Inicio Blog Página 115

sOpA14 sOpA14 sOpA14

¿Qué es sOpA´14?
Educar en lo común, contactar, facilitar el acceso y la transmisión al patrimonio en el medio rural. Trabajar en el sentimiento colectivo, con gente que quiere comprometerse con la comunidad, que quiere cambiar las formas de relacionarnos con nuestra cultura. Emancipar el conocimiento mediante la expansión de los saberes y la cocreación de contenidos y metodologías.

Os presentamos la II Edición del sOpA: Congreso Internacional sobre Educación y sOcialización del pAtrimonio en el Medio Rural, que tendrá lugar en Celanova entre el 22 y el 27 de Septiembre de 2014.

Este año el congreso sOpA quiere serun foro de presentaciones tanto de profesionales como aquellas articuladas por otros agentes vinculados al patrimonio más un lugar de conversación, exploración teórica y metodológica + un lugar en donde experimentar mecanismos conjuntos de acción.

Esta convocatoria se ha estructurado en dos sesiones temáticas en las que deberán basarse la presentación de las distintas propuestas: teoría constructiva y metodologías participativas.

Educar en lo común, contactar, facilitar el acceso y la transmisión al patrimonio en el medio rural. Trabajar en el sentimiento colectivo, con gente que quiere comprometerse con la comunidad, que quiere cambiar las formas de relacionarnos con nuestra cultura. Emancipar el conocimiento mediante la expansión de los saberes y la cocreación de contenidos y metodologías. (…)”

Para más información os dejamos el enlace a la web del congreso y a su página de facebook. 

¿Que é sOpA´14?
Educar no común, contactar, facilitar o acceso e a transmisión ao patrimonio no medio rural. Traballar no sentimento colectivo, con xente que quere comprometerse coa comunidade, que quere cambiar as formas de relacionarnos coa nosa cultura. Emancipar o coñecemento mediante a expansión dos saberes e a cocreación de contidos e metodoloxías.

Presentámosvos a II Edición do sOpA: Congreso Internacional sobre Educación e sOcialización do pAtrimonio no Medio Rural, que terá lugar en Celanova entre o 22 e o 27 de Setembro de 2014.

Este ano o congreso sOpA quere serun foro de presentacións tanto de profesionais como aquelas articuladas por outros axentes vinculados ao patrimonio máis un lugar de conversación, exploración teórica e metodolóxica + un lugar onde experimentar mecanismos conxuntos de acción.

Esta convocatoria estruturouse en dúas sesións temáticas nas que deberán basearse a presentación das distintas propostas: teoría construtiva e metodoloxías participativas.

Educar no común, contactar, facilitar o acceso e a transmisión ao patrimonio no medio rural. Traballar no sentimento colectivo, con xente que quere comprometerse coa comunidade, que quere cambiar as formas de relacionarnos coa nosa cultura. Emancipar o coñecemento mediante a expansión dos saberes e a cocreación de contidos e metodoloxías. (…)”

Para máis información deixámosvos o enlace á web do congreso e a súa páxina de facebook.

What is a soup ‘ 14?

To educate in the common thing, to contact, to facilitate the access and the transmission to the heritage in the rural way. To be employed at the collective feeling, with people who wants to promise with the community, which wants to change the ways of relating to our culture. To emancipate the knowledge by means of the expansion of the saberes and the cocreación of contents and methodologies.

You let’s sense beforehand the Edition II of the sOpA: International Congress on Education and socialization of the heritage in the Rural Way, which will take place in Celanova between 22 and On September 27, 2014.

This year the congress soup wants serun forum of presentations so much of professionals as those articulated by other agents linked to the heritage more a place of conversation, theoretical and methodological exploration + a place where experiencing joint mechanisms of action.

These summons have been structured in two thematic meetings on which there will have to be based the presentation of the different offers: constructive theory and participative methodologies.

To educate in the common thing, to contact, to facilitate the access and the transmission to the heritage in the rural way. To be employed at the collective feeling, with people who wants to promise with the community, which wants to change the ways of relating to our culture. To emancipate the knowledge by means of the expansion of the saberes and the cocreación of contents and methodologies. (…)”

For more information we leave the link you to the web ongress and to his page of facebook.

Materfad, centro de materialesMaterfad, material CenterMaterfad, centro de materiais

Desde esta semana la base de datos de materiales innovadores de Materfad se puede consultar de manera totalmente libre y gratuita: más de 2000 materiales, información técnica, detalles de aplicaciones, información de contacto, un almacén de materiales favoritos y muchas funcionalidades más, al alcance de cualquier usuario interesado en descubrir nuevos materiales.

La base de datos, la primera de estas características en castellano, cuenta con un potente buscador de materiales con más de 150 criterios de búsqueda.

 

Esta nueva base de datos inicia su andadura al mismo tiempo que Materfad Barcelona abre sus puertas en su nueva sede del Disseny Hub Barcelona. En este nuevo espacio, la experiencia de consulta de nuevos materiales se centra en la relación entre las muestras físicas y la información asociada en la base de datos.

A través de un sistema de consulta RFID, los usuarios de la materioteca tienen a su disposición una serie de equipos (tablets, PC y lectores portátiles) para explorar la información de todos los materiales repartidos por el showroom. Este nuevo sistema de consulta ha sido implantado gracias al apoyo del Ayuntamiento de Barcelona – Instituto de Cultura.

+ info

Desde esta semana la base de datos de materiales innovadores de Materfad se puede consultar de manera totalmente libre y gratuita: más de 2000 materiales, información técnica, detalles de aplicaciones, información de contacto, un almacén de materiales favoritos y muchas funcionalidades más, al alcance de cualquier usuario interesado en descubrir nuevos materiales.

La base de datos, la primera de estas características en castellano, cuenta con un potente buscador de materiales con más de 150 criterios de búsqueda.

Esta nueva base de datos inicia su andadura al mismo tiempo que Materfad Barcelona abre sus puertas en su nueva sede del Disseny Hub Barcelona. En este nuevo espacio, la experiencia de consulta de nuevos materiales se centra en la relación entre las muestras físicas y la información asociada en la base de datos.

A través de un sistema de consulta RFID, los usuarios de la materioteca tienen a su disposición una serie de equipos (tablets, PC y lectores portátiles) para explorar la información de todos los materiales repartidos por el showroom. Este nuevo sistema de consulta ha sido implantado gracias al apoyo del Ayuntamiento de Barcelona – Instituto de Cultura.

+ info

Desde esta semana la base de datos de materiales innovadores de Materfad se puede consultar de manera totalmente libre y gratuita: más de 2000 materiales, información técnica, detalles de aplicaciones, información de contacto, un almacén de materiales favoritos y muchas funcionalidades más, al alcance de cualquier usuario interesado en descubrir nuevos materiales.

La base de datos, la primera de estas características en castellano, cuenta con un potente buscador de materiales con más de 150 criterios de búsqueda.

Esta nueva base de datos inicia su andadura al mismo tiempo que Materfad Barcelona abre sus puertas en su nueva sede del Disseny Hub Barcelona. En este nuevo espacio, la experiencia de consulta de nuevos materiales se centra en la relación entre las muestras físicas y la información asociada en la base de datos.

A través de un sistema de consulta RFID, los usuarios de la materioteca tienen a su disposición una serie de equipos (tablets, PC y lectores portátiles) para explorar la información de todos los materiales repartidos por el showroom. Este nuevo sistema de consulta ha sido implantado gracias al apoyo del Ayuntamiento de Barcelona – Instituto de Cultura.

+ info

La arquitectura moderna y el poder. España y el mundo en el s. XX | Antón Capitel

Construcción del Palazzo della Civiltà Italiana. Arquitectos Giovanni Guerrini, Ernesto Bruno La Padula y Mario Roman (Courtesy of Wikicommons)

Con alguna frecuencia he tenido que explicar, como profesor, la arquitectura de los años 40 en el franquismo, o la del nazismo en los 30. Siempre digo que tanto el nazismo como el franquismo tuvieron a la arquitectura moderna como un enemigo, lo que en realidad resulta insólito, pues la arquitectura moderna -dijeran lo que dijeran algunos críticos e historiadores, o digan lo que digan ahora- no tenía contenido ideológico directo alguno. Bien pudiera haber ocurrido que el dictador nazi hubiera sido un entusiasta de la modernidad, incluso por presumir de radical, y hubiera promovido una arquitectura que en buena medida podía considerarse alemana. En gran modo así se hizo en Italia, por ejemplo, y bajo el dictador fascista. Sin embargo, no era así en el nazismo; el jefe era partidario de la arquitectura clásica y académica, en lo que denunciaba su retraso y su falta de educación, y la impuso como tantas cosas.

En el dictador español la cosa era algo distinta, pues aquel ser no tenía mucho criterio en nada que no fuera político, y fueron algunos arquitectos -sobre todo uno- los que impusieron una política arquitectónica conservadora, lo que cuadraba con los gustos convencionales, de clase media baja, del dictador.

Bien, pero, en definitiva, ¿por qué la identificación de la arquitectura moderna como un enemigo, si éste en realidad no lo era, y su adopción hubiera permitido presumir de progresismo técnico y artístico?

En el caso de España quizá pueda esbozarse una contestación.

Sin olvidar la difícil situación a la que había llegado el país bajo el régimen republicano, en buena medida imposible de disculpar, y aunque aquélla no fuera una responsabilidad tan directa de los políticos como se suele decir, pues abundó el sabotaje de unos y de otros, la supuesta «salvación de la Patria» que decidieron llevar a cabo los militares y aquellos que les ayudaron, no se sostiene como razón, y aparece más bien como simple coartada.

La guerra civil no fue un simple golpe de Estado para enderezar el régimen republicano e imponer el orden, lo que podría haber sido. Fue una guerra cruenta, fratricida, artificialmente sostenida en su larga duración para liquidar al enemigo al máximo posible y cambiar por completo la estructura política del país. Si la guerra, según tantos, era inevitable, el resultado tras ella no lo era. Una república parlamentaria se sustituyó por una dictadura personal, al mando de un general de brigada africanista, sin otros méritos que su prestigio entre la extrema derecha, su astucia y su crueldad, ya exhibida con su acción al sofocar y reprimir la revolución de Asturias en 1934.

El oscuro y astuto general de brigada se libró por accidente de sus principales rivales, el general Sanjurjo, Marqués del Rif (africanista como él, que fue su jefe y ya anteriormente sublevado contra la república) y Emilio Mola Vidal (organizador de la rebelión), ambos más inteligentes y de pensamiento político menos limitado del de aquél que luego se las arregló, con trampas bien conocidas, para ser nombrado dictador.

El general de brigada se ascendió a sí mismo a capitán general y pasó a presidir una cruenta y despótica dictadura, apoyado en las derechas, en general, pero sobre todo en un ejército pretoriano, guardaespaldas y cómplice de la operación y pagado con la corrupción más absoluta. No salvaron la Patria, se limitaron a apoderarse de ella. Se apoderaron del Estado y de la sociedad y la pusieron a su servicio. Ello pasó por la destrucción del país, por la muerte y el asesinato de muchos cientos de miles, y por la instauración de la corrupción sistemática y de la entronización social de los negocios sucios.

Ahora, bien, todo esto ¿qué tiene que ver con la arquitectura moderna? Nada en absoluto, pero tampoco tenía nada que ver la arquitectura con la ideología de otros países que, sin embargo, reaccionaron fuertemente en relación a ella. Stalin suprimió violentamente la arquitectura rusa de vanguardia para dar paso a un academicismo decadente «al servicio del pueblo». De Hitler y de Mussolini ya hemos hablado. En Estados Unidos, lo más importante de la arquitectura oficial, las grandes obras en Washington construidas en los años 30, eran un «revival» del neoclásico. En Inglaterra, no sólo las obras oficiales, sino también muchas de las privadas, al menos en Londres, fueron obligadas a servir un clasicismo decadente, que pretendía aún representar al imperio, y que ya flaqueaba incluso en las hábiles manos de Lutyens. La sacralización de la arquitectura moderna como arquitectura de la democracia por parte de los aliados al acabar la segunda guerra mundial fue un apresurado invento, al comprobar que el viejo y vencido enemigo -el nazismo- y el inmediatamente antes aliado y ahora enemigo -el comunismo- practicaban el clasicismo, como ellos mismos también habían hecho. Era, preciso, pues, distinguirse y entronizar un nuevo icono capaz de representar a las «democracias».

En la España franquista, feroz régimen dictatorial, la propaganda era enormemente necesaria, por lo que ya se ha dicho, pues se trataba de justificar por sublimación el hecho de haberse apoderado del país y de haber provocado tal desastre material y tan incontable número de muertos entre los propios compatriotas. La arquitectura fue llamada así a unirse a la propaganda. Quizá el general de brigada devenido dictador y Pedro Muguruza Otaño, arquitecto guipuzcoano a quien el militar africanista había nombrado «Director General de Arquitectura», urdieron juntos la grosera trama de resucitar la arquitectura ecléctica, a la que se iba a llamar «Nacional» -no era la primera vez- y oponerse a los incipientes racionalismo y expresionismo, más o menos identificados con la república por simples razones temporales, y a la que se iba a llamar «arquitectura roja». Quizá el invento fue más bien de Muguruza, que se lo propuso al general de brigada, el cual aplaudiría la ocurrencia, que venía a coincidir con su mediocre gusto de hombre ineducado.

Se promovió, pues, la arquitectura historicista como «arquitectura española». Los arquitectos hubieron de desempolvar sus antiguos libros y manuales de principios de siglo, y tan sólo a uno, Luis Moya Blanco, no le tembló la mano al hacer clasicismo, jugando un papel comparable al de Lutyens en el Reino Unido de anteguerra, aunque más solitario aún.

La pesada broma no pasó de los años 40, salvo en el caso de Moya. Los jóvenes arquitectos franquistas convirtieron pronto la arquitectura moderna en la imagen del Estado y de la sociedad de la dictadura.

La arquitectura se usó así, por unos y por otros, al servicio de la ideología, sin que ésta pudiera verdaderamente contenerla. Fue, por parte de todos, un abuso con respecto a nuestro arte, que si había estado ya a lo largo de la historia al servicio del poder, como es lógico, nunca había sufrido, hasta el siglo XX, manipulaciones tan groseras y tan extraordinarias.

Antonio González-Capitel Martínez · Doctor arquitecto · catedrático en ETSAM
Madrid · febrero 2010

He gives shape to things to come | Jorge GorostizaHe gives shape to things to come | Jorge GorostizaHe gives shape to things to come | Jorge Gorostiza

Anuncio de International Projectionist, enero-diciembre 1950

Hace bastantes meses publiqué en este blog un anuncio de Kodak en el que se hablaba sobre el arquitecto y el cine. Ahora he encontrado otro, esta vez sobre el director artístico y su trabajo cinematográfico, en un número de la revista International Projectionist del año 1950. El texto es el siguiente:

«Él da forma a lo que vendrá…

SU habilidad para ver cada guión a través del ojo de la cámara… para pintar con pincel y lápiz los reflejos dramáticos de la historia… y, finalmente, transformar bocetos en escenarios de auténtico mérito.

Él es el director artístico de la pantalla, a la vez receptivo y responsable. No sólo debe ser sensible al ambiente de la historia… teniendo plenamente en cuenta, además, la personalidad de la estrella… pero también ha de ser consciente siempre de los aspectos prácticos de la producción cinematográfica, ser capaz de trabajar en estrecha colaboración con decenas de oficios con y sin el estudio.

Por encima de todo, el director artístico conoce la importancia de la reproducción fiel de los valores que crea… una misión que está muy contento de ver competentemente manejada por la famosa familia de películas cinematográficas Eastman.»

La verdad es que la fotografía de lo que parece ser un western con un actor parecido a Eli Wallach, no refleja la complejidad del trabajo que debe afrontar un escenógrafo cinematográfico; en cuanto al personaje del dibujo inferior, sentado en su tablero de dibujo y con un cigarrillo en la mano izquierda, podría ser cualquier diseñador o ilustrador, salvo porque está dibujando la escena que está en la fotografía, lo que no tiene sentido alguno, ya que debería estar ideando y luego representando los decorados que rodean a los personajes y no a éstos, aunque parece que tiene fijado el guión en el tablero. De todos modos siempre es interesante que se publicasen anuncios como éste, que informa y divulga el importantísimo trabajo de los directores artísticos, diseñadores de producción o como quieran autodenominarse los escenógrafos cinematográficos.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor del blog Arquitectura+Cine+Ciudad
Santa Cruz de Tenerife, abril 2014

International Projectionist’s advertisement, January – December, 1950

Enough months ago I published in this blog an advertisement of Kodak in the one that was speaking himself on the architect and the cinema. Now I have found other one, this time on the art director and his cinematographic work, in a number of the magazine International Projectionist of the year 1950. The text is the following one:

«He gives form to what he will come…

HIS skill to see every script across the eye of the chamber … to paint with paintbrush and pencil the dramatic reflexes of the history … and, finally, to transform sketches into scenes of authentic merit.

He is the art director of the screen, simultaneously receptively and responsibly. Not only it must be sensitive to the environment of the history … bearing the personality of the star in mind fullly, besides… but also it has to be conscious always of the practical aspects of the cinematographic production, to be capable of being employed at narrow collaboration with dozens of trades with and without the study.

Over everything, the art director knows the importance of the faithful reproduction of the values that it creates … a mission that is very satisfied to see competentemente handled by the famous family of cinematographic movies Eastman.»

The truth is that the photography of what seems to be a western with an actor similar to Eli Wallach, does not reflect the complexity of the work that a cinematographic set designer must confront; as for the personage of the low drawing, sat in his board of drawing and with a cigarette in the left hand, he might be any designer or illustrator, except because it is drawing the scene that is in the photography, which does not make any sense, since it should be designing and then representing the sets that surround the prominent figures and not to these, though it seems that it has the script fixed in the board. Anyhow always it is interesting that announcements were published as this one, which informs and spreads the most important work of the art directors, designers of production or since the cinematographic set designers want autodenominarse.

Jorge Gorostiza, architect. Author of the blog Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, april 2014

Anuncio de International Projectionist, xaneiro-decembro 1950

Hai bastantes meses publiquei neste blogue un anuncio de Kodak no que se falaba sobre o arquitecto e o cine. Agora encontrei outro, esta vez sobre o director artístico e o seu traballo cinematográfico, nun número da revista International Projectionist do ano 1950. O texto é o seguinte:

«El dá forma ao que virá…

A SÚA habilidade para ver cada guión a través do ollo da cámara… para pintar con pincel e lapis os reflexos dramáticos da historia… e, finalmente, transformar bosquexos en escenarios de auténtico mérito.

El é o director artístico da pantalla, á vez receptivo e responsable. Non só debe ser sensible ao ambiente da historia… tendo plenamente en conta, ademais, a personalidade da estrela… pero tamén ha de ser consciente sempre dos aspectos prácticos da produción cinematográfica, ser capaz de traballar en estreita colaboración con decenas de oficios con e sen o estudo.

Por riba de todo, o director artístico coñece a importancia da reprodución fiel dos valores que crea… unha misión que está moi contenta de ver competentemente manexada pola famosa familia de películas cinematográficas Eastman.»

A verdade é que a fotografía do que parece ser un western cun actor parecido a Eli Wallach, non reflicte a complexidade do traballo que debe afrontar un escenógrafo cinematográfico; en canto ao personaxe do debuxo inferior, sentado no seu taboleiro de debuxo e cun cigarro na man esquerda, podería ser calquera deseñador ou ilustrador, salvo porque está a debuxar a escena que está na fotografía, o que non ten sentido algún, xa que debería estar a idear e logo representar os decorados que rodean os personaxes e non estes, aínda que parece que ten fixado o guión no taboleiro. De todos os xeitos sempre é interesante que se publicaran anuncios como este, que informa e divulga o importante traballo dos directores artísticos, deseñadores de produción ou como queiran autodenominarse os escenógrafos cinematográficos.

Jorge Gorostiza, arquitecto. Autor do blogue Arquitectura+Cine+Ciudad

Santa Cruz de Tenerife, abril 2014

Mike Wallace entrevista: Frank Lloyd WrightMike Wallace entrevista: Frank Lloyd WrightMike Wallace Interview: Frank Lloyd Wright

1

Esta entrevista fue registrada en dos partes. Frank Lloyd Wright, uno de los mayores arquitectos del siglo XX, charla con Mike Wallace sobre la religión, la guerra, la eutanasia, el arte, críticos, su rascacielos, la juventud de América, el sexo, la moralidad, la política, la naturaleza, y la muerte.


La entrevista entera, realizada 9/1/1957, puede ser vista en:: hrc.utexas.edu

Esta entrevista fue registrada en dos partes. Frank Lloyd Wright, uno de los mayores arquitectos del siglo XX, charla con Mike Wallace sobre la religión, la guerra, la eutanasia, el arte, críticos, su rascacielos, la juventud de América, el sexo, la moralidad, la política, la naturaleza, y la muerte.

http://youtu.be/nIWkdV38jNU
http://youtu.be/PQSXOMLJzT8

La entrevista entera, realizada 9/1/1957, puede ser vista en:: hrc.utexas.edu

This interview was recorded in two parts. Frank Lloyd Wright, one of the greatest architects of the 20th century, talks to Wallace about religion, war, mercy killing, art, critics, his mile-high skyscraper, America’s youth, sex, morality, politics, nature, and death.

http://youtu.be/nIWkdV38jNU
http://youtu.be/PQSXOMLJzT8

This is from the Mike Wallace Interview 9/28/1957. It is a straight-through clip that starts somewhere in the middle of the interview. The whole interview, plus the 9/1/1957 interview, can be viewed at: hrc.utexas.edu

Influencias en el dibujo de Aldo Rossi: matando al padre | Borja López Cotelo

Influencias en el dibujo de Aldo Rossi: matando al padre | Borja López Cotelo
Bocetos de Aldo Rossi

A menudo el tiempo diluye la certeza. Aldo Rossi emergió en la segunda mitad del siglo XX como el hombre llamado a iluminar una generación a la sombra de la modernidad. Iconoclasta precoz en su propuesta revisionista del urbanismo contemporáneo, muchos creyeron ver en su teoría el camino a seguir en la definición de una nueva arquitectura. Sus postulados sobre el valor de lo heredado o la capacidad semiológica de la forma, su crítica al ‘funcionalismo ingenuo’ o su firme defensa de la especificidad de la disciplina, sedujeron a sus coetáneos con la misma intensidad que su obra construida lo condenó ante las nuevas generaciones.

Pero pocos dudan aún hoy de la capacidad de sugestión de sus dibujos. Sus edificios transmiten, en ocasiones, una apática distancia con respecto a quien los mira y, en otras, una casi infantil voluntad de comunicar las obsesiones de quien los ha concebido. Rossi nos legó el hieratismo del cementerio de San Cataldo y la ingenuidad formal del Teatro del Mondo.

Sus dibujos, sin embargo, son capaces de evocar visiones sustraídas de una realidad extraordinariamente densa. Dibujaba sus recuerdos y deseos, los inventariaba en catálogos de imágenes que llamaba ‘objetos de afecto’ 1 : chimeneas industriales, viviendas reducidas a esqueletos extraídas de su infancia padana, enormes frontones que había reconocido a lo largo de su vida en teatros o casetas de playa, pilares que sugerían construcciones palafíticas del Adriático. Todos  reaparecían de manera obsesiva en los cuadernos de Rossi mucho antes de materializarse en Gallaratese, Broni o Segrate.

Estos bocetos desnudan al arquitecto milanés y lo muestran como un hombre permeable a otras artes y otros tiempos. Hasta sus planos se filtra la influencia de Boullée, del mismo modo que sus dibujos revelan su fascinación por la pintura de De Chirico.

Influencias en el dibujo de Aldo Rossi: matando al padre | Borja López Cotelo
Bocetos de Aldo Rossi

Rossi nunca lo aceptó. El único vínculo que reconocía con Boullée era haber sido responsable de la traducción de sus obras2. Pero las secciones que presentó al concurso del Cementerio de Módena, realizadas en 1971, se empeñan en llevarle la contraria. Es difícil no ver en ellas la herencia de las arquitecturas que, dos siglos antes, había dibujado Boullée. Sólo así se entiende su indefinición constructiva, su rotundidad geométrica o la solidez de las sombras arrojadas.

Influencias en el dibujo de Aldo Rossi: matando al padre | Borja López Cotelo
Cenotafio de Étienne-Louis Boullée, s.XVIII | Cementerio de Módena, 1972. A. Rossi y G. Braghieri

La pintura siempre había fascinado a Aldo Rossi. En su ‘Autobiografía Científica’ señala ciertas obras de Angelo Morbelli o Antonello da Messina como inspiración de su arquitectura. Pero en esta relación de pintores, lo más llamativo es la omisión de quien parece haber tenido una influencia más determinante, Giorgio de Chirico.

Sus escenas en las que sombras alargadas y colores intensos sugieren un ocaso permanente, sus edificios basados en la repetición secuencial de ventanas y pilares, sus alteraciones de la perspectiva alejadas de la composición renacentista, parecen haber condicionado el modo de ver el mundo de Rossi y, en última instancia, su manera de hacer arquitectura. El vínculo se hace aún más evidente cuando el arquitecto milanés dibuja escenografías pobladas por maniquíes, seres inanimados entre el sujeto y el objeto que habían caracterizado la obra de Giorgio de Chirico. Sin embargo, Rossi parecía empeñado no sólo en matar al padre, sino en hacerlo sin dejar huellas.

Influencias en el dibujo de Aldo Rossi: matando al padre | Borja López Cotelo
Cuadros de G. de Chirico | Dibujos de Aldo Rossi

No se distingue en el dibujo del arquitecto italiano ningún parentesco con Le Corbusier, con su línea serrada heredera del cubismo. Tampoco con los extraordinarios dibujos de Louis Kahn o Alvar Aalto, ni con las precisas perspectivas de Mies van der Rohe. Su voluntad de alejamiento de la ortodoxia moderna parece haber comenzado con el dibujo. Quizá por eso, en sus años de estudiante en el Politécnico de Milán, el profesor Sabbioni le recomendó el abandono de la carrera3. Rossi no sólo decidió seguir, sino que siempre pareció añorar la torpeza de esos croquis inexactos:

‘…hoy intento recuperar aquella felicidad del dibujo confundido con la impericia y la estupidez…4.

Borja López Cotelo. Doctor arquitecto
A Coruña. febrero 2011

Notas:

1 Rossi, Aldo, ‘La Arquitectura Análoga’, en 2C num.2, 1975. pp. 8-11
2 Rossi, Aldo, Autobiografía Científica, p.24 (Ed. Gustavo Gili, 1981)
3 Rossi, Aldo, Autobiografía Científica, p.50 (Ed. Gustavo Gili, 1981)
4 Rossi, Aldo, Autobiografía Científica, p.50 (Ed. Gustavo Gili, 1981)

App del COA de Sevilla para acceder a los servicios de visadoApp do COA de Sevilla para acceder aos servizos de visadoApp of the COA of Seville to accede to the services of visa

Aplicación oficial (App) del Colegio Oficial de Arquitectos de Sevilla para acceder a los servicios de visado. Entre las características de la aplicación se encuentran:

– Acceder a los expedientes visados.

– Consulta de expedientes por estado.

– Consultar PDFs de paralizaciones técnicas.

– Consultar costes de visado.

– Recibir notificaciones del departamento de visado en tiempo real de los cambios de estado de los documentos.

Captura de pantalla de la App

+ info

Official application of the Colegio Oficial de Arquitectos de Sevilla to accede to the services of visa. Between the characteristics of the application they are:

– To accede to the processes visas.

– Consultation of processes for condition.

– PDFs Consults of paralizaciones technologies.

– To consult costs of visa.

– To receive notifications of the department of real time visa of the changes of condition of the documents.

+ info

Aplicación oficial do Colexio Oficial de Arquitectos de Sevilla para acceder aos servizos de visado. Entre as características da aplicación encóntranse:

– Acceder aos expedientes visados.

– Consulta de expedientes por estado.

– Consultar PDFs de paralizacións técnicas.

– Consultar custos de visado.

– Recibir notificacións do departamento de visado en tempo real dos cambios de estado dos documentos.

+ info

Shigeru Ban. Complete Works 1985-2010, Art EditionShigeru Ban. Complete Works 1985-2010, Art EditionShigeru Ban. Complete Works 1985-2010, Art Edition

El maestro de la innovación. Cada edificio jamás realizado por el renombrado maestro japonés. Limitada a 200 ejemplares numerados, entregados en un lujoso estuche con bisagras y cada uno firmado por el arquitecto, esta Edición de Arte presenta una portada especial personalizada hecha por Shigeru Ban, con una malla artesanal de madera pulida de samba africano (Triplochiton scleroxylon) inspirada en el diseño del techo del nuevo Centro Pompidou-Metz.

Shigeru Ban (n. Tokio, 1957) estudió en la SciArc de California y obtuvo su grado en la Escuela Cooper Union de Arquitectura en Nueva York. Establecido en Tokio y París, Ban desafía sistemáticamente las nociones aceptadas de arquitectura, diseñando una casa sin paredes o un espacio de exposición hecho de tubos de papel y contenedores. Esta monografía, reunida con la colaboración del arquitecto, recorre su trayectoria y presenta cada obra construida por Shigeru Ban, mostrando claramente por qué es uno de los arquitectos más innovadores e importantes del mundo. A diferencia de muchos de sus pares, Ban puede crear residencias excepcionales y aún encontrar tiempo para diseñar viviendas de emergencia para zonas catastróficas desde Kobe a Nueva Orleans. A menudo usando tubos de papel o cartón como elemento estructural, sus diseños dan un nuevo sentido al término «arquitecto de papel».

Sobre el autor:
Philip Jodidio (nacido en 1954) estudió historia del arte y economía en la Universidad de Harvard y fue editor jefe de la revista Connaissance des Arts durante más de veinte años. Entre sus publicaciones, encontramos la serie Architecture Now! de TASCHEN, así como las monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel y Zaha Hadid. Es reconocido en todo el mundo como uno de los escritores de arquitectura más populares.

+ info

O mestre da innovación. Cada edificio xamais realizado polo renomeado mestre xaponés. Limitada a 200 exemplares numerados, entregados nun luxoso estoxo con bisagras e cada un asinado polo arquitecto, esta Edición de Arte presenta unha portada especial personalizada feita por Shigeru Ban, cunha malla artesanal de madeira pulida de samba africano (Triplochiton scleroxylon) inspirada no deseño do teito do novo Centro Pompidou-Metz.

Shigeru Ban (n. Tokio, 1957) estudou na SciArc de California e obtivo o seu grao na Escola Cooper Union de Arquitectura en Nova York. Establecido en Tokyo e París, Ban desafía sistematicamente as nocións aceptadas de arquitectura, deseñando unha casa sen paredes ou un espazo de exposición feito de tubos de papel e colectores. Esta monografía, reunida coa colaboración do arquitecto, percorre a súa traxectoria e presenta cada obra construída por Shigeru Ban, mostrando claramente por que é un dos arquitectos máis innovadores e importantes do mundo. A diferenza de moitos dos seus pares, Ban pode crear residencias excepcionais e aínda encontrar tempo para deseñar vivendas de emerxencia para zonas catastróficas dende Kobe a Nova Orleans. A miúdo usando tubos de papel ou cartón como elemento estrutural, os seus deseños dan un novo sentido ao termo «arquitecto de papel».

Sobre o autor:

Philip Jodidio (nacido en 1954) estudou historia da arte e economía na Universidade de Harvard e foi editor xefe da revista Connaissance deas Arts durante máis de vinte anos. Entre as súas publicacións, encontramos a serie Architecture Now! de TASCHEN, así como as monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel e Zaha Hadid. É recoñecido en todo o mundo como un dos escritores de arquitectura máis populares.

+ info

The paper architect. Challenging the system with inventive repurposing of everyday materials is just the beginning of his genius. Limited to 200 numbered copies, delivered in a clamshell box and each signed by the architect, this Art Edition features a special cover custom made by Shigeru Ban, with a hand-crafted mesh of polished African Samba wood (Triplochiton scleroxylon), inspired by the roof design of the new Centre Pompidou-Metz.

Shigeru Ban (b. Tokyo, 1957) attended SciArc in California and earned his degree at the Cooper Union School of Architecture in New York. Based in Tokyo and Paris, Ban consistently challenges accepted notions of architecture, designing a house without walls, or an exhibition space made from paper tubes and shipping containers. This monograph, compiled with the architect’s collaboration, traces his career and features every built work of Shigeru Ban, showing clearly why he is one of the world’s most innovative and significant architects. Unlike many of his peers, Ban can create remarkable residences and still find time to design emergency relief housing for disaster areas from Kobe to New Orleans. Often using paper or cardboard tubes as a structural element, his designs give new meaning to the term «Paper Architect.»

The author:

Philip Jodidio (born 1954) studied art history and economics at Harvard, and edited Connaissance des Arts for over 20 years. His books include TASCHEN’s Architecture Now! series, and monographs on Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel, and Zaha Hadid. He is internationally renowned as one of the most popular writers on the subject of architecture.

+ info

Freepik: el buscador de recursos gráficos gratuitosFreepik: o buscador de recursos gráficos gratuitosFreepik: the seeker of graphical free resources

Freepik es un buscador de recursos gráficos gratuitos que ayuda a diseñadores gráficos y web a localizar imágenes de alta calidad, vectores, iconos, ilustraciones y PSD para sus proyectos creativos.

Se trata de una práctica herramienta que rastrea y localiza contenido gratuito en Internet y muestra todos los resultados de forma ordenada y unificada. Además cuenta con una gran cantidad de contenido propio, exclusivo y gratuito, diseñado por el equipo de Freepik y actualizado cada día.

Freepik hace que sea más fácil para usted encontrar los archivos que necesita sin tener que buscar manualmente docenas de sitios web.

¿Cómo funciona?

El robot de Freepik visita cientos de sitios web en busca de recursos gráficos libres, revisa el contenido de estos sitios y selecciona los recursos de calidad. Mientras tanto, los diseñadores de Freepik trabajan para crear increíbles diseños propio. Y después un algoritmo lo mezcla todo, determina el valor de los recursos y clasifica los resultados en base a determinados criterios de calidad y relevancia.

¿Por qué es gratis?

El trabajo duro en Freepik no lo hacen personas, sino que es el robot quien busca en Internet, manteniendo la base de datos actualizada en todo momento.

Además una vez que el usuario ha encontrado los archivos necesarios, se le redirige a la web donde está alojado el recursos, asegurándose así de que el creador también se beneficia.

El objetivo de Freepik es convertirse en una importante fuente de material gráfico gratuito y una herramienta imprescindible para diseñadores. Una vez que el usuario ha encontrado lo que necesita este es redirigido a la web que contiene el archivo original beneficiando así a los sitios proveedores donde se encuentran alojados los archivos.

+ info

Freepik is a seeker of graphical free resources who helps graphical and web designers to locate images of high quality, vectors, icons, illustrations and PSD for his creative projects.

It is a question of a practical tool that it traces and locates free content in Internet and shows all the results of tidy and unified form. In addition it possesses a great quantity of own, content exclusive and free, designed by the equipment of Freepik and updated every day.

Freepik does that it is easier for you to find the files that he needs without having to look manually for dozens of web sites.

How does it work?

Freepik’s robot visits hundreds of web sites in search of graphical free resources, checks the content of these sites and selects the qualit resources. Meanwhile, the designers of Freepik work to create incredible designs own. And later an algorithm mixes everything, determines the value of the resources and classifies the results on the basis of certain criteria of quality and relevancy.

Why is it free?

I work hard in Freepik persons do not do it, but it is the robot who searches in Internet, keeping the database updated at all time.

In addition as soon as the user has found the necessary files, he is forwarded to the web where the recursos is lodged, insuring itself this way that the creator also is of benefit.

Freepik’s aim is to turn into an important source of graphical free material and an indispensable tool for designers. As soon as the user has found what needs this one it is forwarded to the web that contains the original file benefiting this way to the sites suppliers where the files are lodged.

+ info

Freepik é un buscador de recursos gráficos gratuítos que axuda a deseñadores gráficos e web a localizar imaxes de alta calidade, vectores, iconas, ilustracións e PSD para os seus proxectos creativos.

Trátase dunha práctica ferramenta que rastrexa e localiza contido gratuíto en Internet e mostra todos os resultados de forma ordenada e unificada. Ademais conta cunha gran cantidade de contido propio, exclusivo e gratuíto, deseñado polo equipo de Freepik e actualizado cada día.

Freepik fai que sexa máis doado para vostede encontrar os arquivos que necesita sen ter que buscar manualmente ducias de sitios web.

¿Como funciona?

O robot de Freepik visita centos de sitios web en busca de recursos gráficos libres, revisa o contido destes sitios e selecciona os recursos de calidade. Mentres tanto, os deseñadores de Freepik traballan para crear incribles deseños propio. E despois un algoritmo mestúrao todo, determina o valor dos recursos e clasifica os resultados sobre a base de determinados criterios de calidade e relevancia.

¿Por que é gratis?

O traballo duro en Freepik non o fan persoas, senón que é o robot quen busca en Internet, mantendo a base de datos actualizada en todo momento.

Ademais unha vez que o usuario encontrou os arquivos necesarios, rediríxeselle á web onde está aloxado o recursos, asegurándose así de que o creador tamén se beneficia.

O obxectivo de Freepik é converterse nunha importante fonte de material gráfico gratuíto e unha ferramenta imprescindible para deseñadores. Unha vez que o usuario encontrou o que necesita este é redirixido á web que contén o arquivo orixinal beneficiando así aos sitios provedores onde se encontran aloxados os arquivos.

+ info

Abrimos nueva sección | AparejoAbrimos nova sección | AparelloOpened new section | Rigging

aparejo
1. m. Preparación, disposición para algo.
2. m. Prevención de lo necesario para conseguir un fin.
3. m. Arreo necesario para montar o cargar las caballerías.
4. m. Conjunto de objetos necesarios para hacer ciertas cosas.
5. m. Sistema de poleas, compuesto de dos grupos, fijo el uno y móvil el otro. Una cuerda, afianzada por uno de sus extremos en la armazón de la primera polea fija, corre por las demás, y a su otro extremo actúa la potencia.
6. m. Arq. Forma o modo en que quedan colocados los materiales en una construcción. Aparejo poligonal.
7. m. Mar. Conjunto de palos, vergas, jarcias y velas de un buque. Aparejo de cruz, de cuchillo, de abanico.
8. m. Pint. Preparación de un lienzo o tabla por medio de la imprimación.
9. m. pl. Instrumentos y cosas necesarias para cualquier oficio o maniobra.
10. m. pl. Materiales que usan los doradores para aparejar.

El objetivo de esta nueva sección es presentar nuevos «aparejos» que pudiesen ser útiles para desarrollar y facilitar la labor del arquitecto. Para ello mostraremos un abanico amplio que abarcarán distintos campos en las que el arquitecto puede estar inmerso.

Rigging

1. m. Preparación, disposición para algo.

2. m. Prevención de lo necesario para conseguir un fin.

3. m. Arreo necesario para montar o cargar las caballerías.

4. m. Conjunto de objetos necesarios para hacer ciertas cosas.

5. m. Sistema de poleas, compuesto de dos grupos, fijo el uno y móvil el otro. Una cuerda, afianzada por uno de sus extremos en la armazón de la primera polea fija, corre por las demás, y a su otro extremo actúa la potencia.

6. m. Arq. Forma o modo en que quedan colocados los materiales en una construcción. Aparejo poligonal.

7. m. Mar. Conjunto de palos, vergas, jarcias y velas de un buque. Aparejo de cruz, de cuchillo, de abanico.

8. m. Pint. Preparación de un lienzo o tabla por medio de la imprimación.

9. m. pl. Instrumentos y cosas necesarias para cualquier oficio o maniobra.

10. m. pl. Materiales que usan los doradores para aparejar.

The aim of this new section is to present new «rigging» that could be useful to develop and to facilitate the labor of the architect.  For it we will show a wide range that different fields will include in that the architect can be immersed.

aparello

1. m. Preparación, disposición para algo.

2. m. Prevención do necesario para conseguir un fin.

3. m. Arreo necesario para montar ou cargar as cabalarías.

4. m. Conxunto de obxectos necesarios para facer certas cousas.

5. m. Sistema de poleas, composto de dous grupos, fixo o un e móbil o outro. Unha corda, afianzada por un dos seus extremos na armazón da primeira polea fixa, corre polas demais, e ao seu outro extremo actúa a potencia.

6. m. Arq. Forma ou modo en que quedan colocados os materiais nunha construción. Aparello poligonal.

7. m. Mar. Conxunto de paus, vergas, enxarcias e velas dun buque. Aparello de cruz, de coitelo, de abano.

8. m. Pint. Preparación dun lenzo ou táboa por medio da imprimación.

9. m. pl. Instrumentos e cousas necesarias para calquera oficio ou manobra.

10. m. pl. Materiais que usan os doradores para aparellar.

O obxectivo desta nova sección é presentar novos «aparellos» que puidesen ser útiles para desenvolver e facilitar o labor do arquitecto. Para iso mostraremos un abano amplo que abranguerán distintos campos nas que o arquitecto pode estar inmerso.

Exposición ArchizinesExposición ArchizinesExhibition Archizines

ARCHIZINES celebra el resurgimiento de las revistas alternativas e independientes de arquitectura a nivel mundial. La exposición itinerante, curada por Elias Redstone en colaboración con Architectural Association, reúne 100 fanzines, revistas y boletines de más de 20 países que proveen una visión alternativa a la literatura arquitectónica establecida. Editado por arquitectos, artistas y estudiantes, estas publicaciones promueven nuevas plataformas para el comentario, la crítica y la investigación de los espacios en los que habitamos y practicamos la arquitectura. En ellas se logra hacer una importante, y mucha veces radical, adición al discurso arquitectónico además de demostrar el amor por la palabra impresa en medio de la era digital en la que nos encontramos.

La exposición muestra los ejemplares originales junto con entrevistas a sus realizadores en video. Se ha seleccionado un número para representar cada publicación, los cuales están disponibles para la consulta de los visitantes. El proyecto ARCHIZINES fue inicialmente presentado en línea para catalogar, celebrar y promover esta explosión de la actividad editorial. La página web y la exposición itinerante continúan evolucionando a medida que nuevas publicaciones se presentan o son descubiertas. Desde su lanzamiento en Londres en el 2011, el proyecto ha sido expuesto en Barcelona, Nueva York, Berlin, Tokyo, Osaka, en la bienal de Venecia (2013), entre otros.

+ info

ARCHIZINES celebra o resurximento das revistas alternativas e independentes de arquitectura a nivel mundial. A exposición itinerante, curada por Elias Redstone en colaboración con Architectural Association, reúne 100 fanzines, revistas e boletíns de máis de 20 países que provén unha visión alternativa á literatura arquitectónica establecida. Editado por arquitectos, artistas e estudantes, estas publicacións promoven novas plataformas para o comentario, a crítica e a investigación dos espazos nos que habitamos e practicamos a arquitectura. Nelas lógrase facer unha importante, e moita veces radical, adición ao discurso arquitectónico ademais de demostrar o amor pola palabra imprimida en medio da era dixital na que nos encontramos.

A exposición mostra os exemplares orixinais xunto con entrevistas aos seus realizadores en video. Seleccionouse un número para representar cada publicación, os cales están dispoñibles para a consulta dos visitantes. O proxecto ARCHIZINES foi presentado inicialmente en liña para catalogar, celebrar e promover esta explosión da actividade editorial. A páxina web e a exposición itinerante continúan evolucionando a medida que novas publicacións se presentan ou son descubertas. Dende o seu lanzamento en Londres no 2011, o proxecto foi exposto en Barcelona, Nova York, Berlin, Tokyo, Osaka, na bienal de Venecia (2013), entre outros.

+ info

ARCHIZINES celebrates the reappearance of the magazines alternative and independent from architecture worldwide. The itinerant exhibition treated by Elias Redstone in collaboration with Architectural Association, assembles 100 fanzines, magazines and bulletins of more than 20 countries that provide an alternative vision to the architectural established literature. Edited by architects, artists and students, these publications promote new platforms for the comment, the critique and the investigation of the spaces in which we live and practise the architecture. In them it is achieved one does important, and great times radically, addition to the architectural speech beside demonstrating the love for the word printed in the middle of the digital age in which we are.

The exhibition shows the original copies together with you interview his producers on video. A number has been selected to represent every publication, which are available for the consultation of the visitors. The project ARCHIZINES was initially presented on line to catalogue, to celebrate and to promote this explosion of the publishing activity. The web page and the itinerant exhibition continue evolving as new publications appear or are discovered. From his launch in London in 2011, the project has been exposed in Barcelona, New York, Berlin, Tokyo, Osaka, in the biennial show of Venice (2013), between others.

+ info

Centro Civico de San Pablo | Ameneiros Rey · HH arquitectos-Jacobo FernándezCentro Civico de San Pablo | Ameneiros Rey · HH arquitectos-Jacobo FernándezSan Pablo Civic Center | Ameneiros Rey · HH arquitectos-Jacobo Fernández

Patio(s)+Centro Cívico

El ámbito se sitúa en la rúa Carballo, Polígono de San Pablo, Ferrol. Se trata de una actuación de viviendas sindicales realizadas a mediados del siglo pasado, de carácter unitario. Dentro de una cuadrícula ortogonal, que organiza el trazado de viales, se dispone una arquitectura de bloques sencillos. Existe un eje principal, que conecta el polígono con la carretera de Catabois y que a su vez comunica con Ferrol, trazándose el resto de viales siguiendo un esquema de espina de pez.

En esta cuadricula, en el eje principal, existe un espacio libre de referencia que da acceso a un espacio en el que se ubica la reserva de equipamiento del polígono. La parcela de esta dotación resulta de la supresión de uno de los bloques de edificación.

La parcela está definida por un rectángulo. En su lado sur está en contacto con el espacio libre antes mencionado. Al oeste da frente a un vial que actualmente está completando su urbanización, manteniendosu trazado para acceso rodado, mientras que en el este la urbanización indica un carácter más peatonal. Al norte la parcela linda con un camino de tierra, a una cota superior con respecto al resto.

La cota de parcela es superior a la de los viales que la rodean en tres de sus lados: sur, este y oeste, el encuentro se realiza mediante pequeños taludes. El camino del norte a una cota superior, quedando contenidas las tierras por el propio edificio del centro social.

El edificio que servía como centro social para el Polígono, se componía de dos edificaciones rectangulares, dispuestas en los extremos este y oeste, liberando un espacio central a modo de patio. Este patio está cubierto por una estructura metálica sencilla y una cubierta de fibrocemento, parcialmente translúcida.

En la edificación este se ubicaba la cafetería, cocina y biblioteca, mientras que en la edificación del oeste se disponían las aulas y enfermería, así como los aseos del centro. En el patio, un estrado y a sus lados dos campos de llave.

El aspecto general de las instalaciones era muy precario, construcción rudimentaria, con un aspecto que se asemeja más a un barracón que a un edificio público donde se desarrollan actividades sociales de manera intensa.

El nuevo centro aparece como un elemento cerrado, con vida interior. Fraccionando el programa en pequeños pabellones, articulados en torno a un gran espacio central, se rodean de un muro perimetral. Se busca una imagen de edificio compacto y austero, pero sin perder riqueza espacial o constructiva en el mismo.

De este modo, los pabellones generan patios de iluminación y ventilación, que fraccionando la pieza unitaria. Así, desde el acceso, una marquesina nos recoge para introducirnos en un claustro abierto, el cual, desde la entrada a la edificación, se convierte en un claustro cerrado que distribuye los distintos usos mediante una galería.

Se dispone el acceso al edificio desde el espacio libre, pero introduciendo una entrada en quiebro. Una vez en el interior el edificio se despliega desde la izquierda, siguiendo la marquesina que protege la cafetería, hasta la entrada propiamente dicha. Esta queda controlada, al mismo tiempo que lo son el patio y demás áreas del centro, por la oficina-despacho. En este punto el corredor abierto se convierte en cerrado. Las aulas quedan comunicadas por un corredor galería., con un patio que separa las aulas multiusos del aula principal o de reuniones. El programa se completa con la enfermería-dispensario, que queda ubicada en un área tranquila del edificio, dando su iluminación y ventilación a unos de los patios del edificio.

De manera complementaria se disponen una serie de almacenes para dar servicio a las actividades realizadas dentro del edificio. El principal se sitúa anexo al la cocina y cafetería, mientras que para las actividades del patio se dispone de un segundo almacén con acceso desde este. En el aula principal se habilita un pequeño local para este uso.

Las instalaciones se sitúan en una planta semisótano, aprovechando la diferencia de cota que presenta la urbanización hacia el este. El acceso se produce desde el exterior de la edificación, previéndose tan solo su entrada para realizar mantenimiento o almacenamiento no habitual. En el aula principal se dispone de un altillo de mantenimiento al que se accede por una escalera de caracol. Su acceso se reserva tan solo para el personal del edificio.

El patio queda circundado por la edificación y por el muro perimetral, matizado por una celosía de hormigón prefabricado. Esto mismo ocurre con los otros dos patios del edificio, que presentando un carácter mas doméstico y de función interna del edificio, también cuentan con este sistema de celosía.

La utilización del ladrillo como elemento protagonista en la construcción resalta el carácter de pieza domestica, de pequeño equipamiento. Se trata de mantener un carácter unitario, que se entiende como necesario para dar respuesta a un entorno duro, pero aquilatando esta imagen con un material de escala domestica.

La versatilidad de este material, combinado con piezas prefabricadas de hormigón de pequeña dimensión, permiten ir cualificando el perímetro del edificio. Ladrillo cara vsita, forjado mixto hormigon-madera, tableros de madera y terrazo. Cuando la construccion es el acabado.

obra: Centro Civico de San Pablo.
autor: Ameneiros Rey | HH arquitectos (Ismael Ameneiros y Santiago Rey), y Jacobo Fernandez Malde
colaborador: Daniel Dapena Gregorio
año: 2010-2012
emplazamiento: Catabois, Ferrol, Galicia, España
fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages
+ ameneirosrey.com

Court (s)+Civic Center

The area places in the rúa Carballo, Polygon of San Paul, Ferrol. It is a question of an action of union housings realized in the middle of last century, of unitary character. Inside an orthogonal squared pattern, which organizes the tracing of road, one arranges an architecture of simple blocks. There exists a principal axis, which connects the polygon with Catabois’s road and which in turn he communicates with Ferrol, the rest being planned of road following a scheme of thorn of fish.

In this squared pattern, in the principal axis, there exists a free space of reference that leads to a space in which there is located the reservation of equipment of the polygon. The plot of this endowment ensues from the suppression from one from the blocks of building.

The plot is defined by a rectangle. In his south side it is in touch with the free space before mentioned. In the western part it gives opposite to the road one that nowadays is completing his urbanization, manteniendosu tracing for rolled access, whereas in the East the urbanization indicates a more pedestrian character. In the northern part the plot borders on a dirt track, to a top level with regard to the rest.

The level of plot is superior to that of the road ones that surround it in three of his sides: south, this and west, the meeting is realized by means of small banks. The way of the north to a top level, remaining contained the lands for the own building of the community center.

The building that was serving as community center for the Polygon, was consisting of two rectangular buildings arranged in the ends this one and west, liberating a central space like court. This court is covered by a metallic simple structure and a cover of fibrocemento, partially translucent.

In the building this one was locating the cafeteria, kitchen and library, whereas in the building of the west they were arranging the classrooms and infirmary, as well as the bathrooms of the center. In the court, a drawing-room and to his sides two fields of key.

The general aspect of the facilities was very precarious, a rudimentary construction, with an aspect that is alike more a big hut than a public building where there develop social activities of an intense way.

The new center appears as a closed, alive interior element. Dividing the program in small pavilions articulated concerning a great central space, they surround themselves with a wall perimetral. There is looked an image of compact and austere building, but without losing spatial or constructive wealth in the same one.

Thus, the pavilions generate courts of lighting and ventilation, that dividing the unitary piece. This way, from the access, a marquee gathers us to get in an opened cloister, which, from the entry to the building, turns into a closed cloister that distributes the different uses by means of a gallery.

One arranges the access to the building from the free space, but introducing an entry in I fail. Once in the interior the building despliega from the left side, following the marquee that protects the cafeteria, up to the entry in strict sense. This one remains controlled, at the same time as they it are the court and other areas of the center, for the office – office. In this point the opened corridor turns into enclosure. The classrooms remain communicated by a corridor gallery., with a court that separates the classrooms multiuses of the principal classroom or of meetings. The program is completed by the infirmary-clinic, which remains located in a calm area of the building, giving his lighting and ventilation to some of the courts of the building.

In a complementary way they arrange a series of stores to give service to the activities realized inside the building. The principal one places annexe to the kitchen and cafeteria, whereas for the activities of the court he arranges of the second store with access from this one. In the principal classroom a small place is enabled for this use.

The facilities place in a plant semibasement, taking advantage of the difference of level that presents the urbanization eastward. The access takes place from the exterior of the building, his entry being foreseen just to realize maintenance or not habitual storage. In the principal classroom he arranges of a hillock of maintenance to which one accedes for a stairs of snail. His access is reserved only for the personnel of the building.

The court remains surrounded by the building and by the wall perimetral, tinted by a lattice of prefabricated concrete. This itself happens with other two courts of the building, that presenting a character mas domestic and of internal function of the building, also they possess this system of lattice.

The utilization of the brick like element protagonist in the construction highlights the character of piece domesticates, of small equipment. It is a question of supporting an unitary character, which is understood like necessarily to give response to a hard environment, but assaying this image with a material on a large scale it domesticates.

The versatility of this material, combined with prefabricated pieces of concrete of small dimension, they allow to be qualifying the perimeter of the building. Brick face vsita, wrought mixed concrete – wood, boards of wood and terrazo. When the construction is the finished one.

work: San Pablo Civic Center

author: Ameneiros Rey | HH arquitectos (Ismael Ameneiros y Santiago Rey), and Jacobo Fernandez Malde

collaborator: Daniel Dapena Gregorio

year: 2010-2012

location: Catabois, Ferrol, Galicia, España

photography: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ ameneirosrey.com

Patio(s)+Centro Cívico

O ámbito sitúase na rúa Carballo, Polígono de San Pablo, Ferrol. Trátase dunha actuación de vivendas sindicais realizadas a mediados do século pasado, de carácter unitario. Dentro dunha cuadrícula ortogonal, que organiza o trazado de viais, disponse unha arquitectura de bloques sinxelos. Existe un eixe principal, que conecta o polígono coa estrada de Catabois e que á súa vez comunica con Ferrol, trazándose o resto de viais seguindo un esquema de espiña de pez.

Nesta cuadricula, no eixe principal, existe un espazo libre de referencia que dá acceso a un espazo no que se sitúa a reserva de equipamento do polígono. A parcela desta dotación resulta da supresión dun dos bloques de edificación.

A parcela está definida por un rectángulo. No seu lado sur está en contacto co espazo libre antes mencionado. Ao oeste dá fronte a un vial que actualmente está a completar a súa urbanización, manteniendosu trazado para acceso rodado, mentres que no leste a urbanización indica un carácter máis peonil. Ao norte a parcela linda cun camiño de terra, a unha cota superior con respecto ao resto.

A cota de parcela é superior á dos viais que a rodean en tres dos seus lados: sur, leste e oeste, o encontro realízase mediante pequenos noiros. O camiño do norte a unha cota superior, quedando contidas as terras polo propio edificio do centro social.

O edificio que servía como centro social para o Polígono, se compoñía de dúas edificacións rectangulares, dispostas nos extremos leste e oeste, liberando un espazo central a xeito de patio. Este patio está cuberto por unha estrutura metálica sinxela e unha cuberta de fibrocemento, parcialmente translúcida.

Na edificación este situábase a cafetaría, cociña e biblioteca, mentres que na edificación do oeste se dispoñían as aulas e enfermaría, así como os aseos do centro. No patio, un estrado e aos seus lados dous campos de chave.

O aspecto xeral das instalacións era moi precario, construción rudimentaria, cun aspecto que se asemella máis a un barracón que a un edificio público onde se desenvolven actividades sociais de xeito intenso.

O novo centro aparece como un elemento pechado, con vida interior. Fraccionando o programa en pequenos pavillóns, articulados en torno a un grande espazo central, rodéanse dun muro perimetral. Búscase unha imaxe de edificio compacto e austero, pero sen perder riqueza espacial ou construtiva neste.

Deste modo, os pavillóns xeran patios de iluminación e ventilación, que fraccionando a peza unitaria. Así, dende o acceso, unha marquesiña recóllenos para introducirnos nun claustro aberto, o cal, dende a entrada á edificación, se converte nun claustro pechado que distribúe os distintos usos mediante unha galería.

Disponse o acceso ao edificio dende o espazo libre, pero introducindo unha entrada en caneo. Unha vez no interior o edificio desprégase dende a esquerda, seguindo a marquesiña que protexe a cafetaría, ata a entrada propiamente dita. Esta queda controlada, ao mesmo tempo que o son o patio e demais áreas do centro, pola oficina-despacho. Neste punto o corredor aberto convértese en pechado. As aulas quedan comunicadas por un corredor galería., cun patio que separa as aulas multiúsos da aula principal ou de reunións. O programa complétase coa enfermaría-dispensario, que queda situada nunha área tranquila do edificio, dando a súa iluminación e ventilación a uns dos patios do edificio.

De xeito complementario dispóñense unha serie de almacéns para dar servizo ás actividades realizadas dentro do edificio. O principal sitúase anexo ao a cociña e cafetaría, mentres que para as actividades do patio se dispón dun segundo almacén con acceso dende este. Na aula principal habilítase un pequeno local para este uso.

As instalacións sitúanse nunha planta semisoto, aproveitando a diferenza de cota que presenta a urbanización cara ao leste. O acceso prodúcese dende o exterior da edificación, prevéndose tan só a súa entrada para realizar mantemento ou almacenamento non habitual. Na aula principal disponse dun alzadeiro de mantemento ao que se accede por unha escaleira de caracol. O seu acceso resérvase tan só para o persoal do edificio.

O patio queda circundado pola edificación e polo muro perimetral, matizado por unha celosía de formigón prefabricado. Isto mesmo acontece cos outros dous patios do edificio, que presentando un carácter mais doméstico e de función interna do edificio, tamén contan con este sistema de celosía.

A utilización do ladrillo como elemento protagonista na construción resalta o carácter de peza domestica, de pequeno equipamento. Trátase de manter un carácter unitario, que se entende como necesario para dar resposta a un ámbito duro, pero aquilatando esta imaxe cun material de escala domestica.

A versatilidade deste material combinado con pezas prefabricadas de formigón de pequena dimensión, permiten ir cualificando o perímetro do edificio. Ladrillo cara vsita, forxado mixto hormigon-madeira, taboleiros de madeira e terrazo. Cando a construccion é o rematado.

obra: Centro Civico de San Pablo.

autor: Ameneiros Rey | HH arquitectos (Ismael Ameneiros y Santiago Rey), e Jacobo Fernandez Malde

colaborador: Daniel Dapena Gregorio

ano: 2010-2012

emprazamento: Catabois, Ferrol, Galicia, España

fotografías: Héctor Santos-Díez | BISimages

+ ameneirosrey.com

ara arquitectura – ara crítica · Enric Llorachara arquitectura – ara crítica · Enric Llorachara arquitectura – ara crítica · Enric Llorach

0

Con esta sesión, se abre un paréntesis llamado ARA CRÍTICA, que tendrá lugar de junio a diciembre, para volver luego al formato habitual.

Si hasta el momento se han  invitado a 20 equipos de arquitectos que han explicado su manera de hacer y pensar la arquitectura, ahora se  hace una pausa para ver qué piensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… del panorama actual y, de alguna manera, del estado general de la cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Sesión 15 – Noviembre 2013: ENRIC LLORACH
Organizado por ArqinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Comiariado por Eugeni Bach

Con esta sesión, ábrese un paréntesis chamado ARA CRÍTICA, que terá lugar de xuño a decembro, para volver logo ao formato habitual.

Si ata o momento invitáronse a 20 equipos de arquitectos que explicaron o seu xeito de facer e pensar a arquitectura, agora faise unha pausa para ver que pensan seis arquitectos, críticos, divulgadores,… do panorama actual e, dalgún xeito, do estado xeral da cuestión.

Ciclo de conferencias ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Sesión 15 – Novoembro 2013: ENRIC LLORACH
Organizado por ArqinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Comiariado por Eugeni Bach

With this session, there is opened a parenthesis called ARA CRÍTICA, which will take place from June to December, to return then to the habitual format.

If up to the moment they have been invited to 20 equipments of architects who have explained his way of making and thinking the architecture, now a pause is done to see what think six architects, critics, utterers, … of the current panorama and, somehow, of the general condition of the question.

Cycle of conferences ARA ARQUITECTURA – ARA CRÍTICA
Session15 – Noveember 2013: ENRIC LLORACH
Organized for ArqinFAD y TRESPA – Trespa Design Centre Barcelona
Curator Eugeni Bach

El horror cristalizadoO horror cristalizadoThe crystallized horror

Hamlet. Don Quijote. Fausto mueren al final de la representación.

También es desguazado el Pabellón de Alemania, al mismo tiempo escenario y actor de una representación, necesariamente, pieza a pieza.

Porque desde sus inicios, el proyecto moderno ha encontrado en la descomposición de la forma – del individuo, de los valores – un paradójico refugio, bien distinto a la fatalidad del destino clásico: sólo es capaz de permanecer aquello que se adelanta en busca de su propia dispersión. En su desaparición, disuelto en sus propios reflejos, el Pabellón deja y da lugar a la presencia de un clamoroso vacío, una ausencia llena de sentido, una arquitectura íntegra, que ha podido seguirse visitando en Barcelona en su propio emplazamiento, hasta haber sido substituida recientemente por un parque temático de apariencia miesiana.

“El trabajo de Barcelona fue un instante luminoso en mi vida”

Ludwig Mies van der Rohe. 1957.

El horror cristalizado. Imágenes del pabellón de Alemania de Mies van der Rohe
Josep Quetglas Riusech
Actar, Barcelona; 1º edición, 2001
Español
Encuadernación rústica
192 páginas
16,5 x 15,5 x 2 cm
fotos
ISBN 978-84-95273-52-9

Hamlet. Don Quixote. Fausto morren ao final da representación.

Tamén é despezado o Pavillón de Alemaña, ao mesmo tempo escenario e actor dunha representación, necesariamente, peza a peza.

Porque dende os seus inicios, o proxecto moderno encontrou na descomposición da forma – do individuo, dos valores – un paradoxal refuxio, ben distinto á fatalidade do destino clásico: só é capaz de permanecer aquilo que se adianta en busca da súa propia dispersión. Na súa desaparición, disolto nos seus propios reflexos, o Pavillón deixa e dá lugar á presenza dun clamoroso baleiro, unha ausencia chea de sentido, unha arquitectura íntegra, que puido seguir visitándose en Barcelona na súa propia localización, ata ser substituída recentemente por un parque temático de aparencia miesiana.

“O traballo de Barcelona foi un instante luminoso na miña vida”

Ludwig Mies van der Rohe. 1957.

O horror cristalizado. Imaxes do pavillón de Alemania de Mies van der Rohe

Josep Quetglas Riusech

Actar, Barcelona; 1º edición, 2001

Castelán

Encuadernación rústica

192 páxinas

16,5 x 15,5 x 2 cm

fotos

ISBN 978-84-95273-52-9

Hamlet. Don Quijote. Faust they die at the end of the representation.

Also the Pavilion of Germany is dressed, at the same time scene and actor of a representation, necessarily, piece to piece.

Because from his beginnings, the modern project has found in the decomposition of the form – of the individual, of the values – a paradoxical refuge, good different from the fatality of the classic destination: only it is capable of remaining that one that goes forward in search of his own dispersion. In his disappearance, disuelto in his own reflections, the Pavilion leaves and gives place to the presence of a clamorous emptiness, an absence fills of sense, a complete architecture, which it could have followed visiting in Barcelona in his own emplacement, up to having being replaced recently by a theme park of appearance miesiana.

“The work of Barcelona was a luminous instant in my life”

Ludwig Mies van der Rohe. 1957.

The crystallized horror. Images of the pavilion of Germany of Mies van der Rohe

Josep Quetglas Riusech

Actar, Barcelona; 1º edition, 2001

Spanish

Rustic binding

192 pages

16,5 x 15,5 x 2 cm

photos

ISBN 978-84-95273-52-9

Sorteo de 3 ejemplares de Small Architecture Now!Sorteo de 3 exemplares de Small Architecture Now!Drawing of 3 copies Small Architecture Now!

31

Desde veredes, y gracias a la editorial Taschen, queremos agradecer a nuestros lectores su fidelidad con el sorteo de 3 ejemplares de Small Architecture Now!.

¿Cómo ganar un ejemplar?

Para participar en el sorteo simplemente tendréis que dejar un comentario al final del post, y los ganadores serán elegidos por sorteo entre todos los participantes.

El sorteo estará abierto desde el 1 de abril 2014 hasta el 21 de abril de 2014 a las 00.00 horas.

Small Architecture Now!
Ahorrar espacio. Grandes ideas para edificios pequeños. A lo largo de la historia, los arquitectos de mayor talento se han entretenido puntualmente con el reto de diseñar edificios pequeños, pero perfectamente construidos. En la actualidad, la escasez de presupuestos ha llevado a muchos arquitectos a concentrarse en la creación de edificios de dimensiones quizá diminutas, pero basados en ideas magníficas además de pioneras. Tanto en las urbes japonesas (donde escasean los grandes solares) como en la difusa frontera entre el arte y la arquitectura, los edificios pequeños ofrecen numerosas ventajas y obligan a sus creadores a hacer más con menos.

+ info

From veredes, and thanks to the publishing house Taschen, we want to be grateful for his loyalty to our readers with the drawing of 3 Small Architecture’s copies Now!.

How to gain a copy?

To take part in the drawing simply you will have to leave a comment at the end of the post, and the winners will be chosen by drawing between all the participants.

The drawing will be opened from April 1, 2014 until April 21, 2014 at 00.00 hours.

Small Architecture Now!

Ahorrar espacio. Grandes ideas para edificios pequeños. A lo largo de la historia, los arquitectos de mayor talento se han entretenido puntualmente con el reto de diseñar edificios pequeños, pero perfectamente construidos. construidos. En la actualidad, la escasez de presupuestos ha llevado a muchos arquitectos a concentrarse en la creación de edificios de dimensiones quizá diminutas, pero basados en ideas magníficas además de pioneras. Tanto en las urbes japonesas (donde escasean los grandes solares) como en la difusa frontera entre el arte y la arquitectura, los edificios pequeños ofrecen numerosas ventajas y obligan a sus creadores a hacer más con menos.

igan a sus creadores a hacer más con menos.

+ info

Dende veredes, e grazas á editorial Taschen, queremos agradecer aos nosos lectores a súa fidelidade co sorteo de 3 exemplares Small Architecture Now!.

¿Como gañar un exemplar?

Para participar no sorteo simplemente teredes que deixar un comentario ao final do post, e os gañadores serán elixidos por sorteo entre todos os participantes.

O sorteo estará aberto dende o 1 de abril 2014 ata o 21 de abril de 2014 ás 00.00 horas.

Small Architecture Now!
Aforrar espazo. Grandes ideas para edificios pequenos. Ao longo da historia, os arquitectos de maior talento entretivéronse puntualmente co reto de deseñar edificios pequenos, pero perfectamente construídos. Na actualidade, a escaseza de presupostos levou moitos arquitectos a concentrarse na creación de edificios de dimensións quizais diminutas, pero baseou en ideas magníficas ademais de pioneiras. Tanto nas urbes xaponesas (onde escasean os grandes soares) coma na difusa fronteira entre a arte e a arquitectura, os edificios pequenos ofrecen numerosas vantaxes e obrigan os seus creadores a facer máis con menos.

+ info

The Architecture Gallery Opening ExhibitionThe Architecture Gallery Opening ExhibitionThe Architecture Gallery Opening Exhibition

1

Se inaugura The Architecture Gallery, un concepto de galería dedicado a obras de arquitectos y artistas trabajando entorno a la arquitectura.Tiene como singularidad ser una galería solidaria : se asigna un 20% de los beneficios de cada obra vendida a proyectos de arquitectura social. Su otra singularidad reside en ser una galería itinerante, que viaja a diferentes ciudades para presentar las obras y los proyectos sociales.

Representa arquitectos, interioristas, diseñadores y artistas de diferentes nacionalidades, que crean piezas en formatos que van desde fotografía, ilustración y pintura al diseño de mobiliario pasando por piezas volumétricas.
La galería ofrece originales y series limitadas, en ocasiones editadas por la misma.

En esta primera presentación colectiva exponen 12 creadores, tanto nacionales como internacionales: Enric Miralles/EMBT (Barcelona), Raumlabor (Berlin), Santiago Cirugeda (Sevilla), Assemble Studio (Londres), Collectif etc (Marsella), Simona Rota (Madrid), Adría Goula (Barcelona), Pilar Líbano (Barcelona), Esther Planas (Londres), Anna Bach (Barcelona), Cadelasverdes (A Coruña) y Edouard Decam (Barcelona – Burdeos).

En esta ocasión, las ventas apoyarán el proyecto Comunidad Vivex*, una Asociación Civil iniciativa de S-AR (un taller colaborativo de arquitectura con base en Monterrey, México) cuyo objetivo es acercar la arquitectura y sus procesos de diseño, planeación y trabajo social a familias de escasos recursos, comunidades marginadas o proveer de infraestructura básica a instituciones que brindan apoyo social.

+ info

Inaugúrase The Architecture Gallery, un concepto de galería dedicado a obras de arquitectos e artistas traballando entorno á arquitectura. Ten como singularidade ser unha galería solidaria: asígnase un 20% dos beneficios de cada obra vendida a proxectos de arquitectura social. A súa outra singularidade reside en ser unha galería itinerante, que viaxa a diferentes cidades para presentar as obras e os proxectos sociais.

Representa arquitectos, interioristas, deseñadores e artistas de diferentes nacionalidades, que crean pezas en formatos que van dende fotografía, ilustración e pintura ao deseño de mobiliario pasando por pezas volumétricas.
A galería ofrece orixinais e series limitadas, en ocasións editadas por esta.

Nesta primeira presentación colectiva expoñen 12 creadores, tanto nacionais coma internacionais: Enric Miralles/EMBT (Barcelona), Raumlabor (Berlin), Santiago Cirugeda (Sevilla), Assemble Studio (Londres), Collectif etc (Marsella), Simona Rota (Madrid), Adría Goula (Barcelona), Pilar Líbano (Barcelona), Esther Planas (Londres), Anna Bach (Barcelona), Cadelasverdes (A Coruña) e Edouard Decam (Barcelona – Burdeos).

Nesta ocasión, as vendas apoiarán o proxecto Comunidad Vivex*, unha Asociación Civil iniciativa de S-AR (un taller colaborador de arquitectura con base en Monterrey, México) cuxo obxectivo é achegar a arquitectura e os seus procesos de deseño, planeamento e traballo social a familias de escasos recursos, comunidades marxinadas ou prover de infraestrutura básica a institucións que brindan apoio social.

+ info

There is inaugurated The Architecture Gallery, a concept of gallery dedicated to works of architects and artists working I half-close to the architecture. It has as singularity be a solidary gallery: there is assigned 20 % of the benefits of every work sold at projects of social architecture. His another singularity resides in being an itinerant gallery, which travels to different cities to present the works and the social projects.

It represents architects, interioristas, designers and artists of different nationalities, who believe pieces in formats that go from photography, illustration and painting to the design of furniture happening for volumetric pieces. The gallery offers original and limited series, in occasions edited by the same one.

In this first collective presentation there exhibit 12 creators, both national and international: Enric Miralles/EMBT (Barcelona), Raumlabor (Berlin), Santiago Cirugeda (Sevilla), Assemble Studio (Londres), Collectif etc (Marsella), Simona Rota (Madrid), Adría Goula (Barcelona), Pilar Líbano (Barcelona), Esther Planas (Londres), Anna Bach (Barcelona), Cadelasverdes (A Coruña) and Edouard Decam (Barcelona – Burdeos).

In this occasion, the sales will support the project Community Vivex *, S-AR’s Civil initiatory Association (a collaborative workshop of architecture with base in Monterrey, Mexico) whose aim is to bring over the architecture and his processes of design, planeación and social work to families of scanty resources, isolated communities or to provide from basic infrastructure to institutions that offer social support.

+ info

La gestión de lo impredecible | Miguel Ángel Díaz Camacho

Revolution Montreal. Bikes and Lesbian Haircuts  | Fotografía: Meera Margaret Singh
Revolution Montreal. Bikes and Lesbian Haircuts  | Fotografía: Meera Margaret Singh

En ocasiones hemos argumentado sobre el “programa” como un elemento comprometedor del  proyecto de arquitectura. Los arquitectos hemos presumido de conocer, incluso mejor que los propios usuarios, aquello que ellos precisamente necesitan, haciendo de la “reinterpretación” del programa una de nuestras más valiosas aportaciones al encargo. Sin embargo, el tiempo nos suele arrebatar la razón y el uso que habitualmente vinculamos a un espacio a menudo es superado de alguna manera por las mareas de la vida.

¿No se desplegarán sobre cada proyecto múltiples configuraciones de uso generadas ante la diversidad y las necesidades cambiantes de los propios usuarios? ¿Se podría entonces proyectar lo impredecible? Veamos.

Sin duda, una de las cualidades fenomenológicas del entorno actual es su carácter impredecible. Hace pocos días una ola de frío polar sin precedentes paralizaba Estados Unidos hasta el punto de que algunos presos, felizmente fugados, regresaban voluntariamente a sus celdas de castigo: la naturaleza aún guarda secretos que la libertad desconoce. Cualquier análisis que realicemos sobre el mundo actual acabará arrojando una densa niebla sobre el futuro, y tal vez ésta sea una constante presente en cada momento de la historia del ser humano:

«Mientras la historia fluye, no es historia para nosotros. Nos lleva hacia un país desconocido, y rara vez podemos lograr un destello de lo que tenemos delante».1

Una mirada hacia el pasado nos enseña que la historia se construye como una secuencia ininterrumpida de sorpresas, una montaña rusa que nos lleva de la admiración al pasmo ante el discurrir ordinario de la cosas. Sin embargo, la gestión de lo impredecible puede constituir no solo una valiosa herramienta en el proyecto arquitectónico, sino una referencia imprescindible para la construcción de la ciudad adhocrática2.

Cuenta Kazuhiro Kojima cómo el Gobierno de China le propuso la idea de proyectar un edificio de oficinas para las Olimpiadas de Beijing (2008) cuyo uso posterior se definía como impredecible3. Esta situación, aceptada para las ceremonias deportivas globales y exposiciones universales varias, se puede extrapolar al conjunto de la producción arquitectónica. El caso de la vivienda resulta paradigmático, el hecho de habitar exprime las más recónditas variables de lo impredecible: crecimiento o desintegración familiar, rejuvenecimiento o envejecimiento, permanencia o itinerancia, fortuna o bancarrota4. El uso que hacemos de la arquitectura siempre es impredecible. Más aún el edificio público, financiado con el patrimonio común, que debe responder con la máxima eficacia y responsabilidad ante su destino incierto, ligado de manera indisoluble a la dinámica del cambio: ¿quién iba a decir a Don Antonio Palacios que su “Palacio de Comunicaciones de Madrid” (1919) iba a quedar obsoleto ante el declive del uso del correo postal? ¿Quién iba a pensar entonces que un alcalde, con una idea bastante “clara” de lo que significa la representación del Poder, iba a instalar allí la sede del Ayuntamiento de Madrid?

Alejandro de la Sota contaba con ironía cómo su proyecto para el Museo Provincial de León se instalaba sobre el antiguo edificio del Obispado, que se había mudado al imponente edificio histórico de Correos al mudarse éstos a su vez a su conocido “container” de chapa color León5. Como en un ejercicio de auténtico trilero, los programas cambiaban de vaso ante la mirada socarrona de Don Alejandro: la arquitectura como un baile desenfrenado en el que la única regla (no escrita) será el placentero, por aleatorio, intercambio de parejas. La idea viene de lejos y el mismísimo Frank Lloyd Wright en 1939 se atrevió a definir como inmutable esta apasionante condición “promiscua” de la arquitectura:

“La ley del cambio es una ley inmutable y es la única ley que no hemos tomado en cuenta. Hemos tratado de detener y contener las mareas de la vida. […]En el momento en que tenemos cualquier interés establecido o sentimental, creemos que debemos protegerlo, cuidarlo, defenderlo de los enemigos, reteniéndolo intacto. Nuestro pensamiento, nuestra filosofía, todo lo que tenemos, se resume en ‘tener y guardar’. Estoy seguro que les sorprendería ver lo efectivo que sería invertir el proceso” 6.

Miguel Ángel Díaz Camacho. Doctor Arquitecto
Madrid. enero 2014

Notas:

1 Friedrich A. Hayek, ‘Camino de servidumbre’, Alianza Editorial, Madrid, 2010.
2 Ver “Adhocracia” en el Glosario Abierto. Queda para un segundo post el análisis sobre la gestión de lo impredecible en el espacio público, cuestión trascendental abordada por Anatxu Zabalbeascoa en el artículo “La calle en venta” (20 de diciembre 2013)
3 Kazuhiro Kojima, “Nexus. Dirección fluida”, Revista 2G, nº43.
4 Recordamos aquí la anécdota de Cedric Price en la que, después de largas reuniones con un cliente para proyectar una vivienda para él y su familia, y después de conocer a fondo su dinámica y situación vital, tras largos meses de paréntesis para la reflexión se reunió de nuevo con su cliente y, para su sorpresa, en lugar de encontrar un proyecto de arquitectura, Price le recomendó abiertamente el divorcio: el mejor “programa” que pudo encontrar en este caso.
5 Alejandro de la Sota, Pronaos, Madrid, 1989.
6 Frank Lloyd Wright, Segunda velada de las conferencias en Londres, 1939, incluida en Frank Lloyd Wright, ‘El futuro de la arquitectura’, Poseidón, Barcelona, 2008.

[:es]Retratos a través de los ojos de un miope (III) | epR[:gl]Retratos a través dos ollos dun miope (III) | epR[:en]Portraits across the eyes of a near-sighted person (III) | epR[:]

[:es]

El ave nocturna

Se han dicho muchas cosas de Alvar Aalto.

Que fue racionalista, que fue organicista, que luchó por la independencia de Finlandia en 1917.

Que le gustó el vino, la noche y las mujeres jóvenes.

Tal vez todas sean verdad.

Eso explicaría Viipuri, Paimio, la Mairea, Otaniemi, Säynätsalo, sus ojeras y sus dos matrimonios.

Siempre recuerdo aquella foto en la que Alvar hace un fuego en Muuratsalo, a pocos metros de la orilla helada del Päijänne. Me hace pensar que, de todos los maestros modernos, es el único con quien el gran Hemingway habría compartido mesa alguna noche.

Y entonces, al calor de un vodka carelio, dos hombres habrían intercambiado opiniones acerca de aquel suizo que decía ser francés y de aquel alemán tan estricto.

Retratos a través de los ojos de un miope (III) epR Alvar Aalto 1960
Alvar Aalto, 1960 | Fuente: wikipedia

El primo Ramón
Nantucket, primavera de 2014

[:gl]

A ave nocturna

Dixéronse moitas cousas de Alvar Aalto.

Que foi racionalista, que foi organicista, que loitou pola independencia de Finlandia en 1917.

Que lle gustou o viño, a noite e as mulleres novas.

Talvez todas sexan verdade.

Iso explicaría Viipuri, Paimio, a Mairea, Otaniemi, Säynätsalo, as suas orellas e os seus dous matrimonios.

Sempre recordo aquela foto na que Alvar fai un lume en Muuratsalo, a poucos metros da beira xeada do Päijänne. Faime pensar que, de todos os mestres modernos, é o único con quen o grande Hemingway tería compartido mesa algunha noite.

E entón, á calor dun vodka carelio, dous homes terían intercambiado opinións acerca daquel suízo que dicía ser francés e daquel alemán tan estrito.

Retratos a través de los ojos de un miope epR aalto

El primo Ramón
Nantucket, primaveira de 2014

[:en]

The night bird

Many Alvar Aalto’s things have been said.

That was racionalist, that was organicista, that fought for the independence of Finland in 1917.

That he liked the wine, the night and the young women.

Maybe they all are true.

It would explain Viipuri, Paimio, the Mairea, Otaniemi, Säynätsalo, his circles and his two marriages.

Always I remember that photo in which Alvar does a fire in Muuratsalo, to few meters of the frozen shore of the Päijänne. It makes me think that, of all the modern teachers, it is the only one with whom the great Hemingway would have shared table some night.

And then, to the heat of a vodka carelio, two men would have exchanged opinions it brings over of that Swiss who was saying to be a Frenchman and of that so strict German.

Retratos a través de los ojos de un miope epR aalto

El primo Ramón
Nantucket, spring in 2014

[:]

Falamos de arquitectura · Jornadas sobre arquitecturaFalamos de arquitectura · Xornadas sobre arquitecturaFalamos de arquitectura · Days on architecture

0

La ETSAC organiza las jornadas FALAMOS DE ARQUITECTURA en las que nuestros invitados (gallegos, portugueses y brasileños) expondrán un trabajo reciente y participarán en una mesa redonda a la que estáis todos invitados. En estas jornadas se pondrá en evidencia la utilidad de nuestra lengua en un amplio contexto, el de la lusofonía.

Jornada 01: viernes 04.04.2014 a las 11:00h
Manolo Gallego y Alexandre Alves Costa

Jornada 02: viernes 25.04.2014 a las 11:00h
Alfonso Salgado y Silvana Rodrigues de Oliveira

A ETSAC organiza as xornadas FALAMOS DE ARQUITECTURA nas que os nosos invitados (galegos, portugueses e brasileiros) exporán un traballo recente e participarán nunha mesa redonda á que estades todos convidados. Nestas xornadas se poñerá en evidencia a utilidade da nosa lingua nun amplo contexto, o da lusofonía.

Xornada 01: venres 04.04.2014 ás 11:00h

Manolo Gallego e Alexandre Alves Costa

Xornada 02: venres 25.04.2014 ás 11:00h

Alfonso Salgado e Silvana Rodrigues de Oliveira

The ETSAC organizes the FALAMOS DE ARQUITECTURA daysin that our guests (Galicians, Portuguese and Brazilians) will expose a recent work and all guests will take part in a round table to which you are. In these days it will put in evidence on the usefulness of our language in a wide context, that of the lusophony.

Day 01: on Friday, the 04.04.2014th to them 11:00h

Manolo Gallego and Alexandre Alves Costa

Day 02: on Friday, the 25.04.2014th to them 11:00h

Alfonso Salgado e Silvana Rodrigues de Oliveira

Estadio de atletismo en Olot, de RCR | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez MerinaEstadio de atletismo en Olot, de RCR | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez MerinaStadium of athletics in Olot, by RCR | Halldóra Arnardóttir – Javier Sánchez Merina

Rafael Aranda (n. 1961), Carme Pigem (n. 1962), y Ramón Vilalta (n. 1960) son los miembros del grupo de arquitectura RCR y arquitectos consejeros del Parque Natural en la zona volcánica de la Garrotxa

 Recuerdan los autores de este lugar para el ocio y el deporte:

“vivimos el proyecto en medio de grandes confrontaciones entre los atletas por un lado y los ecologistas por otro. Los primeros no querían ningún árbol, los segundos no querían que ningún árbol fuera derribado.”

El proyecto ha recibido prestigiosos premios como el FAD de Espacios Exteriores y el de Opinión, Finalista de los Premios Mies van der Rohe 03 y Finalista de la Bienal Europea de Paisaje 03

Olot, un pequeño pueblo al norte de Gerona, está rodeado por un parque natural volcánico con tupidos bosques de robles centenarios. Debido a un planeamiento urbanístico redactado en un pasado cercano que aún no contemplaba criterios medioambientales, se preveía la construcción de un estadio de atletismo dentro de la masa de robles albar, una especie de muy lento crecimiento. Hace poco más de una década, esta propuesta llegó a generar un conflicto entre la Federación de Deportes y los intereses de los ecologistas. Unos demandaban unas pistas de atletismo en la que los jueces de carrera no tuviesen restricción de vistas a causa de los árboles, mientras los otros luchaban contra la tala de robles. Por otro lado, de no seguir las normativas, la Federación no reconocería las competiciones allí organizadas. Ante esta situación el ayuntamiento pidió al equipo de arquitectos RCR un proyecto que hiciese de mediador entre las dos partes.

El Estadio de Atletismo Tussols-Basil en Olot es una arquitectura que valora los atributos del lugar

Naturaleza de los Juegos

En lugar de comenzar a negociar, y antes de dibujar línea alguna, el equipo de arquitectos RCR (Rafael Aranda, Carme Pigem y Ramón Vilalta) indagó sobre la conducta humana en relación con el atletismo. Para ello se remontaron directamente a la constitución de los Juegos en la antigua Grecia. Los primeros datos de las Olimpiadas son del año 776 a. C., cuando se organizaron en Olimpia como homenaje a Zeus, y muestran que los juegos se celebraban en la naturaleza. Desde entonces y hasta el decreto del emperador Teodosio I el Grande, cuando, en el año 394 d. C. se abolió su celebración, las Olimpiadas se caracterizaron por un carácter dual entre la religión y la salud física. Los juegos fueron, sin embargo, restablecidos a finales del siglo XIX para potenciar la educación física y seguir la creencia en que la moral y el desarrollo intelectual están basados en la salud.

RCR recuperó el origen de los juegos en la naturaleza y lo propuso como escenario contemporáneo para el atletismo y la reunión social. Su primera tarea fue por tanto buscar el lugar que pudiese establecer un diálogo entre los dos papeles designados al estadio de atletismo: cómo crear un entorno donde naturaleza y deporte no pudiesen ser separados.

Emplazada en un entorno natural, la pista de atletismo enfatiza los valores paisajísticos además de acercar las carreras a la naturaleza

El nuevo valor del robledal

La ubicación del proyecto se propuso en un claro del bosque que correspondía a dos antiguos campos de cultivo. Aunque ambos estaban separados por una masa vegetal, la superficie total era suficientemente amplia para acomodar un anillo de 400 metros con seis pistas y las instalaciones anejas para la práctica de atletismo. Si, a priori, ese programa difería bastante de las reivindicaciones ecologistas, se consiguió trazar las pistas respetando los robles a la vez de cumplir con los estrictos controles federativos sobre la visibilidad de las pistas.

El estadio fue proyectado en 1991, con una primera fase inaugurada en 1999 y concluido en 2002, manteniendo siempre los robles y las líneas de visión de los jueces de pista

A pesar de los árboles, los jueces pueden observar correctamente las salidas y llegadas de las diferentes competiciones, con lo cual todas las carreras están supervisadas.

El ver a los atletas aparecer y desaparecer entre los árboles añade diversión e incrementa el suspense

Por otro lado, al ver a los atletas apareciendo y desapareciendo entre los árboles se añade una diversión entre los espectadores que incrementa el suspense.

El juego de aparecer y desaparecer ya está presente desde el mismo momento en el que se llega al bosque y se abandona el vehículo. Sin todavía ver el estadio, el camino hacia lugar conduce al visitante, introduciéndolo a través de la vista, oído, olfato y tacto, en un acto que nos prepara para un escenario insólito. Los espectadores están sentados en unas gradas realizadas como pequeños taludes, con bloques de hormigón color basalto, que parecen conformar pequeños bancales entre los claros.

Unas altas torres de iluminación actúan como elementos que conversan con los árboles y establecen referencias en el espacio. Mientras, un pequeño elemento de hierro se despliega para acomodar un bar y almacén. El bosque ya es un lugar donde los espectadores pueden disfrutar tanto como los deportistas, mirando la práctica del atletismo y la competición, o incluso nadando en el río Fluvia, junto al pabellón de baño diseñado por estos mismos arquitectos. Ésta es otra sencilla estructura de hierro y acero, con un pequeño bar, vestuarios y, entre ellos, un gran porche que permite a los árboles formar parte de la fachada.

RCR ya han construido parte de un camino, la pista de atletismo y un pabellón del baño, que forman parte de un planeamiento global del entorno natural Tussols-Basil

El bosque hace que el espacio de la pista pueda percibirse y esto es, precisamente, el elemento que ha dirigido el proceso de diseño del proyecto. ¿Cuál es aquí el límite entre lo natural y lo artificial? El espectador no puede dar una respuesta precisa, pero puede sentir que se identifica con el lugar, mirando los entrenamientos y las competiciones en la naturaleza, o viniendo con la familia para disfrutar de las pistas entre los robles. Los árboles también participan, juegan con el viento, cambian según las estaciones, llegan a perder sus lobuladas hojas de envés plateado, y, a principios de octubre, llenan las pistas de bellotas. Los viejos robles han sido los materiales de construcción utilizados en este proyecto y, con ellos, se ha creado una nueva realidad que concilia la visión ecologista y deportiva de sus visitantes.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina
doctora en historia del arte. doctor arquitecto
Murcia. marzo 2014

Rafael Aranda (n. 1961), Carme Pigem (n. 1962), and Ramon Vilalta (n. 1960) they are the members of the group of architecture RCR and architects counselors of the Nature reserve in the volcanic zone of the Garrotxa

There remember the authors of this place for the leisure and the sport:

“We live through the project in the middle of big confrontations between the athletes on the one hand and the ecologists for other one. The first ones did not want any tree, the second ones did not want that any tree was demolished.”

The project there has received prestigious prizes as the FAD of Exterior Spaces and that of Opinion, Finalist of the Prizes Mies van der Rohe 03 and Finalist of the European Biennial show of Landscape 03

Olot, a small people to the north of Gerona, is surrounded by a volcanic nature reserve by thick forests of centenary oaks. Due to an urban development planning written in a nearby past that still was not contemplating environmental criteria, there was foreseen the construction of a stadium of athletics inside the mass of oaks whitly, a species of very slow growth. It does little more than one decade, this offer managed to generate a conflict between the Federation of Sports and the interests of the ecologists. Some were demanding a few tracks of athletics in that the judges of career did not have restriction of conference because of the trees, while others were fighting against the felling oak. On the other hand, of not following the regulations, the Federation would not recognize the competitions there organized. Before this situation the town hall asked the equipment of architects RCR for a project that it was playing the role of a mediator between both parts.

The Stadium of Athletics Tussols-Basil in Olot is an architecture that values the local attributes

Nature of the Games

Instead of beginning to negotiate, and before drawing some line, the equipment of architects RCR (Rafael Aranda, Carme Pigem and Ramon Vilalta) investigated on the human conduct in relation with the athletics. For it they went back directly to the constitution of the Games in the former Greece. The first information of the Olympics is of 776 B.C., when Zeus was organized in Olimpia as honoring, and shows that the games were celebrated in the nature. Since then and up to the decree of the emperor Teodosio I Big, when, in 394 A.D. his celebration was abolished, the Olympics were characterized by a dual character between the religion and the physical health. .

RCR recovered the origin of the games in the nature and proposed it as contemporary scene for the athletics and the social meeting. His first task was therefore to look for the place that could establish a dialog between both papers designated to the stadium of athletics: how to create an environment where nature and sport could not be separated.

Located in a natural environment, the track of athletics emphasizes the landscape values beside bringing the careers over to the nature

The new value of the oakwood

The location of the project proposed in the clear one of the forest that it was corresponding to two former fields of culture. Though both were separated by a vegetable mass, the total surface was sufficiently wide to accommodate a ring of 400 meters with six tracks and the attached facilities for the practice of athletics. If, a priori, this program was deferring enough of the environmental recoveries, one managed to plan the tracks respecting the oaks simultaneously of expiring with the strict federative controls on the visibility of the tracks.

The stadium was projected in 1991, with the first phase inaugurated in 1999 and concluded in 2002, supporting always the oaks and the lines of vision of the judges of track

In spite of the trees, the judges can observe correctly the exits and arrivals of the different competitions, with which all the careers are supervised.

To see the athletes to appear and to disappear between the trees adds amusement and increases the suspense

On the other hand, on having seen the athletes appearing and disappearing between the trees an amusement is added between the spectators that it increases the suspense.

The game of appearing and disappearing already is present from the same moment in the one that comes near to the forest and one leaves the vehicle. Without still seeing the stadium, the way towards place leads the visitor, introducing it across the sight, ear, smell and tact, in an act that prepares us for an unusual scene. The spectators are sat in a few steps realized as small banks, with blocks of concrete color basalt, which small bench-covers seem to shape between the clear ones.

A few high towers of lighting act as elements that converse with the trees and establish references in the space. While, a small element of iron despliega to accommodate a bar and store. The forest already is a place where the spectators can enjoy so much as the sportsmen, looking at the practice of the athletics and the competition, or even wallowing in the river Fluvia, close to the pavilion of bath designed by the same architects. This one is another simple metal framework and steel, with a small bar, wardrobes and, between them, a great porch that allows the trees to form a part of the front.

RCR already has constructed part of a way, the track of athletics and a pavilion of the bath, which form a part of a global planning of the natural environment Tussols-Basil

The forest does that the space of the track could perceive and this is, precisely, the element that has directed the process of design of the project. Which is here the limit between the natural thing and the artificial thing? The spectator cannot give a precise response, but it can feel that he identifies with the place, looking at the trainings and the competitions in the nature, or coming with the family to enjoy the tracks between the oaks. The trees also take part, play with the wind, change according to the stations, his lobuladas manage to lose leaves of silver back, and, at the beginning of October, fill the tracks of acorns. The forest does that the space of The old oaks they have been the materials of construction used in this project and, with them, there has been created a new reality that harmonizes the environmental and sports vision of his visitors.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina

doctor in history of the art. doctor architect

Murcia. march 2014

Rafael Aranda (n. 1961), Carme Pigem (n. 1962), e Ramón Vilalta (n. 1960) son os membros do grupo de arquitectura RCR e arquitectos conselleiros do Parque Natural na zona volcánica da Garrotxa

Recordan os autores deste lugar para o ocio e o deporte:

“vivimos o proxecto no medio de grandes confrontacións entre os atletas por un lado e os ecoloxistas por outro. Os primeiros non querían ningunha árbore, os segundos non querían que ningunha árbore fose derrubada.”

O proxecto recibiu prestixiosos premios como o FAD de Espazos Exteriores e o de Opinión, Finalista dos Premios Cereal van der Rohe 03 e Finalista da Bienal Europea de Paisaxe 03

Olot, un pequeno pobo ao norte de Xirona, está rodeado por un parque natural volcánico con mestos bosques de carballos centenarios. Debido a un plan urbanístico redactado nun pasado próximo que aínda non consideraba criterios ambientais, prevíase a construción dun estadio de atletismo dentro da masa de carballos albar, unha especie de moi lento crecemento. Fai pouco máis dunha década, esta proposta chegou a xerar un conflito entre a Federación de Deportes e os intereses dos ecoloxistas. Uns demandaban unhas pistas de atletismo na que os xuíces de carreira non tiveran restrición de vistas a causa das árbores, mentres os outros loitaban contra a talla de carballos. Por outro lado, de non seguir as normativas, a Federación non recoñecería as competicións alí organizadas. Ante esta situación o concello pediu ao equipo de arquitectos RCR un proxecto que fixese de mediador entre as dúas partes.

O Estadio de Atletismo Tussols-Basil en Olot é unha arquitectura que valora os atributos do lugar

Natureza dos Xogos

En lugar de comezar a negociar, e antes de debuxar liña ningunha, o equipo de arquitectos RCR (Rafael Aranda, Carme Pigem e Ramón Vilalta) indagou sobre a conduta humana en relación co atletismo. Para iso remontáronse directamente á constitución dos Xogos na antiga Grecia. Os primeiros datos das Olimpíadas son do ano 776 a. C., cando se organizaron en Olimpia como homenaxe a Zeus, e mostran que os xogos se celebraban na natureza. Dende entón e ata o decreto do emperador Teodosio I o Grande, cando, no ano 394 d. C. aboliuse a súa celebración, as Olimpíadas caracterizáronse por un carácter dual entre a relixión e a saúde física. Os xogos foron restablecidos, non obstante, a finais do século XIX para potenciar a educación física e seguir a crenza en que a moral e o desenvolvemento intelectual están baseados na saúde.

RCR recuperou a orixe dos xogos na natureza e propúxoo como escenario contemporáneo para o atletismo e a reunión social. A súa primeira tarefa foi polo tanto buscar o lugar que puidese establecer un diálogo entre os dous papeis designados ao estadio de atletismo: como crear un ámbito onde natureza e deporte non puidesen ser separados.

Emprazada nun ámbito natural, a pista de atletismo resalta os valores paisaxísticos ademais de achegar as carreiras á natureza

O novo valor da carballeira

A situación do proxecto propúxose nun claro do bosque que correspondía a dous antigos campos de cultivo. Aínda que ambos os dous estaban separados por unha masa vexetal, a superficie total era suficientemente ampla para acomodar un anel de 400 metros con seis pistas e as instalacións anexas para a práctica de atletismo. Se, a priori, ese programa difería bastante das reivindicacións ecoloxistas, conseguiuse trazar as pistas respectando os carballos á vez de cumprir cos estritos controis federativos sobre a visibilidade das pistas.

O estadio foi proxectado en 1991, cunha primeira fase inaugurada en 1999 e concluído en 2002, mantendo sempre os carballos e as liñas de visión dos xuíces de pista

A pesar das árbores, os xuíces poden observar correctamente as saídas e chegadas das diferentes competicións, co cal todas as carreiras están supervisadas.

Ver os atletas aparecer e desaparecer entre as árbores engade diversión e ver os atletas aparecer e desaparecer entre as árbores incrementa o suspense

Por outro lado, ao ver os atletas aparecendo e desaparecendo entre as árbores engádese unha diversión entre os espectadores que incrementa o suspense.

O xogo de aparecer e desaparecer xa está presente dende o mesmo momento no que se chega ao bosque e abandónase o vehículo. Sen aínda ver o estadio, o camiño cara a lugar conduce o visitante, introducíndoo a través da vista, oído, olfacto e tacto, nun acto que nos prepara para un escenario insólito. Os espectadores están sentados nunhas bancadas realizadas como pequenos noiros, con bloques de formigón cor basalto, que parecen conformar pequenos bancais entre os claros.

Unhas altas torres de iluminación actúan como elementos que conversan coas árbores e establecen referencias no espazo. Mentres, un pequeno elemento de ferro se desprega para acomodar un bar e almacén. O bosque xa é un lugar onde os espectadores poden gozar tanto como os deportistas, mirando a práctica do atletismo e a competición, ou mesmo nadando no río Fluvia, xunto ao pavillón de baño deseñado por estes mesmos arquitectos. Esta é outra sinxela estrutura de ferro e aceiro, cun pequeno bar, vestiarios e, entre eles, un gran soportal que permite ás árbores formar parte da fachada.

RCR xa construíron parte dun camiño, a pista de atletismo e un pavillón do baño, que forman parte dun plan global do ámbito natural Tussols-Basil

O bosque fai que o espazo da pista poida percibirse e isto é, precisamente, o elemento que dirixiu o proceso de deseño do proxecto. Cal é aquí o límite entre o natural e o artificial? O espectador non pode dar unha resposta precisa, pero pode sentir que se identifica co lugar, mirando os adestramentos e as competicións na natureza, ou vindo coa familia para gozar das pistas entre os carballos. As árbores tamén participan, xogan co vento, cambian segundo as estacións, chegan a perder as súas lobuladas follas de envés prateado, e, a principios de outubro, enchen as pistas de landras. Os vellos carballos foron os materiais de construción utilizados neste proxecto e, con eles, creouse unha nova realidade que concilia a visión ecoloxista e deportiva dos seus visitantes.

Halldóra Arnardóttir + Javier Sánchez Merina

doutora en historia del arte. doutor arquitecto

Murcia. marzo 2014

Eso dicen · ARKB – Arrokabe arquitectos Eso din · ARKB – Arrokabe arquitectos So they say · ARKB – Arrokabe arquitectos

0

El próximo jueves 3 de abril tendrá lugar una nueva sesión de la sesión coloquio de arquitectura, Eso dicen. En esta ocasión, el invitado será ARKB – Arrokabe arquitectos. La sesión se dividirá en media hora de presentación del arquitecto y otros treinta minutos de coloquio informal con el público.

Eso dicen es un ciclo de sesiones-coloquio que se celebra el primer y tercer jueves de cada mes entre las 20:00h y las 21:00h en la planta baja del Taller Creativo No Importa (calle San Andrés, 46); en él participan arquitectos gallegos pertenecientes a distintas generaciones con la intención de presentar un amplio espectro de enfoques de la disciplina, siempre con una reflexión acerca del papel del arquitecto en el momento actual como telón de fondo.

ARKB – Arrokabe arquitectos
El estudio está formado por Óscar Andrés Quintela e Iván Andrés Quintela.
+ arrokabe.com

ESO DICEN · ARKB – Arrokabe arquitectos
Jueves 3 de abril 20:00 – 21:00h
aforo limitado – entrada gratuita
[NO IMPORTA] taller creativo
C/San Andrés 46 planta Baja
A Coruña [España]

Organiza:
Alberto Alonso Oro [veredes.es]
Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Next Thursday, the 3th of april a new session of the session will take place colloquium of architecture, So they say. In this occasion, the guest will be a ARKB – Arrokabe arquitectos. The session will divide in the half hour of presentation of the architect and other thirty minutes of informal colloquium with the public.

So they say is a cycle of meetings – colloquia that is celebrated on the first and third Thursday of every month between them 20:00h and them 21:00h in the ground floor of the No Importa Creative Workshop (street San Andrés, 46); in him there take part Galician architects belonging to different generations with the intention of presenting a wide spectrum of approaches of the discipline, always with a reflection it brings over of the paper of the architect in the current moment as backdrop.

ARKB – Arrokabe arquitectos

The study is formed by Óscar Andrés Quintela and Iván Andrés Quintela.

+ arrokabe.com

SO THEY SAY · ARKB – Arrokabe arquitectos

Thursday on april 20:00 – 21:00h

Limited appraisal – admission free

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 Ground floor

A Coruña [Spain]

Organize:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

O próximo xoves 3 de abril terá lugar unha nova sesión de sesións coloquio de arquitectura, Eso din. Nesta ocasión, o convidado será ARKB – Arrokabe arquitectos. A sesión dividirase en media hora de presentación do arquitecto e outros trinta minutos de coloquio informal co público.

Iso din é un ciclo de sesións-coloquio que se celebra o primeiro e terceiro xoves de cada mes entre as 20:00h e as 21:00h na planta baixa do Taller Creativo No Importa (rúa San Andrés, 46); nel participan arquitectos galegos pertencentes a distintas xeracións coa intención de presentar un amplo espectro de enfoques da disciplina, sempre cunha reflexión acerca do papel do arquitecto no momento actual como pano de fondo.

ARKB – Arrokabe arquitectos

Está formado por Óscar Andrés Quintela e Iván Andrés Quintela.

+ arrokabe.com

ESO DIN · ARKB – Arrokabe arquitectos

Xoves 3 de abril 20:00 – 21:00h

aforo limitado – entrada gratuita

[NO IMPORTA] taller creativo

C/San Andrés 46 pranta Baixa

A Coruña [España]

Organiza:

Alberto Alonso Oro [veredes.es]

Maria Olmo Béjar + Borja López Cotelo [lasonceymedia.com]

Recorridos Arquitectónicos en México (serie documental)Recorridos Arquitectónicos en México (serie documental)Architectural tours in Mexico (documentary series)

0

Serie de videos de obras arquitectónicas que busca el reconocimiento de los valores nacionales haciendo recorridos por algunos de los espacios más significativos de México.

En Recorridos Arquitectónicos de México nos hemos propuesto realizar una serie de videos documentales sobre algunas obras arquitectónicas especialmente significativas de México.

La propuesta es realizar una serie de recorridos que abarquen las etapas históricas más representativas de nuestro país pasado por las creaciones prehispánicas, las virreinales y las modernas, desde el siglo XVIII hasta nuestros días, así como de lugares naturales significativos en nuestro país.

La serie se plantea como una experiencia audiovisual que explora los diversos aspectos propios de las obras arquitectónicas y las experiencias espaciales que éstas generan, no solo a través de la configuración de los elementos que la conforman, sino también en el efecto que éstas tienen en su contexto. Bajo este enfoque también se exploran las relaciones que surgen entre la arquitectura y otras disciplinas, como la música, la pintura y la literatura.

Es evidente que en México podemos encontrar una gran cantidad de obras y de lugares asombrosos, de sitios sorprendentes, de valores profundos y con frecuencia insospechados.  Están ahí, en espera de que nuestra sensibilidad los descubra y los reconozca. Al apreciarlos aprenderemos a enorgullecernos de su existencia y a enriquecernos con sus enseñanzas. La apuesta del proyecto es que, través de la difusión de nuestra cultura arquitectónica, se sienten las bases para su payor apreciación, respeto y conservación.

+ info

Serie de videos de obras arquitectónicas que busca o recoñecemento dos valores nacionais facendo percorridos por algúns dos espazos máis significativos de México.

En Percorridos Arquitectónicos de México propuxémonos realizar unha serie de videos documentais sobre algunhas obras arquitectónicas especialmente significativas de México.

A proposta é realizar unha serie de percorridos que abrangan as etapas históricas máis representativas do noso país pasado polas creacións prehispánicas, as virreinales e as modernas, dende o século XVIII ata os nosos días, así como de lugares naturais significativos no noso país.

A serie formúlase como unha experiencia audiovisual que explora os diversos aspectos propios das obras arquitectónicas e as experiencias espaciais que estas xeran, non só a través da configuración dos elementos que a conforman, senón tamén no efecto que estas teñen no seu contexto. Baixo este enfoque tamén se exploran as relacións que xorden entre a arquitectura e outras disciplinas, como a música, a pintura e a literatura.

É evidente que en México podemos encontrar unha gran cantidade de obras e de lugares asombrosos, de sitios sorprendentes, de valores profundos e con frecuencia insospeitados. Están aí, en espera de que a nosa sensibilidade os descubra e os recoñeza. Ao aprecialos aprenderemos a compracernos da súa existencia e a enriquecernos coas súas ensinanzas. A aposta do proxecto é que, través da difusión da nosa cultura arquitectónica, se senten as bases para o seu payor apreciación, respecto e conservación.

+ info

Series of videoes of architectural works for that there looks the recognition of the national values doing crossed by some of the most significant spaces of Mexico.

In Architectural Tours of Mexico we have proposed to realize a series of documentary videoes on some architectural specially significant works of Mexico.

The offer is to realize a series of tours that include the most representative historical stages of our country spent by the pre-Hispanic creations, the viceregal ones and the modern ones, from the 18th century to the present day, as well as of natural significant places in our country.

The series appears as an audio-visual experience that explores the diverse own aspects of the architectural works and the spatial experiences that these generate, not only across the configuration of the elements that shape it, but also in the effect that these have in his context. Under this one focus also there are explored the relations that arise between the architecture and other disciplines, as the music, the painting and the literature.

It is evident that in Mexico we can find a great quantity of works and of amazing places, of surprising sites, of deep values and often unsuspected. They are there, in wait of which our sensibility discovers them and recognizes them. On having estimated them we will learn to be proud of his existence and to prospering with his educations. The bet of the project is that, slant of the diffusion of our architectural culture, appraisal, respect and conservation are laid the foundations for his payor.

+ info

Small Architecture Now!

1

[:es]

Small Architecture Now!. Ahorrar espacio. Grandes ideas para edificios pequeños

A lo largo de la historia, los arquitectos de mayor talento se han entretenido puntualmente con el reto de diseñar edificios pequeños, pero perfectamente construidos. construidos. En la actualidad, la escasez de presupuestos ha llevado a muchos arquitectos a concentrarse en la creación de edificios de dimensiones quizá diminutas, pero basados en ideas magníficas además de pioneras. Tanto en las urbes japonesas (donde escasean los grandes solares) como en la difusa frontera entre el arte y la arquitectura, los edificios pequeños ofrecen numerosas ventajas y obligan a sus creadores a hacer más con menos.

Small Architecture Now!
Small Architecture Now!

Una casita de muñecas para Calvin Klein en Nueva York, una casita de juguete en Trondheim, tenderetes para estrellas de la moda, cabañas estivales o alojamientos para las víctimas de desastres naturales son algunas de las creaciones que han dado ímpetu a este nuevo afán por crear la miniarquitectura del momento. En el libro encontraremos a Toyo Ito, galardonado en 2013 con el premio Pritzker, pero también a arquitectos en alza procedentes de Portugal, Chile, Inglaterra y Nueva Zelanda. Álvaro Siza y Kazuyo Sejima (SANAA) ponen de manifiesto su gran visión para los detalles más minúsculos junto con los artistas Doug Aitken y Olafur Eliasson.

Ya sean profesionales de renombre internacional o recién llegados que empiezan a despuntar: acérquese a ellos y conozca cómo surge la invención arquitectónica a otra escala mucho más reducida.

Sobre el autor

Philip Jodidio (nacido en 1954) estudió historia del arte y economía en la Universidad de Harvard y fue editor jefe de la revista Connaissance des Arts durante más de veinte años. Entre sus publicaciones, encontramos la serie Architecture Now! de TASCHEN, así como las monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel y Zaha Hadid. Es reconocido en todo el mundo como uno de los escritores de arquitectura más populares.

+ info

[:gl]

Aforrar espazo. Grandes ideas para edificios pequenos.

Ao longo da historia, os arquitectos de maior talento entretivéronse puntualmente co reto de deseñar edificios pequenos, pero perfectamente construídos. construídos. Na actualidade, a escaseza de presupostos levou moitos arquitectos a concentrarse na creación de edificios de dimensións quizais diminutas, pero baseou en ideas magníficas ademais de pioneiras. Tanto nas urbes xaponesas (onde escasean os grandes soares) coma na difusa fronteira entre a arte e a arquitectura, os edificios pequenos ofrecen numerosas vantaxes e obrigan os seus creadores a facer máis con menos.

Unha casiña de bonecos para Calvin Klein en Nova York, unha casiña de xoguete en Trondheim, postos para estrelas da moda, cabanas estivais ou aloxamentos para as vítimas de desastres naturais son algunhas das creacións que deron ímpeto a este novo afán por crear a miniarquitectura do momento. No libro encontraremos Toyo Ito, galardoado en 2013 co premio Pritzker, pero tamén arquitectos en alza procedentes de Portugal, Chile, Inglaterra e Nova Zelandia. Álvaro Siza e Kazuyo Sejima (SANAA) poñen de manifesto a súa gran visión para os detalles máis minúsculos xunto cos artistas Doug Aitken e Olafur Eliasson.

Xa sexan profesionais de renome internacional ou recén chegados que empezan a despuntar: achéguese a eles e coñeza como xorde a invención arquitectónica a outra escala moito máis reducida.

Sobre o autor:
Philip Jodidio (nado en 1954) estudou historia da arte e economía na Universidade de Harvard e foi editor xefe da revista Connaissance deas Arts durante máis de vinte anos. Entre as súas publicacións, encontramos a serie Architecture Now! de TASCHEN, así como as monografías sobre Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel e Zaha Hadid. É recoñecido en todo o mundo como un dos escritores de arquitectura máis populares.

+ info

[:en]

Saving space. Big ideas for small buildings.

Over the years, talented architects have occasionally indulged themselves with the challenge of designing small but perfectly formed buildings. Today, with reduced budgets, many architects have turned in a more focused way to creating works that may be diminutive in their dimensions, but are definitely big when it comes to trendsetting ideas. Whether in Japanese cities, where large sites are hard to come by, or at the frontier between art and architecture, small buildings present many advantages, and push their designers to do more with less.

A dollhouse for Calvin Klein in New York, a playhouse for children in Trondheim, pop-up stores for fashion stars, vacation cabins, and housing for victims of natural disasters are all part of the new rush to develop the great small architecture of the moment. The 2013 Pritzker Prize winner Toyo Ito is here, but so are emergent architects from Portugal, Chile, England, and New Zealand. Alvaro Siza and Kazuyo Sejima (SANAA) display their eye for tiny detail alongside artists Doug Aitken and Olafur Eliasson.

From world-famous names to the freshest new talent, come discover architectural invention on a whole new, small scale.
The author:
Philip Jodidio (born 1954) studied art history and economics at Harvard, and edited Connaissance des Arts for over 20 years. His books include TASCHEN’s Architecture Now! series, and monographs on Tadao Ando, Norman Foster, Richard Meier, Jean Nouvel, and Zaha Hadid. He is internationally renowned as one of the most popular writers on the subject of architecture.

+ info

[:]

La Real Sociedad Geográfica en la Biblioteca Nacional de España. Geografía, colonialismo y enseñanza en la España de la RestauraciónA Real Sociedade Xeográfica na Biblioteca Nacional de España. Xeografía, colonialismo e ensino na España da RestauraciónThe Royal Geographical Company in the National Library of Spain. Geography, colonialism and education in the Spain of the Restoration

0

La Real Sociedad Geográfica, sociedad científica fundada en 1876, ha acumulado a lo largo de su historia un importante patrimonio cartográfico y bibliográfico que en 1971 fue depositado en la Biblioteca Nacional de España, donde se conserva hasta la actualidad. La Junta Directiva de dicha sociedad colabora con la Biblioteca Nacional en esta exposición que reúne algunas de las muestras bibliográficas y cartográficas de más valor que conserva. De esta forma, ambas instituciones dan a conocer no sólo una breve muestra de este patrimonio cultural, sino que también evidencian los excelentes resultados que para el mismo se derivan de la larga colaboración que sostienen desde hace ya más de 40 años.

Atlas de la Guerra de la Independencia, 1868 -1903. BNE, SG/4089

Estructurada en varias secciones, esta exposición muestra la riqueza e importancia de esta colección, así como el papel que su custodia por la BNE ha supuesto para su propia seguridad, junto con la importancia de los estudios geográficos en el tiempo en que vivimos.

La muestra organizada por la Biblioteca Nacional de España, está comisariada por Carmen Líter Mayayo y Fernando Arroyo Ilera.

+ info

A Real Sociedade Xeográfica, sociedade científica fundada en 1876, acumulou ao longo da súa historia un importante patrimonio cartográfico e bibliográfico que en 1971 foi depositado na Biblioteca Nacional de España, onde se conserva ata a actualidade. A Xunta Directiva da devandita sociedade colabora coa Biblioteca Nacional nesta exposición que reúne algunhas das mostras bibliográficas e cartográficas de máis valor que conserva. Desta forma, ambas as dúas institucións dan a coñecer non só unha breve mostra deste patrimonio cultural, senón que tamén evidencian os excelentes resultados que para este se derivan da longa colaboración que sosteñen dende fai xa máis de 40 anos.

Atlas da Guerra da Independencia, 1868 -1903. BNE, SG/4089

Estruturada en varias seccións, esta exposición mostra a riqueza e importancia desta colección, así como o papel que a súa custodia pola BNE supuxo para a súa propia seguridade, xunto coa importancia dos estudos xeográficos no tempo en que vivimos.

A mostra organizada pola Biblioteca Nacional de España, está comisariada por Carmen Líter Mayayo e Fernando Arroyo Ilera.

+ info

The Real Sociedad Geográfica, scientific company founded in 1876, has accumulated along his history an important cartographic and bibliographical heritage that in 1971 was deposited in the National Library of Spain, where it remains up to the current importance. The Board of directors of the above mentioned company collaborates with the National Library in this exhibition that assembles some of the bibliographical and cartographic samples of more value that it preserves. Of this form, both institutions announce not only a brief sample of this cultural heritage, but also they demonstrate the excellent results that for the same one stem from the long collaboration that they support for already more than 40 years.

Atlas of the War of the Independence, 1868 -1903. BNE, SG/4089

Structured in several sections, this exhibition shows the wealth and importance of this collection, as well as the paper that his custody for the BNE has supposed for his own safety, together with the importance of the geographical studies in the time in which we live.

The sample organized by the National Library of Spain, is comisariada for Carmen Líter Mayayo and Fernando Arroyo Ilera.

+ info

[:es]Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos[:gl]Parque e Centro Interpretación do Arte Rupestre | RVR Arquitectos[:en]Park and Interpretation of the Cave Art Center | RVR Arquitectos[:]

[:es]

Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos
Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos

Este edificio se sitúa dentro del parque arqueológico del arte rupestre, acoge espacios expositivos abiertos al público y otros de investigación de uso especializado.

Está situado al sur del área arqueológica, y forma con ella un proyecto unitario de intervención en el paisaje, encaminado a la recuperación de toda el área y a la comprensión de la relación simbólica y topológica de los grupos de gravados con el territorio en que se ubican.

Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos
Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos

El Centro se plantea como una antesala del parque arqueológico, que prepara al visitante para el recorrido por éste, no sólo mediante los contenidos del programa museístico sino también con la creación de un espacio que contribuya a que la visita sea un acontecimiento en el que los aspectos culturales y lúdicos se fundan con los vivenciales, intensificando la percepción.

Se accede al edificio a través de un gran pórtico cubierto configurado como un espacio de recepción y espera que lo articula funcionalmente: hacia el lado oeste los espacios de cafetería y tienda, hacia el lado este los espacios de exposiciones, semienterrados respecto al nivel exterior del suelo.

Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos
Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos

Sobre ellos se sitúan las áreas de administración y documentación, que tendrán un uso más restringido y especializado. Del gran pórtico abierto parte la red de senderos que lleva a los diferentes grupos de gravados rupestres.

El aspecto exterior del edificio, recubierto de losas de granito que se solapan para que el agua de la lluvia discurra sobre ellas, es el de una gran roca que emerge del terreno, su silueta se pierde entre los árboles, aunque se atisba levemente desde el otro lado del valle.

Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos
Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos

Su geometría no crea espacios exteriores, más allá de los espacios de aparcamiento, alejados y deprimidos respecto a la cota del suelo para ocultar los coches, el exterior es el espacio natural con su microcosmos de vegetación y vida animal.

En el interior, el visitante que recorra las salas de exposición tiene como única referencia del exterior la luz penumbrosa y los sonidos que le llegan desde los grandes huecos abiertos en el techo, los sonidos de la lluvia o del viento en los árboles, de los pájaros y los insectos en verano.

Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre | RVR Arquitectos

La tenue luz interior contribuye a potenciar aquellas sensaciones más auditivas y táctiles que visuales, que nos remiten a formas de percepción más cercanas a las personas que habitaban el lugar hace miles de años: sensaciones como el movimiento del aire, las texturas de los materiales, la sonoridad, la leve inclinación del suelo en las áreas de recepción, ayudarán a familiarizarnos con el mundo que el recorrido expositivo pretende explicar.

Obra: Parque y Centro Interpretación del Arte Rupestre
Emplazamiento: Campo Lameiro, Pontevedra. Galicia. España
Autor: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)
Año: Proyecto: 2002/04. Construcción: 2005-2009
Memoria:  RVR Arquitectos
Fotografías: Aitor Muñoz | Tono Mejuto | Héctor Santos-Díez | BISimages | RVR Arquitectos
+ rvr-arquitectos.es

Reconocimientos
Premio ENOR Galicia 2011
Primer premio de concurso de ideas.

Publicaciones
PAAR–Parque Arqueológico del arte Rupestre de Campo Lameiro. 2011
Galicia. Turismo de Galicia. 2011
Tectónica 35. 2011
Dardo Magazine nº 19-20. 2011
V Premio de Arquitectura Ascensores Enor. 2011
Recuperar el patrimonio con el 1% cultural 2004-2011. 2011
Arquitectura COAM 359. 2010
Atlantida. Galicia and northern Portugal. 2009
rvr arquitectos 1996-2008. 2009
IV Congreso Internacional sobre Musealización de Xacementos Arqueolóxicos. 2006
O Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre. 2005
A rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico. 2005
Novos espacios para novas necesidades: Centros de Interpretación do patrimonio arqueolóxico en Galicia. 2004

[:en]

This building places inside the archaeological park of the cave art, receives explanatory spaces opened the public and others of investigation of specialized use.

It is placed to the south of the archaeological area, and forms with her an unitary project of intervention in the landscape directed to the recovery of the whole area and to the comprehension of the symbolic relation and topológica of the groups of burdened with the territory in which they are located.

The Center appears as an anteroom of the archaeological park, which prepares the visitor for the tour for this one, not only by means of the contents of the program museístico but also with the creation of a space that he contributes that the visit is an event on which the cultural and playful aspects are founded with the existential ones, intensifying the perception.

One accedes to the building across a great covered portico formed as a space of receipt and hopes that it articulates it functionally: towards the side west the spaces of cafeteria and shop, towards the this side the spaces of exhibitions, semiburied with regard to the exterior level of the soil.

On them there place the areas of administration and documentation, which will have a more restricted and specialized use. From the great opened portico there departs the network of paths that leads to the different groups of burdened cave.

The exterior aspect of the building, covered with slabs of granite that are overlapped in order that the water of the rain passes on them, is that of a great rock that emerges of the area, his silhouette gets lost between the trees, though it is watched slightly from another side of the valley.

His geometry does not create exterior spaces, beyond the spaces of parking, remote and depressed with regard to the level of the soil to conceal the cars, the exterior is the natural space with his microcosm of vegetation and animal life.

In the interior, the visitor who crosses the showrooms takes the light as the only reference of the exterior penumbrosa and the sounds that come to him from the big hollows opened in the ceiling, the sounds of the rain or of the wind in the trees, of the birds and the insects in summer.

The tenuous interior light helps to promote those sensations more auditory and tactile that visual, that send us to forms of perception nearer to the persons who were living the place it does thousands of years: sensations as the movement of the air, the textures of the materials, the sonority, the slight inclination of the soil in the areas of receipt, will help us acquaint with the world that the explanatory tour tries to explain.

Work: Park and Interpretation of the Cave Art Center

Location: Campo Lameiro, Pontevedra. Galicia. Spain

Author: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)

Year: Project: 2002/04. Construction: 2005-2009

Report: RVR Arquitectos

Photography: Aitor Muñoz | Tono Mejuto | Héctor Santos-Díez | BISimages | RVR Arquitectos

+ rvr-arquitectos.es

Recognitions

ENOR Galicia Award 2011

The first prize of contest of ideas.

Publications

PAAR–Parque Arqueológico del arte Rupestre de Campo Lameiro. 2011

Galicia. Turismo de Galicia. 2011

Tectónica 35. 2011

Dardo Magazine nº 19-20. 2011

V Premio de Arquitectura Ascensores Enor. 2011

Recuperar el patrimonio con el 1% cultural 2004-2011. 2011

Arquitectura COAM 359. 2010

Atlantida. Galicia and northern Portugal. 2009

rvr arquitectos 1996-2008. 2009

IV Congreso Internacional sobre Musealización de Xacementos Arqueolóxicos. 2006

O Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre. 2005

A rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico. 2005

Novos espacios para novas necesidades: Centros de Interpretación do patrimonio arqueolóxico en Galicia. 2004[:gl]

Este edificio sitúase dentro do parque arqueolóxico da arte rupestre, acolle espazos expositivos abertos ao público e outros de investigación de uso especializado.

Está situado ao sur da área arqueolóxica, e forma con ela un proxecto unitario de intervención na paisaxe, encamiñada á recuperación de toda a área e á comprensión da relación simbólica e topolóxica dos grupos de gravados co territorio en que se sitúan.

O Centro formúlase como unha antesala do parque arqueolóxico, que prepara o visitante para o percorrido por este, non só mediante os contidos do programa museístico senón tamén coa creación dun espazo que contribúa a que a visita sexa un acontecemento no que os aspectos culturais e lúdicos se fundan cos vivenciales, intensificando a percepción.

Accédese ao edificio a través dun gran pórtico cuberto configurado como un espazo de recepción e espera que o articula funcionalmente: cara ao lado oeste os espazos de cafetaría e tenda, cara ao lado este os espazos de exposicións, semienterrados respecto ao nivel exterior do chan.

Sobre eles sitúanse as áreas de administración e documentación, que terán un uso máis restrinxido e especializado. Do gran pórtico aberto parte a rede de sendeiros que leva aos diferentes grupos de gravados rupestres.

O aspecto exterior do edificio, recuberto de lousas de granito que se solapan para que a auga da chuvia discorra sobre elas, é o dunha gran rocha que emerxe do terreo, a súa silueta pérdese entre as árbores, aínda que se albisca levemente dende o outro lado do val.

A súa xeometría non crea espazos exteriores, máis alá dos espazos de aparcadoiro, afastados e deprimidos respecto á cota do chan para ocultar os coches, o exterior é o espazo natural co seu microcosmos de vexetación e vida animal.

No interior, o visitante que percorra as salas de exposición ten como única referencia do exterior a luz penumbrosa e os sons que lle chegan dende os grandes ocos abertos no teito, os sons da chuvia ou do vento nas árbores, dos paxaros e os insectos en verán.

A tenue luz interior contribúe a potenciar aquelas sensacións máis auditivas e táctiles que visuais, que nos remiten a formas de percepción máis próximas ás persoas que habitaban o lugar hai miles de anos: sensacións como o movemento do aire, as texturas dos materiais, a sonoridade, a leve inclinación do chan nas áreas de recepción, axudarán a familiarizarnos co mundo que o percorrido expositivo pretende explicar.

Obra: Parque e Centro Interpretación do Arte Rupestre

Emprazamento: Campo Lameiro, Pontevedra. Galicia. España

Autor: RVR Arquitectos (Alberto Redondo+José Valladares+Marcial Rodríguez)

Ano: Proxecto: 2002/04. Construcción: 2005-2009

Memoria: RVR Arquitectos

Fotografías: Aitor Muñoz | Tono Mejuto | Héctor Santos-Díez | BISimages | RVR Arquitectos

+ rvr-arquitectos.es

Recoñecementos

Premio ENOR Galicia 2011

Primeiro premio do concurso de ideas

Publicaciones

PAAR–Parque Arqueológico del arte Rupestre de Campo Lameiro. 2011

Galicia. Turismo de Galicia. 2011

Tectónica 35. 2011

Dardo Magazine nº 19-20. 2011

V Premio de Arquitectura Ascensores Enor. 2011

Recuperar el patrimonio con el 1% cultural 2004-2011. 2011

Arquitectura COAM 359. 2010

Atlantida. Galicia and northern Portugal. 2009

rvr arquitectos 1996-2008. 2009

IV Congreso Internacional sobre Musealización de Xacementos Arqueolóxicos. 2006

O Parque Arqueolóxico da Arte Rupestre. 2005

A rede Galega do Patrimonio Arqueolóxico. 2005

Novos espacios para novas necesidades: Centros de Interpretación do patrimonio arqueolóxico en Galicia. 2004[:]

[:es]Shigeru Ban, Premio Pritzker 2014 [:gl]Shigeru Ban, Premio Pritzker 2014 [:en]Shigeru Ban, 2014 Pritzker Architecture Prize[:]

3

[:es]

Cortesía de Shigeru Ban Architects

Desde su creación hace treinta y cinco años, el objetivo del Premio Pritzker de Arquitectura es reconocer a los arquitectos vivos por su excelencia en el trabajo construido como también en la contribución significativa y consistente hacia la humanidad.

Shigeru Ban, el laureado 2014, refleja este espíritu del premio al máximo. Él es un arquitecto excepcional que durante veinte años, ha estado entregando respuestas a situaciones extremas causadas por desastres naturales devastadores, con creatividad y diseño de alta calidad. Sus edificios entregan refugio, centros comunitarios y lugares espirituales para aquellos que han sufrido enorme pérdidas y han sido víctimas de la destrucción. Cuando ocurre una tragedia , a menudo él está allí desde el principio, como en Ruanda , Turquía , India , China , Italia, Haití, y su país de origen, Japón, entre otros.

Su enfoque e innovación creativa, sobre todo en relación con los materiales y estructuras,  están presentes en todas sus obras. A través de un diseño de excelencia, en respuesta a problemas apremiantes, Shigeru Ban ha ampliado el rol de la profesión; ha generado un espacio para que los arquitectos participen en el diálogo con los gobiernos y los organismos públicos, los filántropos y las comunidades afectadas. Su sentido de la responsabilidad y la acción positiva para crear una arquitectura de calidad capaz de atender las necesidades de la sociedad, junto con una singular mirada hacia los desafíos humanitarios, hacen del ganador de este año, un profesional ejemplar.

El galardonado tiene una carrera excepcionalmente amplia. Desde la fundación de su primera oficina en Tokio en 1985 y su posterior despliegue hacia Nueva York y París, ha llevado a cabo proyectos que van desde las viviendas mínimas, casas experimentales y vivienda colectiva, hasta los museos, pabellones de exposiciones, salas de conferencias y de conciertos, y edificios de oficinas.

Su enfoque experimental se ha convertido en el fundamento que une gran parte de su obra construida. Con su trabajo se ha ampliado el campo de la arquitectura, en relación no sólo a los problemas y desafíos que aborda, sino también con respecto a las herramientas y técnicas para lidiar con ellos. Ban es capaz de ver en componentes estándares y materiales comunes, tales como los tubos de papel, materiales de embalaje o contenedores de transporte, oportunidades para usarlos de nuevas maneras. Es especialmente conocido por sus innovaciones estructurales y el uso creativo de materiales no convencionales como el bambú, la tela, el papel y materiales compuestos de fibra de papel y plástico reciclado.

En Naked House, fue capaz de cuestionar la noción tradicional de las habitaciones, y en consecuencia, la de la vida doméstica. Al mismo tiempo creó un ambiente translúcido, casi mágico. Todo esto, con medios modestos, como paredes revestidas externamente en plástico corrugado y secciones de acrílico blanco estructuradas por dentro a través de un entramado de madera. Esta sofisticada composición en base a capas de materiales comunes, utilizados de una manera natural y eficiente, ofrece confort, un desempeño ambiental eficiente y al mismo tiempo, una calidad sensual de la luz.

Su propio estudio, ubicado en lo alto de una terraza en el Centro Pompidou de París durante los seis años que trabajó en el proyecto del Museo de Metz, fue construido con tubos de cartón y una membrana que cubre el techo arqueado. Para la construcción del museo utilizó containers como elementos  pre-fabricados. Su obra es una prueba de su capacidad de agregar valor a través del diseño. Desarrolló muchas otras nuevas ideas conceptuales y estructurales que pueden verse materializadas en PC Pile House, House of Double Roof, Furniture House, Wall-less House y Nine-Square Grid House.

La continuidad espacial entre los espacios interiores y exteriores es también una cualidad que recorre todo su trabajo. En Curtain Wall House, utilizó cortinas móviles, similares a las de tiendas de campaña, para vincular fácilmente el interior y el exterior, proporcionando de igual manera la privacidad necesaria. El edificio de catorce pisos Nicolas G. Hayek Center de Tokio, está cubierto con persianas de vidrio en las fachadas delanteras y traseras que se pueden abrir completamente.

Para Shigeru Ban, la sustentabilidad no es un concepto que se pueda añadir después de los hechos, sino que es un factor intrínseco a la arquitectura. Sus obras se esfuerzan para encontrar los productos y sistemas apropiados que se encuentran en armonía con el medio ambiente y el contexto específico, el uso de materiales renovables y de producción local, cada vez que sea posible. Sólo un ejemplo es su edificio de oficinas Tamedia recién inaugurado en Zurich, que utiliza un sistema estructural de piezas de madera entrelazadas, carente por completo de piezas metálicas anexas o pegamento.

Su gran conocimiento de la estructura y su aprecio por maestros como Mies van der Rohe y Frei Otto, han contribuido al desarrollo y la claridad de sus edificios. Su arquitectura es directa y honesta. Sin embargo, nunca es común, y cada nuevo proyecto tiene una frescura especial que lo caracteriza. La elegante sencillez y aparente falta de esfuerzo en sus obras son el resultado de años de práctica y un amor por la construcción. Por sobre todas las cosas, su respeto por las personas que habitan en sus edificios, sean estas, víctimas de desastres naturales o clientes privados, siempre se revela a través de un enfoque reflexivo, planes funcionales, materiales apropiados y cuidadosamente seleccionados, y la riqueza de los espacios que crea.

Shigeru Ban es un arquitecto incansable cuya obra exhuda optimismo. Donde otros pueden percibir retos casi imposibles de superar, Shigeru Ban ve una llamada a la acción. Donde otros pueden preferir tomar un camino ya probado, él ve la oportunidad de innovar. Es además un profesor comprometido que no sólo representa un modelo a seguir para la generación más joven, sino también una fuente de inspiración.

Por todas estas razones, Shigeru Ban es Galardonado con el Premio Pritzker de Arquitectura 2014.

+ info

[:gl]

Cortesía de Shigeru Ban Architects

Dende a súa creación hai trinta e cinco anos, o obxectivo do Premio Pritzker de Arquitectura é recoñecer os arquitectos vivos pola súa excelencia no traballo construído como tamén na contribución significativa e consistente cara á humanidade.

Shigeru Ban, o laureado 2014, reflicte este espírito do premio ao máximo. El é un arquitecto excepcional que durante vinte anos, estivo a entregar respostas a situacións extremas causadas por desastres naturais desvastadores, con creatividade e deseño de alta calidade. Os seus edificios entregan refuxio, centros comunitarios e lugares espirituais para aqueles que sufriron enorme perdas e foron vítimas da destrución. Cando acontece unha traxedia, a miúdo el está alí dende o principio, como en Ruanda, Turquía, India, China, Italia, Haití, e o seu país de orixe, Xapón, entre outros.

O seu enfoque e innovación creativa, sobre todo en relación cos materiais e estruturas, están presentes en todas as súas obras. A través dun deseño de excelencia, en resposta a problemas urxentes, Shigeru Ban ampliou o rol da profesión; xerou un espazo para que os arquitectos participen no diálogo cos gobernos e os organismos públicos, os filántropos e as comunidades afectadas. O seu sentido da responsabilidade e a acción positiva para crear unha arquitectura de calidade capaz de atender as necesidades da sociedade, xunto cunha singular mirada cara aos desafíos humanitarios, fan do gañador deste ano, un profesional exemplar.

O galardoado ten unha carreira excepcionalmente ampla. Dende a fundación da súa primeira oficina en Tokyo en 1985 e o seu posterior despregamento cara a Nova York e París, levou a cabo proxectos que van dende as vivendas mínimas, casas experimentais e vivenda colectiva, ata os museos, pavillóns de exposicións, salas de conferencias e de concertos, e edificios de oficinas.

O seu enfoque experimental converteuse no fundamento que une gran parte da súa obra construída. Co seu traballo ampliouse o campo da arquitectura, en relación non só aos problemas e desafíos que aborda, senón tamén con respecto ás ferramentas e técnicas para lidar con eles. Ban é capaz de ver en compoñentes estándares e materiais comúns, tales como os tubos de papel, materiais de embalaxe ou colectores de transporte, oportunidades para usalos de novas maneiras. É especialmente coñecido polas súas innovacións estruturais e o uso creativo de materiais non convencionais como o bambú, a tea, o papel e materiais compostos de fibra de papel e plástico reciclado.

En Naked House, foi capaz de cuestionar a noción tradicional dos cuartos, e, en consecuencia a da vida doméstica. Ao mesmo tempo creou un ambiente translúcido, case máxico. Todo isto, con medios modestos, como paredes revestidas externamente en plástico corrugado e seccións de acrílico branco estruturadas por dentro a través dunha armazón de madeira. Esta sofisticada composición sobre a base de capas de materiais comúns, utilizados dun xeito natural e eficiente, ofrece confort, un desempeño ambiental eficiente e ao mesmo tempo, unha calidade sensual da luz.

O seu propio estudo, situado no alto dunha terraza no Centro Pompidou de París durante os seis anos que traballou no proxecto do Museo de Metz, foi construído con tubos de cartón e unha membrana que cobre o teito arqueado. Para a construción do museo utilizou containers como elementos pre-fabricados. A súa obra é unha proba da súa capacidade de agregar valor a través do deseño. Desenvolveu moitas outras novas ideas conceptuais e estruturais que poden verse materializadas en PC Pile House, House of Double Roof, Furniture House, Wall-less House e Nine-Square Grid House.

A continuidade espacial entre os espazos interiores e exteriores é tamén unha calidade que percorre todo o seu traballo. En Curtain Wall House, utilizou cortinas móbiles, similares ás de tendas de campaña, para vincular doadamente o interior e o exterior, proporcionando de igual xeito a privacidade necesaria. O edificio de catorce pisos Nicolas G. Hayek Center de Tokyo, está cuberto con persianas de vidro nas fachadas dianteiras e traseiras que se poden abrir completamente.

Para Shigeru Ban, a sustentabilidad non é un concepto que se poida engadir despois dos feitos, senón que é un factor intrínseco á arquitectura. As súas obras esfórzanse para encontrar os produtos e sistemas apropiados que se encontran en harmonía co medio e o contexto específico, o uso de materiais renovables e de produción local, cada vez que sexa posible. Só un exemplo é o seu edificio de oficinas Tamedia recén inaugurado en Zürich, que utiliza un sistema estrutural de pezas de madeira entrelazadas, carente por completo de pezas metálicas anexas ou pegamento.

O seu gran coñecemento da estrutura e o seu aprecio por mestres como Mies van der Rohe e Frei Otto, contribuíron ao desenvolvemento e a claridade dos seus edificios. A súa arquitectura é directa e honesta. Non obstante, nunca é común, e cada novo proxecto ten unha frescura especial que o caracteriza. A elegante sinxeleza e aparente falta de esforzo nas súas obras son o resultado de anos de práctica e un amor pola construción. Por sobre todas as cousas, o seu respecto polas persoas que habitan nos seus edificios, sexan estas, vítimas de desastres naturais ou clientes privados, sempre se revela a través dun enfoque reflexivo, plans funcionais, materiais apropiados e coidadosamente seleccionados, e a riqueza dos espazos que crea.

Shigeru Ban é un arquitecto incansable cuxa obra exhuda optimismo. Onde outros poden percibir retos case imposibles de superar, Shigeru Ban ve unha chamada á acción. Onde outros poden preferir tomar un camiño xa probado, el ve a oportunidade de innovar. É ademais un profesor comprometido que non só representa un modelo a seguir para a xeración máis nova, senón tamén unha fonte de inspiración.

Por todas estas razóns, Shigeru Ban é Galardoado co Premio Pritzker de Arquitectura 2014.

+ info

[:en]

Cortesía de Shigeru Ban Architects

Since its establishment thirty-five years ago, the goal of the Pritzker Architecture Prize is to recognize living architects for excellence in built work and who make a significant and consistent contribution to humanity.

Shigeru Ban, the 2014 laureate, reflects this spirit of the prize to the fullest. He is an outstanding architect who, for twenty years, has been responding with creativity and high quality design to extreme situations caused by devastating natural disasters. His buildings provide shelter, community centers, and spiritual places for those who have suffered tremendous loss and destruction. When tragedy strikes, he is often there from the beginning, as in Rwanda, Turkey, India, China, Italy, and Haiti, and his home country of Japan, among others.

His creative approach and innovation, especially related to building materials and structures, not merely good intentions, are present in all his works. Through excellent design, in response to pressing challenges, Shigeru Ban has expanded the role of the profession; he has made a place at the table for architects to participate in the dialogue with governments and public agencies, philanthropists, and the affected communities. His sense of responsibility and positive action to create architecture of quality to serve society ́s needs, combined with his original approach to these humanitarian challenges, make this year ́s winner an exemplary professional.

The recipient has an exceptionally wide-ranging career. Since founding his first office in Tokyo in 1985 and later expanding to New York and Paris, he has undertaken projects that range from minimal dwellings, experimental houses and housing, to museums, exhibition pavilions, conference and concert venues, and office buildings.

An underpinning uniting much of his built work is his experimental approach. He has expanded the architectural field regarding not only the problems and challenges he tackles, but also regarding the tools and techniques to deal with them. He is able to see in standard components and common materials, such as paper tubes, packing materials or shipping containers, opportunities to use them in new ways. He is especially known for his structural innovations and the creative use of unconventional materials like bamboo, fabric, paper, and composites of recycled paper fiber and plastics.

In Naked House, he was able to question the traditional notion of rooms and consequently domestic life, and simultaneously create a translucent, almost magical atmosphere. This was done with modest means: walls externally clad in clear corrugated plastic and sections of white acrylic stretched internally across a timber frame. This sophisticated layered composition of ordinary materials used in a natural and efficient way, provides comfort, efficient environmental performance and simultaneously a sensual quality of light.

His own studio, atop a terrace at the Pompidou Center in Paris for the six years he was working on the museum project for Metz, was built using cardboard tubes and a membrane covering the arched roof. He has also used transportation containers as ready-made elements in museum construction.

His body of work is proof of his ability to add value through design. Further new conceptual and structural ideas were developed and can be seen in PC Pile House, House of Double Roof, Furniture House, Wall-less House, and Nine-Square Grid House.

Another theme that runs through his work is the spatial continuity between interior and exterior spaces. In Curtain Wall House, he uses tent-like movable curtains to easily link interior and exterior, yet provide privacy when needed. The fourteen-story Nicolas G. Hayek Center in Tokyo is covered with glass shutters on front and back facades that can be fully opened.

For Shigeru Ban, sustainability is not a concept to add on after the fact; rather, it is intrinsic to architecture. His works strive for appropriate products and systems that are in concert with the environment and the specific context, using renewable and locally produced materials, whenever possible. Just one example is his newly opened Tamedia office building in Zurich, which uses an interlocking timber structural system, completely devoid of joint hardware and glue.

His great knowledge of structure and his appreciation for such masters as Mies van der Rohe and Frei Otto have contributed to the development and clarity of his buildings. His own architecture is direct and honest. However, it is never ordinary, and each new project has an inspired freshness about it.

The elegant simplicity and apparent effortlessness of his works are really the result of years of practice and a love for building. Above all, his respect for the people who inhabit his buildings, whether victims of natural disaster or private clients or the public, is always revealed through his thoughtful approach, functional plans, carefully selected appropriate materials, and the richness of spaces he creates.

Shigeru Ban is a tireless architect whose work exudes optimism. Where others may see insurmountable challenges, Ban sees a call to action. Where others might take a tested path, he sees the opportunity to innovate. He is a committed teacher who is not only a role model for younger generations, but also an inspiration.

For all these reasons, Shigeru Ban is the 2014 Pritzker Architecture Prize Laureate.

+ info

[:]

e n g a w a # 1 5e n g a w a # 1 5e n g a w a # 1 5

Nos gustaría presentaros el nuevo número de la revista: engawa #15. Para este número hemos contado con la colaboración de Pepe Llinás como invitado especial. Esperamos que sea de vuestro interés.

Imagen propuesta por Josep Llinás

Para nosotros ha sido un número complejo y especial al mismo tiempo, como se explica en la editorial:

«Me advirtió Pepe, cuando fui a su estudio a invitarle a participar en engawa, que él prefería hacer como Quetglas, ofrecernos una imagen, y alejarse. Al final se avino a participar y nos dejó un misterio por resolver, un abigarrado fotomontaje bajo el cielo azul de Perico Pastor.

Algo en esta imagen nos ha llevado a la deriva (1), Pocos encontraron asideros firmes y algunos, incluso, naufragaron en ella: “que conste que lo intenté con esa inquietante foto de Llinás hasta estuve un par de veces rondando la plaza España…”. Los artículos tienden a la pérdida, a la desorientación o a la confusión del lugar, como si todos ellos, irremediablemente, se hubieran vistos arrastrados por el enmarañado caos de la imagen. Sin embargo en contra de la primera apariencia hay en todos un momento de feliz esperanza.»

Editorial
Agua · Josep Llinás
Preferiría hacerlo · Carlos Cachón
El manual del buen Armando · Matías Grimaldi
La rotonda y el cubo · François Guynot de Boismenu
Cíclico · Javier de las Heras Solé
Ciudad confusa · Rubén Páez
Lugar reflejado · Montse Solano
Correspondencia circular · Pablo Twose y François Guynot de Boismenu

+ info

Gustaríanos presentarvos o novo número da revista: engawa #15. Para este número contamos coa colaboración de Pepe Llinás como convidado especial. Esperamos que sexa do voso interese.

Imaxe proposta por Josep Llinás

Para nós foi un número complexo e especial ao mesmo tempo, como se explica na editorial:

«Advertiume Pepe, cando fun ao seu estudo a invitalo a participar en engawa, que el prefería facer como Quetglas, ofrecernos unha imaxe, e afastarse. Ao final aveuse a participar e deixounos un misterio por resolver, unha charramangueira fotomontaxe baixo o ceo azul de Perico Pastor.

Algo nesta imaxe nos levou á deriva (1), Pocos encontraron asas firmes e algúns, mesmo, naufragaron nela: «que conste que o intentei con esa inquietante foto de Llinás ata estiven un par de veces roldando a praza España… «. Os artigos tenden á perda, á desorientación ou á confusión do lugar, coma se todos eles, irremediablemente, se houbesen vistos arrastrados polo enmarañado caos da imaxe. Non obstante en contra da primeira aparencia hai en todos un momento de feliz esperanza.»

Editorial
Agua · Josep Llinás
Preferiría hacerlo · Carlos Cachón
El manual del buen Armando · Matías Grimaldi
La rotonda y el cubo · François Guynot de Boismenu
Cíclico · Javier de las Heras Solé
Ciudad confusa · Rubén Páez
Lugar reflejado · Montse Solano
Correspondencia circular · Pablo Twose y François Guynot de Boismenu

+ info

We you would like to present the new number of the magazine: engawa #15. For this number we have possessed Pepe Llinás’s collaboration as special guest. We hope that it is of your interest.

Image proposed by Josep Llinás

For us it has been a complex and special number at the same time, as it explains in the publishing house:

«Pepe warned me, when I went to his study to invite him to take part in engawa, that he preferred doing as Quetglas, offering us an image, and moving away. Ultimately it agreed to take part and left a mystery us for resolving, a multicolored photomontage under the blue sky of Perico Pastor.

Something in this image has taken to us adrift (1), Few ones found firm and some handles, even, they sank in her: «That is clear that I tried it with this Llinás’s worrying photo even I was about once or twice the square Spain …». The articles tend to the loss, to the disorientation or to the local confusion, as if all of them, irremediably, had met dragged by the entangled chaos of the image. Nevertheless in opposition to the first appearance there is in all a moment of happy hope.»

Publishing
Agua · Josep Llinás
Preferiría hacerlo · Carlos Cachón
El manual del buen Armando · Matías Grimaldi
La rotonda y el cubo · François Guynot de Boismenu
Cíclico · Javier de las Heras Solé
Ciudad confusa · Rubén Páez
Lugar reflejado · Montse Solano
Correspondencia circular · Pablo Twose and François Guynot de Boismenu

+ info

AD Entrevistas: Francisco Aires MateusAD Entrevistas: Francisco Aires MateusAD Interviews: Francisco Aires Mateus

0

Aires Mateus, formado por los hermanos y socios Manuel y Francisco Aires Mateus, es uno de los estudios de arquitectura contemporánea más influyentes y su obra ha sido reconocida internacionalmente como el nuevo paradigma de la arquitectura portuguesa. Recientemente el equipo de Plataforma Arquitectura entrevistó a uno de sus socios: Francisco Aires Mateus.

http://vimeo.com/76340756

Aires Mateus, formado polos irmáns e socios Manuel e Francisco Aires Mateus, é un dos estudos de arquitectura contemporánea máis influentes e a súa obra foi recoñecida internacionalmente como o novo paradigma da arquitectura portuguesa. Recentemente o equipo de Plataforma Arquitectura entrevistou un dos seus socios: Francisco Aires Mateus.

Aires Mateus, formed by the brothers and partners Manuel and Francisco Aires Mateus, it is one of the more influential studies of contemporary architecture and his work has been recognized internationally as the new paradigm of the Portuguese architecture. Recently the equipment of Platform Architecture interviewed one of his partners: Francisco Aires Mateus.

[:es]Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking[:gl]Priscila Villafañe · Educación e TIGs | proxecto Spatial Thinking[:en]Priscila Villafañe · Education and TIGs | Spatial Thinking Project [:]

[:es]

Hoy de la mano de Priscila Villafañe, nos adentraremos en el mundo de las TICs y su aplicación dentro de la educación. Mediante su proyecto Spatial Thinking pretende acercar el pensamiento espacial a los jóvenes y a las aulas. Sin más preámbulos os dejamos con esta introducción de Priscila, sobre su proyecto.

«El 80% de los fenómenos que ocurren a diario en el mundo están relacionados con factores espaciales; por otra parte, las tecnologías de la información y el espacio convergen cada vez más. Por ello es necesario integrar la variable espacial en la resolución de problemas y en la toma de decisiones.

El pensamiento espacial es intuitivo, emplea un lenguaje universal (imágenes), estimula la creatividad y el pensamiento divergente, es innato y se puede aprender.

Las tecnologías de la información geográfica ofrecen grandes oportunidades para analizar fenómenos, planificar y tomar decisiones considerando la variable espacial.

La combinación del pensamiento visual/espacial y los SIG componen un método innovador para gestionar el conocimiento y resolver problemas de forma creativa, una competencia transversal de gran utilidad para la práctica profesional actual y futura.»

Aunque actualmente no dispone de página web, si os interesa su trabajo os dejamos las siguientes referencias:

Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking
Ponencia en Priscila Villafañe en ESRI España 2013 (pincha sobre la imagen)

¿Cuál ha sido tu formación y trayectoria profesional previa al proyecto?

Estudié Arquitectura en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de San Sebastián. Tras un año en Florencia (Italia) con la beca Erasmus decidí especializarme en Urbanismo y cursé un grado de tres años en Urbanistica e Pianificazione Territoriale e Ambientale en la Università Degli Studi di Firenze, donde comencé a utilizar los Sistemas de Información Geográfica. Actualmente estoy cursando grado en Sociología por la UNED. Mi trayectoria académica sigue una inquietud personal y profesional ligada a las diferentes escalas de estudio del territorio,de todos los componentes que lo crean y lo transforman.

Durante 8 años he trabajado en consultoría y administración pública en proyectos nacionales e internacionales de planificación territorial y estratégica, ordenación urbana y geomarketing, empleando los SIG como soporte desde el análisis hasta la planificación y comunicación.

Mi interés personal por las relaciones sociales y la neurociencia me llevó a profundizar conocimientos y a sentir una inesperada vocación por la enseñanza.

En la actualidad me gusta definirme como “experta en enseñar a la gente a pensar de manera espacial, a ver el mundo de otra manera”.

¿Qué te llevó a abrirte camino y a aunar estos dos campos de actuación?

Mi amplia experiencia profesional en el uso de Sistemas de Información Geográfica me ha llevado a desarrollar proyectos de enseñanza-aprendizaje innovadores empleando el pensamiento espacial como competencia transversal.

La idea de unir tecnología y procesos de pensamiento surgió de la necesidad de encontrar nuevos métodos para gestionar el conocimiento y facilitar la toma de decisiones en las organizaciones del siglo XXI.

¿Qué otros proyectos y/o actividades engloba Spatial Thinking?

Diseño y desarrollo programas formativos ad hoc, de manera independiente y junto a un equipo multidisciplinar compuesto por expertos en gestión de las emociones y de las competencias relacionales.

Hasta el momento he realizado workshops para dos contextos con características y necesidades muy diferentes. Por una parte la educación secundaria y por otra , alumnos de un Executive MBA.

Además he participado en la Conferencia de Usuarios de Esri España 2013 y participaré el próximo mes de junio en el XVI Congreso Nacional de Tecnologías de la Información Geográfica, que tendrá lugar en Alicante.

Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking
Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking

¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Existe aún un gran desconocimiento del potencial de los SIG fuera de los sectores profesionales tradicionales (medio ambiente, ingeniería, movilidad, urbanismo…) y eso supone una dificultad pero también un reto y oportunidades de trabajo.

¿Consideras que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu trabajo actual?

Así es ya que ha configurado mi manera de razonar y de analizar los fenómenos de manera espacial y ha sido un eslabón clave en mi trayectoria formativa y profesional.

¿Estás contenta con los objetivos alcanzados?

Todavía queda mucho por hacer y aspectos que mejorar pero las acciones emprendidas hasta el momento han tenido una gran acogida y las expectativas son buenas.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir tus pasos? ¿Qué pasos consideras que deberían dar? ¿Cómo deberían completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías? ¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación del sector en nuestro país?

Es fundamental que los arquitectos en España intentes abrir nuevas vías de trabajo.

La arquitectura es mucho más que edificación, creo que desde la universidad a veces no se consigue transmitir el abanico de posibilidades profesionales.

La formación y práctica profesional clásica del arquitecto nos proporciona un maletín de herramientas de base muy útil para otros sectores. Después es necesario escoger un camino, profundizar en su conocimiento y tener algo de suerte, por supuesto

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Es una opción más, aunque en España queda mucho por hacer y eso constituye también un gran reto y oportunidades.

¿Cómo ves el futuro de la profesión?

El futuro de la profesión debería pasar por una renovación de las estructuras educativas, que se oriente hacia competencias técnicas y personales requeridas en la práctica profesional actual y futura.

Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking
Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking

Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking
Marzo 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Priscila su tiempo y predisposición con este espacio.

[:en]

Hoy de la mano de Priscila Villafañe, nos adentraremos en el mundo de las TICs y su aplicación dentro de la educación. Mediante su proyecto Spatial Thinking pretende acercar el pensamiento espacial a los jóvenes y a las aulas. Sin más preámbulos os dejamos con esta introducción de Priscila, sobre su proyecto.

«El 80% de los fenómenos que ocurren a diario en el mundo están relacionados con factores espaciales; por otra parte, las tecnologías de la información y el espacio convergen cada vez más. Por ello es necesario integrar la variable espacial en la resolución de problemas y en la toma de decisiones.

El pensamiento espacial es intuitivo, emplea un lenguaje universal (imágenes), estimula la creatividad y el pensamiento divergente, es innato y se puede aprender.

Las tecnologías de la información geográfica ofrecen grandes oportunidades para analizar fenómenos, planificar y tomar decisiones considerando la variable espacial.

La combinación del pensamiento visual/espacial y los SIG componen un método innovador para gestionar el conocimiento y resolver problemas de forma creativa, una competencia transversal de gran utilidad para la práctica profesional actual y futura.»

Aunque actualmente no dispone de página web, si os interesa su trabajo os dejamos las siguientes referencias:

Ponencia en Priscila Villafañe en ESRI España 2013 (pincha sobre la imagen)

¿Cuál ha sido tu formación y trayectoria profesional previa al proyecto?

Estudié Arquitectura en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de San Sebastián. Tras un año en Florencia (Italia) con la beca Erasmus decidí especializarme en Urbanismo y cursé un grado de tres años en Urbanistica e Pianificazione Territoriale e Ambientale en la Università Degli Studi di Firenze, donde comencé a utilizar los Sistemas de Información Geográfica. Actualmente estoy cursando grado en Sociología por la UNED. Mi trayectoria académica sigue una inquietud personal y profesional ligada a las diferentes escalas de estudio del territorio,de todos los componentes que lo crean y lo transforman.

Durante 8 años he trabajado en consultoría y administración pública en proyectos nacionales e internacionales de planificación territorial y estratégica, ordenación urbana y geomarketing, empleando los SIG como soporte desde el análisis hasta la planificación y comunicación.

Mi interés personal por las relaciones sociales y la neurociencia me llevó a profundizar conocimientos y a sentir una inesperada vocación por la enseñanza.

En la actualidad me gusta definirme como “experta en enseñar a la gente a pensar de manera espacial, a ver el mundo de otra manera”.

¿Qué te llevó a abrirte camino y a aunar estos dos campos de actuación?

Mi amplia experiencia profesional en el uso de Sistemas de Información Geográfica me ha llevado a desarrollar proyectos de enseñanza-aprendizaje innovadores empleando el pensamiento espacial como competencia transversal.

La idea de unir tecnología y procesos de pensamiento surgió de la necesidad de encontrar nuevos métodos para gestionar el conocimiento y facilitar la toma de decisiones en las organizaciones del siglo XXI.

¿Qué otros proyectos y/o actividades engloba Spatial Thinking?

Diseño y desarrollo programas formativos ad hoc, de manera independiente y junto a un equipo multidisciplinar compuesto por expertos en gestión de las emociones y de las competencias relacionales.

Hasta el momento he realizado workshops para dos contextos con características y necesidades muy diferentes. Por una parte la educación secundaria y por otra , alumnos de un Executive MBA.

Además he participado en la Conferencia de Usuarios de Esri España 2013 y participaré el próximo mes de junio en el XVI Congreso Nacional de Tecnologías de la Información Geográfica, que tendrá lugar en Alicante.

¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Existe aún un gran desconocimiento del potencial de los SIG fuera de los sectores profesionales tradicionales (medio ambiente, ingeniería, movilidad, urbanismo…) y eso supone una dificultad pero también un reto y oportunidades de trabajo.

¿Consideras que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu trabajo actual?

Así es ya que ha configurado mi manera de razonar y de analizar los fenómenos de manera espacial y ha sido un eslabón clave en mi trayectoria formativa y profesional.

¿Estás contenta con los objetivos alcanzados?

Todavía queda mucho por hacer y aspectos que mejorar pero las acciones emprendidas hasta el momento han tenido una gran acogida y las expectativas son buenas.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir tus pasos? ¿Qué pasos consideras que deberían dar? ¿Cómo deberían completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías? ¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación del sector en nuestro país?

Es fundamental que los arquitectos en España intentes abrir nuevas vías de trabajo.

La arquitectura es mucho más que edificación, creo que desde la universidad a veces no se consigue transmitir el abanico de posibilidades profesionales.

La formación y práctica profesional clásica del arquitecto nos proporciona un maletín de herramientas de base muy útil para otros sectores. Después es necesario escoger un camino, profundizar en su conocimiento y tener algo de suerte, por supuesto

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Es una opción más, aunque en España queda mucho por hacer y eso constituye también un gran reto y oportunidades.

¿Cómo ves el futuro de la profesión?

El futuro de la profesión debería pasar por una renovación de las estructuras educativas, que se oriente hacia competencias técnicas y personales requeridas en la práctica profesional actual y futura.

Priscila Villafañe · Education and TIGs | Spatial Thinking Project
March 2014

Interview realized by Ana Barreiro Blanco and Alberto Alonso Oro. To be grateful for Priscila his time and predisposition with this space.

[:gl]

Hoy de la mano de Priscila Villafañe, nos adentraremos en el mundo de las TICs y su aplicación dentro de la educación. Mediante su proyecto Spatial Thinking pretende acercar el pensamiento espacial a los jóvenes y a las aulas. Sin más preámbulos os dejamos con esta introducción de Priscila, sobre su proyecto.

«El 80% de los fenómenos que ocurren a diario en el mundo están relacionados con factores espaciales; por otra parte, las tecnologías de la información y el espacio convergen cada vez más. Por ello es necesario integrar la variable espacial en la resolución de problemas y en la toma de decisiones.

El pensamiento espacial es intuitivo, emplea un lenguaje universal (imágenes), estimula la creatividad y el pensamiento divergente, es innato y se puede aprender.

Las tecnologías de la información geográfica ofrecen grandes oportunidades para analizar fenómenos, planificar y tomar decisiones considerando la variable espacial.

La combinación del pensamiento visual/espacial y los SIG componen un método innovador para gestionar el conocimiento y resolver problemas de forma creativa, una competencia transversal de gran utilidad para la práctica profesional actual y futura.»

Aunque actualmente no dispone de página web, si os interesa su trabajo os dejamos las siguientes referencias:

Ponencia en Priscila Villafañe en ESRI España 2013 (pincha sobre la imagen)

¿Cuál ha sido tu formación y trayectoria profesional previa al proyecto?

Estudié Arquitectura en la Escuela Técnica Superior de Arquitectura de San Sebastián. Tras un año en Florencia (Italia) con la beca Erasmus decidí especializarme en Urbanismo y cursé un grado de tres años en Urbanistica e Pianificazione Territoriale e Ambientale en la Università Degli Studi di Firenze, donde comencé a utilizar los Sistemas de Información Geográfica. Actualmente estoy cursando grado en Sociología por la UNED. Mi trayectoria académica sigue una inquietud personal y profesional ligada a las diferentes escalas de estudio del territorio,de todos los componentes que lo crean y lo transforman.

Durante 8 años he trabajado en consultoría y administración pública en proyectos nacionales e internacionales de planificación territorial y estratégica, ordenación urbana y geomarketing, empleando los SIG como soporte desde el análisis hasta la planificación y comunicación.

Mi interés personal por las relaciones sociales y la neurociencia me llevó a profundizar conocimientos y a sentir una inesperada vocación por la enseñanza.

En la actualidad me gusta definirme como “experta en enseñar a la gente a pensar de manera espacial, a ver el mundo de otra manera”.

¿Qué te llevó a abrirte camino y a aunar estos dos campos de actuación?

Mi amplia experiencia profesional en el uso de Sistemas de Información Geográfica me ha llevado a desarrollar proyectos de enseñanza-aprendizaje innovadores empleando el pensamiento espacial como competencia transversal.

La idea de unir tecnología y procesos de pensamiento surgió de la necesidad de encontrar nuevos métodos para gestionar el conocimiento y facilitar la toma de decisiones en las organizaciones del siglo XXI.

¿Qué otros proyectos y/o actividades engloba Spatial Thinking?

Diseño y desarrollo programas formativos ad hoc, de manera independiente y junto a un equipo multidisciplinar compuesto por expertos en gestión de las emociones y de las competencias relacionales.

Hasta el momento he realizado workshops para dos contextos con características y necesidades muy diferentes. Por una parte la educación secundaria y por otra , alumnos de un Executive MBA.

Además he participado en la Conferencia de Usuarios de Esri España 2013 y participaré el próximo mes de junio en el XVI Congreso Nacional de Tecnologías de la Información Geográfica, que tendrá lugar en Alicante.

¿Te encontraste con muchas dificultades en su puesta en marcha?

Existe aún un gran desconocimiento del potencial de los SIG fuera de los sectores profesionales tradicionales (medio ambiente, ingeniería, movilidad, urbanismo…) y eso supone una dificultad pero también un reto y oportunidades de trabajo.

¿Consideras que estudiar Arquitectura ha sido un pasaporte fundamental para haber llegado a tu trabajo actual?

Así es ya que ha configurado mi manera de razonar y de analizar los fenómenos de manera espacial y ha sido un eslabón clave en mi trayectoria formativa y profesional.

¿Estás contenta con los objetivos alcanzados?

Todavía queda mucho por hacer y aspectos que mejorar pero las acciones emprendidas hasta el momento han tenido una gran acogida y las expectativas son buenas.

¿Animarías a otros arquitectos a seguir tus pasos? ¿Qué pasos consideras que deberían dar? ¿Cómo deberían completar sus estudios? ¿Qué otros consejos les darías? ¿Crees que los arquitectos en España deberíamos seguir abriendo nuevas vías de trabajo para salir de la casilla más «tradicional» de proyectar dada la actual situación del sector en nuestro país?

Es fundamental que los arquitectos en España intentes abrir nuevas vías de trabajo.

La arquitectura es mucho más que edificación, creo que desde la universidad a veces no se consigue transmitir el abanico de posibilidades profesionales.

La formación y práctica profesional clásica del arquitecto nos proporciona un maletín de herramientas de base muy útil para otros sectores. Después es necesario escoger un camino, profundizar en su conocimiento y tener algo de suerte, por supuesto

¿Qué opinas de los que se han ido a trabajar al extranjero?

Es una opción más, aunque en España queda mucho por hacer y eso constituye también un gran reto y oportunidades.

¿Cómo ves el futuro de la profesión?

El futuro de la profesión debería pasar por una renovación de las estructuras educativas, que se oriente hacia competencias técnicas y personales requeridas en la práctica profesional actual y futura.

Priscila Villafañe · Educación y TIGs | proyecto Spatial Thinking
Marzo 2014

Entrevista realizada por Ana Barreiro Blanco y Alberto Alonso Oro. Agradecer a Priscila su tiempo y predisposición con este espacio.

[:]