Inicio Blog Página 134

Conferencia de Jose Miguel de Prada Poole · V Festival de Arquitectura ETSACConferencia de Jose Miguel de Prada Poole · V Festival de Arquitectura ETSACConference Jose Miguel de Prada Poole · V Festival de Arquitectura ETSAC

Jose Miguel de Prada Poole. Premio Nacional de Arquitectura en 1975, ha sido catedrático del departamento de Proyectos Arquitectónicos de la ETSAM. Es pionero en la investigación acerca de estructuras neumáticas en España, materia en torno a la cuál se centra el grueso de su obra. Su arquitectura está impregnada de ecología, ciencias naturales e ingeniería experimental. Su leitmotiv ha sido “no dejar marcas que condicionen el futuro y far libertad para el cambio”. Esta idea se ha manifestado en todos sus proyectos, como la ‘Instant City’, una ciudad instantánea como respuesta al boom turístico.

“De la ciudad Frente al Paisaje a la Ciudad Paisaje”
Sobre la investigación más proyectual dedicada a buscar modelos generales sobre la organización y localización de las futuras ciudades de bajo, o casi nulo, impacto ambiental.

V Festival de Arquitectura ETSAC
lunes 8 de abril – 11:00 h.
Salón de Actos ETSAC.
+ info

Jose Miguel de Prada Poole. Premio Nacional de Arquitectura en 1975, foi catedrático do departamento de Proxectos Arquitectónicos da ETSAM. É pionero na investigación achega de estruturas neumáticas en España, materia en torno á cal céntrase o groso da súa obra. A súa arquitectura está impregnada de ecología, ciencias naturais e ingeniería experimental. O seu leitmotiv foi “non deixar marcas que condicionen o futuro e far liberdade para o cambio”. Esta idea manifestouse en todos os seus proxectos, como a ‘Instant City’, unha cidade instantánea como resposta ao boom turístico.

“Da cidade Fronte á Paisaxe á Cidade Paisaxe”

Sobre a investigación máis proyectual dedicada a buscar modelos xerais sobre a organización e localización das futuras cidades de baixo, ou case nulo, impacto ambiental.

V Festival de Arquitectura ETSAC

luns 8 de abril – 11:00 h.

Salón de Actos ETSAC.

+ info

Jose Michael de Prada Poole. National prize of Architecture in 1975, has been a professor of the department of Architectural Projects of the ETSAM. It is pioneering in the investigation brings over of pneumatic structures in Spain, matter concerning which it centres on the thickness of his work. His architecture is impregnated with ecology, natural sciences and experimental engineering. His leitmotiv has been “not to leave brands that determine the future and far liberate for the change. This idea has demonstrated in all his projects, as the ‘Instant City’, an instantaneous city as response to the tourist boom.

“Of the city Opposite to The Landscape to the City Landscape”

Of the investigation more proyectual dedicated when general models look on the organization and location of the future cities of down, or almost void, for environmental impact.

V Festival de Arquitectura ETSAC

on monday 8, april – 11:00 h.

Salón de Actos ETSAC.

+ info

Conferencia DPR-Barcelona · V Festival de Arquitectura ETSACConferencia DPR-Barcelona · V Festival de Arquitectura ETSACConference DPR-Barcelona · V Festival de Arquitectura ETSAC

DPR Barcelona. Editorial independiente con sede en Barcelona, centrada en temas de arquitectura y ciudad. A través del desarrollo de publicaciones experimentales como libros híbridos, formatos digitales expandidos y mobile-books, buscan activamente trasgredir las formas tradicionales de edición y distribución acercándonos a lo que probablemente sean los títulos de arquitectura en el futuro.

“ADN Basura”
Se conoce como ADN basura a las secuencias del genoma que no codifica como proteínas. Sin embargo recientes avances en genetica sugieren que su papel es fundamental en el genoma de cada organismo [aunque sus funciones no han sido identificadas]. De manera análoga existen en arquitectura prácticas profesionales que no pueden codificarse dentro de un marco conceptual convencional y por ello quedan fuera de los canales de difusión y crítica arquitectónica. Nuevos territorios y formas de trabajo que constituyen nuestro terreno de exploración como editorial y como agentes dentro de una red de prácticas en cambio constante. En FetSac13 explicaremos cómo nos movemos dentro de esta terra incógnita.

WEB:
www.dpr-barcelona.com
http://dprbcn.wordpress.com
Twitter:
@dpr_barcelona
Facebook
César Reyes Nájera
Arquitecto. Doctor en Materiales y Sistemas de Construcción Bio-climática. Co-fundador de dpr_barcelona es editor especializado en tecnología y ciudad. Impulsor de la plataforma entropicIQ centrada en investigar los sistemas sociales y urbanos bajo una óptica termodinámica.

Twitter:
@cerreyes

*Fotografía cedida por Ana Alejo

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia DPR-Barcelona
martes 9 – 13:00 h

 + info

DPR Barcelona. Editorial independente con sé en Barcelona, centrada en temas de arquitectura e cidade. A través do desenvolvemento de publicacións experimentais como libros híbridos, formatos digitales expandidos e mobile-books, buscan activamente trasgredir as formas tradicionais de edición e distribución achegándonos ao que probablemente sexan os títulos de arquitectura no futuro.

“ADN Basura”

Coñécese como ADN lixo ás secuencias do genoma que non codifica como proteínas. Con todo recentes avances en genetica suxiren que o seu papel é fundamental no genoma de cada organismo [aínda que as súas funcións non foron identificadas]. De xeito análogo existen en arquitectura prácticas profesionais que non poden codificarse dentro dun marco conceptual convencional e por iso quedan fóra das canles de difusión e crítica arquitectónica. Novos territorios e formas de traballo que constitúen o noso terreo de exploración como editorial e como axentes dentro dunha rede de prácticas en cambio constante. En FetSac13 explicaremos como nos movemos dentro desta terra incógnita.

WEB:

www.dpr-barcelona.com

http://dprbcn.wordpress.com

Twitter:

@dpr_barcelona

Facebook

César Reyes Nájera Arquitecto. Doutor en Materiais e Sistemas de Construción Bio-climática. Co-fundador de dpr_barcelona é editor especializado en tecnoloxía e cidade. Impulsor da plataforma entropicIQ entrada en investigar os sistemas sociais e urbanos baixo unha óptica termodinámica.

Twitter:

@cerreyes

*Fotografía cedida por Ana Alejo

V Festival de Arquitectura ETSAC

Conferencia DPR-Barcelona

martes 9 – 13:00 h

 + info

DPR Barcelona. Independent publishing house with headquarters in Barcelona centred on topics of architecture and city. Across the development of experimental publications as hybrid books, digital expanded formats and mobile-books, they look actively trasgredir for the traditional forms of edition and distribution approaching what probably they are the titles of architecture in the future.

“Garbage DNA

Garbage is known as DNA to the sequences of the genome that it does not codify as proteins. Nevertheless recent advances in genetics suggest that his paper is fundamental in the genome of every organism [though his functions have not been identified]. In an analogous way there exist in architecture professional practices that cannot be codified inside a conceptual conventional frame and for it to stay out of the channels of diffusion and architectural critique. New territories and forms of work that constitute constant our area of exploration as publishing house and as agents inside a network of practices on the other hand. In FetSac13 will explain how we move inside this unknown terra.

WEB:

www.dpr-barcelona.com

http://dprbcn.wordpress.com

Twitter:

@dpr_barcelona

Facebook

César Reyes Nájera Arquitecto. Doctor in Materials and Systems of Bio – climatic Construction. Co-founder of dpr_barcelona is a publisher specialized in technology and city. Impeller of the entropicIQ platform centred in investigating the social and urban systems under a thermodynamic optics..

Twitter:

@cerreyes

*Photography yielded by Ana Alejo

V Festival de Arquitectura ETSAC

Conference DPR-Barcelona

On Tuesday, the 9th – 13:00 h

 + info

[:es]Revista Pointes [n03][:gl]Revista Pointes [n03][:en]Pointes Magazine [n03][:]

[:es]

El tercer número de la revista de arte y arquitectura POINTEs, editada en Madrid. Los contenidos parten de las arquitecturas del agua, visión del agua como condicionante en todos los aspectos del proyecto arquitectónico.

La gasolinera como laboratorio de experimentación y mejora arquitectónica, la tipografía Akzidenz Grotesk, la reflexión sobre la superación del discípulo sobre el maestro, la escuela de fotografía de Düsseldorf, el contexto de Roma, la obra del genial ingeniero Vladímir Shújov y mas reflexiones sobre la proporción, la trama, el color y la arquitectura y el arte en general.

Revista Pointes [n03]
Revista Pointes [n03]
POINTES 3

Las arquitecturas del agua: Lisboa
La escuela de Düsseldorf
La gasolinera como arquitectura
Coreografías urbanas
El equilibrio horizontal y Jacobsen
Trama y color
La muerte del Maestro
Bolonia
Akzidenz Grotesk
Vladímir Shújov
Bajo, junto, sobre los monumentos de Roma
¿Qué no es la arquitectura?
La proporción y el pie veneciano

+ info

[:gl]

O terceiro número da revista de arte e arquitectura POINTEs, editada en Madrid. Os contidos parten das arquitecturas do auga, visión do auga como condicionante en todos os aspectos do proxecto arquitectónico. A gasolinera como laboratorio de experimentación e mellora arquitectónica, a tipografía Akzidenz Grotesk, a reflexión sobre a superación do discípulo sobre o mestre, a escola de fotografía de Düsseldorf, o contexto de Roma, a obra do xenial enxeñeiro Vladímir Shújov e mais reflexións sobre a proporción, a trama, a cor e a arquitectura e a arte en xeral.

+ info

[:en]

The third number of the magazine of art and architecture POINTEs, edited in Madrid. The contents depart from the architectures of the water, vision of the water as determining in all the aspects of the architectural project. The gas station as laboratory of experimentation and architectural improvement, the typography Akzidenz Grotesk, the reflection on the overcoming of the disciple on the teacher, the school of Düsseldorf’s photography, the context of Rome, the work of the brilliant engineer Vladímir Shújov and mas think about the proportion, the plot, the color and the architecture and the art in general.

+ info

[:]

[:es]Desvelo | Antonio S. Río Vázquez[:gl]Desvelo | Antonio S. Río Vázquez[:en]Sleeplessness | Antonio S. Rio Vázquez[:]

[:es]

«Toda construcción auténtica, toda creación humana es una interacción de funciones y no una diferenciación de dominios»

José María de Labra

La galería madrileña José de la Mano, en su interés por desvelar la obra desconocida de autores del siglo pasado, ha realizado un segundo proyecto expositivo sobre José María de Labra con el sugerente título de Laboratorio de Formas[1]. Como se indica en el catálogo, la idea de «laboratorio» evoca a Oteiza y a su personal experimentación con tizas, pero también nos vincula a otro laboratorio, el de Formas de Galicia, concebido en el exilio de la mano de Luis Seoane e Isaac Díaz Pardo tomando la integración de las artes como una de sus premisas fundamentales.

Labra en su estudio. Fotografía publicada en ABC el 7 de mayo de 1971

La obra José María de Labra Suazo (A Coruña, 1925 – Palma de Mallorca, 1994) se encuadra perfectamente dentro de los ideales de aquel laboratorio. Además de su exploración en el mundo de la pintura y la escultura abstracta, enseguida traslada su investigación a la configuración del espacio religioso, participando en el diseño de las vidrieras del Colegio Apostólico de los Padres Dominicos en Valladolid (1952) o de la iglesia de San Pedro Mártir en Alcobendas (1955), ambas proyectadas por Miguel Fisac.

Su primera exposición importante, la celebrada en 1955 en el Ateneo de Madrid, cuenta con un catálogo prologado por Fisac. En él, el arquitecto escribe: «esta exposición no es su obra, es una serie de estudios, de ejercicios para hacer dedos, como dicen los pianistas». Y añade: «Un concierto completo ya lo ha dado Labra en varias ocasiones —yo soy testigo de mayor excepción—; otros los está comenzando a ejecutar. No son cuadros, ni siquiera pinturas murales. ¡Triste concepto de lo que es la fusión de las artes tienen los que creen que una auténtica cooperación plástica es pegar, más o menos acertadamente. a una arquitectura, estatuas y pinturas en las paredes!».

En efecto, los ejercicios de Labra son tanteos, ensayos, primicias que avanzan la idea de obra total anhelada en el sueño de la recuperación moderna. Las maquetas de celosías de madera construidas en su laboratorio se convierten en elementos de articulación y desvelo del espacio en obras como el pabellón español en la Feria Mundial de Nueva York (1964) o la sede de la Sociedad Recreativa Hípica en A Coruña (1967).

Los lígneos tamices de luz propuestos por Labra se incorporan con naturalidad en fachadas e interiores aportando expresividad y dinamismo a la construcción. En ocasiones llega a ensayar con partes móviles, haciendo de la plástica moderna objeto esencial y variable en la definición del ambiente.

En el ecuador del siglo pasado, creadores como Labra, Oteiza, Manuel Molezún, Díaz Pardo o Jesús de la Sota —a quién la galería dedicó también un magnífico proyecto reivindicativo—, además de otros nombres por desvelar, hicieron de la recuperación moderna el escenario perfecto para reivindicar la integración de las artes y, de su obra, la mejor demostración de esta idea.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. abril 2013

Notas:
[1] Un primer proyecto, bajo el título de Labra: Fuerza y forma. Un mundo objetual abstracto se llevó a cabo en noviembre de 2010.

[:en]

«Any authentic construction, any human creation is an interaction of functions and not a differentiation of domains»

José María de Labra

The José de la Mano gallery of Madrid, in his interest to reveal the authors’ unknown work of last century, has realized the second explanatory project about José María de Labra with the suggestive title of Laboratorio de Formas[1]. As it is indicated in the catalogue, the «laboratory» evokes Oteiza and his personal experimentation with chalks, pero también nos vincula a otro laboratorio, but also it links us to another laboratory, that of Formas de Galicia, conceived in the exile of the hand of Luis Seoane and Isaac Díaz Pardo ttaking the integration of the arts as one of his fundamental premises.

Labra in his study. Photography is published in ABC On May 7, 1971

The work José María de Labra Suazo (A Coruña, 1925 – Palma de Mallorca, 1994) is fitted perfectly inside the ideal ones of that laboratory. Besides his exploration in the world of the painting and the abstract sculpture, immediately it moves his investigation to the configuration of the religious space, taking part in the design of the windows of the Apostolic College of the Padres Dominican Fathers in Valladolid (1952) or of San Pedro Mártir Church in Alcobendas (1955), both projected by Michael Fisac Miguel Fisac.

His first important exhibition, celebrated in 1955 in the Cultural club of Madrid, possesses a catalogue prefaced by Fisac. In him, the architect writes «this exhibition is not his work, it is a series of studies, of exercises to do fingers, as the pianists say». And it adds: «A complete concert already it has given Working in several occasions – I am a witness of major exception-; it begins others to execute. They are neither pictures, nor even wall paintings. Sad concept of what is the merger of the arts they have those who believe that an authentic plastic cooperation is to stick, more or less acertadamente. to an architecture, statues and paintings in the walls!».

In effect, the exercises of Working are comparisons, tests, novelties that advance the idea of total work longed in the dream of the modern recovery. The models of lattices of wood constructed in his laboratory turn into elements of joint and sleeplessness of the space into works as the Spanish Pavillon in World Fair of  New York (1964) or the headquarters of the Recreativa Equine Sompany en A Coruña (1967).

The lígneos sieves of light proposed by Working join with naturalness in fronts and interiors contributing expressiveness and dynamism to the construction. In occasions it manages to test with mobile parts, doing of the modern plastic arts essential and variable object in the definition of the environment.

In the equator of last century, creators as Labra, Oteiza, Manuel Molezún, Díaz Pardo or Jesús de la Sota —to whom the gallery dedicated also a magnificent protest project-, besides other names for revealing, did of the modern recovery the perfect scene to claim the integration of the arts and, of his work, the best demonstration of this idea.

antonio s. río vázquez . architect

a coruña. april 2013

Notes:

[1] The first project, under the Labras´ title: Fuerza y forma. Un mundo objetual abstracto it was carried out in November, 2010.

[:gl]

«Toda construción auténtica, toda creación humana é unha interacción de funcións e non unha diferenciación de dominios»

José María de Labra

A galería madrileña José de la Mano, no seu interese por desvelar a obra descoñecida de autores do século pasado, realizou un segundo proxecto expositivo sobre José María de Labra co sugerente título de Laboratorio de Formas[1]. Como se indica no catálogo, a idea de «laboratorio» evoca a Oteiza e ao seu persoal experimentación con tizas, pero tamén nos vincula a outro laboratorio, o de Formas de Galiza, concebido dende exilio dla man de Luis Seoane e Isaac Díaz Pardo tomando a integración das artes como unha das suas premisas fundamentales.

Labra no seu estudio. Fotografía publicada en ABC el 7 de maio de 1971

A obra José María de Labra Suazo (A Coruña, 1925 – Palma de Mallorca, 1994) eencádrase perfectamente dentro dos ideais daquel laboratorio. Ademais da súa exploración no mundo da pintura e a escultura abstracta, enseguida traslada a súa investigación á configuración do espazo relixioso, participando no deseño das vidrieras do Colexio Apostólico dos Padres Dominicos en Valladolid (1952) ou da igrexa de San Pedro Mártir en Alcobendas (1955), ambas proxectadas por Miguel Fisac.

A súa primeira exposición importante, a celebrada en 1955 no Ateneo de Madrid, conta cun catálogo prologado por Fisac. Nel, o arquitecto escribe: «esta exposición non é a súa obra, é unha serie de estudos, de exercicios para facer dedos, como din os pianistas». E engade: «Un concerto completo xa o deu Labra en varias ocasións —eu son testemuña de maior excepción—; outros os está comezando a executar. Non son cadros, nin sequera pinturas murales. ¡Triste concepto do que é a fusión das artes teñen os que creen que unha auténtica cooperación plástica é pegar, máis ou menos acertadamente. a unha arquitectura, estatuas e pinturas nas paredes!».

En efecto, os exercicios de Labra son tanteos, ensaios, primicias que avanzan a idea de obra total anhelada no soño da recuperación moderna. As maquetas de celosías de madeira construídas no seu laboratorio convértense en elementos de articulación e desvelo do espazo en obras como o pavillón español na Feira Mundial de Nova York (1964) ou a sede da Sociedade Recreativa Hípica en A Coruña (1967).

Os lígneos tamices de luz propostos por Labra incorpóranse con naturalidade en fachadas e interiores aportando expresividade e dinamismo á construción. En ocasións chega a ensaiar con partes móbiles, facendo da plástica moderna obxecto esencial e variable na definición do ambiente.

No ecuador do século pasado, creadores como Labra, Oteiza, Manuel Molezún, Díaz Pardo ou Jesús de la Sota —a quen a galería dedicou tamén un magnífico proxecto reivindicativo—, ademáis de outros nombres por desvelar, fixeron da recuperación moderna o escenario perfecto para reivindicar a integración das artes e, de sua obra, a millor demostración desta idea.

antonio s. río vázquez . arquitecto

a coruña. abril 2013

Notas:

[1] Un primeiro proxecto, baixo o título de Labra: Fuerza y forma. Un mundo objetual abstracto levouse a cabo en novembro de 2010.

[:]

Casa Matos. Córdova&Williams | Aldo G. Facho DedeCasa Matos. Córdova&Williams | Aldo G. Facho DedeMatos House. Córdova&Williams | Aldo G. Facho Dede

Casa Matos, Córdova&Williams, San Isidro – Lima, Perú 1961.

La casa Matos es un encargo de particular interés dentro de los proyectos de vivienda desarrollados por la sociedad Córdova – Williams. Se ubica en el tiempo entre los edificios para la Fuerza Aérea del Perú en Piura y Chiclayo (1959) y la sede en el Callao de la Escuela Naval del Perú (1962); ambos premiados por la crítica nacional de entonces. Los clientes son José Matos Mar y Rosalía Ávalos de Matos, amigos de ambos y miembro de la ya disuelta Agrupación Espacio.

La parcela donde se proyectaría el encargo era relativamente pequeña, 12,5 x 24 ml, entre medianeras, ubicada en el distrito de San Isidro, con frente a la calle Blas Cerdeña. La casa participa de la urbanidad de modo especial, si bien no se ubica en el retiro mínimo pautado buscando tomar un frente urbano, se refugia en el interior del predio y se comunica a través del verde y de un discreto muro y portón.

La casa está diseñada en base a una modulación adecuada a las dimensiones del terreno que se respeta en ambas plantas y a partir de la cual se organizan los muros y las carpinterías. Esto lo descubrí en el proceso de redibujo de la casa y estudio de proporciones, y luego fue confirmado por el arquitecto Córdova quien lo asumió como el proceso natural de diseño.

DISTRIBUCIÓN

Esta casa, abierta a sus patios e integrada entre sus espacios, reconoce los dos mundos que coexisten en el primer piso: la zona social y estudio, entendida espacialmente como una, y la zona de comer y de servicio. La jerarquía de la sala se percibe gracias al desnivel que la separa del estudio y que le permite a éste mirar al jardín por encima de la primera. Unas ligeras puertas corredizas inspiradas en la arquitectura tradicional japonesa separan visualmente los ambientes cuando es necesario, siendo la escalera de madera la que se encarga de hacerlo físicamente.

Entendiendo los tabiques como elementos ligeros, móviles, vemos entonces como el volumen generado por el baño de visitas y el depósito de servicio es el único elemento corpóreo, orientado en paralelo a las medianeras y hábilmente aprovechado para separar la zona de servicio del escritorio. El muro estructural sobre el que se apoya este volumen se prolonga en sus dos extremos acompañado por estantes, siempre debajo del cálido manto de la madera.

En la zona de dormitorios (segundo piso), se proyectan los tabiques que separan los ambientes del distribuidor como ligeros, haciendo énfasis en la masa del techo, piso y muro posterior de cierre, en contraposición de la abertura total de la cara frontal, que permite proyectar el dormitorio principal a la terraza.

Noto, en la modulación de las plantas y cerramientos y en el manejo de los volúmenes y planos, una posible influencia de Mies Van der Rohe que fue confirmada por el arquitecto Córdova. Si bien no recuerda haber tenido su obra como referente específico en éste proyecto reconoce la admiración que tenían al maestro y en especial al Pabellón Alemán de Barcelona (1929) al que visitaron durante su paso por esas tierras.

FACHADAS

La fachada frontal como ya la hemos ido relatando, está compuesta por dos franjas horizontales de color blanco de considerable corporeidad, y por una combinación de tabiques opacos y carpintería de madera de color oscuro. Las franjas blancas se adelantan al plano de la carpintería formando la terraza del primer piso y techando el balcón del segundo, teniendo mayor longitud y grosor la primera. Los muros laterales acusan su llegada levantándose para recibirlas con un gesto que nos hace recordar la arquitectura precolombina. Al respecto Córdova comenta que necesitaban resolver el paso del muro bajo que delimitaba el jardín al muro alto que contenía a la casa, la solución “funcionalista” hubiese sido levantar el muro recto donde corresponde; en esta casa optan por hacer un gesto hacia la arquitectura precolombina limeña, que estaba en esos años en una etapa de redescubrimiento y revisión a partir de la reconstrucción de “Puruchuco” por el Dr. Jiménez Borja, animado además por el trabajo arqueológico de Williams y el interés de Córdova.

Vemos en esta etapa de la sociedad Córdova-Williams la búsqueda de un matiz local para la arquitectura Moderna a la que estaban adscriptos. Ya Luis Miro Quesada había profundizado sobre este tema en su libro “Espacio en el Tiempo” afirmando que:

“Más si las exigencias climatológicas han originado una serie de dispositivos protectores que en su racionalismo determinan originales formas arquitectónicas, es esa misma racional adecuación a las diversas modalidades climáticas y la reutilización tecnificada de elementos tradicionales, las que determinan que la arquitectura moderna no se anule en una gris uniformidad internacional, sino que florezca en la diversidad atrayente y novedosa de lo nacional.” 1

En el proyecto para la Fuerza Área del Perú Córdova y Williams trabajan bajo estas pautas buscando minimizar los efectos del clima sobre los departamentos. Para ello utilizan un gran paño de celosías que da a un espacio semi-abierto en la orientación más expuesta para generar una barrera de aire que ayude al control térmico.

En la casa Matos esta búsqueda se manifiesta en ese gesto, que algunos críticos podrían llamar “manierista” y otros acusar de traición a la línea de pensamiento. Sin querer profundizar más en el tema yo lo interpreto como la necesidad de manifestar lo local como un gesto dentro de una arquitectura concebida desde lo universal.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor del Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · agosto 2012

Notas:
1 Luis Miró Quesada Garland – “Espacio en el Tiempo – La Arquitectura Moderna como Fenómeno Cultural”. Compañía de Impresiones y Publicidad, Azangaro 1005 – Lima, Perú Febrero de 1945. Cáp. VII – Pág. 74.

Matos House, Córdova&Williams, San Isidro – Lima, Perú 1961

The house Bushes is an order of particular interest inside the projects of housing developed by the company Córdova – Williams. It is located in the time between the buildings for the Air Force of Peru in Piura and Chiclayo (1959) and the headquarters in the Callao of the Naval School of Peru (1962); both rewarded by the national critique of then. The clients are Jose Matos Mar and Rosalía Ávalos of Bushes, friends of both and member of already Agrupación Espacio mixed.

The plot where the order would be projected was relatively small, 12,5 x 24 ml, between dividing, located in San Isidro’s district, with opposite to the Blas Cerdeña street. The house takes part of the urbanity of a special way, though it is not located in the minimal ruled retirement seeking to take an urban front, it shelters inside the land and communicates across the green one and of a discreet wall and inner door.

The house is designed on the basis of a modulation adapted to the dimensions of the area that is respected in both plants and from which the walls and the carpentries are organized. I discovered this in the process of redrawing of the house and study of proportions, and then it was confirmed by the architect Córdova who assumed it as the natural process of design.

DISTRIBUTION

This house opened for his courts and integrated between his spaces, recognizes both worlds that coexist in the first floor: the social zone and I study, understood spatially as one, and the zone of eating and of service. The hierarchy of the room perceives thanks to the difference that it separates it from the study and that it allows him this one to look at the garden over the first one. A few light sliding doors inspired by the traditional Japanese architecture separate visually the environments when it is necessary, being the stairs of wood the one that it it takes charge doing physically.

Understanding the partitions as light, mobile elements, we see then as the volume generated by the bath of visits and the warehouse of service is the only corporeal element, orientated in parallel to the dividing ones and skilfully taken advantage to separate the zone of service of the office. The structural wall on the one that rests this volume extends in his two ends accompanied by shelves, always under the hot mantle of the wood.

In the zone of bedrooms (the second floor), there are projected the partitions that separate the environments of the distributor as light, doing emphasis in the mass of the ceiling, floor and later wall of closing, in contraposition of the total opening of the frontal face, which allows to project the principal bedroom to the terrace.

I notice, in the modulation of the plants and closings and in the managing of the volumes and planes, a possible influence of Mies Van der Rohe that was confirmed by the architect Córdova. Though credit does not remember had his work as specific modal in this one project recognizes the admiration that they had to the teacher and especially to the German Pavilion of Barcelona (1929) to which they visited during his step along these lands.

FRONTS

The frontal front since already we have been reporting it, it is composed by two horizontal striping of white color of considerable corporeidad, and by a combination of opaque partitions and carpentry of wood of dark color. The white striping go forward to the plane of the carpentry forming the terrace of the first floor and roofing in the balcony of the second one, having major length and thickness the first one. The lateral walls accuse his arrival getting up to receive them with a gesture that makes us remember the pre-Columbian architecture. In the matter Córdova comments that they needed to solve the step of the low wall that was delimiting the garden to the high wall that it was containing to the house, the solution «funcionalista» had been to raise the straight wall where it corresponds; in this house they choose to do a gesture towards the pre-Columbian of Lima architecture, which was in these years in a stage of rediscovery and review from the reconstruction of «Puruchuco» for the Dr. Jiménez Borja, encouraged in addition by Williams’s archaeological work and Córdova’s interest.

We see in this stage of the company Córdova-Williams the search of a local shade for the Modern architecture to which they were adscriptos. Already Luis Miró Quesada had penetrated on this topic into his book » I Spread in the Time » affirming that:

“More if the climatological requirements have originated a series of protective devices that in his rationalism determine original architectural forms, it is the same rational adequacy to the diverse climatic modalities and the reutilization tecnificada of traditional elements, which determine that the modern architecture does not annul in a gray international uniformity, but it blooms in the attractive and new diversity of the national thing.” 1

At the project for the Force Area of Peru Córdova and Williams they are employed under these guidelines seeking to minimize the effects of the climate on the departments. For it they use a great cloth of lattices that gives to a space semi-opened in the orientation most exposed to generate an air barrier that helps to the thermal control.

In the house Bushes this search demonstrates in this gesture, that some critics might call «manierista» and accuse others of perfidy to the line of thought. Accidentally I penetrate more into the topic I interpret it as the need to demonstrate the local thing as a gesture inside an architecture concebida from the universal thing.

Aldo G. Facho Dede · Architect Author of the Blog Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · augusto 2012

Notes:
1 Luis Miró Quesada Garland – “Espacio en el Tiempo – La Arquitectura Moderna como Fenómeno Cultural”. Compañía de Impresiones y Publicidad, Azangaro 1005 – Lima, Perú Febrero de 1945. Cáp. VII – Pág. 74.

Casa Matos, Córdova&Williams, San Isidro – Lima, Perú 1961

A casa Matos é un encargo de particular interese dentro dos proxectos de vivenda desenvolvidos pola sociedade Córdova – Williams. Sitúase no tempo entre os edificios para a Forza Aérea do Perú en Piura e Chiclayo (1959) e a sé no Callao da Escola Naval do Perú (1962); ambos premiados pola crítica nacional de entón. Os clientes son José Matos Mar e Rosalía Ávalos de Matos, amigos de ambos e membro da xa disolta Agrupación Espacioo.

A parcela onde se proxectaría o encargo era relativamente pequena, 12,5 x 24 ml, entre medianeras, situada no distrito de San Isidro, con fronte á rúa Blas Cerdeña. A casa participa da urbanidad de modo especial, aínda que non se sitúa no retiro mínimo pautado buscando tomar unha fronte urbana, refúxiase no interior do predio e comunícase a través do verde e dun discreto muro e portón.

A casa está deseñada en base a unha modulación adecuada ás dimensións do terreo que se respecta en ambas plantas e a partir da cal organízanse os muros e as carpinterías. Isto descubrino no proceso de redibujo da casa e estudo de proporcións, e logo foi confirmado polo arquitecto Córdova quen o asumiu como o proceso natural de deseño.

DISTRIBUCIÓN

Esta casa, aberta aos seus patios e integrada entre os seus espazos, recoñece os dous mundos que coexisten no primeiro piso: a zona social e estudo, entendida espacialmente como unha, e a zona de comer e de servizo. A xerarquía da sala percíbese grazas ao desnivel que a separa do estudo e que lle permite a este mirar ao xardín por enriba da primeira. Unhas lixeiras portas corredizas inspiradas na arquitectura tradicional xaponesa separan visualmente os ambientes cando é necesario, sendo a escaleira de madeira a que se encarga de facelo fisicamente.

Entendendo os tabiques como elementos lixeiros, móbiles, vemos entón como o volume xerado polo baño de visitas e o depósito de servizo é o único elemento corpóreo, orientado en paralelo ás medianeiras e habilmente aproveitado para separar a zona de servizo do escritorio. O muro estrutural sobre o que se apoia este volume prolóngase nos seus dous extremos acompañado por estantes, sempre debaixo do cálido manto da madeira.

Na zona de dormitorios (segundo piso), proxéctanse os tabiques que separan os ambientes do distribuidor como lixeiros, facendo énfase na masa do teito, piso e muro posterior de peche, en contraposición da abertura total da cara frontal, que permite proxectar o dormitorio principal á terraza.

Noto, na modulación das plantas e cerramentos e no manexo dos volumes e planos, unha posible influencia de Cereal Van der Rohe que foi confirmado polo arquitecto Córdova. Se ben non recorda ter tido a súa obra como referente específico neste proxecto recoñece a admiración que tiñan o mestre e en especial ao Pavillón Alemán de Barcelona (1929) ao que visitaron durante o seu paso por esas terras.

FACHADAS

A fachada frontal como xa fómola relatando, está composta por dúas franxas horizontais de cor branca de considerable corporeidade, e por unha combinación de tabiques opacos e carpintaría de madeira de cor escura. As franxas brancas adiántanse ao plano da carpintaría formando a terraza do primeiro piso e teitando o balcón do segundo, tendo maior lonxitude e grosor a primeira. Os muros laterais acusan a súa chegada levantándose para recibilas cun xesto que nos fai recordar a arquitectura precolombina. Ao respecto Córdova comenta que necesitaban resolver o paso do muro baixo que delimitaba o xardín ao muro alto que contiña á casa, a solución «funcionalista» tería sido levantar o muro recto onde corresponde; nesta casa optan por facer un xesto cara á arquitectura precolombina limeña, que estaba neses anos nunha etapa de redescubrimento e revisión a partir da reconstrución de «Puruchuco» polo Dr. Jiménez Borja, animado ademais polo traballo arqueolóxico de Williams e o interese de Córdova.

Vemos nesta etapa da sociedade Córdova-Williams a busca dun matiz local para a arquitectura Moderna á que estaban adscriptos. Xa Luis Miro Quesada afondara sobre este tema no seu libro «Espazo no Tempo» afirmando que:

“Máis se as esixencias climatolóxicas orixinaron unha serie de dispositivos protectores que no seu racionalismo determinan orixinais formas arquitectónicas, é esa mesma racional adecuación ás diversas modalidades climáticas e a reutilización tecnificada de elementos tradicionais, as que determinan que a arquitectura moderna non se anule nunha gris uniformidade internacional, senón que floreza na diversidade atraente e novidosa do nacional.” 1

No proxecto para a Forza Área do Perú Córdova e Williams traballan baixo estas pautas buscando minimizar os efectos do clima sobre os departamentos. Para iso utilizan un gran pano de celosías que dá a un espazo semi-aberto na orientación máis exposta para xerar unha barreira de aire que axude ao control térmico.

Na casa Matos esta busca maniféstase nese xesto, que algúns críticos poderían chamar «manierista» e outros acusar de traizón á liña de pensamento. Sen querer afondar máis no tema eu interprétoo como a necesidade de manifestar o local como un xesto dentro dunha arquitectura concibida dende o universal.

Aldo G. Facho Dede · Arquitecto Autor do Blogue Habitar: Ambiente+Arquitectura+Ciudad
Lima · agosto 2012

Notas:
1 Luis Miro Quesada Garland – “Espacio no Tempo – A Arquitectura Moderna como Fenómeno Cultural”. Compañía de Impresións e Publicidade, Azangaro 1005 – Lima, Perú Febreiro de 1945. Cáp. VII – Páx. 74.

Conferencia Fredy Massad · V Festival de Arquitectura ETSACConferencia Fredy Massad · V Festival de Arquitectura ETSACConference Fredy Massad · V Festival de Arquitectura ETSAC

Fredy Masad. Dedica su práctica a la crítica y análisis sobre la arquitectura contemporánea. Desde el estudio ¿btbW/Architecture ejercen actualmente como críticos de los suplementos culturales de ABC y La Vanguardia, colaborando asimismo con diferentes medios internacionales especializados en arquitectura y diseño.

“Del ícono a la performance. Variantes de la arquitectura del espectáculo”
Si de la mano de los arquitectos-estrella, la arquitectura derivó en una obscena forma de espectáculo que hizo del edificio una forma de fetiche hoy, frente a los embates de la crisis y la zozobra ideológica de la política, la arquitectura ha escogido la performance como el medio a través del que recuperar su credibilidad.

Así, del ícono excesivo hemos pasado a impostados idearios de lo social: del efecto Guggenheim a ‘Ikea Disobedients’. Esta conferencia quiere analizar cómo el concepto de arquitectura-espectáculo no ha desaparecido sino que se transforma bajo nuevas estéticas y retóricas.

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia Fredy Massad
martes 9 – 11:00 h
WEB: http://www.btbwarchitecture.com/
FB: ¿btbW/Architecture
Twitter: @fredymassad

+ info

Fredy Masad. Dedica a súa práctica á crítica e análise sobre a arquitectura contemporánea. Desde o estudo btbW/Architecture exercen actualmente como críticos dos suplementos culturais de ABC e A Vanguardia, colaborando así mesmo con diferentes medios internacionais especializados en arquitectura e deseño.

“Do ícono a performance. Variantes da arquitectura do espectáculo”
Si da man dos arquitectos-estrela, a arquitectura derivou nunha obscena forma de espectáculo que fixo do edificio unha forma de fetiche hoxe, fronte aos embates da crise e a zozobra ideolóxica da política, a arquitectura escolleu a performance como o medio a través do que recuperar a súa credibilidade.

Así, do ícono excesivo pasamos a impostados idearios do social: do efecto Guggenheim a ‘Ikea Disobedients’. Esta conferencia quere analizar como o concepto de arquitectura-espectáculo non desapareceu senón que se transforma baixo novas estéticas e retóricas.

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia Fredy Massad
martes 9 – 11:00 h
WEB: http://www.btbwarchitecture.com/
FB: ¿btbW/Architecture
Twitter: @fredymassad

+ info

Fredy Masad. He dedicates his practice to the critique and analysis on the contemporary architecture. From the study btbW/Architecture practise nowadays as critics of ABC’s cultural supplements and The Forefront, collaborating likewise with different international means specialized in architecture and design.

“From the icon to the performance. Variants of the architecture of the spectacle”
If of the hand of the architects – stars, the architecture derived in an obscene form of spectacle that did of the building a form of fetish today, opposite to the batterings of the crisis and the ideological uncertainty of the politics, the architecture has chosen the performance as the way across which to recover his credibility.

This way, from the excessive icon we have happened to impostados ideologies of the social thing: of the effect Guggenheim to ‘Ikea Disobedients’. This conference wants to analyze how the concept of architecture – spectacle has not disappeared but it transforms under new aesthetics and rhetorics.

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conference Fredy Massad
Thursday 9 – 11:00 h
WEB: http://www.btbwarchitecture.com/
FB: ¿btbW/Architecture
Twitter: @fredymassad

+ info

Taller “Edificios Preokupados” · V Festival de Arquitectura ETSACObradoiro “Edificios Preokupados” · V Festival de Arquitectura ETSACWorkshop “Edificios Preokupados” · V Festival de Arquitectura ETSAC

ARKITIRITEROS es un colectivo de jóvenes formados en bellas artes, arquitectura o diseño, de diferentes puntos de la península y cuya producción se centra en la realización de exposiciones, actividades y crítica a través de la red.

‘Edificios Preokupados”. El taller tendrá como protagonista las ruinas contemporáneas que a modo de esqueletos ha dejado en todas las ciudades el estallido de la burbuja inmobiliaria. ¿Qué pasará con ellas dentro de 10 años? ¿Se derribarán uno a uno todos los esqueletos? Se trabajará sobre la opción del reciclaje de los mismos como oportunidad para dar soporte a necesidades de los vecinos del barrio.

PRESENTACION:
lunes 8 de abril 13:00 h.
Salón de Actos ETSAC

DESARROLLO:
lunes 8, martes 9 y miércoles 10 de abril, 16:30 h.
Aulas 3ª Planta.

BLOG del TALLER: http://pesetasurbanas.tumblr.com
INSCRIPCIÓN/DUDAS: arkitiriteros@gmail.com
WEB: http://arkitiriteros.blogspot.com.es

FB: Arkitiriteros en Red
Twitter: @arkitiriteros

ARKITIRITEROS é un colectivo de mozos formados en belas artes, arquitectura ou deseño, de diferentes puntos da península e cuxa produción centrar na realización de exposicións, actividades e crítica a través da rede.

‘Edificios Preokupados”. O obradoiro terá como protagonista as ruínas contemporáneas que a modo de esqueletos deixou en todas as cidades o estallido da burbulla inmobiliaria. ¿Que pasará con elas dentro de 10 anos? ¿Derribaranse un a un todos os esqueletos? Traballarase sobre a opción do reciclaje dos mesmos como oportunidade para dar soporte a necesidades dos veciños do barrio.

PRESENTACION:
luns 8 de abril 13:00 h.
Salón de Actos ETSAC

DESARROLLO:
luns 8, martes 9 E mércoRes 10 de abril, 16:30 h.
Aulas 3ª Planta.

BLOG do OBRADOIRO: http://pesetasurbanas.tumblr.com
INSCRIPCIÓN/DÚBIDAS: arkitiriteros@gmail.com
WEB: http://arkitiriteros.blogspot.com.es

FB: Arkitiriteros en Red
Twitter: @arkitiriteros

ARKITIRITEROS is a group of young women formed in fine arts, architecture or design, of different points of the peninsula and whose production centres on the accomplishment of exhibitions, activities and critique across the network.

‘Edificios Preokupados”. The workshop will have as protagonist the contemporary ruins that like skeletons there has left in all the cities the snap of the real-estate bubble. What will happen with them in 10 years? Will all the skeletons fall down one to one? One will work on the option of the recycling of the same ones as opportunity to give support to needs of the neighbors of the neighborhood.

PRESENTATION:
On Monday 8, april  13:00 h.
Salón de Actos ETSAC

DEVELOPMENT:
Monday 8, Tuesday 9 and Wednesday 10, april, 16:30 h.
Aulas 3ª floor.

BLOG of  WORKSHOP: http://pesetasurbanas.tumblr.com
REGISTRATION/DOUBT: arkitiriteros@gmail.com
WEB: http://arkitiriteros.blogspot.com.es

FB: Arkitiriteros en Red
Twitter: @arkitiriteros

Taller “Ladrones analógicos en un mundo digital” · V Festival de Arquitectura ETSACObradoiro “Ladróns analógicos nun mundo dixital” · V Festival de Arquitectura ETSACWorkshop “Analogical Thieves in a digital world” · V Festival of Architecture ETSAC

Esteban Salcedo (NK arquitectura) y Jose M. López Ujaque (Colectivo MEVA), nos presentan el taller: “Ladrones analógicos en un mundo digital”. El mundo digital es el mundo de copiar y pegar. Estamos muy familiarizados con los atajos de teclado CTRL+C, CTRL+X, CTRL+V porque esas son las herramientas del arquitecto contemporáneo, aunque nos esforcemos continuamente en ocultarlas y denostarlas. Somos ladrones, robamos. El taller incide en nuestra formación no como poetas, sino como arquitectos ladrones de lo contemporáneo, resampleando a través de otro ámbito también cada vez más olvidado y dejado de lado: el mundo analógico. Cortaremos (cut-up), plegaremos (fold-in) y sustraeremos (erase).

PRESENTACION:
lunes 8 de abril 13:00 h.
Salón de Actos ETSAC

DESARROLLO:
lunes 8, martes 9 y miércoles 10 de abril, 16:30 h.
Aulas 3ª Planta.

BLOG del TALLER : http://cutupcity.com/ladrones

INSCRIPCIÓN/DUDAS: info@cutupcity.com

WEB:
Colectivo meva
NK+arquitectura

Twitter:
@somosmeva
@eNeKa2

+ info

Esteban Salcedo (NK arquitectura) y Jose M. López Ujaque (Colectivo MEVA), preséntanos o taller: “Ladróns analógicos nun mundo dixital”. O mundo digital é o mundo de copiar e pegar. Estamos moi familiarizados cos atajos de teclado CTRL+C, CTRL+X, CTRL+V porque esas son as ferramentas do arquitecto contemporáneo, aínda que nos esforcemos continuamente en ocultalas e denostalas. Somos ladróns, roubamos. O obradoiro incide na nosa formación non como poetas, senón como arquitectos ladróns do contemporáneo, resampleando a través doutro ámbito tamén cada vez máis esquecido e deixado de lado: o mundo analóxico. Cortaremos (cut-up), plegaremos (fold-in) e subtraeremos (erase).

PRESENTACION:

luns 8 de abril, 13:00 h.

Salón de Actos ETSAC

DESARROLLO:

luns 8, martes 9 e mércores 10 de abril, 16:30 h.

Aulas 3ª Planta.

BLOG del TALLER : http://cutupcity.com/ladrones

INSCRIPCIÓN/DúBIDAS: info@cutupcity.com

WEB:

Colectivo meva

NK+arquitectura

Twitter:

@somosmeva

@eNeKa2

+ info

Esteban Salcedo (NK arquitectura) and Jose M. López Ujaque (Colectivo MEVA), they us present the workshop: “Analogical Thieves in a digital world”. The digital world is the world of copying and sticking. We are very acquainted with the short-cuts of keyboard CTRL+C, CTRL+X, CTRL+V because this they are the tools of the contemporary architect, though we strain constant in concealing them and to revile them. We are thieving, steal. The workshop affects in our formation not as poets, but as thieving architects of the contemporary thing, resampleando across another area also increasingly forgotten and left of side: the analogical world. We will cut (cut-up), will fold up (fold-in) and will remove (erase).

PRESENTATION:

On Monday 8, april  13:00 h.

Salón de Actos ETSAC

DEVELOPMENT:

Monday 8, Tuesday 9 and Wednesday 10, 16:30 h.

Aulas 3ª floor.

BLOG of the WORKSHOP : http://cutupcity.com/ladrones

REGISTRATION/DOUBT: : info@cutupcity.com

WEB:

Colectivo meva

NK+arquitectura

Twitter:

@somosmeva

@eNeKa2

+ info

Rehabilitación de 7 edificaciones para 9 viviendas y local comercial | Cendón Vázquez Arquitectos Rehabilitation of 7 buildings for 9 housings and business premises | Cendón- Vázquez ArquitectosRehabilitación de 7 edificacións para 9 vivendas e local comercial | Cendón Vázquez Arquitectos

La intervención se produce en una manzana de la parte alta del Casco Velllo de Vigo. Zona ésta muy degradada, por los conflictos sociales y la migración de sus vecinos abandonando las edificaciones.

Se respetó la morfología del parcelario, Se ha recurrido a  una distribución de viviendas contemporáneas, versátiles…en la que se favorecen así las perspectivas transversales y la ventilación cruzada.

Previo a la intervención

Las edificaciones se encontraban en  estado ruinoso, demolidas total o parcialmente. Los muros han estado sometidas a la intemperie durante años, las medianeras se encontraban totalmente disgregados y habían perdido su capacidad portante.

Ante la imposibilidad de su rehabilitación, se han demolido y sustituido por muros portantes  de hormigón y termoarcilla. Construyéndose  con la misma geometría que los originales y respetando la morfología del parcelario.

Solución Propuesta

Se ha recurrido a  una distribución de viviendas contemporáneas, versátiles y cubriendo los exigentes requisitos exigidos por las normas de habitabilidad de viviendas en Galicia.

Se respetó la morfología del parcelario, de modo que se pueda percibir espacialmente el parcelario original, ya que cada parcela se corresponde con un espacio de la nueva distribución.

Se mantuvieron los muros portantes  libres, sin adosarles ningún tipo de tabiquerías o elementos que distorsionasen su percepción. Favorecemos así las perspectivas transversales y la ventilación cruzada.

Se recurre constructivamente a la tipología de muros de carga y forjados de madera.

La intervención, se centra en la rehabilitación de las edificaciones conservadas, así como en la reedificación de las que ya no existen.

En las edificaciones a conservar:

Se pretende con ésta rehabilitación poner en valor los elementos salientables de la arquitectura del Casco Vello: Aleros de madera, ventanas a haces exteriores, restauración de barandillas y de chimeneas…

En las construcciones a reedificar:

Se respetan los valores de la arquitectura del casco vello:  la morfología de las parcelas, la disposición de los muros de carga, la volumetría, la proporción de los huecos macizos en las fachadas así como los materiales: granito de fachadas, carpinterías exteriores y estructura de madera.

Siempre se reinterpreta de un modo contemporáneo:

– Las nuevas medianeras reproducen la morfología original del parcelario, pero se construyen con muros de hormigón en planta baja o termoarcilla en plantas superiores.
– La fachada se construye con bloques de granito de grandes dimensiones colocados en vertical, definiendo cada uno de ellos el macizo entre los vanos.
– La estructura horizontal se construye en madera, pero con un forjado macizo machihembrado de madera laminada, que mejora cualitativamente las prestaciones acústicas y de resistencia al fuego frente a uno tradicional.

Tipología

Se  optimizan los recorridos verticales, resolvemos con un único núcleo de escaleras el acceso a las viviendas. Se accede a través de una fisura en la fachada a rúa S. Sebastián, desde la que distribuimos las viviendas subiendo o bajando una planta.

La edificación en Rúa Ferrería 11 se rehabilita en una sola vivienda, con acceso por la Rúa Ferrería y por el patio interior.

Los núcleos húmedos aparecen como cajas cerradas que organizan a su alrededor las estancias, dormitorios, vestidores… que permiten aislarlas o agruparlas con grandes puertas correderas a modo de tabiques. Potenciando así diversas maneras de utilizar el espacio en función del momento del día o de la evolución en el tiempo de las necesidades de los usuarios.

Entendemos así que las viviendas resultantes, son abiertas, diáfanas, luminosas y con espacios resultantes muy versátiles, viviendas que se pueden adaptar a los distintos usuarios finales o a la evolución de sus necesidades en el tiempo. La construcción devuelve la escala  a las calles y al tejido circundante y es respetuosa con el medio en el que se asienta.

Obra: Rehabilitación de 7 edificaciones para 9 viviendas y local comercial
Localización: Rúa Ferrería 11,13,17,19 y S. Sebastian 1,3,5,7 Vigo, Galicia, España
Arquitectos: Perfecto Cendón Domínguez y Javier Vázquez Fernández
Año: 2011-2012
Arquitecto Técnico: Alejandro Martínez García
Estructuras e Instalaciones: Antonio Reboreda Martínez
Constructora: DICONSA S.A.
Fotografía: Manuel G Vicente
Presupuesto: 1.080.962 €
+ cendon-vazquez.com

+ premios
– XV Premios COAG
Premio Vivienda

The intervention takes place in an apple of the high part of the CascoVelllo in Vigo. Zone this one very degraded, for the social conflicts and the migration of his neighbors leaving the buildings.

The morphology of the  land divided into plots was respected, one has resorted to a distribution of contemporary, versatile housings … in that there are favored this way the transverse perspectives and the crossed ventilation.

Before the intervention

The buildings were in ruinous condition, demolished total or partially. The walls have been submitted in the open air during years, the dividing ones they were totally disintegrated and lost his capacity amble.

Before the impossibility of his rehabilitation, ambles of makes concrete have demolished and replaced with walls and termoarcilla. being constructed by the same geometry that the original ones and respecting the morphology of the land divided into plots.

Proposed solution

One has resorted to a distribution of contemporary, versatile housings and covering the demanding requirements demanded by the procedure of habitability of housings in Galicia.

The morphology of the land divided into plots was respected, so that it could perceive spatially the original land divided into plots, since every plot corresponds with a space of the new distribution.

The walls supported free ambles, without no type leaning them of tabiquerías or elements that were distorting his perception. We favor this way the transverse perspectives and the crossed ventilation.

It is appealed constructivly to the typology of walls of load and forged of wood.

The intervention, it centres on the rehabilitation of the preserved buildings, as well as on the rebuilding of those who already do not exist.

In the buildings to preserving:

Rehabilitation is claimed by this one the elements put in value salientables of the architecture of the Casco Vello: Eaves of wood, windows to exterior faeces, restoration of rails and of chimneys …

In the constructions to rebuilding:

There respect the values of the architecture of the hull down: the morphology of the plots, the disposition of the walls of load, the volumetry, the proportion of the massive hollows in the fronts as well as the materials: granite of fronts, exterior carpentries and structure of wood.

Always it is reinterpreted in a contemporary way:

– The new dividing ones reproduce the original morphology of the parcelario, but they are constructed by walls of concrete in ground floor or termoarcilla in top floors.
– The front is constructed by blocks of granite of big dimensions placed in vertically, defining each of them the clump between the vain ones.
– The horizontal structure is constructed in wood, but with a wrought dovetailing clump of laminated wood, which improves qualitatively the acoustic presentations and of resistance to the fire opposite to the traditional one.

Typology

The vertical tours are optimized, we solve with the only core of stairs the access to the housings. One accedes across a fissure in the front to rúa S. Sebastián, from which we distribute the housings raising or lowering a plant.

The building in Rúa Ferrería 11 recovers in an alone housing, with access for the Rúa Ferrería and for the interior court.

The humid cores appear as closed boxes that organize around it the stays, bedrooms, dressing rooms … that allow to isolate or to group them with big sliding doors like partitions them. Promoting diverse ways like that of using the space depending on the moment of the day or of the evolution in the time of the needs of the users.

We deal so the resultant housings, they are opened, diaphanous, luminous and with resultant very versatile spaces, housings that they can adapt to the different final users or to the evolution of his needs in the time. The construction returns the scale to the streets and to the surrounding fabric and is respectful with the way in the one that one agrees.

Work: Rehabilitation of 7 buildings for 9 housings and business premises

Location: Rúa Ferrería 11,13,17,19 y S. Sebastian 1,3,5,7 Vigo, Galicia, Spain

Architects: Perfecto Cendón Domínguez and Javier Vázquez Fernández

Year: 2011-2012

Technical Architect: Alejandro Martínez García

Structure and Installations: Antonio Reboreda Martínez

Constructor: DICONSA S.A.

Photographs: Manuel G Vicente

Presupposed: 1.080.962 €

+ cendon-vazquez.com

+ Award

– XV Premios COAG

Housing Award

A intervención prodúcese nunha mazá da parte alta do Casco Vello de Vigo. Zona esta moi degradada, polos conflitos sociais e a migración dos seus veciños abandonando as edificaciones.

Respectouse a morfología do parcelario, Recorreuse a unha distribución de vivendas contemporáneas, versátiles…na que se favorecen así as perspectivas transversais e a ventilación cruzada.

Previo a intervención

As edificaciones atopábanse en estado ruinoso, demolidas total ou parcialmente. Os muros estiveron sometidas á intemperie durante anos, as medianeiras atopábanse totalmente disgregadas e perderan a súa capacidade portante.

Ante a imposibilidad da súa rehabilitación, demoléronse e substituíronse por muros portantes de formigón e termoarcilla. Construíndose coa mesma xeometría que os orixinais e respectando a morfoloxía do parcelario.

Solución Proposta

Recorreuse a unha distribución de vivendas contemporáneas, versátiles e cubrindo os esixentes requisitos esixidos polas normas de habitabilidad de vivenda en Galicia.

Respectóuse a morfoloxía do parcelario, de modo que se poida percibir espacialmente o parcelario orixinal, xa que cada parcela correspóndese cun espazo da nova distribución.

Mantivéronse os muros portantes libres, sen encostarlles ningún tipo de tabiquerías ou elementos que distorsionasen a súa percepción. Favorecemos así as perspectivas transversais e a ventilación cruzada.

Recórrese constructivamente á tipoloxía de muros de carga e forxados de madeira.

A intervención, céntrase na rehabilitación das edificaciones conservadas, así como na reedificación das que xa non existen.

Nas edificacións a conservar:

Preténdese con esta rehabilitación poñer en valor os elementos salientables da arquitectura do Casco Vello: Beirados de madeira, fiestras a fas exteriores, restauración de barandillas e de chemineas…

Nas construcións a reedificar:

Respéctanse os valores da arquitectura do casco vello: a morfoloxía das parcelas, a disposición dos muros de carga, a volumetría, a proporción dos ocos macizos nas fachadas así como os materiais: granito de fachadas, carpinterías exteriores e estrutura de madeira.

Sempre se reinterpreta dun modo contemporáneo:

– As novas medianeiras reproducen a morfoloxía orixinal do parcelario, pero constrúese con muros de formigón en planta baixa o termoarcilla en plantas superiores.
– A fachada constrúese con bloques de granito de grandes dimensións colocados en vertical, definindo cada un deles o macizo entre os vanos.
– A estructura horizontal constrúese en madeira, pero con un forjxado macizo machihembrado de madeira laminada, que mellora cualitativamente as prestacións acústicas e de resistencia o fogo frente a un tradicional.

Tipoloxía

Optimízanse os percorridos verticais, resolvemos cun único núcleo de escaleiras o acceso ás vivendas. Accédese a través dunha fenda na fachada a rúa S. Sebastián, desde a que distribuímos as vivendas subindo ou baixando unha planta.

A edificación en Rúa Ferrería 11 rehabilítase nunha soa vivenda, con acceso pola Rúa Ferrería e polo patio interior.

Os núcleos húmidos aparecen como caixas pechadas que organizan á súa ao redor as estancias, dormitorios, vestidores… que permiten illalas ou agrupalas con grandes portas corredeiras a modo de tabiques. Potenciando así diversos xeitos de utilizar o espazo en función do momento do día ou da evolución no tempo das necesidades dos usuarios.

Entendemos así que as vivendas resultantes, son abertas, diáfanas, luminosas e con espazos resultantes moi versátiles, vivendas que se poden adaptar aos distintos usuarios finais ou á evolución das súas necesidades no tempo. A construción devolve a escala ás rúas e ao tecido circundante e é respetuosa co medio no que se asenta.

Obra: Rehabilitación de 7 edificacións para 9 vivendas e local comercial

Localización: Rúa Ferrería 11,13,17,19 y S. Sebastian 1,3,5,7 Vigo, Galicia, España

Arquitectos: Perfecto Cendón Domínguez e Javier Vázquez Fernández

Ano: 2011-2012

Arquitecto Técnico: Alejandro Martínez García

Estructuras e Instalacións: Antonio Reboreda Martínez

Constructora: DICONSA S.A.

Fotografía: Manuel G Vicente

Presuposto: 1.080.962 €

+ cendon-vazquez.com

+ premios

– XV Premios COAG

Premio Vivenda

Estreno del documental «Jose Luis Sert / Un sueño nómada» en la Fundación Joan MiróEstreno do documental «Jose Luis Sert / Un soño nómada» na Fundación Joan MiróPremiere of documentary «Jose Luis Sert / A nomadic dream» in the Joan Miró Foundation

Alè Produccions, Oberon Cinematogràfica, La Perifèrica Produccions, IFFI Productions y Televisión Española, en colaboración con la Fundació Joan Miró de Barcelona y con el apoyo de Televisió de Catalunya, os invitan a la presentación del documental:

José Luis Sert / Un sueño nómada
José Luis Sert fue el primer arquitecto español de fama internacional. Apóstol del racionalismo en España y Decano de la Facultad de Arquitectura de Harvard durante casi dos décadas, Sert fue también un hombre lleno de contradicciones. Miembro de una conocida familia aristocrática y destacado militante republicano, Sert tuvo el atrevimiento de ser un arquitecto de vanguardia en un país donde gobernaba el conservadurismo estético más absoluto. Fue católico y libertario. Fue también, como todos los exiliados, un vitalista de espíritu triste, un artesano del sentido común al que le tocó vivir en un mundo extremo. Viajó, emigró, huyó. Se refugió donde pudo: París, La Habana, Nueva York y finalmente Boston. Sert abrió puertas, cultivó amistades y representó a España durante décadas en los círculos más selectos de la arquitectura contemporánea.

«Mi vida está dividida en capítulos que llevan nombres de ciudades: Barcelona, París, Nueva York y Boston; una vida nómada con demasiados cambios, pero sin ningún momento aburrido»

J. L. Sert.

Jueves 4 de abril a las 7:00 pm.
Auditorio de la Fundació Joan Miró.
Parc de Montjuïc s/n. 08038 Barcelona.

Dirección y guión de Pablo Bujosa Rodríguez
Producción ejecutiva: Antonio Chavarrías, Cesc Mulet i Mihalis Gripiotis.
Documentación y coordinación del evento: Maria Charneco Llanos
Duración: 72’
Cambridge, Barcelona, Nova York y Palma de Mallorca
Evento gratuito y abierto al público.
Proyección del documental con presencia del director Pablo Bujosa Rodríguez.

Alè Produccions, Oberon Cinematogràfica, A Perifèrica Produccions, IFFI Productions e Televisión Española, en colaboración coa Fundació Joan Mirou de Barcelona e co apoio de Televisió de Catalunya, invítanvos á presentación do documental:

José Luis Sert / Un soño nómada
José Luís Sert foi o primeiro arquitecto español de fama internacional. Apóstolo do racionalismo en España e Decano da Facultade de Arquitectura de Harvard durante case dúas décadas, Sert foi tamén un home cheo de contradicións. Membro dunha coñecida familia aristocrática e destacado militante republicano, Sert tivo o atrevimiento de ser un arquitecto de vanguardia nun país onde gobernaba o conservadurismo estético máis absoluto. Foi católico e libertario. Foi tamén, como todos os exiliados, un vitalista de espírito triste, un artesano do sentido común ao que lle tocou vivir nun mundo extremo. Viaxou, emigró, fuxiu. Refuxiouse onde puido: Parides, A Habana, Nova York e finalmente Boston. Sert abriu portas, cultivou amizades e representou a España durante décadas nos círculos máis selectos da arquitectura contemporánea.

«A miña vida está dividida en capítulos que levan nomes de cidades: Barcelona, Parides, Nova York e Boston; unha vida nómada con demasiados cambios, pero sen ningún momento aburrido»

J. L. Sert.

Xoves 4 de abril ás 7:00 pm.
Auditorio da Fundació Joan Mirou.
Parc de Montjuïc s/n. 08038 Barcelona.

Dirección e guión de Pablo Bujosa Rodríguez
Produción executiva: Antonio Chavarrías, Cesc Mulet i Mihalis Gripiotis.
Documentación e coordinación do evento: Maria Charneco Llanos
Duración: 72’
Cambridge, Barcelona, Nova York e Palma de Mallorca
Evento gratuito e aberto ao público.
Proxección do documental con presenza do director Pablo Bujosa Rodríguez.

Alè Produccions, Oberon Cinematogràfica, The Perifèrica Produccions, IFFI Productions and Spanish Television, in collaboration with the Fundació Joan Looked of Barcelona and with the support of Televisió of Catalonia, invite you to the presentation of the documentary:

José Luis Sert / A nomadic dream
José Luis Sert was the first Spanish architect of international fame. Apostle of the rationalism in Spain and Dean of the Faculty of Architecture of Harvard during almost two decades, Sert went also a full man of contradictions. Member of a known aristocratic and stand# out family militant republican, Sert had the atrevimiento to be an architect of avant-garde in a country where governed the aesthetic conservatism more absolute. It was Catholic and libertarian. It was also, as all the exiled, a vitalista of sad spirit, an artisan of the common sense to the that touched him live in an extreme world. It travelled, it emigrated, it escaped. It took refuge where could: Paris, The Habana, New York and finally Boston. Sert Opened doors, cultivated friendships and represented to Spain during decades in the circles more selectos of the contemporary architecture.

«My life is divided in chapters that carry names of cities: Barcelona, Paris, New York and Boston; a nomadic life with too many changes, but without any boring moment»

J. L. Sert.

Thursday 4 April to the 7:00 pm.
Auditorium of the Joan Miró Foundation.

Parc de Montjuïc s/n. 08038 Barcelona.

Direction and script of Pablo Bujosa Rodríguez
executive Production: Antonio Chavarrías, Cesc Mulet i Mihalis Gripiotis.
Documentation and coordination of the event: Maria Charneco Flat
Length: 72′
Cambridge, Barcelona, Nova York and Palma de Mallorca
free and open Event to the public.
Projection of the documentary with presence of the director Pablo Bujosa Rodríguez.

Pecha Kucha Night Coruña [vol.7]Pecha Kucha Night Coruña [vol.7]Pecha Kucha Night Coruña [vol.7]

El próximo viernes 12 de abril a partir de las 23 horas se celebrará en el Playa Club (Andenes de Riazor s/n) la septima edición de Pecha Kucha Night Coruña. Las puertas se abrirán a las 22:30 horas, y la entrada será gratuita. El acceso será libre hasta completar aforo.

Organiza: lasonceymedia
Contacto: lasonceymedia@gmail.com

O vindeiro venres 12 de abril a partir das 23 horas celebrarase no Playa Club (Andenes de Riazor s/n) a septima edición de Pecha Kucha Night Coruña. As portas abriranse ás 22:30 horas, e a entrada será gratuita. O acceso será libre ata completar aforo.

Organiza: lasonceymedia
Contacto: lasonceymedia@gmail.com

Next Friday, the 12th of April from 11 p.m. there will be celebrated in the Playa Club (Andenes de Riazor s/n) the seventh edition of Pays Kucha Night Coruña. The doors will be opened at 22:30, and the entry will be free. The access will be free up to completing appraisal.

Organice: lasonceymedia
Contact: lasonceymedia@gmail.com

[:es]Márgenes de Arquitectura (01) · Reciclaje Urbano [:gl]Márgenes de Arquitectura (01) · Reciclaxe Urbán[:en]Márgenes de Arquitectura (01) · Urban Recycling[:]

[:es]

Una época de crisis es una buena época para el reciclaje. Reciclaje material y reciclaje de ideas. Momentos donde marcar un punto de inflexión definitivo con lo anterior y colocar lo que tenemos en las condiciones adecuadas para encarar un nuevo ciclo de vida.

MÁRGENES ARQUITECTURA surge con la idea de tratar no sólo asuntos relacionados directamente con la arquitectura, sino con la intención de echar un vistazo por los bordes, por las materias transversales que cruzan la disciplina arquitectónica. Puntos en común que se entrelazan con literatura, música, moda, artes plásticas, ciencia…

Además, MÁRGENES ARQUITECTURA quiere contar con la mirada de aquellos que aún están en los márgenes de la profesión. Por eso queremos mostrar ejemplos de arquitectura dibujada, la de los proyectos de escuela y los proyectos de fin de carrera. Arquitectura que nunca se construirá, que normalmente permanece en la sombra pero que contiene el germen de la arquitectura futura y la frescura de lo que aún no ha sido pensado para su verdadera realización.

MÁRGENES ARQUITECTURA se estructura en tres partes. La primera está dedicada a proyectos que explican el tema que da título al número, en este caso, RECICLAJE URBANO. La segunda, ARQUITECTURA DIBUJADA, recoge aportaciones de alumnos de PFC y último curso de diversas Escuelas de Arquitectura de España. Por último, la revista se cierra con CONTENIDOS MARGINALES, donde el tema central de número se entrelaza con disciplinas relacionadas de una forma u otra con la arquitectura, mediante secciones fijas de entrevistas, noticias y reseñas.

Para nosotros, aparte de un momento de reciclaje de nuestras propias ideas acerca de la revista de arquitectura que nos gustaría hacer y leer, es un momento de especial ilusión y energía. Si MÁRGENES ARQUITECTURA quisiera transmitir algún mensaje, tal vez sería este: actuar en tiempos de crisis, conscientemente pero sin miedo. Comenzar a reciclar los antiguos modos de afrontar la profesión (y la vida), reutilizando de forma diferente estos pedazos para encarar un nuevo ciclo.

+ info

[:gl]

Unha época de crise é unha boa época para o reciclaje. Reciclaje material e reciclaje de ideas. Momentos onde marcar un punto de inflexión definitivo co anterior e colocar o que temos nas condicións adecuadas para encarar un novo ciclo de vida.

MÁRGENES ARQUITECTURA xorde coa idea de tratar non só asuntos relacionados directamente coa arquitectura, senón coa intención de botar unha ollada polos bordos, polas materias transversales que cruzan a disciplina arquitectónica. Puntos en común que se entrelazan con literatura, música, moda, artes plásticas, ciencia…

Ademáis, MÁRGENES ARQUITECTURA quere contar coa mirada daqueles que aínda están nas marxes da profesión. Por iso queremos mostrar exemplos de arquitectura debuxada, a dos proxectos de escola e os proxectos de fin de carreira. Arquitectura que nunca se construirá, que normalmente permanece na sombra pero que contén o xerme da arquitectura futura e a frescura do que aínda non foi pensado para a súa verdadeira realización.

MÁRGENES ARQUITECTURA se estrutura en tres partes. A primeira está dedicada a proxectos que explican o tema que dá título ao número, neste caso, RECICLAJE URBANO. A segunda, ARQUITECTURA DEBUXADA, recolle achegas de alumnos de PFC e último curso de diversas Escolas de Arquitectura de España. Para rematar, a revista péchase con CONTIDOS MARGINALES, onde o tema central de número entrelázase con disciplinas relacionadas dunha forma ou outra coa arquitectura, mediante seccións fixas de entrevistas, noticias e apuntas.

Para nós, separadamente dun momento de reciclaje de nosas propias ideas achega da revista de arquitectura que nos gustaría facer e ler, é un momento de especial ilusión e enerxía. Si MÁRGENES ARQUITECTURA quixese transmitir algunha mensaxe, talvez sería leste: actuar en tempos de crises, conscientemente pero sen medo. Comezar a reciclar os antigos modos de afrontar a profesión (e a vida), reutilizando de forma diferente estes pedazos para encarar un novo ciclo.

+ info

[:en]

An epoch of crisis is a good epoch for the recycling. Material recycling and recycling idea. Moments where to mark a definitive point of inflexion with the previous thing and to place what we have in the conditions adapted to face a new life cycle.

MÁRGENES ARQUITECTURA arises with the idea of treating not only matters related directly to the architecture, but with the intention of throwing a glimpse for the edges, for the transverse matters that cross the architectural discipline. Points jointly that interlace with literature, music, mode, plastic arts, science …

In addition, MÁRGENES ARQUITECTURA wants to rely on the look of those that still they are in the margins of the profession. Because of it we want to show examples of drawn architecture, that of the projects of school and the projects of end of career. Architecture that one will never construct, that normally it remains in the shade but that contains the germ of the future architecture and the freshness of what still has not been thought for his real accomplishment.

MÁRGENES ARQUITECTURA is structured in three parts. The first one is dedicated to projects that explain the topic that gives title to the number, in this case, URBAN RECYCLING. Second, DRAWN ARCHITECTURE, gathers pupils’ contributions of PFC and last course of diverse Schools of Architecture of Spain. Finally, the magazine is closed with MARGINAL CONTENTS, where the central topic of number interlaces with related disciplines of a form or other one with the architecture, by means of fixed sections of interviews, news and reviews.

For us, apart from a moment of recycling of our own ideas it brings over of the magazine of architecture that we would like to do and to read, is a moment of special illusion and energy. If MÁRGENES ARQUITECTURA wanted to transmit some message, maybe it would be this: to act in times of crisis, consciously but without fear. To begin to recycle the former manners of confronting the profession (and the life), re-using of different form these pieces to face a new cycle.

+ info

[:]

[:es](entre paréntesis) (I) | Jorge Rodríguez[:gl](entre paréntese) (I) | Jorge Rodríguez[:en](in brackets) (I) | Jorge Rodríguez[:]

[:es]

Poco después de visionar por tercera o cuarta vez “12 Angry Men”, entendí que John Ford tenía razón. No había más que ver caminar a Henry Fonda para entender lo que era el cine. Me retiré a mi Innisfree, de la cual ni siquiera soy nativo. Ahora, asentado y humilde conocedor de aquello que me rodea, me dispongo a compartirlo.

Cartografía del Palermo Ottocentesco

El objeto de estudio no varía, es siempre esta terrible amalgama de culturas, colores y pavimentos que ve como poco a poco, y sin prisa ninguna, el tiempo, que todo lo cambia, se cierne sobre sí. Se mantiene como Pinito del Oro en una línea peligrosa entre el encanto y la inmundicia. La actitud tranquila de sus vecinos ante el estado de lo que en su momento fue la ciudad más rica en millas, hace que esta mantenga su esencia intacta, me gusta imaginarme estas calles en Alemania o Austria. Con un cartel de “No se apoye, recién pintado”. Esta urbe, que conjuga las mayores concentraciones de arte sacro por metro cuadrado de Europa con los placeres más profanos y carnales habidos y por haber, se ha dejado conquistar por quién mostrase un mínimo interés por ella; entendieron mucho antes que el resto, que los que se decían reyes, no acudían a ellos si no para vaciar sus graneros y saciar sus apetencias. Este lugar, esta parroquia, solo quería recibir una muestra de cariño, aunque viniese acompañada de conquista y cambio de bandera. Esta pequeña mancha gris en el mapa triangulado, vio morir al Estado. Y no se la ve preocupada. Está claro que la invariante es ella, da igual donde estemos, porque no cambia, cambiamos el lugar desde el cual nos acomodamos a admirarla; analizarla es una labor tediosa nada conveniente para las tardes de primavera.

Cartografía de la Cueva del Higuerón

El primer paso para entender la ciudad lo di desde la gran escala; el tablero de dibujo y el plano desbrozaron las primeras impresiones, me ayudaron a abarcar un  territorio enorme sin más ayuda que un botellín de agua. El transporte público muere a las puertas de este pequeño territorio comanche. Clasifica en grandes zonas; juega a las familias, cada clase social, en su quartiere; parece una ciudad pausada, tranquila. Que se rige según unas líneas maestras que ordenan lo que sucede a su alrededor. El cruce de estas vías define el marco en el que, poco a poco y de forma coherente, los habitantes en sano consenso con los arquitectos de la zona, ocuparán con sus viviendas. Es tan transparente, que incluso podemos ver parte de su pasado. Si afinamos la vista, podemos incluso reconocer la marca del Imperio, la forma de águila en la distribución de entradas a la muralla, la marca del senado en cada bastión. Qué decir del cruce de cardo y decumano, suena obsceno por obvio. Se reconocen con facilidad todos los estratos, se identifican fácilmente los barrios, exalta el sentimiento de pertenencia a éstos. Incluso algún atrevido, podría reconocer la evolución del crecimiento y las zonas de expansión. Podríamos llegar a trazar un plan urbanístico. Que porno suena eso de trazar un plan.

Como acotar un croissant. Enric Miralles

Regresando a nuestra óptica, la que se levanta a 1.83 y sufre de cefalea cuando sopla el viento sur, la ciudad cambia. La incidencia del sol se vuelve asfixiante en las grandes avenidas, es mucho más agradable caminar por las estrechas calles de la ciudad antigua. Los grandes quartieres de perímetros ordenados y fachadas nobles que se presentan altivos a los ojos del turista, se encuentran troquelados sin piedad por estrechos y retorcidos vicolì que recuerdan la inseguridad de antaño. No tanto la de Coppola y sus galanes con sombrero custodiando puestos de fruta, si no la de Lampedusa, la de quien se encontró el bosque por talar y decidió plagar la ciudad de ratoneras. Viendo la ciudad con los pies cansados y con sed por el sirocco asfixiante, podemos trazar un plano totalmente distinto. Escuché a Juan Creus hablar de cómo había cartografiado un viaje en coche, como las distancias se acortaban, los acontecimientos se sucedían de forma casi violenta. Me pareció una experiencia atractiva. Un plano que se pliega sobre sí mismo una y otra vez, que busca la pendiente natural hacia la que dirigirse con el mínimo esfuerzo. En ese plano, ni mi primo el curioso se cuestionaría por qué el puerto está donde está, muy a pesar de los paseantes. Sería una suerte de trazas sin leyenda. Un dibujo preciso, muy grande y con olor a stigghiola. Y a sambuca. Representa la ciudad que se hizo a sí misma en función de sus contingencias. La que no sufrió la anorexia del siglo XX, la que sigue celebrando el nacimiento de una nueva vida en el vecindario con un pompón celeste. La que concentra toda la tensión de una fachada en la puerta. El barroco, del que crece en los bordes, como el moho. Esa ciudad solo es apreciable a golpe de zapatilla, por mucha herramienta que incorporemos al estudio a distancia, no podremos captarla. Parece que siempre se cierne sobre mi discurso la pesada sombra del tiempo, de la calma. Lo encuentro fundamental no solo cuando practicamos la arquitectura; lectura, cine, cocina. Precisan de unos tiempos naturales que debemos respetar y disfrutar; tratar de acelerar el proceso solo rebajará la calidad del producto a conseguir. Y en las ciudades pasa igual, hay lugares que se hicieron con prisa, y se padecen.

Colección de fotografías de Letizia Battaglia

No podemos tratar de eliminar ninguna de las facetas cuando queremos jugar al urbanismo. Puede resultar tedioso o cansino, pero las dos son necesarias. No podemos desnaturalizar el plano, arrancarle el factor humano como si nada y pretender tener ciudades. No. Así, solo engendraremos colmenas, almacenes más o menos ordenados. Alternemos ambas distancias, ambas intensidades. Aparecerán nuevos lugares sin quererlo; con suerte, puede que afloren nuestras líneas de Nazca. O simplemente nos demos cuenta de que todos esos callejones que se abren paso a cabezazos  y de aspecto tan aleatorio, varían su forma al compás de la necesidad, que es como surgen la mayoría de los fenómenos. Que subyace una estructura a veces inapreciable pero que se rige a la herramienta más valiosa del urbanismo, el sentido común. Seremos conscientes de las oportunidades perdidas de la ciudad, y de los desastres tremendamente bien aprovechados. Descubriremos la ciudad que quiso y pudo, y dejó de querer. La matrioska que esconde una ciudad dentro de otra en progresión infinita. La que entre el caos y alborote de una flota automovilística digna de una megalópolis asiática, es capaz de disfrutar de las obras inconclusas de siglos pasados, y tiene la paciencia suficiente para dejar que los árboles crezcan. Una ciudad de intangibles.

Jorge Rodríguez Seoane
Palermo. Abril 2013

Últimos días de Junio de 2013. Palermo

[:es](entre paréntesis) (II) | Jorge Rodríguez[:gl](entre paréntese) (II) | Jorge Rodríguez[:en](in brackets) (II) | Jorge Rodríguez[:]

[:gl]

Pouco logo de visionar por terceira ou cuarta vez “12 Angry Men”, entendín que John Ford tiña razón. Non había máis que ver camiñar a Henry Fonda para entender o que era o cine. Retireime ao meu Innisfree, da cal nin sequera son nativo. Agora, asentado e humilde coñecedor daquilo que me rodea, dispóñome a compartilo.

Cartografía do Palermo Ottocentesco

O obxecto de estudo non varía, é sempre esta terrible amalgama de culturas, cores e pavimentos que ve como aos poucos, e sen presa ningunha, o tempo, que todo o cambia, cérnese sobre si. Mántense como Pinito do Ouro nunha liña perigosa entre o encanto e a inmundicia. A actitude tranquila dos seus veciños ante o estado do que no seu momento foi a cidade máis rica en millas, fai que esta manteña a súa esencia intacta, gústame imaxinarme estas rúas en Alemania ou Austria. Cun cartel de “Non se apoie, recén pintado”. Esta urbe, que conxuga as maiores concentracións de arte sacro por metro cadrado de Europa cos praceres máis profanos e carnais habidos e por haber, deixouse conquistar por quen mostrase un mínimo interese por ela; entenderon moito antes que o resto, que os que se dicían reis, non acudían a eles se non para baleirar os seus celeiros e saciar as súas apetencias. Este lugar, esta parroquia, só quería recibir unha mostra de agarimo, aínda que viñese acompañada de conquista e cambio de bandeira. Esta pequena mancha gris no mapa triangulado, viu morrer ao Estado. E non se lle ve preocupada. Está claro que a invariante é ela, da igual onde esteamos, porque non cambia, cambiamos o lugar dende o cal nos acomodamos a admirala; analizala é un labor tediosa nada conveninte para as tardes de primaveira.

Cartografía da Cova do Higuerón

O primeiro paso para entender a cidade deino dende a gran escala; o taboleiro de debuxo e o plano desbrozaron as primeiras impresións, axudáronme a abarcar un territorio enorme sen máis axuda que un botellín de auga. O transporte público morre ás portas deste pequeno territorio comanche. Clasifica en grandes zonas; xoga ás familias, cada clase social, na seu quartiere; parece unha cidade pausada, tranquila. Que se rexe segundo unhas liñas mestras que ordenan o que sucede á súa a redor. O cruce destas vías define o marco no que, aos poucos e de forma coherente, os habitantes en san consenso cos arquitectos da zona, ocuparán coas súas vivendas. É tan transparente, que ata podemos ver parte do seu pasado. Si afinamos a vista, podemos ata recoñecer a marca do Imperio, a forma de aguia na distribución das entradas á muralla, a marca do senado en cada bastión. Que dicir do cruzamento de cardo e decumano, soa obsceno por obvio. Recoñécense con facilidade todos os estratos, identifícanse fácilmente os barrios, exalta o sentimento de pertenencia a estes. Incluso algún atrevido, podería recoñecer a evolución do crecemento e as zonas de expansión. Poderiamos chegar a trazar un plan urbanístico. Que porno soa iso de trazar un plan.

Como acotar un croissant. Enric Miralles

Regresando á nosa óptica, a que se levanta a 1.83 e sofre de cefalea cando sopra o vento sur, a cidade cambia. A incidencia do sol vólvese asfixiante nas grandes avenidas, é moito máis agradable camiñar polas estreitas rúas da cidade antiga. Os grandes quartieres de perímetros ordeados e fachadas nobres que se presentan altivos aos ollos do turista, atópanse troquelados sen piedade por estreitos e retortos vicolì que recordan a inseguridade de outrora. Non tanto a de Coppola e as súas galanes con chapeu custodiando postos de froita, si non a de Lampedusa, a de quen se atopou o bosque por talar e decidiu plagar a cidade de ratoneiras. Vendo a cidade cos pés cansos e con sede polo sirocco asfixiante, podemos trazar un plano totalmente distinto. Escoitei a Juan Creus falar de como cartografiaron unha viaxe en coche, como as distancias acurtábanse, os acontecementos sucedíanse de forma case violenta. Pareceume unha experiencia atractiva. Un plano que se plega sobre si mesmo unha e outra vez, que busca a pendente natural cara á que dirixirse co mínimo esforzo. Nese plano, nin o meu primo o curioso se cuestionaría por que o porto está onde está, malia os paseantes. Sería unha sorte de trazas sen lenda. Un debuxo preciso, moi grande e con cheiro a stigghiola. E a sambuca. Representa a cidade que se fixo a si mesma en función das súas continxencias. A que non sufriu a anorexia do século XX, a que segue celebrando o nacemento dunha nova vida no vecindario cun pompón celeste. A que concentra toda a tensión dunha fachada na porta. O barroco, do que crece nos bordos, como o moho. Esa cidade só é apreciable a golpe de zapatilla, por moita ferramenta que incorporemos ao estudo a distancia, non poderemos captala. Parece que sempre se cerne sobre o meu discurso a pesada sombra do tempo, da calma. Atópoo fundamental non só cando practicamos a arquitectura; lectura, cine, cociña. Precisan duns tempos naturais que debemos respectar e gozar; tratar de acelerar o proceso só rebaixará a calidade do produto a conseguir. E nas cidades pasa igual, hai lugares que se fixeron con presa, e padécense.

Colección de fotografías de Letizia Battaglia

Non podemos tratar de eliminar ningunha das facetas cando queremos xogar ao urbanismo. Pode resultar tedioso ou cansino, pero as dúas son necesarias. Non podemos desnaturalizar o plano, arrincarlle o factor humán coma se nada e pretender ter cidades. Non. Así, só procrearemos colmeas, almacéns máis ou menos ordenados. Alternemos ambas distancias, ambas intensidades. Aparecerán novos lugares sen querelo; con sorte, poida que afloren as nosas liñas de Naza. Ou simplemente deámonos conta de que todos esas rúas que se abren paso a cabezazos e de aspecto tan aleatorio, varían a súa forma ao compás da necesidade, que é como xorden a maioría dos fenómenos. Que subxace unha estrutura ás veces inapreciable pero que se rexe á ferramenta máis valiosa do urbanismo, o sentido común. Seremos conscientes das oportunidades perdidas da cidade, e dos desastres tremendamente ben aproveitados. Descubriremos a cidade que quixo e puido, e deixou de querer. A matrioska que esconde unha cidade dentro doutra en progresión infinita. A que entre o caos e alborote dunha flota automovilística digna dunha megalópolis asiática, é capaz de gozar das obras inconclusas de séculos pasados, e ten a paciencia suficiente para deixar que as árbores crezan. Unha cidade de intanxibles.

Jorge Rodríguez Seoane

Palermo. Abril 2013

(entre paréntese) (II) | Jorge Rodríguez

[:en]

Soon after viewing for third or fourth time “12 Angry Men”, I understood that John Ford had reason. It was not any more than to see to travel Henry Fonda to understand what was the cinema. I withdrew my Innisfree from myself, of which I am not even native. Now, based and humble connoisseur of that one that surrounds me, I prepare to share it.

Cartography of the Palermo Ottocentesco

The object of study does not change, is always this terrible amalgam of cultures, colors and pavements that it sees like little by little, and without hurry none, the time, which everything it changes, hovers on yes. It is kept as Pinito of the Gold in a dangerous line between the captivation and the filthiness. The calm attitude of his neighbors before the condition of what in his moment was the richest city in miles, does that this one supports his intact essence, I me like to imagine these streets in Germany or Austria. With a cartel of “Don´t sit down, newly painted”. This city, which brings together the major concentrations of sacred art for square meter of Europa with the most profane pleasures and carnal habidos and for credit, has been left to conquer for whom it was showing a minimal interest for her; they understood very much before that the rest, that those that kings were saying to themselves, were not coming to them if not to empty his granaries and to satisfy his cravings. This place, this parish, only wanted to receive a sample of fondness, though it was coming accompanied from conquest and change of flag. This small gray spot in the map triangulado, saw to die to the State. And one does not see her worried. It is clear that the unvariant is it, is all the same where we are, because it does not change, we change the place from which we get accommodated to admire it; to analyze it is a tedious not suitable at all labor for the spring evenings.

Cartography of the Cave of the Higuerón

The first step to understand the city I gave it from the great scale; the board of drawing and the plane they cleared the first impressions, helped me to include an enormous territory ado help that a water botellín. The public transport dies on the verge of this small comanche territory. It classifies in big zones; it plays to the families, every social class, in his quartiere; it looks like a slow, calm city. That is ruled according to a few main lines that arrange what happens around it. The crossing of these routes defines the frame in which, little by little and of coherent form, the inhabitants in healthy consensus with the architects of the zone, they will occupy with his housings. It is so transparent, that enclosed we can see part of his past. If we perfect the sight, we can recognize even the brand of the Empire, the form of eagle in the distribution of income to the wall, the brand of the senate in every bastion. What to say of the crossing cardo and decumano, sounds obscenely for obviously. All the strata are recognized by facility, the neighborhoods are identified easily, it exalts the feeling of belonging to these. Even some bold one, it might admit the evolution of the growth and the zones of expansion. We might manage to plan an urban development plan. That porn sounds it of planning a plan.

Since a croissant annotates. Enric Miralles

Returning to our optics, which gets up to 1.83 and suffers from migraine when it blows of the south wind, the city changes. The incident of the Sun becomes asphyxiating in the big avenues, is much more agreeable to walk along the narrow streets of the ancient city. The big quartieres of tidy perimeters and noble fronts who appear haughty to the eyes of the tourist, think troquelados mercilessly for narrow and involved vicolì that they remember the insecurity of long ago. Not so much that of Coppola and his wooers with hat guarding positions of fruit, if not that of Lampedusa, and it decided to infect the city of mousetraps. Seeing the city with the tired feet and with be for the asphyxiating sirocco, we can plan a totally different plane. I listened to Juan Creus to speak how there was cartografiado a trip in car, since the distances were slow, the events were happening of almost violent form. It looked like to me an attractive experience. A plane that pliega on yes same again and again, that looks for the natural slope towards which to go with the minimal effort. Neither in this plane, nor my cousin the onlooker would question why the port is where it is, very in spite of the walkers. It would be a luck of traces without legend. A precise, very big drawing and with smell a stigghiola. And a sambuca. It represents the city that was done to yes same depending on his contingencies. The one that did not suffer the anorexia of the 20th century, which continues celebrating the birth of a new life in the neighborhood with a celestial pompom. The one that concentrates the whole tension of a front in the door. The baroque, of which it grows in the edges, like the mildew. This city only is valuable to blow of slipper, for many tool that we incorporate into the study distantly, we will not be able to catch her. It seems that always there hovers over my speech the heavy shade of the time, of the calmness. I find it fundamental not alone when we practise the architecture; reading, cinema, kitchen. They are necessary a few natural times that we must respect and enjoy; to try to accelerate the alone process will reduce the quality of the product to obtaining. And in the cities it happens equally, there are places that were done hurriedly, and they are suffered.

Letizia Battaglia’s photographies collection

We cannot try to eliminate any of the facets when we want to play to the urbanism. It can turn out to be tedious or weary, but the two are necessary. We cannot denaturalize the plane, start the human factor as if nothing and to try to have cities. Not. Like that, alone we will generate beehives, more or less tidy stores. Let’s alternate both distances, both intensities. New places will appear without wanting it; with luck, it is possible that our Nazca´s lines show. Or simply us demos counts of that all these alleys that make way for themselves to butts and of so random aspect, change his form to the compass of the need, which is since the majority of the phenomena arise. That sublies a sometimes invaluable structure but that is ruled to the most valuable tool of the urbanism, the common sense. We will be conscious of the lost opportunities of the city, and of the tremendously well taken advantage of disasters. We will discover the city that wanted and could, and it stopped wanting. The matrioska who hides a city inside other one in infinite progression. The one that between the chaos and it disturbs of a car worthy fleet of an Asian megalópolis, is capable of enjoying the incomplete works of last centuries, and has the sufficient patience to allow that the trees should grow. A city of intangibles.

Jorge Rodríguez Seoane

Palermo. April 2013

(in brackets) (II) | Jorge Rodríguez

[:]

Paul Klee: maestro de la BauhausPaul Klee: mestro da BauhausPaul Klee: master of the Bauhaus

La exposición, resultado de varios años de trabajo en colaboración con el Zentrum Paul Klee de Berna, se apoya en el que quizá sea uno de los proyectos de investigación sobre el artista más relevante de las últimas décadas: la reciente edición crítica del así llamado «legado pedagógico» de Klee. La muestra permite articular una selección de 137 obras entre pinturas, acuarelas y dibujos, realizados entre 1899 y 1940, con casi un centenar de manuscritos seleccionados entre las notas de las clases de Klee en la Bauhaus, que representan cada uno de los 24 capítulos que componen los textos de Klee.

Paul Klee en su taller en Weimar en 1925

Cuenta, además, con objetos y documentos que van desde fotografías de época hasta los herbarios del artista, pasando por sus lecturas, las fuentes documentales de sus reflexiones, sus escritos, sus cuadernos de dibujo y sus publicaciones, un variado material que contextualiza adecuadamente su vida y su trabajo en la Bauhaus de Weimar y Dessau y ayuda a poner de manifiesto las influencias mutuas entre su teoría y su práctica artística a lo largo de toda su vida.

Con el nombre de «legado pedagógico» de Klee se conoce hasta hoy un conjunto de textos tan heteróclito como fascinante: casi 4.000 páginas manuscritas de Klee en las que éste recogió sus reflexiones e investigaciones teórico-prácticas –plagadas de llamativos diagramas, esquemas, tablas, escalas de color, construcciones y dibujos¬– en torno a la forma pictórica, sus regularidades, sus normas y su génesis; a la geometría, el plano y el volumen; al movimiento, las estructuras de la naturaleza y las de los artificios, las configuraciones plásticas, el ritmo o el color. Se trata, en definitiva, de un conjunto de reflexiones sobre la vida de las formas sin el que no pueden entenderse de manera concluyente ni la teoría del arte ni el propio hacer artístico de Klee, dos ámbitos que –como es obvio en el caso del artista–, se hacen eco mutuamente.

Sin embargo, y pesar de la significación y de la importancia de esos escritos, hasta ahora apenas dos exposiciones se habían apoyado explícitamente en ellos para plantear un discurso visual que se ocupara de las relaciones entre la obra y la enseñanza de Klee; sin duda a causa, al menos en parte, de que todo ese riquísimo material, tan rico en sugerencias como difícil de interpretar, se encontraba en un estado poco practicable para la interpretación y el análisis.

[…]

Paul Klee: maestro de la Bauhaus
22 de marzo 2013 – 30 de junio 2013
Fundación Juan March
Madrid, España
+ info

A exposición, resultado de varios anos de traballo en colaboración co Zentrum Paul Klee de Berna, apóiase no que quizá sexa un dos proxectos de investigación sobre o artista máis relevante das últimas décadas: a recente edición crítica do así chamado «legado pedagóxico» de Klee. A mostra permite articular unha selección de 137 obras entre pinturas, acuarelas e debuxos, realizados entre 1899 e 1940, con case un centenar de manuscritos seleccionados entre as notas das clases de Klee na Bauhaus, que representan cada un dos 24 capítulos que compoñen os textos de Klee.

Paul Klee no seu obradoiro na Weimar en 1925

Conta, ademais, con obxectos e documentos que van desde fotografías de época ata os herbarios do artista, pasando polas súas lecturas, as fontes documentales das súas reflexións, os seus escritos, os seus cadernos de debuxo e as súas publicacións, un variado material que contextualiza adecuadamente a súa vida e o seu traballo na Bauhaus de Weimar e Dessau e axuda a poñer de manifesto as influencias mutuas entre a súa teoría e a súa práctica artística ao longo de toda a súa vida.

Co nome de «legado pedagóxico» de Klee coñécese ata hoxe un conxunto de textos tan heteróclito como fascinante: case 4.000 páxinas manuscritas de Klee nas que este recolleu as súas reflexións e investigacións teórico-prácticas –plagadas de rechamantes diagramas, esquemas, táboas, escalas de cor, construcións e debuxos¬– en torno á forma pictórica, as súas regularidades, as súas normas e a súa xénese; á geometría, o plano e o volume; ao movemento, as estruturas da natureza e as dos artificios, as configuracións plásticas, o ritmo ou a cor. Trátase, en definitiva, dun conxunto de reflexións sobre a vida das formas sen o que non poden entenderse de xeito concluínte nin a teoría da arte nin o propio facer artístico de Klee, dous ámbitos que –como é obvio no caso do artista–, fanse eco mutuamente.

Con todo, e pesar da significación e da importancia deses escritos, ata agora apenas dúas exposicións apoiáronse explícitamente neles para suscitar un discurso visual que se ocupase das relacións entre a obra e o ensino de Klee; sen dúbida a causa, polo menos en parte, de que todo ese riquísimo material, tan rico en suxestións como difícil de interpretar, atopábase nun estado pouco practicable para a interpretación e a análise.

[…]

Paul Klee: maestro de la Bauhaus

22 de marzo 2013 – 30 de junio 2013

Fundación Juan March

Madrid, España

+ info

The exhibition is the result of several years of work in collaboration with the Zentrum Paul Klee in Bern, and it is based on what may well be —after the publication of the artist’s catalogue raisonné— the most significant and relevant research project on Klee of a «structural» nature conducted in the last decades: the critical edition of his pädagogischer Nachlass. Paul Klee: Master of the Bauhaus presents a selection of 137 works comprising paintings, watercolors and drawings executed between 1899 and 1940, alongside nearly a hundred manuscripts chosen from among his lecture notes, which represent each one of the twenty-four chapters into which Klee’s texts are divided.

Paul Klee in his workshop in Weimar in 1925

Furthermore it presents objects and documents that range from contemporary photographs to the artist’s herbariums, encompassing some of his reading materials, documentary sources for his thinking, his writing, his drawing notebooks, and his publications. It is a multifaceted collection of material that enables one to adequately contextualize his life and work at the Bauhaus in Weimar and Dessau and helps clarify the mutual influences between his theory and his artistic practice throughout his life.

Under the so-called «pedagogical legacy» of Paul Klee exists a collection of texts which is as fascinating as it is heterogeneous: nearly four thousand manuscript pages in which Klee recorded his reflections and theoretical and practical investigations. They are full of striking diagrams, schematic illustrations, tables, color spectrums, constructions and drawings. These notes and illustrations center on the notion of pictorial form, its regular features, governing principles and genesis; on geometry, planes and volumes; on movement; on natural and artificial structures; on configuration in the plastic arts; on rhythm and on color. This Nachlass is, in short, a series of meditations on the life of forms, without which one cannot definitively understand Klee’s own theory or his artwork—two areas that (as is obvious in the case of an artist) echo each other mutually.

Nevertheless, and despite the evident significance of these writings, scarcely two exhibitions have ever turned to them explicitly in order establish a visual dialogue that would focus on the relationships between Klee’s work and his teaching. This is surely due, at least in part, to the fact that this extraordinarily abundant source of material, as richly evocative as it is challenging to understand, was in a state that proved impractical for its systematic interpretation and analysis.

[…]

Paul Klee: master of the Bauhaus

March 22, 2013 – June 30, 2013

uan March Fundation

Madrid, Spain

+ info

[:es]Fermín G. Blanco · Proyecto didáctico | Sistema Lupo[:gl]Fermín G. Blanco · Proxecto didáctico | Sistema Lupo[:en]Fermín G. Blanco · Didactic Project | System Lupo[:]

[:es]

Fermín G. Blanco · Proyecto didáctico | Sistema Lupo
Fermín G. Blanco, sistema Lupo

Lupo es una herramienta didáctica desarrollada por un grupo de profesionales interesados en la educación. El equipo que forma Sistema Lupo es heterogéneo y siempre está abierto a nuevas colaboraciones.

Lupo surge ligado a una patente ideada por el arquitecto Fermín Blanco, es un sistema de construcción basado en un set de siete piezas proporcionales entre si que permiten infinidad de aparejos. En función del material y de la escala, lupo adopta unas características u otras.

¿Cuál ha sido tu formación y tu trayectoria profesional previa a Sistema Lupo?

Siempre me ha interesado la construcción, cuando terminas la carrera de arquitectura, tienes un vacío en el estómago, una sensación de vértigo para hacer frente a un proyecto de “verdad”. Yo al menos así lo he experimentado y hablando con otros compañeros y ahora con los alumnos de fin de carrera que terminan sus estudios me trasmiten la misma sensación.

Mi primera experiencia profesional fue excelente, porque tuve la posibilidad de ser guiado por un maestro. Entré en el estudio de Manolo Gallego sin haber padecido una sola obra y me encontré compartiendo horas y horas de trabajo con un profesional que me transmitía todas o al menos parte de sus dudas… Eso para mi era una experiencia sorprendente, yo estaba lleno de dudas pero ¿ Cómo aquel hombre con su trayectoria y sus conocimientos podía tener tantas dudas ante un proyecto? Acompañé a Manolo durante tres inolvidables años, aprendiendo a dudar en una fase formativa continua que hoy llamaríamos Master, supongo.

Al tiempo realicé mis cursos de tercer ciclo e inicié mi tesis doctoral, durante esos años asistí en persona a la defensa de la cátedra de Manolo dónde se trataron temas, algunos de los cuales yo aun no alcanzaba a entender, creo que aun me faltan unos cientos de libros por leer para poder interpretar alguna parte teórica de ese documento. Durante esos años aprendí mucho sobre el material, el proceso, la construcción…, todas esas cosas que ahora trato de explicar en mis clases de construcción. Pero sobre todo me ayudó a entender que la formación y la duda es algo que nos acompañará a lo largo de toda nuestra trayectoria personal  y profesional. Y también y no menos importante que existen muchas maneras de desarrollar la profesión pero sólo algunas son éticas.

En el año 2006 abrí las puertas de mi propio estudio profesional, me rodeé de gente buena y profesional y  comencé a hacer asistencias técnicas a diferentes organismos y empresas, organicé exposiciones, terminé mi tesis doctoral y comencé a impartir conferencias y cursos en diferentes universidades, museos y colegios profesionales. Entre medias patenté el sistema Lupo como herramienta didáctica para hacer lo que realmente me gusta que es aprender enseñando.

¿Te planteaste en algún momento, presente, pasado o futuro, buscar trabajo en el extranjero?

Como me estoy refiriendo a momentos concatenados en el tiempo donde realmente no nos marcábamos  objetivos sino que hacíamos y hacíamos… Y unos proyectos nos llevaban a otros. Realmente sólo hacíamos incursiones profesionales en el extranjero cuando los proyectos lo requerían pero no pensando en establecer la empresa fuera.

Creo que gran parte de mi generación se enriqueció sobre manera con las visitas al extranjero a través de las becas de estudio o intercambio. Gran parte de mis compañeros abrían nuevos destinos en un momento en que desde Europa se potenciaba el intercambio. Considero que esa parte de la política europeísta fue un acierto. En mi caso me llevó a estar un año en Lisboa y también a participar en proyectos educativos con entidades italianas.  En la actualidad la visión panorámica de un mundo sin fronteras además de parecer un anuncio publicitario es una realidad tan evidente que nadie puede plantearse un futuro sin mirar al exterior.  Nosotros en la actualidad tenemos una serie de proyectos didácticos en colaboración con diferentes entidades y empresas extranjeras como Arup Londres, American Hardwood  Export Council, o el Museo Federico Silva de México.

¿Qué te llevó a poner en marcha este proyecto?

Como alguno de mis proyectos, por cierto a los que más cariño les tengo, lo hice sin mediar encargo. A partir de unos trabajos que estábamos desarrollando para museos, principalmente conferencias y exposiciones.

Nos encargaron talleres infantiles que explicaran los temas que se trataban en las exposiciones, en ese momento eran temas de postesado, construcción de puentes y grandes estructuras. Comenzamos haciendo esos talleres con cajas de marisco y a partir de ahí vimos que necesitábamos un material de gran formato como las cajas pero que fuese proporcional en las tres dimensiones, como un bloque de  construcción. Definimos unas geometrías y piezas básicas y posteriormente fabricamos en el mismo material (poliestireno PS) diferentes versiones hasta llegar a la que más nos satisfacía por calidades, posibilidades y también el modo de unir las piezas.

Como nos imaginamos que todo ésto estaría inventado, decidimos desarrollar una marca para protegernos, por miedo a que una multinacional juguetera pudiera denunciarnos por usar una patente ya existente. Sin embrago el proceso determinó que la idea es original y finalmente se concedió la Patente propia del sistema lupo. (ES 200902060)

Desde entonces el primer Super lupo ha dado lugar a diferentes productos cambiando el material y la escala pero manteniendo el carácter experimental y didáctico. Timber lupo, Lupo Plot, Lupo DIY, Lupo Digital…La información sobre cada versión puede verse en la web del sistema.

El último de ellos Lupo Plot, incluye el color, y una fabricación a través de impresoras 3D y bioplásticos de última generación tipo PLA dentro de esa intención de trabajar con todo tipo de materiales y técnicas. Cada vez que generamos un producto asumimos pequeñas variaciones en la forma de encajar las piezas o en los cantos para adaptar la forma a las posibilidades de fabricación. Las tolerancias no son las mismas cuando se trabaja con tableros encolados y fresas con control numérico a PS con resistencias de corte o a cabezales de plástico. También variamos en función de la escala del producto las diferencias entre el Ecolupo ( juguete pequeño de escala doméstica) y el Timber lupo (encolando madera para la gran escala) así lo demuestran.

Entre medias diferentes talleres nos ayudan a seguir creciendo con el sistema, investigando en los materiales de un modo didáctico, sin duda el proceso es el protagonista en esta historia.

¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Lupo surge como un proyecto de apoyo a otros proyectos didácticos por eso nunca se planteó como un proyecto donde la rentabilidad fuera lo fundamental sin embargo se autogestiona económicamente. Los esfuerzos para sacar el primer producto fueron enormes en tiempo y dedicación y también en la relación con las empresas que nos permitieron hacer innumerables pruebas.

Realizamos alianzas de todo tipo con empresas, laboratorios, universidades, ingenierías… para seguir dando pasos sin tener que aportar cantidades excesivas de dinero. Siempre teníamos la impresión que estábamos haciendo algo I+D pero lo cierto es que nunca recibimos ayudas en ese sentido, ni tampoco vinculamos la investigación a una universidad en el sentido estricto de “proyecto de investigación universitario” aunque evidentemente estamos investigando y  también estamos motivando la relación investigación-empresa que tanto se ha puesto de moda.

Tenemos claro donde está el conocimiento y también dónde están las máquinas y que si no hay rentabilidad económica o al menos posibilidad de haberla, no podemos molestar a las empresas. No hacemos patentes para engordar el currículo como se hace en muchas universidades. El objetivo es crear productos útiles, explotar las patentes. Fomentar esa transmisión del conocimiento desde los centros de investigación. Allí donde existe conocimiento y máquinas hay una posibilidad de crear un nuevo lupo.

¿Estás contento con los objetivos alcanzados?

Como lupo es un proyecto  abierto el sistema sigue en desarrollo y no tengo la sensación de haber alcanzado objetivo alguno. Es cierto que hay momentos muy gratificantes que pueden considerarse mini objetivos pero los únicos objetivos son los didácticos que se plantean al inicio de cada taller, y esos no siempre se alcanzan.

El equipo didáctico marca esos objetivos a partir de los retos que plasmamos en los planos, los objetivos se cumplen o no y por supuesto no siempre están ligados a finalizar la construcción o a que ésta se mantenga en pie una vez terminada la sesión. Generalmente los objetivos están en el proceso a partir de los procesos participativos, no olvidemos que lupo es una herramienta para el trabajo en grupo.

¿Crees que los arquitectos en España deberíamos abrir nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Bueno eso es evidente, en primer lugar un arquitecto recién titulado es un titulado superior, o lo que es lo mismo es alguien que ha demostrado a la administración unas capacidades y aptitudes  para la obtención de un nivel de educación superior. Eso dicho así de un tirón no asegura ni siquiera que sepa hacer un buen proyecto pero dice otras cosas de quien lo posee. Nuestra formación en las Escuelas de Arquitectura es muy transversal como sabemos y eso nos capacita para muchas labores, pero también debería servirnos para interactuar con acierto con el resto de profesionales. La visión tradicional del arquitecto-constructor está en crisis pero se pueden construir muchas cosas con la lógica arquitectónica sin ser las construcciones tradicionales.

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero? 

El perfil es fundamentalmente de gente joven altamente cualificada que ve posibilidades que aquí no se ofrecen, ante esa situación yo creo que nadie puede acusar a la juventud de no estar haciendo lo correcto cuando deciden irse. Seguramente yo acabe haciendo lo mismo…

Fermín G. Blanco · Sistema Lupo
Abril 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Fermín, tanto su ayuda como su predisposición mostrada con este pequeño espacio.

[:en]

Fermín G. Blanco, sistema Lupo

Lupo is a didactic tool developed by a group of professionals been interested in the education. The equipment that forms System Lupo is heterogeneous and always it is opened for new collaborations.

Lupo arises tied to a patent designed by the architect Fermin Blanco, is a system of construction based on a set of seven proportional pieces between if that allow infinity of apparels. Depending on the material and the scale, lupo adopts a few characteristics or others.

Which has been your formation and your professional path before System Lupo?

Always I have been interested in the construction, when you finish the career of architecture, you have an emptiness in the stomach, a sensation of dizziness to face to a project of «truth». I at least this way have experienced it and speaking with other companions and now with the pupils of end of career who finish his studies me trasmiten the same sensation.

My first professional experience was excellent, because I had the possibility of being guided by a teacher. I entered Manolo Gallego’s study without having suffered an alone work and was sharing hours and working hours with a professional who me was transmitting all or at least It departs from his doubts … for my age a surprising experience, I was full of doubts but how could that man with his path and his knowledge have so many doubts before a project? I accompanied Manolo for three unforgettable years, learning to doubt in a formative constant phase that today we would be call Master, I suppose.

To the time I realized my courses of the third cycle and initiated my doctoral thesis, during these years I represented in person to the defense of the chair of Manolo where topics treated each other, some of which I even was not managing to deal, I believe that even I lack a few hundreds of books for reading to be able to interpret some theoretical part of this document. During these years I learned very much on the material, the process, the construction …, all these things that now I try to explain in my classes of construction. But especially it helped me to understand that the formation and the doubt is something that will accompany us along all our personal and professional path. And also and not less importantly that there exist many ways of developing the profession but only some of them are ethical.

In the year 2006 I opened the doors of my own professional study, surrounded myself with good and professional people and began to do technical assistances to different organisms and companies, organized exhibitions, finished my doctoral thesis and began to give conferences and courses in different universities, museums and professional colleges. Between averages I patented the system Lupo as didactic tool to do what really I like that it is to learn teaching.

Did you appear in some moment, present, past or future, to look for work abroad?

Since I me am refiriendo to moments concatenated in the time where really we were not marking ours aims but we were doing and doing … And a few projects were taking others to us. Really only we were doing professional incursions abroad when the projects were needing it but not thinking of establishing the company it was.

I believe that great part of my generation prospered on way with the visits abroad across the scholarships of study or exchange. Great part of my companions they were opening new destinations in a moment in which from Europe the exchange was promoted. I think that this part of the pro-European politics was a success. In my case it led me to being one year in Lisbon and also to taking part in educational projects with Italian entities. At present the panoramic vision of a world without borders to others of it looks like an advertisement is a reality so evident that nobody can appear a future without looking on the outside. We at present have a series of didactic projects in collaboration with different entities and foreign companies as Arup Londres, American Hardwood Export Council, or the Museum Federico Silva of Mexico.

What did you lead to starting this project?

As someone of my projects, certainly those that more fondness I have, I did it without order happened. From a few works that we were developing for museums, principally you confer and exhibitions.

They entrusted us infantile workshops that were explaining the topics that were treating each other in the exhibitions, in this moment they were topics of postesado, construction of bridges and big structures. We start by doing these workshops with boxes of shellfish and from there we saw that we needed a material of great format as the boxes but that it was proportional in three dimensions, as a block of construction. We define a few geometries and basic pieces and later we make of the same material (polystyrene PS) different versions until comes the one that more it us was satisfying for qualities, possibilities and also the way of joining the pieces.

Since we imagine that every ésto would be invented, we decide to develop a brand to protect ourselves, for fear that a multinational juguetera could denounce us for using an already existing patent. Without I engage the process it determined that the idea is original and finally the own Patent of the system was granted lupo. (ES 200902060)

Since then the first Super lupo has given place to different products changing the material and the scale but supporting the experimental and didactic character. Timber lupo, Lupo Plot, Lupo DIY, Lupo Digital … The information about every version can turn in the web of the system.

The last one of them Lupo Plot, includes the color, and a manufacture across printers 3D and bioplastics of last generation type PLA inside this intention of working with all kinds of materials and technologies. Whenever we generate a product we assume small variations in the way of fitting the pieces or in the singings to adapt the form to the possibilities of manufacture. The tolerances are not the same when one works with stuck boards and strawberries with numerical control for PS with resistances of court or to compresses of plastic. Also we change depending on the scale of the product the differences between the Ecolupo (small toy on a large scale servant) and the Timber lupo (sticking wood for the great scale) this way they demonstrate it.

Between different averages workshops help us to continue growing with the system, investigating in the materials of a didactic way, undoubtedly the process is the protagonist in this history.

Did you meet many difficulties in his putting in march?

Lupo never arises as a project of support to other didactic projects because of it it appeared as a project where the profitability was the fundamental thing nevertheless it is automanaged economically. The efforts to extract the first product were enormous in time and dedication and also in the relation with the companies that allowed us to do innumerable tests.

We realize alliances of all kinds with companies, laboratories, universities, engineerings … to continue giving steps without having to contribute excessive quantities of money. Always we had the impression that we were doing someI+D kind of research and development but the certain thing is that we never receive helps in this sense, we do not also link the investigation to a university in the strict sense of «university project of investigation» though evidently we are investigating and also we are motivating the relation investigation-company that so much has become fashionable.

We have clearly where the knowledge is and also where the machines are and that if there is no economic profitability or at least possibility of she being, we cannot bother to the companies. We do not do patents to fatten the curriculum since it is done in many universities. The aim is to create useful products, to exploit the patents. To promote this transmission of the knowledge from the centers of investigation. There where it exists knowledge and machines there is a possibility of creating a new lupo.

Are you satisfied with the reached aims?

Since lupo is an opened project the system continues in development and I do not have the sensation of having reached any aim. It is true that there are very gratifying moments that can be considered to be mini aims but the only aims to be the didactic ones that appear to the beginning of every workshop, and this not always they are reached.

The didactic equipment marks these aims from the challenges that we form in the planes, the aims are fulfilled or not and certainly not always they are tied to finishing the construction or to that this one is kept in foot once finished the session. Generally the aims are in the process from the participative processes, let’s not forget that lupo is a tool for the work in group.

Do you believe that the architects in Spain we should open new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

Good it is evident, first an architect newly qualified is a top graduate, or what is the same thing is someone who has demonstrated to the administration a few capacities and aptitudes for the obtaining of a level of top education. It said this way of a pull he does not assure not even that should can do a good project but he says other things of the one who possesses it. Our formation in the Schools of Architecture is very transverse since we know and it qualifies us for many labors, but also it should serve us to interact with success with the rest of professionals. The traditional vision of the architect – builder is in crisis but many things can be constructed by the architectural logic without being the traditional constructions.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

The profile belongs fundamentally to young highly qualified people who sees possibilities that here do not offer, before this situation I believe that nobody can accuse to the youth of being doing the correct thing when they decide to go away. Surely I end up by doing the same thing …

Fermín G. Blanco · Sistema Lupo

April 2013

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. Be grateful for Fermín, both his help and his predisposition showed with this small space.

[:gl]

Fermín G. Blanco, sistema Lupo

Lupo é unha ferramenta didáctica desenvolvida por un grupo de profesionais interesados na educación. O equipo que forma Sistema Lupo é heteroxéneo e sempre está aberto a novas colaboracións.

Lupo xorde ligado a unha patente ideada polo arquitecto Fermin Blanco, é un sistema de construción baseado nun set de sete pezas proporcionais entre se que permiten infinidade de aparellos. En función do material e da escala, lupo adopta unhas características ou outras.

¿Cal foi a túa formación e a túa traxectoria profesional previa a Sistema Lupo?

Sempre me interesou a construción, cando rematas a carreira de arquitectura, tes un baleiro no estómago, unha sensación de vertixe para facer fronte a un proxecto de «verdade». Eu polo menos así experimenteino e falando con outros compañeiros e agora cos alumnos de fin de carreira que rematan os seus estudos me trasmiten a mesma sensación.

A miña primeira experiencia profesional foi excelente, porque tiven a posibilidade de ser guiado por un mestre. Entrei no estudo de Manolo Gallego sen padecer unha soa obra e encontreime compartindo horas e horas de traballo cun profesional que me transmitía todas ou polo menos parte das súas dúbidas… Eso para a miña era unha experiencia sorprendente, eu estaba cheo de dúbidas pero Como aquel home coa súa traxectoria e os seus coñecementos podía ter tantas dúbidas ante un proxecto? Acompañei a Manolo durante tres inesquecibles anos, aprendendo a dubidar nunha fase formativa continua que hoxe chamariamos Master, supoño.

Ao tempo realicei os meus cursos de terceiro ciclo e iniciei a miña tese doutoral, durante eses anos asistín en persoa á defensa da cátedra de Manolo onde se trataron temas, algúns dos cales eu aínda non alcanzaba a entender, creo que aínda me faltan uns centos de libros por ler para poder interpretar algunha parte teórica dese documento. Durante eses anos aprendín moito sobre o material, o proceso, a construción…, todas esas cousas que agora trato de explicar nas miñas clases de construción. Pero sobre todo axudoume a entender que a formación e a dúbida é algo que nos acompañará ao longo de toda a nosa traxectoria persoal e profesional. E tamén e non menos importante que existen moitas maneiras de desenvolver a profesión pero só algunhas son éticas.

No ano 2006 abrín as portas do meu propio estudo profesional, rodeeime de xente boa e profesional e comecei a facer asistencias técnicas a diferentes organismos e empresas, organicei exposicións, rematei a miña tese doutoral e comecei a impartir conferencias e cursos en diferentes universidades, museos e colexios profesionais. Entre medias patentei o sistema Lupo como ferramenta didáctica para facer o que realmente me gusta que é aprender ensinando.

¿Formulácheste nalgún momento, presente, pasado ou futuro, buscar traballo no estranxeiro?

Como me estou a referir a momentos concatenados no tempo onde realmente non nos marcabamos obxectivos senón que faciamos e faciamos… Y uns proxectos levábannos a outros. Realmente só faciamos incursións profesionais no estranxeiro cando os proxectos o requirían pero non pensando en establecer a empresa fóra.

Creo que gran parte da miña xeración se enriqueceu sobre xeito coas visitas ao estranxeiro a través das bolsas de estudo ou intercambio. Gran parte dos meus compañeiros abrían novos destinos nun momento en que dende Europa se potenciaba o intercambio. Considero que esa parte da política europeísta foi un acerto. No meu caso levoume a estar un ano en Lisboa e tamén a participar en proxectos educativos con entidades italianas. Na actualidade a visión panorámica dun mundo sen fronteiras a demais de parecer un anuncio publicitario é unha realidade tan evidente que ninguén pode formularse un futuro sen mirar ao exterior. Nós na actualidade temos unha serie de proxectos didácticos en colaboración con diferentes entidades e empresas estranxeiras como Arup Londres, American Hardwood Export Council, ou o Museo Federico Silva de México.

¿Que levouche a poñer en marcha este proxecto?

Como algún dos meus proxectos, por certo aos que máis cariño lles teño, fíxeno sen mediar encargo. A partir duns traballos que estabamos a desenvolver para museos, principalmente conferencias e exposicións.

Encargáronnos talleres infantís que explicasen os temas que se trataban nas exposicións, nese momento eran temas de postesado, construción de pontes e grandes estruturas. Comezamos facendo eses talleres con caixas de marisco e a partir de aí vimos que necesitabamos un material de gran formato como as caixas pero que fose proporcional nas tres dimensións, como un bloque de construción. Definimos unhas xeometrías e pezas básicas e posteriormente fabricamos no mesmo material (poliestireno PS) diferentes versións ata chegar á que máis nos satisfacía por calidades, posibilidades e tamén o modo de unir as pezas.

Como nos imaxinamos que todo ésto estaría inventado, decidimos desenvolver unha marca para protexernos, por medo a que unha multinacional juguetera puidese denunciarnos por usar unha patente xa existente. Sen embrago o proceso determinou que a idea é orixinal e finalmente se concedeu a Patente propia do sistema lupo. (ES 200902060)

Dende entón o primeiro super lupo deu lugar a diferentes produtos cambiando o material e a escala pero mantendo o carácter experimental e didáctico. Timber lupo, Lupo Plot, Lupo DIY, Lupo Digital…La información sobre cada versión pode verse na web do sistema.

O último deles Lupo Plot, inclúe a cor, e unha fabricación a través de impresoras 3D e bioplásticos de última xeración tipo PLA dentro desa intención de traballar con todo tipo de materiais e técnicas. Cada vez que xeramos un produto asumimos pequenas variacións na forma de encaixar as pezas ou nos cantos para adaptar a forma ás posibilidades de fabricación. As tolerancias non son as mesmas cando se traballa con taboleiros encolamentos e amorodos con control numérico a PS con resistencias de corte ou a cabezais de plástico. Tamén variamos en función da escala do produto as diferenzas entre o Ecolupo ( xoguete pequeno de escala doméstica) e o Timber lupo (encolando madeira para a grande escala) así demóstrano.

Entre medias diferentes talleres axúdannos a seguir crecendo co sistema, investigando nos materiais dun modo didáctico, sen dúbida o proceso é o protagonista nesta historia.

¿Encontrácheste con moitas dificultades na súa posta en marcha?

Lupo xorde como un proxecto de apoio a outros proxectos didácticos por iso nunca se formulou como un proxecto onde a rendibilidade fose o fundamental non obstante se autoxestiona economicamente. Os esforzos para sacar o primeiro produto foron enormes en tempo e dedicación e tamén na relación coas empresas que nos permitiron facer innumerables probas.

Realizamos alianzas de todo tipo con empresas, laboratorios, universidades, enxeñarías… para seguir dando pasos sen ter que achegar cantidades excesivas de diñeiro. Sempre tiñamos a impresión que estabamos a facer algo I+D pero o certo é que nunca recibimos axudas nese sentido, nin tampouco vinculamos a investigación a unha universidade no sentido estrito de «proxecto de investigación universitario» aínda que evidentemente estamos a investigar e tamén estamos a motivar a relación investigación-empresa que tanto se puxo de moda.

Temos claro onde está o coñecemento e tamén onde están as máquinas e que se non hai rendibilidade económica ou polo menos posibilidade de habela, non podemos molestar as empresas. Non facemos patentes para engordar o currículo como se fai en moitas universidades. O obxectivo é crear produtos útiles, explotar as patentes. Fomentar esa transmisión do coñecemento dende os centros de investigación. Alí onde existe coñecemento e máquinas hai unha posibilidade de crear un novo lupo.

¿Estás contento cos obxectivos alcanzados?

Como lupo é un proxecto aberto o sistema segue en desenvolvemento e non teño a sensación de ter alcanzado obxectivo ningún. É certo que hai momentos moi gratificantes que poden considerarse mini obxectivos pero os únicos obxectivos son os didácticos que se formulan ao inicio de cada taller, e eses non sempre se alcanzan.

O equipo didáctico marca eses obxectivos a partir dos retos que plasmamos nos planos, os obxectivos cúmprense ou non e por suposto non sempre están ligados a finalizar a construción ou a que esta se manteña en pé unha vez rematada a sesión. Xeralmente os obxectivos están no proceso a partir dos procesos participativos, non esquezamos que lupo é unha ferramenta para o traballo en grupo.

¿Cres que os arquitectos en España deberiamos abrir novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Bo iso é evidente, en primeiro lugar un arquitecto recén titulado é un titulado superior, ou o que é o mesmo é alguén que demostrou á administración unhas capacidades e aptitudes para a obtención dun nivel de educación superior. Iso dito así dun tirón non asegura nin sequera que saiba facer un bo proxecto pero di outras cousas de quen o posúe. A nosa formación nas Escolas de Arquitectura é moi transversal como sabemos e iso nos capacita para moitos labores, pero tamén debería servirnos para interactuar con acerto co resto de profesionais. A visión tradicional do arquitecto-construtor está en crise pero pódense construír moitas cousas coa lóxica arquitectónica sen ser as construcións tradicionais.

¿Que opinas dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

O perfil é fundamentalmente de xente nova altamente cualificada que ve posibilidades que aquí non se ofrecen, ante esa situación eu creo que ninguén pode acusar a xuventude de non estar a facer o correcto cando deciden irse. Seguramente eu acabe facendo o mesmo…

Fermín G. Blanco · Sistema Lupo

Abril 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Fermín, tanto a súa axuda coma a súa predisposición mostrada con este pequeno espazo.

[:]

El trazo español en el British Museum. Dibujos del Renacimiento a GoyaO trazo español no British Museum. Debuxos do Renacemento a GoyaSpanish Drawings from the British Museum. Renaissance to Goya

1

La exposición comienza con los ejemplares más antiguos que corresponden a artistas del siglo XVI y que desarrollaron su actividad en Castilla, como Alonso Berruguete. Asimismo, esta primera sección explora la repercusión que tuvo para el dibujo español la participación de artistas extranjeros, principalmente italianos, en la decoración del Monasterio de El Escorial. Tal es el caso de Pellegrino Tibaldi del que se incluye uno de los dibujos con arquitectura más sobresalientes del siglo XVI, el Estudio para la decoración de la Biblioteca del Escorial.

Santo atado a un árbol, José de Ribera, Dibujo, 1626, © The Trustees of the British Museum

Continúa con la obra de algunos de los pintores más importantes del siglo XVII que trabajaban en distintas regiones del país, las cuales actuaban como ‘centros’ artísticos independientes. Así, Vicente Carducho, Alonso Cano y Francisco Rizi lo hacían en Madrid; Francisco Pacheco, Murillo y Zurbarán, en Sevilla; Juan Ribalta en Valencia o José de Ribera, en Nápoles. Todos ellos fueron representantes del florecimiento del dibujo durante el Siglo de Oro y produjeron ejemplos excepcionales como El enano Miguelito de Rizi, San Miguel Arcángel de Murillo, Curación milagrosa de un santo atribuido a Ribalta o Ticio (o Prometeo) de Ribera.

Al llegar al siglo XVIII, la exposición incluye obras clave de Luis Paret como Baile de máscaras en el Teatro del Príncipe; de José Camarón, Mujer oriental bajo un toldo; y otros maestros del periodo, que demostraron el considerable aumento del uso del dibujo en respuesta a las tendencias e influencias internacionales.

La muestra finaliza con la obra de Francisco de Goya, que cambiaría para siempre el panorama del arte español al ayudar a convertir España en una fuerza artística dominante. A través de sus dibujos exploró lo fantástico, las creencias y las conductas humanas. Ocho dibujos del maestro aragonés –correspondientes a toda su carrera y nunca vistos en conjunto en España-, entre ellos el magnífico Arthur Wellesley, primer duque de Wellington, ponen de manifiesto la incomparable versatilidad de sus recursos gráficos y la variedad de los temas que captaron su atención.

El trazo español en el British Museum. Dibujos del Renacimiento a Goya
20 marzo – 16 junio 2013
Comisario: Mark P. McDonald, Conservador del Gabinete de Dibujos y Grabados del British Museum
+ info

A exposición comeza cos exemplares máis antigos que corresponden a artistas do século XVI e que desenvolveron a súa actividade en Castilla, como Alonso Berruguete. Así mesmo, esta primeira sección explora a repercusión que tivo para o debuxo español a participación de artistas estranxeiros, principalmente italianos, na decoración do Monasterio do Escorial. Tal é o caso de Pellegrino Tibaldi do que se inclúe un dos debuxos con arquitectura máis sobresalientes do século XVI, o Estudo para a decoración da Biblioteca do Escorial.

Santo atado a unha árbore, José de Ribera, Debuxo, 1626, © The Trustees of the British Museum

Continúa coa obra dalgúns dos pintores máis importantes do século XVII que traballaban en distintas rexións do país, as cales actuaban como ‘centros’ artísticos independentes. Así, Vicente Carducho, Alonso Cano e Francisco Rizi facíano en Madrid; Francisco Pacheco, Murillo e Zurbarán, en Sevilla; Juan Ribalta en Valencia ou José de Ribeira, en Nápoles. Todos eles foron representantes do florecimiento do debuxo durante o Século de Ouro e produciron exemplos excepcionais como O enano Miguelito de Rizi, San Miguel Arcángel de Murillo, Curación milagrosa dun santo atribuído a Ribalta ou Ticio (ou Prometeo) de Ribeira.

Ao chegar ao século XVIII, a exposición inclúe obras crave de Luís Paret como Baile de máscaras no Teatro do Príncipe; de José Camarón, Muller oriental baixo un toldo; e outros mestres do periodo, que demostraron o considerable aumento do uso do debuxo en resposta ás tendencias e influencias internacionais.

A mostra finaliza coa obra de Francisco de Goya, que cambiaría para sempre o panorama da arte española ao axudar a converter España nunha forza artística dominante. A través dos seus debuxos explorou o fantástico, as crenzas e as condutas humanas. Oito debuxos do mestre aragonés –correspondentes a toda a súa carreira e nunca vistos en conxunto en España-, entre eles o magnífico Arthur Wellesley, primeiro duque de Wellington, poñen de manifesto a incomparable versatilidad dos seus recursos gráficos e a variedade dos temas que captaron a súa atención.

O trazo español no British Museum. Debuxos do Renacemento a Goya

20 marzo – 16 xunio 2013

Comisario: Mark P. McDonald, Conservador do Gabinete de Debuxos e Grabados do British Museum

+ info

The exhibition opens with the oldest drawings by 16th-century Spanish artists working in Castile, including Alonso Berruguete. This section also explores the repercussion on Spanish drawing of the presence of foreign artists in the country, primarily Italians, who were working on the decoration of the monastery at El Escorial. Among them was Pellegrino Tibaldi, represented here by one of the most outstanding architectural drawings of the 16th century, Study for the Decoration of the Library at El Escorial.

A Saint Tied to a Tree, José de Ribera. Red chalk, 232 x 170 mm, 1626 © The Trustees of the British Museum 1850, 0713.4

This section continues with the work of some of the most important 17th-century artists active in the different regions of Spain, which were independent artistic centres. They include Vicente Carducho, Alonso Cano and Francisco Rizi in Madrid; Francisco Pacheco, Murillo and Zurbarán in Seville; Juan Ribalta in Valencia and José de Ribera in Naples. All represent the great burgeoning of drawing that took place in the Golden Age, of which outstanding examples are The Dwarf Miguelito by Rizi, The Archangel Michael by Murillo, A miraculous healing by a Saint attributed to Ribalta and Tityus (or Prometheus) by Ribera.

From the 18th century the exhibition includes key works by Luis Paret (Masked Ball at the Teatro del Príncipe) and by José Camarón (Oriental Woman under an Awning) as well as drawings by other masters of this period, demonstrating artists’ increasing use of the medium at this period in response to international trends and influences.

The exhibition concludes with the work of Francisco de Goya, who permanently changed the context of Spanish art and contributed to making the country one of the leading artistic centres in Europe. Goya’s drawings explore the imagination, beliefs and human conduct. Eight works that span his entire career and have never previously been seen in Spain (including the magnificent drawing of Arthur Wellesley, 1st Duke of Wellington) reveal his incomparable versatility as a draughtsman and the variety of subjects that attracted his interest.

Spanish Drawings from the British Museum. Renaissance to Goya

20 March – 16 June 2013

Curator:Mark P. McDonald, Curator in the Department of Prints and Drawings at the British Museum

+ info

[:es]La ciudad (III) | epR [:gl]A cidade (III) | epR[:en]The city (III) | epR[:]

[:es]https://veredes.es/blog/la-ciudad-ii-epr/

Hace tiempo que viajar dejó de ser una experiencia para convertirse en un negocio.

El turismo es parte de un sistema que convierte una cultura en producto, un país en marca.

Y, por supuesto, las leyes del mercado exigen que todo sea cómodo e inmediato.

Sin embargo, las ruinas, como las ciudades, no son restaurantes de comida rápida ni parques temáticos de nuestro pasado; son lugares donde, si nos paramos, podemos palpar la piel del tiempo.

La ciudad (III) epR

El primo Ramón
Valdivia, otoño de 2013

[:gl]

La ciudad (III) epR

Fai tempo que viaxar deixou de ser unha experiencia para converterse nun negocio.

O turismo é parte dun sistema que converte unha cultura en produto, un país en marca.

E, por suposto, as leis do mercado esixen que todo sexa cómodo e inmediato.

Con todo, as ruínas, como as cidades, non son restaurantes de comida rápida nin parques temáticos do noso pasado; son lugares onde, se nos paramos, podemos palpar a pel do tempo.

El primo Ramón
Valdivia, otoño de 2013

[:en]

La ciudad (III) epR

Some time ago that to travel stopped being an experience to turn into a business.

The tourism is a part of a system that turns a culture into product, a country into brand.

And, certainly, the laws of the market demand that everything is comfortable and immediate.

Nevertheless, the ruins, as the cities, are neither restaurants of snack food nor theme parks of our past; they are places where, if we stop, we can feel the skin of the time.

El primo Ramón
Valdivia, autumn of 2013

[:]

Hábitat Social · Cooperativa Galega

[:es]

Hábitat Social · Cooperativa Galega
Hábitat Social · Cooperativa Galega

Hábitat Social es una cooperativa gallega integrada por un grupo heterogéneo de profesionales, esencialmente de los terrenos de la arquitectura, el urbanismo y las ciencias sociales, con la intención de investigar e intervenir en la compleja realidad que habitamos.

En Hábitat Social, apostamos por conjugar el compromiso personal con el profesional para procurar, desde la autogestión y la autonomía laboral, una sociedad más justa basada en el desarrollo comunitario equilibrado.

De esta manera, nos centramos en la construcción social del hábitat, con el objeto de mejorar las relaciones entre las personas y de estas con el medio, natural o construido. Lo hacemos trabajando con la materia física y con las dinámicas humanas, participando activamente en los procesos, coordinando a las agentes implicadas y potenciando el protagonismo de las personas.

¿Cuál ha sido vuestra formación y trayectoria profesional previa a Hábitat Social?

La formación y trayectoria profesional de las personas que participamos en la cooperativa es bastante heterogénea y la mayoría de las veces autodidacta. Nuestra relación como colectivo informal, comienza en grupos de trabajo voluntario dentro de iniciativas críticas y de denuncia, bajo la red de derechos sociales (www.rede.blogaliza.org) o en diversos centros sociales de la ciudad de A Coruña.

¿Os planteáis en algún momento, presente, pasado o futuro, buscar trabajo en el extranjero?

Para nosotros el ámbito de acción no es algo casual. Actuamos donde pensamos que podemos realizar un análisis complejo de la realidad para proponer actuaciones que le den respuesta. En este sentido, nos resulta más sencillo actuar en nuestro entorno por familiaridad. También hemos trabajado en otros contextos, pero siempre después de una intensa fase de acercamiento y estudio.

Por otro lado nos interesa trabajar en el país por compromiso con el mismo. Creemos que es importante que iniciativas de índole crítica reviertan en el mismo, aunque en el contexto socioeconómico que vivimos no sea especialmente facil ponerlas en práctica.

¿Qué os llevó a poner en marcha este proyecto?

Perseguimos dar soporte a intereses y búsquedas en las que estábamos  inmersos y que alejaban de aquello que la academia nos había enseñado como la correcta profesión de la arquitectura.

Temas como el mapeo crítico, la participación ciudadana o procesos de lucha contra la especulación fueron los detonantes de nuestro trabajo común, que se va enriqueciendo con otras temáticas a medida que pasa el tiempo, últimamente la construcción natural, o el apoyo en procesos de emancipación a través del hábitat.

Por otro lado, la búsqueda de una fórmula legal ajustada a nuestro funcionamiento asambleario horizontal respetando nuestra visión empresarial basada en el valor del trabajo como bien de uso y no de cambio, empujándonos a activar la fórmula cooperativa como herramienta de trabajo comunitario.

¿Os encontrasteis con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Somos conscientes de que muchas de nuestras inquietudes no tienen una demanda mayoritariamente en nuestra sociedad y esto nos obliga a hacer un esfuerzo en el que tienen que ver con la difusión y la pedagogía. Es por eso que gran parte de lo que hacemos tiene que ver con procesos de comunicación y talleres de formación. En cualquier caso, creemos que este defecto de demanda está relacionado (como en muchos otros ámbitos) con la raquítica oferta y la carencia de una conciencia crítica generalizada, aunque confiamos en que el agotamiento del modelo social, económico y ambiental en el que existimos, propiciará que surjan otras manera de habitar más respetuosas con la tierra y las personas.

¿Estáis satisfechos con los objetivos alcanzados?

Aunque nuestra iniciativa empresarial no tiene suficiente trayectoria como para hacer balance, hemos comenzado a recibir diferentes contactos en respuesta a las iniciativas que hemos promovido; vemos crecer una demanda que busca otras maneras de habitar, de construir, o de relacionarse con el medio.

¿Creéis que los arquitectos en España deberíamos abrir nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más “tradicional” de proyectar dada la actual situación de la construcción en nuestro país?

Por supuesto, y no desde una óptica del interés corporativo si no por compromiso profesional y por recuperar la función de servicio público de la profesión. Es cuestión de supervivencia para el colectivo el hecho de tener una verdadera utilidad social; no hay más que pensar en el trayecto que nos llevó hasta la imagen de hoy en día tenemos entre la sociedad.

¿Qué opináis de los que se han ido a trabajar al extranjero?

La desbandada de gente que está sufriendo el país nos da pena; principalmente si hablamos de gente crítica capaz de transformar la realidad en positivo. En cualquier caso entendemos que el contexto actual es más complejo, y la precariedad incómoda.

Hábitat Social · Cooperativa Galega
Marzo 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer al equipo de Habitat Social, tanto su ayuda como su predisposición mostrada con este pequeño espacio.

[:en]

Hábitat Social · Cooperativa Galega

Hábitat Social is a Galician cooperative integrated by a heterogeneous group of professionals, essentially of the areas of the architecture, the urbanism and the social sciences, with the intention of investigating and intervening in the complex reality that we live.

In Hábitat Social, we bet for bringing together the personal commitment with the professional to try, from the automanagement and the labor autonomy, the most just company based on the community balanced development.

Hereby, we centre on the social construction of the habitat, in order to improve the relations between the persons and of these with the way, natural or constructed. We do it working with the physical matter and with the human dynamics, taking part actively in the processes, coordinating the implied agents and promoting the protagonism of the persons.

Which has been your formation and professional path before Social Habitat?

The formation and professional path of the persons that we take part in the cooperative is heterogeneous enough and the self-taught majority of the times. Our relation as informal group, begins in groups of voluntary work inside critical initiatives and denunciation, under the network of social rights (www.rede.blogaliza.org) or in diverse community centers of the city of A Coruña.

Did you appear in some moment, present, past or future, to look for work abroad?

For us the area of action is not anything chance. We act where we think that we can realize a complex analysis of the reality to propose actions that give him response. In this respect, it turns out to be to us simpler to act in our environment for familiarity. Also we have been employed at other contexts, but always after an intense phase of approximation and study.

On the other hand we are interested in being employed at the country for commitment with the same one. We believe that it is important that initiatory of critical nature they end up as the same one, though in the socioeconomic context through that we live it is not specially easy put them into practice.

What did you lead to starting this project?

We chase to give support to interests and searches in which we were immersed and which they were removing from that one that the academy had taught us as the correct profession of the architecture.

Topics as the critical mapeo, the civil participation or processes of fight against the speculation were the explosive ones of our common work, which is prospering with other subject matters as the time happens, lately the natural construction, or the support in processes of emancipation across the habitat.

On the other hand, the search of a legal exact formula to our functioning asambleario horizontal respecting our managerial vision based on the value of the work as good of use and not of change, pushing us to activate the cooperative formula as tool of community work.

Did you meet many difficulties in his putting in march?

We are conscious that many of our inquetudes do not have a demand for the most part in our company and this forces us to do an effort in which they have to see with the diffusion and the pedagogy. It is because of it that great part of what we do has to see with processes of communication and workshops of formation. In any case, we believe that this fault of demand is related (as in many other areas) with the rachitic offer and the lack of a critical widespread conscience, though we trust that the depletion of the social, economic and environmental model in which we exist, will propitiate that they arise other way of living more respectful with the land and the persons.

Are you satisfied by the reached aims?

Though our managerial initiative does not have sufficient path as to do balance sheet, we have begun to receive different contacts in response to the initiatives that we have promoted; we see grows a demand that looks for other ways of living, of constructing, or of relating to the way.

Do you believe that the architects in Spain we should open new routes of work to go out of the «most «traditional» cabin of projecting given the current situation of the construction in our country?

Certainly, and not from an optics of the corporate interest if not for professional commitment and for recovering the function of public service of the profession. It is a question of survival for the group the fact of having a real social usefulness; it is not any more that to think about the distance that it took us up to the image of nowadays we have between the company.

What do you think of those that they have been going to work abroad?

The disbandment of people who is suffering the country makes us sad; principally if we speak about critical people capable of transforming the reality into positive. With any case we understand that the current context is more complex, and the inconvinient precariousness.

Hábitat Social · Cooperativa Galega

March 2013

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. Be grateful for the equipment of Habitat Social, both his help and his predisposition showed with this small space.

[:gl]

Hábitat Social · Cooperativa Galega

Hábitat Social é unha cooperativa galega integrada por un grupo heteroxéneo de profesionais, esencialmente dos eidos da arquitectura, o urbanismo e as ciencias sociais, coa intención de investigar e intervir na complexa realidade que habitamos.

En Habitat Social, apostamos por conxugar o compromiso persoal co profesional para procurar, dende a autoxestión e a autonomía laboral, unha sociedade máis xusta baseada no desenvolvemento comunitario equilibrado.

Deste xeito, centrámonos na construción social do hábitat, co obxecto de mellorar as relacións entre as persoas e destas co medio, natural ou construído. Facémolo traballando coa materia física e coas dinámicas humanas, participando activamente nos procesos, coordinando as axentes implicadas e potenciando o protagonismo das persoas.

¿Cal foi a vosa formación e traxectoria profesional previa a Hábitat Social?

A formación e traxectoria profesional das persoas que participamos na cooperativa é bastante heteroxénea e a maioría das veces autodidacta. A nosa relación como colectivo informal, comeza en grupos de traballo voluntario dentro de iniciativas críticas e de denuncia, baixo a rede de dereitos sociais  (www.rede.blogaliza.org) ou en diversos centros sociais da cidade de A coruña.

¿Os planteais nalgún momento, presente, pasado ou futuro, buscar traballo no estranxeiro?

Para nós o ámbito de acción non é algo casual. Actuamos onde pensamos que podemos realizar unha análise complexa da realidade para propoñer actuacións que lle dean resposta. Neste sentido, resúltanos máis sinxelo actuar no noso ámbito por familiaridade. Tamén traballamos noutros contextos, pero sempre despois dunha intensa fase de achegamento e estudo.

Por outro lado interésanos traballar no país por compromiso con este. Cremos que é importante que iniciativas de índole crítica revertan neste, aínda que no contexto socioeconómico que vivimos non sexa especialmente facil poñelas en práctica.

¿Que vos levou a poñer en marcha este proxecto?

Perseguimos dar soporte a intereses e buscas nas que estabamos inmersos e que afastaban daquilo que a academia nos ensinara como a correcta profesión da arquitectura.

Temas como o mapeo crítico, a participación cidadá ou procesos de loita contra a especulación foron os detonantes do noso traballo común, que se vai enriquecendo con outras temáticas a medida que pasa o tempo, ultimamente a construción natural, ou o apoio en procesos de emancipación a través do hábitat.

Por outro lado, a busca dunha fórmula legal axustada ao noso funcionamento asembleario horizontal respectando a nosa visión empresarial baseada no valor do traballo como ben de uso e non de cambio, empurrándonos a activar a fórmula cooperativa como ferramenta de traballo comunitario.

¿Encontrástesvos con moitas dificultades na súa posta en marcha?

Somos conscientes de que moitas das nosas inquetudes non teñen unha demanda maioritariamente na nosa sociedade e isto obríganos a facer un esforzo no que teñen que ver coa difusión e a pedagoxía. É por iso que gran parte do que facemos ten que ver con procesos de comunicación e talleres de formación. En calquera caso, cremos que este defecto de demanda está relacionado (como en moitos outros ámbitos) coa raquítica oferta e a carencia dunha conciencia crítica xeneralizada, aínda que confiamos en que o esgotamento do modelo social, económico e ambiental no que existimos, propiciará que xurdan outras xeito de habitar máis respectuosas coa terra e as persoas.

¿Estades satisfeitos cos obxectivos alcanzados?

Aínda que a nosa iniciativa empresarial non ten suficiente traxectoria como para facer balance, comezamos a recibir diferentes contactos en resposta ás iniciativas que promovemos; vemos crecer unha demanda que busca outras maneiras de habitar, de construír, ou de relacionarse co medio.

¿Credes que os arquitectos en España deberiamos abrir novas vías de traballo para saír da casa máis «tradicional» de proxectar dada a actual situación da construción no noso país?

Por suposto, e non dende unha óptica do interese corporativo se non por compromiso profesional e por recuperar a función de servizo público da profesión. É cuestión de supervivencia para o colectivo o feito de ter unha verdadeira utilidade social; non hai máis que pensar no traxecto que nos levou ata a imaxe de hoxe en día temos entre a sociedade.

¿Que opinades dos que se foron a traballar ao estranxeiro?

A desbandada de xente que está a sufrir o país dános pena; principalmente se falamos de xente crítica capaz de transformar a realidade en positivo. En calquera caso entendemos que o contexto actual é máis complexo, e a precariedade incómoda.

Hábitat Social · Cooperativa Galega

Marzo 2013

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer o equipo de Habitat Social, tanto a súa axuda coma a súa predisposición mostrada con este pequeno espazo.

[:]

32 alojamientos piloto y centro de dia | Yago Lenguas Bugallal+Iago López Álvarez32 aloxamentos piloto e centro de dia | Yago Lenguas Bugallal+Iago López Álvarez32 pilot apartaments and day center | Yago Lenguas Bugallal+Iago Lopez Álvarez

El edificio responde a una iniciativa pionera de la Xunta de Galicia para combinar usos residenciales y asistenciales en un único complejo: un Centro de Día con jardín en la planta baja y 32 viviendas en régimen de alquiler para jóvenes y mayores.

Durante la redacción del proyecto entraron en vigor las “Normas del Hábitat Gallego”, que introdujeron estándares dimensionales superiores a los del anterior decreto de habitabilidad, de 1992, así como la obligación de incorporar un local comunitario en el edificio, un sistema de recogida y tratamiento de aguas grises y pluviales para su posterior reutilización en el edificio y otras medidas que posterioremente fueron eliminadas.

Se trata del único edificio de viviendas de protección pública en Galicia que incluye un equipamiento asistencial y cumple los elevados estándares de dicha normativa de habitabilidad.

La normativa urbanística municipal, que obligaba a que los cuerpos volados -imprescindibles para conseguir encajar el programa- fuesen totalmente acristalados también influyó decisivamente en el diseño. Se reinterpreta la galería convencional, evitando la imagen característica de grandes volúmenes verticales de vidrio, singularizando cada unidad mediante el retranqueo de los bordes de forjado, y la vibración cromática que proporciona la combinación de estores de tres colores y dos grados de transparencia, opacos en dormitorios y translúcidos en las salas.

La existencia de una servidumbre de paso que obligaba a proyectar una salida para el aparcamiento de la Guardia Civil, al que se accede desde el interior del patio de manzana, supuso una restricción adicional de diseño, que condicionó el proyecto del aparcamiento subterráneo, la posición de la rampa y la topografía del jardín.

Para minimizar la superficie de circulación en las plantas de vivienda y conseguir una planta baja lo más amplia, libre y fluida posible, el edificio se resuelve con un único núcleo de comunicación vertical situado en la fachada norte e iluminado por un cerramiento de policarbonato translúcido.

Se unifican los criterios de diseño de todas las viviendas, de 1 y 2 dormitorios. En ambos casos, se libera la fachada, dando lugar a vistas cruzadas entre estancias y a una mayor sensación de amplitud.

Un único hueco de generosas dimensiones, ahora retrasado -ventanal-, ahora sobresaliente -galería-, resuelve todas las exigencias. Cada vivienda cuenta con, al menos, un hueco de cada tipo.

Para lograr un comportamiento energético óptimo, se elige un sistema constructivo de fachada que permite una envolvente térmica continua. Las placas de poliestireno expandido se colocan por el exterior, aprovechando al máximo la inercia térmica de la fábrica de ladrillo, y se revisten con un mortero especial armado con fibra de vidrio y dotado de una imprimación que mejora su comportamiento y durabilidad .

Se explotan al máximo las posibilidades de los nuevos elementos planteados por la normativa de habitabilidad vigente en aquel momento; así, los patios tendal privativos son a la vez linternas interiores de policarbonato translúcido que dignifican las zonas comunes y permiten la ventilación cruzada de las viviendas.

Se cuida especialmente el diseño del Centro de Día para conseguir que sea vivido como un equipamiento con entidad propia y no como un simple bajo habilitado para una función. La fachada se formaliza como un basamento de pizarra con grandes ventanales, que contrasta con las blancas fachadas de las viviendas.

La distribución, en la que las piezas principales -gimnasio y sala polivalente- son pasantes de una fachada a otra, potencia las visuales largas y la transparencia calle-jardín. Todas las estancias disfrutan de luz natural. Al ser una planta profunda, se provoca un salto entre las dos estructuras -cubierta del Centro de Día y primer forjado de viviendas- que permite iluminar la zona intermedia.

Para conseguir incrementar la relación entre el programa residencial y el asistencial se proyecta un amplio zaguán cubierto que permite el acceso al Centro de Día, al portal de las viviendas y a la sala polivalente.

El ajustado PEM, 57.000 € en viviendas de 2 dormitorios y 46.000 € en las de 1 dormitorio -incluida parte proporcional de zonas comunes, garajes y trasteros-, contempla, por  exigencia de la Xunta, unos niveles de confort -calefacción por suelo radiante y ventilación mecánica con recuperación de calor- que superan ampliamente la normativa de habitabilidad.

El Centro de Día, pese a contar con un PEM de sólo 280.000 €,  incluye además en su programa el ajardinamiento del patio, una cocina industrial, una instalación de climatización y elementos de tabiquería móvil para permitir un uso flexible del espacio.

Desde las primeras lineas del proyecto la máxima pretensión fue la de conseguir una solución arquitectónica de calidad que garantizase viviendas dignas de bajo coste, poniendo el acento en lujos asequibles como la luz natural y el espacio. La obra, pese a proyectarse en unos plazos muy ajustados, se ejecutó sin necesidad de recurrir a un proyecto modificado que supusiese un aumento de presupuesto.

Obra: 32 alojamientos piloto para jovenes y mayores y centro de dia
Autores: Yago Lenguas Bugallal, Iago López Álvarez
Colaboradores: Leyre Vitoria Rubio, Bárbara Pregnolato
Promotor: Instituto Galego de Vivenda e Solo. Xunta de Galicia
Constructor: Radio Record Montajes SL
P.E.M.: 1869530,68
Año: 2008-2011
Emplazamiento: Allariz, Orense, Galicia, España
Fotografía: Óscar Companioni
+ iagolopez.com
+ yagolenguas.com

The building answers to a pioneering initiative of the Autonomous government of Galicia of Galicia to combine residential and welfare uses in a complex only one: a Center by day with garden in the ground floor and 32 housings in regime of rent for young and major.

During the draft of the project there came into force the » Procedure of the Galician Habitat «, which introduced dimensional standards superior to those of the previous decree of habitability, of 1992, as well as the obligation to incorporate a community place in the building, a system of withdrawal and treatment of gray and rain waters for his later reutilization in the building and other measures that posterioremente were eliminated.

It is a question of the only building of housings of public protection in Galicia that it includes a welfare equipment and fulfills the high standards of the above mentioned regulation of habitability.

The urban development municipal regulation, which was forcing to that demolished bodies – indispensable to manage to fit the program – were totally glazed also influenced decisively the design. The conventional gallery is reinterpreted, avoiding the image typical of big vertical volumes of glass, distinguishing every unit by means of the retranqueo of the edges of forged, and the chromatic vibration that provides the combination of estores with three colors and two degrees of transparency, opaque in bedrooms and translucent in the rooms.

The existence of a servitude of step that was forcing to project an exit for the parking of the Police, to which one accedes from the interior of the court of apple, supposed an additional restriction of design, which determined the project of the underground parking lot, the position of the ramp and the topography of the garden.

To minimize the surface of traffic in the plants of housing and to obtain the most wide, free and fluid possible ground floor, the building is solved by the only core of vertical communication placed in the front north and illuminated by a closing of translucent polycarbonate.

There are unified the criteria of design of all the housings, of 1 and 2 bedrooms. In both cases, the front is liberated, giving place to conference crossed between stays and to a major sensation of extent.

A hollow only one of generous dimensions, now delayed – large window-, now distinction – gallery-, solves all the requirements. Every housing possesses, at least, a hollow of every type.

To achieve an energetic ideal behavior, there is chosen a constructive system of front that allows the surrounding thermal constant one. The plates of expanded polystyrene are placed on the outside, taking advantage to the maximum of the thermal inertia of the factory of brick, and re-dress in a special mortar armed with glass fiber and provided with a priming that improves his behavior and permanence.

There are exploited to the maximum the possibilities of the new elements raised by the regulation of in force habitability in that moment; this way, the courts tendal exclusive are simultaneously interior lanterns of translucent polycarbonate that dignify the common zones and allow the crossed ventilation of the housings.

The design of the Center looks after itself specially by day to achieve that it is lived as an equipment by own entity and not as a simple low paymaster for a function. The front is formalized as a basement of slate by big large windows, which it confirms with the white fronts of the housings.

The distribution, in which the principal pieces – gymnasium and polyvalent room – are assistants of a front to other one, promotes the visual long billiard cues and the transparency street – garden. All the stays enjoy natural light. To the being a deep plant, a jump is provoked between both structures – cover of the Center by day and firstly forged of housings – that the intermediate zone allows to illuminate.

To manage to increase the relation between the residential program and the welfare one projects a wide covered vestibule that allows the access to the Center by day, to the portal of the housings and to the polyvalent room.

The exact PEM, 57.000 € in housings of 2 bedrooms and 46.000 € in those of 1 bedroom – included proportional part of common zones, garages and lumber rooms-, he meditates, for exigency of the Autonomous government of Galicia, a few levels of comfort – heating for radiant soil and mechanical ventilation with heat recovery – that they overcome widely the regulation of habitability.

The Center by day, in spite of 280.000 possess a PEM of only €, includes in addition in his program the ajardinamiento of the court, an industrial kitchen, an installation of air conditioning and elements of tabiquería mobile to allow a flexible use of the space.

From the first lines of the project the maximum pretension was it of obtaining an architectural solution of quality that was guaranteeing worthy housings of low cost, putting the accent in attainable luxuries as the natural light and the space. The work, in spite of be projecting in a few very exact period, executed without need to resort to a modified project that supposed an increase of budget.

Work: 32 pilot apartaments and day center

Authors: Yago Lenguas Bugallal, Iago López Álvarez

Collaborators: Leyre Vitoria Rubio, Bárbara Pregnolato

Promoter: Instituto Galego de Vivenda e Solo. Xunta de Galicia

Builder: Radio Record Montajes SL

P.E.M.: 1869530,68

Year: 2008-2011

Location: Allariz, Orense, Galicia, Spain

Photography: Óscar Companioni

+ iagolopez.com

+ yagolenguas.com

O edificio responde a unha iniciativa pionera da Xunta de Galicia para combinar usos residenciales e asistenciales nun único complexo: un Centro de Día con xardín na planta baixa e 32 vivendas en réxime de aluguer para mozos e maiores.

Durante a redacción do proxecto entraron en vigor as “Normas do Hábitat Galego”, que introduciron estándares dimensionales superiores aos do anterior decreto de habitabilidad, de 1992, así como a obrigación de incorporar un local comunitario no edificio, un sistema de recolleita e tratamento de augas grises e pluviales para o seu posterior reutilización no edificio e outras medidas que posterioremente foron eliminadas.

Trátase do único edificio de vivendas de protección pública en Galicia que inclúe un equipamiento asistencial e cumpre os elevados estándares de dita normativa de habitabilidad.

A normativa urbanística municipal, que obrigaba a que os corpos voados -imprescindibles para conseguir encaixar o programa- fosen totalmente acristalados tamén influíu decisivamente no deseño. Se reinterpreta a galería convencional, evitando a imaxe característica de grandes volumes verticais de vidro, singularizando cada unidade mediante o retranqueo dos bordos de forxado, e a vibración cromática que proporciona a combinación de estores de tres colorees e dous grados de transparencia, opacos en dormitorios e translúcidos nas salas.

A existencia dunha servidume de paso que obrigaba a proxectar unha saída para o aparcamiento da Garda Civil, ao que se accede desde o interior do patio de mazá, supuxo unha restricción adicional de deseño, que condicionou o proxecto do aparcamiento subterráneo, a posición da rampa e a topografía do xardín.

Para minimizar a superficie de circulación nas plantas de vivenda e conseguir unha planta baixa o máis ampla, libre e fluída posible, o edificio resólvese cun único núcleo de comunicación vertical situado na fachada norte e iluminado por un cerramiento de policarbonato translúcido.

Unifícanse os criterios de deseño de todas as vivendas, de 1 e 2 dormitorios. En ambos casos, libérase a fachada, dando lugar a vistas cruzadas entre estancias e a unha maior sensación de amplitud.

Un único oco de xenerosas dimensións, agora atrasado -ventá-, agora sobresaliente -galería-, resolve todas as esixencias. Cada vivenda conta con, polo menos, un oco de cada tipo.

Para lograr un comportamento energético óptimo, elíxese un sistema constructivo de fachada que permite unha envolvente térmica continua. As placas de poliestireno expandido colócanse polo exterior, aproveitando ao máximo a inercia térmica da fábrica de ladrillo, e revístense cun mortero especial armado con fibra de vidro e dotado dunha imprimación que mellora o seu comportamento e durabilidad.

Explótanse ao máximo as posibilidades dos novos elementos suscitados pola normativa de habitabilidad vigente naquel momento; así, os patios tendal privativos son á vez linternas interiores de policarbonato translúcido que dignifican as zonas comúns e permiten a ventilación cruzada das vivendas.

Cóidase especialmente o deseño do Centro de Día para conseguir que sexa vivido como un equipamiento con entidade propia e non como un simple baixo habilitado para unha función. A fachada se formaliza como un basamento de pizarra con grandes ventás, que contrasta coas brancas fachadas das vivendas.

A distribución, na que as pezas principais -gimnasio e sala polivalente- son pasantes dunha fachada a outra, potencia as visuales longas e a transparencia cale-xardín. Todas as estancias gozan de luz natural. Ao ser unha planta profunda, provócase un salto entre as dúas estruturas -cuberta do Centro de Día e primeiro forxado de vivendas- que permite iluminar a zona intermedia.

Para conseguir incrementar a relación entre o programa residencial e o asistencial proxéctase un amplo zaguán cuberto que permite o acceso ao Centro de Día, ao portal das vivendas e á sala polivalente.

O axustado PEM, 57.000 € en vivendas de 2 dormitorios e 46.000 € nas de 1 dormitorio -incluída parte proporcional de zonas comúns, garajes e trasteiros-, contempla, por esixencia da Xunta, uns niveis de confort -calefacción por chan radiante e ventilación mecánica con recuperación de calor- que superan ampliamente a normativa de habitabilidad.

O Centro de Día, pese a contar cun PEM de só 280.000 €, inclúe ademais no seu programa o ajardinamiento do patio, unha cociña industrial, unha instalación de climatización e elementos de tabiquería móbil para permitir un uso flexible do espazo.

Desde as primeiras lineas do proxecto a máxima pretensión foi a de conseguir unha solución arquitectónica de calidade que garantise vivendas dignas de baixo custo, poñendo o acento en luxos asequibles como a luz natural e o espazo. A obra, pese a proxectarse nuns prazos moi axustados, executouse sen necesidade de recorrer a un proxecto modificado que supuxese un aumento de orzamento.

Obra: 32 aloxamentos piloto para xoves e maiores e centro de dia

Autores: Yago Lenguas Bugallal, Iago López Álvarez

Colaboradores: Leyre Vitoria Rubio, Bárbara Pregnolato

Promotor: Instituto Galego de Vivenda e Solo. Xunta de Galicia

Constructor: Radio Record Montajes SL

P.E.M.: 1869530,68

Ano: 2008-2011

Emplazamento: Allariz, Orense, Galicia, España

Fotografía: Óscar Companioni

+ iagolopez.com

+ yagolenguas.com

“Un libro y cinco proyectos”. Atelier Barão-Hutter“Un libro e cinco proxectos”. Atelier Barão-Hutter“One book and five projects”. Atelier Barão-Hutter

0

Los arquitectos Ivo Barão y Peter Hutter participan en los FOROS ESARQ 2013 con la conferencia titulada “Un libro y cinco proyectos”,  en la que reflexionarán acerca de la influencia que el entorno de trabajo, la estrategia y la metodología ejercen sobre los proyectos de una joven oficina de arquitectura.

Barão-Hutter muestran una selección personal de su obra: Un libro y cinco proyectos arquitectónicos. A través de esta selección podrá verse cómo el ambiente, la estrategia y la metodología de trabajo pasan a ser tan importantes como los propios proyectos. En su ponencia responderán a preguntas como: ¿Cómo un estudio joven entiende y define su práctica de la arquitectura después de concluir universidad? «o, ¿Qué tipo de circunstancias y retos influyen en su trabajo diario?

Ivo Barão, nacido en 1986 en el sur de Portugal, estudió arquitectura en la FAUP en Porto y trabajó en Gigon/Guyer en Zúrich. Peter Hutter, nacido en 1984 en Suiza, estudió arquitectura en la ETH de Zúrich. Antes de fundar su propia oficina junto con Ivo Barão, trabajó en la oficina de Peter Zumthor.

Barão-Hutter Atelier es un despacho de arquitectura y objetos con sede en Zúrich. Desde 2010 Ivo Barão y Peter Hutter están trabajando juntos en un espacio que fue anteriormente una carnicería y que hoy se ha convertido en un estudio colectivo y multidisciplinar. Actualmente comparten este espacio con fotógrafos.

La oficina colabora con diversos artesanos y especialistas, tales como cocineros, directores de escena y jardineros. Debido a esta forma particular de trabajo Barão-Hutter ha adquirido un enfoque muy sensible a las diferentes tareas. Sus proyectos guardan siempre estrecha relación con los contextos urbanos o los paisajes circundantes. Toman en cuenta los colores típicos, sonidos, luz del día, topografías, zonas de construcción, la vegetación, los materiales, sombras y  elementos arquitectónicos antiguos.

Fecha: Martes, 2 de abril de 2013
Hora:  18.00 h
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

Os arquitectos Ivo Barãou e Peter Hutter participan nos FOROS ESARQ 2013 coa conferencia titulada “Un libro e cinco proxectos”, na que reflexionarán achega da influencia que a contorna de traballo, a estratexia e a metodoloxía exercen sobre os proxectos dunha nova oficina de arquitectura.

Barãou-Hutter mostran unha selección persoal da súa obra: Un libro e cinco proxectos arquitectónicos. A través desta selección poderá verse como o ambiente, a estratexia e a metodoloxía de traballo pasan a ser tan importantes como os propios proxectos. No seu relatorio responderán a preguntas como: ¿Como un estudo novo entende e define a súa práctica da arquitectura logo de concluír universidade? «ou, ¿Que tipo de circunstancias e retos inflúen no seu traballo diario?

Ivo Barãou, nacido en 1986 no sur de Portugal, estudou arquitectura na FAUP en Porto e traballou en Gigon/Guyer en Zúrich. Peter Hutter, nacido en 1984 en Suiza, estudou arquitectura na ETH de Zúrich. Antes de fundar a súa propia oficina xunto con Ivo Barãou, traballou na oficina de Peter Zumthor.

Barãou-Hutter Atelier é un despacho de arquitectura e obxectos con sé en Zúrich. Desde 2010 Ivo Barãou e Peter Hutter están traballando xuntos nun espazo que foi anteriormente unha carnicería e que hoxe se converteu nun estudo colectivo e multidisciplinar. Actualmente comparten este espazo con fotógrafos.

A oficina colabora con diversos artesanos e especialistas, tales como cocineros, directores de escena e jardineros. Debido a esta forma particular de traballo Barãou-Hutter adquiriu un enfoque moi sensible ás diferentes tarefas. Os seus proxectos gardan sempre estreita relación cos contextos urbanos ou as paisaxes circundantes. Toman en conta as cores típicas, sons, luz do día, topografías, zonas de construción, a vegetación, os materiais, sombras e elementos arquitectónicos antigos.

Data: Martes, 2 de abril de 2013
Hora: 18.00 h
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

The architects Ivo Barão and Peter Hutter take part in the FOROS ESARQ 2013 with the qualified conference A book and five projects, in the one that they will think over it brings over of the influence that the environment of work, the strategy and the methodology exercise on the projects of a young woman office of architecture.

Barão-Hutter shows a personal selection of his work: A book and five architectural projects. Across this selection it will be able turn how the environment, the strategy and the methodology of work happen to be so important as the own projects. In his presentation they will answer to questions as: how does young study understand and defines his practice of the architecture after concluding university? » Or, what type of circumstances and challenges do influence his daily work?

Ivo Barão, born in 1986 in the south of Portugal, studied architecture in the FAUP in I Carry and it was employed at Gigon/Guyer at Zúrich. Peter Hutter, born in 1984 in Switzerland, studied architecture in Zúrich’s ETH. Before founding his own office together with Ivo Barão, it was employed at Peter Zumthor’s office.

Barão-Hutter Atelier is an office of architecture and objects with headquarters in Zúrich. From 2010 Ivo Barão and Peter Hutter they are employed together at a space that was previously a butcher’s shop and that today has turned into a collective and multidisciplinary study. Nowadays they share this space with photographers.

The office collaborates with diverse craftsmen and specialists, such as cooks, producers and gardeners. Due to this particular form of work Barão-Hutter he has acquired an approach very sensitive to the different tasks. His projects guard always narrow relation with the urban contexts or the surrounding landscapes. They bear in mind the typical colors, sounds, daylight, topografías, zones of construction, the vegetation, the materials, shades and architectural ancient elements.

Date: Tuesday, on April 2, 2013
Hour: 18.00 h
Location: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

[:es]Topias · 8ª Festival eme3[:gl]Topias · 8ª Festival eme3[:en]Topias · 8ª eme3 Festival [:]

[:es]

Se abre la convocatoria para presentar proyectos al festival internacional de arquitectura eme3. Eme 3 se consolida como foro para descubrir, entender y compartir nuevas formas de arquitectura y urbanismo fuertemente vinculadas a las realidades de la sociedad actual. El festival reúne anualmente a los nuevos productores de arquitecturas emergentes, ofrece espacios de experimentación y debate y expone propuestas de vanguardia.

La 8ª edición del festival eme3 se celebrará en la Fabra i Coats de Barcelona del 27 al 30 de junio, bajo el lema “TOPIAS”, utopías realizables. Eme3 convoca a arquitectos, urbanistas, diseñadores y artistas a presentar proyectos innovadores, poco convencionales, que escapen a las tendencias comunes en la construcción y la planificación urbana.

Eme 3 pone sobre la mesa de juego algunos ámbitos de reflexión (nuevos usos del espacio público, la vivienda en situaciones de crisis, el espacio de trabajo en evolución) y dos comodines: los espacios vacíos de la fabrica de creación Fabra i Coats, y el barrio de Sant Andreu donde está situada. Gracias al mecenazgo de la Fundación Jesús Serra, los mejores proyectos serán premiados, documentados en el catálogo de eme3 2013 y expuestos al público durante un mes.

Calendario :
18 de marzo: apertura de la llamada a proyectos
19 de abril: cierre de la llamada a proyectos
26 de abril: confirmación de los seleccionados
26 de junio: inauguración del festival

+ info

[:gl]

Ábrese a convocatoria para presentar proxectos ao festival internacional de arquitectura eme3. Eme 3 consolídase como foro para descubrir, entender e compartir novas formas de arquitectura e urbanismo fuertemente vinculadas ás realidades da sociedade actual. O festival reúne anualmente aos novos productores de arquitecturas emerxentes, ofrece espazos de experimentación e debate e expón propostas de vanguardia.

A 8ª edición do festival eme3 celebrarase na Fabra i Coats de Barcelona do 27 ao 30 de xuño, baixo o lema “TOPIAS”, utopías realizables. Eme3 convoca a arquitectos, urbanistas, diseñadores e artistas a presentar proxectos innovadores, pouco convencionais, que escapen ás tendencias comúns na construción e a planificación urbana.

Eme 3 pon sobre a mesa de xogo algúns ámbitos de reflexión (novos usos do espazo público, a vivenda en situacións de crises, o espazo de traballo en evolución) e dúas comodines: os espazos baleiros de fabrícaa de creación Fabra i Coats, e o barrio de Sant Andreu onde está situada. Grazas ao mecenazgo da Fundación Jesús Serra, os mellores proxectos serán premiados, documentados no catálogo de eme3 2013 e expostos ao público durante un mes.

Calendario :
18 de marzo: apertura da chamada a proxectos
19 de abril: cierre da chamada a proxectos
26 de abril: confirmación dos seleccionados
26 de junio: inauguración do festival

+ info

[:en]

The summons are opened to present projects to the international festival of architecture eme3. Eme 3 is consolidated as forum to discover, to deal and to share new forms of architecture and urbanism strongly linked to the realities of the current company. The festival assembles anually the new producers of emergent architectures, offers spaces of experimentation and debate and exposes offers of forefront.

8 ª edition of the festival eme3 will celebrate in the Fabra i Coats of Barcelona from June 27 to June 30, under the motto «TOPIAS», realizable Utopias. Eme3 calls architects, town planners, designers and artists to presenting innovative, slightly conventional projects, which escape to the common trends in the construction and the town planning.

Eme 3 puts on the card table some areas of reflection (new uses of the public space, the housing in situations of crisis, the working space in evolution) and two jokers: the empty spaces of the factory of creation Fabra i Coats, and Sant Andreu’s neighborhood where it is placed. Thanks to the patronage of the Foundation Jesus Serra, the best projects will be rewarded, documented in the catalogue of eme3 2013 and exposed to the public for one month.

Calendar:
on March 18: opening of the call to projects
on April 19: closing of the call to projects
on April 26: confirmation of selected
on June 26: inauguration of the festival

+ info

[:]

[:es]Revista Pointes [n02][:gl]Revista Pointes [n02][:en]Pointes Magazine [n02][:]

[:es]

Segundo número de POINTES donde se entra a valorar la actuación de Phillip Johnson en la Plaza de Castilla de Madrid, la diferencia entre la obra cinematográfica del pasado con la actualidad y su evolución, un paseo por Nueva York cercano al Teatro Apolo, una reflexión sobre la obra de Egon Schiele y un estudio sobre la puerta como límite.

Por último, en el momento de la publicación existía una gran atención al estado del artista chino Ai Weiwei, también desgranado en este número junto a la música clásica de Alexander Scriabin, compositor ruso.

Revista Pointes [n02]
Revista Pointes [n02]
POINTES 2

Reflexiones sobre la Plaza de Castilla (I)
En Harlem
Nosferatu y otras experiencias
Egon Schiele: La cara B
La luz en el sonido: Alexander Scriabin
Ai Weiwei y la represión china
La Puerta

+ info[:gl]

Segundo número de POINTES onde se entra a valorar a actuación de Phillip Johnson na Praza de Castilla de Madrid, a diferenza entre a obra cinematográfica do pasado coa actualidade e a súa evolución, un paseo por Nova York próximo ao Teatro Apolo, unha reflexión sobre a obra de Egon Schiele e un estudo sobre a porta como límite. Para rematar, no momento da publicación existía unha gran atención ao estado do artista chinés Ai Weiwei, tamén desgranado neste número xunto á música clásica de Alexander Scriabin, compositor ruso.

+ info

[:en]

The second number of POINTES where it is begun to value Phillip Johnson’s action for the Plaza of Castile of Madrid, the difference between the films of the past with the current importance and his evolution, a walk along New York near to the Theatre Apollo, a reflection on Egon Schiele’s work and a study on the door as limit. Finally, in the moment of the publication there existed a great attention to the condition of the Chinese artist Ai Weiwei, also peeled in this number close to the classic music of Alexander Scriabin, Russian composer.

+ info

[:]

[:es]Conversando con Jaume Prat [:gl]Conversando con Jaume Prat [Q9 magazine] [:en]Conversing with Jaume Prat [Q9 magazine][:]

0

[:es]

Jaume Prat; arquitecto, twitero lenguaraz, apasionado de la cocina y el rock; se presto para una conversar un rato antes de su conferencia en la ETSA La Salle del 12 de marzo de 2013.

Jaume Prat (Barcelona, 1975)

Arquitecto por la ETSAB, compagina la escritura en su blog ‘Arquitectura, entre otras soluciones‘ con la práctica profesional en el estudio mmjarquitectes. Conferenciante y profesor ocasional, es también coeditor de la colección de eBooks de Scalae, donde también es autor de uno de los volúmenes de la colección.

[:gl]

Jaume Prat; arquitecto, twitero lenguaraz, apaixonado da cociña e o rock; prestar para unha conversar un intre antes da súa conferencia na ETSA La Salle do 12 de marzo de 2013.

[:en]

Jaume Prat; architect, twitero polyglot, carried away of the kitchen and the rock; ready to report one awhile before his conference in the ETSA La Salle, on March 12, 2013.

[:]

Deseo Vertical | Íñigo García OdiagaDesexo Vertical | Íñigo García OdiagaVertical Desire | Íñigo García Odiaga

A menudo observamos edificios que muestran un gran deseo por conquistar la verticalidad. Es inmediato pensar en la idea proporción, un concepto que desliga la altura real de un objeto o de un edificio de sus deseos de verticalidad. Una planta reducida, frente a una fuerte componente en el eje Z garantiza la formalización de una torre aunque su altura no sea muy elevada.

Paisaje de retranqueos en Manhattan | wikipedia.org

Pero también podría pensarse en otro mecanismo para conquistar la vertical, el de acumular o si se prefiere el de apilar. Colocar un objeto sobre otro y otro más encima, en un ejercicio constante de crecer hacia arriba. Es una ley que no tiene relación con lo horizontal, crecer en altura es su único objetivo. Es una ley simple pero poderosa, gobernada secretamente por la necesidad de conseguir el equilibrio. Al montar una pieza sobre la anterior hay que equilibrar el conjunto, y para ello hay que mantener el eje de gravedad del conjunto dentro de la base inferior, para no acabar con todas las piezas en el suelo.

Mantener esta premisa es la garantía de conquistar el cielo, y las arquitecturas que de ella surgen, amontonan piezas que se apoyan unas en otras para lograr la vertical.

Arquitecturas de la antigüedad como las pirámides escalonadas de Zoser o los zigurats Mayas, son ejemplos radicales de ésta estructura formal. Estructura que también empleó Brueghel para dar forma a su representación de la torre de Babel que alcanzaba las nubes, ya que como demuestra Brancusi en su columna infinita para alcanzar el cielo únicamente hay que ir apilando otra pieza sobre la anterior.

Igualmente los rascacielos de los años treinta que aspiraban a conquistar las alturas en Nueva York o Chicago utilizaron ésta simple norma formal para generar cientos de edificios como los construidos por Raymond Hood, Ralph Thomas Walker o Ely Jacques Kahn. El edificio del 120 de Wall Street o el del 1400 de Broadway, ambos obras de Kahn, son un buen reflejo de este manejo de la altura que como bien explica Rem Koolhaas en Delirious New York, obedece además a un problema urbano.

El 1400 de Broadway | wikipedia.org

Cuando en 1915 se finalizó la construcción del Equitable Building en Manhattan, se constató que su sombra privaba de luz natural a cuatro manzanas de la cuadricula de la isla, y la ciudad respondió a este problema con la aprobación de la ordenanza 1916 Zoning Resolution. Una normativa que regulaba la altura obligando a constantes retranqueos, que originan ese lenguaje de plantas amontonadas o apiladas y que muchos han calificado como Wedding Cake Style, (estilo de tarta nupcial); y es que al fin y al cabo la lógica del mecanismo formal de apilar dicta normas similares para una tarta o para un rascacielos. La aplicación de una normativa que no obliga a unas dimensiones, sino que implica leyes formales, junto con la obligatoriedad impuesta por los promotores de agotar el aprovechamiento de los solares, generaron un amplio abanico de soluciones, que construyen el paisaje urbano de Manhattan. Un paisaje de edificios diversos, de alturas cambiantes y perfiles aterrazados que pese a la diversidad, presentan una genética formal similar debido a la ordenanza municipal, lo que otorga al conjunto una cierta unidad.

Resulta llamativo comprobar como arquitectos contemporáneos como SANAA han asumido esta ley creativa para desarrollar edificios en Manhattan. La volumetría del Nuevo Museo de Arte Contemporáneo, inaugurado en 2007, obedece a la estructura formal de un apilamiento. El edificio se asemeja a una pila de cajas, de contenedores de arte, que a diferencia de los rascacielos clásicos centrados, investigan los límites del equilibrio, sobrevolandose y desalineandose unas respecto a otras, rompiendo así la continuidad del eje central, tensionando el conjunto. Podría interpretarse que a pesar de no tener que cumplir la ordenanza 1916 Zoning Resolution, SANAA pretendía reinterpretar la clave formal que caracteriza los grandes edificios de la ciudad de los rascacielos. No es un edificio excesivamente alto, y lo es menos aún en una ciudad como Nueva York, pero por contra las leyes que definen su forma lo convierten en una torre. En una torre de cajas apiladas que vibran por su deseo de conquistar la vertical.

Íñigo García Odiaga . arquitecto
San Sebastián. marzo 2013

Often we observe buildings that show a great desire for conquering the uprightness. It is immediate to think about the idea proportion, a concept that unties the royal height of an object or of a building of his desires of uprightness. A limited plant, opposite to one strong component in the axis Z guarantees the formalization of a tower though his height is not very high.

Landscape of setbacks in Manhattan | wikipedia.org

But also it might be thought about another mechanism to conquer the vertical one, of accumulating or if it is preferred of piling up. To place an object on other one and other one more above, in a constant exercise of growing up. It is a law that does not have relation with the horizontal thing, to grow in height is his only aim. It is a simple but powerful law, governed secretly by the need to obtain the balance. On having mounted a piece on the previous one it is necessary to balance the set, and for it it is necessary to support the gravit axis of the set inside the low base, not to finish with all the pieces in the soil.

To support this premise is the guarantee to conquer the sky, and the architectures that from her arise, they accumulate pieces that rest some on others to achieve the vertical one.

Architectures of the antiquity like the pyramids staggered of Zoser or the Mayan zigurats, they are radical examples of this one formal structure. Structure that also Brueghel used to give form to his representation of the tower of Babel that was reaching the clouds, since since it demonstrates Brancusi in his infinite column to reach the sky only it is necessary to go piling up another piece on the previous one.

Equally the skyscrapers of the thirties that were aspiring to conquer the heights in New York or Chicago used this one simple formal norm to generate hundreds of buildings as the constructed ones for Raymond Hood, Ralph Thomas Walker or Ely Jacques Kahn. The building of 120 of Wall Street or that of 1400 of Broadway, you work both of Kahn, they are a good reflection of this managing of the height that as good explains Rem Koolhaas in Delirious New York, it obeys in addition an urban problem.

The 1400 of Broadway | wikipedia.org

When in 1915 the construction of the Equitable Building concluded in Manhattan, there was stated that his shade was obtaining from natural light to four apples of the squared pattern of the island, and the city answered to this problem with the approval of the ordinance 1916 Zoning Resolution. Na regulation that was regulating the height forcing to constants setbacks, that originate this language of accumulated or piled up plants and that many have qualified as Wedding Cake Style, (style of wedding tart); and it is that in the end the logic of the formal mechanism of piling up dictates similar procedure for a tart or for a skyscraper. The application of a regulation that does not force to a few dimensions, but it implies formal laws, together with the obligatiry nature imposed by the promoters to exhaust the utilization of the lots, they generated a wide range of solutions, which construct the urban landscape of Manhattan. A landscape of diverse buildings, of changeable heights and profiles aterrazados that in spite of the diversity, they present a formal similar genetics due to the municipal ordinance, which grants to the set a certain unit.

It turns out to be showy to verify as contemporary architects as SANAA they have assumed this creative law to develop buildings in Manhattan. The volumetry of the New Museum of Contemporary Art, inaugurated in 2007, obeys the formal structure of an apilamiento. The building is alike a battery of boxes, of containers of art, which unlike the classic centered skyscrapers, investigate the limits of the balance, being overflown and misaligned some with regard to others, breaking this way the continuity of the backbone, tensing the set. It might be interpreted that in spite of 1916 Zoning Resolution does not have to fulfill the ordinance, SANAA was trying to reinterpret the formal key that characterizes the big buildings of the city of the skyscrapers. It is not an excessively high building, and it it is less still in a city as New York, but for against the laws that define his form they turn it into a tower. In a tower of piled up boxes that vibrate for his desire to conquer the vertical one.

Íñigo García Odiaga . architect

San Sebastián. march 2013

A miúdo observamos edificios que mostran un gran desexo por conquistar a verticalidad. É inmediato pensar na idea proporción, un concepto que desliga a altura real dun obxecto ou dun edificio dos seus desexos de verticalidade. Unha planta reducida, fronte a unha forte compoñente no eixo Z garante a formalización dunha torre aínda que a súa altura non sexa moi elevada.

Paisaxe de retranqueos en Manhattan | wikipedia.org

Pero tamén podería pensarse noutro mecanismo para conquistar a vertical, o de acumular ou si prefírese o de apilar. Colocar un obxecto sobre outro e outro máis encima, nun exercicio constante de crecer cara arriba. É unha lei que non ten relación co horizontal, crecer en altura é o seu único obxectivo. É unha lei simple pero poderosa, gobernada secretamente pola necesidade de conseguir o equilibrio. Ao montar unha peza sobre a anterior hai que equilibrar o conxunto, e para iso hai que manter o eixe de gravidade do conxunto dentro da base inferior, para non acabar con todas as pezas no chan.

Manter esta premisa é a garantía de conquistar o ceo, e as arquitecturas que dela xorden, amontoan pezas que se apoian unhas noutras para lograr a verticalidade.

Arquitecturas da antigüidade como as pirámides escalonadas de Zoser ou os zigurats Maias, son exemplos radicais desta estrutura formal. Estrutura que tamén empregou Brueghel para dar forma á súa representación da torre de Babel que alcanzaba as nubes, xa que como demostra Brancusi na súa columna infinita para alcanzar o ceo únicamente hai que ir apilando outra peza sobre a anterior.

Igualmente os rañaceos dos anos trinta que aspiraban a conquistar as alturas en Nova York ou Chicago utilizaron esta simple norma formal para xerar centos de edificios como os construídos por Raymond Hood, Ralph Thomas Walker ou Ely Jacques Kahn. O edificio do 120 de Wall Street ou o do 1400 de Broadway, ambos obras de Kahn, son un bo reflexo deste manexo da altura que como ben explica Rem Koolhaas en Delirious New York, obedece ademáis a un problema urbán.

O 1400 de Broadway | wikipedia.org

Cando en 1915 finalizouse a construción do Equitable Building en Manhattan, constatouse que a súa sombra privaba de luz natural a catro mazás da cuadricula da illa, e a cidade respondeu a este problema coa aprobación da ordenanza 1916 Zoning Resolution. Unha normativa que regulaba a altura obrigando a constantes retranqueos, que orixinan esa linguaxe de plantas amontoadas ou apiladas e que moitos cualificaron como Wedding Cake Style, (estilo de tarta nupcial); e é que á fin e ao cabo a lóxica do mecanismo formal de apilar dicta normas similares para unha tarta ou para un rañaceos. A aplicación dunha normativa que non obriga a unhas dimensións, senón que implica leis formáis, xunto coa obligatoriedade imposta polos promotores de esgotar o aproveitamento dos solares, xeraron un amplo abanico de solucións, que constrúen a paisaxe urbana de Manhattan. Unha paisaxe de edificios diversos, de alturas cambiantes e perfís aterrazados que pese á diversidade, presentan unha xenética formal similar debido á ordenanza municipal, o que outorga ao conxunto una certa unidade.

Resulta chamativo comprobar como arquitectos contemporáneos como SANAA asumiron esta lei creativa para desenvolver edificios en Manhattan. A volumetría do Novo Museo de Arte Contemporánea, inaugurado en 2007, obedece á estrutura formal dun apilamento. O edificio aseméllase a unha pila de caixas, de contenedores de arte, que a diferenza dos rañaceos clásicos centrados, investigan os límites do equilibrio, sobrevóanse e desalinéanse unhas respecto doutras, rompendo así a continuidade do eixo central, tensionando o conxunto. Podería interpretarse que malia non ter que cumprir a ordenanza 1916 Zoning Resolution, SANAA pretendía reinterpretar a clave formal que caracteriza os grandes edificios da cidade dos rañaceos. Non é un edificio excesivamente alto, e o é menos aínda nunha cidade como Nova York, pero por contra as leis que definen a súa forma convérteno nunha torre. Nunha torre de caixas apiladas que vibran polo seu desexo de conquistar a vertical.

Íñigo García Odiaga . arquitecto

San Sebastián. marzo 2013

La Casa Particular · Jorge TabernaA Casa Particular · Jorge TabernaThe Particular House · Jorge Taberna

0

Con la intención de acercar un poco de luz a un objeto de estudio tan complejo y multidimensiona como el de La Casa Particular, este libro se plantea como un ejercicio de reflexión que intenta integrar a partir de un entramado teórico distintos puntos de vista desde las cuales puede ser abordado el tema. Frente a la extensión y complejidad del tema, no se ha pretendido encerrar la idea de casa en una única visión totalizadora, muy por el contrario, se ha intentado describirla problematizando siempre desde una dimensión provisional por medio de cortes transversales y en cierta medida arbitrarios. De esta manera cada capítulo determina ya desde su título la posición desde donde será observado, y más allá de la estructura clásica, donde las partes se deben a un todo jerárquico, cada sección se manifiesta como una unidad autónoma. El resultado es una yuxtaposición de episodios, donde cada uno adquiere la forma o estructura más acorde con su contenido.

El sentido final podría encontrarse en la persona de cada lector.
El libro se estructura en nueve capítulos:
1. La casa como sustento teórico: En una primera aproximación se apela a la historia como fuente de significados relacionando la noción de vivienda con el concepto de arquitectura y el papel relevante que esta asociación conceptual tuvo en la teoría arquitectónica de occidente.
2. La casa como pensamiento: Si la esencia de la vivienda reside en el mismo hecho de ser habitada, se especula aquí alrededor del concepto de habitar tomando como eje el pensamiento de Heiddegger.
3. La casa como espacio de las prácticas sociales: La perspectiva de Bourdieu fue la base para este tercer apartado, de su discurso pueden extraerse claves para la descripción del fenómeno en el contexto de las prácticas sociales.
4. La casa como sede de la institución familia: El siguiente punto de vista fue el de la familia entendida como una institución cuya sede es la casa.
5. La casa como mito: En esta instancia se tratan de develar una serie de prejuicios en torno a la vivienda, que como “mitos” o estructuras de escaso argumento racional condicionan al diseño y la localización de la vivienda.
6. La casa como espacio poético: En este momento se intenta describir a la casa a partir de la pura emocionalidad del lenguaje de los poetas para de esa manera poder nutrirnos de otros sistemas expresivos dotados de un poder significativo y comunicativo capaz de ampliar nuestros horizontes en el conocimiento
7. La casa como arquetipo: En este apartado se plantea una mirada de los paradigmas de la arquitectura incluyendo la voz de quienes alguna vez las habitaron.
8. La casa como expresión popular: Aquí se describen aquellos procesos asistemáticos con que se consolidan los barrios populares y que revelan de manera concreta la capacidad de respuesta de los residentes ante una oferta habitacional inadecuada.
9. La casa como producto: Se ensaya una reflexión acerca de que si la actividad de la construcción puede o no llamarse industria y si sus procesos de producción y comercialización no debieran adaptarse a maneras más acordes a la dinámica de nuestros tiempos.

+ info

Coa intención de achegar un pouco de luz a un obxecto de estudo tan complexo e multidimensiona como o da Casa Particular, este libro suscítase como un exercicio de reflexión que intenta integrar a partir dun entramado teórico distintos puntos de vista desde as cales pode ser abordado o tema. Fronte á extensión e complejidad do tema, non se pretendeu encerrar a idea de casa nunha única visión totalizadora, moi pola contra, intentouse describila problematizando sempre desde unha dimensión provisional por medio de cortes transversales e en certa medida arbitrarios. Deste xeito cada capítulo determina xa desde o seu título a posición desde onde será observado, e máis aló da estrutura clásica, onde as partes débense a un todo jerárquico, cada sección maniféstase como unha unidade autónoma. O resultado é unha yuxtaposición de episodios, onde cada un adquire a forma ou estrutura máis acorde co seu contido.

O sentido final podería atoparse na persoa de cada lector.
O libro se estrutura en nove capítulos:
1. A casa como sustento teórico: Nunha primeira aproximación se apela á historia como fonte de significados relacionando a noción de vivenda co concepto de arquitectura e o papel relevante que esta asociación conceptual tivo na teoría arquitectónica de occidente.
2. A casa como pensamento: Si a esencia da vivenda reside no mesmo feito de ser habitada, se especula aquí ao redor do concepto de habitar tomando como eixe o pensamento de Heiddegger.
3. A casa como espazo das prácticas sociais: A perspectiva de Bourdieu foi a base para este terceiro apartado, do seu discurso poden extraerse claves para a descrición do fenómeno no contexto das prácticas sociais.
4. A casa como sé da institución familia: O seguinte punto de vista foi o da familia entendida como unha institución cuxa sé é a casa.
5. A casa como mito: Nesta instancia trátanse de develar unha serie de prejuicios en torno á vivenda, que como “mitos” ou estruturas de escaso argumento racional condicionan ao deseño e a localización da vivenda.
6. A casa como espazo poético: Neste momento inténtase describir á casa a partir da pura emocionalidad da linguaxe dos poetas para dese xeito poder nutrirnos doutros sistemas expresivos dotados dun poder significativo e comunicativo capaz de ampliar os nosos horizontes no coñecemento
7. A casa como arquetipo: Neste apartado suscítase unha mirada dos paradigmas da arquitectura incluíndo a voz de quen algunha vez habitáronas.
8. A casa como expresión popular: Aquí descríbense aqueles procesos asistemáticos con que se consolidan os barrios populares e que revelan de xeito concreta a capacidade de resposta dos residentes ante unha oferta habitacional inadecuada.
9. A casa como produto: Ensáiase unha reflexión achega de que si a actividade da construción pode ou non chamarse industria e si os seus procesos de produción e comercialización non debesen adaptarse a xeitos máis acordes á dinámica dos nosos tempos.

+ info

With the intention of bringing over a bit from light to an object of so complex study and it multimeasures as that of The Particular House, this book appears as an exercise of reflection that tries to integrate from a theoretical studding different points of view from which the topic can be approached. Opposite to the extension and complexity of the topic, one has not tried to enclose the idea of house in the only vision totalizadora, very on the contrary, she has tried to describe problematizando always from a provisional dimension by means of transverse cuts and uo to a point arbitrary. Hereby every chapter determines already from his title the position from where it will be observed, and beyond the classic structure, where the parts owe the quite hierarchic one to themselves, every section demonstrates as an autonomous unit. The result is a juxtaposition of episodes, where each one acquires the form or structure most according to his content.

The final sense might be in the person of every reader.
The book is structured in nine chapters:
1. The house like theoretical sustenance: In the first approximation one appeals to the history as source of meanings relating the notion of housing to the concept of architecture and the relevant paper that this conceptual association had in the architectural theory of west.
2. The house like thought: If the essence of the housing resides in the same fact of being lived, it is inspected here about the concept of living taking Heiddegger’s thought as an axis.
3. The house like space of the social practices: Bourdieu’s perspective was the base for this third paragraph, from his speech keys can be extracted for the description of the phenomenon in the context of the social practices.
4. The house like headquarters of the institution family: The following point of view was that of the family understood as an institution which headquarters are the house.
5. The house like myth: In this instance a series of prejudices treat each other of develar concerning the housing, which as «myths» or structures of scanty rational argument they determine to the design and the location of the housing.
6. The house like poetical space: At this moment it is tried to describe to the house from the pure emocionalidad of the language of the poets that way to be able to nourish ourselves of other expressive systems provided with a significant and communicative power capable of extending our horizons in the knowledge
7. The house like archetype: In this paragraph there appears a look of the paradigms of the architecture including the voice of those who at some time lived them.
8. The house like popular expression: Here those processes describe asistemáticos with that the popular neighborhoods are consolidated and that reveal in a concrete way the capacity of response of the residents before an offer habitacional inadequate.
9. The house like product: one tests a reflection brings over of that if the activity of the construction can or not to be call an industry and if his processes of production and commercialization must not adapt to more identical ways to the dynamics of our times.

+ info

[:es]Transparencias | Jorge Meijide[:gl]Transparencias | Jorge Meijide[:en]Transparencies | Jorge Meijide[:]

[:es]

Transparencias | Jorge Meijide
Glasraum, Werkbund Austellung: Die Wohnung, Stuttgart, Mies van der Rohe con Lilly Reich, 1927

Transparencias

En 1927 Mies van der Rohe y Lilly Reich realizan para la Werkbund Austellung celebrada en Stuttgart entre julio y septiembre bajo el nombre de Die Wohnung, la Glasraum. Ambos habían ya realizado un mes antes en Berlín el onírico, laberíntico y sedoso Café Samt&Seide para la exposición Die Mode der Dame. Estos stands inauguran una colaboración entre ambos, tanto profesional como personal, que mostrarán las capacidades y productos de una resurgida industria alemana a lo largo de mas de ochenta exposiciones y de paso ayudarán a Mies a elaborar su propio lenguaje arquitectónico. La colaboración terminará con el traslado de Mies a los Estados Unidos en 1938, pero su arquitectura quedará definitivamente marcada por esos 11 años.

El Café Samt&Seide, era un espacio de 300 metros cuadrados, ambiguo e inaprensible, más o menos contenido entre grandes telones colgantes de terciopelo y seda de diferentes colores, transparencia y alturas. Las fotos que nos llegan no reflejan ni el color ni las transparencias, pero con poco esfuerzo podemos adivinar la suntuosidad y fragilidad con que esos tan ligeros límites contenían los elegantes espacios llenos de sillas y mesas de tubo de acero y cuero negro en los que se sentaban gentes que vivían aún en viviendas del siglo anterior. En la gran nave la altura de los corredores perimetrales permite ver desde arriba la totalidad del trazado del café y apreciar su laberíntica disposición sin dirección ni centro, abierta. Una nueva visión del espacio que se expande físicamente más allá de sus textiles límites. Espacio de paso y estancia a la vez.

En la Glasraum de Stuttgart, en sus escasos 100 metros cuadrados ubicados al final de una serie de pabellones de exposiciones, Mies y Reich deben elaborar un interior en el que, a diferencia de Berlín, hay límites definidos aunque, al igual que aquel, será espacio de paso, atravesable. Será otra vez espacio de entrada y salida, de estancia efímera.

La habitación de cristal recrea un interior, que debemos suponer doméstico por el titulo de la exposición en la que se ubica, a base de mamparas de vidrio con carpinterías de acero inoxidable en distintas modulaciones, colocadas entre un suelo de linóleo en dos tonos y un falso techo de lona blanca tensada, plano, continuo y luminoso, de altura constante. El espacio forma un recorrido en espiral de una sola dirección. Los paneles de vidrio son transparentes o traslúcidos y crean, o más bien re-crean, un espacio de uso ambiguo; la única de las cuatro estancias aparentemente habitables, un remedo de sala de estar con butacas y una mesa, está definida por un cambio en la tonalidad de suelo y delimitada por unos pequeños postes y cuerdas que imposibilitan su acceso, solo es contemplativa. Los escasos muebles presentes: las butacas con su mesita, una solitaria mesa de comedor sin sillas en la siguiente sala o una estantería llena de libros en la última estancia, una biblioteca, también sin asientos, conforman una idea de escena doméstica. No hay aseo ni cocina, pero si dos patios, inaccesibles pero visibles: vegetación en uno y una escultura de un torso sobre un pedestal en el otro, que muestran la única representación de un espacio exterior. Más que un uso de vivienda, la casa modelo anticipa nuevos espacios, mejor dicho, nuevos modos de percibir el nuevo espacio que anuncia esa nueva objetividad.

El expresivo cartel de la exposición de Stuttgart muestra la fotografía de un interior, clásica, pesada y decimonónicamente decorado, tachado con una gran equis roja y con la pregunta wie wohnen? escrita también en rojo sobre ella. La vivienda se convertía en tema fundamental para los movimientos de vanguardia y la transformación que los modos de vida desde principios del siglo XX la hacían necesaria. “La vivienda de nuestro tiempo aún no existe. Sin embargo la transformación del modo de vida exige su realización” diría Mies como director de la última etapa de la Bauhaus, en el programa de la Deutsche Bau-Ausstellung de Berlin de 1931. De una Bauhaus que sería cerrada por la Gestapo dos años más tarde. Efectivamente los tiempos estaban cambiando y no solo en la arquitectura.

La Glasraum era un espacio representativo de si mismo, un escenario limpio y vacío, dispuesto a acoger una acción que será, como en el teatro, efímera y de duración acotada. Las fotos la muestran, a diferencia del Café, siempre solitaria, sin visitantes ni habitantes. Es la idea de una vivienda. La Glasraum anticipa ya un camino que Mies desarrollará en el Pabellón de Barcelona, en la casa Tugendhat o en las americanas casas Resor o Farnsworth.

Para el Pabellón “representativo” de Barcelona, Mies heredará los fundamentos de esa arquitectura expositiva y mostrará, apoyado en su efímero y puntual uso (sólo va a servir como escenario para la inauguración), la verdad de una arquitectura densa de significados que trasciende el funcionalismo de la máquina de habitar. El Pabellón, como la Glasraum, son experimentos arquitectónicos en los que Mies construye realidades y ficciones de reflejos y texturas. Espacios reales y espacios reflejados conviven con recorridos y estancias de uso inquieto. Son ambos espacios en el límite de la asepsia, o del autismo, presentándose casi ajenos al habitante-visitante si no fuera porque aquel necesita la activación de éste. El entramado de reflejos y transparencias, que trasciende el espacio estático herededado del XIX, lo es en tanto que el observador, y eventual y efímero habitante en ambos casos, lo pone en marcha a través de los mecanismos de su percepción.

Del Café Mies extrae la textura y los pliegues de los grandes paños colgantes, que recrea con mármol y alfombras en el Pabellón, en la Tugendhat o en la Resor; y de la habitación de cristal aprende al alemán a conjugar la transparencia del vidrio con su reflejo. Transparencia y reflejo que lejos de unificar exterior con interior, expandiendo éste con aquel, lo que hacen es contener y separar nítidamente uno del otro.

Terciopelo y seda o vidrio y mármol son elementos de un juego que en Mies trascienden su mero uso y disposición arquitectónica para convertirse en metáforas de una verdad arquitectónica definida. Todos ellos juegan con la luz, con su transparencia y su reflejo. Es bien sabido que hay quien dice que la luz es la verdad y que la verdad es buena. Seamos pues buenos.

jorge meijide . arquitecto
a coruña. marzo de 2013

[:en]

Glasraum, Werkbund Austellung: Die Wohnung, Stuttgart, Mies van der Rohe con Lilly Reich, 1927

Transparencies

In 1927 Mies van der Rohe and Lilly Reich realize for the Werkbund Austellung celebrated in Stuttgart between July and September under Die Wohnung’s name, the Glasraum. Both had already realized one month before in Berlin the oneiric, labyrinthine and silky Coffee Samt&Seide for the exhibition Die Mode der Give Me. These stands inaugurate a collaboration between both, both professional and personnel, which there will show the capacities and products of a re-arisen German industry along mas of eighty exhibitions and of step they will help to Grain to elaborate his own architectural language. The collaboration will end with the movement of Grain to the United States in 1938, but his architecture will remain definitively marked these 11 years.

En 1927 Mies van der Rohe y Lilly Reich realizan para la Werkbund Austellung celebrada en Stuttgart entre julio y septiembre bajo el nombre de Die Wohnung, la Glasraum. Ambos habían ya realizado un mes antes en Berlín el onírico, laberíntico y sedoso Café Samt&Seide para la exposición Die Mode der Dame. Estos stands inauguran una colaboración entre ambos, tanto profesional como personal, que mostrarán las capacidades y productos de una resurgida industria alemana a lo largo de mas de ochenta exposiciones y de paso ayudarán a Mies a elaborar su propio lenguaje arquitectónico. La colaboración terminará con el traslado de Mies a los Estados Unidos en 1938, pero su arquitectura quedará definitivamente marcada por esos 11 años.

The Coffee Samt&Seide, it was a space of 300 square, ambiguous meters and inaprensible, more or less contained between big hanging curtains of velvet and it sedates of different colors, transparency and heights. The photos that come to us reflect neither the color nor the transparencies, but with little effort we can guess the sumptuosity and fragility with which these so light limits were containing the elegant spaces full of chairs and tables of pipe of steel and black leather in that there were sitting down peoples who were living still in housings of the previous century. In the great ship the height of the corridors perimetrales allows to see from above the totality of the tracing of the coffee and to estimate his labyrinthine disposition without direction or center, opened. A new vision of the space that expands physically beyond his textile limits. Space of step and stay simultaneously.

In the Glasraum of Stuttgart, in his scanty 100 square meters located at the end of a series of pavilions of exhibitions, Grain and Reich they must elaborate an interior in which, unlike Berlin, there are definite limits though, as that one, it will be a space of step, atravesable. It will be again a space of entry and exit, of ephemeral stay.

The room of crystal recreates an interior, which we must suppose servant for the title of the exhibition in the one that is located, based on glass screens with carpentries of stainless steel in different modulations placed between a soil of linoleum in two tones and a false ceiling, flat, constant and luminous of white canvas tightened, of constant height. The space forms a tour in spiral of an alone direction. The glass panels are transparent or translucent and create, or rather they recreate, a space of ambiguous use; the only one of four seemingly inhabitable stays, an imitation of room of being with armchairs and a table, is defined by a change in the tonality of soil and delimited by a few small posts and ropes that disable his access, only it is contemplative. The scanty present furniture: the armchairs with his mesita, a solitary table of dining room without chairs in the following room or a rack fills of books in the last stay, a library, also without seats, they shape an idea of domestic scene. There is neither bathroom nor kitchen, but if two courts, inaccessible but visible: vegetation in one and one sculpture of a torso on a pedestal in other one, which they show the only representation of an exterior space. More than a use than housing, the show house anticipates new spaces, rather, new manners of perceiving the new space that announces this new objectivity.

La habitación de cristal recrea un interior, que debemos suponer doméstico por el titulo de la exposición en la que se ubica, a base de mamparas de vidrio con carpinterías de acero inoxidable en distintas modulaciones, colocadas entre un suelo de linóleo en dos tonos y un falso techo de lona blanca tensada, plano, continuo y luminoso, de altura constante. El espacio forma un recorrido en espiral de una sola dirección. Los paneles de vidrio son transparentes o traslúcidos y crean, o más bien re-crean, un espacio de uso ambiguo; la única de las cuatro estancias aparentemente habitables, un remedo de sala de estar con butacas y una mesa, está definida por un cambio en la tonalidad de suelo y delimitada por unos pequeños postes y cuerdas que imposibilitan su acceso, solo es contemplativa. Los escasos muebles presentes: las butacas con su mesita, una solitaria mesa de comedor sin sillas en la siguiente sala o una estantería llena de libros en la última estancia, una biblioteca, también sin asientos, conforman una idea de escena doméstica. No hay aseo ni cocina, pero si dos patios, inaccesibles pero visibles: vegetación en uno y una escultura de un torso sobre un pedestal en el otro, que muestran la única representación de un espacio exterior. Más que un uso de vivienda, la casa modelo anticipa nuevos espacios, mejor dicho, nuevos modos de percibir el nuevo espacio que anuncia esa nueva objetividad.

Does the expressive cartel of the exhibition of Stuttgart show the photography of an interior, classic, heavy and decimonónicamente set corrected with a great red equis and with the question wie wohnen? Written also in red on her. The housing was turning into fundamental topic for the movements of forefront and the transformation that the manners of life from beginning of the 20th century were making necessary. “The housing of our time still does not exist. Nevertheless the transformation of the way of life demands his accomplishment” Mies would say as the director of the last stage of the Bauhaus, in the program of the Deutsche Bau-Ausstellung of Berlin of 1931. Of a Bauhaus that would be closed by the Gestapo two years later. Really the times were changing and not only in the architecture.

The Glasraum was a representative space of if same, a scene clean and empty, ready to receive an action that will be, since in the theatre, ephemeral and of fenced duration. The photos show it, unlike the Coffee, always solitary, without visitors or inhabitants. It is the idea of a housing. The Glasraum anticipates already a way that Grain will develop in the Pavilion of Barcelona, in the house Tugendhat or in the Americans you marry Resister or Farnsworth.

For the “representative” Pavilion of Barcelona, Grain will inherit the foundations of this explanatory architecture and will show, supported on his ephemeral and punctual use (only it is going to serve as scene for the inauguration), the truth of a dense architecture of meanings that comes out the funcionalismo of the machine of living. The Pavilion, as the Glasraum, they are architectural experiments in which Grain constructs realities and fictions of reflections and textures. Royal spaces and reflected spaces coexist with tours and stays of anxious use. They are both spaces in the limit of the asepsis, or of the autism, appearing almost foreign to the inhabitant – visitor if it was not because that one needs the activation from this one. The studding of reflections and transparencies, which comes out the static space herededado of the XIXth, it is while the observer, and eventual and ephemeral inhabitant in both cases, starts it across the mechanisms of his perception.

From the Coffee Mies extracts the texture and the folds of the big hanging cloths, which it recreates with marble and carpets in the Pavilion, in the Tugendhat or in the Resister; and of the room of crystal he learns the German to bring together the transparency of the glass with his reflection. Transparency and reflection that far from unifying exterior with interior, expanding this one with that one, what they do is to contain and to separate brightly one of other one.

Velvet and it sedates or glass and marble they are elements of a game that in Mies come out his mere use and architectural disposition to turn into metaphors of an architectural definite truth. All of them play with the light, with his transparency and his reflection. It is known well that there is the one who says that the light is true and that the truth is good. Let’s be so good.

jorge meijide . archuitect
a coruña. march 2013

[:gl]

Glasraum, Werkbund Austellung: Die Wohnung, Stuttgart, Mies van der Rohe con Lilly Reich, 1927

Transparencias

En 1927 Mies van der Rohe e Lilly Reich realizan para a Werkbund Austellung celebrada en Stuttgart entre xullo e setembro baixo o nome de Die Wohnung, a Glasraum. Ambos habían xa realizado un mes antes en Berlín o onírico, laberíntico e sedoso Café Samt&Seide para a exposición Die Mode der Dáme. Estes stands inauguran unha colaboración entre ambos, tanto profesional como persoal, que mostrarán as capacidades e produtos dunha rexurdida industria alemá ao longo de mais de oitenta exposicións e de paso axudarán a Mies a elaborar a súa propia linguaxe arquitectónico. A colaboración terminará co traslado de Mies aos Estados Unidos en 1938, pero a súa arquitectura quedará definitivamente marcada por eses 11 anos.

O Café Samt&Seide, era un espazo de 300 metros cadrados, ambiguo e inaprensible, máis ou menos contido entre grandes telones colgantes de veludo e seda de diferentes cores, transparencia e alturas. As fotos que nos chegan non reflicten nin a cor nin as transparencias, pero con pouco esforzo podemos adiviñar a suntuosidad e fragilidad con que eses tan lixeiros límites contiñan os elegantes espazos cheos de cadeiras e mesas de tubo de aceiro e coiro negro nos que se sentaban xentes que vivían aínda en vivendas do século anterior. Na gran nave a altura dos corredores perimetrais permite ver desde arriba a totalidade do trazado do café e apreciar o seu laberíntica disposición sen dirección nin centro, aberta. Unha nova visión do espazo que se expande físicamente máis aló dos seus textiles límites. Espazo de paso e estancia á vez.

Na Glasraum de Stuttgart, nos seus escasos 100 metros cadrados situados ao final dunha serie de pabellones de exposicións, Mies e Reich deben elaborar un interior no que, a diferenza de Berlín, hai límites definidos aínda que, do mesmo xeito que aquel, será espazo de paso, atravesable. Será outra vez espazo de entrada e saída, de estancia efémera.

A habitación de vidro recrea un interior, que debemos supoñer doméstico polo titulo da exposición na que se sitúa, a base de mamparas de vidro con carpinterías de aceiro inoxidable en distintas modulaciones, colocadas entre un chan de linóleo en dous tons e un falso teito de lona branca tensada, plano, continuo e luminoso, de altura constante. O espazo forma un percorrido en espiral dunha soa dirección. Os paneles de vidro son transparentes ou traslúcidos e crean, ou máis ben re-crean, un espazo de uso ambiguo; a única das catro estancias aparentemente habitables, un remedo de sala de estar con butacas e unha mesa, está definida por un cambio na tonalidad de chan e delimitada por uns pequenos postes e cordo que imposibilitan o seu acceso, só é contemplativa. Os escasos mobles presentes: as butacas coa súa mesita, unha solitaria mesa de comedor sen cadeiras na seguinte sala ou unha estantería chea de libros na última estancia, unha biblioteca, tamén sen asentos, conforman unha idea de escena doméstica. Non hai aseo nin cociña, pero si dous patios, inaccesibles pero visibles: vegetación nun e unha escultura dun torso sobre un pedestal no outro, que mostran a única representación dun espazo exterior. Máis que un uso de vivenda, cásaa modelo anticipa novos espazos, mellor devandito, novos modos de percibir o novo espazo que anuncia esa nova objetividade.

O expresivo cartel da exposición de Stuttgart mostra a fotografía dun interior, clásica, pesada e decimonónicamente decorado, tachado cunha gran equis vermella e coa pregunta wie wohnen? escrita tamén en vermello sobre ela. A vivenda convertíase en tema fundamental para os movementos de vanguardia e a transformación que os modos de vida desde principios do século XX facíana necesaria. “A vivenda do noso tempo aínda non existe. Con todo a transformación do modo de vida esixe a súa realización” diría Mies como director da última etapa da Bauhaus, no programa da Deutsche Bau-Ausstellung de Berlin de 1931. Dunha Bauhaus que sería pechada pola Gestapo dous anos máis tarde. Efectivamente os tempos estaban cambiando e non só na arquitectura.

A Glasraum era un espazo representativo de si mesmo, un escenario limpo e baleiro, disposto a acoller unha acción que será, como no teatro, efémera e de duración acoutada. As fotos móstrana, a diferenza do Café, sempre solitaria, sen visitantes nin habitantes. É a idea dunha vivenda. A Glasraum anticipa xa un camiño que Mies desenvolverá no Pavillón de Barcelona, na casa Tugendhat ou nas americanas casas Resor ou Farnsworth.

Para o Pavillón “representativo” de Barcelona, Mies herdará os fundamentos desa arquitectura expositiva e mostrará, apoiado no seu efémero e puntual uso (só vai servir como escenario para a inauguración), a verdade dunha arquitectura densa de significados que transcende o funcionalismo da máquina de habitar. O Pavillón, como a Glasraum, son experimentos arquitectónicos nos que Mies constrúe realidades e ficcións de reflexos e texturas. Espazos reais e espazos reflectidos conviven con percorridos e estancias de uso inquedo. Son ambos espazos no límite da asepsia, ou do autismo, presentándose case alleos ao habitante-visitante si non fose porque aquel necesita a activación deste. O entramado de reflexos e transparencias, que transcende o espazo estático herededado do XIX, o é en tanto que o observador, e eventual e efémero habitante en ambos casos, pono en marcha a través dos mecanismos da súa percepción.

Do Café Mies extrae a textura e os pliegues dos grandes panos colgantes, que recrea con mármore e alfombras no Pabellón, na Tugendhat ou na Resor; e da habitación de cristal aprende ao alemán a conxugar a transparencia do vidro co seu reflexo. Transparencia e reflexo que lonxe de unificar exterior con interior, expandiendo este con aquel, o que fan é conter e separar nítidamente un do outro.

Del Café Mies extrae la textura y los pliegues de los grandes paños colgantes, que recrea con mármol y alfombras en el Pabellón, en la Tugendhat o en la Resor; y de la habitación de cristal aprende al alemán a conjugar la transparencia del vidrio con su reflejo. Transparencia y reflejo que lejos de unificar exterior con interior, expandiendo éste con aquel, lo que hacen es contener y separar nítidamente uno del otro.

Veludo e seda ou vidro e mármore son elementos dun xogo que en Mies transcenden o seu mero uso e disposición arquitectónica para converterse en metáforas dunha verdade arquitectónica definida. Todos eles xogan coa luz, coa súa transparencia e o seu reflexo. É ben sabido que hai quen di que a luz é a verdade e que a verdade é boa. Sexamos pois bos.

jorge meijide . arquitecto
a coruña. marzo de 2013

[:]

[:es]Virxilio Vieitez · Retrospectiva[:gl]Virxilio Vieitez · Retrospectiva[:en]Virxilio Vieitez · Retrospective[:]

0

[:es]

La exposición Virxilio Vieitez es una retrospectiva de la obra del fotógrafo gallego que incluye sus trabajos más conocidos, pero también obras inéditas. La muestra, coproducida por Fundación Telefónica y el MARCO de Vigo, está formada por más de 250 fotografías en color y B/N, fruto de la investigación por parte de la comisaria de la exposición, Enrica Viganó.

Virxilio Vieitez · Retrospectiva VV_5171 © Virxilio Vieitez, VEGAP, 2013
Virxilio Vieitez · Retrospectiva | Fotografía: © Virxilio Vieitez, VEGAP, 2013

Se han revisado más de 50.000 negativos fechados entre 1953 y 1980y pertenecientes al archivo personal del fotógrafo, que conserva su hija, Keta Vieitez. Se ha recuperado material desconocido hasta el momento, como cajas selladas y latas con metros de película jamás positivada tras su primer uso, es decir, tras el encargo del cliente del momento.

Retrospectiva de la obra del fotógrafo gallego que incluye sus trabajos más conocidos, pero también obras inéditas.

Virxilio Vieitez · Retrospectiva

En dicha selección se incluyen sus trabajos más célebres pero también obras inéditas, entre ellas fotografías en color y vintage. En ella se evidencia la particular mirada de Vieitez, un fotógrafo con una habilidad única para hacer rotundas, solemnes e intensas las imágenes cotidianas, carentes de todo artificio. Si bien la mayoría de su trabajo se caracteriza por las posturas hieráticas de los retratados, la rígida frontalidad en el posado y sus miradas intensas -los ojos miran directamente al objetivo-, el espectador descubre escenas más cercanas y a veces hasta cómicas, dinámicas instantáneas de momentos distendidos. Fotos de DNI, retratos de niños vestidos de domingo luciendo juguetes, ancianos y ancianas cuyas caras reflejan el paso de una vida dura, bodas, reuniones familiares (alegres y tristes),… todo un registro de la vida cotidiana en los pueblos de la comarca Terra de Montes.

+ info

[:gl]

A exposición Virxilio Vieitez é unha retrospectiva da obra do fotógrafo galego que inclúe os seus traballos máis coñecidos, pero tamén obras inéditas. A mostra, coproducida por Fundación Telefónica e o MARCO de Vigo, está formada por máis de 250 fotografías en cor e B/N, froito da investigación por parte da comisaria da exposición, Enrica Viganó.

Virxilio Vieitez · Retrospectiva | Fotografía: © Virxilio Vieitez, VEGAP, 2013

Revisáronse máis de 50.000 negativos fechados entre 1953 e 1980e pertencentes ao arquivo persoal do fotógrafo, que conserva a súa filla, Keta Vieitez. Recuperouse material descoñecido ata o momento, como caixas seladas e latas con metros de película xamais positivada tralo seu primeiro uso, é dicir, tralo encargo do cliente do momento.

En devandita selección inclúense os seus traballos máis soados pero tamén obras inéditas, entre elas fotografías en cor e vintage. Nela se evidencia a particular mirada de Vieitez, un fotógrafo cunha habilidade única para facer rotundas, solemnes e intensas as imaxes cotiás, carentes de todo artificio. Aínda que a maioría do seu traballo caracterízase polas posturas hieráticas dos retratados, a ríxida frontalidad no pousado e as súas miradas intensas -os ollos miran directamente ao obxectivo-, o espectador descobre escenas máis próximas e ás veces ata cómicas, dinámicas instantáneas de momentos distendidos. Fotos de DNI, retratos de pícaros vestidos de domingo lucindo juguetes, anciáns e anciás cuxas caras reflicten o paso dunha vida dura, vodas, reunións familiares (alegres e tristes),… todo un rexistro da vida cotiá nos pobos da comarca Terra de Montes.

+ info

[:en]

The exhibition Virxilio Vieitez is a retrospective of the work of the Galician photographer who includes his works more acquaintances, but also you act unpublished. The sample, coproducida for Telefonica Foundation and the MARCO de Vigo, is formed by more than 250 color photographies and B/N, fruit of the investigation on the part of the police station of the exhibition, Enrica Viganó.

Virxilio Vieitez · Retrospective | Photography: © Virxilio Vieitez, VEGAP, 2013

More than 50.000 negatives have been checked dated between 1953 and 1980y belonging to the personal file of the photographer, which there preserves his daughter, Keta Vieitez. Material not known up to the moment has recovered, as sealed and broad boxes with meters of movie positivada after his first one I never use, that is to say, after the order of the client of the moment.

In the above mentioned selection his more famous works are included but also you act unpublished, between them color photographies and vintage. In her there is demonstrated the particular look of Vieitez, a photographer by the only skill to make round, solemn and intense the daily images, lacking in any artifice. Though the majority of his work is characterized by the positions hieráticas of the portrayed ones, the rigid frontalidad in the put one and his intense looks – the eyes look directly at the aim-, the spectator discovers more nearby scenes and sometimes up to comedians, instantaneous dynamics of distended moments. Photos of ID card, portraits of Sundays children dressed illuminating toys, elders and elderly whose faces reflect the step of a hard life, weddings, familiar meetings (happy and sad), … the whole record of the daily life in the peoples of the Terra de Montes region.

+ info

[:]

[:es]Miradas excéntricas. Genealogías forzadas, sumideros urbanos y ciudades extremas.[:gl]Miradas excéntricas. Xenealogías forzadas, sumidoiro urbáns e cidades extremas.[:en]Eccentric looks. Forced genealogy, urban sinks and extreme cities.[:]

0

[:es]

Miradas excéntricas propone unviaje a lo largo de distintas situaciones, para comprender la compleja realidad urbana que rige los procesos de crecimiento con bases sostenibles en la actualidad. Una tarea probablemente inabarcable, pero con la decisión de trazar un recorrido forzado por los distintos sumideros urbanos. Un trazado que permite grafiar distintos ejemplos que comienzan a poblar la corteza superficial del planeta. Una impermeabilización territorial llevada al extremo de un crecimiento ya en vías de agotamiento. Se desarrolla un diálogo continuo de intenciones, que recorren ejemplos en diversas posiciones en las ciudades extremas, mostrando situaciones de más fácil asimilación para un fenómeno de apropiación política, al que se responde, desde la arquitectura, de un modo complaciente. Un conjunto de lecturas manipulables por el lector, a modo de recorrer en zig zag las diferentes temáticas que se van relacionando a lo largo de los capítulos. Distintos caminos manipulables convierten a estas ciudades extremas, en objetos experimentales para la comprensión de la complejidad urbana en los inicios del siglo XXI. El lector, en segunda vuelta ya no es el mismo, se puede permitir construir una idea propia de lo que el texto plantea con el fruto de la conversación. En definitiva, un documento de trabajo.

El recorrido se inicia en el acontecimiento, como suceso constructor o destructor de la arquitectura y la ciudad. La celebración y la destrucción, el éxtasis y el fracaso gobiernan los procesos políticos de evolución de la ciudad. La presencia de un tardocapitalismo en fase de agotamiento que domina el espacio público, muestra síntomas de debilidad y se reproduce a si mismo antes de caer en las garras de la muerte. Un sistema que requiere de continuadas renovaciones para no ponerse en jaque a si mismo.

+ artículo publicado en recolectores urbanos

[:gl]

Miradas excéntricas propón unviaje ao longo de distintas situacións, para comprender a complexa realidade urbana que rexe os procesos de crecemento con bases sostenibles na actualidade. Unha tarefa probablemente inabarcable, pero coa decisión de trazar un percorrido forzado polos distintos sumidoiro urbanos. Un trazado que permite grafiar distintos exemplos que comezan a poboar a cortiza superficial do planeta. Unha impermeabilización territorial levada ao extremo dun crecemento xa en vías de agotamiento. Desenvólvese un diálogo continuo de intencións, que percorren exemplos en diversas posicións nas cidades extremas, mostrando situacións de máis fácil asimilación para un fenómeno de apropiación política, ao que se responde, desde a arquitectura, dun modo complaciente. Un conxunto de lecturas manipulables polo lector, a modo de percorrer en zig zag as diferentes temáticas que se van relacionando ao longo dos capítulos. Distintos camiños manipulables converten a estas cidades extremas, en obxectos experimentais para a comprensión da complejidad urbana nos inicios do século XXI. O lector, en segunda volta xa non é o mesmo, pódese permitir construír unha idea propia do que o texto suscita co froito da conversación. En definitiva, un documento de traballo.

O percorrido iníciase no acontecemento, como suceso constructor ou destructor da arquitectura e a cidade. A celebración e a destrución, o éxtasis e o fracaso gobernan os procesos políticos de evolución da cidade. A presenza dun tardocapitalismo en fase de agotamiento que domina o espazo público, mostra síntomas de debilidade e reprodúcese a si mesmo antes de caer nas garras da morte. Un sistema que require de continuadas renovaciones para non poñerse en xaque a si mesmo.

+ artigo publicado en recolectores urbanos

[:en]

Eccentric looks he proposes unviaje along different situations, to understand the complex urban reality that governs the processes of growth with sustainable bases at present. A task probably inabarcable, but with the decision to plan a tour forced by the different urban sinks. A tracing that allows grafiar different examples that begin to populate the superficial bark of the planet. A territorial waterproofing led to the end of a growth already in routes of depletion. There develops a constant dialog of intentions, which cross examples in diverse positions in the extreme cities, showing situations of easier assimilation for a phenomenon of political appropriation, to which it is answered, from the architecture, in a complaisent way.

The tour begins in the event, as construction or destructive event of the architecture and the city. The celebration and the destruction, the ecstasy and the failure govern the political processes of evolution of the city. The presence of a tardocapitalismo in phase of depletion that dominates the public space, shows symptoms of weakness and reproduces to if same before falling down in the claws of the death. A system that it needs of continued renovations not to put in check to if same.

+ article is published in recolectores urbanos

[:]

[:es]Reintegración urbana del patrimonio cultural de A Chaínza (fase1) | Salgado+Liñares[:gl]Reintegración urban do patrimonio cultural de A Chaínza (fase1) | Salgado+Liñares[:en]Urban reimbursement of the cultural heritage of the A Chaínza (phase1) | Salgado+Liñares[:]

[:es]

El barrio de A Chainza, al otro lado del Puente de Noia, tiene larga historia. Punteado desde antiguo sobre la traza del Camiño Real, fue de toda la vida lugar de paso obligado desde el extramuros de Noia. La nueva carretera en cierto modo lo orilló: y como un meandro desgajado de las rutas de tránsito la Chainza fue empujada de pronto contra el borde marítimo, y se vio constreñida y aislada, pero esto la salvó…

Reintegración urbana del patrimonio cultural de A Chaínza (fase1) | Salgado+Liñares
Reintegración urbana del patrimonio cultural de A Chaínza (fase1) | Salgado+Liñares

Pues A Chainza, a pesar de su escasa actividad, conserva a día de hoy la escala adecuada, la que le es propia y le da sentido; su estado de decaimiento es reversible, y su situación y carácter, presente en todo el ámbito, la hacen merecedora de mejor condición, es decir, merecedora de algo más que la de limitarse a ser un “atajo para listos”.

Así las cosas, la intervención, que abarca varias fases y de la que tan sólo se ha realizado la primera, tiene como objetivo prioritario devolver el espacio público a las personas, revitalizándolo con una labor de limpieza y retirada de las excrecencias que el paso de los años y decisiones erróneas le han añadido sin sentido.

Así pues, nuestro proyecto de Reintegración urbana del patrimonio cultural de A Chainza pone los acentos en lo siguiente:

1. Retirada del asfalto del ámbito y substitución por pavimento peatonal: adoquín granítico de 5x5cm.

2. Reformulación de los bordes y límites: el “pretil da ponte” es la referencia obligada; se reinterpreta y hasta reformula, en un zurcido continuo y pausado que extiende el magnífico pretil hasta convertirlo en un inadvertido mobiliario urbano (pues no hay otro en todo el ámbito). La iluminación, además, se integra en el “nuevo” pretil, con el fin de conseguir una iluminación rasante y adecuada a las características peatonales del ámbito.

3. Rediseño de las instalaciones urbanas y soterrado de las aéreas: a caballo de las dos fases, pues hasta el momento se ha completado tan solo el trazado oculto y bajo rasante de las canalizaciones. Es decir, la retirada de los postes y cables queda para la segunda fase.

4. Recuperación del trazado del Camiño Real.

5. Recuperación del Puente Medieval: la segunda fase contempla su prolongación, con el fin de conectarlo con el “Camiño Real”.

6. Recuperación de “A Fonte da Chainza” y del Lavadoiro da Chainza. Y esta parte merece un comentario aparte, pues el lavadoiro permanece en perfecto uso. “Activar” un espacio es literalmente “dotarlo de actividad”. Pero la actividad ya existe; nosotros tan solo la rescatamos y la revitalizamos. En definitiva, que la recuperación del lavadoiro está lejos de ser un canto inútil a otros tiempos ya pasados: es, por así decirlo, un ámbito de actividad, o en otras palabras, un espacio social.

Y por último, la piedra granítica de las canteras de Baroña, que preside toda la intervención: desde los pequeños “lastros” del pavimento hasta las magníficas losas de 3m de la cubierta del lavadoiro.

En fin, A Chaínza vuelve a respirar.

Obra: Reintegración urbana del patrimonio cultural de A Chaínza (fase1)
Arquitectos redactores: Alfonso Salgado Suárez, arquitecto + Francisco X. Liñares Túñez, arquitecto + Manuel A. Liñares Túñez, ingeniero industrial
Arquitecto colaborador: Santiago Rey y Carla Agra García
Estructura: Manuel Liñares
Instalaciones: Miguel Raposo
Dibujo: Sergio Sánchez y Carla Agra García
Etnografía: Ana Filgueiras Rei
Arquitecto técnico: Castor Campos Rodríguez
Promotores: Concello de Noia
Emplazamiento: A Chaínza. Noia. A Coruña. España.
Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages+ Salgado e Liñares Arquitectos
Empresa constructora: Construcciones Ces, S.L.
PEM: 168004,77 Euros
Superficie del ámbito de intervención: 4028m2
Año: noviembre 2011
+ salgadoeliñares.com

+ premios
– Premio Manuel Vázquez Román 2013
Primer premio
– XV Premios COAG
Premio espacio público

[:en]

The A Chainza neighborhood, to another side of Noia’s Bridge, it has long history. Plucked from ancient on the trace of the Camiño Real, it was of the whole life place of step forced from outside of Noia. The new road in certain way edged it: and as a meander broken off from the routes of traffic the Chainza it was pushed suddenly against the maritime edge, and met restricted and isolated, but this saved it…

So A Chainza, in spite of his scanty activity, conserve a today the suitable scale, which him is own and gives him sense; his condition of decay is reversible, and his situation and character, present in the whole area, they make her deserving of better condition, that is to say, deserving of something more than her of limiting itself to being a » short-cut for ready «.

This way the things, the intervention, which includes several phases and of which only the first one has been realized, has as priority aim return the public space to the persons, revitalizing it with a labor of cleanliness and retreat of the excrescences that the step of the years and erroneous decisions have added senseless.

This way so, our project of urban Reimbursement of the cultural heritage of A Chainza puts the accents in the following thing:

1. Retreat of the asphalt of the area and substitution for pedestrian pavement: granitic cobble of 5x5cm.

2. Reformulation of the edges and limits: the » railing gives put » it is the obliged reference; it is reinterpreted and even it re-formulates, in a constant and slow darn that extends the magnificent railing up to turning it into an inadvertent street furniture (since there is no other one in the whole area). The lighting, in addition, joins the «new» railing, in order to obtain a lighting low and adapted to the pedestrian characteristics of the area.

3. Redesign of the facilities urban and buried of the air ones: astride of both phases, since up to the moment there has been completed only the secret and low low tracing of the channelings. That is to say, the retreat of the posts and cables stays for the second phase.

4. Recovery of the tracing of the Camiño Real.

5. Recovery of the Medieval Bridge: the second phase contemplates his prolongation, in order to connect it with the «Camiño Real».

6. Recovery of » To Fonte da Chainza » and of the Lavadoiro da Chainza. And this part deserves a comment apart, so the washer remains in perfect use. «To «activate» a space is literally » to provide it with activity «. But the activity already exists; we just rescue her and revitalize her. Definitively, that the recovery of the lavadoiro is far from being a useless singing to other last times: an area of activity is, for this way saying it, or in other words, a social space.

And finally, the granitic stone of Baroña’s quarries, which presides at the whole intervention: from the small «lastros» of the pavement up to the magnificent slabs of 3m of the cover of the washer.

In end, it returns to breathe Chaínza.

Work: Reintegración urbana del patrimonio cultural de A Chaínza (fase1)

Arquitects editors:: Alfonso Salgado Suárez, arquitect + Francisco X. Liñares Túñez, arquitect + Manuel A. Liñares Túñez, industrial engineer

Architect collaborator: Santiago Rey y Carla Agra García

Structure: Manuel Liñares

Facilities: Miguel Raposo

Drawers: Sergio Sánchez y Carla Agra García

Ethnography: Ana Filgueiras Rei

Technical architect: Castor Campos Rodríguez

Promotors: Concello de Noia

Location: A Chaínza. Noia. A Coruña. España.

Photography: Héctor Santos-Díez | BISimages+ Salgado e Liñares Arquitectos

Construction Company: Construcciones Ces, S.L.

PEM: 168004,77 Euros

Surface of the area of intervention: 4028m2

Year: november, 2011

+ salgadoeliñares.com

+ Awards

– Manuel Vázquez Román 2013 Award

First prize

– XV Premios COAG

Public space Award[:gl]

O barrio da Chainza, alén da Ponte de Noia, ten longa historia. Punteado desde antigo sobre a traza do Camiño Real, foi de toda a vida lugar de paso obrigado desde o extramuros de Noia. A nova estrada en certo xeito o orilló: e como un meandro desgaxado das rutas de tránsito a Chainza foi empuxada de súpeto contra o bordo marítimo, e viuse constreñida e illada, pero isto salvouna…

Pois A Chainza, malia a súa escasa actividade, conserva a día de hoxe a escala adecuada, a que lle é propia e dálle sentido; o seu estado de decaimiento é reversible, e a súa situación e carácter, presente en todo o ámbito, fana merecedora de mellor condición, é dicir, merecedora de algo máis que a de limitarse a ser un “atallo para listos”.

Así as cousas, a intervención, que abarca varias fases e da que tan só se realizou a primeira, ten como obxectivo prioritario devolver o espazo público ás persoas, revitalizándoo cunha labor de limpeza e retirada das excrecencias que o paso dos anos e decisións erróneas engadíronlle sen sentido.

Así pois, o noso proxecto de Reintegración urbana do patrimonio cultural da Chainza pon os acentos no seguinte:

1. Retirada do asfalto do ámbito e substitución por pavimento peatonal: adoquín granítico de 5x5cm.

2. Reformulación dos bordos e límites: o “pretil da ponte” é a referencia obrigada; reinterprétase e ata se reformula, nun zurcido continuo e pausado que estende o magnífico pretil ata convertelo nun inadvertido mobiliario urbán (pois non hai outro en todo o ámbito). A iluminación, ademáis, intégrase no “novo” pretil, co fin de conseguir unha iluminación rasante e adecuada ás características peatonais do ámbito.

3. Redeseño das instalacións urbáns e soterrado das aéreas: dacabalo das dúas fases, pois ata o momento completouse tan só o trazado oculto e baixo rasante das canalizaciones. É dicir, a retirada dos postes e cables queda para a segunda fase.

4. Recuperación do trazado do Camiño Real.

5. Recuperación da Ponte Medieval: a segunda fase contempla a súa prolongación, co fin de conectalo co “Camiño Real”.

6. Recuperación de “A Fonte dá Chainza” e do Lavadoiro da Chainza. E esta parte merece un comentario separadamente, pois o lavadoiro permanece en perfecto uso. “Activar” un espazo é literalmente “dotalo de actividade”. Pero a actividade xa existe; nós tan só rescatámola e revitalizámola. En definitiva, que a recuperación do lavadoiro está lonxe de ser un canto inútil a outros tempos xa pasados: é, por así dicilo, un ámbito de actividade, ou noutras palabras, un espazo social.

E para rematar, a pedra granítica das canteiras de Baroña, que preside toda a intervención: desde os pequenos “lastros” do pavimento ata as magníficas losas de 3m da cuberta do lavadoiro.

En fin, A Chaínza volve a respirar.

Obra: Reintegración urbán do patrimonio cultural de A Chaínza (fase1)

Arquitectos redactores: Alfonso Salgado Suárez, arquitecto + Francisco X. Liñares Túñez, arquitecto + Manuel A. Liñares Túñez, inxeñeiro industrial

Arquitecto colaborador: Santiago Rey e Carla Agra García

Estructura: Manuel Liñares

Instalaciones: Miguel Raposo

Debuxo: Sergio Sánchez e Carla Agra García

Etnografía: Ana Filgueiras Rei

Arquitecto técnico: Castor Campos Rodríguez

Promotores: Concello de Noia

Emplazamento: A Chaínza. Noia. A Coruña. España.

Fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages+ Salgado e Liñares Arquitectos

Empresa constructora: Construcciones Ces, S.L.

PEM: 168004,77 Euros

Superficie do ámbito de intervención: 4028m2

Ano: novembro 2012

+ salgadoeliñares.com

+ premios

– Premio Manuel Vázquez Román 2013

Primer premio

– XV Premios COAG

Premio espazo público[:]

“The Feeling of Structure”. Adam Khan“The Feeling of Structure”. Adam Khan“The Feeling of Structure”. Adam Khan

0

El próximo Miércoles  20 de Marzo, en el marco del ciclo de conferencias “Foros Esarq 2013: Atmospheres. The sense of things” que organiza la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya, ESARQ-UIC, el arquitecto Adam Khan, impartirá una ponencia con el título “The Feeling of Structure”. El acto, que será abierto al público, tendrá lugar a las 19:00 horas en el Aula Magna del Campus Barcelona de la UIC.

En la conferencia “The Feeling of Structure”, Adam Khan expondrá una serie de proyectos recientes en Reino Unido que exploran la potencia emocional del material y de la construcción. Artesanía rigurosa, un intenso proceso de ingeniería y el diseño en la integración de los materiales son la base de su forma de trabajar, que invita al apego emocional a través de la presencia física y la flexibilidad de uso. Adam Khan combina su profesión de arquitecto con su pasión por la música, aportando sentimiento a las estructuras arquitectónicas.  En cada proyecto, existe un compromiso constante con la belleza y la sociabilidad, la colaboración y el compromiso de todas las disciplinas y fronteras sociales. Además de Arquitecto y profesor, Adam Khan ha sido durante doce años carpintero y constructor, dos profesiones que han sido parte de su formación como arquitecto.

Fecha: Martes, 20 de marzo de 2013
Hora:  19.00 h
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

O vindeiro mércores 20 de Marzo, no marco do ciclo de conferencias “Foros Esarq 2013: Atmospheres. The sense of things” que organiza a Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Catalunya, ESARQ-UIC, o arquitecto Adam Khan, impartirá un relatorio co título “The Feeling of Structure”. O acto, que será aberto ao público, terá lugar ás 19:00 horas no Aula Magna do Campus Barcelona da UIC.

Na conferencia “The Feeling of Structure”, Adam Khan expoñerá unha serie de proxectos recentes en Reino Unido que exploran a potencia emocional do material e da construción. Artesanía rigorosa, un intenso proceso de ingeniería e o deseño na integración dos materiais son a base da súa forma de traballar, que invita ao apego emocional a través da presenza física e a flexibilidad de uso. Adam Khan combina a súa profesión de arquitecto coa súa paixón pola música, aportando sentimento ás estruturas arquitectónicas. En cada proxecto, existe un compromiso constante coa beleza e a sociabilidad, a colaboración e o compromiso de todas as disciplinas e fronteiras sociais. Ademais de Arquitecto e profesor, Adam Khan foi durante doce anos carpintero e constructor, dúas profesións que foron parte da súa formación como arquitecto.

Data: Martes, 20 de marzo de 2013

Hora: 19.00 h

Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

The near Wednesday On March 20, in the frame of the cycle of conferences » Forums Esarq 2013: Atmospheres. The sense of things » that there organizes the Technical Top School of Architecture of the Universitat Internacional of Catalonia, ESARQ-UIC, the architect Adam Khan, it will give a presentation with the title » The Feeling of Structure «. The act, which will be opened the public, will take place at 19:00 in the Assembly hall of the Campus Barcelona of the UIC.

In the conference » The Feeling of Structure «, Adam Khan will expose a series of recent projects in United Kingdom that they explore the emotional power of the material and of the construction. Rigorous crafts, an intense process of engineering and the design in the integration of the materials are the base of his way of working, that he invites to the emotional attachment across the physical presence and the flexibility of use. Adam Khan combines his architect’s profession with his passion for the music, contributing feeling to the architectural structures. In every project, a constant commitment exists with the beauty and the sociableness, the collaboration and the commitment of all the disciplines and social borders. Besides Architect and teacher, Adam Khan has been for twelve years carpenter and builder, two professions that have been a part of his formation as architect.

Date: On Tuesday, 20, march 2013

Hour: 19.00 h

Location: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona