[:es]
Es una pregunta que todos nos hemos hecho, los que escribimos más a menudo y los que garabatean unas notas íntimas en una hoja de papel. Los críticos, los periodistas, los escritores, historiadores, blogueros, arquitectos y filósofos. Los que son remunerados por el hecho de escribir y los que -casi siempre- lo hacemos sin cobrar. ¿Por qué? ¿Qué es lo que nos motiva a utilizar garabatos llamados letras que se unen conformando palabras y éstas, a su vez, frases? Las frases, como todos sabemos, forman pensamientos y textos. Ya sea por medio del ordenador, a mano, con pluma, boli, lápiz o con máquina de escribir. ¿Por qué? ¿Cúal es el motivo? ¿Qué pretendemos?
La respuesta me la dio un escritor amigo que hace tiempo no veo y que desde aquí le mando un abrazo. Escribimos, me dijo, para que nos quieran. Así de sencillo.
Podemos escribir de arquitectura, los arquitectos. De cine, poesía, historia o filosofía…. los que entienden sobre estas materias. Podemos escribir de política o de ciencia, de psicología, arte, sobre las nuevas tecnologías, de costura o de cocina. Podemos intentar desmembrar los intrincados vericuetos del ser humano en su relación con el otro, analizar por qué estamos aquí o relacionar a los hombres y a las mujeres en un intento vano de descubrir sus diferencias, similitudes y/o discrepancias. Podemos extasiarnos en el mundo onírico de los sueños -donde la realidad demasiadas veces se confunde con el deseo- o vagar sin equipaje por distintos países jamás visitados, países que nuestra imaginación es capaz de describir como si hubiéramos estado allí.
Y sobre todo, podemos fabular, contar historias, pretender hacer literatura, inventar personajes, hacer reír, sonreír e -incluso- llorar o emocionar. Conmover, extasiar, hacer pensar, hacer que el lector se identifique con lo que estamos diciendo y -por medio de nuestros escritos- sea feliz durante un rato o, por contra, sumirlo en un mayúsculo enfado que le haga pensar en contestarnos o en matarnos. Que también ocurre.
Vuelvo a lo mismo, escribimos para que nos reconozcan, nos consideren, nos aplaudan y sobre todo nos quieran, como ya he dicho. Necesitamos al «otro», aquel distinto a uno para reflejarnos en sus ojos y que este espejo nos ayude a descubrir quienes somos.
Escribo para ti, sobre todo, lector amigo y es por ello que necesito que me leas. Así, sin apenas imágenes, susurrándote al oído, agradeciendo tu compañía, animándote a que no me abandones, presagiándote nuevas entradas que te hagan reflexionar. Dicéndote al oído, muy quedo: estoy aquí, no me he ido, yo también te quiero…
Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. agosto 2012
[:en]
It is a question that we we all have done to ourselves, which we write more often and those who scribble a few intimate notes in a leaf of paper. The critics, the journalists, the writers, historians, blogueros, architects and philosophers. Those who are remunerated by the fact of writing and those that – almost always – we it do without charging. Why? What is what motivates us to using scrawls called letters that join shaping words and these, in turn, phrases? The phrases, we know since all, they form thoughts and texts. Already be by means of the computer, to hand, with pen, boli, pencil or with typewriter. Why? Is Cúal the motive? What do we claim?
The response a writer gave it to me friend that some time ago I do not see and that from here I order him an embrace. We write, he said to me, in order that they should love us. This way of simple.
We can write of architecture, the architects. Of cinema, poetry, history or philosophy …. those who deal on these matters. We can write of politics or of science, of psychology, art, on the new technologies, of seam or of kitchen. We can try to dismember the dense rough terrain of the human being in his relation with other one, analyze why we are here or to relate the men and the women in a vain attempt of discovering his differences, similarities and / or discrepancies. We can rhapsodize in the oneiric world of the dreams – where the reality too many times gets confused with the desire – or to never stroll around without baggage for different visited countries, countries that our imagination is capable of describing as if we had been there.
And especially, we can fabular, tell histories, try to make literature, invent prominent figures, make laugh, smile and – even – to cry or to thrill. To affect, to captivate, to make think, do that the reader identifies what we are saying and – by means of way of our writings – being happy during awhile or, for against, to plunge it in a capital anger that it makes to him think of answering or of killing ourselves to us. That also happens.
I return to the same thing, we write in order that they recognize us, think us, applaud us and especially love us, since already I have said. We need to «other one», that one different from one to be reflected in his eyes and that this mirror helps us to discover who we are.
I write for you, especially, reading friend and it is for it that I need that you read me. This way, without scarcely images, being rumoured to the ear, being grateful for your company, encouraging that you me do not leave, you presaging new income that they make you think over. Dicéndote to the ear, very I stay: I am here, have not gone away, I also love you…
Cristina García-Rosales. architect
madrid. august 2012
[:gl]
É unha pregunta que todos fixémonos/fixémosnos, os que escribimos máis a miúdo e os que garabatean unhas notas íntimas nunha folla de papel. Os críticos, os xornalistas, os escritores, historiadores, blogueros, arquitectos e filósofos. Os que son remunerados polo feito de escribir e os que case sempre o facemos sen cobrar. ¿Por que? ¿Que é o que nos motiva a utilizar garabatos chamados letras que se unen conformando palabras e estas, á súa vez, frases? As frases, como todos sabemos, forman pensamentos e textos. Xa sexa por medio do ordenador, a man, con pluma, boli, lápiz ou con máquina de escribir. ¿Por que? ¿Cúal é o motivo?¿Que pretendemos?
A resposta deuma un escritor amigo que fai tempo non vexo e que desde aquí lle mando un abrazo. Escribimos, díxome, para que nos queiran. Así de sinxelo.
Podemos escribir de arquitectura, os arquitectos. De cine, poesía, historia ou filosofía…. os que entenden sobre estas materias. Podemos escribir de política ou de ciencia, de psicoloxía, arte, sobre as novas tecnoloxías, de costura ou de cociña. Podemos intentar desmembrar os intricados camiños do ser humano na súa relación co outro, analizar por que estamos aquí ou relacionar os homes e as mulleres nun intento van de descubrir as súas diferenzas, similitudes e/ou discrepancias. Podemos extasiar nos no mundo onírico dos sonos -onde a realidade demasiadas veces se confunde co desexo- ou vagar sen equipaxe por distintos países xamais visitados, países que a nosa imaxinación é capaz de describir coma se tivésemos estado alí.
E sobre todo, podemos fabular, contar historias, pretender facer literatura, inventar personaxes, facer rir, sorrir e -mesmo- chorar ou emocionar. Conmover, extasiar, facer pensar, facer que o lector se identifique co que estamos a dicir e -por medio dos nosos escritos- sexa feliz durante un anaco ou, pola contra, sumilo nun maiúsculo enfado que lle faga pensar en contestarnos ou en matarnos. Que tamén acontece.
Volvo ao mesmo, escribimos para que nos recoñezan, nos consideren, nos aplaudan e sobre todo nos queiran, como xa dixen. Necesitamos ao «outro», aquel distinto a un para reflectirnos nos seus ollos e que este espello nos axude a descubrir os que somos.
Escribo para ti, sobre todo, lector amigo e é por iso que necesito que me leas. Así, sen apenas imaxes, murmurándote ao oído, agradecendo a túa compañía, animándote a que non me abandones, presaxiándoche novas entradas que te fagan reflexionar. Dicíndote ao oído, moi quedo: estou aquí, non me fun, eu tamén te quero…
Cristina García-Rosales. arquitecta
madrid. agosto 2012
[:]





Ethel Baraona Pohl
Nosotros escribimos porque habitamos ese «pequeño infierno comfortable» del que habla Cortázar. Nuestro breve texto acerca de este tema aquí [pp. 37 «my masochism»]: http://issuu.com/cityvisionmag/docs/cityvision_mag_6/37