Inicio Blog Página 133

Revista 1:100 Nº 41Revista 1:100 Nº 41Revista 1:100 Nº 41

Esta edición de 1:100 está dedicada al trabajo que realiza el Instituto de Investigación en Diseño y Georreferenciación, IGEO, formado por docentes y alumnos, en el cual se desarrollan prototipos de vivienda sustentables.

En distintos eventos de arquitectura pudimos visitar los módulos construidos por IGEO y a lo largo de los años fuimos testigos de su constante evolución. En dichas ocasiones observábamos el ímpetu e interés de todos sus integrantes por difundir su investigación y cómo el público valoraba la iniciativa y se comprometía con la propuesta. En boca de todos aparecía la palabra “sustentabilidad”, un concepto que invita a la reflexión. Y no solamente en relación a la arquitectura… deberíamos buscar la sustentabilidad en lo social, lo económico, lo político y, por supuesto, en lo ecológico. El IGEO propone un camino en esa dirección, trabajar en conjunto con la población, las instituciones gubernamentales y no gubernamentales, lo que resulta en la formación de profesionales idóneos con compromiso social, tomando la práctica constructiva como una de sus principales premisas.

Este número nos invita a reflexionar y debatir sobre la necesidad de generar un cambio, nuevos métodos de pensamiento en el cual las variables contextuales, tecnológicas y climáticas interactúen logrando así la sustentabilidad en arquitectura.

+ info

Esta edición de 1:100 está dedicada ao traballo que realiza o Instituto de Investigación en Deseño e Georreferenciación, IGEO, formado por docentes e alumnos, no cal desenvólvense prototipos de vivenda sustentables.

En distintos eventos de arquitectura puidemos visitar os módulos construídos por IGEO e ao longo dos anos fomos testemuñas da súa constante evolución. En devanditas ocasións observabamos o ímpetu e interese de todos os seus integrantes por difundir a súa investigación e como o público valoraba a iniciativa e comprometíase coa proposta. Na fala da xente aparecía a palabra “sustentabilidad”, un concepto que invita á reflexión. E non soamente en relación á arquitectura… deberiamos buscar a sustentabilidad no social, o económico, o político e, por suposto, no ecolóxico. O IGEO propón un camiño nesa dirección, traballar en conxunto coa poboación, as institucións gobernamentais e non gobernamentais, o que resulta na formación de profesionais idóneos con compromiso social, tomando a práctica constructiva como unha dos seus principais premisas.

Este número invítanos a reflexionar e debater sobre a necesidade de xerar un cambio, novos métodos de pensamento no cal as variables contextuales, tecnolóxicas e climáticas interactúen logrando así a sustentabilidad en arquitectura.

+ info

This edition of 1:100 is dedicated to the work that realizes the Institute of Investigation in Design and Georreferenciación, IGEO formed by teachers and pupils, in which sustainable prototypes of housing develop.

In different events of architecture we could visit the modules constructed by IGEO and throughout the years we were witnesses of his constant evolution. In the above mentioned occasions we were observing the impetus and interest of all his members to spread his investigation and how the public was valuing the initiative and was compromising itself with the offer. In mouth of all the word was appearing «sustentabilidad», a concept that he invites to the reflection. And not only in relation to the architecture … we should look for the sustentabilidad in the social thing, the economic thing, the political thing and, certainly, in the ecological thing. The IGEO proposes a way in this direction, to work as a whole with the population, the governmental and not governmental institutions, which results in the formation of suitable professionals with social commitment, taking the constructive practice as one of his principal premises.

This number invites us to think and debate on the need to generate a change, new methods of thought in which the contextual, technological and climatic variables interact achieving this way the sustentabilidad in architecture.

+ info

Ideas con paisajeIdeas con paisaxeIdeas with landscape

0

Ideas con paisaje reúne en dos jornadas cinco conferencias sobre el proyecto paisajístico. Renato Bocchi, profesor de Teoría della Progettazione Architettonica en la Universitá Iuav di Venezia, estará acompañado de dos profesores de la ETSAC, Emma López Bahut y Jorge Rodriguez, y de un paisajista, José Crespí. Este seminario se ha concebido como parte de un programa que pretende aproximar a los estudiantes a aquellas áreas de creación y actividad arquitectónica, que hasta ahora no se consideraban centrales.

Ciclo de conferencias, Ideas con paisaje, en el Salón de actos de la Escuela de Arquitectura de A Coruña. El 26 y el 29 de abril en horario de mañana. Entrada libre hasta completar aforo.

Ideas con paisaxe reúne en dúas xornadas cinco conferencias sobre o proxecto paisajístico. Renato Bocchi, profesor de Teoría della Progettazione Architettonica na Universitá Iuav dei Venezia, estará acompañado de dous profesores da ETSAC, Emma López Bahut e Jorge Rodriguez, e dun paisajista, José Crespí. Este seminario concibiuse como parte dun programa que pretende aproximar aos estudantes a aquelas áreas de creación e actividade arquitectónica, que ata agora non se consideraban centrais.

Ciclo de conferencia, Ideas con paisaxe, no Salón de actos da Escola de Arquitectura da Coruña. O 26 e o 29 de abril en horario de mañá. Entrada libre ata completar aforo.

Ideas with landscape it assembles in two days five conferences on the landscape project. Renato Bocchi, teacher of Theory della Progettazione Architettonica in the Universitá Iuav I gave Venezia, it will be accompanied of two teachers of the ETSAC, Emma Lopez Bahut and Jorge Rodriguez, and of a landscape painter, Jose Crespí. This seminar has been conceived as part of a program that it tries to bring near to the students to those areas of creation and architectural activity, which till now were not considered to be head offices.

Cycle of conferences, Ideas with landscape, in Lounge of acts of the School of Architecture of To Coruña. 26 and on April 29 in schedule of tomorrow. Free entry up to completing appraisal.

A Guide to Archigram 1961-74A Guide to Archigram 1961-74A Guide to Archigram 1961-74

0

Archigram: Arquitectura de culto. A Guide to Archigram 1961-74 es un pequeño libro (tamaño postal aunque con cerca de 500 páginas) que repasa de manera gráfica y concisa el trabajo de este influyente equipo de arquitectos británicos. El texto recupera una edición anterior de Dennis Crompton (Concerning Archigram) publicada por Academy Editions en 1994.

Quizás por sus dimensiones, el libro permite una lectura muy cercana del grafismo inconfundible de Archigram. Sin embargo la publicación no solo reproduce imágenes: se propone una visión cronológica de las propuestas en la que se incluyen varios textos de Peter Cook, David Greene, Warren Chalk, Dennis Crompton, Ron Herron y Mike Webb, muy útiles para comprender los debates que contextualizan su trabajo.

Al margen de consideraciones arquitectónicas más serias, para mucha gente hablar de Archigram es hablar de la cultura POP, de los Beatles, incluso de los Monty Python. Sin embargo yo siempre he creído que el fenómeno Archigram está más cerca de un concepto que quizás deba ser definido: la arquitectura de culto –más allá de la arquitectura “de autor”.

[…]

 David H. Falagán

+ artículo publicado en arquilecturas

Archigram: Arquitectura de culto. A Guide to Archigram 1961-74 é un pequeno libro (tamaño postal aínda que con preto de 500 páxinas) que repasa de xeito gráfica e concisa o traballo deste influyente equipo de arquitectos británicos. O texto recupera unha edición anterior de Dennis Crompton (Concerning Archigram) publicada por Academy Editions en 1994.

Quizais polas súas dimensións, o libro permite unha lectura moi próxima do grafismo inconfundible de Archigram. Con todo a publicación non só reproduce imaxes: proponse unha visión cronolóxica das propostas na que se inclúen varios textos de Peter Cook, David Greene, Warren Chalk, Dennis Crompton, Ron Herron e Mike Webb, moi útiles para comprender os debates que contextualizan o seu traballo.

Á marxe de consideracións arquitectónicas máis serias, para moita xente falar de Archigram é falar da cultura POP, dos Beatles, ata dos Monty Python. Con todo eu sempre crin que o fenómeno Archigram está máis preto dun concepto que quizais deba ser definido: a arquitectura de culto –máis aló da arquitectura “de autor”.

[…]

David H. Falagán

+ artigo publicado en arquilecturas

Archigram: Cult-Architecture. A Guide to Archigram 1961-1974 is a small book (postcard size but with around 500 pages) that reviews graphically and concisely the work of this influential British architects team. The text reviews an earlier edition of Dennis Crompton (Concerning Archigram) published by Academy Editions in 1994.

Perhaps because of its size, the book enables a very close reading of unmistakable Archigram graphics. However, the publication not only reproduces images: it proposes a chronological view of projects which includes several essays by Peter Cook, David Greene, Warren Chalk, Dennis Crompton, Ron Herron & Mike Webb, very useful for understanding the debates contextualizing their work.

Apart from more serious architectural considerations, for many people talking about Archigram is talking about pop culture, the Beatles, even Monty Python. But I have always believed that the notion of Archigram is closer to a concept that may need to be defined: cult-architecture -beyond auteur architecture.

[…]

David H. Falagán

+ article is published in arquilecturas

[:es]Arquitectura Moderna en el Perú [I] | Fernando Freire Forga[:gl]Arquitectura Moderna no Perú [I] | Fernando Freire Forga[:en]Modern architecture in Peru [I] | Fernando Freire Forga[:]

[:es]

La Arquitectura Moderna se desarrolló en el Perú tardíamente, aproximadamente 20 años después de que se construyeran los primeros antecedentes europeos.

Para finales de la década de 1920 Le Corbusier había definido sus cinco puntos de la arquitectura moderna plasmados posteriormente en la Villa Savoye, y Mies van der Rohe ya había hecho lo propio demostrado las cualidades de una nueva arquitectura en el Pabellón Alemán para la Exposición Universal de Barcelona, en 1929. Sin embargo, en el Perú, se desarrollaba una arquitectura con estilos básicamente “neocoloniales” y “californianos” que permanecieron inamovibles hasta finales de la década de 1940.

Según historiadores, durante la década de 1930, el Perú logra una aproximación a esta modernidad – llamados por algunos “estilo internacional” – con algunas construcciones en la ciudad de Lima que correspondían a una tendencia a la que se le llamó “Estilo Buque”, estilo que se practicó de manera eventual, dejando en todo momento la supremacía del neocolonialismo existente.

Para mediados de la década de 1940 los arquitectos peruanos empiezan a vincularse con la arquitectura moderna. Las visitas de arquitectos como Richard Neutra, José Luís Sert y Walter Gropius en estos años sirvieron para sentar las bases del movimiento moderno en el Perú.

Dentro de las primeras manifestaciones modernas en proyectos de arquitectos peruanos llama la atención, por la fecha de su proyección, la modernidad con la que el Arquitecto Santiago Agurto presenta   su   tesis   de   grado   publicada en 1945 por   la  revista  “El Arquitecto Peruano”.

Tesis de Grado. Santiago Agurto, 1945

La revista El Arquitecto Peruano

Fundada por el arquitecto Fernando Belaunde Terry en 1937, es la publicación más importante en temas arquitectónicos y urbanos en el Perú en el siglo XX. Bajo la dirección de Fernando Belaúnde (1937-1963), la revista publicó un total de 202 números. Hasta 1950, fue una publicación mensual; luego, apareció cada dos meses y, desde 1958, cada cuatro.

Los años que Belaúnde dirigió la publicación coinciden con la primera fase de las grandes migraciones internas, el hecho demográfico más importante de la historia de nuestro país (y de Lima), que modificó el patrón histórico de ocupación del territorio. El Perú, básicamente rural y serrano hasta el censo de 1940, pasó a ser un país urbano y costeño.

La planificación implica la noción de una autoridad que impone prioridades que se hallan por encima de los intereses económicos individuales y por encima también de las reglas del libre mercado.

El Arquitecto Peruano. Agosto, 1937

La revista abogó por la modificación de la norma liberal que había guiado al estado peruano desde los años de la “República Aristocrática”. La revista defendió la tesis de promover el desarrollo a través de un crecimiento hacia adentro; fue partidaria, por lo tanto, del proceso de “sustitución de importaciones” y contraria al modelo exclusivamente exportador. La revista EL Arquitecto Peruano llamaba a los empresarios a impulsar la inversión de capital para la ampliación del mercado interno. En este sentido, para el arquitecto Belaúnde había que producir en el Perú hierro, cemento, vidrio y madera, ya que un país sin industrias básicas no podía aspirar al desarrollo.

En las elecciones de 1945, en las que triunfó la opción reformista de Bustamante y Rivero, Belaúnde Terry salió elegido diputado por Lima. En esta primera responsabilidad política, el joven arquitecto impulsó, desde el Congreso, e inspirado en las ideas de su revista, cuatro importante leyes:

1. La propiedad horizontal del suelo.-De acuerdo a la ley vigente, solo podía haber un dueño por edificio, por lo que los departamentos solo podían alquilarse (por ello, había pocos en Lima). La nueva ley autorizaba al propietario de un departamento a inscribir su propiedad en forma independiente y compartir el suelo con los dueños de los otros departamentos de su edificio. Esta norma fue un mecanismo indispensable para estimular los edificios por departamentos en nuestra ciudad.

2. La constitución de la Oficina Nacional para la Planificación Urbana (ONPU).- Era la oficina del estado encargada de la formulación de los planes de desarrollo urbano de todas las ciudades del país, empezando por Lima; así, el estado se involucraba directamente en el desarrollo nacional. Esta institución fue el antecedente del Instituto Nacional de Planificación.

3. La creación de la Corporación Nacional de Vivienda (CNV).- Tenía como propósito la construcción de viviendas para los sectores medios y populares. La principal obra, en estos años, de la CNV fue el proyecto global de las unidades vecinales.

4. Los centros climáticos de invierno.- Bajo esta ley se construyó la colonia vacacional de Huampaní.

La reforma estudiantil de 1946

En 1946, tanto alumnos como profesores de la Escuela de Ingenieros se organizaron para llevar a cabo una reforma estudiantil que nivele la enseñanza arquitectónica en relación a la nueva arquitectura desarrollada en el ámbito internacional.  El cambio en los estudios estuvo complementado con las visitas de distintos arquitectos extranjeros entre quienes se contó a Walter Gropius y Josep Lluís Sert en 1953. En 1955, con la transformación de la Escuela Nacional de Ingenieros en Universidad Nacional de Ingeniería, el Departamento de Arquitectura quedó convertido en Facultad. La construcción de la actual Facultad de Arquitectura tuvo inicio en 1951 gracias a la participación del Estado, la empresa privada, profesores y alumnos. El edificio fue uno de los primeros en ser construidos en el campus, su diseño arquitectónico fue realizado por el arquitecto italiano Mario Bianco y su ejecución gracias a un esmerado y destacable esfuerzo conjunto liderado por el arquitecto Fernando Belaúnde, en ese entonces jefe del Departamento.

La Agrupación Espacio

En Mayo de 1947, un grupo de jóvenes estudiantes de arquitectura de la Escuela Nacional de Ingenieros, lideran a un grupo de intelectuales, arquitectos y artistas. Adoptan el nombre ESPACIO y, a la manera de las vanguardias europeas, lanzan un Manifiesto que marcará el inicio de sus actividades y de los cambios que propugnan.

Desde mediados de los años cuarenta, Lima vivía una vorágine modernizante auspiciada por la difusión de las imágenes de la modernidad, el fin de la segunda guerra mundial y por el optimista ambiente existente luego de la elección de José Luis Bustamante y Rivero como expresión de nuevos vientos en el país.

La radical transformación de la plaza de armas de Lima y los ensanches en las calles importantes de su centro histórico, testimoniaban el espíritu que animaba a los cambios promovidos, emulando lo ocurrido en otras metrópolis. Desde esa perspectiva, los paradigmas del cambio se mantenían marcadamente desactualizados.

El arte y la arquitectura transitaban los caminos signados por la pasiva mirada al pasado, aislados de los acontecimientos arquitectónicos prevalecientes en el mundo. Un mundo que salía de la segunda gran guerra y veía consolidar a Norteamérica como principal potencia. Un mundo que había vivido -décadas atrás-, el entusiasmo por la renovación total del arte y la arquitectura, y que pocos años después planteaba ya un cuestionamiento a las radicales formulaciones vanguardistas, vivía el inesperado viraje de los grandes maestros de la arquitectura y el surgimiento de propuestas abiertas, frescas e incluyentes.

En esta doble y contradictoria realidad, la de dos mundos paralelos y diacrónicos, se forma en el Perú una agrupación de intelectuales: artistas, estudiantes y profesionales, dispuestos a enfrentar a los defensores del adormecimiento de las manifestaciones culturales de nuestra sociedad. Reunidos en torno a la estimulante figura de Luis Miró Quesada, un grupo de jóvenes estudiantes de arquitectura de la Escuela Nacional de Ingenieros -la actual Universidad Nacional de Ingeniería-, surge hace medio siglo, la Agrupación ESPACIO, vehículo de las expectativas de algunos círculos de encuentro y discusión como manifestación específica de una sociedad preocupada por el presente y el futuro.

ESPACIO, se propone marcar distancias, señalando un derrotero; se plantea la tarea de repensar el arte del Perú y se enfrenta al dilema de combatir el origen de su propio estatus, revisando y cuestionando el desarrollo de nuestra cultura, entendiendo la misma de manera integral, como manifestación de un momento determinado, y de un hombre nuevo. Se constituye entonces en uno de los movimientos más importantes de nuestra modernidad y sin lugar a dudas, en el más conocido y trascendental en el mundo artístico. La arquitectura, asumiría en dicho proceso un decidido liderazgo.

Para cumplir su misión organizan conferencias, exposiciones y publicaciones. Editan la revista ESPACIO y publican una sección en el diario EL COMERCIO. Pero sobre todo producirán, harán arte. Rápidamente, la aceptación del arte moderno se hace patente en la década del cincuenta, al final de la cual, los más activos miembros de la Agrupación, han arribado al campo político, persuadidos seguramente de la necesidad de modernizar también el país. Transcurrido el tiempo, el Perú ha cambiado notoriamente. Lima y el país han crecido y se han transformado. El mundo en la era post-moderna, lejos de ser el mismo vuelve a mirar hacia sus más cercanos orígenes: los de la modernidad. Hace un alto y se formula una serie de inquietantes interrogantes: tradición, cambio, globalización, pasado, futuro, país, nación…….; tratando de contestarlas en esta oportunidad a través de las manifestaciones del arte, estimuladas y realizadas por la Agrupación ESPACIO.

Primeras obras y proyectos de arquitectura moderna en el Perú

Fernando Freire Forga · Doctor Arquitecto
Lima · abril 2013 · Autor del Blog La Forma Moderna en Latinoamérica

[:es]Arquitectura Moderna en el Perú [II] | Fernando Freire Forga[:gl]Arquitectura Moderna no Perú [II] | Fernando Freire Forga[:en]Modern architecture in Peru [II] | Fernando Freire Forga[:]

Nota:
Ensayos Personales, 2012.Esta primera parte forma parte de un texto que se expone el resultado de casi 10 años de estudios relacionados al desarrollo de la arquitectura moderna en el Perú.  Es importante mencionar que para lograr completar este ensayo relacionado a la arquitectura moderna en el Perú se han utilizado estudios y opiniones de destacados profesionales. Al final se hace una breve reseña bibliográfica.

Fuentes Bibliográficas

1.  Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.
2. blog.pucp.edu.pe
3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.
4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.
5. arqandina.com

[:en]

The Modern Architecture developed in Peru late, approximately 20 years after the first European precedents were constructed.

By the ends of the decade of 1920 Him Corbusier had defined his five points of the modern architecture formed later of the Villa Savoye, and Mies van der Rohe already had done the demonstrated own thing the qualities of a new architecture in the German Pavilion for the Universal Exhibition of Barcelona, in 1929. Nevertheless, in Peru, an architecture was developing with styles basically «neocoloniales» and «Californian» that remained unremovable until ends of the decade of 1940.

According to historians, during the decade of 1930, Peru achieves an approximation to this modernity – called by some » international style » – with some constructions in the city of Lima that they were corresponding to a trend to which called him «Buque Styl», I am used that was practised in an eventual way, leaving at all time the supremacy of the existing neocolonialism.

By the middle of the decade of 1940 the Peruvian architects start linking with the modern architecture. The architects’ visits like Richard Neutra, Jose Luís Sert and Walter Gropius in these years served to lay the foundations of the modern movement in Peru.

Inside the first modern manifestations in projects of Peruvian architects it is called the attention, in the date of his projection, the modernity with which the Architect Santiago Agurto presents his thesis of degree published in 1945 by the magazine «El Arquitecto Peruano».

Thesis of Degree. Santiago Agurto, 1945

El Arquitecto Peruano Magazine. Founded by the architect Fernando Belaunde Terry in 1937, it is the most important publication in architectural and urban topics in Peru in the 20th century. Under the direction of Fernando Belaúnde (1937-1963), the magazine published a total of 202 numbers. Until 1950, it was a monthly publication; then, it appeared every two months and, from 1958, every four.

The years that Belaúnde directed the publication coincide with the first phase of the big internal migrations, the most important demographic fact of the history of our country (and of Lima), that there modified the historical boss of occupation of the territory. Peru, basically rural and highland up to the census of 1940, happened to be an urban country and costeño.

The planning implies the notion of an authority that imposes priorities that are situated over the economic individual interests and above also of the rules of the free market.

El Arquitecto Peruano. August, 1937

The magazine pleaded for the modification of the liberal norm that he had guided to the Peruvian condition from the years of the » Aristocratic Republic «. The magazine defended the thesis of promoting the development across a growth inward; it was partial, therefore, to the process of » substitution of imports » and it contradicts the exclusively exporting model. The magazine THE Peruvian Architect was calling the businessmen to stimulating the capital investment for the extension of the internal market. In this respect, for the architect Belaúnde it was necessary to produce in Peru iron, cement, glass and wood, since a country without basic industries could not aspire to the development.

In the choices of 1945, in which the option triumphed reformist of Bustamante and Rivero, Belaúnde Terry went out chosen deputy for Lima. In this first political responsibility, the young person architect stimulated, from the Congress, and inspired by the ideas of his magazine, four important laws:

1. The horizontal property of the land. – in agreement to the in force law, only there could be an owner for building, by what the departments only could be rented (for it, there were few ones in Lima). The new law was authorizing the owner of a department to inscribe his property in independent form and to share the soil with the owners of other departments of his building. This norm was an indispensable mechanism to stimulate the buildings for departments in our city.

2. The constitution of the National Office for the Town planning (ONPU). -Was the office of the condition taken charge of the formulation of the plans of urban development of all the cities of the country, beginning for Lima; this way, the condition was interfering directly in the national development. This institution was the precedent of the National Institute of Planning.

3. The creation of the National Corporation of Housing (CNV).– Took the construction of housings as an intention for the average and popular sectors. The principal work, in these years, of the CNV was the global project of the local units.

4. The climatic centers of invierno. – Under this law there was constructed Huampaní’s vacation colony.

The student reform of 1946. In 1946, both pupils and teachers of the Engineers’ School organized to carry out a student reform that levels the architectural education in relation to the new architecture developed in the international area. The change in the studies was complemented by the visits of different foreign architects between whom one counted Walter Gropius y Josep Lluís Sert in 1953. In 1955, with the transformation of the Engineers’ National School in National University of Engineering, the Department of Architecture remained turned into Faculty. The construction of the current Faculty of Architecture had beginning in 1951 thanks to the participation of the State, the private company, teachers and pupils. The building was one of the first ones in being constructed in the campus, his architectural design was realized by the Italian architect Mario Bianco and his execution thanks to a careful and prominent joint effort led by the architect Fernando Belaúnde,  in this chief at the time of the Department.

The Espacio GroupIn May, 1947, a group of young students of architecture of the Engineers’ National School, lead to a group of intellectual, architects and artists. They adopt the name I SPREAD and, like the European forefronts, they throw a Manifest that it will mark the beginning of his activities and of the changes that they support.

From middle of the forties, Lima was living through a maelstrom modernizante supported by the diffusion of the images of the modernity, the end of the second world war and by the optimistic existing environment after Jose Luis Bustamante y Rivero’s choice as expression of new winds in the country.

The radical transformation of the square of weapon of Lima and the widenings in the important streets of his historical center, were bearing witness to the spirit that it was encouraging to the promoted changes, emulating the happened in others metropolis. From this perspective, the paradigms of the change were kept marcadamente out of date.

The art and the architecture were travelling the ways sealed by the passive look to the past, isolated of the architectural prevailing events in the world. A world that was going out of the second great war and saw to consolidate to North America as principal power. A world that had lived – decades behind-, the enthusiasm for the total renovation of the art and the architecture, and that a few years later was raising already a question to the radical ultramodern formulations, was living through the unexpected turn of the big teachers of the architecture and the emergence of opened, fresh and enclosing offers.

In this one double and contradictory reality, that of two parallel worlds and diacrónicos, forms in Peru a group of intellectual: artists, students and professional, ready to face the defenders of the drowsiness of the cultural manifestations of our company. Assembled concerning Luis Miro Quesada’s stimulant figure, a group of young students of architecture of the Engineers’ National School – the current National University of Engineering-, arises does half a century, the Espacio Group, vehicle of the expectations of some circles of meeting and discussion as specific manifestation of a company worried by the present and the future.

ESPACIO, it proposes to mark distances, indicating a course; there appears the task of rethinking the art of Peru and faces the dilemma of attacking the origin of his own status, checking and questioning the development of our culture, understanding the same one of an integral way, as manifestation of a certain moment, and of a new man. It is constituted then in one of the most important movements of our modernity and no doubt, in most known and transcendental in the artistic world. The architecture, it would assume in the above mentioned process a determined leadership.

To fulfill his mission they organize conferences, exhibitions and publications. They edit the ESPACIO magazine and they publish a section in the EL COMERCIO diary. But especially they will produce, will do art. Rapidly, the acceptance of the modern art becomes clear in the decade of fifty, at the end of which, the most active members of the Group, have arrived at the political field, persuaded surely of the need to modernize also the country. Passed the time, Peru has changed glaringly. It smooths and the country they have grown and have transformed. The world in the post-modern age, far from being the same returns to look at his more nearby origins: those of the modernity. It does a high place and there is formulated a series of worrying questions: tradition, change, globalization, past, future, country, nation …….; trying to answer them in this opportunity across the manifestations of the art, stimulated and realized for Espacio Group.

The first works and projects of modern architecture in Peru

Fernando Freire Forga · Doctor Architect
Lima · april 2013 · Author of the Blog La Forma Moderna en Latinoamérica

Note:

Personal tests, 2012. This first part forms a part of a text that exposes the result of almost 10 years of studies related to the development of the modern architecture in Peru. It is important to mention that to manage to complete this test related to the modern architecture in Peru there have been in use studies and opinions of out-standing professionals. Ultimately a brief bibliographical review is done.

Bibliographical sources
1. Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.
2. blog.pucp.edu.pe3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.
4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.5. arqandina.com

[:gl]

A Arquitectura Moderna desenvolveuse no Perú tardíamente, aproximadamente 20 anos despois de que se construísen os primeiros antecedentes europeos.

Para finais da década de 1920 Lle Corbusier definira os seus cinco puntos da arquitectura moderna plasmados posteriormente na Vila Savoye, e Mies van der Rohe xa fixera o propio demostrado as calidades dunha nova arquitectura no Pabellón Alemán para a Exposición Universal de Barcelona, en 1929. Con todo, no Perú, desenvolvíase unha arquitectura con estilos basicamente “neocoloniales” e “californianos” que permaneceron inamovibles ata finais da década de 1940.

Segundo historiadores, durante a década de 1930, o Perú logra unha aproximación a esta modernidad – chamados por algúns “estilo internacional” – con algunhas construcións na cidade de Lima que correspondían a unha tendencia á que se lle chamou “Estilo Buque”, estilo que se practicou de xeito eventual, deixando en todo momento a supremacía do neocolonialismo existente.

Para mediados da década de 1940 os arquitectos peruanos empezan a vincularse coa arquitectura moderna. As visitas de arquitectos como Richard Neutra, José Luís Sert e Walter Gropius nestes anos serviron para sentar as bases do movemento moderno no Perú.

Dentro das primeiras manifestacións modernas en proxectos de arquitectos peruanos chama a atención, pola data da súa proxección, a modernidad coa que o Arquitecto Santiago Agurto presenta a súa tese de grado publicada en 1945 pola revista “El Arquitecto Peruano”.

Tesis de Grado. Santiago Agurto, 1945

A revista El Arquitecto Peruano. Fundada polo arquitecto Fernando Belaunde Terry en 1937, é a publicación máis importante en temas arquitectónicos e urbanos no Perú no século XX. Baixo a dirección de Fernando Belaúnde (1937-1963), a revista publicou un total de 202 números. Ata 1950, foi unha publicación mensual; logo, apareceu cada dous meses e, desde 1958, cada catro.

Os anos que Belaúnde dirixiu a publicación coinciden coa primeira fase das grandes migraciones internas, o feito demográfico máis importante da historia do noso país (e de Lima), que modificou o patrón histórico de ocupación do territorio. O Perú, basicamente rural e serrano ata o censo de 1940, pasou a ser un país urbano e costeño.

A planificación implica a noción dunha autoridade que impón prioridades que se achan por encima dos intereses económicos individuais e por encima tamén das regras do libre mercado.

El Arquitecto Peruano. Agosto, 1937

A revista abogó pola modificación da norma liberal que guiara ao estado peruano desde os anos da “República Aristocrática”. A revista defendeu a tese de promover o desenvolvemento a través dun crecemento cara a dentro; foi partidaria, polo tanto, do proceso de “sustitución de importaciones” e contraria ao modelo exclusivamente exportador. A revista O Arquitecto Peruano chamaba aos empresarios a impulsar o investimento de capital para a ampliación do mercado interno. Neste sentido, para o arquitecto Belaúnde había que producir no Perú ferro, cemento, vidro e madeira, xa que un país sen industrias básicas non podía aspirar ao desenvolvemento.

Nas eleccións de 1945, nas que triunfou a opción reformista de Bustamante e Rivero, Belaúnde Terry saíu elixido deputado por Lima. Nesta primeira responsabilidade política, o novo arquitecto impulsou, desde o Congreso, e inspirado nas ideas da súa revista, catro importante leis:

1. A propiedade horizontal do chan.-De acordo á lei vigente, só podía haber un dono por edificio, polo que os departamentos só podían alugarse (por iso, había poucos en Lima). A nova lei autorizaba ao propietario dun departamento a inscribir a súa propiedade en forma independente e compartir o chan cos donos dos outros departamentos do seu edificio. Esta norma foi un mecanismo indispensable para estimular os edificios por departamentos na nosa cidade.

2. A constitución da Oficina Nacional para a Planificación Urbana (ONPU).- Era a oficina do estado encargada da formulación dos plans de desenvolvemento urbano de todas as cidades do país, empezando por Lima; así, o estado involucrábase directamente no desenvolvemento nacional. Esta institución foi o antecedente do Instituto Nacional de Planificación.

3. A creación da Corporación Nacional de Vivenda (CNV).– Tiña como propósito a construción de vivendas para os sectores medios e populares. A principal obra, nestes anos, da CNV foi o proxecto global das unidades vecinales.

4. Os centros climáticos de inverno.- Baixo esta lei construír a colonia vacacional de Huampaní.

A reforma estudiantil de 1946. n 1946, tanto alumnos como profesores da Escola de Enxeñeiros organizáronse para levar a cabo unha reforma estudiantil que nivele o ensino arquitectónica en relación á nova arquitectura desenvolvida no ámbito internacional. O cambio nos estudos estivo complementado coas visitas de distintos arquitectos estranxeiros entre quen se contou a Walter Gropius e Josep Lluís Sert en 1953. n 1955, coa transformación da Escola Nacional de Enxeñeiros en Universidade Nacional de Ingeniería, o Departamento de Arquitectura quedou convertido en Facultade. A construción da actual Facultade de Arquitectura tivo inicio en 1951 grazas á participación do Estado, a empresa privada, profesores e alumnos. O edificio foi un dos primeiros en ser construídos no campus, o seu deseño arquitectónico foi realizado polo arquitecto italiano Mario Bianco e o seu ejecución grazas a un esmerado e destacable esforzo conxunto liderado polo arquitecto Fernando Belaúnde, nese entón xefe do Departamento.

A Agrupación EspacioEn maio de 1947, un grupo de novos estudantes de arquitectura da Escola Nacional de Enxeñeiros, lideran a un grupo de intelectuais, arquitectos e artistas. Adoptan o nome ESPAZO e, ao xeito das vanguardias europeas, lanzan un Manifesto que marcará o inicio das súas actividades e dos cambios que propugnan.

Desde mediados dos anos corenta, Lima vivía un vórtice modernizante auspiciada pola difusión das imaxes da modernidad, o fin da segunda guerra mundial e polo optimista ambiente existente logo da elección de José Luís Bustamante e Rivero como expresión de novos ventos no país.

A radical transformación da praza de armas de Lima e os ensanches nas rúas importantes do seu centro histórico, testemuñaban o espírito que animaba aos cambios promovidos, emulando o ocorrido noutras metrópolis. Desde esa perspectiva, os paradigmas do cambio mantíñanse marcadamente desactualizados.

A arte e a arquitectura transitaban os camiños signados pola pasiva mirada ao pasado, illados dos acontecementos arquitectónicos prevalecientes no mundo. Un mundo que saía da segunda gran guerra e vía consolidar a Norteamérica como principal potencia. Un mundo que vivira -décadas atrás-, o entusiasmo pola renovación total da arte e a arquitectura, e que poucos anos despois suscitaba xa un cuestionamiento ás radicais formulaciones vanguardistas, vivía o inesperado viraje dos grandes mestres da arquitectura e o surgimiento de propostas abertas, frescas e incluyentes.

Nesta dobre e contradictoria realidade, a de dous mundos paralelos e diacrónicos, fórmase no Perú unha agrupación de intelectuais: artistas, estudantes e profesionais, dispostos a enfrontar aos defensores do adormecemento das manifestacións culturais da nosa sociedade. Reunidos en torno á estimulante figura de Luís Mirou Quesada, un grupo de novos estudantes de arquitectura da Escola Nacional de Enxeñeiros -a actual Universidade Nacional de Inxeñería-, xorde fai medio século, a Agrupación ESPACIO, vehículo das expectativas dalgúns círculos de encontro e discusión como manifestación específica dunha sociedade preocupada polo presente e o futuro.

ESPACIO, proponse marcar distancias, sinalando un derrotero; suscítase a tarefa de repensar a arte do Perú e enfróntase ao dilema de combater a orixe do seu propio estatus, revisando e cuestionando o desenvolvemento da nosa cultura, entendendo a mesma de xeito integral, como manifestación dun momento determinado, e dun home novo. Constitúese entón nun dos movementos máis importantes da nosa modernidad e sen dúbida, no máis coñecido e trascendental no mundo artístico. A arquitectura, asumiría en devandito proceso un decidido liderado.

Para cumprir a súa misión organizan conferencias, exposicións e publicacións. Editan a revista ESPACIO e publican unha sección no diario EL COMERCIO. Pero sobre todo producirán, farán arte. Rápidamente, a aceptación da arte moderna faise patente na década do cincuenta, ao final da cal, os máis activos membros da Agrupación, arribaron ao campo político, persuadidos seguramente da necesidade de modernizar tamén o país. Transcorrido o tempo, o Perú cambiou notoriamente. Lima e o país creceron e transformáronse. O mundo en éraa post-moderna, lonxe de ser o mesmo volve mirar cara aos seus máis próximas orixes: os da modernidad. Fai un alto e formúlase unha serie de inquietantes interrogantes: tradición, cambio, globalización, pasado, futuro, país, nación…….; tratando de contestalas nesta oportunidade a través das manifestacións da arte, estimuladas e realizadas pola Agrupación ESPACIO.

Primeiras obras e proxectos de arquitectura moderna no Perú

Fernando Freire Forga · Doutor Arquitecto

Lima · abril 2013 · Autor do Blogue La Forma Moderna en Latinoamérica

Nota:

Ensaios Persoais, 2012. Esta primeira parte forma parte dun texto que se expón o resultado de case 10 anos de estudos relacionados ao desenvolvemento da arquitectura moderna no Perú. É importante mencionar que para lograr completar este ensaio relacionado á arquitectura moderna no Perú utilizáronse estudos e opinións de destacados profesionais. Ao final faise unha breve apunta bibliográfica.

Fontes Bibliográficas
1. Córdova, Adolfo “La Agrupación Espacio y la Arquitectura Peruana” – 2005.2. blog.pucp.edu.pe3. Ludeña, Wiley «Piqueras – Belaunde – La Agrupación Espacio: TRES BUENOS TIGRES. Vanguardia y Urbanismo en el Perú del Siglo XX». Editado por el CAP Regional Junín y Urbe ediciones – Huancayo 2004. Pag. 186.4. José Bentín Diez Canseco Extracto de Libro: Enrique Seoane Ros, Una Búsqueda de raíces peruanas. Lima, 1989.5. arqandina.com

[:]

De la caja isotérmica al organismo sostenible… | Rodrigo Almonacid

Retrato Le Corbusier con esquemas bioclimimáticos de la unité al fondo

En 1993, el prestigioso arquitecto y crítico finlandés Juhani Pallasmaa, formulaba una idea de refundación  de la Arquitectura en base a una vuelta a los orígenes de la disciplina, apelando a la ecología como compañero de viaje de los futuros arquitectos:

“No puedo imaginar otra perspectiva deseable en el futuro que una forma de vida ecológica, en la que la arquitectura retornaría a la idea inicial del funcionalismo, derivado de la biología, y arraigaría nuevamente en su substrato cultural y regional. Esta arquitectura, que podría llamarse funcionalismo ecológico (…) implicaría una tarea paradójica hacerla contemporáneamente más primitiva y más refinada… La arquitectura ecológica significa que el edificio es más un proceso que un producto”.

En el actual momento de crisis, perdida ya la confianza de la sociedad en el colectivo de arquitectos, la identidad del licenciado en Arquitectura se ve menoscabada hasta hacerle dudar de la necesidad o demanda que el resto de la sociedad tiene de sus servicios profesionales. No es para menos, habiendo demostrado que tanto las altas esferas políticas han sobrepasado los límites imaginables de las fantasías faraónicas ayudados de su arquitecto de cámara más fiel que cumpliera sus inefables deseos y ambiciones de posteridad.

Sí, unos 4.700 años después, hemos asistido a la construcción de todo tipo de Saqqara (por citar el primer gran ejemplo de arquitectura faraónica), donde el propio faraón Djoser reclamaba al gran arquitecto Imhotep que su legado arquitectónico lograse alcanzar un lugar digno para su cuerpo momificado. Elige tú, querido lector,  cualquiera de las recientes o futuras Saqqaras (llámense “Ciudad de las Artes y las Ciencias”, “Ciudad de la Cultura”, “Eurovegas”…), sustituye al faraón por un politiquillo con ínfulas de los de ahora, elige un starchitect,  y … voilá, “Beguin the beguine”!! 

Ejercer una sana crítica es oportuno y hasta necesario. Pero siempre he entendido que todo buen ejercicio crítico siempre posee dos cualidades básicas: una, un análisis profundo y riguroso del problema; y otra, un diagnóstico encaminado a abrir vías de exploración por donde otros (los atentos receptores del mensaje) transitarán más tarde a la búsqueda de nuevos horizontes. En este sentido, quería aprovechar este post para compartir contigo, amigo lector, esa preocupación por el desarrollo sostenible en lo que concierne al papel del arquitecto en el futuro inmediato en vías a la implementación de la Directiva 2010/31/UE hacia el objetivo del 20/20/20 para su puesta en marcha en 2020 en todos los edificios de nueva planta (o sea, pasado mañana), y en 2018 en los de la Administración Pública (mañana mismo, vaya).

Con motivo de la feria CONSTRUARQ 2013 que acaba de concluir, fui invitado a dar pronunciar una conferencia en la  E.T.S.A. de Valladolid donde abordé este tema. Por una parte, mostrando la responsabilidad que, como arquitecto, tenemos en el “compromiso con nuestro planeta” (por decirlo de alguna manera), en tanto que agentes del proceso de edificación, como dice la L.O.E. Sí, querido lector, el arquitecto debería saber que “el 40% del consumo total de energía en la Unión Europea corresponde a los edificios” (no lo digo yo, lo dice el punto 3 del preámbulo de la citada directiva europea, casi ná). Está también en nuestras manos como profesionales ayudar a corregir ese calentamiento del planeta por la emisiones de gases nocivos, con pocas y sencillas decisiones.

En la conferencia, expuse el caso nada conocido de Le Corbusier, quien sufrió como nadie y en sus propias carnes la crítica a una arquitectura que estaba por encima del bien y del mal, sin considerar al usuario, ni al promotor, ni al medioambiente (los tres grandes pilares de lo que llamamos “desarrollo sostenible”). En su Citè de Refuge (1929-33), el maestro franco-suizo se topó con e que sería el gran fracaso de su carrera, no solo por las quejas de los habitantes recocidos de su presuntuoso edificio con muro cortina, sino por estar incluso sentado en el banquillo al ser llevado a pleito por las autoridades parisinas. Tras esta nefasta experiencia, sus proyectos encaminados a conseguir la caja isotérmica perfecta y universalmente válida en todo lugar, Le Corbusier cambia el rumbo de su praxis profesional con la introducción del brise-soleil, verdadero “sexto punto de la nueva arquitectura” que nunca se incorporó a su célebre manifiesto de los “cinc points” de 1927. Este nuevo cambio ponía en valor al ser humano, finalmente representado por el Modulor, quien iba a habitar los espacios de sus nuevos edificios envueltos en una piel profunda de parasoles orientados según el “epure du soleil” aplicado a cada emplazamiento geográfico concreto. E incluso, a partir de 1950, pondrá en marcha un sistema metodológico para su aplicación sistemática en sus proyectos con el “Grille Climatique”. Ausentes estos asuntos de todos los estudios sobre Le Corbusier, no es menos cierto que quizá hoy más que nunca convenga desempolvar esa historia nunca contada del gran maestro de la arquitectura del siglo XX para recibir, otra vez más, una lección de Arquitectura para los nuevos tiempos que nos esperan.

Sin embargo, no podemos conformarnos solo con  admirar la obra legada por el maestro. Le Corbusier nos advirtió del mecanismo heliotécnico. Oíza nos dibujaba la arquitectura en paralelo a la respiración del cuerpo humano, e incluso al de nuestro sistema nervioso. Hoy tenemos a nuestro alcance otros medios informáticos que nos permiten una aproximación más científica y completa a los parámetros bioclimáticos que afectan al emplazamiento en el que un nuevo edificio se va a levantar. Si al principio de cualquier proyecto pasamos días con un largo briefing tomando notas de todo tipo y procedencia, deberíamos incorporar estos desde el principio, de manera que el resultado pudiera estar comprometido en términos de sostenibilidad sin perder un ápice de interés en lo que a la Arquitectura se refiere. Y, como advertía Oíza, podemos conseguir que la arquitectura se comporte como un organismo o ser vivo, aplicando protocolos de actuación a las centralitas que deberían gobernar los sistemas de acondicionamiento activo de cualquier edificio, por pequeño que éste sea. Una sencilla red de sensores, un sistema de control, y una monitorización de los procesos bastan para que ese ideal de eficiencia energética esté más cerca. Y controlando el desorden, su entropía al fin y al cabo, podremos quizá recuperar nosotros, los arquitectos, el respeto, la confianza y la autoestima perdidos en los últimos tiempos. Y quién sabe si lograr eso que Pallasmaa creía ver hace justo 20 años para el futuro, ese “funcionalismo ecológico“…

Sin estar de acuerdo con Luis Fernández Galiano al dudar de “si es sostenible la arquitectura sostenible”, tampoco es menos cierto que hoy nos encontramos con “Premios de Construcción Sostenible” (en Castilla y León, sin ir más lejos), donde arquitectos se disputan un galardón de dudoso mérito sin que la cualidad de la Arquitectura exhibida sea objeto de valoración alguna, al tratarse de certámenes que devalúan nuestro oficio de la Arquitectura a meras construcciones. Porque digámoslo claro: ahora asistimos a una nueva farsa, con el nuevo mercadeo de “sellos verdes” en el que las autoridades confían para recobrar sus aspiraciones político-mediáticas… Pero éso, amigo lector, es un tema del que hablaremos en otro post, a no mucho tardar…

Rodrigo Almonacid [r-arquitectura] · doctor arquitecto
valladolid. abril 2013

Nota:

Mientras tanto os ofrezco la posibilidad de ver mi presentación PWP que he colgado en Slideshare con la conferencia de la CONSTRUARQ 2013 acerca de todos estos asuntos.

Obsolecencia del rascacielos | Marcelo Gardinetti Obsolecencia do rañaceos | Marcelo Gardinetti Obsolecence do rascacielos | Marcelo Gardinetti

“Asumiendo condescendientemente lo peor del gusto y valor de sus clientes, las grandes firmas de arquitectura están prolongando la vida de un tipo que no ha sido afectado por nuevas ideas o ambiciones desde la realización del World Trade Center en 1972. Tras haber convertido New York en una insufrible demostración de mediocridad arquitectónica, ahora siguen su misión en otro continente”

Rem Koolhaas [1]

El rascacielos se ha establecido como un objeto que entroniza imágenes de poder relativizando el objetivo de la arquitectura como modeladora la ciudad. Generador de espacios urbanos poco alentadores, estratificado en capas jerárquicas, sumido en una carrera por superarse en altura, representa una manera de construir que hace tiempo se muestra anacrónica.

Central de Televisión China de Beijing ©Iwan Baan

El trabajo de Rem Koolhaas replica esta forma de concebir la arquitectura. La declaración del párrafo inicial es concluyente. Esa ponencia realizada antes de construir su primer edificio en altura es corroborada en la realización de uno de los diseños de arquitectura más interesantes de este siglo, el CCTV de Beijing. La Central de Televisión China compone una posición concreta sobre la materialización de edificios en altura que supera las carencias de sus antecesores.

Koolhaas evita participar de esa pugna infecunda por erigir el edificio más alto, declarando que siempre habrá alguien que hará otro mayor. Su objetivo se focaliza en construir una nueva imagen urbana en base a dos conceptos que le permiten suplir carencias típicas de los edificios en altura:

– Establecer un edificio que forme parte del espacio urbano en lugar de prevalecer en altura: “si únicamente se atiende la verticalidad, no se ofrece nada a la ciudad”.

– Proponer una idea de recorrido que permita distribuir el programa sobre todo el edificio, evitando la estratificación por pisos.

Koolhaas traza una volumetría que se establece a partir del vacío, propiciando la generación de un espacio urbano significativo. Esta decisión se apuntala en la definición de un programa que permite una fuerte relación entre trabajo y sociedad, situación a la que Koolhaas siempre estuvo atento.

CCTV de Beijing ©OMA

El diseño propone una plataforma común con una plaza elevada a nivel de calle, de la que emergen dos torres. Ambas ascienden paralelas estrechándose a medida que se elevan. Este juego formal distorsiona el sentido de la perspectiva, que las muestra imponentes desde uno de los lados y estrechas y débiles desde el otro.

Las torres concluyen unidas en la parte superior por vigas perpendiculares entre sí, que recomponen la figura rectangular que cubre la plaza. El bucle propuesto da forma a una figura tridimensional que enmarca un nuevo espacio urbano a la vez que acentúa su espectacular imagen icónica.

La envolvente exterior evita mostrar divisiones entre pisos y modulaciones de ventanas, eliminando todo signo que evidencie la escala humana. De esta manera se dificulta obtener referencias sobre su tamaño a la distancia. Una red diagonal de acero a la vista muestra los refuerzos estructurales, red que se hace densa en los puntos donde los esfuerzos son más intensos.

CCTV de Beijing ©Iwan Baan

El acceso principal se ubica en la base de una de las torres. En este punto el visitante se prepara para el recorrido interno por la totalidad del edificio. El circuito propuesto se inicia en una de las torres, establece un mirador en el puente en voladizo y concluye en descenso interactuando en las actividades de la otra.

El primer contacto con la actividad interna se establece en el museo aledaño al acceso. En el primer nivel, un amplio hall de distribución vincula con un teatro de 1.500 personas y las salas de cine digital. El visitante tiene la posibilidad de establecer circuitos entre los estudios de grabación y las áreas de producción para programas de tv. Una secuencia de salas de exposiciones  y  restaurantes permite disfrutar del mirador ubicado en el ángulo del puente. Tres ventanas redondas cortan el piso de la terraza y permiten vistas hacia el jardín ubicado en la plaza inferior. El descenso permite visualizar otra parte de los estudios, áreas de producción y grabación.

El recorrido no se establece únicamente como un paseo para el visitante, propone el entendimiento del proceso funcional que se lleva a cabo dentro del edificio.

CCTV de Beijing ©Philippe Ruault

El vacío enmarcado por la arquitectura varía según el punto de vista y la distancia de observación. El voladizo termina por definir la imagen escultórica del edificio. Compone un lugar dentro del espacio urbano que establece el punto de contacto entre la calle y el edificio.

Este icono del siglo XXI establece un punto de inflexión en el carácter de edificios urbanos de alta densidad. Hace posible la interacción con el espacio público desde una estructura integra y homogénea que no resigna imagen simbólica.

Con esta obra, OMA no reformula el rascacielos, delata su obsolescencia.

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. abril 2013

Notas:
[1]   Koolhaas, Rem. Content, 2004, Taschen, New York.

“Assuming condescendientemente the worse of the taste and value of his clients, the big signatures of architecture are prolonging the life of a type that has not been affected by new ideas or ambitions from the accomplishment of the World Trade Center in 1972. After having turned New York into an unbearable demonstration of architectural mediocrity, now they follow his mission in another continent”

Rem Koolhaas [1]

The skyscraper has been established as an object that enthrones images of power relativizing the aim of the architecture as modeladora the city. Generator of urban slightly encouraging spaces, stratified in hierarchic caps, plunged in a career for excelling itself in height, represents a way of constructing that some time ago it proves to be anachronistic.

Head office of Television China of Beijing ©Iwan Baan

The work of Rem Koolhaas answers this way of conceiving the architecture. The declaration of the initial paragraph is conclusive. This presentation realized before constructing his first building in height is corroborated in the accomplishment of one of the more interesting designs of architecture of this century, the CCTV of Beijing. The Head office of Television China composes a concrete position on the building materialization in height that overcomes the lacks of his predecessors.

Koolhaas avoids to take part of this infertile struggle for raising the highest building, declaring that always there will be someone who will make other one major. His aim is focused in constructing a new urban image on the basis of two concepts that allow him to replace typical lacks of the buildings in height:

– Establishing a building that forms a part of the urban space instead of prevailing in height: “if only the uprightness is attended, it does not offer at all to the city”.

– Proposing an idea of tour that allows to distribute the program especially the building, avoiding the stratification for floors.

Koolhaas plans a volumetry that is established from the emptiness, propitiating the generation of an urban significant space. This decision is supported in the definition of a program that allows a strong relation between work and company, situation to which Koolhaas always was attentive.

CCTV of Beijing ©OMA

The design proposes a common platform with a square risen up to level of street, of which they emerge two towers. Both promote parallel bars becoming closer as they rise. This formal game distorts the sense of the perspective, which shows them investors from one of the sides and narrow and weak from other one.

The towers conclude joined in the top part for perpendicular girders between yes, that they re-compose the rectangular figure that covers the square. The proposed curl gives form to a three-dimensional figure that frames a new urban space simultaneously that accentuates his spectacular image icons.

The surrounding exterior one avoids to show divisions between floors and modulations of windows, eliminating any sign that demonstrates the human scale. Hereby it is impeded to obtain references on his size to the distance. A diagonal network of steel at sight shows the structural reinforcements, network that becomes dense in the points where the efforts are more intense.

CCTV of Beijing ©Iwan Baan

The principal access is located in the base of one of the towers. In this point the visitor prepares himself for the internal tour for the totality of the building. The proposed circuit begins in one of the towers, establishes a viewing-point in the bridge in projecting and concludes in decrease interacting in the activities of other one.

The first contact with the internal activity is established in the bordering museum to the access. In the first level, a wide hall of distribution links with a theatre of 1.500 persons and the rooms of digital cinema. The visitor has the possibility of establishing circuits between the recording studios and the areas of production for programs of tv. It sequences a of rooms of exhibitions and restaurants allows to enjoy the viewing-point located in the angle of the bridge. Three round windows cut the floor of the terrace and allow conference towards the garden located in the low square. The decrease allows to visualize another part of the studies, areas of production and recording.

The tour is not established only as a walk for the visitor, proposes the understanding of the functional process that is carried out inside the building.

CCTV ofBeijing ©Philippe Ruault

The emptiness framed by the architecture changes according to the point of view and the distance of observation. The projecting one ends for defining the sculptural image of the building. It composes a place inside the urban space that establishes the point of contact between the street and the building.

This icon of the 21st century establishes a point of inflexion in the character of urban buildings of high density. The interaction makes possible with the public space from a complete and homogeneous structure that does not resign symbolic image.

With this work, OMA does not re-formulate the skyscraper, betrays his obsolescence.

Marcelo Gardinetti . architect
La Plata. april 2013

Notes:
[1] Koolhaas, Rem. Content, 2004, Taschen, New York.

“Asumindo condescendientemente o peor do gusto e valor dos seus clientes, as grandes firmas de arquitectura están prolongando a vida dun tipo que non foi afectado por novas ideas ou ambicións desde a realización do World Trade Center en 1972. Tras converter New York nunha insufrible demostración de mediocridad arquitectónica, agora seguen a súa misión noutro continente”

Rem Koolhaas [1]

O rañaceos estableceuse como un obxecto que entroniza imaxes de poder relativizando o obxectivo da arquitectura como modeladora a cidade. Xerador de espazos urbáns pouco alentadores, estratificado en capas xerárquicas, sumido nunha carreira por superarse en altura, representa un xeito de construír que fai tempo móstrase anacrónica.

Central de Televisión China de Beijing ©Iwan Baan

O traballo de Rem Koolhaas replica esta forma de concibir a arquitectura. A declaración do párrafo inicial é concluínte. Ese relatorio realizado antes de construír o seu primeiro edificio en altura é corroborada na realización dun dos deseños de arquitectura máis interesantes deste século, o CCTV de Beijing. A Central de Televisión Chinesa compón unha posición concreta sobre a materialización de edificios en altura que supera as carencias das súas antecesores.

Koolhaas evita participar desa pugna infecunda por erigir o edificio máis alto, declarando que sempre haberá alguén que fará outro maior. O seu obxectivo se focaliza en construír unha nova imaxe urbana en base a dous conceptos que lle permiten suplir carencias típicas dos edificios en altura:

– Establecer un edificio que forme parte do espazo urbano en lugar de prevalecer en altura: “si únicamente aténdese a verticalidad, non se ofrece nada á cidade”.

– Propoñer unha idea de percorrido que permita distribuír o programa sobre todo o edificio, evitando a estratificación por pisos.

Koolhaas traza unha volumetría que se establece a partir do baleiro, propiciando a xeración dun espazo urbano significativo. Esta decisión apontóase na definición dun programa que permite unha forte relación entre traballo e sociedade, situación á que Koolhaas sempre estivo atento.

CCTV de Beijing ©OMA

O deseño propón unha plataforma común cunha praza elevada a nivel de rúa, da que emergen dúas torres. Ambas ascenden paralelas estreitándose a medida que se elevan. Este xogo formal distorsiona o sentido da perspectiva, que as mostra imponentes desde un dos lados e estreitas e débiles desde o outro.

As torres conclúen unidas na parte superior por vigas perpendiculares entre si, que recompoñen a figura rectangular que cobre a praza. O bucle proposto dá forma a unha figura tridimensional que enmarca un novo espazo urbano á vez que acentúa a súa espectacular imaxe icónica.

A envolvente exterior evita mostrar divisións entre pisos e modulaciones de fiestras, eliminando todo signo que evidencie a escala humana. Deste xeito se dificulta obter referencias sobre o seu tamaño á distancia. Unha rede diagonal de aceiro á vista mostra os refuerzos estructurales, rede que se fai densa nos puntos onde os esforzos son máis intensos.

CCTV de Beijing ©Iwan Baan

O acceso principal sitúase na base dunha das torres. Neste punto o visitante prepárase para o percorrido interno pola totalidade do edificio. O circuíto proposto iníciase nunha das torres, establece un mirador na ponte en voladizo e conclúe en descenso interactuando nas actividades da outra.

O primeiro contacto coa actividade interna establécese no museo aledaño ao acceso. No primeiro nivel, un amplo hall de distribución vincula cun teatro de 1.500 persoas e as salas de cine digital. O visitante ten a posibilidade de establecer circuítos entre os estudos de grabación e as áreas de produción para programas de tv. Unha secuencia de salas de exposicións e restaurantes permite gozar do mirador situado no ángulo da ponte. Tres fiestras redondas cortan o piso da terraza e permiten vistas cara ao xardín situado na praza inferior. O descenso permite visualizar outra parte dos estudos, áreas de produción e grabación.

O percorrido non se establece únicamente como un paseo para o visitante, propón o entendemento do proceso funcional que se leva a cabo dentro do edificio.

CCTV de Beijing ©Philippe Ruault

O baleiro enmarcado pola arquitectura varía segundo o punto de vista e a distancia de observación. O voladizo termina por definir a imaxe escultórica do edificio. Compón un lugar dentro do espazo urbano que establece o punto de contacto entre a rúa e o edificio.

Este icono do século XXI establece un punto de inflexión no carácter de edificios urbanos de alta densidad. Fai posible a interacción co espazo público desde unha estrutura integra e homogénea que non resigna imaxe simbólica.

Con esta obra, OMA non reformula o rascacielos, delata o seu obsolescencia.

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. abril 2013

Notas:
[1] Koolhaas, Rem. Content, 2004, Taschen, New York.

The Communicating Vessels | Víctor González Martí+TC-InteriorsThe Communicating Vessels | Víctor González Martí+TC-InteriorsThe Communicating Vessels | Víctor González Martí+TC-Interiors

El apartamento Vessels es una completa renovación de vivienda en el centro histórico de Barcelona. A través de un diseño, bien estudiado, y una precisa ejecución, el arquitecto abre un espacio lleno de significado y en torno a la luz natural.

Al mismo tiempo expone y protege el tejido estructural histórico, no los ornamentos, sí la construcción que es la verdaderamente genuina e irrepetible.

Proporciona al espacio diseños hechos a medida y se introduce un sistema de iluminación de bajo consumo energético, las “Lighting Carpets”, que iluminan a la vez que zonifican los distintos usos de la vivienda.

La disposición de los espacios responde al deseo del cliente por un  espacio abierto y unido que pueda beneficiarse de la luz natural desde primera hora de la mañana hasta última de la tarde. Por esta razón todas las particiones existentes fueron derribadas y las ventanas de la fachada lateral, se ampliaron. El único departamento cerrado construido desde cero, es el núcleo, el cual incluye la habitación de invitados y las áreas de servicio, dejando el resto del espacio diáfano.

Una secuencia ininterrumpida de usos, “The Communicating Vessels”, genera un espacio abierto que discurre sin estorbo desde de la zona de noche, vestidor y baño, hasta la cocina, biblioteca y sala de estar. No se puede percibir puerta alguna a lo largo de este espacio, a excepción de una que indica el umbral entre zona privada y pública, a la vez que permite un mayor ahorro energético durante la noche. Cada uso se indica mediante una “Lighting Carpet”, un personalizado y altamente eficaz sistema de iluminación.

Análogamente al uso de una alfombra tradicional, estas “alfombras de luz”, aportan calidez y delimitan ámbitos dentro de un espacio diáfano. Con esto se ha evitado el común baturrillo de luces y se ha conseguido mejor control de calidad y cantidad de luz. Cada estructura incorpora tres tipos de luz LED; una a techo para subrayar la construcción, propia de una época, una difusa abajo para proporcionar una base lumínica homogénea y estable, y la iluminación puntual para realzar elementos dentro de un espacio incluso en paredes, mas proporcionar la potencia necesaria en mesas de trabajo, zonas de lectura o cocina.

Los distintos ámbitos también se indican mediante piezas de mobiliario fijas, principalmente personalizadas, o acabados particulares que proporcionan atmosferas de contraste.

La biblioteca, con basamento en arco de punto, está en constante dialogo con el ecléctico teatro Coliseum, cuya monumental figura se filtra a través del ventanal. Mediante un vidrio, colocado en el basamento, se permite ver las esculturas del torreón del teatro, que de otro modo, no podrían ser observadas a simple vista desde el interior de la vivienda.

La profundidad y la oscuridad, envuelven la zona de baño, la esencial sensación de una roca. La galería de la habitación principal ha sido transformada en una verde zona de relajación, donde una tarima de madera incorpora una bañera rodeada de plantas, con un espejo y bañada por el sol del atardecer.

El edificio ofrece un rico pasado histórico, ya que ha sido reconstruido varias veces en su historia después de su colapso parcial por el bombardeo de 1938, durante la Guerra Civil española. Mirando de reconstruir su historia, se tomó la decisión de desprender todas y cada una de las capas de pared y techo con el fin de descubrir alguna evidencia de lo que apreciamos en algunas viejas fotografías. Se dejó vista la obra de una pared que describe perfectamente como era y como fue reconstruida.

Todas la instalaciones eléctricas, de comunicaciones o clima, han sido superpuestas a la estructura original sin dañarla, dejándola intacta tal y como se ha podido recuperar. La climatización se ha sectorizado para un máximo confort y ahorro energético. El optimizado sistema de iluminación ofrece un ahorro energético del 85% sobre uno convencional. Toda la madera es certificada. Manolito & Manolita, una firma local de diseño de mobiliario e iluminación se ha encargado de la elaboración de piezas únicas y personalizadas para esta vivienda.

obra: The Communicating Vessels
autor: Víctor González Martí / TC-Interiors
colaboradores: Pablo Martinez Díaz, Faidra Matziaraki, Daniel Orquin.
año: 2012
emplazamiento: Barcelona. España
fotografía: Oriol Tarragona+Vicente Ortega
+ tc-interiors.es

+ premios
– II DA Global Excellence Awards 2012

The apartment Vessels is a complete renovation of housing in the historical center of Barcelona. Across a design, studied good, and a precise execution, the architect opens a space full of meaning and concerning the natural light.

At the same time it exposes and protects the structural historical fabric, not the ornaments, yes the construction that is really genuine and unrepeatable.

It provides to the space made made-to-measure designs and there interferes a system of lighting of low energetic consumption, the “Lighting Carpets”, which illuminate simultaneously that divide into zones the different uses of the housing.

The disposition of the spaces answers to the desire of the client for an opened and close space that one could benefit of the natural light from the first hour of the morning up to last of the evening. For this reason all the existing partitions were knocked down and the windows of the lateral front, were extended. The only closed department constructed from zero, it is the core, which includes the room of guests and the áreas de servicio, leaving the rest of the diaphanous space.

An uninterrupted sequence of uses, “The Communicating Vessels”, generates an opened space that passes without hindrance from of the zone by night, dressing room and bath, up to the kitchen, library and room of being. It is not possible to perceive any door along this space, with the exception of one that indicates the threshold between private and public zone, simultaneously that allows a major energetic saving during the night. Every use is indicated by means of a “Lighting Carpet”, the personalized one and highly effective system of lighting.

Analogous to the use of a traditional carpet, these “carpets of light”, they contribute warmth and delimit areas inside a diaphanous space. With this the common baturrillo of lights has been avoided and better quality control and quantity of light has been obtained. Every structure incorporates three types of light LED; one to ceiling to underline the construction, own of an epoch, the diffuse one below to provide a light homogeneous and stable base, and the punctual lighting to heighten elements inside an enclosed space in walls, mas to provide the necessary power in desks, zones of reading or kitchen.

The different areas also are indicated by means of fixed, principally personalized pieces of furniture, or finished individuals who provide atmospheres of contrast.

The library, with basement in arch of point, is in constant dialog with the eclectic theatre Coliseum, whose monumental figure filters across the large window. By means of a glass placed in the basement, it is allowed see the sculptures of the tower of the theatre, which differently, might not be observed to simple sight from the interior of the housing.

The depth and the darkness, they wrap the zone of bath, the essential sensation of a rock. The gallery of the principal room has been transformed into a green zone of easing, where a dais of wood incorporates a tub surrounded with plants, with a mirror and bathed by the Sun of the late afternoon.

The building offers a rich historical past, since it has been reconstructed several times in his history after his partial collapse by the bombardment of 1938, during the Spanish Civil war. Looking of reconstructing his history, there took the decision to detach each and every of the caps of wall and ceiling in order to discover some evidence of what we estimate in some old photographies. Sight was left the work of a wall that it describes perfectly like was and since it was reconstructed.

All electrical instalaciones, of communications or climate, have been superposed to the original structure without damaging it, making her intact as one could have recovered. The air conditioning is sectorizado for a maximum comfort and energetic saving. The optimized system of lighting offers an energetic saving of 85% on the conventional one. All the wood is certified. Manolito& Manolita, a local signature of design of furniture and lighting has taken charge of the production of pieces only and personalized for this housing.

work: The Communicating Vessels

author: Víctor González Martí / TC-Interiors

collaborators: Pablo Martinez Díaz, Faidra Matziaraki, Daniel Orquin.

year: 2012

location: Barcelona. Spain

photography: Oriol Tarragona+Vicente Ortega

+ tc-interiors.es

+ Awards

– II DA Global Excellence Awards 2012

O apartamento Vessels é unha completa renovación de vivenda no centro histórico de Barcelona. A través dun deseño, ben estudado, e unha precisa ejecución, o arquitecto abre un espazo cheo de significado e en torno á luz natural.

Ao mesmo tempo expón e protexe o tecido estructural histórico, non os ornamentos, si a construción que é a verdaderamente genuina e irrepetible.

Proporciona ao espazo deseños feitos a medida e introdúcese un sistema de iluminación de baixo consumo energético, as “Lighting Carpets”, que iluminan á vez que zonifican os distintos usos da vivenda.

A disposición dos espazos responde ao desexo do cliente por un espazo aberto e unido que poida beneficiarse da luz natural desde primeira hora da mañá ata última da tarde. Por esta razón todas as particiones existentes foron derribadas e as fiestras da fachada lateral, ampliáronse. O único departamento pechado construído desde cero, é o núcleo, o cal inclúe a habitación de invitados e as áreas de servizo, deixando o resto do espazo diáfano.

Unha secuencia ininterrumpida de usos, “The Communicating Vessels”, xera un espazo aberto que discorre sen estorbo desde da zona de noite, vestidor e baño, ata a cociña, biblioteca e sala de estar. Non se pode percibir porta algunha ao longo deste espazo, fóra diso unha que indica o limiar entre zona privada e pública, á vez que permite un maior aforro energético durante a noite. Cada uso indícase mediante unha “Lighting Carpet”, un personalizado e altamente eficaz sistema de iluminación.

Análogamente ao uso dunha alfombra tradicional, estas “alfombras de luz”, aportan calidez e delimitan ámbitos dentro dun espazo diáfano. Con isto evitouse o común baturrillo de luces e conseguiuse mellor control de calidade e cantidade de luz. Cada estrutura incorpora tres tipos de luz LED; unha a teito para subliñar a construción, propia dunha época, unha difusa abaixo para proporcionar unha base lumínica homoxénea e estable, e a iluminación puntual para realzar elementos dentro dun espazo ata en paredes, máis proporcionar a potencia necesaria en mesas de traballo, zonas de lectura ou cociña.

Os distintos ámbitos tamén se indican mediante pezas de mobiliario fixas, principalmente personalizadas, ou acabados particulares que proporcionan atmosferas de contraste.

A biblioteca, con basamento en arco de punto, está en constante diálogo co ecléctico teatro Coliseum, cuxa monumental figura fíltrase a través da ventá. Mediante un vidro, colocado no basamento, permítese ver as esculturas do torreón do teatro, que doutro xeito, non poderían ser observadas a primeira ollada desde o interior da vivenda.

A profundidade e a escuridade, envolven a zona de baño, a esencial sensación dunha roca. A galería da habitación principal foi transformada nunha verde zona de relajación, onde unha tarima de madeira incorpora unha bañeira rodeada de plantas, cun espello e bañada polo sol do atardecer.

O edificio ofrece un rico pasado histórico, xa que foi reconstruído varias veces na súa historia logo da súa colapso parcial polo bombardeo de 1938, durante a Guerra Civil española. Mirando de reconstruír a súa historia, tomouse a decisión de desprender todas e cada unha das capas de parede e teito co fin de descubrir algunha evidencia do que apreciamos nalgunhas vellas fotografías. Deixouse vista a obra dunha parede que describe perfectamente como era e como foi reconstruída.

Todas a instalacións eléctricas, de comunicacións ou clima, foron superpostas á estrutura orixinal sen danala, deixándoa intacta tal e como se puido recuperar. A climatización sectorizouse para un máximo confort e aforro enerxético. O optimizado sistema de iluminación ofrece un aforro energético do 85% sobre un convencional. Toda a madeira é certificada. Manolito & Manolita, unha firma local de deseño de mobiliario e iluminación encargouse da elaboración de pezas únicas e personalizadas para esta vivenda.

obra: The Communicating Vessels

autor: Víctor González Martí / TC-Interiors

colaboradores: Pablo Martinez Díaz, Faidra Matziaraki, Daniel Orquin.

año: 2012

emplazamiento: Barcelona. España

fotografía: Oriol Tarragona+Vicente Ortega

+ tc-interiors.es

+ premios

– II DA Global Excellence Awards 2012

Ciclo Arquitectura Bioclimática · Control del clima por medios constructivosCiclo Arquitectura Bioclimática · Control do clima por medios constructivosCycle Bioclimatic Architecture · Control of the climate for constructive means

0

Hoy, día 17, el Ciclo de Arquitectura Bioclimática, da un segundo paso con la conferencia “Control del clima por medios constructivos”, a cargo de la profesora Mª Dolores García Lasanta. En ella nos acercará estrategias y proyectos para obtener espacios de confort con la ayuda de las herramientas constructivas actuales y sus equipos.

El acto, perteneciente al programa cultural intemción 2013, comenzará a las 19:45h en la Librería Formatos de A Coruña, en la calle Fernández Latorre 5.

Hoxe, día 17, o Ciclo de Arquitectura Bioclimática, da un segundo paso coa conferencia “Control do clima por medios constructivos”, a cargo da profesora Mª Dolores García Lasanta. Nela achegaranos estratexias e proxectos para obter espazos de confort coa axuda das ferramentas constructivas actuais e os seus equipos.

O acto, pertencente o programa cultural intemción 2013, comezará as 19:45h na Librería Formatos da Coruña, na rúa Fernández Latorre 5.

Today, on the 17th, the Cycle of Architecture Bioclimática, it gives the second step with the conference “Control of the climate for constructive means”, at the expense of the teacher M ª Dolores García Lasanta. In her it will bring his strategies and projects over to obtain spaces of comfort with the help of the constructive current tools and his equipments.

The act, belonging to the programan cultural intemción 2013, it will begin to them 19:45h in the Librería Formatos in A Coruña, to Fernández Latorre 5 Street.

[:es]Experimentos con la vida misma. Arquitecturas domésticas radicales entre 1937 y 1959 · Francisco González de Canales[:gl]Experimentos coa vida mesma. Arquitecturas domésticas radicais entre 1937 e 1959 · Francisco González de Canales[:en]Experiments with Life Itself. Radical domestic architectures between 1937 and 1959 · Francisco González de Canales[:]

0

[:es]

Pese a tratarse de dos décadas marcadas por conflictos bélicos –y sus consecuencias– entre 1937 y 1959 se produjeron algunos de los experimentos residenciales más destacados del siglo XX. Precisamente la oscuridad de esta época puede leerse como detonante de una reacción renovadora por parte de la esfera arquitectónica.

Experimentos con la vida misma. Arquitecturas domésticas radicales entre 1937 y 1959 · Francisco González de Canales
Experimentos con la vida misma. Arquitecturas domésticas radicales entre 1937 y 1959 | Francisco González de Canales

Así lo hace Francisco González de Canales en Experimentos con la vida misma (publicado también en inglés como Experiments with Life Itself). El libro analiza cinco experiencias unifamiliares de arquitectura doméstica que tienen en común una doble característica: por una parte se trata de propuestas radicales, en relación al contexto de modernidad inmediatamente anterior; por otra parte todos los experimentos fueron habitados por sus propios creadores.

[…]

David H. Falagán

+ artículo publicado en arquilecturas

[:gl]

Pese a tratarse de dúas décadas marcadas por conflitos bélicos –e as súas consecuencias– entre 1937 e 1959 producíronse algúns dos experimentos residenciales máis destacados do século XX. Precisamente a escuridade desta época pode lerse como detonante dunha reacción renovadora por parte da esfera arquitectónica.

Así o fai Francisco González de Canales en Experimentos coa vida mesma (publicado tamén en inglés como Experiments with Life Itself). O libro analiza cinco experiencias unifamiliares de arquitectura doméstica que teñen en común unha dobre característica: por unha banda trátase de propostas radicais, en relación ao contexto de modernidad inmediatamente anterior; por outra banda todos os experimentos foron habitados polos seus propios creadores.

[…]

David H. Falagán

+ artigo publicado en arquilecturas

[:en]

Despite being two decades marked by war-and its consequences-between 1937 and 1959 there were produced some of the most prominent residential experiments of the 20th century. Precisely the darkness of this age can be read as a detonating of a renewing reaction by the architectural sphere.

This way Francisco Gonzalez of Channels does it in Experiments with the life itself. The book analyzes five one-family experiences of domestic architecture that have jointly a double characteristic: on one hand it is a question of radical offers, in relation to the context of immediately previous modernity; on the other hand all the experiments were lived by his own creators.

[…]

David H. Falagán

+ article is publshed in arquilecturas

[:]

Curso de diseño y fabricación digitalCurso de deseño e fabricación dixitalCourse of design and digital manufacture

El Curso de Diseño y Fabricación digital se centra en el empleo de diferentes aplicaciones de software para la realización de diseño digital, como es el modelado en tres dimensiones realizado con Rhinoceros o el uso de V-Ray o Grasshopper.

Los tres módulos están impartidos por los arquitectos Sergio Alonso del Campo y Diego García Cuevas, ambos instructores autorizados Rhinoceros, iniciándose el primer módulo, Curso de Modelado 3d con Rhinoceros y Fabricación Digital el día 22 de abril, y desarrollándose posteriormente a lo largo de los días 23, 24 y 29 de abril y el 6 de mayo. Este módulo en particular está dirigido a arquitectos y estudiantes de arquitectura, aunque puede ser igualmente adecuado para diferentes áreas del diseño industrial o interiorismo, y en él los asistentes aprenderán a modelar con Rhinoceros, así como a obtener imágenes a través del software y a poner en práctica diferentes sistemas para la creación de estructuras más complejas.

El segundo módulo, Curso de V-Ray para Rhino, tendrá lugar los días 7 y 8 de mayo y será impartido por Sergio Alonso del Campo. Este módulo se centrará en el popular plug-in para Rhino, empleado para trasladar las geometrías creadas con Rhino a formato fotográfico.

Por último, Diego García Cuevas conducirá el Curso de Diseño Paramétrico con Grasshopper los días 13 y 14 de mayo, un curso intensivo que pretende servir de introducción a la arquitectura avanzada paramétrica y generativa.

Fechas: 22, 23, 24, 29 de abril; 6, 7, 8, 13, 14 de mayo
Lugar: Salón de actos de la Fundación Luis Seoane
Dirección: Sergio Alonso del Campo, Diego García Cuevas

+ info

O Curso de Deseño e Fabricación digital céntrase no emprego de diferentes aplicacións de software para a realización de deseño digital, como é o modelado en tres dimensións realizado con Rhinoceros ou o uso de V-Ray ou Grasshopper.

Os tres módulos están impartidos polos arquitectos Sergio Alonso do Campo e Diego García Cuevas, ambos instrutores autorizados Rhinoceros, iniciándose o primeiro módulo, Curso de Modelado 3d con Rhinoceros e Fabricación Digital o día 22 de abril, e desenvolvéndose posteriormente ao longo dos días 23, 24 e 29 de abril e o 6 de maio. Este módulo en particular está dirixido a arquitectos e estudantes de arquitectura, aínda que pode ser igualmente adecuado para diferentes áreas do deseño industrial ou interiorismo, e nel os asistentes aprenderán a modelar con Rhinoceros, así como a obter imaxes a través do software e a poñer en práctica diferentes sistemas para a creación de estruturas máis complexas.

O segundo módulo, Curso de V-Ray para Rhino, terá lugar os días 7 e 8 de maio e será impartido por Sergio Alonso do Campo. Este módulo centrarase no popular plug-in para Rhino, empregado para trasladar as geometrías creadas con Rhino a formato fotográfico.

Para rematar, Diego García Cuevas conducirá o Curso de Deseño Paramétrico con Grasshopper os días 13 e 14 de maio, un curso intensivo que pretende servir de introdución á arquitectura avanzada paramétrica e generativa.

Datas: 22, 23, 24, 29 de abril; 6, 7, 8, 13, 14 de maio
Lugar: Salón de actos da Fundación Luis Seoane
Dirección: Sergio Alonso del Campo, Diego García Cuevas

+ info

The Course of Design and digital Manufacture centres on the employment of different applications of software for the accomplishment of digital design, since it is the shaped one in three dimensions realized with Rhinoceros or the use of V-Ray or Grasshopper.

Three modules are given by the architects Sergio Alonso of the Field and Diego García Cuevas, both authorized instructors Rhinoceros, beginning the first module, Course of Shaped 3d with Rhinoceros and Digital Manufacture on April 22, and developing later throughout the 23rd, April 24 and 29 and May 6. This module especially is directed architects and students of architecture, though it can be equally adapted for different areas of the industrial design or interiorismo, and in him the assistants will learn to shape with Rhinoceros, as well as to obtain images across the software and to put in practical different systems for the creation of the most complex structures.

The second module, V-Ray’s Course for Rhino, will take place on the 7th and 8th of May and will be given by Sergio Alonso of the Field. This module will centre on the popular plug-in for Rhino, employee to move the geometries created with Rhino to photographic format.

Finally, Diego García Cuevas will lead the Course of Design Paramétrico with Grasshopper on the 13th and 14th of May, an intensive course that paramétrica tries to use as introduction to the advanced architecture and generative.

Date: on April 22, 23, 24, 29; on May 6, 7, 8, 13, 14
Place: Assembly hall of the Luis Seoane Foundation
Directors: Sergio Alonso of the Field, Diego García Cuevas

+ info

Visual Acoustics: The Modernism of Julius Shulman Visual Acoustics: The Modernism of Julius Shulman Visual Acoustics: The Modernism of Julius Shulman

0

En el documental Visual Acoustics: The Modernism of Julius Shulman, dirigido por Eric Bricker, Shulman narra que los arquitectos viven y se recuerdan por las imágenes que fueron tomadas de sus obras y por la misma perenidad de sus ideas. Shulman afirmaba que la arquitectura afecta a todo el mundo y que cada parte de la vida de una persona está basada en una presencia arquitectónica…”Controlo las acústicas visuales de los edificios para congelar el tiempo y fotografiar su momento”. Así, Lovell Health House (1929), Von Sternberg Residence (1936), Mackey Apartments (1939) y Chuey House (1956) figuraron en la narrativa histórica de Los Ángeles, en el modernismo europeo traído por Richard Neutra a Estados Unidos y en el portafolio de Julius Shulman.

http://youtu.be/DUQErQtVI04

Narrated by Dustin Hoffman, VISUAL ACOUSTICS celebrates the life and career of Julius Shulman, the worlds greatest architectural photographer, whose images brought modern architecture to the American mainstream. Shulman, who passed away this year, captured the work of nearly every modern and progressive architect since the 1930s including Frank Lloyd Wright, Richard Neutra, John Lautner and Frank Gehry. His images epitomized the singular beauty of Southern Californias modernist movement and brought its iconic structures to the attention of the general public. This unique film is both a testament to the evolution of modern architecture and a joyful portrait of the magnetic, whip-smart gentleman who chronicled it with his unforgettable images.

No documental Visual Acoustics: The Modernism of Julius Shulman, dirixido por Eric Bricker, Shulman narra que os arquitectos viven e recórdanse polas imaxes que foron tomadas das súas obras e pola mesma perenidad das súas ideas. Shulman afirmaba que a arquitectura afecta a todo o mundo e que cada parte da vida dunha persoa está baseada nunha presenza arquitectónica…”Controlo as acústicas visuales dos edificios para conxelar o tempo e fotografar o seu momento”. Así, Lovell Health House (1929), Von Sternberg Residence (1936), Mackey Apartments (1939) e Chuey House (1956) figuraron na narrativa histórica dos Anxos, no modernismo europeo traído por Richard Neutra a Estados Unidos e no portafolio de Julius Shulman.

“Never Modern” · Tom Emerson“Never Modern” · Tom Emerson“Never Modern” · Tom Emerson

0

Tom Emerson estudió arquitectura en la Universidad de Bath, en el Royal College of Art y en la Universidad de Cambridge, donde posteriormente ejerció la enseñanza, así como profesor en Architectural Associatio y en 2010 en el Swiss Federal Institute of Technology in Zurich. Ha publicado artículos sobre arquitectura, literatura y arte. Ha ganado distintos premios como la medalla RIBA 2010 por la galería de arte Raven Row, situada al este de Londres o el New London Architecture Award 2011, por la aclamada South London Gallery.

La conferencia “Never Modern” versará sobre la influencia social en la planificación de la edificación de distintas zonas de una misma ciudad.  A través de los trabajos del filósofo francés y antropólogo social Bruno Latour, se han forjado las bases del estudio 6a Architects, fundado en 2001 junto con Stephanie Macdonald. Emerson defiende que los alumnos necesitan más habilidades prácticas para su futura profesión, de que en 6a Architects se centran en proyectos vivos, que ayudan en la innovación y conocimiento. Debido a esta manera de ejecutar los proyectos, Este, se ha convertido en uno de los más importantes del Reino Unido.

«La arquitectura es fundamentalmente una obra de bricolaje surgida de entre los escombros de la historia y las comedias de la vida cotidiana (…)»

Tom Emerson

La conferencia se engloba dentro de los FOROS ESARQ 2013, que se realiza en la  Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya, ESARQ-UIC. El acto, que será abierto al público, tendrá lugar a las 19:00 horas en el Aula Magna en el campus UIC.

Fecha: Martes, 16 de abril de 2013
Hora:  19.00 h
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

Tom Emerson estudou arquitectura na Universidade de Bath, no Royal College of Art e na Universidade de Cambridge, onde posteriormente exerceu o ensino, así como profesor en Architectural Associatio e en 2010 no Swiss Federal Institute of Technology in Zurich. publicou artigos sobre arquitectura, literatura e arte. gañou distintos premios como a medalla RIBA 2010 pola galería de arte Raven Row, situada ao leste de Londres ou o New London Architecture Award 2011, pola aclamada South London Gallery.

A conferencia “Never Modern” versará sobre a influencia social na planificación da edificación de distintas zonas dunha mesma cidade. A través dos traballos do filósofo francés e antropólogo social Bruno Latour, forxáronse as bases do estudo 6a Architects, fundado en 2001 xunto con Stephanie Macdonald. Emerson defende que os alumnos necesitan máis habilidades prácticas para a súa futura profesión, de que en 6a Architects céntranse en proxectos vivos, que axudan na innovación e coñecemento. Debido a este xeito de executar os proxectos, Leste, converteuse nun dos máis importantes do Reino Unido.

«A arquitectura é fundamentalmente unha obra de bricolaxe xurdida de entre os escombros da historia e as comedias da vida cotiá (…)»

Tom Emerson

A conferencia se engloba dentro dos FOROS ESARQ 2013, que se realiza na Escola Técnica Superior de Arquitectura da Universitat Internacional de Catalunya, ESARQ-UIC. O acto, que será aberto ao público, terá lugar ás 19:00 horas no Aula Magna no campus UIC.

Data: Martes, 16 de abril de 2013
Hora: 19.00 h
Lugar: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

Tom Emerson studied architecture in Bath’s University, in the Royal College of Art and in the University of Cambridge, where later he exercised the education, as well as teacher in Architectural Associatio and in 2010 in the Swiss Federal Institute of Technology in Zurich. It has published articles about architecture, literature and art. There has gained different prizes as the medal RIBA 2010 for the gallery of art Raven Row placed to the east of London or the New London Architecture Award 2011, for the acclaimed South London Gallery.

The conference «Never Modern» will turn on the social influence in the planning of the building of different zones of the same city. Across the works of the French philosopher and social anthropologist Bruno Latour, Architects has forged the bases of the study 6a, founded in 2001 together with Stephanie Macdonald. Emerson defends that the pupils need more practical skills for his future profession, of which in 6a Architects centres on alive projects, which help in the innovation and knowledge. Due to this way of executing the projects, East, it has turned into one of the most important of the United Kingdom.

«The architecture is fundamentally a work of do-it-yourself arisen of between the rubbles of the history and the comedies of the daily life (…)»

Tom Emerson

The conference is included inside the FORUMS ESARQ 2013, which is realized in the Technical Top School of Architecture of the Universitat Internacional of Catalonia, ESARQ-UIC. The act, which will be opened the public, will take place at 19:00 in the Assembly hall in the campus UIC.

Date: On Tuesday, 16, april 2013
Hour: 19.00 h
Location: Escuela Técnica Superior de Arquitectura de la Universitat Internacional de Catalunya (ESARQ-UIC). Aula Magna -C/ Immaculada, 22, 08017 Barcelona

[:es]Arquitecto Clorindo Testa (1923-2013) | Martín Marcos[:gl]Arquitecto Clorindo Testa (1923-2013) | Martín Marcos[:en]Architect Clorindo Testa (1923-2013) | Martín Marcos[:]

[:es]

Clorindo Testa, un creador entre Apolo y Dionisio

Si bien nacido en Nápoles, Italia y llegado a la Argentina a los cinco años; Clorindo Testa era sobre todo un hombre de Buenos Aires. Un flaneur porteño. Arquitecto deslumbrante y artista genial fue producto de una ciudad culta y apasionada, de allí se nutrió y extrajo sus principales cualidades.

Clorindo Testa (1923), arquitecto nacido en Italia y radicado en Argentina. Uno de los representantes de la corriente brutalista en la década de 1960
Clorindo Testa (1923), arquitecto nacido en Italia y radicado en Argentina. Uno de los representantes de la corriente brutalista en la década de 1960

Formado en la Facultad de Arquitectura de la Universidad de Buenos Aires, siempre prefirió el bajo perfil y que sus obras hablaran por él. Estudiante brillante descubrió tempranamente la modernidad en la arquitectura y adopto al maestro Le Corbusier como referente y modelo profesional a seguir.

Para Clorindo Testa pintura, escultura y arquitectura eran parte de un único universo creativo e intelectual, donde muchas veces es difícil determinar los límites entre lo uno y lo otro. Sus pinturas abstractas y sus expresivos dibujos de un tono a veces intimista, oscuro y severo contrastan con una arquitectura que siempre parece querer contagiar optimismo y alegría. Siento que esa dualidad vivía y tensionaba dentro de Testa.

Vuelve a Europa en 1949 con una beca de estudio para jóvenes graduados de la UBA y regresa a Buenos Aires tres años después asumido como arquitecto y artista plástico.

Por esos días expone sus cuadros en las galerías porteñas con inmediato suceso y a los 28 años gana, junto a otros colegas, su primer concurso de arquitectura. El racionalista edificio de 1951 para la Cámara Argentina de la Construcción sería el inicio de una larga y dilatada trayectoria profesional. Testa se convertiría en el arquitecto argentino que más premios en concursos de arquitectura ha logrado cosechar a lo largo de todo el siglo XX. Esto da cuenta de su enorme voluntad y calidad de trabajo, pero también de la empatía y el respaldo que sus expresivas e innovadoras propuestas han tenido en el resto de la comunidad arquitectónica argentina.

A diferencia de otros grandes arquitectos argentinos Testa no ha cosechado enconos o enemistades. Su obra, por compleja y vanguardista, puede resultar polémica pero es imposible encontrar colegas que hayan tenido algún pleito con él; y eso no es poco en un ambiente tan competitivo y narcisista como el de la arquitectura. La humildad, sencillez y generosidad siempre lo han distinguido como un verdadero y elegante caballero.

Cámara Argentina de la Construcción, 1951 | lc-architects.blogspot.com.es
Cámara Argentina de la Construcción, 1951 | lc-architects.blogspot.com.es

Los primeros premios para las obras del Centro Cívico de la Provincia de La Pampa y la Biblioteca Nacional en Buenos Aires lo catapultan a la categoría de “form giver” y legitiman al monumentalismo brutalista como un territorio exploratorio posible para las condiciones económicas y tecnológicas de la argentina desarrollista de finales de la década del´50. El de La Pampa será un conjunto donde sobresale un imponente volumen prismático de 180 metros de largo en código Chandigarh, en el que prevalecen las cuidadas proporciones, sombras, llenos, vacíos y un gran ajuste plástico, revelando una sólida formación académica.

En la biblioteca un contundente “partido” libera el espacio público a nivel peatonal, concentra los depósitos de libros bajo tierra y hace crecer, mediante un monumental “árbol” de hormigón, las salas de lectura en un gesto orgánico de enorme potencia morfológica. También de esa época son el modelo urbanístico para el sector de Catalinas Norte y las intervenciones en los cementerios de la Chacarita y Flores, como producto de su trabajo en el área de urbanismo de la Municipalidad de la Ciudad de Buenos Aires.

Biblioteca Nacional en Buenos Aires | rae.radionacional.com.ar
Biblioteca Nacional en Buenos Aires | rae.radionacional.com.ar

En 1964, con 40 años, Testa será convocado por el solvente y experimentado estudio SEPRA ha participar de un concurso privado para la nueva sede del Banco de Londres en plena City financiera porteña. El edificio resultante para la esquina de Reconquista y Bartolomé Mitre es en mi opinión la mejor obra de la arquitectura argentina del siglo XX y una de las mejores del mundo moderno. La combinación entre la solvencia profesional y rigurosidad constructiva del estudio de los arquitectos Sánchez Elia, Peralta Ramos y Agostini, junto a la vanguardista creatividad de Clorindo Testa produjo un resultado de gran particularidad y excepcional belleza.

Una propuesta innovadora de una modernidad ciertamente influenciada por el último Le Corbusier, pero dotada a la vez de una calidad contextual dentro del denso tejido tipológico del barrio antiguo de la ciudad que es destacable y donde siento que el alumno supera al maestro. La esquina es tratada como una plaza abriendo la trama de potentes pórticos de hormigón y dando entrada monumental, mediante este espacio de transición techado de colosal altura, a la caja interna y transparente que encierra las funciones del banco. Allí la organización espacial genera una experiencia dinámica y sugestiva de planos y bandejas suspendidos en el espacio. Testa rompe con la imagen de un banco tradicional y la moderniza de manera radical, pero al mismo tiempo produce una compleja lección de cómo hacer dialogar de manera amable y respetuosa fuertes gestos y formas arquitectónicas con la ciudad preexistente.

Vista de la columna y escalera caracol que funciona como eje alrededor del cual se articulan las plantas del edificio del Banco de Londres y América del Sur en la ciudad de Buenos Aires (hoy Banco Hipotecario). Arquitectos: Estudio SEPRA y Clorindo Testa (Asoc.).1966 | Fuente: Revista "Summa" n° 6/7. Diciembre de 1966, Buenos Aires | Autor Eduardo Colombo | wikimedia.org
Vista de la columna y escalera caracol que funciona como eje alrededor del cual se articulan las plantas del edificio del Banco de Londres y América del Sur en la ciudad de Buenos Aires (hoy Banco Hipotecario). Arquitectos: Estudio SEPRA y Clorindo Testa (Asoc.).1966 | Fuente: Revista «Summa» n° 6/7. Diciembre de 1966, Buenos Aires | Autor Eduardo Colombo | wikimedia.org

Clorindo Testa fue un creador culto, multifacético, no dogmático, de un gran oficio y capacidad creativa. Sus obras de intervención en el antiquísimo conjunto colonial de los monjes recoletos, en los años ´70, dieron lugar a uno de los centros culturales públicos más dinámicos y queridos de la ciudad, haciendo popular en estas latitudes la idea de “reciclar” e instalando una toma de conciencia respecto del patrimonio arquitectónico y sus potencialidades.

Sus viviendas también serán motivo de experimentación y de búsqueda de una poética singularmente provocativa, desde los volúmenes coloridos e irregular geometría de las casas La Tumbona y CapoTesta en la costa argentina, hasta los edificios de vivienda colectiva como el logrado conjunto de la calle Castex 3335. Allí Testa trabaja la idea de balcones-patio para los departamentos y logra una inserción no traumática de la tipología en torre dentro del tejido compacto de la manzana porteña. Testa nos demuestra todo el tiempo que siempre primero es la ciudad, aun en una arquitectura de gestualidad formal tan potente como la suya.

Conjunto de Viviendas Castex 1975-1985 | arquitectura.com
Conjunto de Viviendas Castex 1975-1985 | arquitectura.com

Su paso por la docencia universitaria fue fugaz, tuvo una cátedra en la Universidad de Buenos Aires a finales de los años´50 pero al poco tiempo supo que eso no era para él; no encontró allí ese placer y concentración que solo le daban su estudio, su atelier y el diálogo ensimismado y lúdico con sus obras. Eso no obsto para que la propia UBA lo nombrara “Doctor Honoris-Causa” y unos años mas tarde, en 2006, la ciudad de Buenos Aires lo distinguiera como “ciudadano ilustre”.

Testa enseña por sus obras, haciendo más con menos, y eso en un país donde los recursos escasean es casi un compromiso ético y moral. Una forma de entender la profesión. Su minimalista y económica propuesta de 1987 para la sede del Instituto de Cooperación Iberoamericana-ICI en un estrecho y tortuoso sótano con una mínima entrada sobre la calle Florida en Buenos Aires es testimonio de esa forma de entender la arquitectura como servicio y oportunidad.

La arquitectura puede y debe hacer mejor la vida, parece decirnos. Su búsqueda alegre, pero nunca frívola, de la belleza lo ha llevado a experimentar formas, colores y texturas de gran expresividad pero sin descuidar ni hacer concesiones en la función y la utilidad propias de la mejor arquitectura. Sus obras tienen siempre muy presente la idea-fuerza de un “partido” claro y contundente, pero también invitan a un recorrido más intimo y fenomenológico por los detalles, los climas y los pequeños guiños que el creador nos va dejando a lo largo de esa rica promenade que nos propone transitar.

Clorindo Testa en su estudio | Fotografía: pruxo | wikimedia.org
Clorindo Testa en su estudio | Fotografía: pruxo | wikimedia.org

Se ha ido un gran arquitecto y exitoso artista que desde su particular óptica ha creado una obra genial e irrepetible. Debe servir, de igual forma que él planteo su relación con Le Corbusier, como inspiración creativa y no como modelo a copiar. En ella permanentemente conviven la razón y la emoción. Testa a sabido tomar, con inteligencia y mesura, de Apolo y de Dionisio lo mejor que cada uno tenia para darle. Allí y en su amor a la ciudad reside el principal valor de su testamento.

Martin Marcos . Arquitecto y urbanista. Profesor Titular FADU UBA
buenos aires. abril 2013

[:gl]

Un creador entre Apolo y Dionisio

Aínda que nacido en Nápoles, Italia e chegado á Arxentina aos cinco anos; Clorindo Testa era abrigo un home de Bos Aires. Un flaneur porteño. Arquitecto deslumbrante e artista xenial foi produto dunha cidade culta e apaixonada, de alí nutriuse e extraeu as súas principais calidades.

Clorindo Testa (1923), arquitecto nacido en Italia y radicado en Argentina. Uno de los representantes de la corriente brutalista en la década de 1960
Clorindo Testa (1923), arquitecto nado en Italia e radicado en Arxentina. Un dos representantes da corrente brutalista na década de 1960

Formado na Facultade de Arquitectura da Universidade de Bos Aires, sempre preferiu o baixo perfil e que as súas obras falasen por él. Estudante brillante descubriu tempranamente a modernidade na arquitectura e adopto ao mestre Le Corbusier como referente e modelo profesional a seguir.

Para Clorindo Testa pintura, escultura e arquitectura eran parte dun único universo creativo e intelectual, onde moitas veces é difícil determinar os límites entre un e o outro. As súas pinturas abstractas e as súas expresivos debuxos dun ton ás veces intimista, escuro e severo contrastan cunha arquitectura que sempre parece querer contaxiar optimismo e alegría. Sento que esa dualidad vivía e tensionaba dentro de Testa.

Volve a Europa en 1949 cunha beca de estudo para novos graduados da UBA e regresa a Bos Aires tres anos despóis asumido como arquitecto e artista plástico.

Por eses días expón os seus cadros nas galerías porteñas con inmediato suceso e aos 28 anos gaña, xunto a outros colegas, o seu primeiro concurso de arquitectura. O racionalista edificio de 1951 para a Cámara Arxentina da Construción sería o inicio dunha longa e dilatada traxectoria profesional. Testa converteríase no arquitecto arxentino que máis premios en concursos de arquitectura logrou colleitar ao longo de todo o século XX. Isto dá conta da súa enorme vontade e calidade de traballo, pero tamén da empatía e o respaldo que os seus expresivas e innovadoras propostas han ter no resto da comunidade arquitectónica arxentina. A diferenza doutros grandes arquitectos arxentinos Testa non colleitou enconos ou enemistades. A súa obra, por complexa e vanguardista, pode resultar polémica pero é imposible atopar colegas que haxan ter algún preito con el; e iso non é pouco nun ambiente tan competitivo e narcisista como o da arquitectura. A humildad, sinxeleza e xenerosidade sempre o distinguiron como un verdadeiro e elegante cabaleiro.

Cámara Arxentina da Construcción, 1951 | lc-architects.blogspot.com.es

Os primeiros premios para as obras do Centro Cívico da Provincia de La Pampa e a Biblioteca Nacional en Bos Aires o catapultan á categoría de “form giver” e legitiman ao monumentalismo brutalista como un territorio exploratorio posible para as condicións económicas e tecnolóxicas da arxentina desarrollista de finais da década de o´50. O da Pampa será un conxunto onde sobresae un imponente volume prismático de 180 metros de longo en código Chandigarh, no que prevalecen as coidadas proporcións, sombras, cheos, baleiros e un gran axuste plástico, revelando unha sólida formación académica. Na biblioteca un contundente “partido” libera o espazo público a nivel peatonal, concentra os depósitos de libros baixo terra e fai crecer, mediante un monumental “árbore” de hormigón, as salas de lectura nun xesto orgánico de enorme potencia morfológica. Tamén desa época son o modelo urbanístico para o sector de Catalinas Norte e as intervencións nos cemiterios da Chacarita e Flores, como produto do seu traballo no área de urbanismo da Municipalidade da Cidade de Bos Aires.

Biblioteca Nacional en Bos Aires | rae.radionacional.com.ar

En 1964, con 40 anos, Testa será convocado polo liquide e experimentado estudo SEPRA ha participar dun concurso privado para a nova sé do Banco de Londres en plena City financeira porteña. O edificio resultante para a esquina de Reconquista e Bartolomé Mitre é na miña opinión a mellor obra da arquitectura arxentina do século XX e unha das mellores do mundo moderno. A combinación entre a solvencia profesional e rigurosidad constructiva do estudo dos arquitectos Sánchez Elia, Peralta Ramos e Agostini, xunto á vanguardista creatividade de Clorindo Testa produciu un resultado de gran particularidade e excepcional beleza. Unha proposta innovadora dunha modernidad ciertamente influenciada polo último Le Corbusier, pero dotada á vez dunha calidade contextual dentro do denso tecido tipológico do barrio antigo da cidade que é destacable e onde sento que o alumno supera ao mestre. A esquina é tratada como unha praza abrindo a trama de potentes pórticos de hormigón e dando entrada monumental, mediante este espazo de transición techado de colosal altura, á caixa interna e transparente que encerra as funcións do banco. Alí a organización espacial xera unha experiencia dinámica e suxestiva de planos e bandexas suspendidos no espazo. Testa rompe coa imaxe dun banco tradicional e modernízaa de xeito radical, pero ao mesmo tempo produce unha complexa lección de como facer dialogar de xeito amable e respetuosa fortes xestos e formas arquitectónicas coa cidade preexistente.

Vista da columna e escaleira caracol que funciona como eixo o rededor do cal se articulan as plantas do edificio do Banco de Londres e América del Sur na cidade de Bos Aires (hoxe Banco Hipotecario). Arquitectos: Estudio SEPRA e Clorindo Testa (Asoc.).1966 | Fonte: Revista «Summa» n° 6/7. Dicembro de 1966, Bos Aires | Autor: Eduardo Colombo | wikimedia.org

Clorindo Testa foi un creador culto, multifacético, non dogmático, dun gran oficio e capacidade creativa. As súas obras de intervención no antiquísimo conxunto colonial dos monxes recoletos, nos anos ´70, deron lugar a un dos centros culturais públicos máis dinámicos e queridos da cidade, facendo popular nestas latitudes a idea de “reciclar” e instalando unha toma de conciencia respecto do patrimonio arquitectónico e as súas potencialidades.

As súas vivendas tamén serán motivo de experimentación e de procura dunha poética singularmente provocativa, desde os volumes coloridos e irregular geometría das casas A Tumbona e CapoTesta na costa arxentina, ata os edificios de vivenda colectiva como o logrado conxunto da rúa Castex 3335. Alí Testa traballa a idea de balcóns-patio para os departamentos e logra unha inserción non traumática da tipoloxía en torre dentro do tecido compacto da mazá porteña. Testa demóstranos todo o tempo que sempre primeiro é a cidade, aínda nunha arquitectura de xestualidade formal tan potente como a súa.

Conxunto de Vivendas Castex 1975-1985 | arquitectura.com

O seu paso pola docencia universitaria foi fugaz, tivo unha cátedra na Universidade de Bos Aires a finais dos anos´50 pero ao pouco tempo soubo que iso non era para el; non atopou alí ese pracer e concentración que só lle daban o seu estudo, o seu atelier e o diálogo ensimesmado e lúdico coas súas obras. Iso non obsto para que a propia UBA nomeáseo “Doutor Honoris-Causa” e uns anos mais tarde, en 2006, a cidade de Bos Aires distinguíseo como “cidadán ilustre”.

Testa ensina polas súas obras, facendo máis con menos, e iso nun país onde os recursos escasean é case un compromiso ético e moral. Unha forma de entender a profesión. O seu minimalista e económica proposta de 1987 para a sé do Instituto de Cooperación Iberoamericana-ICI nun estreito e tortuoso sótano cunha mínima entrada sobre a rúa Florida en Bos Aires é testemuño desa forma de entender a arquitectura como servizo e oportunidade. A arquitectura pode e debe facer mellor a vida, parece dicirnos. A súa procura alegre, pero nunca frívola, da beleza levouno a experimentar formas, cores e texturas de gran expresividade pero sen descoidar nin facer concesións na función e a utilidade propias da mellor arquitectura. As súas obras teñen sempre moi presente a idea-forza dun “partido” claro e contundente, pero tamén invitan a un percorrido máis intimo e fenomenológico polos detalles, os climas e os pequenos guiños que o creador vainos deixando ao longo desa rica promenade que nos propón transitar.

Clorindo Testa no sue estudio | Fotografía: pruxo | wikimedia.org

Se ha ir un gran arquitecto e exitoso artista que desde o seu particular óptica creou unha obra xenial e irrepetible. Debe servir, de igual forma que el suscito a súa relación con Le Corbusier, como inspiración creativa e non como modelo a copiar. Nela permanentemente conviven a razón e a emoción. Testa a sabido tomar, con intelixencia e mesura, de Apolo e de Dionisio o mellor que cada un tenia para darlle. Alí e no seu amor á cidade reside o principal valor do seu testamento.

Martin Marcos . Arquitecto e urbanista. Profesor Titular FADU UBA

buenos aires. abril 2013[:en]

A creator between Apollo and Dionysus

Though born in Naples, Italy and come to the Argentina at the age of five; Clorindo Testa was an overcoat a man of Buenos Aires. A flaneur porteño. Dazzling architect and brilliant artist was a product of an educated and passionate city, of there his principal qualities were nourished and extracted.

Clorindo Testa (1923), arquitecto nacido en Italia y radicado en Argentina. Uno de los representantes de la corriente brutalista en la década de 1960
Clorindo Testa (1923), architect born in Italy and taken root in Argentina. One of the representatives of the current brutalist architecture in the decade of 1960

Formed in the Faculty of Architecture of the University of Buenos Aires, always prefirió the low profile and that his works were speaking for him. Brilliant student discovered early the modernity in the architecture and I adopt the teacher Le Corbusier as modal and professional model to continuing.

For Clorindo Testa painting, sculpture and architecture were a part of the only creative and intellectual universe, where often one and the different thing is difficult to determine the limits between. His abstract paintings and his expressive drawings of a tone sometimes intimist one, dark and severe they contrast with an architecture that always seems to want to infect optimism and happiness. I feel that this duality was living and tensing inside Testa.

He returns to Europe in 1949 with a scholarship of study for young persons taken the degree as the UBA and returns to Buenos Aires three years later assumed as architect and plastic artist.

These days it exposes his pictures in the sea galleries with immediate event and at the age of 28 it gains, together with other colleagues, his first contest of architecture. The racionalist building of 1951 for the Argentina Chamber of the Construction would be the beginning of a long and extensive professional path. Testawould turn into the Argentine architect who more prizes in contests of architecture has managed to harvest along all the 20th century. This realizes of his enormous will and quality of work, but also of the empathy and the support that his expressive and innovative offers have had in the rest of the architectural Argentine community. Unlike other big Argentine architects Head has not harvested festerings or hatreds. His work, for complex and ultramodern, can turn out to be a polemic but it is impossible to find colleagues who have had some lawsuit with him; and it is not small in such a competitive environment and narcissist as that of the architecture. The humility, simplicity and generosity always have distinguished it as a real and elegant gentleman.

Argentina Chamber of the Construction, 1951 | lc-architects.blogspot.com.es

The first prizes for the works of the Civic Center of the Province of The Pampas and the National Library in Buenos Aires catapult it to the category of “form giver” and the monumental brutalist architecture as an exploratory possible territory for the economic and technological conditions of the Argentine desarrollista of ends of the decade of ’50. That of The Pampas will be a set where there stands out an impressive prismatic volume of 180 meters of length in code Chandigarh, in which there prevail the elegant proportions, shades, abundances, emptinesses and a great plastic adjustment, revealing a solid career education. In the library one forceful «divided» liberates the public space to pedestrian level, concentrates the warehouses of underground books and makes grow, by means of a monumental «tree» of concrete, the rooms of reading in an organic gesture of enormous morphologic power. Also of this epoch they are the urban development model for Catalinas Norte’s sector and the interventions in the cemeteries of the Chacarita and Flores, as product of his work in the area of urbanism of the Municipality of the City of Buenos Aires.

National library in Buenos Aires | rae.radionacional.com.ar

In 1964, with 40 years, Head will be summoned by the solvent and experienced study SEPRA it is necessary to take part of a contest deprived for the new headquarters of the Banco of London in full financial sea City. The resultant building for the corner of Reconquest and Bartolomé Mitre is in my opinion the best work of the Argentine architecture of the 20th century and one of the best of the modern world. The combination between the professional solvency and constructive rigor of the study of the architects Sánchez Elia, Peralta Ramos and Agostini, close to Clorindo Testa’s ultramodern creativity produced a result of great particularity and exceptional beauty. An innovative offer of a modernity certainly influenced by the last one Le Corbusier, but endowed simultaneously with a contextual quality inside the dense fabric tipológico of the ancient neighborhood of the city that is prominent and where I feel that the pupil overcomes the teacher. The corner is treated as a square opening the plot of powerful porticoes of concrete and giving monumental entry, by means of this space of transition roofed of colossal height, to the internal and transparent box that encloses the functions of the bank. There the spatial organization generates a dynamic and suggestive experience of planes and trays suspended in the space. Head breaks with the image of a traditional bank and modernizes it in a radical way, but at the same time it produces a complex lesson of how making compose in a dialogue in a nice and respectful way strong gestures and architectural forms with the preexisting city.

Sight of the column and stairs snail that works as axis about which there are articulated the plants of the building of the Banco of London and South America in the city of Buenos Aires (today Banco Hipotecario). Architects: Study SEPRA and Clorindo Testa (Asoc.).1966 | Source: Magazine «Summa» n ° 6/7. December, 1966, Buenos Aires | Author: Eduardo Colombo | wikimedia.org

Clorindo Testa was an educated, many-sided creator, not-year-old dogmatist great trade and creative capacity. His works of intervention in the most former colonial set of the peaceful monks, in the years ‘ 70, gave place to one of the most dynamic cultural public and dear centers of the city, making the idea of «recycling» popular in these latitudes and installing a capture of conscience I concern of the architectural heritage and his potentials.

His housings also will be a motive of experimentation and of search of a singularly provocative poetics, from the colouring volumes and irregular geometry of the houses The Tumbona and CapoTesta on the Argentine coast, up to the buildings of collective housing as the successful set of the street Castex 3335. There Head works the idea of balconies – courts for the departments and achieves a not traumatic insertion of the typology in tower inside the compact fabric of the sea apple. Head demonstrates us all the time that always first is the city, even in an architecture of gestualidad formally so powerfully as his.

Set of Housings Castex 1975-1985 | arquitectura.com

His step along the university teaching was fleeting, a chair had in the University of Buenos Aires at the end of the years ‘ 50 but to a little time knew that it was not for him; he did not find there this pleasure and concentration that alone him there were giving his study, his atelier and the dialog ensimismado and playfully with his works. It I do not prevent in order that the own UBA was naming it “Doctor Honoris-causes” and a few years afterwards, in 2006, the city of Buenos Aires was distinguishing it as “illustrious citizen”.

Testa teaches for his works, doing more with less, and it in a country where the resources skimp is an almost an ethical and moral commitment. It forms a of understanding the profession. His minimalist and economic offer of 1987 for the headquarters of the Institute of Cooperation Iberoamericana-ICI in a narrow and tortuous basement with a minim entered on the street Florida in Buenos Aires is a testimony of this way of understanding the architecture as service and opportunity. The architecture can and must make the life better, seems to say to us. His happy search, but frivolous, of the beauty has never led it to experiencing forms, colors and textures of great expressiveness but without being careless nor to do concessions in the own function and the usefulness of the best architecture. His works bear in mind always the idea – force of a clear and forceful “party”, but also they invite to a more intimate tour and fenomenológico for the details, the climates and the small winks that the creator is leaving us along this rich promenade that proposes us to travel.

Clorindo Testa in his study | Photography: pruxo | wikimedia.org

A great architect and successful artist has gone away that from his individual optics has created a brilliant and unrepeatable work. It must serve, of equal form that he I raise his relation with Le Corbusier, as creative inspiration and not as model to copying. In her permanently the reason and the emotion coexist. Testa could take, with intelligence and moderation, of Apollo and of Dionysus that each one tape-worm to give him. There and in his love to the city there resides the principal value of his testament.

Martin Marcos . Architect and town planner. Titular teacher FADU UBA

buenos aires. april 2013[:]

[:es]La lúcida mirada Situacionista | Miquel Lacasta Codorniu[:gl]A lúcida mirada Situacionista | Miquel Lacasta Codorniu[:en]The situation lucid look | Miquel Lacasta Codorniu[:]

[:es]

La lúcida mirada Situacionista | Miquel Lacasta Codorniu
cartografía de Movimientos durante el año 1950 de una mujer residente en el burgués XVIe arrondissement de París. COMBART DE LAUWE, Paul-Henry, Essais de sociologie, 1952-1964, Editions ouvrières, París, 1965. p. 50.

“Nos proponemos inventar nuevos escenarios en movimiento.(…)

La arquitectura es el modo más sencillo de articular el tiempo y el espacio, de modular la realidad, de hacer soñar. No se trata tan solo de articulaciones y modulaciones plásticas, expresiones de belleza pasajera, sino de una modulación influyente, que se inscribe en el eterno arco de los deseos y del progreso en el cumplimiento de los mismos.

La arquitectura del futuro será pues un medio de modificar las concepciones actuales del tiempo y del espacio. Será un medio de conocimiento y un medio de acción.

Los conjuntos arquitectónicos podrán ser modificados. Su aspecto cambiará en parte o totalmente según la voluntad de sus habitantes (…)

Ya hemos señalado la necesidad de construir situaciones como uno de los deseos básicos sobre los que será fundada la próxima civilización. Esta necesidad de creación absoluta ha estado siempre íntimamente asociada a la necesidad de jugar con la arquitectura, con el tiempo y con el espacio”. 1

Aunque sea difícil de creer, este texto fue escrito en 1953. Hoy, en el año 2013 podríamos asumirlo sin problemas, es radicalmente contemporáneo y todavía encontraría reparos académicos y teóricos al introducir descaradamente el vector tiempo en el corazón de lo arquitectónico. No hace tantos años que el concepto de flexibilidad, es decir la transformación del espacio físico de la arquitectura según las necesidades de sus habitantes a lo largo del tiempo, abrió la escena a nuevas estrategias proyectuales.

En octubre de ese año, la Internacional Letrista había asumido este informe sobre urbanismo de su autor Gilles Ivain, que constituyó un elemento decisivo en la nueva orientación seguida a partir de ese momento por la vanguardia experimental.2

La Internacional Situacionista fue fundada en 1957 por artistas y escritores que representaban a diferentes organizaciones de vanguardia. El germen de la IS se sitúa en la Internacional Letrista, el Movimiento internacional para una Bauhaus Imaginista y el Comité Psicogeográfico de Londres. Su influencia a lo largo de los últimos 50 años ha sido enorme y es especialmente relevante su papel conceptualmente avanzado a las convulsiones teóricas, retóricas y proyectuales de la década de los 60. El amplísimo abanico de reflexiones sobre arte, la espontaneidad, la ciudad y el espectáculo son decisivos en el germen de los movimientos contraculturales nacidos al otro lado del Atlántico y las revueltas del famoso mayo del 68.

Las críticas a la cultura consumista de la posguerra, al sofocante funcionalismo del urbanismo de posguerra y la lucidez como sus componentes radiografían un futuro que desde la perspectiva actual tiene un carácter prácticamente de revelación, contribuyen a generar el caldo de cultivo de la increíble explosión creativa de la década posterior, hasta hoy mismo.

Antes de la fundación oficial de la IS en Julio de 1957 la voz de estos sujetos de la subversión eran la circular Potlach (1954-1957) de la Internacional Letrista, la publicación surrealista belga Les Lèvres Nues (1954-1958), y la colección de ensayos Pour la forme: Èbauche d’une methodologie des arts (1958) de Asger Jorn.

Los principios fundamentales que en esencia se mantuvieron durante el periodo oficial de la Internacional Situacionista (1957-1972) hasta su autodisolución, e incluso más allá, ya de forma individual por algunos de sus componentes, formulan el apasionante rechazo de toda economía utilitaria, la comprensión de la ciudad como espacio de juego y autorrealización humana, y la fe en las posibilidades del espacio urbano para generar momentos de genuina participación democrática.

Para entender el punto de partida crítico de los miembros de la IS y más allá, el fondo del problema que activa de manera extraordinaria las reflexiones y propuestas de los futuros actores de los convulsos años 60, es especialmente relevante el plano publicado por Guy Ernest Debord en el articulo Théorie de la dérive3, donde de manera sintética y absolutamente reveladora Debord recoge el plano elaborado por M. Alibert y S. Antoine, colaboradores del sociólogo urbano Paul-Henry Combart de Lauwe en el que se muestra los movimientos durante el año 1950 de una mujer residente en el burgués XVIe arrondissement de París.4 (imagen que ilustra este post)

En el triángulo central del plano, el sujeto de estudio revela una lectura monotemática y homogeneizadora de su paisaje urbano compuesto por su propio domicilio en un vértice, las lecciones de piano en el otro y el lugar donde realiza los estudios en Ciencias Políticas. Para Debord describe este plano como un ejemplo de poesía moderna capaz de provocar reacciones emocionales agudas 5 si bien en este caso, la reacción emocional es de indignación por el hecho de que haya gente que viva de esta manera.

El plano ejemplifica la crisis a la que la sociedad está totalmente abocada. El espacio urbano se utiliza de manera racional, homogénea, incapaz de revertir en el sujeto una experiencia que vaya más allá de su cotidianeidad, condenado a una vida pequeño burguesa, a una totalización simple.

Esta lectura se inscribe en un posicionamiento crítico de mayor calado contra el capitalismo de masas, que surge del modelo del consumo de masas a partir de una demanda insaciable y conducida. Este consumo basado en deseos y no en necesidades condena al ciudadano a un ciclo cerrado de adquisición, consumo, rechazo, en una espiral sin fin.

Tan solo como apunte a la esencia del movimiento situacionista, Debord en la Sociedad del espectáculo,6 su libro más famoso, denuncia la mutación que el capitalismo hace del pensamiento por el espectáculo como sustrato ideológico de dominación. El espectáculo crea un presente perpetuo apoyado en el espejismo de la tecnología, en el que es posible la ocultación, el simulacro, la mentira. La ficción y la apariencia toman la delantera a la realidad.

Si bien es cierto que los niveles de desarrollo son dispares entre los diferentes países que durante los 60 y principios de los 70 van a ser zarandeados por estos movimientos, sí que es cierto que las bases sobre las que se asientan los acontecimientos de esa década están ya sólidamente arraigados.

Aún así, parece realmente extraordinario que tan pronto como este estado de la cuestión empieza a formalizarse, los Situacionistas, lúcidamente ya empiezan a contraproponer y actuar febrilmente, hasta convertirse en una referencia y una influencia a nivel mundial.

Su herencia es difícil de calcular, pero por otro lado es indudable. Durante los años 60, los textos Situacionistas se irán publicando en diferentes medios alternativos, su voz y sus propuestas se irán difundiendo en círculos especializados y de la mano de Debord, llegarán a Estados Unidos constituyéndose en términos históricos en un antecedente necesario para entender los convulsos años de las utopías.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto
Barcelona, abril 2013

Notas
1 Ivain, Gilles, Teoría de la deriva y otros textos situacionistas sobre la ciudad, Actar y Museu Contemporani de Barcelona, 1996, pp. 14-16. Gilles Ivain, pseudónimo de Ivan Chtcheglov. Texto publicado en 1953 y posteriormente en Internationale Situationniste núm.1 en junio de 1958.
2 El texto completo original se confeccionó a partir de dos estados sucesivos del manuscrito, con ligeras diferencias de redacción, conservados en los archivos de la Internacional Letrista, y posteriormente pasaron a ser los documentos 103 y 108 de los archivos Situacionistas. Internationale Situationniste núm. 1 junio de 1958, pp.15 a 20.
3 Debord, Guy Ernest, “Théorie de la dérive”, Les Lèvres Nues num. 9, París, Noviembre 1956, pp. 6-13 traducido a una versión ligeramente distinta al inglés en Theory of the Derive, Situationist International Anthology. pp. 50-54. El contexto del concepto de psicogeografía y la teoría de la deriva situacionista es especialmente interesante en el ensayo de Thomas McDonough La deriva y el París situacionista publicado en el catálogo de la exposición Situacionistas, Editorial Actar y Museu d’Art Contemporani de Barcelona, Barcelona, 1996, pp. 54-65.
4 El plano que elaboraron aparece como ilustración 6 como Paris et l’agglomération parisienne 1952 en CHOMBART DE LAUWE, Paul-Henry, Essais de sociologie, 1952-1964, Editions ouvrières, París, 1965. p. 50.
5 Op. Cit., DEBORD, 1956, p. 50.
6 DEBORD, Guy Ernest, La Sociedad del Espectáculo, Pre-Textos, Valencia, 2002.

[:en]

Cartography of Movements during the year 1950 of a resident woman in the bourgeois XVth Ie arrondissement of Paris

The lucid look Situacionism

“We propose to invent new scenes in movement.(…)

The architecture is the way simplest to articulate the time and the space, of modulating the reality, of making dream. It is not a question only of joints and plastic modulations, expressions of beauty passenger, but of an influential modulation, which registers in the eternal arch of the desires and of the progress in the fulfillment of the same ones.

The architecture of the future will be so a way of modifying the current conceptions of the time and of the space. It will be a way of knowledge and a way of action.

The architectural sets will be able to be modified. His aspect will change partly or totally according to the will of his inhabitants (…)

Already we have indicated the need to construct situations as one of the basic desires on which the near civilization will be founded. This need of absolute creation has been always intimately associated with the need to play with the architecture, with the time and with the space”. 1

Though it is difficult to believe, this text was written in 1953. Today, in the year 2013 we might assume it without problems, it is radically contemporary and still he would find academic and theoretical objections on having introduced shamelessly the vector time in the heart of the architectural thing. Not for so many years the concept of flexibility, that is to say the transformation of the physical space of the architecture according to the needs of his inhabitants throughout the time, opened the scene for new strategies proyectuales.

In October of this year, International Lyricist had assumed this report on urbanism of his author Gilles Ivain, who constituted a decisive element in the new orientation followed from this moment by the experimental forefront.2

The International Situacionista was founded in 1957 by artists and writers who were representing different organizations of forefront. The germ of the IS International Lyricist places in, the International Movement for a Bauhaus Imaginista and the Committee Psicogeográfico of London. His influence throughout last 50 years has been enormous and there is specially relevant his paper conceptual advanced to the theoretical, rhetorical convulsions and proyectuales of the decade of the 60. The most ample range of reflections on art, the spontaneity, the city and the spectacle are decisive in the germ of the alternative born movements to another side of the Atlantic Ocean and the revolts of the famous May, 68.

The critiques to the consumer culture of the postwar period, to the stifling funcionalismo of the urbanism of postwar period and the brilliancy like his components X-ray a future that from the current perspective has a character practically of revelation, help to generate the favorable environment of the incredible creative explosion of the later decade, up to this very day.

Before the official foundation of the IS in July, 1957 the voice of these subjects of the subversion they were the circular Potlach (1954-1957) of International Lyricist, the surrealistic Belgian publication They Lèvres Nues (1954-1958), and the collection of tests Pour forms her: Èbauche d’une methodologie des arts (1958) of Asger Jorn.

The fundamental beginning that in essence were kept during the official period of the International Situacionista (1957-1972) up to his autodissolution, and even beyond, already of individual form for some of his components, formulates the exciting rejection of any utilitarian economy, the comprehension of the city like space of game and autorrealización humanizes, and the faith in the possibilities of the urban space to generate moments of genuine democratic participation.

To understand the critical point of item of the members of the IS and beyond, the bottom of the problem that activates in an extraordinary way the reflections and offers of the future actors of the convulsed years 60, there is specially relevant the plane published by Guy Ernest Debord in the article Théorie de la dérive3, where in a synthetic way and absolutely rewatching Debord he gathers the plane elaborated by M. Alibert and S. Antoine, collaborators of the urban sociologist Lauwe’s Paul-Henry Combart in the one that shows himself the movements during the year 1950 of a resident woman in the bourgeois XVIe arrondissement of It Give birth 4 (image that this post illustrates)

In the central triangle of the plane, the subject of study reveals a monothematic reading and homogeneizadora of his urban landscape composed by his own domicile in a vertex, the lessons of piano in other one and the place where it realizes the studies in Political Sciences. For Debord it describes this plane as an example of modern poetry capable of provoking emotional sharp reactions 5 though in this case, the emotional reaction is of indignation for the fact that beech people who lives hereby.

The plane exemplifies the crisis to which the company is totally doomed. The urban space is in use in a rational, homogeneous way, unable to end up as the subject an experience that goes beyond his ordinariness, reprobate to a life small burgess, to a simple totalización.

This reading registers in a critical positioning of major fret against the capitalism of masses, which arises from the model of the consumption of masses from an insatiable and led demand. This consumption based on desires and not in needs he condemns the citizen to a closed cycle of acquisition, consumption, rejection, in a spiral without end.

Only as note to the essence of the movement situacionista, Debord in the Company of the spectacle,6 his more famous book, denounces the mutation that the capitalism does of the thought for the spectacle as ideological substratum of domination. The spectacle creates a perpetual present rested on the mirage of the technology, in which there is possible the concealment, the sham, the lie. The fiction and the appearance take the forward to the reality.

Though it is true that the levels of development are unlike between the different countries that during the 60 and beginning of the 70 are going to be shaken by these movements, yes that is true that the bases on which they agree the events of this decade are already solidly deep-rooted.

Nonetheless, it seems to be really extraordinary that so prompt as this condition of the question starts formalizing, the Situacionistas, lucidly already they start counter proposing and acting feverishly, up to turning into a reference and it influences one worldwide.

His inheritance is difficult to calculate, but on the other hand it is undoubted. During the 60s, the texts Situacionistas will be published in different alternative means, his voice and his offers will be spreading in specialized circles and of Debord’s hand, will come to The United States being constituted in historical terms in a necessary precedent to deal the convulsed years of the Utopias.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor architect

Barcelona, april 2013

The image of the post is the cartography of Movements during the year 1950 of a resident woman in the bourgeois XVIe arrondissement of Paris. COMBART OF LAUWE, Paul-Henry, Essais of sociologie, 1952-1964, Editions ouvrières, Paris, 1965. P. 50.

Notes

1 Ivain, Gilles, Theory of the drift and other texts situacionistas on the city, Actar and Museu Contemporani of Barcelona, 1996, pp. 14-16. Gilles Ivain, pseudonymous of Ivan Chtcheglov. Text published in 1953 and later in Internationale Situationniste núm.1 in June, 1958.

2 The complete original text International Lyricist was made from two successive conditions of the manuscript, with light differences of draft, preserved in the files of, and later they happened to be the documents 103 and 108 of the files Situacionistas. Internationale Situationniste num. On June 1, 1958, pp.15 to 20.

3 Debord, Guy Ernest, “Théorie de la dérive”, They Lèvres Nues num. 9, Paris, November, 1956, pp. 6-13 translated into a version lightly different in Theory of the Derive the English, Situationist International Anthology. pp. 50-54. The context of the concept of psicogeografía and the theory of the drift situacionista is specially interesting in Thomas McDonough’s test The drift and the Paris situacionista published in the catalogue of the exhibition Situacionistas, Publishing house Actar and Museu d’Art Contemporani of Barcelona, Barcelona, 1996, pp. 54-65.

4 The plane that they elaborated appears as illustration 6 as Paris et l’agglomération parisienne 1952 in CHOMBART DE LAUWE, Paul-Henry, Essais de sociologie, 1952-1964, Editions ouvrières, París, 1965. p. 50.

5 Op. Cit., DEBORD, 1956, p. 50.

6 DEBORD, Guy Ernest, La Sociedad del Espectáculo, Pre-Textos, Valencia, 2002.

5 s

[:gl]

Cartografía de Movementos durante o ano 1950 dunha muller residente no burgués XV Ie arrondissement de París

A lúcida mirada Situacionista

“Propoñémonos inventar novos escenarios en movimiento.(…)

A arquitectura é o modo máis sinxelo de articular o tempo e o espazo, de modular a realidade, de facer soñar. Non se trata tan só de articulacións e modulacións plásticas, expresións de beleza pasaxeira, senón dunha modulación influente, que se inscribe no eterno arco dos desexos e do progreso no cumprimento destes.

A arquitectura do futuro será pois un medio de modificar as concepcións actuais do tempo e do espazo. Será un medio de coñecemento e un medio de acción.

Os conxuntos arquitectónicos poderán ser modificados. O seu aspecto cambiará en parte ou totalmente segundo a vontade dos seus habitantes (…)

Xa sinalamos a necesidade de construír situacións como un dos desexos básicos sobre os que será fundada a próxima civilización. Esta necesidade de creación absoluta estivo sempre intimamente asociada á necesidade de xogar coa arquitectura, co tempo e co espazo”. 1

Aínda que sexa difícil de crer, este texto foi escrito en 1953. Hoxe, no ano 2013 poderiamos asumilo sen problemas, é radicalmente contemporáneo e aínda encontraría reparos académicos e teóricos ao introducir descaradamente o vector tempo no corazón do arquitectónico. Non hai tantos anos que o concepto de flexibilidade, é dicir a transformación do espazo físico da arquitectura segundo as necesidades dos seus habitantes ao longo do tempo, abriu a escena a novas estratexias proyectuales.

En outubro dese ano, a Internacional Letrista asumira este informe sobre urbanismo do seu autor Gilles Ivain, que constituíu un elemento decisivo na nova orientación seguida a partir dese momento pola vangarda experimental.2

A Internacional Situacionista foi fundada en 1957 por artistas e escritores que representaban diferentes organizacións de vangarda. O xerme da IS sitúase na Internacional Letrista, o Movemento internacional para unha Bauhaus Imaginista e o Comité Psicogeográfico de Londres. A súa influencia ao longo dos últimos 50 anos foi enorme e é especialmente relevante o seu papel conceptualmente avanzado ás convulsións teóricas, retóricas e proyectuales da década dos 60. O amplísimo abano de reflexións sobre arte, a espontaneidade, a cidade e o espectáculo son decisivos no xerme dos movementos contraculturales nacidos ao outro lado do Atlántico e as revoltas do famoso maio do 68.

As críticas á cultura consumista da posguerra, ao sufocante funcionalismo do urbanismo de posguerra e a lucidez como os seus compoñentes radiografan un futuro que dende a perspectiva actual ten un carácter practicamente de revelación, contribúen a xerar o caldo de cultivo da incrible explosión creativa da década posterior, ata hoxe mesmo.

Antes da fundación oficial da IS en Xullo de 1957 a voz destes suxeitos da subversión eran a circular Potlach (1954-1957) da Internacional Letrista, a publicación surrealista belga Les Lèvres Nues (1954-1958), e a colección de ensaios Pour fórmea: Èbauche d’une methodologie deas arts (1958) de Asger Jorn.

Os principios fundamentais que en esencia se mantiveron durante o período oficial da Internacional Situacionista (1957-1972) ata a súa autodisolución, e mesmo máis alá, xa de forma individual por algúns dos seus compoñentes, formulan o apaixonante rexeitamento de toda economía utilitaria, a comprensión da cidade como espazo de xogo e autorrealización humana, e a fe nas posibilidades do espazo urbano para xerar momentos de xenuína participación democrática.

Para entender o punto de partida crítico dos membros da IS e máis alá, o fondo do problema que activa de xeito extraordinario as reflexións e propostas dos futuros actores dos convulsos anos 60, é especialmente relevante o plano publicado por Guy Ernest Debord no artigo Théorie de la dérive3, onde de xeito sintético e absolutamente revelador Debord recolle o plano elaborado por M. Alibert e S. Antoine, colaboradores do sociólogo urbano Paul-Henry Combart de Lauwe no que se mostra os movementos durante o ano 1950 dunha muller residente no burgués XVIe arrondissement de París.4 (imaxe que ilustra este post)

No triángulo central do plano, o suxeito de estudo revela unha lectura monotemática e homogeneizadora da súa paisaxe urbana composta polo seu propio domicilio nun vértice, as leccións de piano no outro e o lugar onde realiza os estudos en Ciencias Políticas. Para Debord describe este plano como un exemplo de poesía moderna capaz de provocar reaccións emocionais agudas 5 si bien en este caso, la reacción emocional es de indignación por el hecho de que haya gente que viva de esta manera.

O plano exemplifica a crise á que a sociedade está totalmente abocada. O espazo urbano utilízase de xeito racional, homoxéneo, incapaz de reverter no suxeito unha experiencia que vaia máis alá da súa cotianeidade, condenado a unha vida pequeno burguesa, a unha totalización simple.

Esta lectura inscríbese nun posicionamento crítico de maior calado contra o capitalismo de masas, que xorde do modelo do consumo de masas a partir dunha demanda insaciable e conducida. Este consumo baseado en desexos e non en necesidades condena o cidadán a un ciclo pechado de adquisición, consumo, rexeitamento, nunha espiral sen fin.

Tan só como apunte á esencia do movemento situacionista, Sociedade do espectáculo,6 o seu libro máis famoso, denuncia a mutación que o capitalismo fai do pensamento polo espectáculo como substrato ideolóxico de dominación. O espectáculo crea un presente perpetuo apoiado no espellismo da tecnoloxía, no que é posible a ocultación, o simulacro, a mentira. A ficción e a aparencia toman a dianteira á realidade.

Se ben é certo que os niveis de desenvolvemento son dispares entre os diferentes países que durante os 60 e principios dos 70 van ser zarandeados por estes movementos, si que é certo que as bases sobre as que se asentan os acontecementos desa década están xa solidamente arraigados.

Aínda así, parece realmente extraordinario que tan pronto como este estado da cuestión empeza a formalizarse, os Situacionistas, lucidamente xa empezan a contrapropoñer e actuar febrilmente, ata converterse nunha referencia e unha influencia a nivel mundial.

A súa herdanza é difícil de calcular, pero por outro lado é indubidable. Durante os anos 60, os textos Situacionistas iranse publicando en diferentes medios alternativos, a súa voz e as súas propostas iranse difundindo en círculos especializados e da man de Debord, chegarán a Estados Unidos constituíndose en termos históricos nun antecedente necesario para entender os convulsos anos das utopías.

Miquel Lacasta Codorniu. Doctor arquitecto

Barcelona, abril 2013

A imaxe do post é a cartografía de Movementos durante o ano 1950 dunha muller residente no burgués XVIe arrondissement de París. COMBART DE LAUWE, Paul-Henry, Essais de sociologie, 1952-1964, Editions ouvrières, París, 1965. p. 50.

Notas

1 Ivain, Gilles, Teoría da deriva e outros textos situacionistas sobre a cidade, Actar e Museu Contemporani de Barcelona, 1996, pp. 14-16. Gilles Ivain, pseudónimo de Ivan Chtcheglov. Texto publicado en 1953 e posteriormente en Internationale Situationniste núm.1 en xuño de 1958.

2 O texto completo orixinal confeccionouse a partir de dous estados sucesivos do manuscrito, con lixeiras diferencias de redacción, conservados nos archivos da Internacional Letrista, e posteriormente pasaron a ser os documentos 103 e 108 dos arquivos Situacionistas. Internationale Situationniste núm. 1 xuño de 1958, pp.15 a 20.

3 Debord, Guy Ernest, “Théorie de la dérive”, Les Lèvres Nues num. 9, París, Noviembre 1956, pp. 6-13 traducido a unha versión lixeiramente distinta o inglés en Theory of the Derive, Situationist International Anthology. pp. 50-54. O contexto do concepto de psicoxeografía e a teoría da deriva situacionista é especialmente interesante no ensaio de Thomas McDonough A deriva e o París situacionista publicado no catálogo da exposición Situacionistas, Editorial Actar e Museu d’Art Contemporani de Barcelona, Barcelona, 1996, pp. 54-65.

4 O plano que elaboraron aparece como ilustración 6 como Paris et l’agglomération parisienne 1952 en CHOMBART DE LAUWE, Paul-Henry, Essais de sociologie, 1952-1964, Editions ouvrières, París, 1965. p. 50.

5 Op. Cit., DEBORD, 1956, p. 50.

6 DEBORD, Guy Ernest, La Sociedad del Espectáculo, Pre-Textos, Valencia, 2002.

5 si bien en este caso, la reacción emocional es de indignación por el hecho de que haya gente que viva de esta manera.

[:]

Conferencia de Rafael Moneo [Q9 magazine]Conferencia de Rafael Moneo [Q9 magazine]Conference Rafael Moneo [Q9 magazine]

0

Rafael Moneo ( Tudela, 1937 ) ofreció una conferencia de inauguración del curso 2010-11 en la ETSA La Salle. En ella presenta su libro “Apuntes sobre 21 obras”, el cual es una memoria panorámica de los principios que han guiado su obra. En él, describe una serie de proyectos destacados que ha realizado a lo largo de su vida profesional. Recuperamos un fragmento de la conferencia y  recordamos también que están  disponibles en la biblioteca de la escuela en formato vídeo las conferencias que se llevan a cabo en la ETSA La Salle.

http://vimeo.com/61308598

Rafael Moneo ( Tudela, 1937 ) ofreceu unha conferencia de inauguración do curso 2010-11 na ETSA La Salle. Nela presenta o seu libro “Apuntes sobre 21 obras”, o cal é unha memoria panorámica dos principios que guiaron a súa obra. Nel, describe unha serie de proxectos destacados que realizou ao longo da súa vida profesional. Recuperamos un fragmento da conferencia e recordamos tamén que están dispoñibles na biblioteca da escola en formato vídeo as conferencias que se levan a cabo na ETSA La Salle.

Rafael Moneo (Tudela, 1937) offered a conference of inauguration of the course 2010-11 in the ETSA La Salle. In her he presents his book » Notes on 21 works «, which is a panoramic memory of the beginning that have guided his work. In him, it describes a series of out-standing projects that it has realized along his professional life. We recover a fragment of the conference and remember also that there are available in the library of the school in video format the conferences that are carried out in the ETSA La Salle.

Memorias imaginadas · Mitsuo MiuraMemorias imaxinadas · Mitsuo MiuraImagined Memories · Mitsuo Miura

0

El trabajo de Mitsuo Miura (Iwate, 1946), residente en España desde 1966, se ha distinguido por el uso de formas cercanas a la geome­tría, de colores muy definidos según los temas tratados, utilizando diversos métodos, técnicas y disciplinas y acercándose a lenguajes propios de movimientos de la segunda mitad del siglo XX como el minimalismo. Su obra tiende a hacer dialogar los materiales expuestos con el espacio que los alberga, al tiempo que suscita referencias casi imperceptibles a elementos de la naturaleza, es­tilizados y reducidos a sus expresiones mínimas.

Vista de la sala de la exposición. Memorias imaginadas, 2013 | museoreinasofia.es

En Memorias imaginadas, su intervención en el Palacio de Cristal, profundiza en dos de las inquietudes estéticas que articulan su vocabulario artístico: las formas geométricas y los colores puros. Para esta sede del Museo Reina Sofía, su propuesta parte de lo pictórico y se extiende hacia lo espacial a través de círculos de colores distribuidos por el suelo y suspendidos en la cubierta del palacio. Además, Miura incluye en este trabajo franjas de color situadas de manera intermitente en el zócalo del interior del edificio. Su modo de hacer se construye así como una memoria en la que se reactiva un espacio de lo posible, un área imaginaria de existencia incierta que solo puede ser completada mentalmente. La propia utilización de colores desvaídos remite a la representación de situaciones difusas.

La transparencia que caracteriza el espacio expositivo y la posibilidad de que la luz exterior incida sobre el color, hace que su percepción se modifique levemente según el momento horario y las condiciones climáticas. Un juego visual que no se dirige hacia lo monumental y lo explícito sino hacia lo sugerido y lo íntimo.

La columna aparece como un elemento clave dentro de su búsqueda de lo esencial y la reducción de lo formal hacia sus expresiones mínimas. Sirve como nexo arquitectónico milenario que posee una génesis relacionada con el esquematismo arbóreo. Este relato se complementa con los árboles del propio Parque del Retiro, que sirve como telón de fondo natural del paisaje plástico, abstracto y estilizado que elabora el artista japonés. El contexto exterior se convierte en parte sustancial del sentido que adquiere el trabajo artístico que realiza para el Palacio de Cristal.

Memorias imaginadas · Mitsuo Miura
Fechas: 14 marzo – 2 septiembre, 2013
Lugar: Palacio de Cristal, Parque del Retiro
+ info

O traballo de Mitsuo Miura (Iwate, 1946), residente en España desde 1966, distinguiuse polo uso de formas próximas á geome­tría, de cores moi definidas segundo os temas tratados, utilizando diversos métodos, técnicas e disciplinas e achegándose a linguaxes propias de movementos da segunda metade do século XX como o minimalismo. A súa obra tende a facer dialogar os materiais expostos co espazo que os alberga, á vez que suscita referencias case imperceptibles a elementos da natureza, é­tilizados e reducidos ás súas expresións mínimas.

Vista de la sala de la exposición. Memorias imaginadas, 2013 | museoreinasofia.es

En Memorias imaxinadas, a súa intervención no Palacio de Cristal, profunda en dous das inquietudes estéticas que articulan o seu vocabulario artístico: as formas geométricas e as cores puras. Para esta sé do Museo Reina Sofía, a súa proposta parte do pictórico e esténdese cara ao espacial a través de círculos de cores distribuídas polo chan e suspendidos na cuberta do palacio. Ademais, Miura inclúe en leste traballo franxas de cor situadas de xeito intermitente no zócalo do interior do edificio. O seu modo de facer constrúese así como unha memoria na que se reactiva un espazo do posible, un área imaxinaria de existencia incerta que só pode ser completada mentalmente. A propia utilización de cores desvaídos remite á representación de situacións difusas.

A transparencia que caracteriza o espazo expositivo e a posibilidade de que a luz exterior incida sobre a cor, fai que a súa percepción modifíquese levemente segundo o momento horario e as condicións climáticas. Un xogo visual que non se dirixe cara ao monumental e o explícito senón cara ao suxerido e o íntimo.

A columna aparece como un elemento crave dentro da súa procura do esencial e a redución do formal cara ás súas expresións mínimas. Serve como nexo arquitectónico milenario que posúe unha xénese relacionada co esquematismo arbóreo. Este relato se complementa coas árbores do propio Parque do Retiro, que serve como telón de fondo natural da paisaxe plástica, abstracto e estilizado que elabora o artista xaponés. O contexto exterior convértese en parte substancial do sentido que adquire o traballo artístico que realiza para o Palacio de Cristal.

Memorias imaginadas · Mitsuo Miura
Fechas: 14 marzo – 2 septiembre, 2013
Lugar: Palacio de Cristal, Parque del Retiro
+ info

The art of Mitsuo Miura (Iwate, 1946), who has lived in Spain since 1966, stands out for its near-geometrical shapes and well-defined colours that vary according to the themes explored. His work uses a wide range of methods, techniques and disciplines and has an affinity with certain languages of the movements that arose in the second half of the 20th century, such as minimalism. His works tend to establish a dialogue between the materials used and the space that hosts them, while making almost imperceptible references to elements of nature, elements that are highly-stylised and reduced to their minimum expression.

Exhibition room. Memories imagined, 2013 | museoreinasofia.es

In Imagined Memories, his intervention in the Palacio de Cristal, he delves into two of the aesthetic themes that give expression to his artistic vocabulary: geometric shapes colours. For this building, one of Museo Reina Sofía’s two secondary sites in the Parque del Retiro, his proposal begins on the pictorial level and extends to the spatial level, through circles of colours distributed on the floor and suspended from the ceiling. In this work Miura also includes strips of colour placed intermittently on the building’s skirting boards. His methods are built like a memory that reactivates a space from the realm of possibility, an imaginary area of uncertain existence that can only be completed mentally. Even the use of faded colours suggests the representation of diffuse situations.

The transparency of the exhibition space and the influence of daylight means that colours are perceived slightly differently depending on the time of day and the weather conditions. This visual play does not intend to be monumental or explicit but rather insinuated and intimate.

The column is key in the search for the essential and in the reduction of formal elements to their minimum expressions. It serves as an age-old architectural nexus the genesis of which is related to the schematics of trees. This narrative is complemented by the trees found in the park itself, which provides a natural backdrop to the plastic, abstract and stylised landscape created by this Japanese artist. The out-of-doors context becomes a substantial part of the meaning acquired by this work made especially for Palacio de Cristal.

Imagined Memories · Mitsuo Miura
Dates: March 14 – September 2, 2013
Place: Palacio de Cristal, Parque del Retiro
+ info

VI Jornadas de Construcción Ecológica EcoArkVI Xornadas de Construcción Ecolóxica EcoArkVI Ecological Construction EcoArk Days

Las jornadas de construcción ecológica ecoARK celebran su sexta edición los días 11 y 12 de mayo de 2013 con la intención de que más empresas y profesionales del sector utilicen el evento como plataforma de divulgación e intercambio de experiencias y conocimientos, ofreciendo la posibilidad a los asistentes de conocer más de cerca los diferentes materiales y técnicas constructivas respetuosas con el medio ambiente que existen.

En esta sexta edición iniciaremos una vez más con la exposición de la propuesta ganadora del concurso de proyectos final de carrera ecoARK.  A continuación contaremos con la presencia entre otros, de Toni Solanas, Arquitecto y presidente de la asociación AUS del COAC con una conferencia sobre la rehabilitación energética de edificios.  El estudio Pich Aguilera nos hablará sobre la industrialización en proyectos de edificación y medio ambiente.  Por otro lado, también se efectuarán diferentes talleres prácticos, como el de construcción con BTC de la mano de Eco-Arquitectura Xarxa Gabi Barbeta además de un taller de construcción con Balas de paja de la mano de Enric Garcia, un taller de sistemas fotovoltaicos autónomos por la Escola Agrària de Manresa  y otro de revestimientos de barro dirigido por Juan Pedro Franco (Mas Franch).

Cabe destacar que tanto el equipo formado por ecoARK, una agrupación sin ánimo de lucro; como todos los ponentes y colaboradores que participan en las jornadas, lo hacen de forma altruista, con el único interés de la divulgación y concienciación social.  Sosteniendo la firme convicción de que otra forma de construcción es, no solo posible, sino necesaria.

El coste de inscripción a estas Jornadas es de 30 euros, y opcional 12 euros menú de comida para el sábado. Podrán encontrar el formulario de inscripción en www.ecoark.net. El aforo es limitado.

+ info

As xornadas de construción ecolóxica ecoARK celebran a súa sexta edición os días 11 e 12 de maio de 2013 coa intención de que máis empresas e profesionais do sector utilicen o evento como plataforma de divulgación e intercambio de experiencias e coñecementos, ofrecendo a posibilidade aos asistentes de coñecer máis de cerca os diferentes materiais e técnicas constructivas respetuosas co medio ambiente que existen.

Nesta sexta edición iniciaremos unha vez máis coa exposición da proposta ganadora do concurso de proxectos final de carreira ecoARK.  A continuación contaremos coa presenza entre outros, de Toni Solanas, Arquitecto e presidente da asociación AUS do COAC cunha conferencia sobre a rehabilitación energética de edificios.  O estudo Pich Aguilera falaranos sobre a industrialización en proxectos de edificación e medio ambiente.  Doutra banda, tamén se efectuarán diferentes talleres prácticos, como o de construción con BTC da man de Eco-Arquitectura Xarxa Gabi Barbeta ademais dun taller de construción con Balas de palla da man de Enric Garcia, un taller de sistemas fotovoltaicos autónomos pola Escola Agrària de Manresa  e outro de revestimientos de barro dirixido por Juan Pedro Franco (Mais Franch).

Cabo destacar que tanto o equipo formado por ecoARK, unha agrupación sen ánimo de lucro; como todos os ponentes e colaboradores que participan nas xornadas, fano de forma altruísta, co único interese da divulgación e concienciación social.  Sostendo a firme convicción de que outra forma de construción é, non só posible, senón necesaria.

O custo de inscripción a estas Xornadas é de 30 euros, e opcional 12 euros menú de comida para o sábado. Poderán atopar o formulario de inscripción en www.ecoark.net. O aforo é limitado.

+ info

The days of ecological construction ecoARK celebrate his sixth edition on the 11th and 12th of May, 2013 with the intention of which more companies and professionals of the sector use the event as platform of spreading and exchange of experiences and knowledge, offering the possibility to the assistants of knowing more closely the different materials and constructive respectful technologies with the environment that they exist.

In this sixth edition we will initiate once again with the exhibition of the winning offer of the final contest of projects of career ecoARK. Later we will possess the presence between others, of Toni Solanas, Architect and president of the association AUS of the COAC a conference on the energetic rehabilitation of buildings. The study Pich Aguilera will speak to us on the industrialization in projects of building and environment. On the other hand, also different practical workshops will be effected, as that of construction with BTC of the hand of Echo – architecture Xarxa Gabi Barbeta besides a workshop of construction with Bullets of straw of Enric Garcia’s hand, a workshop of photovoltaic autonomous systems for the Escola Agrària of Manresa and other one of coatings of mud directed by Juan Pedro Franco (Mas Franch).

It is necessary to emphasize that so much the equipment formed for ecoARK, a non-profit-making group; as all the referees and collaborators who take part in the days, they do it of altruistic form, with the only interest of the spreading and social raising awareness. Supporting the firm conviction of which it forms other one of construction it is, not alone possible, but necessary.

The cost of inscription to these Days is 30 Euros, and optionally 12 Euros menu of food for Saturday. They will be able to find the application form in www.ecoark.net. The appraisal is limited.

+ info

Soviet Modernism, Unknown History

0

[:es]

Está extendida la idea de que todo el esfuerzo creativo de tres décadas se invirtió en solucionar el acuciante problema de la vivienda, que supuso el levantamiento de barrios enteros a base de edificios de nulo interés arquitectónico, grises y desangelados: un paisaje que en el extranjero se identificó con la uniformidad que creaba el comunismo.

A este periodo se le llamó Modernismo soviético y fue inaugurado por Jruschov en un discurso de diciembre de 1954. Representó, a su vez, una tímida apertura estética. No obstante, pese a su mala prensa, no todo lo que se construyó es olvidable. En la periferia soviética, por ejemplo, los arquitectos pudieron respirar un aire menos viciado, expresiones de los rasgos nacionales e influencias que se filtraban desde el otro lado del Telón de Acero.

Restaurante. Casa de vacaciones de los escritores de Armenia. Arquitecto: Gevorg Kochar. Instituto proyectante: Yerevanproekt. Fuente: Simona Rota | rusiahoy.com
Restaurante. Casa de vacaciones de los escritores de Armenia. Arquitecto: Gevorg Kochar. Instituto proyectante: Yerevanproekt. Fuente: Simona Rota | rusiahoy.com

El resultado refleja el cúmulo de identidades que representó la Unión Soviética e incluye casos sorprendentes y originales de edificios sin parangón que, en su mayoría, siguen siendo desconocidos.

La idiosincrasia de este periodo hermético fue el tema central de una exposición titulada Soviet Modernism, Unknown History producida por el Architekturzentrum de Viena. De ella hablamos con Vladímir Belogolovsky, arquitecto y comisario ruso afincado en Nueva York, fundador de Intercontinental Curatorial Project.

[…]

Ferran Mateo

+ artículo publicado en rusiahoy

[:gl]

Está extendida a idea de que todo o esforzo creativo de tres décadas investiuse en solucionar o acuciante problema da vivenda, que supuxo o levantamiento de barrios enteiros a base de edificios de nulo interese arquitectónico, grises e desangelados: unha paisaxe que no estranxeiro identificouse coa uniformidade que creaba o comunismo.

A este periodo chamóuselle Modernismo soviético e foi inaugurado por Jruschov nun discurso de decembro de 1954. Representou, á súa vez, unha tímida apertura estética. No entanto, pese á súa mala prensa, non todo o que se construíu é olvidable. Na periferia soviética, por exemplo, os arquitectos puideron respirar un aire menos viciado, expresións dos trazos nacionais e influencias que se filtraban desde o outro lado do Telón de Aceiro.

Restaurante. Casa de vacaciones dos escritores de Armenia. Arquitecto: Gevorg Kochar. Instituto proxectante: Yerevanproekt. Fonte: Simona Rota | rusiahoy.com

O resultado reflicte o cúmulo de identidades que representou a Unión Soviética e inclúe casos sorprendentes e orixinais de edificios sen parangón que, na súa maioría, seguen sendo descoñecidos.

A idiosincrasia deste periodo hermético foi o tema central dunha exposición titulada Soviet Modernism, Unknown History producida polo Architekturzentrum de Viena. Dela falamos con Vladímir Belogolovsky, arquitecto e comisario ruso afincado en Nova York, fundador de Intercontinental Curatorial Project.

[…]

Ferran Mateo

+ artigo publicado en rusiahoy

[:en]

The idea is extended of that all the creative effort of three decades one invested in solving the pressing problem of the housing, which supposed the raising of entire neighborhoods based on buildings, gray of void architectural interest and desangelados: a landscape that abroad was identified by the uniformity that was creating the communism.

To this period there was called he a Soviet Modernism and was inaugurated by Jruschov in a speech of December, 1954. It represented, in turn, a shy aesthetic opening. Nevertheless, in spite of his bad press, not everything what was constructed is forgetful. In the Soviet periphery, for example, the architects could breathe a less stuffy air, expressions of the national features and influences that were filtering from another side of the Curtain of Steel.

Restaurant. House of vacations of the writers of Armenia. Architect: Gevorg Kochar. Institute proyectante: Yerevanproekt. Source: Simona Rota | rusiahoy.com

The result reflects the heap of identities that represented the Soviet Union and includes surprising and original cases of buildings without paragon that, in the main, they continue being strangers.

The idiosyncrasy of this hermetic period was the central topic of a qualified exhibition Soviet Modernism, Unknown History produced by the Architekturzentrum of Vienna. About her we speak with Vladímir Belogolovsky, architect and Russian commissioner bought property in New York, founder of Intercontinental Curatorial Project.

[…]

Ferran Mateo

+ article is published in rusiahoy

[:]

Entrevista Manuel Ocaña | plataformaarquitecturaEntrevista Manuel Ocaña | plataformaarquitecturaInterview Manuel Ocaña | plataformaarquitectura

0

La obra de Manuel Ocaña es bastante particular, parte de una búsqueda dentro de su obra para no caer en lo que el llama el edificio estándar, si no que en lo que en la entrevista el llama “arquitectura”.

http://vimeo.com/60804618

A obra de Manuel Ocaña é bastante particular, parte dunha procura dentro da súa obra para non caer no que o chama o edificio estándar, si non que no que na entrevista o chama “arquitectura”.

Manuel Ocaña’s work is particular enough, a part of a search inside his work not to fall in what calls the standard building, if not that in what in the interview calls «architecture».

Banksy: Exit through the gift shop (sub español) Banksy: Exit through the gift shop (sub español) Banksy: Exit through the gift shop (sub español)

1

Un muy interesante documental sobre el Street Art. Exit Through the Gift Shop narra la amistad entre Banksy (probablemente el más famoso y talentoso artista urbano del mundo) y Thierry Guetta, un obsesivo francés que vive en LA, quien fascinado por el arte urbano pasó años filmando a Banksy, Space Invader, Shepard Fairey y otros artistas más.

La polémica comienza cuando Guetta, decide ser un artista, bajo el nombre de Mr. Brainwash, tomando una fama inusitada y ganando millones de dólares a partir del «Arte». Al final podemos hacernos muchas preguntas; nosotros sólo hacemos una: ¿por qué los museos siempre terminan en la tienda de regalos.

http://youtu.be/X44TtMayotM

Un moi interesante documental sobre o Street Art. Exit Through the Gift Shop narra a amizade entre Banksy (probablemente o máis famoso e talentoso artista urbano do mundo) e Thierry Guetta, un obsesivo francés que vive na, quen fascinado pola arte urbana pasou anos filmando a Banksy, Space Invader, Shepard Fairey e outros artistas máis.

A polémica comeza cando Guetta, decide ser un artista, baixo o nome de Mr. Brainwash, tomando unha fama inusitada e gañando millóns de dólares a partir da «Arte». Ao final podemos facernos moitas preguntas; nós só facemos unha: por que os museos sempre terminan na tenda de agasallos.

http://youtu.be/X44TtMayotM

A very interesting documentary on the Street Art. Exit Through the Gift Shop narrates the friendship between Banksy (probably the most famous and talented urban artist of the world) and Thierry Guetta, an obsessive Frenchman who lives in HER, whom fascinated by the urban art happened years filming to Banksy, Space Invader, Shepard Fairey and other artists more.

The polemic begins when Guetta, decides to be an artist, under Mr’s name. Brainwash, taking an unusual reputation and gaining million dollars from the «Art». Ultimately we can do many questions to us; we only do one: why the museums always end in the shop of gifts.

http://youtu.be/X44TtMayotM

Fundación Rubido Romero | Abalo Alonso ArquitectosFundación Rubido Romero | Abalo Alonso ArquitectosFundación Rubido Romero | Abalo Alonso Arquitectos

Se nos propone rehabilitar una pequeña construcción tradicional del rural gallego como sede de la fundación.

Actuamos con discreción; consolidamos muros, reponemos la cubierta de teja y ubicamos un aseo adaptado.

Saneamos y pintamos de blanco el interior, entablamos algunos paramentos y reponemos la carpintería de madera. Reutilizamos las vigas intermedias de madera como soporte de la nueva iluminación.

El pavimento de granito y los remates de acero negro barnizado completan la actuación.

El nuevo uso público nos impide mantener las dos alturas previas, al ser la inferior, dedicada a cuadras en el pasado, particularmente baja. Así, la zona de acceso adquiere una altura de cuatro metros, quizás más acorde con su función dotacional.

Sobre el aseo podemos ubicar la maquinaria de climatización y unificamos la chimenea de ventilación con el lucernario que lo ilumina. Las otras salas pierden altura en función de su adaptación al terreno.

Se mantiene el zaguán exterior, interesante en un clima lluvioso como el gallego, con el almacén anejo. La flexibilidad prevista en el resto del inmueble nos permite, con una sencilla intervención, favorecer el uso futuro como pequeño centro de dinamización rural: charlas, exposiciones, ocio, asesoramiento… .

Obra: Rehabilitación de inmueble para sede de la Fundación Rubido Romero
Autores: abalo alonso arquitectos [Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso]
Colaboradores: Berta Peleteiro, arquitecto.
Estructura: Carlos Bóveda, arquitecto.
Instalaciones: Inaec ingeniería.
Arquitecto técnico: Francisco González Varela
Fechas de redacción: Proyecto 2010, fin de obra 2012.
Promotor: Fundación Rubido Romero
Situación: Lugar de Padín. Negreira, A Coruña, España.
Presupuesto total: 245.888,00 €
Superficie construida: 117,28 m2
Empresa constructora: Construcciones Quintáns. Jefe de obra. Roberto Quintáns.
Mobiliario: Sutega. Mesa Balu Arte. Silla Ponte.
Iluminación: Lamp
Fotografía:  Héctor Santos-Díez | BISimages
+ abaloalonso.es

Reconocimientos
AR+D Emerging Architecture Awards 2013 Highly Commended

We propose to be rehabilitated by a small traditional construction of the rural Galician as headquarters of the foundation.

We act delicately; we consolidate walls, re-put the cover of tile and locate an adapted bathroom. Saneamos and we paint white the interior, begin some paraments and re-put the carpentry of wood.

We re-use the intermediate girders of wood as support of the new lighting.

The pavement of granite and the auctions of black varnished steel complete the action.

The new public use prevents us from supporting both previous heights, to the being the low one dedicated to stables in the past, the particularly low. This way, the zone of access acquires a height of four meters, probably more according to his function dotacional.

On the bathroom we can locate the machinery of air conditioning and unify the chimney of ventilation with the lucernario that illuminates it. Other rooms lose height depending on his adjustment to the area.

There is kept the exterior, interesting vestibule in a rainy climate as the Galician, with the attached store. The flexibility foreseen in the rest of the building allows us, with a simple intervention, to favor the future use as small center of rural dynamization: chats, exhibitions, leisure, advice ….

Work: Rehabilitation of building for headquarters of the Rubido Romero Foundation

Authors: abalo alonso arquitectos [Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso]

Collaborators: Berta Peleteiro, architect

Estructura: Carlos Bóveda, architect

Facilities: Inaec engineering

Technical architect: Francisco González Varela

Dates of draft: Projecto 2010, end of work 2012.

Promoter: Rubido Romero Foundation

Location: Lugar de Padín. Negreira, A Coruña, Spain.

Total budget: 245.888,00 €

Constructed surface: 117,28 m2

Construction company: Construcciones Quintáns. Chief of work. Roberto Quintáns.

Furniture: Sutega. Mesa Balu Arte. Silla Ponte.

Lighting: Lamp

Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ abaloalonso.es

Recognitions
AR+D Emerging Architecture Awards 2013 Highly Commended

Propónsenos rehabilitar unha pequena construción tradicional do rural galego como sede da fundación.

Actuamos con discreción; consolidamos muros, repoñemos a cuberta de teza e situamos un aseo adaptado.

Saneamos e pintamos de branco o interior, entablamos algúns paramentos e repoñemos a carpintería de madeira. Reutilizamos as vigas intermedias de madeira como soporte da nova iluminación.

O pavimento de granito e remátelos de aceiro negro vernizado completan a actuación.

O novo uso público impídenos manter as dúas alturas previas, ao ser a inferior, dedicada a cuadras no pasado, particularmente baixa. Así, a zona de acceso adquire unha altura de catro metros, quizais máis acorde coa súa función dotacional.

Sobre o aseo podemos situar a maquinaria de climatización e unificamos a cheminea de ventilación co lucernario que o ilumina. As outras salas perden altura en función da súa adaptación ao terreo.

Mantense o zaguán exterior, interesante nun clima lluvioso como o galego, co almacén anejo. A flexibilidad prevista no resto do inmueble permítenos, cunha sinxela intervención, favorecer o uso futuro como pequeno centro de dinamización rural: charlas, exposicións, lecer, asesoramiento… .

Obra: Rehabilitación de inmoble para sede da Fundación Rubido Romero

Autores: abalo alonso arquitectos [Elizabeth Abalo, Gonzalo Alonso]

Colaboradores: Berta Peleteiro, arquitecto

Estructura: Carlos Bóveda, arquitecto

Instalacións: Inaec inxeñería.

Arquitecto técnico: Francisco González Varela

Datas de redacción: Proxecto 2010, fin de obra 2012.

Promotor: Fundación Rubido Romero

Situación: Lugar de Padín. Negreira, A Coruña, España.

Presuposto total: 245.888,00 €

Superficie construida: 117,28 m2

Empresa constructora: Construcciones Quintáns. Xefe de obra. Roberto Quintáns.

Mobiliario: Sutega. Mesa Balu Arte. Silla Ponte.

Iluminación: Lamp

Fotografía: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ abaloalonso.es

Recoñecementos
AR+D Emerging Architecture Awards 2013 Highly Commended

Estrellas | Antonio S. Río VázquezEstrelas | Antonio S. Río VázquezStars | Antonio S. Río Vázquez

Julian Opie, Distant Music Water Traffic (2000)

«¡Rápido! Encended las estrellas antes de que se fundan los plomos»,

escribió Aldo van Eyck en el año 1959, en pleno debate sobre los caminos que debería tomar la arquitectura moderna. Un momento difícil, complejo y, al mismo tiempo atractivo, dónde los protagonistas manifestaban a través de su obra, acompañada de escritos, bocetos y reflexiones, las dudas e ilusiones sobre el futuro, y sobre su capacidad colectiva de cambiarlo.

Después de un tiempo de trabajo toca cerrar los libros, devolverlos a estanterías y bibliotecas. Retomar las lecturas pendientes y las descubiertas. Entre ellas, una cercana, me recuerda el inicio del viaje hasta donde acaba la tierra, para comprender allí

«que Galicia no es el fin de la tierra sino el centro del mar».

Idea que refuerza aquella tesis de Cunqueiro que definía Galicia como

«una tierra que tiene la cabeza donde termina el mundo conocido y que tiene los pies en el río del Olvido. Realmente no puede haber país más extraño, no puede haber país que esté más lejos, y que desde más lejos venga a entrar de un modo u otro en la gran historia de la humanidad».

Releyendo las páginas resulta relevante observar la presencia del mar en todo el trabajo. Y de una manera de navegar en su historia: entender el proceso desde el detalle, para liberarse de las visiones panorámicas previas y plantear un recorrido nuevo y razonado. Buscando que lo más cercano, lo más familiar, se convierta en lejano y distante —en universal— y lo remotamente lejano se vuelva próximo y accesible —en concreto—. Ir descubriendo esas estrellas que se fueron encendiendo, cuya luz, siendo remota, está tan próxima a la que ansiaba van Eyck.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. abril 2013

Julian Opie, Distant Music Water Traffic (2000)

«Rapid! Ignite the stars before the leads are founded»,

Aldo van Eyck wrote in the year 1959, in plenary session he debates on the ways that the modern architecture should take. A difficult, complex moment and, at the same time attraction, where the protagonists were demonstrating across his work accompanied of writings, sketches and reflections, the doubts and illusions on the future, and on his collective aptitude to change it.

After a time of work it has to close the books, return them to racks and libraries. To take again the hanging readings and the tarts. Between them, the nearby one, he remembers me the beginning of the trip up to where it ends the land, to understand there,

«that Galicia is not the end of the land but the center of the sea». 

Idea that reinforces that Cunqueiro´s thesis that was defining Galicia as

«a land that has the head where it finishes the known world and that has the feet in the river of the Oblivion. Really there can no be stranger country, there can no be country that is beyond, and that from beyond comes to enter of a way or other one the great history of the humanity ».

Rereading the pages it turns out to be relevant to observe the presence of the sea in all the work. And of a way of sailing in his history: to understand the process from the detail, to be liberated of the panoramic previous visions and to raise a new and reasoned tour. Looking that the nearest thing, the most familiar thing, turns in distantly and distantly – in universally – and the remotely distant thing becomes next and accessible – in I make concrete-. To be discovering these stars that were ignited, whose light, being remote, is so next for the one that it was longing van Eyck.

antonio s. río vázquez . architect
a coruña. april 2013

Julian Opie, Distant Music Water Traffic (2000)

«¡Axiña! Acendede as estrelas antes de que se fundan os plomos»,

escribiu Aldo van Eyck no ano 1959, en pleno debate sobre os camiños que debería tomar a arquitectura moderna. Un momento difícil, complexo e, ao mesmo tempo atractivo, onde os protagonistas manifestaban a través da súa obra, acompañada de escritos, bocetos e reflexións, as dúbidas e ilusións sobre o futuro, e sobre a súa capacidade colectiva de cambialo.

Logo dun tempo de traballo toca pechar os libros, devolvelos a estanterías e bibliotecas. Retomar as lecturas pendentes e as descubertas. Entre elas, unha próxima, recórdame o inicio da viaxe ata onde acaba a terra, para comprender alí

«que Galicia non é o fin da terra senón o centro do mar».

Idea que reforza aquela tese de Cunqueiro que definía Galicia como

«unha terra que ten a cabeza onde termina o mundo coñecido e que ten os pés no río do Esquecemento. Realmente no puede haber país más extraño, no puede haber país que esté más lejos, y que desde más lejos venga a entrar de un modo u otro en la gran historia de la humanidad».

Releyendo las páginas resulta relevante observar la presencia del mar en todo el trabajo. Y de una manera de navegar en su historia: entender el proceso desde el detalle, para liberarse de las visiones panorámicas previas y plantear un recorrido nuevo y razonado. Buscando que lo más cercano, lo más familiar, se convierta en lejano y distante —en universal— y lo remotamente lejano se vuelva próximo y accesible —en concreto—. Ir descubriendo esas estrellas que se fueron encendiendo, cuya luz, siendo remota, está tan próxima a la que ansiaba van Eyck.

antonio s. río vázquez . arquitecto
a coruña. abril 2013

Ciclo de Arquitectura Bioclimática · Programa Cultural intemción 2013Ciclo de Arquitectura Bioclimática · Programa Cultural intemción 2013Architecture Bioclimática Cycle · Cultural Program intemción 2013

Os acercamos el programa del anunciado Ciclo de Arquitectura Bioclimática que comienza el próximo miércoles 10 de Abril. Este ciclo se compone de cuatros con la siguiente estructura:

Miércoles 10 y 17 de Abril

La profesora Mª Dolores García Lasanta nos introducirá en los conceptos clave de la arquitectura bioclimática, en el diseño del paisaje para el control climático y el control del clima por medios constructivos.

Miércoles 8  de Mayo

La promotora y Vicepresidenta de la Plataforma Española de Passivhaus, Carmen Delgado, nos acercará su experiencia en el proceso completo de gestión, promoción, construcción y certificación energética de proyectos bioclimáticos, y aportar su valoración acerca de dos preguntas de actualidad, ¿Puede ser la arquitectura eficiente un nuevo camino profesional? y ¿Cómo y porqué promover una arquitectura más eficiente? Especialmente a través del ejemplo construido de la vivienda Entreencinas, la primera vivienda con Certificación Oficial Passivhaus de Asturias. (Conocer Casa Entreencinas)

Miércoles 15  de Mayo

El estudio de arquitectos HIVAS, nos presentarán el proyecto de la vivienda Villa Ana (Santiago de Compostela), una vivienda que desde el proyecto integra en todos los procesos de trabajo, la vocación de obtener las certificaciones energéticas PASSIVHAUS y BREEAM ES.  ( Ver noticia )

Este ciclo forma parte de las actividades del Programa Cultural intemción 2013. Un programa promovido desde 2008 por la Librería Formatos y organizado por el estudio Trespes Arquitectos, y que tiene lugar en la calle Fernández Latorre nº5 de A Coruña. (Conocer librería-sala)

+ info

Vos achegamos o programa do anunciado Ciclo de Arquitectura Bioclimática que comeza o vindeiro mércores 10 de Abril. Este ciclo componse de catro actos coa seguinte estructura:

Mércores 10 e 17 de Abril

A profesora Mª Dolores García Lasanta introduciranos nos conceptos clave da arquitectura bioclimática, no deseño da paisaxe para o control climático e no control do clima por medios constructivos.

Mércores 8 de Maio

A promotora e Vicepresidenta da Plataforma Española de Passivhaus, Carmen Delgado, achegaranos a súa experiencia no proceso completo de xestión,  promoción, construcción e certificación enerxética de proxectos bioclimáticos, e aportar a súa valoración a dúas pregunta de actualidade,  Pode ser arquitectura eficiente un novo camiño profesional? e  Cómo e porqué promover unha arquitectura máis eficiente? Especialmente a través do exemplo construído da vivenda Entreencinas, a primeira vivenda con Certificación Oficial Passivhaus de Asturias. (Conocer Casa Entreencinas)

Mércores 15 de Maio

O estudio de arquitectos HIVAS, presentarannos o proxecto da vivenda Vila Ana (Santiago de Compostela), unha vivenda que dende o proxecto integra en todos os procesos de traballo, a vocación de obter as certificacións enerxéticas PASSIVHAUS e BREEAM ES. ( Ver noticia )

Este ciclo forma parte das actividades do Programa Cultural intemción 2013. Un programa promovido dende 2008 pola Librería Formatos e organizado polo estudio Trespes Arquitectos, e que ten lugar na rúa Fernández Latorre nº5 de A Coruña. (Conocer librería-sala).

+ info

We you bring over the program of the announced Architecture Bioclimática Cycle that begins next Wednesday, the 10th of April. This cycle consists of cuatros with the following structure:

Wednesday On April 10 and 17

The teacher M ª Dolores García Lasanta will introduce us in the key concepts of the architecture bioclimática, in the design of the landscape for the climatic control and the control of the climate for constructive means.

Wednesday On May 8

The promoter and Vice-president of the Spanish Platform of Passivhaus, Carmen Delgado, us will bring his experience over in the complete process of management, promotion, construction and energetic certification of projects bioclimáticos, and to contribute his valuation brings over of two questions of current importance, can it be the efficient architecture a new professional way? And how and porqué to promote a more efficient architecture? Specially across the example constructed of the housing Entreencinas, the first housing with Official Certification Passivhaus of Asturias.(Casa Entreencinas)

Wednesday On May 15

The architect’s office HIVAS, they us will present the project of the housing Villa Ana (Santiago de Compostela), a housing that from the project integrates in all the processes of work, the vocation of obtaining the energetic certifications PASSIVHAUS and BREEAM ES. ( See news )

This cycle forms a part of the activities of the Cultural Program intemción 2013. A program promoted from 2008 by the  Formatos Bookshop and organized by the Trespes Arquitectos study, and that Fernández Latorre Street, nº5 de A Coruña. (see bookshop room)

+ info

[:es]La iglesia de Pumarejo de Tera de Miguel Fisac [:gl]A igrexa de Pumarejo de Tera [Miguel Fisac][:en]Pumarejo de Tera’s church [Michael Fisac][:]

0

[:es]

La iglesia de Pumarejo de Tera es obra del arquitecto Miguel Fisac, su construcción destapa una interesante historia que sirve de base a la presente investigación. Sin licencia ni empresa constructora, fueron los propios vecinos quienes coordinadamente se encargan de su construcción. Formando parte de la investigación Arquitectura enTera ha propuesto la experiencia para su catalogación como BIC (Bien de interés Cultural con categoría de Monumento).

Expediente que ha ratificado la Dirección General de Patrimonio Cultural de la Consejería de Cultura y Turismo de la Junta de Castilla y León en resolución de 7 de Julio de 2011 poniendo así fin a un trámite administrativo que reconoce sus valores tanto humanos como constructivos.

+ info[:gl]

A igrexa de Pumarejo de Tera é obra do arquitecto Miguel Fisac, a súa construción destapa unha interesante historia que serve de base á presente investigación. Sen licenza nin empresa constructora, foron os propios veciños quen coordinadamente encárganse da súa construción. Formando parte da investigación Arquitectura enteira propuxo a experiencia para a súa catalogación como BIC (Ben de interese Cultural con categoría de Monumento). Expediente que ratificou a Dirección Xeral de Patrimonio Cultural da Consellería de Cultura e Turismo da Xunta de Castilla e León en resolución de 7 de Xullo de 2011 poñendo así fin a un trámite administrativo que recoñece os seus valores tanto humanos como constructivos.

+ info

[:en]

Pumarejo de Tera’s church is a work of the architect Michael Fisac, his construction uncovers an interesting history that uses as base to the present investigation. Without license or construction company, they were the own neighbors who coordinated take charge of his construction. Forming a part of the investigation entire Architecture he has proposed the experience for his cataloguing as BIC (Well of Cultural interest with category of Monument). Process that has ratified the Headquarter of Cultural Heritage of the Council of Culture and Tourism of the Meeting of Castile and León in resolution of July 7, 2011 putting end like that to an administrative step that recognizes his values both human and constructive.

+ info

[:]

Editorial Gustavo Gili. Una historia (1902-2012)Editorial Gustavo Gili. Unha historia (1902-2012)Gustavo Gili Publishing. The history (1902-2012)

Este volumen celebra los 110 años de la Editorial Gustavo Gili. A través de la mirada de varios autores, seguimos su trayectoria a modo de miscelánea, recogiendo los acontecimientos y relaciones más significativos de esta centenaria casa, así como las publicaciones y colecciones más destacadas de su amplio y diverso catálogo. Lejos de ser una historia exhaustiva y lineal, compone una suma de fragmentos, un importante mosaico documental, en su mayor parte inédito, de las múltiples facetas de una editorial familiar independiente que, desde sus inicios, ha querido y ha sabido abrirse al mundo. Un recorrido de más de un siglo que constituye no solo un retrato de esta editorial sino también un reflejo de la historia del sector en España y América Latina en los siglos XX y XXI.

+ info

Este volume celebra os 110 anos da Editorial Gustavo Gili. A través da mirada de varios autores, seguimos a súa traxectoria a modo de miscelánea, recollendo os acontecementos e relacións máis significativos desta centenaria casa, así como as publicacións e coleccións máis destacadas do seu amplo e diverso catálogo. Lonxe de ser unha historia exhaustiva e lineal, compón unha suma de fragmentos, un importante mosaico documental, no seu maior parte inédito, das múltiples facetas dunha editorial familiar independente que, desde os seus inicios, quixo e soubo abrirse ao mundo. Un percorrido de máis dun século que constitúe non só un retrato desta editorial senón tamén un reflexo da historia do sector en España e América Latina nos séculos XX e XXI.

+ info

This volume Gustavo Gili celebrates 110 years of Publishing. Across the look of several authors, we follow his path like miscellany, gathering the most significant events and relations of this centenary house, as well as the publications and collections more distinguished from his wide and diverse catalogue. Far from being an exhaustive and linear history, it composes a sum of fragments, an important documentary mosaic, in his most unpublished, of the multiple facets of a familiar independent publishing house that, from his beginnings, has wanted and has could be opened for the world. A tour of more than one century that constitutes not only a portrait of this publishing house but also a reflection of the history of the sector in Spain and Latin America in the XXth and XXIst century.

+ info

El soplido es gratis | José Ramón Hernández CorreaO soplido é gratis | José Ramón Hernández CorreaThe blow is free | Jose Ramon Hernández Correa

Relojero | Fotografía: José Ramón Hernández Correa

Hay un viejo chiste en el que uno va a una relojería con un reloj que no funciona. El relojero lo abre, lo examina, le pega un enérgico soplido y se lo devuelve a su dueño, ya funcionando.

-Son cinco pesetas –le dice. (Es un viejo chiste).
-¿Cinco pesetas? ¿Por un soplido?
-No. El soplido es gratis. Las cinco pesetas son por saber dónde soplar.

Bueno, pues ahora nos pasa eso a todos nosotros, y, en general, a todo aquél que ejerza una profesión que consista en tener unos conocimientos y en saber aplicarlos a un problema concreto: Los clientes sólo están dispuestos a pagar el soplido, y no el conocimiento que se necesita para saber dónde y cómo soplar. Porque, en realidad, el conocimiento importa poco.

Estamos en una sociedad de servicios, que, básicamente, se reduce a una sociedad de sopladores. Uno no cualificado sopla con fuerza en todas partes y acaba por arreglar el reloj. Sale mucho más barato que llamar a alguien que sepa soplar, porque el desperdicio de soplidos en falso se compensa con el bajísimo precio de cada uno.

Todo esto es sólo en el caso de que la avería del reloj se arreglase soplando. Si es algo de mayor gravedad se tira el reloj y se compra otro, que sale más barato que contratar a un súper genio que ya sepa incluso más que la técnica del soplo. Los grandes creadores están en otro sitio, en una burbuja de cristal, creando los relojes que vamos a usar todos. Y aquí, en nuestro pedestre entorno, sólo hacen falta sopladores de categoría media-baja. Con eso vamos que chutamos.

Por otra parte, los arquitectos siempre hemos intentado regalar arquitectura. Siempre hemos hecho diseños más allá de lo que nos había pedido el cliente, y, por la causa de la arquitectura, hemos empleado horas y horas que no sólo no cobrábamos, sino cuyo fruto mostrábamos al cliente con la vana ilusión de convencerle, para que nos permitiera llevarlo a cabo con más trabajo, pero también con más ilusión, y siempre con mucha más dificultad de la que suponía la resolución más típica y consabida del encargo.

El maestro Alejandro de la Sota dijo que el arquitecto siempre da liebre por gato. Incluso cuando el cliente quiere gato, el verdadero trabajo del arquitecto no es ya el de producir liebre, sino el de convencer a su cliente de que sabe mejor que el gato y de que le va a salir por el mismo precio o incluso más barata.

Pero, si esta operación siempre ha entrañado dificultad, ahora se torna imposible. Todo el mundo quiere gato.

Incluso cuando se dice despectivamente que este país nuestro está llamado a ser un país de camareros, no nos referimos a los camareros que saben su oficio, que seducen, que sirven discreta y sabiamente y que asesoran con la elegancia de un cónsul. No. Nos referimos a camareros de comida rápida que meten apresuradamente el condumio en cajitas de cartulina plastificada y tiran la cocacola a chorro sobre un vaso de plástico lleno de cubitos de hielo de máquina. Por un sueldo de vergüenza y con una nula cualificación profesional. (Y si la tienen han de esconderla y disimularla. El que sepa algo más que eso, ya lo puede ir olvidando).

Esta sociedad nos arrolla ahora con su pretensión de comer gato, con la de que lo matemos a soplidos y con la de que no los cobremos. Y encima lo llamarán gastronomía.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto
Toledo · abril 2013

Watchmaker | Photography: Jose Ramon Hernández Correa

There is an old joke in which one goes to a watchmaker’s with a clock that does not work. The watchmaker opens it, examines it, sticks an energetic blow and it is returned to his owner, already working.

– They are five pesetas – he says to him. (It is an old joke).

– Five pesetas? For a blow?

– Don´t. The blow is free. Five pesetas are for knowing where to blow.

Well, so now it happens to all of us, and, in general, that one who exercises a profession that consists of having a few knowledge and of being able to apply them to a concrete problem: The clients only are ready to pay the blow, and not the knowledge that it is necessary to know where and how to blow. Because, actually, the knowledge matters little.

We are in a company of services, which, basically, diminishes to a company of blowers. The not qualified one blows strongly everywhere and finishes for arranging the clock. It works out much cheaper that to call someone who can blow, because the waste of blows in false compensates with the bajísimo price for each one.

All that is only in case the breakdown of the clock was fixing up blowing. If it is something of major gravity the clock throws itself and there is bought other one, which works out cheaper that to contract a super genius who already knows even more than the technology than the breath. The big creators are in another site, in a bubble of crystal, creating the clocks that we we all are going to use. And here, in our pedestrian environment, only blowers of category need average – fall. With it we go that we shoot.

On the other hand, the architects always we have tried to give architecture. Always we have done designs beyond the client for what had asked us, and, for the reason of the architecture, have used hours and hours that not only we were not receiving, but whose fruit we were showing to the client with the vain illusion of convincing him, in order that it was allowing us to carry out it with more work, but also with more illusion, and always with great more impede of the one that supposed the most typical and well-known resolution of the order.

The teacher Alejandro de la Sota said that the architect always gives hare for cat. Even when the client wants cat, the real work of the architect is not already of producing hare, but of convincing his client that it knows better than the cat and that it is going to go out for him for the same price or even cheaper.

But, if this operation always has contained difficulty, now it becomes impossible. The whole world wants cat.

Even when it is said contemptuously that this our country is called to be a waiters’ country, we do not refer to the waiters who know his trade, which they seduce, that serve discreetly and wisely and that advise with the elegance of a consul. Not. We refer to waiters of snack food who put hurriedly the food in cajitas of plasticized cardboard and throw the cocacola to jet on a glass of plastic full of ulnae of ice of machine. For a salary of shame and with a void professional qualification. (And if they have it they have to hide it and to hide it. The one that knows something more than it, already can forget it).

This company winds us now with his pretension to eat cat, with her of which we kill it to blows and with her of which we do not receive them. And it raises they will be call it a gastronomy.

José Ramón Hernández Correa · Doctor Arquitecto

Toledo · april 2013

Reloxeiro | Fotografía: José Ramón Hernández Correa

Hai un vello chiste no que un vai a unha reloxería cun reloxo que non funciona. O reloxeiro ábreo, examínao, pégalle un enérxico soplido e devólvello ao seu dono, xa funcionando.

-Son cinco pesetas –dille. (É un vello chiste).

-Cinco pesetas? Por un soplido?

-Non. O soplido é gratis. As cinco pesetas son por saber onde soprar.

Bo, pois agora pásanos iso a todos nós, e, en xeral, a todo aquel que exerza unha profesión que consista en ter uns coñecementos e en saber aplicalos a un problema concreto: Os clientes só están dispostos a pagar o soplido, e non o coñecemento que se necesita para saber onde e como soprar. Porque, en realidade, o coñecemento importa pouco.

Estamos nunha sociedade de servizos, que, basicamente, redúcese a unha sociedade de sopladores. Un non cualificado sopra con forza en todas partes e acaba por arranxar o reloxo. Sae moito máis barato que chamar a alguén que saiba soprar, porque o desperdicio de soplidos en falso compénsase co bajísimo prezo de cada un.

Todo isto é só no caso de que a avería do reloxo arranxásese soprando. Si é algo de maior gravidade tírase o reloxo e cómprase outro, que sae máis barato que contratar a un súper xenio que xa saiba ata máis que a técnica do sopro. Os grandes creadores están noutro sitio, nunha burbulla de cristal, creando os reloxos que imos usar todos. E aquí, no noso pedestre contorna, só fan falta sopladores de categoría media-baixa. Con iso imos que chutamos.

Por outra banda, os arquitectos sempre intentamos regalar arquitectura. Sempre fixemos deseños máis aló do que nos pediu o cliente, e, pola causa da arquitectura, empregamos horas e horas que non só non cobrabamos, senón cuxo froito mostrabamos ao cliente coa va ilusión de convencelo, para que nos permítise levalo a cabo con máis traballo, pero tamén con máis ilusión, e sempre con moita máis dificultade da que supoñía a resolución máis típica e consabida do encargo.

O mestre Alejandro da Sota dixo que o arquitecto sempre da lebre por gato. Ata cando o cliente quere gato, o verdadeiro traballo do arquitecto non é xa o de producir lebre, senón o de convencer ao seu cliente de que sabe mellor que o gato e de que lle vai a saír polo mesmo prezo ou ata máis barata.

Pero, si esta operación sempre ha entrañado dificultade, agora tórnase imposible. Todo o mundo quere gato.

Ata cando se di despectivamente que este país noso está chamado a ser un país de camareiros, non nos referimos aos camareiros que saben o seu oficio, que seducen, que serven discreta e sabiamente e que asesoran coa elegancia dun cónsul. Non. Referímonos a camareiros de comida rápida que meten apresuradamente o condumio en cajitas de cartulina plastificada e tiran a cocacola a barullo sobre un vaso de plástico cheo de cubitos de xeo de máquina. Por un soldo de vergonza e cunha nula cualificación profesional. (E si téñena han de escondela e disimulala. O que saiba algo máis que iso, xa o pode ir esquecendo).

Esta sociedade arróianos agora coa súa pretensión para comer gato, coa de que o matemos a soplidos e coa de que non os cobremos. E encima chamarano gastronomía.

José Ramón Hernández Correa · Doutor Arquitecto

Toledo · abril 2013

[:es]Conferencia Recolectores Urbanos · V Festival de Arquitectura ETSAC[:gl]Conferencia Recolectores Urbanos · V Festival de Arquitectura ETSAC[:en]Conference Recolectores Urbanos · V Festival de Arquitectura ETSAC[:]

[:es]

Recolectores Urbanos.Proporciona herramientas a los investigadores que permiten dar mayor rendimiento y mejora la calidad de su investigación. Sus productos están pensados para mejorar la transferencia de conocimiento de los investigadores a la sociedad.

‘Investigando cómo investigar. Tecnologías digitales al servicio de la investigación’
Sobre cómo gestionar, cómo generar y gestionar los recursos que todos manejamos hoy día desde una perspectiva abierta al uso compartido (open source), y también sobre la importancia de la identidad digitales de los estudiantes como herramienta para construir un perfil profesional durante la formación.

WEB: www.recolectoresurbanos.com
FB: Recolectores urbanos
TW: @eRecolectores

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia Recolectores Urbanos
miércoles 10 – 12:00 h
+ info

[:gl]

Recolectores Urbanos.Proporciona ferramentas aos investigadores que permiten dar maior rendemento e mellora a calidade da súa investigación. Os seus produtos están pensados para mellorar a transferencia de coñecemento dos investigadores á sociedade.

‘Investigando cómo investigar. Tecnoloxías dixitais o servizo da investigación’
Sobre como gestionar, como xerar e gestionar os recursos que todos manexamos hoxe día desde unha perspectiva aberta ao uso compartido (open source), e tamén sobre a importancia da identidade digitales dos estudantes como ferramenta para construír un perfil profesional durante a formación.

WEB: www.recolectoresurbanos.com
FB: Recolectores urbanos
TW: @eRecolectores

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia Recolectores Urbanos
mércores 10 – 12:00 h
+ info

[:en]

Recolectores Urbanos. It provides tools to the investigators who allow to give major performance and improves the quality of his investigation. His products are thought to improve the transfer of knowledge of the investigators to the company.

‘Investigating how to investigate. Digital technologies to the service of the investigation’
On how to manage, how to generate and to manage the resources that we we all handle today from a perspective opened for the shared use (open source), and also on the importance of the identity foxgloves of the students as tool to construct a professional profile during the formation.

WEB: www.recolectoresurbanos.com
FB: Recolectores urbanos
TW: @eRecolectores

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia Recolectores Urbanos
on Wednesday, the 10th – 12:00 h
+ info

[:]

Conferencia n’UNDO · V Festival de Arquitectura ETSACConferencia n’UNDO · V Festival de Arquitectura ETSACConference n’UNDO · V Festival de Arquitectura ETSAC

n’UNDO. Surge como una actitud, una manera de hacer re-arquitectura, interviniendo en el territorio y la ciudad desde la No Construcción, la Minimización, la Reutilización y el Desmantelamiento. Su práctica contempla el desarrollo de planes urbanos n’UNDO, la organización de concursos, la elaboración de informes técnicos y colaboraciones con diferentes organizaciones y colectivos.

‘Concurrencias: vacío, resta y silencio’.
Sobre la intervención en la ciudad y el territorio mediante procesos basados en la resta, cuyas acciones pretenden desvelar lo innecesario, lo redundante y lo banal del entorno construido bajo argumentos impertinentes de crecimiento, colmatación y falsas necesidades, con el fin de soñar la nada, recuperar silencio y vacío como matrices de infinitas formas y estados en potencia, como plenitud de energía y oportunidad.

‘Fichero de Impertinencias’
Actividad de recopilación  de localizaciones cuya no construcción, minimización, reutilización y demantelamiento contribuirían a la mejora del entorno.

WEB: www.nundo.org
FB: Nundo Organización
TW: @nUNDO

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia n’UNDO
miércoles 10 – 13:30 y 18:00 h
+ info

n’UNDO. Xorde como unha actitude, un xeito de facer re-arquitectura, intervindo no territorio e a cidade desde a Non Construción, a Minimización, a Reutilización e o Desmantelamento. A súa práctica contempla o desenvolvemento de plans urbanos n’UNDO, a organización de concursos, a elaboración de informes técnicos e colaboracións con diferentes organizacións e colectivos.

‘Concurrencias: valeiro, resta e silencio’.
Sobre a intervención na cidade e o territorio mediante procesos baseados en réstaa, cuxas accións pretenden desvelar o innecesario, o redundante e o banal da contorna construída baixo argumentos impertinentes de crecemento, colmatación e falsas necesidades, co fin de soñar a nada, recuperar silencio e baleiro como matrices de infinitas formas e estados en potencia, como plenitude de enerxía e oportunidade.

‘Ficheiro de Impertinencias’
Actividade de recopilación de localizaciones cuxa non construción, minimización, reutilización e demantelamiento contribuirían a mellóraa da contorna.

WEB: www.nundo.org
FB: Nundo Organización
TW: @nUNDO

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia n’UNDO
miércoles 10 – 13:30 y 18:00 h
+ info

n’UNDO. It arises as an attitude, a way of doing re-architecture, intervening in the territory and the city from Not Construction, the Minimization, the Reutilization and the Dismantlement. His practice contemplates the development of urban plans n’UNDO, the organization of contests, the production of technical reports and collaborations with different organizations and groups.

‘Concurrences: emptiness, subtraction and silence’.
On the intervention in the city and the territory by means of processes based on the subtraction, which actions try to reveal the unnecessary thing, the redundant thing and the banal of the environment constructed under impertinent arguments of growth, filling and false needs, in order to dream nothing, to recover silence and emptiness as counterfoils of infinite forms and conditions in power, as fullness of energy and opportunity.

‘File of Irrelevancies’
Activity of summary of locations which not construction, minimization, reutilization and demantelamiento would contribute to the improvement of the environment.

WEB: www.nundo.org
FB: Nundo Organización
TW: @nUNDO

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conference n’UNDO
On Wednesday, the 10th – 13:30 and 18:00 h
+ info

Conferencia Maya Kapousky · V Festival de Arquitectura ETSACConferencia Maya Kapousky · V Festival de Arquitectura ETSACConference Maya Kapousky · V Festival de Arquitectura ETSAC

Lucía García (Maya Kapousky). Licenciada en bellas artes, trabaja como fotógrafa, diseñadora, directora artística, ilustradora y diseñadora web para diferentes empresas, publicaciones y diseñadores de moda como Hebe Magazine, Domohomo arquitectos, Dxi Magazine, Anormalmag, Papa issue, Small Gang jackets, etc.

‘Proyectos: hazlos mal y ¡no los termines!’
De la importancia de la experiencia obtenida del proceso creativo y no tanto del resultado final, en un mundo obsesionado con llegar a la entrega.

WEB: http://www.mayakapouski.com

V Festival de Arquitectura ETSAC
Conferencia Maya Kapousky
miércoles 10 – 11:00 h
+ info

Lucía García (Maya Kapousky). Licenciada en belas artes, traballa como fotógrafa, diseñadora, directora artística, ilustradora e diseñadora web para diferentes empresas, publicacións e diseñadores de moda como Hebe Magazine, Domohomo arquitectos, Dxi Magazine, Anormalmag, Papa issue, Small Gang jackets, etc.

‘Proxectos: fainos mal e ¡non os remates!’

Da importancia da experiencia obtida do proceso creativo e non tanto do resultado final, nun mundo obsesionado con chegar á entrega.

WEB: http://www.mayakapouski.com

V Festival de Arquitectura ETSAC

Conferencia Maya Kapousky

mércores 10 – 11:00 h

+ info

Lucía García (Maya Kapousky). Licensed in fine arts, there works as photographer, designer, art, illustrative director and web designer for different companies, publications and fashionable designers as Hebe Magazine, Domohomo architects, Dxi Magazine, Anormalmag, Pope issue, Small Gang jackets, etc.

‘Projects: do them badly and do not finish them!’

Of the importance of the experience obtained of the creative process and not so much of the final result, in a world obsessed in spite of coming to the delivery.

WEB: http://www.mayakapouski.com

V Festival de Arquitectura ETSAC

Conference Maya Kapousky

on Wednesday, the 10th – 11:00 h

+ info