura. O xurado considerou que o seu Museo do Auga en Lanjarón por “A sensibilidade coa que se recuperan construcións carentes de valor cun recordo colectivo lastrado polo seu uso anterior e conséguense uns valores que amplifican as resonancias que o contido do museo poida mostrar.” A súa obra atópase en Lanjarón, a beiras do río do mesmo nome. Juan Domingo recibiu o galardón de mans do ganador da edición anterior, Víctor López Cotelo.

Museo da Auga en Lanjarón de Juan Domingo | Santos Fernando Alda | enor.es

O nome de Juan Domingo foi o último que se desvelou nunha noite que previamente foron mostrándose ao público os traballos dos finalistas e dos ganadores nas outras modalidades. O premio para o mellor proxecto de Galicia recaeu no Parque Arqueológico da Arte Rupestre de Campo Lameiro, unha intervención da que foron autores José Valladares Durán Alberto Redondo Porto e Marcial Rodríguez Rodríguez, do estudo RVR Arquitectos, de Santiago.

Parque Arqueolóxico del Arte Rupestre de Campo Lameiro, de RVR Arquitectos | Tono Mejuto | enor.es

O premio Ascensores Enor de Castilla León foi para o Aulario da Facultade de Biología e Ciencias Ambientais da Universidade de León, no Campus de Vegazana, dos arquitectos Belén Martín Granizo e Daniel Díaz Font. O proxecto desenvolvido para outra universidade foi o ganador do Premio Ascensores Enor de Madrid, neste caso a obra foi o edificio de laboratorios e almacéns químicos da Universidade de Alcalá de Henares do arquitecto Héctor Fernández-Elorza.

Aulario da Facultade de Bioloxía e Ciencias Ambientais da Universidade de León, de Belén Martín Granizo e Daniel Díaz Font | Daniel Díaz | enor.es
Universidade de Alcalá de Henares de Héctor Fernández-Elorza | Roland Halbe | enor.es

Premio de Portugal

O Bar xardín 9 de abril de Lisboa foi o proxecto elixido polo xurado para o Premio Ascensores Enor de Portugal, por “a relación que se establece a través da transparencia que permite a conexión co parque e como atalaya sobre a cidade, construíndo visións que se poidan establecer á súa través coa cidade e o río”, tal como valorouno o xurado no seu deliberación. O autor deste proxecto é o arquitecto José María Cume.

Bar jardín 9 de abril de Lisboa de ASPAS arquitectos | Fernando Guerra | enor.es

Tralos premios territoriales, deuse a coñecer o ganador do Premio Ascensores Enor de Arquitectura Nova que nesta V edición foi para GIMNASIO 704, en Barberà do Vallès, obra de David Lorente, Josep Ricart, Xavier Ros e Roger Tudo, do estudo Harquitectes. O xurado valorou sobre todo, “a racionalidad a través dun uso intelixente e sensible dos medios, usando con naturalidade sistemas constructivos de serie cuxa superposición mostra unha frescura que sabe enfocar o problema para conseguir un edificio cunha beleza desprejuiciada e sen retórica”.

GIMNASIO 704 de Harquitectes | Adrià Goula | enor.es

Souto de Moura

A gala tivo lugar no teatro do centro cultural de Novacaixagalicia, e no transcurso da mesma fóronse revelando os nomes dos finalistas, primeiro e dos ganadores despois. Pero antes, houbo un momento de especial emoción, ao rendérselle homenaxe ao arquitecto portugués Eduardo Souto de Moura, presente no acto, quen participara nos Premios de Arquitectura Ascensores Enor na segunda e terceira edición, como ganador e como membro do xurado, respectivamente.


O presidente do consello de administración do grupo Ascensores Enor, Anxo Santorio, referiuse a Souto de Moura sinalando que ejemplifica os trazos do que debe ser a arquitectura como resposta ás necesidades humanas. “O xurado que lle concedeu o Pritzker destacou nela que trala súa aparencia simple está imbuída de intelixencia, seriedade e rigor”, recordou Santorio, quen así mesmo sinalou que “o profesor Souto Moura léganos a maestría das súas obras, expresión da súa vocación, do seu talento, pero, sobre todo, da súa sensibilidade, por iso, non só queremos aplaudir a súa traxectoria, a súa participación na historia, senón tamén a ilusión que brota precisamente desa sensibilidade”.

Ao redor dun milleiro de persoas seguiron a gala da V edición dos Premios de Arquitectura Ascensores Enor no Teatro do Centro Cultural Novacaixagalicia, de Vigo. Un marco no que xa se celebraron as edicións anteriores e que nesta V puxo a banda sonora o contrabajista uruguayo Diego Zecharies.

+ finalistas

The Andalusian architect Juan Domingo Santos was the winner of the Great Prize in the V edition of the Prizes Elevators Enor of Architecture. The juror thought that his Museum of the Water in Lanjarón for » The sensibility with which constructions lacking in value recover with a collective recollection ballasted by his previous use and they obtain a few values that amplify the resonances that the content of the museum could show. » His work is in Lanjarón, on the banks of the river of the same name. Juan Domingo received the hand award of the winner of the previous edition, Víctor Lopez Cotelo.

Water Museum in Lanjarón by Juan Domingo | Santos Fernando Alda | enor.es

Juan Domingo’s name was the last one that stayed awake during one night that before there were showing to the public the works of the finalists and of the winners in other modalities. The prize for the best project of Galicia relapsed into the Archaeological Park of the Cave Art of Campo Lameiro, an intervention of which they were authors Joses Valladares Durán, Alberto Redondo Porto and Marcial Rodríguez Rodríguez, of the study RVR Architects, of Santiago.

Archaeological Park of the Cave Art of Campo Lameiro, by RVR Arquitectos | Tono Mejuto | enor.es

The prize Elevators Enor of Castile León was for the Aulario of the Faculty of Biology and Environmental Sciences of León’s University, in the Campus of Vegazana, of the architects Belén Martin Granizo and Daniel Díaz Font. The project developed for another university was the winner of the Prize Elevators Enor of Madrid, in this case the work was the building of laboratories and chemical stores of the University of Alcala of Mowing meadows of the architect Héctor Fernandez-Elorza.

Aulario of the Faculty of Biology and Environmental Sciences of the University of León, by Belen Martin Granizo and Daniel Díaz Font| Daniel Díaz | enor.es
University of Alcala by Héctor Fernandez-Elorza’ | Roland Halbe | enor.es

Prize of Portugal

The Bar garden April 9 of Lisbon was the project chosen by the juror for the Prize Elevators Enor of Portugal, for » the relation that is established across the transparency that allows the connection with the park and as watchtower on the city, constructing visions that could be established to his slant by the city and the river «, as the juror valued it for his deliberation. The author of this project is the architect Jose Maria Cumbre.

Bar jardín 9 de abril in Lisboa by ASPAS arquitects | Fernando Guerra | enor.es

After the territorial prizes, the winner of the Prize announced Elevators Enor of Young Architecture that in this V edition was for GYMNASIUM 704, in Barberà del Vallès, work of David Lorente, Josep Ricart, Xavier Ros and Roger Tudo, of the study Harquitectes. The juror valued especially, » the rationality across an intelligent and sensitive use of the means, using with naturalness constructive systems of series which overlapping shows a freshness that can focus the problem to obtain a building with a beauty desprejuiciada and without rhetoric «.

GIMNASIO 704 by Harquitectes| Adrià Goula | enor.es

Souto de Moura

The show took place in the theatre of Novacaixagalicia’s cultural center, and in the course of the same one the names of the finalists were revealed, first and of the winners later. But before, there was a moment of special emotion, honoring to yield itself to the Portuguese architect Eduardo Souto de Moura, present forthwith, the one who had informed in the Prizes of Architecture Elevators Enor in the second and third edition, as winner and as member of the juror, respectively.

Pritzker stood out in her that after his simple appearance is imbued with intelligence, seriousness and rigor «, remembered Santorio, who likewise indicated that » the teacher Souto Moura us bequeaths the mastery of his works, expression of his vocation, of his talent, but, especially, of his sensibility, because of it, not only we want to applaud his path, his participation in the history, but also the illusion that appears precisely of this sensibility «.

About a thousand of persons followed the show of the V edition of the Prizes of Architecture Elevators Enor in the Theatre of the Cultural Center Novacaixagalicia, of Vigo. A frame in which already the previous editions had been celebrated and which in this V there put the sonorous band the Uruguayan counter bassist Diego Zecharies.

+ finalist

StillsStillsStills

La Fundación del Colegio Oficial de Arquitectos de Madrid (COAM) celebrará el jueves 10 de noviembre, junto a la embajada de Holanda, el seminario ‘Drafts, Plans & Barcodes: La ciudad en tiempo futuro’. Además, se inaugurará a exposición retrospectiva ‘Stills’ del estudio holandés Wiel Arets Architects. La muestra recorre de manera exhaustiva toda su trayectoria, desde sus inicios hasta las actuaciones más recientes. Siempre teniendo como telón de fondo la investigación del espacio como respuesta a las necesidades humanas y el entendimiento del contexto y la elección de los materiales como herramientas claves para la arquitectura.

Después de más de veinticinco años de innovación continua, ha llegado el momento de presentar una exposición de la obra de Wiel Arets Architects. Con más de cincuenta proyectos construídos, veinte monografías, una serie de productos en producción, incontables conferencias y cátedras ofrecidas por Wiel Arets y cuatro nuevas publicaciones en camino, el momento es perfecto. STILLS Wiel Arets Architects se fundó en 1983 y a lo largo de estos años se ha convertido en un nombre reconocido internacionalmente. La empresa tiene sus raíces en la región de Limburgo, en los Países Bajos y cuenta con oficinas en Ámsterdam, Maastricht y Zúrich. STILLS muestra el desarrollo de su obra, se sumerge en el fondo teórico que documenta la obra, y profundiza en las fuentes de inspiración y fascinación de Wiel Arets; desde sus inicios, hasta sus enseñanzas y proyectos actuales. En seis cortometrajes documentales, el arquitecto guía al visitante a través de las ciudades de Tokio, Zúrich, Berlín y Milán, exponiendo su visión de futuro sobre la arquitectura y la construcción urbana.

A Fundación do Colexio Oficial de Arquitectos de Madrid (COAM) celebrará o xoves 10 de novembro, xunto á embaixada de Holanda, o seminario ‘Drafts, Plans & Barcodes: A cidade en tempo futuro’. Ademais, inaugurarase a exposición retrospectiva ‘Stills’ do estudo holandés Wiel Arets Architects. A mostra percorre de maneira exhaustiva toda a súa traxectoria, desde os seus inicios ata as actuacións máis recentes. Sempre tendo como pano de fondo a investigación do espazo como resposta ás necesidades humanas e o entendemento do contexto e a elección dos materiais como ferramentas craves para a arquitectura.

Despois de máis de vinte e cinco anos de innovación continua, chegou o momento de presentar unha exposición da obra de Wiel Arets Architects. Con máis de cincuenta proxectos construídos, vinte monografías, unha serie de produtos en produción, incontables conferencias e cátedras ofrecidas por Wiel Arets e catro novas publicacións en camiño, o momento é perfecto. STILLS Wiel Arets Architects fundouse en 1983 e ao longo destes anos converteuse nun nome recoñecido internacionalmente. A empresa ten as súas raíces na rexión de Limburgo, nos Países Baixos e conta con oficinas en Ámsterdam, Maastricht e Zúric. STILLS mostra o desenvolvemento da súa obra, mergúllase no fondo teórico que documenta a obra, e profunda nas fontes de inspiración e fascinación de Wiel Arets; desde os seus inicios, ata os seus ensinos e proxectos actuais. En seis curtametraxes documentais, o arquitecto guía ao visitante a través das cidades de Tokio, Zúric, Berlín e Milán, expondo a súa visión de futuro sobre a arquitectura e a construción urbana.

The Foundation of the Architects’ Official College of Madrid (COAM) will celebrate on Thursday, the 10th of November, close to the embassy of Holland, the seminar ‘ Drafts, Plans and Barcodes: The city in future time ‘. In addition, there will be inaugurated to retrospective exhibition ‘Stills’ of the Dutch study Wiel Arets Architects. The sample crosses in an exhaustive way all his path, from his beginnings up to the most recent actions. Always taking the investigation of the space as a backdrop as response to the human needs and the understanding of the context and the choice of the materials as key tools for the architecture.

After more than twenty-five years of constant innovation, there has come the moment to present an exhibition of Wiel Arets’s work Architects. With more than fifty projects construct you, twenty monographs, a series of products in production, countless conferences and chairs offered by Wiel Arets and four new publications in way, the moment is perfect. STILLS Wiel Arets Architects was founded in 1983 and throughout these years it has turned into a name recognized internationally. The company has his roots in Limburgo’s region, in the Netherlands and possesses offices in Ámsterdam, Maastricht and Zúrich. STILLS shows the development of his work, submerges in the theoretical bottom that documents the work, and penetrates into the sources of inspiration and Wiel Arets’s fascination; from his beginnings, up to his educations and current projects. In six documentary shorts, the architect guides to the visitor across the cities of Tokyo, Zúrich, Berlin and Milan, exposing his vision of future on the architecture and the urban construction.

 

Portes Obertes. Benedetta TagliabuePortes Obertes. Benedetta TagliabuePortes Obertes. Benedetta Tagliabue

0

El sábado 19 de noviembre la ESARQ, Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la UIC (Universitat Internacional de Catalunya), abre sus puertas. Estáis todos invitados, a partir de las 10:30. En esta ocasión nos acompañará Benedetta Tagliabue con la que recorreremos las instalaciones donde se podrán ver los trabajos finales de este primer semestre de los alumnos de proyectos 1, 3 y 5, maquetas y proyecciones.

Durante la jornada (12:30)  Benedetta Tagliabue realizará una conferencia sobre sus trabajos de futuro, donde podremos ver las últimas obras del despacho así como los proyectos que en estos momentos tienen en marcha. EMBT es uno de los despachos de referencia de la ciudad de Barcelona y reconocido internacionalmente, después del éxito del Pabellón de España en Shanghai, el despacho dirigido por la arquitecta italiano-catalana Benedetta Tagliabue trabaja en numerosos proyectos en China como la plaza y museo del comic y la animación en Hangzhou, el museo Zhang da Qian en Neijang por el que ha recibido el premio WAF de futuros proyectos y el Campus de la Fundan University School of Management en Shanghai.

Las jornadas de puertas abiertas son una buena ocasión para conocer de primera mano tanto la ESARQ (la Junta, el cuerpo docente, los alumnos), el proyecto docente de la ESARQ_UIC y el trabajo de uno de los despachos de arquitectura más internacionales de Barcelona fuera de nuestras fronteras.

Benedetta Tagliabue, fotografiada en su despacho de Barcelona | Vicens Gimenez

Tagliabue, Benedetta. (Milán, Italia, 24/06/1963). Arquitecta. Titulada por el Istituto Universitario de Architettura di Venecia (IUAV), completó sus estudios en Nueva York y en 1989 se instaló en Barcelona, donde aún reside. En 1991 se asocia con Enric Miralles, con quien funda el estudio Miralles Tagliabue EMBT, que ha diseñado proyectos en China, Alemania, Inglaterra u Holanda, entre otros muchos países. Sus obras han recibido numerosos premios; el último, la mención honorífica vitalicia que suponen los Internacional Fellowship, otorgados por el Royal Institute of British Architects (RIBA) en su edición de 2010. En la actualidad compatibiliza su labor profesional con la docencia en numerosas universidades y escuelas internacionales, como Columbia University y Harvard. En 2004 obtuvo el Doctorado Honoris Causa de la Facultad de Artes y Ciencias Sociales de la Napier University (Edimburgo, Escocia).

Obras destacadas: Pabellón de España en la exposición de Shanghái (2010), mercado y barrio de Santa Caterina en Barcelona (1997-2005), Parlamento de Escocia (1999-2004), Torre de Gas Natural en Barcelona (1999-2006), Aulario de la Universidad de Vigo (1999-2004), Parque Diagonal Mar en Barcelona (1995-2002) y los Espacios Públicos del Puerto HafenCity (Hamburgo), actualmente en proyecto.

Actualmente el estudio desarrolla en China una torre de oficinas en Shenzhen,  el  Museo para el pintor chino ZhangDaQian, el New Campus of Fudan University School of Management en Shanghái, y los espacios públicos del puerto Hafencity de Hamburgo (Alemania).

+ info

O sábado 19 de novembro a ESARQ, Escola Técnica Superior de Arquitectura da UIC (Universitat Internacional de Catalunya), abre as súas portas. Estades todos convidados, a partir das 10:30. Nesta ocasión acompañaranos Benedetta Tagliabue coa que percorreremos as instalacións onde se poderán ver os traballos finais deste primeiro semestre dos alumnos de proxectos 1, 3 e 5, maquetas e proxeccións.

Durante a xornada (12:30) Benedetta Tagliabue realizará unha conferencia sobre os seus traballos de futuro, onde poderemos ver as últimas obras do despacho así como os proxectos que nestes momentos teñen en marcha. EMBT é un dos despachos de referencia da cidade de Barcelona e recoñecido internacionalmente, despois do éxito do Pavillón de España en Xangai, o despacho dirixido pola arquitecta italiano-catalá Benedetta Tagliabue traballa en numerosos proxectos en China como a praza e museo do cómic e a animación en Hangzhou, o museo Zhang dá Qian en Neijang polo que recibiu o premio WAF de futuros proxectos e o Campus de Fúndana University School of Management en Xangai.

As xornadas de portas abertas son unha boa ocasión para coñecer de primeira man tanto a ESARQ (a Xunta, o corpo docente, os alumnos), o proxecto docente da ESARQ_UIC e o traballo dun dos despachos de arquitectura máis internacionais de Barcelona fóra das nosas fronteiras.

Benedetta Tagliabue, fotografiada en su despacho de Barcelona | Vicens Gimenez

Tagliabue, Benedetta. (Milán, Italia, 24/06/1963). Arquitecta. Titulada polo Istituto Universitario de Architettura dei Venecia (IUAV), completou os seus estudos en Nova York e en 1989 instalouse en Barcelona, onde aínda reside. En 1991 asóciase con Enric Miralles, con quen funda o estudo Miralles Tagliabue EMBT, que deseñou proxectos en China, Alemaña, Inglaterra ou Holanda, entre outros moitos países. As súas obras recibiron numerosos premios; o último, a mención honorífica vitalicia que supoñen os Internacional Fellowship, outorgados polo Royal Institute of British Architects (RIBA) na súa edición de 2010. Na actualidade compatibiliza o seu labor profesional coa docencia en numerosas universidades e escolas internacionais, como Columbia University e Harvard. En 2004 obtivo o Doutoramento Honoris Causa da Facultade de Artes e Ciencias Sociais da Napier University (Edimburgo, Escocia).

Obras destacadas: Pavillón de España na exposición de Shanghái (2010), mercado e barrio de Santa Caterina en Barcelona (1997-2005), Parlamento de Escocia (1999-2004), Torre de Gas Natural en Barcelona (1999-2006), Aulario da Universidade de Vigo (1999-2004), Parque Diagonal Mar en Barcelona (1995-2002) e os Espazos Públicos do Porto HafenCity (Hamburgo), actualmente en proxecto.

Actualmente o estudo desenvolve en China unha torre de oficinas en Shenzhen, o Museo para o pintor chinés ZhangDaQian, o New Campus of Fudan University School of Management en Shanghái, e os espazos públicos do porto Hafencity de Hamburgo (Alemaña).

+ info

On Saturday, the 19th of November the ESARQ, Technical Top School of Architecture of the UIC (Universitat Internacional of Catalonia), it opens his doors. You are all guests, from 10:30. In this occasion Benedetta Tagliabue will accompany us that we will cross the facilities where there will be able to see the final works of this first semester of the project pupils 1, 3 and 5, models and projections.

During the day (12:30) Benedetta Tagliabue will realize a conference on his works of future, where we will be able to see the last works of the office as well as the projects that in these moments have in march. EMBT is one of the offices of reference of the city of Barcelona and recognized internationally, after the success of the Pavilion of Spain in Shanghai, the office directed by the Italian – Catalan arquitecta Benedetta Tagliabue is employed at numerous projects at China as the square and museum of the comic and the animation at Hangzhou, the museum Zhang da Qian in Neijang for which it has got the prize WAF of future projects and the Campus of Founds University School of Management in Shanghai.

The open days are a good occasion to know first hand so much the ESARQ (the Meeting, the educational body, the pupils), the educational project of the ESARQ_UIC and the work of one of the more international offices of architecture of Barcelona out of our borders.

Benedetta Tagliabue photographed in his office of Barcelona | Vicens Gimenez

Tagliabue, Benedetta. (Milan, Italy, 24/06/1963). Arquitecta. Titled by Architettura’s Istituto Universitario I gave Venice (IUAV), it completed his studies in New York and in 1989 he established himself in Barcelona, where still it resides. In 1991 it associates with Enric Miralles, with the one who founds the study Miralles Tagliabue EMBT, who has designed projects in China, Germany, England or Holland, between other many countries. His works have received numerous prizes; the last one, the honorific life mention that they suppose International Fellowship, granted by the Royal Institute of British Architects (RIBA) in his edition of 2010. At present it makes compatible his professional labor with the teaching in numerous universities and international schools, as Columbia University and Harvard. In 2004 the Doctorate obtained Honoris Causa of the Faculty of Arts and Social Sciences of the Napier University (Edinburgh, Scotland).

Out-standing works: Pavilion of Spain in the exhibition of Shanghái (2010), market and neighborhood of Holy Caterina in Barcelona (1997-2005), Parliament of Scotland (1999-2004), Tower of Natural Gas in Barcelona (1999-2006), Aulario of the University of Vigo (1999-2004), Diagonal Park Sea in Barcelona (1995-2002) and the Public Spaces of the Port HafenCity (Hamburg), nowadays in project.

Nowadays the study develops in China an office tower in Shenzhen, the Museum for the Chinese painter ZhangDaQian, the New Campus of Fudan University School of Management in Shanghái, and the public spaces of the port Hafencity of Hamburg (Germany).

+ info

e n g a w a # 07e n g a w a # 07e n g a w a # 07

4

Cada número es un nuevo experimento que nace de la imagen de su portada como hilo conductor. A partir de ahí los artículos se bifurcan, se entretejen o simplemente se yuxtaponen formando un tapiz al que todos estáis invitados a leer, opinar y colaborar. En este nueva entrega, los artículos son los siguientes:

MCCE · Pedro Puertas Herrera
Zoom en f:1.4 · Alberto Twose
E.G.O, · Miguel Hernández
Cueva y palafito · Pablo Twose
Encuentro · Javier de las Heras Solé
Cuántos de la alhambra · Darío Mateo
Queridas todas · Jaime Gastalver López-Pazo

+ e n g a w a

Cada número é un novo experimento que nace da imaxe da súa portada como fío condutor. A partir de aí os artigos bifúrcanse, se entretejen ou simplemente se yuxtaponen formando un tapiz ao que todos estades convidados a ler, opinar e colaborar. Nesta nova entrega, os artigos son os seguintes:

MCCE · Pedro Puertas Herrera

Zoom en f:1.4 · Alberto Twose

E.G.O, · Miguel Hernández

Cueva y palafito · Pablo Twose

Encuentro · Javier de las Heras Solé

Cuántos de la alhambra · Darío Mateo

Queridas todas · Jaime Gastalver López-Pazo

+ e n g a w a

Every number is a new experiment that it is born of the image of his front page as conductive thread. From there the articles they bifurcate, are interwoven or simply they are juxtaposed forming a tapestry to which you you all are invited to read, to think and collaborate. In this one new delivery, the articles are the following ones:

MCCE · Pedro Puertas Herrera

Zoom en f:1.4 · Alberto Twose

E.G.O, · Miguel Hernández

Cueva y palafito · Pablo Twose

Encuentro · Javier de las Heras Solé

Cuántos de la alhambra · Darío Mateo

Queridas todas · Jaime Gastalver López-Pazo

+ e n g a w a

Perifericos. Miradoiro primeiroPerifericos. Miradoiro primeiroPerifericos. Miradoiro primeiro

79

PERIFERICOS MIRADOIRO PRIMEIRO, juega con la definición del término para reflexionar sobre los múltiples posicionamientos ante y desde la profesión.

PERIFERICOS MIRADOIRO PRIMEIRO se plantea como la reunión de cuatro reconocidos arquitectos: Félix Arranz, Arturo Franco, Carlos Labarta y Alberto Veiga,  de diferentes orígenes y perfiles profesionales que trasladarán a los asistentes sus densas e intensas experiencias que van desde la dirección de bienales de arquitectura, la edición y dirección de publicaciones, la docencia, la investigación, hasta la redacción de proyectos, para finalmente dialogar con el profesor de la ETSAC Carlos Quintáns.

PERIFERICOS MIRADOIRO PRIMEIRO, se realiza gracias a la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de A Coruña, la Universidade de A Coruña, El Departamento de Tecnoloxía da Construcción y el Grupo de Investigación en Historia de la Arquitectura del Departamento de Composición. La dirección corre a cargo de los profesores Patricia Sabín y Enrique M. Blanco

La asistencia es libre y gratuita.
Información e inscripciones: perifericos.etsac@gmail.com

Saludos
Patricia Sabín + Enrique M. Blanco

PERIFERICOS MIRADOIRO PRIMEIRO, xoga coa definición do termo para reflexionar sobre os múltiples posicionamentos ante e desde a profesión.

PERIFERICOS MIRADOIRO PRIMEIRO exponse como a reunión de catro recoñecidos arquitectos: Félix Arranz, Arturo Franco, Carlos Labarta e Alberto Veiga, de diferentes orixes e perfís profesionais que trasladarán aos asistentes as súas densas e intensas experiencias que van desde a dirección de bienais de arquitectura, a edición e dirección de publicacións, a docencia, a investigación, ata a redacción de proxectos, para finalmente dialogar co profesor da ETSAC Carlos Quintáns.

PERIFERICOS MIRADOIRO PRIMEIRO, realízase grazas á Escola Técnica Superior de Arquitectura da Coruña, a Universidade da Coruña, O Departamento de Tecnoloxía dá Construción e o Grupo de Investigación en Historia da Arquitectura do Departamento de Composición. A dirección corre a cargo dos profesores Patricia Sabín e Enrique M. Branco.

A asistencia é libre e gratuíta.

Información e inscricións: perifericos.etsac@gmail.com

Saudos

Patricia Sabín + Enrique M. Blanco

PERIFERICOS MIRADOIRO PRIMEIRO, it plays with the definition of the term to think about the multiple positionings before and from the profession.

PERIFERICOS MIRADOIRO PRIMEIRO it appears as the meeting of four recognized architects: Félix Arranz, Arturo Franco, Carlos Labarta and Alberto Veiga, of different origins and professional profiles that will move the assistants his dense and intense experiences that go from the direction of biennial shows of architecture, the edition and direction of publications, the teaching, the investigation, up to the project draft, finally to talk with the teacher of the ETSAC Carlos Quintáns.

PERIFERICOS MIRADOIRO PRIMEIRO, it is realized thanks to the Technical Top School of Architecture of To Corunna, the Universidade of To Corunna, Tecnoloxía’s Department gives Construction and the Group of Investigation in History of the Architecture of the Department of Composition. The direction is chargeable to the teachers Patricia Sabín and Enrique M. Blanco.

The assistance is free and free.

Information and inscriptions: perifericos.etsac@gmail.com.

Regards

Patricia Sabín + Enrique M. Blanco

Mudanzas MudanzasMove

0

Un grupo de arquitectos, miembros de un equipo de investigación, hablan sobre lo que significan las mudanzas y la reutilización de las casas, tanto de sus espacios como de los muebles que los conforman. Para divulgar la teoría sobre la que trabajan, acuerdan rodar un cortometraje. Los temas que van hablando se ven salpicados por la mudanza de una familia de ficción. A través de estas reflexiones, la familia se dará cuenta de que quizás no necesita cambiarse de casa, y que a lo mejor sólo necesita volver a mirar su propio piso con otros ojos.

http://vimeo.com/34070302

Diciembre de 2011.
Un proyecto del Grupo Habitar (UPC)
Producido por Curt Ficcions Curt Produccions
Dirigido por Sílvia González-Laá

Un grupo de arquitectos, membros dun equipo de investigación, falan sobre o que significan as mudanzas e a reutilización das casas, tanto dos seus espazos coma dos mobles que os conforman. Para divulgar a teoría sobre a que traballan, acordan rodar unha curtametraxe. Os temas que van falando vense salpicados pola mudanza dunha familia de ficción. A través destas reflexións, a familia decatarase de que quizais non necesita cambiarse de casa, e que ao mellor só necesita volver mirar o seu propio piso con outros ollos.

http://vimeo.com/34070302

Decembro de 2011.
Un proxecto do Grupo Habitar (UPC)
Producido por Curt Ficcions Curt Produccions
Dirixido por Sílvia González-Laá

A group of architects, members of an equipment of investigation, speak on what they mean the changes and the reutilization of the houses, both of his spaces and of the furniture that shape them. To spread the theory on which they work, they agree to roll a short. The topics that they are speaking meet splashed by the change of a family of fiction. Across these reflections, the family will realize that probably it does not need to change of house, and that probably only needs to return to look at his own floor with other eyes.

http://vimeo.com/34070302

December, 2011.
A project of the Group To live (UPC)
Produced by Curt Ficcions Curt Produccions
Directed by Sílvia Gonzalez-Laá

Convocatoria BIAU 2012Convocatoria BIAU 2012Summons BIAU 2012

La Bienal Iberoamericana de Arquitectura y Urbanismo (BIAU) propone una serie de convocatorias abiertas para estudiantes y profesionales en el marco de su séptima edición que tendrá lugar el próximo septiembre en la ciudad de Cádiz.

Las actividades básicas de la Bienal giran en torno al reconocimiento de trayectorias profesionales y de obras significativas de arquitectura; a resaltar las mejores publicaciones del sector; a premiar los trabajos de investigación más sobresalientes o las mejores ideas de arquitectos y estudiantes de arquitectura a través de concursos en la red. Todo ello tras la selección efectuada por jurados representativos de cada temática que se verá reflejada en el catálogo y en las exposiciones correspondientes.

Sus objetivos generales son difundir las experiencias más destacadas en Iberoamérica, Portugal y España para contribuir a la formación de un pensamiento crítico y a una política cultural integrada en materia de arquitectura y urbanismo, así como articular un espacio permanente de reflexión y debate promoviendo el interés y la participación de distintos segmentos sociales en la protección del territorio, en la construcción de la ciudad y en la inserción de la arquitectura como factor de oportunidad y referencia.

La Bienal Iberoamericana, con distintas denominaciones, se ha celebrado con anterioridad en los siguientes lugares: Madrid, España (1998), Ciudad de México, México (2000), Santiago de Chile, Chile (2002), Lima, Perú, (2004), Montevideo, Uruguay (2006) Lisboa, Portugal (2008) y Medellín, Colombia (2010).

La fecha límite para participar hasta el 1 de marzo de 2012.
+ VII Bienal de Arquitectura Iberoamericana 2012 (web oficial)
+ VII Bienal de Arquitectura Iberoamericana 2012 (convocatorias)

A Bienal Iberoamericana de Arquitectura e Urbanismo (BIAU) propón unha serie de convocatorias abertas para estudantes e profesionais no marco da súa sétima edición que terá lugar o próximo setembro na cidade de Cádiz.

As actividades básicas da Bienal viran en torno ao recoñecemento de traxectorias profesionais e de obras significativas de arquitectura; a resaltar as mellores publicacións do sector; a premiar os traballos de investigación máis sobresalientes ou as mellores ideas de arquitectos e estudantes de arquitectura a través de concursos na rede. Todo iso tras a selección efectuada por xurados representativos de cada temática que se verá reflectida no catálogo e nas exposicións correspondentes.

Os seus obxectivos xerais son difundir as experiencias máis destacadas en Iberoamérica, Portugal e España para contribuír á formación dun pensamento crítico e a unha política cultural integrada en materia de arquitectura e urbanismo, así como articular un espazo permanente de reflexión e debate promovendo o interese e a participación de distintos segmentos sociais na protección do territorio, na construción da cidade e na inserción da arquitectura como factor de oportunidade e referencia.

A Bienal Iberoamericana, con distintas denominacións, celebrouse con anterioridade nos seguintes lugares: Madrid, España (1998), Cidade de México, México (2000), Santiago de Chile, Chile (2002), Lima, Perú, (2004), Montevideo, Uruguai (2006) Lisboa, Portugal (2008) e Medellín, Colombia (2010).

A data límite para participar ata o 1 de marzo de 2012.

+ VII Bienal de Arquitectura Iberoamericana 2012 (web oficial)

+ VII Bienal de Arquitectura Iberoamericana 2012 (convocatorias)

The Latin-American Biennial show of Architecture and Urbanism (BIAU) proposes a series of summons opened for students and professionals in the frame of his seventh edition that will take place next September in the city of Cadiz.

The basic activities of the Biennial show turn concerning the recognition of professional paths and of significant works of architecture; to highlighting the best publications of the sector; when reward the works of investigation more distinctions or the best ideas of architects and students of architecture across contests in the network. All this after the selection effected by representative jurors of every subject matter that will meet reflected in the catalogue and in the corresponding exhibitions.

His general aims are to spread the experiences most emphasized in Latin America, Portugal and Spain to contribute to the formation of a critical thought and to a cultural politics integrated as for architecture and urbanism, as well as to articulate a permanent space of reflection and debate promoting the interest and the participation of different social segments in the protection of the territory, in the construction of the city and in the insertion of the architecture as factor of opportunity and reference.

The Latin-American Biennial show, with different names, has been celebrated previously in the following places: Madrid, Spain (1998), Mexico City, Mexico (2000), Santiago of Chile, Chile (2002), Lima, Peru, (2004), Montevideo, Uruguay (2006) Lisbon, Portugal (2008) and Medellin, Colombia (2010).

The deadline to take part until March 1, 2012.

+ VII Bienal de Arquitectura Iberoamericana 2012 (web)

+ VII Bienal de Arquitectura Iberoamericana 2012 (summons)

CrecimientoCrecementoGrowth

521

Hasta el 8 de enero de 2012, se muestra en el Real Jardín Botánico de Madrid una selección de fotografías de la tercera edición del premio Prix Pictet. Celebrado en 2010 bajo el tema ‘Crecimiento’, el certamen internacional sobre fotografía y sostenibilidad organizado por el banco privado con sede en Ginebra que le da nombre, seleccionó a doce finalistas: Christian Als, Edward Burtynsky, Stéphane Couturier, Chris Jordan, Yeondoo Jung, Vera Lutter, Nyaba Leon Ouedraogo, Taryn Simon, Thomas Struth, Guy Tillimù y el norteamericano Mitch Epstein, quien obtuvo finalmente el premio dotado con 100.000 francos suizos (cerca de 83.000 euros) por su serie de fotografías American Power.

Michael Wolf, ‘Aod 34’ | arquitecturaviva.com

[…]

+ artículo publicado en arquitectura viva

Ata o 8 de xaneiro de 2012, móstrase no Real Xardín Botánico de Madrid unha selección de fotografías da terceira edición do premio Prix Pictet. Celebrado en 2010 baixo o tema ‘Crecemento’, o certame internacional sobre fotografía e sustentabilidade organizado polo banco privado con sede en Xenebra que lle dá nome, seleccionou a doce finalistas: Christian Als, Edward Burtynsky, Stéphane Couturier, Chris Jordan, Yeondoo Jung, Beira Lutter, Nyaba Leon Ouedraogo, Taryn Simon, Thomas Struth, Guy Tillimù e o norteamericano Mitch Epstein, quen obtivo finalmente o premio dotado con 100.000 francos suízos (preto de 83.000 euros) pola súa serie de fotografías American Power.

Michael Wolf, ‘Aod 34’ | arquitecturaviva.com

[…]

+ artigo publicado en arquitectura viva

Until January 8, 2012, Prix Pictet shows himself in the Royal Botanical Garden of Madrid a selection of photographies of the third edition of the prize. Celebrated in 2010 under the topic ‘Growth’, the international contest on photography and sustainability organized by the bank deprived with headquarters in Geneva that gives name, selected twelve finalists: Christian Als, Edward Burtynsky, Stéphane Couturier, Chris Jordan, Yeondoo Jung, Vera Lutter, Nyaba Leon Ouedraogo, Taryn Simon, Thomas Struth, Guy Tillimù and the North American Mitch Epstein, who obtained finally the prize endowed with 100.000 Swiss Francs (near 83.000 Euros) by his series of photographies American Power.

Michael Wolf, ‘Aod 34’ | arquitecturaviva.com

[…]

+ article is published in arquitectura viva

Matisse el dibujanteMatisse o debuxanteMatisse el dibujante

465

Para Henri Matisse (Cateau-Cambrésis, 1869 – Niza, 1954), sus dibujos eran obras de arte a parte entera, de la misma forma que sus lienzos. El Museo departamental Henri Matisse de su ciudad nativa, en el norte de Francia, agrupa por primera vez el grueso de su obra dibujada, desde los primeros esbozos y retratos de principios de siglo, hasta sus dibujos más monumentales, en un viaje marcado por la búsqueda minimalista por la perfección. La muestra reúne un total de 137 obras, de las cuales unas 90 nunca se han mostrado al público. «El dibujo con pincel y tinta es una práctica que le ha acompañado a lo largo de toda su carrera, que ha evolucionado con el tiempo y que es esencial para Matisse», explica Patrice Deparpe, conservador adjunto del centro de Cateau-Cambrésis. «Representa la forma de expresarse en el espacio con un mínimo de material, buscando la pureza y la perfección, es una técnica que ha revolucionado el arte occidental».

Uno de los primeros dibujos del pintor francés, fechado en 1900 | MUSEO DEPARTAMENTAL HENRI MATISSE DE CATEAU- CAMBRÉSIS | elpais.com

[…]

Ana Teruel

+ artículo publicado en el país

Para Henri Matisse (Cateau-Cambrésis, 1869 – Niza, 1954), os seus debuxos eran obras de arte a parte enteira, da mesma forma que os seus lenzos. O Museo departamental Henri Matisse da súa cidade nativa, no norte de Francia, agrupa por primeira vez o groso da súa obra debuxada, desde os primeiros esbozos e retratos de principios de século, ata os seus debuxos máis monumentais, nunha viaxe marcada pola procura minimalista pola perfección. A mostra reúne un total de 137 obras, das cales unhas 90 nunca se mostraron ao público. «O debuxo con pincel e tinta é unha práctica que lle acompañou ao longo de toda a súa carreira, que evolucionou co tempo e que é esencial para Matisse», explica Patrice Deparpe, conservador adxunto do centro de Cateau-Cambrésis. «Representa a forma de expresarse no espazo cun mínimo de material, buscando a pureza e a perfección, é unha técnica que revolucionou a arte occidental».

Un dos primeiros debuxos do pintor francés, datado no 1900 | MUSEO DEPARTAMENTAL HENRI MATISSE DE CATEAU- CAMBRÉSIS | elpais.com

[…]

Ana Teruel

+ artigo publicado en el país

For Henri Matisse (Cateau-Cambrésis, 1869 – Nice, 1954), his drawings were works of art to entire part, in the same way as his linens. The departmental Museum Henri Matisse of his native city, in the north of France, groups for the first time the thickness of his drawn work, from the first sketches and portraits of beginning of century, up to his more monumental drawings, in a trip marked by the minimalist search by the perfection. The sample assembles a total of 137 works, of which approximately 90 have never appeared to the public. » The drawing with paintbrush and ink is a practice that has accompanied him along all his career, which it has evolved with the time and which is essential for Matisse «, explains Patrice Deparpe, attached conservative of Cateau-Cambrésis’s center. » It represents the way of expressing in the space with a minimum of material, looking for the purity and the perfection, is a technology that has revolutionized the western art «.

First one of the drawings of the French painter, dated in 1900 | DEPARTMENTAL HENRI MATISSE OF CATEAU – CAMBRÉSIS MUSEUM | elpais.com

[…]

Ana Teruel

+ article is published in el país

Buscar trabajo como arquitecto joven: Unas cuantas sugerencias | Lourdes Bueno-Miguel Villegas

Working  | Fotografía Ro_buk

Llevamos tiempo con este tema en la mente. Somos un estudio pequeño y con una trayectoria todavía corta, con lo que cada vez que recibimos un currículum, y recibimos muchos, nos abruma ver tanto potencial que no podemos aprovechar.

Y como no podemos contrataros a todos los tremendos arquitectos que nos pedís trabajo, vamos a tratar de ayudaros así, escribiendo esta pequeña lista de recomendaciones. No pretendemos colocarnos por encima de nadie, pero al recibir los CVs nos hemos visto en la necesidad de evaluarlos y hay cosas que nos han parecido interesantes, otras nos descolocaban y otras nos han dejado desagradablemente soprendidos. Os dejamos la lista de sugerencias con nuestras impresiones al respecto:

Selecciona tus objetivos. Estudia las empresas en las que te gustaría trabajar. Ordénalas por orden de preferencia y empieza por la más alta, aquella en la que realmente te encantaría estar trabajando. Ya tendrás tiempo de ir bajando en la lista.

Dirígete a las personas. Entérate de quién se encarga del tema de personal, o del nombre de los titualres del estudio y dirígete a ellos. Si nos llega un correo que lo primero que dice es “Hola Lourdes y Miguel” os puedo asegurar que lo leemos entero. Si nos llega otro que dice “Hola, me encantaría trabajar con vosotros” (y ya está, caso verídico) lo leemos entero pero ya nos interesa menos porque esa persona no se ha tomado interés en nosotros.

Personaliza tu solicitud de empleo. Estudia un poco que hace el estudio/empresa a la que te diriges, y de una forma muy concisa, expón qué es lo que te interesa y qué crees que puedes aportar a su trabajo. No hagas la pelota. Se nota y deja una sensación rara.

Acompaña un portafolio gráfico con tu trabajo. Aunque tu especialidad no sea proyecto, los arquitectos, y en general todos en esta época, somos seres visuales. Si eres calculista de estructuras, que haya una foto de cada estructura que has calculado, o un diagrama de colorines del ansys, pero añade algo visual. Un CV de cuatro folios de texto es duro de leer.

Despliega tus capacidaddes. Como nos sugiere Fco. Javier. Puede ser mucho más importante contar no todos los trabajos que has hecho si no qué has hecho y por qué esa tarea es importante para ti.

Se conciso en tu portafolio. Cinco o seis de tus mejores proyectos y un A4 por cada uno (no te olvides de que en el PDF se puede hacer zoom), son más que suficientes.

Si has trabajado con/para otros compañeros, indícalo. Si incluyes como proyecto la sede de la filarmónica de Berlin, no trates de colarla e indica que tu trabajo fue el de recortar las esquinas de las curvas hasta dejarlas lisitas…

Cuida la presentación. Hemos recibido CVs de compañeros presentados en Times New Roman. No tenemos nada contra la Times… bueno si, es la letra por defecto de MSWord y su uso suele indicar que no te has tomado la molestia de preparar la imagen de tu trabajo.

Construye tu marca personal. Como nos comenta Fernando de Terapia Urbana es el prime paso. Tú mismo eres una empresa que a los compañeros a los que te diriges debe interesar contratar. No descuidemos tampoco el tema de la identidad digital de esta/tu empresa.

Prepara un soporte web. Nada espectacular. Algo sencillo que respalde tu trabajo. Si evitas el MySpace y el uso de webs superfantásticas en flash mejor que mejor. ¿Adjuntas un enlace a tu perfil en LinkedIn  y lo tienes al día? Perfecto. ¿Tu portafolio lo tienes ordenado en una presentación a pantalla completa en Flickr? Estupendo. ¿Tienes un video de tu presentación de proyectos XIX en la escuela en el que montaste infografías sobre video capturas? Eres un crack y tu trabajo es muy interesante. Aprovéchalo. Ojo, todos los ejemplos anteriores son a coste 0,00€…

Trata de conseguir una entrevista personal. Si crees que te defiendes mejor en persona, tienes algo interesante que aportar o alguna propuesta. Trata de conseguirlo. Sobre todo en estudios pequeños como el nuestro. Nuestra última colaboración surgió así. Un CV+Portfolio interesante, que teníamos convenientemente archivados, un café para conocernos en persona y al día siguiente Ignacio se había incorporado al estudio.

Si tienes experiencia especial en algún tema se concreto. Poner, en 2011, que entre tus conocimientos informáticos está “internet” no solo no es relevante si no que evidencia que no sabes en que año vives.

Usa tus referencias y contactos. Si algún antiguo jefe o profesor relevante te puede escribir una carta de recomendación, pídesela y adjúntala a tu CV. Si alguien puede hablar bien de ti seguro que te ayuda.

Sin haberlo esperado nos ha salido un decálogo, pero seguro que tenéis más ideas (ya sabéis, a los comentarios), ya sea de vuestra experiencia buscando curro o recibiendo solicitudes.

Esperamos que os sea de ayuda. La situación es muy dificil y hay muchísimo potencial en la calle y muchos arquitectos en sus oficinas que no saben que podéis ser una potente aportación a su estudio. ¡Ánimo!

Lourdes Bueno + Miguel Villegas, arquitectos
Editores en arquitextónica
Sevilla, noviembre 2011

Encuentros, EncontersEncuentros, EncontersEncuentros, Enconters

813

A caballo entre Galicia y Nueva York, «Encuentros, Enconters» es un proyecto de María Goretti Bello Seráns, comisariado por Manuel González Gómez, que reúne el trabajo de 13 escultores gallegos en una insólita exposición que se expondrá en Manhattan del 14 al 18 de diciembre. El Centro Español-La Nacional, ubicado en la Gran Manzana, acogerá la muestra integrada por una colección de obras, elaboradas principalmente en piedra, bronze, vidrio y cerámica, que reflejan el color, la mitología, la conexión entre la naturaleza, el cosmos y el espíritu humano.

Marcos Escudero, Nacho Porto, Iria Rodríguez, Jontxu Argibay, José Caamaño, Rosa Méndez, Gonzalo Sarasquete, Verónica Pérez, Suso Dobao, Cuqui Piñeiro, Teresa Añón, Manolo Teira y Eugenia Santos son los escultores que participan en este proyecto, concebido con la idea de crear una plataforma de lanzamiento internacional para los artistas y una experiencia simbiótica entre dos espacios culturales y geográficos tan distintos como Galicia y Nueva York.

[…]

redaccion digital

+ artículo publicado en la voz de galicia

Dacabalo entre Galicia e Nova York, «Encontros, Enconters» é un proxecto de María Goretti Belo Seráns, comisariado por Manuel González Gómez, que reúne o traballo de 13 escultores galegos nunha insólita exposición que se exporá en Manhattan do 14 ao 18 de decembro. O Centro Español-A Nacional, situado na Gran Mazá, acollerá a mostra integrada por unha colección de obras, elaboradas principalmente en pedra, bronze, vidro e cerámica, que reflicten a cor, a mitoloxía, a conexión entre a natureza, o cosmos e o espírito humano.

Marcos Escudero, Nacho Porto, Iria Rodríguez, Jontxu Argibay, José Caamaño, Rosa Méndez, Gonzalo Sarasquete, Verónica Pérez, Suso Dobao, Cuqui Piñeiro, Teresa Añón, Manolo Teira e Eugenia Santos son os escultores que participan neste proxecto, concibido coa idea de crear unha plataforma de lanzamento internacional para os artistas e unha experiencia simbiótica entre dous espazos culturais e xeográficos tan distintos como Galicia e Nova York.

[…]

redaccion digital

+ artigo publicado en la voz de galicia

Astride between Galicia and New York, » Meetings, Enconters » is Maria Goretti Bello’s project Seráns, comisariado for Manuel Gonzalez Gómez, who assembles the work of 13 Galician sculptors in an unusual exhibition that will be exposed in Manhattan from December 14 to December 18. The Spanish Center Native located in the Great Apple, will receive the sample integrated by a collection of works, elaborated principally in stone, bronze, I glaze and ceramics, which there reflect the color, the mythology, the connection between the nature, the cosmos and the human spirit.

Marcos Escudero, Nacho Porto, Iria Rodríguez, Jontxu Argibay, Jose Caamaño, Rosa Méndez, Gonzalo Sarasquete, Verónica Perez, Suso Dobao, Cuqui Piñeiro, Teresa Añón, Manolo Teira and Eugenia Santos are the sculptors who take part in this project conceived with the idea to create a platform of international launch for the artists and a symbiotic experience between two cultural and geographical spaces as different as Galicia and New York.

[…]

redaccion digital

+ article is published in la voz de galicia

[:es]Libro de la V edición de los Premios de Arquitectura Ascensores Enor[:gl]Libro da V edición dos Premios de Arquitectura Ascensores Enor[:en]Book V edition of the Architecture Elevators Enor Award[:]

1

[:es]

libro_maquina

En los próxmos meses, y al igual que en ediciones anteriores, el Grupo Ascensores Enor editará un libro que recogerá todas las obras premiadas, el conjunto de proyectos finalistas, y otros trabajos seleccionados que el Jurado ha querido destacar por su diferentes cualidades aunque no opten a los distintos premios que serán otorgados.

7.000 ejemplares
510 páginas
23×24 cm
Impresión. Gráficas Brial (Pliegos 50 grs.)
Litonor
Encuadernación. Lombardero
diseño. desescribir
maquetación. desescribir. Rebeca Ces
Gravado el día 12 de agosto de 2011 en Gráficas Brial. A Coruña.

El libro se entregará de forma gratuita a todos los asistentes al evento de entrega de premios que tendrá lugar el 14 de noviembre de 2011 en el Teatro NovaCaixaGalicia de Vigo.

+ info[:gl]

libro_maquina

Nos próxmos meses, e do mesmo xeito que en edicións anteriores, o Grupo Ascensores Enor editará un libro que recollerá todas as obras premiadas, o conxunto de proxectos finalistas, e outros traballos seleccionados que o Xurado quixo destacar polas súas diferentes cualidades aínda que non opten aos distintos premios que serán outorgados.

7.000 exemplares
510 páxinas
23×24 cm
Impresión. Gráficas Brial (Pliegos 50 grs.)
Litonor
Encadernación. Lombardero
deseño. desescribir
maquetación. desescribir. Rebeca Ces
Gravado o día 12 de agosto de 2011 en Gráficas Brial. A Coruña.

+ info[:en]

libro_maquina

En los próxmos meses, y al igual que en ediciones anteriores, el Grupo Ascensores Enor editará un libro que recogerá todas las obras premiadas, el conjunto de proyectos finalistas, y otros trabajos seleccionados que el Jurado ha querido destacar por su diferentes cualidades aunque no opten a los distintos premios que serán otorgados.

7.000 ejemplares
510 páginas
23×24 cm
Impresión. Gráficas Brial (Pliegos 50 grs.)
Litonor
Encuadernación. Lombardero
diseño. desescribir
maquetación. desescribir Rebeca Ces
Gravado el día 12 de agosto de 2011 en Gráficas Brial. A Coruña.

+ info

The book will submit of free form to all the assistants to the event of delivery of prizes that will take place on November 14, 2011 in the Theatre NovaCaixaGalicia of Vigo.

[:]

e n g a w a # 06e n g a w a # 06e n g a w a # 06

1

Cada número es un nuevo experimento que nace de la imagen de su portada como hilo conductor. A partir de ahí los artículos se bifurcan, se entretejen o simplemente se yuxtaponen formando un tapiz al que todos estáis invitados a leer, opinar y colaborar. En este nueva entrega, los artículos son los siguientes:

por Rubén Páez

Ausencia aparente · Rubén Páez
El negro no es tu color · Cristina González Cabrera y Pedro Puertas
Vuelos rasantes · Juanjo López de la Cruz y Ángel Martinez García-Posada
Abrazos de papel · Javier de las Heras Solé
nº13 Lincoln Inn Fields · Pablo Twose
Los portalones de la entrada tienen columnas con capiteles esculpidos · Carlos Cachón
Patchwork of city’s identity · Agata Ruchlewicz-Dzianach

+ e n g a w a

Cada número é un novo experimento que nace da imaxe da súa portada como fío condutor. A partir de aí os artigos bifúrcanse, se entretejen ou simplemente se yuxtaponen formando un tapiz ao que todos estades convidados a ler, opinar e colaborar. Nesta nova entrega, os artigos son os seguintes:

porRubén Páez

Ausencia aparente · Rubén Páez

El negro no es tu color · Cristina González Cabrera y Pedro Puertas

Vuelos rasantes · Juanjo López de la Cruz y Ángel Martinez García-Posada

Abrazos de papel · Javier de las Heras Solé

nº13 Lincoln Inn Fields · Pablo Twose

Los portalones de la entrada tienen columnas con capiteles esculpidos · Carlos Cachón

Patchwork of city’s identity · Agata Ruchlewicz-Dzianach

+ e n g a w a

Every number is a new experiment that it is born of the image of his front page as conductive thread. From there the articles they bifurcate, are interwoven or simply they are juxtaposed forming a tapestry to which you you all are invited to read, to think and collaborate. In this one new delivery, the articles are the following ones:

by Rubén Páez

Ausencia aparente · Rubén Páez

El negro no es tu color · Cristina González Cabrera y Pedro Puertas

Vuelos rasantes · Juanjo López de la Cruz y Ángel Martinez García-Posada

Abrazos de papel · Javier de las Heras Solé

nº13 Lincoln Inn Fields · Pablo Twose

Los portalones de la entrada tienen columnas con capiteles esculpidos · Carlos Cachón

Patchwork of city’s identity · Agata Ruchlewicz-Dzianach

+ e n g a w a

Itinerancias. MetagénesixItinerancias. MetagénesixItinerancias. Metagénesix

1

Metagénesix= Metagénesis + x
Nueva Arquitectura de Galicia= Biol. f. Alteración de generaciones o generación alternante de las especies vivas + Sociol. f. Generación X, nacidos en los 70`s.

Bajo el título de Metagénesix se presenta una muestra de la Nueva Arquitectura que se realiza en Galicia. En este tiempo de temores e inestabilidades, aparece una nueva generación “alterada” y “alternante”, formada mayoritariamente en Galicia, que genera un gran optimismo por la calidad y cantidad de sus trabajos. La exposición recoge 20 trabajos de 10 arquitectos/equipos seleccionados a partir de una convocatoria abierta a la que se presentaron más de 200 obras.

La Exposición itinerante de Metagénesix, se componen de un conjunto de 2+10 lonas expositivas de 1x3metros, que muestran cada una de ellas dos proyectos por cada estudio seleccionado. Interesados en acoger itinerancias de esta exposición, escribir la: metagenesix@gmail.com

Metagénesix= Metagénesis + x
Nueva Arquitectura de Galicia= Biol. f. Alteracións de xeneracións ou xeneración alternante das especies vivas + Sociol. f. Generación X, nados nos 70`s.

Baixo o título de Metagénesix preséntase unha mostra da Nova Arquitectura que se realiza en Galicia. Neste tempo de temores e inestabilidades, aparece unha nova xeración “alterada” e “alternante”, formada maioritariamente en Galicia, que xera un gran optimismo pola calidade e cantidade dos seus traballos. A exposición recolle 20 traballos de 10 arquitectos/equipos seleccionados a partir dunha convocatoria aberta á que se presentaron máis de 200 obras.

A Exposición itinerante de Metagénesix, componse dun conxunto de 2+10 lonas expositivas de 1x3metros, que amosan cada unha delas dous proxectos por cada estudio seleccionado. Interesados en acoller itinerancias desta exposición, escribir a: metagenesix@gmail.com

Metagénesix= Metagénesis + x
New Architecture of Galicia = Biol. f. Alteration of generations or generation alternante of the alive species + Sociol. f. Generation X, born in them 70`s.

Under Metagénesix’s title one presents a sample of the New Architecture that is realized in Galicia. In this time of dreads and instabilities, a new «upset» generation appears and «alternante», formed for the most part in Galicia, which generates a great optimism for the quality and quantity of his works. The exhibition gathers 20 works of 10 architects / equipments selected from a summons opened the one that more than 200 works appeared.

Metagénesix’s itinerant Exhibition, they consist of a set of 2+10 explanatory canvases of 1x3metros, which show each of them two projects for every selected study. Interested parties in receiving itinerancias of this exhibition, writing it: metagenesix@gmail.com

Media-TIC de Barcelona, World Architectural Festival 2011 (WAF)Media-TIC de Barcelona, World Architectural Festival 2011 (WAF)Media-TIC in Barcelona, World Architectural Festival 2011 (WAF)

0

El Media-TIC, ubicado en el distrito 22@ de Barcelona, ha sido premiado por el World Architectural Festival (WAF) como el mejor edificio de 2011, según ha informado el Consorcio de la Zona Franca, entidad promotora del inmueble. El edificio, diseñado por el despacho barcelonés Cloud 9, ha sido escogido entre 300 candidatos por la singularidad de su diseño y por ser un ejemplo de ahorro energético. En declaraciones a Efe, el arquitecto del bloque premiado, Enric Ruiz-Geli, ha subrayado la importancia de que un edificio de Barcelona sea reconocido por una organización del prestigio de la WAF y que, además, tiene su sede en una capital internacional de la arquitectura como es Londres.

Fachada del edificio Media-Tic de Barcelona, de Ruiz-Geli | Santi Cogolludo | elmundo.es

[…]

Efe

+ artículo publicado en el mundo

O Media-TIC, situado no distrito 22@ de Barcelona, foi premiado polo World Architectural Festival (WAF) como o mellor edificio de 2011, segundo informou o Consorcio da Zona Franca, entidade promotora do inmoble. O edificio, deseñado polo despacho barcelonés Cloud 9, foi escollido entre 300 candidatos pola singularidade do seu deseño e por ser un exemplo de aforro enerxético. En declaracións a Efe, o arquitecto do bloque premiado, Enric Ruiz-Geli, subliñou a importancia de que un edificio de Barcelona sexa recoñecido por unha organización do prestixio da WAF e que, ademais, ten a súa sede nunha capital internacional da arquitectura como é Londres.

Fachada do edificio Media-Tic de Barcelona, de Ruiz-Geli | Santi Cogolludo | elmundo.es

[…]

Efe

+ artigo publicado en el mundo

The Media-TIC located in the district 22 of Barcelona, has been rewarded by the World Architectural Festival (WAF) as the best building of 2011, as has reported the Consortium of the Duty-free zone, entity promoter of the building. The building designed by the Barcelonian office Cloud 9, has been chosen between 300 candidates by the singularity of his design and for being an example of energetic saving. In declarations to Efe, the architect of the winning block, Enric Ruiz-Geli, it has underlined the importance of which a building of Barcelona should be recognized by an organization of the prestige of the WAF and that, in addition, has his headquarters in the international capital of the architecture since is London.

Front of the Media-TIC building in Barcelona, of Ruiz-Geli| Santi Cogolludo | elmundo.es

[…]

Efe

+ article is published in el mundo

Revista 1:100 nº 34Revista 1:100 nº 34Revista 1:100 nº 34

173

Recorriendo una línea editorial trazada por la obra de arquitectos de diversos países, ampliamos el enfoque de Revista 1:100 al traspasar una nueva frontera para llegar en esta ocasión, y por primera vez a Paraguay, lugar donde se implanta la obra del arquitecto Javier Corvalán y el trabajo desarrollado en su estudio, al que llama Laboratorio de Arquitectura. Las cuatro casas que presentamos en las siguientes páginas son la síntesis de una búsqueda de alternativas constructivas y estructurales, que se traducen en resultados con un alto grado de expresividad formal y funcional. Son obras en donde cada parte del edificio esta pensada desde el detalle mismo de su resolución constructiva, hasta la totalidad de la obra, teniendo en cuenta las particularidades climáticas, topográficas y antropológicas del lugar. Los espacios logrados tienen un valor emocional único, tanto por la combinación de materiales, como por el manejo de la luz, material intangible pero inseparable de la buena arquitectura.

[…]

+ artículo publicado en arquitectura critica

Percorrendo unha liña editorial trazada pola obra de arquitectos de diversos países, ampliamos o enfoque de Revista 1:100 ao traspasar unha nova fronteira para chegar nesta ocasión, e por primeira vez a Paraguai, lugar onde se implanta a obra do arquitecto Javier Corvalán e o traballo desenvolvido no seu estudo, ao que chama Laboratorio de Arquitectura. O catro casas que presentamos nas seguintes páxinas son a síntese dunha procura de alternativas construtivas e estruturais, que se traducen en resultados cun alto grao de expresividade formal e funcional. Son obras onde cada parte do edificio esta pensada desde o detalle mesmo da súa resolución construtiva, ata a totalidade da obra, tendo en conta as particularidades climáticas, topográficas e antropolóxicas do lugar. Os espazos logrados teñen un valor emocional único, tanto pola combinación de materiais, como polo manexo da luz, material intangible pero inseparable da boa arquitectura.

[…]

+ artigo publicado en arquitectura critica

Crossing a publishing line planned by the architects’ work of diverse countries, we extend the approach of Magazine 1:100 on having penetrated a new border to come in this occasion, and for the first time to Paraguay, place where there is implanted the work of the architect Javier Corvalán and the work developed in his study, to which it calls Laboratory of Architecture. Four houses that we sense beforehand in the following pages are the synthesis of a search of constructive and structural alternatives, which are translated in results by a high degree of formal and functional expressiveness. They are works where every part this of the building thought from the detail itself of his constructive resolution, up to the totality of the work, having in counts the climatic, topographic and anthropologic local particularities. The successful spaces take the emotional only value, so much for the combination of materials, since as the managing of the light, intangible but inseparable material of the good architecture.

[…]

+ article is published in arquitectura critica

Convocatoria Premio Europeo del Espacio Público Urbano 2012Convocatoria Premio Europeo do Espacio Público Urban 2012Summons European Prize of the Public Urban Space 2012

0

El Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB), la Cité de l’Architecture et du Patrimoine (París), The Architecture Foundation (Londres), el Nederlands Architectuurinstituut (Rotterdam), l’Architekturzentrum Wien (Viena), el Museum of Finnish Architecture (Helsinki) y el Deutsches Architekturmuseum (Frankfurt) convocan la séptima edición del Premio Europeo del Espacio Público Urbano que se concederá el 29 de junio de 2012 en Barcelona. El Premio Europeo del Espacio Público Urbano, creado en el año 2000, es un certamen bianual organizado con el fin de reconocer y estimular la creación, recuperación y mejora del espacio público en nuestras ciudades. Con una vocación claramente europeísta, el Premio hace hincapié en la dimensión social y política de la arquitectura. La séptima edición del premio va a presidirla el arquitecto Josep Llinàs, tomando el relevo de Rafael Moneo (2010),  Manuel de Solà-Morales (2008) y Elías Torres (2006).

+ publicspace.org

El Centre de Cultura Contemporània de Barcelona (CCCB), la Cité de l’Architecture et du Patrimoine (París), The Architecture Foundation (Londres), el Nederlands Architectuurinstituut (Rotterdam), l’Architekturzentrum Wien (Viena), el Museum of Finnish Architecture (Helsinki) y el Deutsches Architekturmuseum (Frankfurt) convocan la séptima edición del Premio Europeo del Espacio Público Urbano que se concederá el 29 de junio de 2012 en Barcelona. El Premio Europeo del Espacio Público Urbano, creado en el año 2000, es un certamen bianual organizado con el fin de reconocer y estimular la creación, recuperación y mejora del espacio público en nuestras ciudades. Con una vocación claramente europeísta, el Premio hace hincapié en la dimensión social y política de la arquitectura. La séptima edición del premio va a presidirla el arquitecto Josep Llinàs, tomando el relevo de Rafael Moneo (2010), Manuel de Solà-Morales (2008) y Elías Torres (2006).

+ publicspace.org

Centre of Culture Contemporània of Barcelona (CCCB), I mentioned of l’Architecture et du Patrimoine (Paris), The Architecture Foundation (London), the Nederlands Architectuurinstituut (Rotterdam), L’Architekturzentrum Wien (Vienna), the Museum of Finnish Architecture (Helsinki) and the Deutsches Architekturmuseum (Frankfurt) summon the seventh edition of the European Prize of the Public Urban Space that will be granted on June 29, 2012 in Barcelona. The European Prize of the Public Urban Space, created in the year 2000, is a contest bianual organized in order to recognize and to stimulate the creation, recovery and improvement of the public space in our cities. With a clearly pro-European vocation, the Prize emphasizes in the social and political dimension of the architecture. The seventh edition of the prize she is going to be presided by the architect Josep Llinàs, taking the relief of Rafael Moneo (2010), Manuel ode Solà-Morales (2008) and Elías Torres (2006).

+ publicspace.org

Ceremonia de entrega del V premio EnorCerimonia de entrega do V premio EnorCeremony of delivery of the V Enor Prize

0

El lunes 14 de noviembre de 2011 a las 20:00 horas, en el Teatro-Sala de Conciertos Centro Cultural Novacaixagalicia Policarpo Sanz, nº 13, Vigo se realizará la entrega de premios correspondiente al V Premio Enor. Puede consultarse la lista de finalistas en este:
enlace.

Durante el acto se hará entrega de una distinción especial al arquitecto D. Eduardo Souto Moura, reciente ganador del premio Pritzker.

Se ruega confirmación previa de la asistencia a la Sra. Ángeles de Diego
Teléfono: 986 251 166 Extensión: 256
Mail: comercial@enor.es

O luns 14 de novembro de 2011 ás 20:00 horas, no Teatro-Salga de Concertos Centro Cultural Novacaixagalicia Policarpo Sanz, nº 13, Vigo realizarase a entrega de premios correspondente ao V Premio Enor. Pode consultarse a lista de finalistas en neste:

enlace.

Durante o acto fárase entrega dunha distinción especial o arquitecto D. Eduardo Souto Moura, recente gañador do premio Pritzker.

Rógase confirmación previa da asistencia a Sra. Ángeles de Diego

Teléfono: 986 251 166 Extensión: 256

Mail: comercial@enor.es

On Monday, the 14th from November, 2011 to 20:00, in the Theatre – room of Concerts Cultural Center Novacaixagalicia Policarpo Sanz, n º 13, Vigo will realize the delivery of prizes corresponding to the V Premio Enor. One can consult the list of finalists in this one:

link.

During the act there will be done delivery of a special distinction to the architect D. Eduardo Souto Moura, recent winner of the prize Pritzker.

Previous confirmation of the assistance is requested to Mra. Ángeles de Diego

Teléfono: 986 251 166 Extension: 256

Mail: comercial@enor.es

Reunión AXAGA. NoviembreReunión AXAGA. Novembro]AXAGA meeting. November

0

Estimados Compañer@s,
Como sabéis el pasado día 20 de octubre celebramos una asamblea informativa en la que se trató de poneros al tanto de todos los temas relacionados con el trabajo de los vocales de AXAGA en la Junta de Gobierno del COAG. La intención también era debatir acerca de cuestiones relacionadas con nuestra profesión y que están de actualidad.

El hecho es que ese día hubo mucho de lo primero pero muy poco de lo segundo, es decir, demasiada información y escaso debate. Por eso, debido al agotamiento de los presentes en aquella asamblea, se decidió allí mismo convocar una serie de reuniones periódicas en las que poder discutir con un poco más de calma sobre todos los temas que se pusieron encima de la mesa y poder así generar propuestas que permitan a todo el colectivo mejorar su situación actual.

Algunos de esos temas son:
– Reforma de los Estatutos del COAG.
– Concursos
– Acciones culturales
– Formación

Por tanto os convocamos a la reunión que tendremos el lunes 7 de noviembre, a las 8 de la tarde en la sede del Colegio en A Coruña. (Se había hablado del jueves 3 de noviembre, pero la sala donde nos reunimos está ocupada ese día).

Como de costumbre, está invitado todo aquel que esté interesado. Os animamos a que acudáis a la reunión y aviséis a todos los compañeros que puedan estar interesados en acudir, ya que cuantas más opiniones se escuchen más sólido será lo que salga de allí.

Un saludo a todos,
AXAGA (Asociación de jóvenes arquitectos de Galicia)

Estimados Compañer@s,

Como sabedes o pasado día 20 de outubro celebramos unha asemblea informativa na que se tratou de porvos ao tanto de todos os temas relacionados co traballo dos vogais de AXAGA na Xunta de Goberno do COAG. A intención tamén era debater acerca de cuestións relacionadas coa nosa profesión e que están de actualidade.

O feito é que ese día houbo moito do primeiro pero moi pouco do segundo, é dicir, demasiada información e escaso debate. Por iso, debido ao esgotamento dos presentes naquela asemblea, decidiuse alí mesmo convocar unha serie de reunións periódicas nas que poder discutir cun pouco máis de calma sobre todos os temas que se puxeron encima da mesa e poder así xerar propostas que permitan a todo o colectivo mellorar a súa situación actual.

Algúns deses temas son:

– Reforma dos Estatutos do COAG.

– Concursos

– Acciones culturais

– Formación

Por tanto convocámosvos á reunión que teremos o luns 7 de novembro, ás 8 da tarde na sede do Colexio na Coruña. (Falouse do xoves 3 de novembro, pero a sala onde nos reunimos está ocupada ese día).

Como de costume, está convidado todo aquel que estea interesado. Animámosvos a que acudades á reunión e avisedes a todos os compañeiros que poidan estar interesados en acudir, xa que cantas máis opinións escóitense máis sólido será o que salga de alí.

Un saudo a todos,

AXAGA (Asociación de xóvenes arquitectos de Galicia)

Estimated Compañer@s,

Since you know last October 20 we celebrate an informative assembly in which it was a question of putting you in the picture about all the topics related to the work of AXAGA’s members in the Meeting of Government of the COAG. The intention also was to debate it brings over of questions related to our profession and that are of current importance.

The fact is that this day there was a lot of first thing but very little of the second thing, that is to say, too much information and scanty debate. Because of it, due to the depletion of the presents in that assembly, it was decided there same to summon a series of periodic meetings in which to be able to discuss with a bit more of calmness all the topics on that they put on the table and power like that to generate proposed that they should allow to the whole group to improve his current situation.

Some of these topics are:

– Reform of the Bylaws of the COAG.

– Contests

– Cultural actions

– Formation

Therefore we summon you for the meeting that we will have on Monday, the 7th of November, at 8 p.m. in the headquarters of the College in For Corunna. (One had spoken of Thursday, the 3rd of November, but the room where we met is occupied this day).

Since of custom, that one is invited everything to be interested. We encourage you to that you come to the meeting and warn all the companions who could be interested in coming, since all those more opinions are listened more solid it will be what goes out of there.

A greeting to all,

AXAGA (Association of young architects of Galicia)

I Foro Arquitectura Española I Foro Arquitectura EspañolaI Spanish Architecture Forum

204

El Consejo Superior de Colegios de Arquitectos de España (CSCAE) ha impulsado la creación del Foro de la Arquitectura Española, una plataforma que nace con el objetivo de identificar y consolidar un espacio para la reflexión y el debate entre los distintos actores profesionales y sociales del sector. En él, se abordarán temas trascendentales para la Arquitectura con el objeto de conseguir una relación más estrecha y un alineamiento estratégico en el seno de la Arquitectura española. El Foro de la Arquitectura Española, concebido como un espacio propio del CSCAE,  busca canalizar las preocupaciones, los objetivos y las propuestas del sector a través de una única voz que las presente ante las organizaciones internacionales, las Administraciones públicas y la sociedad en su conjunto.

+ info

O Consello Superior de Colexios de Arquitectos de España (CSCAE) impulsou a creación do Foro da Arquitectura Española, unha plataforma que nace co obxectivo de identificar e consolidar un espazo para a reflexión e o debate entre os distintos actores profesionais e sociais do sector. Nel, abordaranse temas transcendentais para a Arquitectura co obxecto de conseguir unha relación máis estreita e un aliñamento estratéxico no seo da Arquitectura española. O Foro da Arquitectura Española, concibido como un espazo propio do CSCAE, busca canalizar as preocupacións, os obxectivos e as propostas do sector a través dunha única voz que as presente ante as organizacións internacionais, as Administracións públicas e a sociedade no seu conxunto.

+ info

The Top Advice of Architects’ Colleges of Spain (CSCAE) has stimulated the creation of the Forum of the Spanish Architecture, a platform that it is born with the aim to identify and consolidate a space for the reflection and the debate between the different professional and social actors of the sector. In him, transcendental topics will be approached for the Architecture in order to obtain a narrower relation and a strategic alignment in the bosom of the Spanish Architecture. The Forum of the Spanish Architecture, conceived as an own space of the CSCAE, seeks to canalize the worries, the aims and the offers of the sector across the only voice that he them presents before the international organizations, the public Administrations and the company in his set.

+ info

Exposición Gran de Area 2007 | Ansede+Quintans+Ríos

24

Para este montaje, se configura un espacio interior, independiente del existente, con tubos de electricidad y puntales, explotando la cualidad material y expresiva que estos elementos tienen y que sólo suele ser visible en momentos puntuales de obra.

Se plantea además un montaje efímero real, es decir, que no sólo sea efímero porque el montaje dura poco tiempo, sino porque el material llegue, se use y se vaya como vino, en este caso continuando su camino hacia una obra.

Los tubos que se usaron en esta exposición son  parte de las arterias que abastecen de electricidad  a  la nueva sede del COAG de Vigo.

El problema que plantea la planta alta de la Casa de Las Artes es un excesivo fraccionamiento del espacio, que dificulta un recorrido fluido y ordenado de los visitantes. El proyecto expositivo plantea un único camino circular, dejando los espacios centrales para proyecciones o inutilizados.

El tamaño del espacio era muy grande con relación a la información que tenía que exponerse, lo que obligaba a armar todo en conjunto evitando así que la información se diluyese en el espacio vacío. Se perseguía un recorrido que adaptase el tamaño del espacio al de la información que se quería exponer.

Los premios Gran de Area se conceden a proyectos que están en obra o todavía no se empezaron a construir. Por este motivo el montaje se realiza con elementos auxiliares de obra, como sopandas o tubos de paso de instalaciones, que ayudan a entender el momento en el que se encuentran las obras expuestas.

El montaje consta de dos elementos principales, tubos de polietileno corrugados y sopandas de encofrado para soportarlos. Juntos forman una pared de tubos de suelo a techo, formando una banda continua, que en algunas zonas se separa formando bancos, luminarias o apoyos para maquetas. Hacemos protagonistas a materiales con un potencial plástico muy importante, que sólo son visibles en el proceso constructivo pero que están en todas partes, ocultos.

Los tubos se sujetan con bridas a las sopandas en las acanaladuras del tubo corrugado. En las zonas de paneles se corta el tubo a la mitad y se encaja un panel de cartón pluma con la imagen pegada. Desviando líneas de tubos se consiguen mesados y juegos de direcciones en el techo, que ayudan a crear ámbitos diferenciados.

Obra: Exposición Gran de Area 2007
Promotor: COAG Vigo
Autores: Cristina Ansede Viz+Alberto Quintáns Arrondo+Emma Ríos Maneiro
Montaje: PXC Producción e Xestión Cultural
Año: diciembre 2007- enero 2008
Emplazamiento: Casa das Artes, Calle Policarpo Sanz, Vigo. Galicia. España
Fotografías: Cristina Ansede Viz,  Alberto Quintáns Arrondo, Emma Ríos Maneiro, Manuel Vicente y Héctor Santos-Díez
+ www.ansedequintans.com

For this assembly, there is formed an interior space, independent from the existing one, with pipes of electricity and props, exploiting the material and expressive quality that these elements have and that only is in the habit of being visible in punctual moments of work.

There appears in addition an ephemeral royal assembly, that is to say, that not only is ephemeral because the assembly lasts a little time, but because the material comes, be used and go away as wine, in this case continuing his way towards a work.

The pipes that were used in this exhibition are a part of the arteries that they supply of electricity to the new headquarters of the COAG of Vigo.

The problem that raises the high plant of the Casa de Las Artes is an excessive division of the space, which impedes a tour fluid and been ordained as the visitors. The explanatory project raises the only circular way, leaving the central spaces for projections or rendered useless.

The size of the space was very big with relation to the information that had to be exposed, which was forcing to arm everything as a whole avoiding so the information was diluted in the empty space. There was chased a tour that was adapting the size of the space to that of the information that wanted to be exposed.

The Gran de Area Prizes are granted to projects that are in work or still they were not started constructing. For this motive the assembly realizes with auxiliary elements of work, since sopandas or pipes of step of facilities, that they help to understand the moment in which they find the exposed works.

The assembly consists of two principal elements, pipes of polyethylene corrugados and sopandas of encofrado to support them. Together they form a wall of pipes of soil to ceiling, forming a band it continues, that in some zones separates forming banks, lights or supports for models. We do protagonists to materials with a plastic very important potential, which only they are visible in the constructive process but which they are everywhere, secret.

The pipes subject themselves with bridles to the sopandas in the acanaladuras of the pipe corrugado. In the zones of panels the pipe is cut to the half and a cardboard panel fits pen with the stuck image. Turning lines of pipes aside there are achieved mesados and games of directions in the ceiling, that differentiated areas help to create.

Work : Gran de Area 2007 Exhibition

Promoter: COAG Vigo

Authors: Cristina Ansede Viz+Alberto Quintáns Arrondo+Emma Rivers Maneiro

Assembly: PXC Production and Xestión Cultural

Year: December 2007-January 2008

Location: Casa das Artes, Policarpo Sanz Street, Vigo. Galicia. Spain

Photographs: Cristina Ansede Viz, Alberto Quintáns Arrondo, Emma Ríos Maneiro, Manuel Vicente and Héctor Santos-Díez

+ www.ansedequintans.com

Para este montaje, se configura un espacio interior, independiente del existente, con tubos de electricidad y puntales, explotando la cualidad material y expresiva que estos elementos tienen y que sólo suele ser visible en momentos puntuales de obra.

Se plantea además un montaje efímero real, es decir, que no sólo sea efímero porque el montaje dura poco tiempo, sino porque el material llegue, se use y se vaya como vino, en este caso continuando su camino hacia una obra.

Los tubos que se usaron en esta exposición son parte de las arterias que abastecen de electricidad a la nueva sede del COAG de Vigo.

Para esta montaxe, configúrase un espazo interior, independente do existente, con tubos de electricidade e puntais, explotando a cualidade material e expresiva que estes elementos teñen e que só adoita ser visible en momentos puntuais de obra.

Exponse ademais unha montaxe efémera real, é dicir, que non só sexa efémero porque a montaxe dura pouco tempo, senón porque o material chegue, úsese e se vaia como veu, neste caso continuando o seu camiño cara a unha obra. Os tubos que se usaron nesta exposición son parte das arterias que abastecen de electricidade á nova sede do COAG de Vigo.

O problema que expón a planta alta da Casa das Artes é un excesivo fraccionamiento do espazo, que dificulta un percorrido fluído e ordenado dos visitantes. O proxecto expositivo expón un único camiño circular, deixando os espazos centrais para proxeccións ou inutilizados. O tamaño do espazo era moi grande con relación á información que tiña que exporse, o que obrigaba a armar todo en conxunto evitando así que a información diluísese no espazo baleiro. Perseguíase un percorrido que adaptase o tamaño do espazo ao da información que se quería expor.

Os premios Gran de Area concédense a proxectos que están en obra ou aínda non se empezaron a construír. Por este motivo a montaxe realízase con elementos auxiliares de obra, como sopandas ou tubos de paso de instalacións, que axudan a entender o momento no que se atopan as obras expostas.

A montaxe consta de dous elementos principais, tubos de polietileno corrugados e sopandas de encofrado para soportalos. Xuntos forman unha parede de tubos de chan a teito, formando unha banda continua, que nalgunhas zonas sepárase formando bancos, luminarias ou apoios para maquetas. Facemos protagonistas a materiais cun potencial plástico moi importante, que só son visibles no proceso construtivo pero que están en todas partes, ocultos.

Os tubos suxéitanse con bridas ás sopandas nas acanaladuras do tubo corrugado. Nas zonas de paneis córtase o tubo á metade e encáixase un panel de cartón pluma coa imaxe pegada. Desviando liñas de tubos conséguense mesados e xogos de direccións no teito, que axudan a crear ámbitos diferenciados.

Obra: Exposición Gran de Area 2007

Promotor: COAG Vigo

Autores: Cristina Ansede Viz+Alberto Quintáns Arrondo+Emma Ríos Maneiro

Montaxe: PXC Producción e Xestión Cultural

Ano: dicembro 2007- xaneiro 2008

Emplazamento: Casa das Artes, Calle Policarpo Sanz, Vigo. Galicia. España

Fotografías: Cristina Ansede Viz, Alberto Quintáns Arrondo, Emma Ríos Maneiro, Manuel Vicente e Héctor Santos-Díez

+ www.ansedequintans.com