InicioartículosIrrumpir en la historia | Marcelo GardinettiIrrumpir na historia | Marcelo GardinettiBursting...

Irrumpir en la historia | Marcelo GardinettiIrrumpir na historia | Marcelo GardinettiBursting onto the history | Marcelo Gardinetti

Poner en valor un edificio que forma parte del patrimonio histórico de una ciudad es un momento de reflexión necesario y trascendente. La urbe como organismo activo exige un dialogo dinámico y de permanente evolución. Este suceso promueve la reformulación de las estructuras vigentes, con mutaciones dogmáticas o provocadoras que al reformular el patrimonio intangible, permiten irrumpir en la memoria colectiva.

Museo Militar de Dresden | Fotografía: ©Hufton + Crow

Atento a estas relaciones, Daniel Libeskind compone una observación sobre el pasado que manifiesta en la materialización de su propuesta para el Museo Militar de Dresden. El edificio erigido para alojar un arsenal militar en 1876, resultó una de las estructuras sobrevivientes de los bombardeos que arrasaron la ciudad durante la Segunda Guerra Mundial y un actor presencial del régimen Nazi, de la ocupación Rusa y de la Alemania dividida.

El paso de Libeskind por el edificio no resulta intrascendente. Reflexiona sobre esta estructura que fue la representación cabal de la violencia y se encarniza por enmendar su imagen. La desafía estableciendo una intrusión concluyente con la intención de aturdir las posiciones autoritarias del pasado. Un reto que supera las cualidades de la estructura arquitectónica para instaurar un punto de inflexión axiomático que perturba la semántica con una contundencia voraz.

Museo Militar de Dresden | Fotografía: ©Hufton + Crow

En esta narración, la arquitectura no se desentiende de la significación histórica, la subordina a una nueva grafía para embanderar los anhelos de una sociedad que desprecia la futilidad de la violencia.

Museo Militar de Dresden | Fotografía: ©Hufton + Crow

Esta intromisión toma forma construida en la figura de una cuña tridimensional que ignora la disposición axial del edificio. La nueva entidad se pronuncia elevándose desde el extremo más alejado del patio posterior, perfora el núcleo de central de la estructura arquitectónica y asoma sobre el frente sometiendo la simetría de la fachada.

Así instituida, genera una dialéctica estridente donde lo viejo y lo nuevo, la opacidad y la transparencia, conviven desafiantes sin desconocer que son partes opuestas de la historia de la ciudad.

Museo Militar de Dresden | Fotografía: ©Hufton + Crow

El vértice saliente de la nueva estructura señala el punto donde comenzó el bombardeo. En su interior, una plataforma elevada sobre la exposición de armamentos bélicos permite alcanzar la visión de una ciudad reconstruida, sobrepuesta a las descargas que la dejaron en ruinas.

Durante el recorrido al museo, el visitante encuentra dos realidades confrontadas: la estructura  histórica exhibe en orden cronológico la historia militar del país; la nueva reformula el enfoque atendiendo las demandas de las fuerzas sociales y propone una reflexión sobre los impulsos que generan la cultura de la violencia.

Museo Militar de Dresden | Fotografía: ©Hufton + Crow

El relato de Libeskind seguramente suscite juicios heterogéneos respecto a su concluyente actuación sobre una estructura histórica. Sin embargo, revela un punto de vista indiviso y promueve un valioso debate respecto al carácter que debe arrogarse una intervención sobre estructuras de valor patrimonial. Un llamado a la reflexión que resulta más significativo que discurrir sobre las grafías empleadas en esta obra.

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. octubre 2013

To put in value a building that forms a part of the historical heritage of a city is a necessary and transcendent moment of reflection. The city like active organism demands a dynamic dialog and of permanent evolution. This event promotes the reformulation of the in force structures, with dogmatic or provocative mutations that on having re-formulated the intangible heritage, they allow irrumpir in the collective memory.

Dresden’s Military museum | Photography: ©Hufton + Crow

I commit an outrage against these relations, Daniel Libeskind composes an observation on the past that it demonstrates in the materialization of his offer for Dresden’s Military Museum. The building raised to lodge a military arsenal in 1876, turned out to be one of the surviving structures of the bombardments that devastated the city during the Second World war and an actor presencial of the regime Nazi, of the Russian occupation and of the divided Germany.

Libeskind’s step along the building does not turn out to be not transcendental. He thinks about this structure that was the complete representation of the violence and becomes greedy for amending his image. It defies it establishing a conclusive intrusion with the intention of stunning the authoritarian positions of the past. A challenge that overcomes the qualities of the architectural structure to restore an axiomatic point of inflexion that disturbs the semantics with a voracious forcefulness.

Dresden’s Military museum | Photography: ©Hufton + Crow

In this story, the architecture does not affect ignorance of the historical significance, subordinates a new grafía to beflag the longings of a company that despises the futility of the violence.

Dresden’s Military museum | Photography: ©Hufton + Crow

This interference takes form constructed in the figure of a three-dimensional wedge that ignores the axial disposition of the building. One declares the new entity rising from the end most removed from the later court, it perforates the core of head office of the architectural structure and begins to show on the front submitting the symmetry of the front.

This way instituted, it generates a strident dialectics where the old thing and the new thing, the opaqueness and the transparency, coexist challenging without not knowing that they are opposite parts of the history of the city.

Dresden’s Military museum | Photography: ©Hufton + Crow

The salient vertex of the new structure indicates the point where it began the bombardment. In his interior, a platform raised on the exhibition of warlike armaments allows to reach the vision of a city reconstructed, got over from the unloads that left her in ruins.

During the tour to the museum, the visitor finds two confronted realities: the historical structure exhibits in chronological order the military history of the country; the new reformula the approach meeting demand the demands of the social forces and he proposes a reflection on the impulses that generate the culture of the violence.

Dresden’s Military museum | Photography: ©Hufton + Crow

Libeskind’s statement surely provokes heterogeneous judgments with regard to his conclusive action on a historical structure. Nevertheless, it reveals an undivided point of view and promotes a valuable debate with regard to the character that must assume an intervention on structures of patrimonial value. Called the reflection that turns out to be more significant that to pass on the grafías used in this work.

Marcelo Gardinetti . architect
La Plata. october 2013

Poñer en valor un edificio que forma parte do patrimonio histórico dunha cidade é un momento de reflexión necesario e transcendente. A urbe como organismo activo esixe un dialogo dinámico e de permanente evolución. Este suceso promove a reformulación das estruturas vixentes, con mutacións dogmáticas ou provocadoras que ao reformular o patrimonio intanxible, permiten irromper na memoria colectiva.

Museo Militar de Dresden | Fotografía: ©Hufton + Crow

Atento a estas relacións, Daniel Libeskind compón unha observación sobre o pasado que manifesta na materialización da súa proposta para o Museo Militar de Dresden. O edificio erixido para aloxar un arsenal militar en 1876, resultou unha das estruturas sobrevivientes dos bombardeos que arrasaron a cidade durante a Segunda Guerra Mundial e un actor presencial do réxime Nazi, da ocupación Rusa e da Alemaña dividida.

O paso de Libeskind polo edificio non resulta intranscendente. Reflexiona sobre esta estrutura que foi a representación cabal da violencia e encarniza se por emendar a súa imaxe. Desafíaa establecendo unha intrusión concluínte coa intención de atordar as posicións autoritarias do pasado. Un reto que supera as calidades da estrutura arquitectónica para instaurar un punto de inflexión axiomático que perturba a semántica cunha contundencia voraz.

Museo Militar de Dresden | Fotografía: ©Hufton + Crow

Nesta narración, a arquitectura non se desentende da significación histórica, subordínaa a unha nova grafía para embanderar os anhelos dunha sociedade que despreza a futilidade da violencia.

Museo Militar de Dresden | Fotografía: ©Hufton + Crow

Esta intromisión colle forma construída na figura dunha cuña tridimensional que ignora a disposición axial do edificio. A nova entidade pronúnciase elevándose dende o extremo máis afastado do patio posterior, perfora o núcleo de central da estrutura arquitectónica e asoma sobre a fronte sometendo a simetría da fachada.

Así instituída, xera unha dialéctica estridente onde o vello e o novo, a opacidade e a transparencia, conviven desafiantes sen descoñecer que son partes opostas da historia da cidade.

Museo Militar de Dresden | Fotografía: ©Hufton + Crow

O vértice saínte da nova estrutura sinala o punto onde comezou o bombardeo. No seu interior, unha plataforma elevada sobre a exposición de armamentos bélicos permite alcanzar a visión dunha cidade reconstruída, sobreposta ás descargas que a deixaron en ruínas.

Durante o percorrido ao museo, o visitante encontra dúas realidades confrontadas: a estrutura histórica exhibe en orde cronolóxica a historia militar do país; a nova reformula o enfoque atendendo as demandas das forzas sociais e propón unha reflexión sobre os impulsos que xeran a cultura da violencia.

Museo Militar de Dresden | Fotografía: ©Hufton + Crow

O relato de Libeskind seguramente suscite xuízos heteroxéneos respecto á súa concluínte actuación sobre unha estrutura histórica. Non obstante, revela un punto de vista indiviso e promove un valioso debate respecto ao carácter que debe arrogarse unha intervención sobre estruturas de valor patrimonial. Un chamado á reflexión que resulta máis significativo que discorrer sobre as grafías empregadas nesta obra.

Marcelo Gardinetti . arquitecto
La Plata. octubre 2013

Marcelo Gardinetti
Marcelo Gardinettihttps://marcelogardinetti.com/
No voy a hablar de la penumbra, mejor voy a ver si puedo despertar. Arquitecto, - Universidad Nacional de La Plata, La Plata, 1985 - Editor responsable en Tecnne 2012 a la fecha. - Columnista de arquitectura en revistas y sitios web. 2012 a la fecha - Director en estudio de arquitectura, 1985 a la fecha. - Consultor Senior en Proyectos institucionales. 1995 a la fecha - Docente, Universidad Nacional de La Plata, 1985-1990 y 2011-2014 - Coordinador Técnico en Universidad Nacional de Tres de Febrero, 2014 - 2019 - Director en Arquitectura Escolar, Provincia de Buenos Aires, 1991-1996 y 2001-2010 - Representante Técnico, convenio UBA - FETINGRA, años 2020 a la fecha
ARTÍCULOS RELACIONADOS
ARTÍCULOS DEL AUTOR

2 COMENTARIOS

0 0 votos
Article Rating
Suscribirse
Notificarme
guest
2 Comments
Los más recientes
Los más viejos Los más votados
el negro
el negro
12 years ago

Muy interesante la representacion e intervension en este edificio para romper una mala situacion de Alemania en ese momento.La arquitectura puede marcar una linea pero como se cambia la memoria?

two juegos
two juegos
12 years ago

Here is where I wish to set foot even once. I know, I can not afford to go there. I’m too poor. but i love it

Espónsor

Síguenos

23,683FansMe gusta
5,321SeguidoresSeguir
1,844SeguidoresSeguir
23,782SeguidoresSeguir

Promoción

También:

feedly

Columnistas destacados

Íñigo García Odiaga
87 Publicaciones0 COMENTARIOS
Antonio S. Río Vázquez
57 Publicaciones0 COMENTARIOS
José del Carmen Palacios Aguilar
54 Publicaciones0 COMENTARIOS
Aldo G. Facho Dede
50 Publicaciones0 COMENTARIOS